पुस्तकालयभाग ५

२ फग्गण २०१२ बिक्रमी पिण्ड बोपा राए नसीब सिँघ दे गृह

पूर्ब लहिणा लेख है, वेखे लिखणहार। सभ घट आप विसेख है, आपणे रंग रवे करतार। साचे नेत्र रिहा पेख है, पेखणहार सर्ब संसार। गुरमुखां मस्तक लाए नाम साची मेख है, किरपा करे अपर अपार। आप पछाणे धरया भेख है, जोत निरँजण कर अकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन धूढ़ी साचा मजन कराए तन शृंगार। साचा मजन चरन धूढ़, गुर शब्दी आप कराईआ। जग चतुर मन मूर्ख मूढ़, तन भाण्डा काचा भाग लगाईआ। लक्ख चुरासी कूड़ो कूड़, हरि भाणा सहिज समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द वणजारा एका वणज कराईआ। एका वणज कराए, दुआरा खोल्ल्हया। दर दुआरा इक्क वखाए, शब्द चहु अक्खर हरि हरि बोल्लया। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, नाम सुणाए साचा ढोल्लया। एथे ओथे होए सहाए, हरिजन चरन बणाए गोल्लया। दर घर साचे देवे थांए, पूरा तोल हरि हरि तोल्लया। पार कराए फड़ फड़ बांहें, चरन प्रीती जो जन घोली घोल्लया। गुरमुख हँस बणाए काएं, अमृत आत्म एका डोल्हिआ। ना कुछ पीए ना कुछ खाए, शब्द रलाया नाल विचोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा नाम मधाणे जगत विरोल्लया। नाम मधाणा काया चाटी, गुर पूरा रिहा चलाईआ। दुरमति मैल जाए काटी, वड सूरा दया कमाईआ। लेख चुकाए अठसट्ठ तीर्थ ताटी, सर्बकल भरपूरा दरस दिखाईआ। जोत जगाए काया माटी, नूरो नूर जोत सवाईआ। दर दुआरा नेड़े वाटी, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। मनमुख नौ दुआरे रसना रस रहे चाटी, साचा राह ना कोई वखाईआ। जन भगतां आप चढ़ाए औखी घाटी, फड़ बाहों पार कराईआ। मस्तक लेखा लिखे लिलाटी, आदि शक्त जगत भगत जोत निरँजण रिहा जगाईआ। दर दुआरे बजर कपाटी पाटी, एका रंगण रंग वखाईआ। संत सुहेले लाहा हरि दर खाटी, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंक समाईआ। आप आपणे अंक समाया, गुरमुख सोए जगाए। राउ रंक किसे भेव ना राया, द्वार बंक इक्क वखाए। मात पित किसे ना जाया, जीवत जी मर जाए। गुर शब्द विचोला हरि प्रभ पाया, धरनी धर आप अख्वाए। साचा ढोला राग सुणाया, नाम चलाए साची नाए। एका बोला जगत विहाया, नौ खण्ड पृथ्वी करे खै। साचा तोला आप अख्वाया, गुरमुख मनमुख बचया कोई ना रहे। कलां सोलां जोत जगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण साचे बहे। शब्द सिँघासण हरि दातार, आपणा आप सुहाया। जोत अबिनाशण कर उज्यार, साचा चरन छुहाया। होए प्रकाश विच संसार, अन्ध अन्धेर मिटाया। पृथ्वी आकाशन एका धार, सूरज चन्द चन्द रहे लिव लाया। आपे वसे हो हो

बाहर, बन्द बन्द विच समाया। आपे वरते गुप्त ज़ाहिर रंग रूप किसे भेव ना पाया। आपे गूझ ज्ञाना दाता शायर, शरअ शरीअत विच न आया। पंचम पकड़ पछाड़े कायर, नाम कटारा रिहा चलाया। नेड़ ना आयण ऐर गैर, चौसठ खेले खेल रचाया। हरिजन तारे कर कर मेहर, मेहरवान सर्ब सुखदाया। प्रगट होए शेर दलेर, सिँघ शेरा शेर अख्वाया। नौ खण्ड पृथ्वी लवे घेर, सत्तां दीपां फेरा पाया। अन्तिम ढहि ढहि होए ढेर, ना सके कोई बचाया। ना कोई जाणे सञ्झ सवेर, अन्ध अन्धेर कलिजुग छाया। जीव जन्त साध संत भुलाए कर कर हेर फेर, देवी देव भरम भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गरीब निमाणयां देवे वर, जिउँ भीलणी दर खाए बेर, अमृत आत्म जाम प्याया। अमृत आत्म जाम अवल्ला, निझर रस चवीजे। गुरमुखां वेखे इक्क महल्ला, खड़ा रहे दर दहिलीजे। सृष्ट सबाई अछल अछल्ला, किसे दिस ना आए नेत्र तीजे। हरिभगत सुनेहड़ा एका घल्ला, शब्द बीज साचा बीजे। पंच पंचायण करे हल्ला, तन मन मन तन गुर शब्द भिन्ना जगत भीजे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत निमाणा वेख दर, आप कराए शब्द सरूपी साची रीझे। शब्द वस्त अपार, हरि रखाईआ। कलिजुग अन्तिम किया प्यार, गुरमुख साचे लेखा रिहा समझाईआ। तीजे लोचन दोहरी धार, अन्तिम भिच्छया झोली पाईआ। जगत विकारा मारे मार, आपणी रच्छया रिहा कराईआ। जोत सरूपी कर आकार, लेखा लिख्या रिहा चुकाईआ। उपजे शब्द सच्ची धुन्कार, धुनी नाद अनादा रिहा वजाईआ। पर्हा पसंती जाणे धार, मधम बैखरी भेव ना राईआ। साची कन्ती पुरख भतार, साची सेवा रिहा कमाईआ। आत्म सेजा कर त्यार, प्रेम विछोणा इक्क विछाईआ। सोलां करे तन शृंगार, रूप अनूपा आप वखाईआ। जोत निरँजण कर आकार, शाहो भूपा आप अख्वाईआ। साचा सज्जण मीत मुरार, एका दूजा भउ चुकाईआ। शब्द बख्शे साची धार, धारा आपणे हथ्थ रखाईआ। सुन्न अगम्मो आवे पार, दस्म दुआरे विच टिकाईआ। सुन्न अगम्मी शब्द अपार, ओंकारा देस सुहाईआ। ओंकारा शब्द जैकार, जोती सुत रिहा उपजाईआ। जोती जोत बली ललकार, वरन गोत ना कोई रखाईआ। आपणे रंग रवे करतार, धूआँधार रहण ना पाईआ। प्रगट होए विच संसार, जुगा जुगन्त बणत बणाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। मनमुख भुल्ले मुग्ध गंवार, गुणवन्ता नज़र ना आईआ। अन्तिम आवे पासा हार, लक्ख चुरासी रोवे धाहां मार, ना सके कोई छुडाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, शब्द फड़े तीर कमान चारों कुन्टां मारे वारो वार, दहि दिशा वेख वखाईआ। गगन पतालां पावे सार, पुरीआं लोआं हाहाकार, करोड़ तेतीसा करे विचार, शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ार, ब्रह्मा वेता दए दुहाईआ। प्रगट होए हरि करतार, कलिजुग वेखे काली धार, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क द्वार, सत्तां

दीपां भगत विहार, साची जोती रिहा जगाईआ। पवण स्वासे कर प्यार, नाम अरदासा अन्तिम अन्त विच संसार, गुरमुखां देवे चरन भरवासा, जोती जोत सरूप हरि, सदा बख्शिंदा बख्शणहार। क्या मांगे जन मंगता, मंगण मंग द्वार। गुर पूरा काया चोली रंगता, नाता तुटे नौ द्वार। प्रभ पाया मेल मिलाया साची संगता, खुल्हे बन्द किवाड़। हउमे रोग गंवाए हँगता, नेड़ ना आए पंचम धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नीकन नीका देवे वर, नेड़ ना आवे मौत लाड़। हरि शब्द अपार, हरि उपाया। गुर पूरे दे अधार, लोकमात जणाया। लोकमाती कर विचार, साची धारा रिहा वहाया। साची धारा अपर अपार, काया मन्दिर अन्दर इक्क वखाया। दीपक जोती कर उज्यार, अज्ञान अन्धेरा सर्ब मिटाया। कलिजुग भेख वटाए, भेव ना राया। लक्ख चुरासी वेख वखाए, दिस किसे ना आया। औलीए पीर शेख़ मेट मिटाए, साचे हिसे रिहा वंडाया। बिधना लिखी रेख मिटाए, गुर सोए मात जगाए, नेत्र लोचन नैण साचा वेख वखाए, दूई द्वैती पड़दा लाहया। नाम मेखण मस्तक साची लाए, नौ द्वारी बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आपणे भाणे विच समाया। हरि भाणा बलवान, किसे ना जाणया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, आपे जाणे आवण जाणया। जीव जन्त जहानी पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, अंज़ील कुराना आई हाणया। प्रगट होए हरि शब्द नौजवान, रसना फड़े तीर कमानया। लक्ख चुरासी एका मारे सच्चा बाण, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, जन भगतां देवे नाम गुण निधानया। कलिजुग काली रैण अन्धेरा छाया ए। माया राणी झूठी डैण, बेमुखां भेव ना राया ए। अन्तिम चुक्कणा लहिण देण, धर्म राए रिहा अटकाया ए। नामा तुट्टे मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण, कूड़ कुटम्ब मात बणाया ए। गुरमुख विरला दर दुआरे दरस पेखे तीजे नैण, आत्म गहिणा प्रभ साचे तन पहनाया ए। शब्द जणाए भाणा सहिण, कलिजुग माया झूठा वहिण, आपे होए सहाया ए। संत सुहेले इक्क इकेले, धुर दरगाही अन्तिम मेले बैठ इक्ट्ठे रहण, आत्म सेजा सच सुहागण एका नारी कन्त प्यारी शब्द रंगीला पलँघ विछाया ए। मोहण माधव नैण मुँधार पारब्रह्म ब्रह्म रूप पसारी, एका रंग आपणा आप वटाया ए। करे खेल दस्म दुआरी, आपे खोल्हे बन्द किवाड़ी, साची हाटी इक्क वखाए तीर्थ ताटी, अमृत आत्म सच सरोवर इक्क इशनान कराया ए। हरिजन चढ़ाए औखी घाटी, दीपक जोती जगे लिलाटी, नूरो नूर कराया ए। अगे दिसे नेड़े वाटी, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, एका रंग भगत जनां दर साचा संग जगत विछोड़ा शब्दी जोड़ा धरनी मेल मिलाया ए। सुरत सवाणी होई सुहागण, कन्त मिलावा पाया ए। इक्क उपजाए साचा रागन, नेड़

ना आई पंचम नागन, प्रभ सच शृंगार कराया ए। दर मन्दिर अन्दर होए वड वडभागन, पंजे मोए पंजे सोए पंचां रिहा जगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख हरि, दीपक जोती रिहा टिकाया ए। दीपक जोती दीप बलोए, वेखे त्रै त्रैलोआ, वरन गोती मेट मिटाए। आप आपणा रंग, पुरख अबिनाशी साचा सोहे। शब्द घोड़े कसे तंग, नाम नगारा वजे मृदंग, लोआं पुरीआं जाए लँघ, करे कराए सोई सोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, दुरमति मैल जन भगतां दर दुआरे साचे धोए। दुरमति धोए मैल, दया कमांयदा। अठसठ तीर्थ रही फैल, ना भेव कोए जणांयदा। हरिजन जन हरि साचे संत सुहेले एका घर मिले साचा वर, खुल्हे शब्द दर, साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, साची तरनी रिहा तर, ना जन्मे ना जाए मर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, हरिभगत दुआरा जोत निरँकारा हरि शब्द जैकारा एका एक करांयदा। शब्द जैकारा एक एक जणाईआ। जन भगतां करे बुध बिबेक, आत्म भिच्छया झोली साची पाईआ। चरन कँवल कँवल चरन हरि साची टेक, सृष्ट सबाई मिथ्या आप वखाईआ। जगत माया ना लाए सेक, साची सिख्या रिहा सिखाईआ। दरस अनोखा साचे नेत्र नैण पेख, धुर संजोगा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सच दुलारया, पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार, वरभण्डी रिहा जगाईआ। वरभण्ड प्रभ पाए वंड, गुरमुख मात जगाए। नौ दुआरे कीने खण्ड, दसवें बूझ बुझाए। हथ्थ फड़ाए चण्ड प्रचण्ड, पंचम खण्ड खण्ड कराए। पंचम दूर दुराडे पायण डण्ड, पंचम पंचां मेल मिलाए। पंचम पंच जवानी गई हंढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम रंगण रंग रंगाए। रंगण रंग अपार आप रंगांयदा। जो जन मंगण नौ द्वार शब्द घोड़े तंगन, आप कसांयदा। आप रखाए आपणे अंगन, आर पार दूजा दर ना मंगण जांयदा। नाता तोड़े भुक्ख नंगन, वजाए नाम मृदंगन, मानस देही ना होए भंगन, लक्ख चुरासी पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, कलिजुग काया खेड़ वखांयदा। जोत अकाल दयाल जगत जगाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, किसे दिस ना आईआ। दिवस रैण रहे रखवाल, प्रितपाल रिहा कराईआ। सद वसे नाल नाल अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। गुरमुखां रिहा सुरत संभाल, वज्जा जन्दर तोड़ वखाईआ। मारे शब्द इक्क उछाल, डूंघी कन्दर पार कराईआ। देवे नाम अनमुल्लड़ा लाल, मस्तक थाली विच टिकाईआ। हरि जन जन हरि साची घालन रहे घाल, गुर पूरा मात दलाल, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। आप वखाए काया मन्दिर इक्क सुहावा ताल, अमृत झिरना रिहा झिराईआ। फ़ल लगाए काया डाल्ह, अमृत आत्म मेवा इक्क खवाईआ। सुरत सवाणी होए बेहाल, देवी देवा दरस पाईआ। बहत्तर

नाड़ी वज्जे शब्द सच्चा ताल, पिछा अगाड़ी दिस ना आईआ। काया दिसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चा टिल्ला नौ दुआरे हरि वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी वेखे किल्हा, बजर कपाटी सिला, ना कोई सके बूहा लाहीआ। शब्द सरूपी चार दिवार, प्रभ साचे रचन रचाईआ। जोत निरँजण पहरेदार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। ना कोई दीसे पंचम यार, नारी खौते ना कोई वखाईआ। ना कोई सुणे सुणाए पुकार, हाहाकार ना कोए जणाईआ। एका एक शब्द सरूपी वहिंदी धार, साची धारा रिहा वहाईआ। दस्म दुआरी खुल्हे बन्द किवाड़, सुन अगम्मी पार कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पसार, आप आपणा रंग रंगाईआ। निहकरमी कर्म विचार, धर्म द्वार धर्म कमाईआ। मानस जन्म दए सुधार, झूठी माया भरम मिटाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, काया चोटी उप्पर चढ़ाईआ। देवे शब्द सच्ची धुन्कार, कोटन कोटी राग हथ्थ ना आईआ। धन्न धन्नवन्ता इक्क दातार, सति सतवन्ता आप अख्वाईआ। हरिजन बणाए साची बणता, साचा सईआ मेल मिलाईआ। शब्द चाढ़्हे रंग बसंता, आदि अन्ता अंक समाईआ। महिंमा जगत भगत गिणाए अगणता, अगणत गणी ना जाईआ। देवे वड्याई हरि साचे संता, जन जनणी लेखे लाईआ। हउमे रोग गंवाए रंगता, साची संगता गुर सरनाईआ। दर दुआरा एका मंगता, अकाल मूर्त मूर्त रघुराईआ। आपे होए भुक्खा नंगता, शाह कंगाल सहिज सुखदाईआ। इक्क वहाए अमृत धारा साची गंगता, गंगा गोदावरी सार ना पाईआ। शब्द घोड़े कसे तंगता, चौथा पौड़ा रिहा उठाईआ। पंच पंचाइनी होए जंगता, ब्रह्मण गौड़ा भेव ना राईआ। सम्बल नगरी वासा सौड़ा, गुर गोबिन्दा जोत जगाईआ। धुर दरगाही आया दौड़ा, दिस किसे ना आईआ। दर घर साचे लाया एका पौड़ा, ना हथ्थ किसे फड़ाईआ। आपे जाणे लभ्मा चौड़ा, साढे तिन्न हथ्थ सीआं अन्दर रिहा टिकाईआ। भगत जनां हरि साचा बौहड़ा, जीवां जन्ता भेव ना राईआ। हरि संत सुहेले आत्म लगी औड़ा, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। लक्ख चुरासी वेखे फ़ल मिट्ठा कौड़ा, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां आपे वंड वंडाईआ। लोआं पुरीआं अगम्म अगम्मा, हड मास ना नाड़ी चम्मा, मात पित ना किसे जम्मा, आप आपणा रिहा उपाईआ। पवण स्वासी ना लए दंमा, नेत्र नीर वरोले ना छम्म छम्मा, साची कारा रिहा कराईआ। खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड करे खण्ड खण्डा, कलिजुग देवे अन्त दुहाईआ। ब्रह्मे आत्म होई रंडा, चारे वेदां वक्त चुकाईआ। शिव जी तोड़े माण घमंडा, बाशक तशका गल लटकाईआ। करोड़ तेतीसा होया रंडा, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लोकमात मार झात, सोहँ फड़या हथ्थ विच डण्डा, चारों कुन्ट दहि दिशा रिहा उलटाईआ। आपे तोड़े सर्ब घमंडा, मेट मिटाए भेख पखण्डा, राज रजानां शाह सुल्तानां जीव जहाना रिहा जगाईआ। जोत सरूपी खेल महाना, आपे वेखे वाली दो जहाना,

लक्ख चुरासी अन्तिम अन्त बन्न्हण आया एका गाना, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। प्रगट होए गुण निधाना, धर्म राए सीस झुकाना, अठाई कुण्डां कुण्डा लाहीआ। गुरमुख साचे चतुर सुजाना, मिले मेल श्री भगवाना, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, वज्जे तीर शब्द निशाना, बजर कपाटी पार कराईआ। चरन प्रीती इक्क ध्याना, आप बिठाए शब्द बिबाणा, नौ दुआरे इक्क उडाना, जीउ पिण्ड बाहर कढाईआ। पाए वंड सगल टिकाना, सच्चा शब्द इक्क सुणाना, छत्ती रागां इक्क तराना, अनहद धुन सुणाए काना, आपे आप रिहा उपजाईआ। निज घर आसण इक्क विछाना, हरिजन साचा संग समाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म सेजा कन्त कन्तूहला शब्द झूला सोहँ बरखे बरखा फूला, अगला पिछला मूल आप चुकाना। सति पुरख अपार, सति उपाया। घर सत्तवें कर आकार, जोती नूर कराया। जोती नूर होया उज्यार, साया हेठ आप रखाया। जोती साया खेल अपार, ओंकारा देस वसाया। ओंकारा साची धारा, साची धार रिहा वहाया। साची धारा अपार, सो साचा नाउँ रखाया। सो होड़ा इक्क अपार, जोती जोड़ा नाल मिलाया। जोती जोड़ा इक्क विचार, साचा तोड़ा सीस लगाया। साचा तोड़ा तन शृंगार, सोलां कलीआं नाल बंधाया। सोलां कलीआं अपर अपार, सोलां इच्छया बन्न वखाया। सोलां इच्छया धर्म जैकार, पाई भिच्छया धर्म कर्म कमाया। साचा शब्द किसे ना दिस्सया चन्द बतीसा रिहा गाया। राग छतीसा पाया हिस्सा, मुन मुनीश्र आप सुणाया। पंचम पावे साचा हिस्सा, पवण स्वासी संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, पंच दुआरे जोती शब्दी मेल अपारे, पवण हुलारा इक्क दवाया। जोती शब्दी मेल पवण स्वास्सया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल पृथ्वी आकास्सया। चौथे घर वेखे वेहल, गुरमुख साचे संत सुहेले आपे सद्दे, निज घर रखे सद वास्सया। दरस दिखाए दया कमाए आप आपणे मध मधे, मध आत्म जाम पिलाया। चरन कँवल कँवल चरन जन हरि साचे बद्धे, पल्ले दाम नाम बन्न्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे तीजे दर तेरी हद्दे, नौ अठारां रंग रंगाया। दूजे घर साची बिधे, आसा तृष्ना फिरे हलकाया। एकम एक एका गुरमुख विरले लाधे, गुर मन्त्र शब्द जणाया। पाया पद अमर वज्जे नाद नदे राग अनादा अनहद इक्क सुणाया। आपे जाणे भेव बोध अगाधा, ब्रह्मादा खेल रचाया। गुरमुख विरले रसन अराधा, साचा देवे साची नाम दादा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत सुहाए इक्क दर, दर घर साचा इक्क सुहाया। जन दुआरा बंक है, बंक दुआरा आप। आपे राउ रंक है, सृष्ट सबाई माई बाप। प्रभ साचा जोत सरूपी वासी पुरी घनक है, जन भगतां मेट मिटाए तीनो ताप। जोत प्रगटाए बार अनक है, आप जपाए आपणा जाप। हरिजन वड्याई जिउँ जनक है, ना दिसे कोई संताप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे वर, दरस

दिखाए आपणा आप। वर पाया घर आपणे, मिले मेल गोबिन्दा। जपे जाप जप जपने, हरि सदा सदा बख्शिंदा। मेट मिटाए तप तपने, सगल मिटाए आत्म चिन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी देवे वर, हरिजन बणाए लोकमात साची बिन्दा। गुरमुख गुरमुख गुरमुख, गुर चरन ध्याना। आत्म तृष्ना उतरे भुक्ख, देवे नाम शब्द बिबाणा। उज्जल करे मात कुक्ख शब्द चलाए नाम निशाना। सुफल कराए मात कुक्ख, सोभावन्ती नार सुहाना। मात गर्भ ना उलटा रुख़, लक्ख चुरासी फंद कटाना। मानस देही मिली मनुक्ख, मिल्या मेल हरि भगवाना। जगत वसूरा उतरे दुःख, चरन कँवल गुर इक्क ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ बन्न्हे हथ्थीं गाना। सोहँ गाना नाम डोरी, प्रभ साचा तन्द बंधाईआ। लोकमात कलि करे चोरी, बन्दी बंध बंधाईआ। ना कोई जाणे जोर जोरी, अन्ध घोरी वेख वखाईआ। आप आपणे हथ्थ रक्खे डोरी, संग अंग प्रभ जाए तोरी, आप आपणा संग निभाईआ। शब्द चाढ़्हे साची घोड़ी, धुर दरगाही जुड़ी जोड़ी, जगत विछोड़ा भगती जोड़ा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंग संग संग अंग नाम मृदंग रिहा वजाईआ। नाम मृदंग वज्जे तन होए शब्द घनघोरा। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, मिटे पंज चोरा। दर घर साचे बूझ बुझाई, चुक्के मोरा तोरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे शब्द घोड़ा। मनमति जगत विकार है, सहिँसा रोग जलाए। गुर शब्द ना किसे प्यार है। दुरमति रही बिल्लाए। पंजां तत्तां हाहाकार है, ना कोई धीर धराए। रती रत उब्बल घार है, सार कोई ना पाए। ना कोई पुरख पुरखोतम नार है, कन्त सुहागी आप हंढाए। वरन गोत ना शब्द वपार है, साचा वणज कराए। एका जोत जगत अधार है, पवण उनन्जा विच समाए। हरिभगत शब्द अधार है, बवन्जा अक्खर वखर रखाए। एका एक जोत निरँकार है, सुरत बिबेक बणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हउमे रोग गंवाए। मनमति जगत विकार है, तन मन होए पुराणा। लोभ मोह हँकार है, काम क्रोध निशाना। नौ दुआरे सद ख्वार है, रस रसना फिर वखाना। गुरमती नाम अधार है, तन भाण्डा भरम भन्नाना। वा तत्ती ना घर सच्चे दरबार है, चरन धूढ़ सचा इशनाना। दीआ बत्ती ना कोई विहार है, दीपक जोती इक्क जगाना। अट्ठे पहर रहे उज्यार है, सञ्झ सवेर ना कोई दिखाना। दहि दिशा महल्ल अपार है, चारे कुन्टां बन्द रखाना। नाम झरोखा इक्क अपार है, दर दरवाजा धर्म निशाना। हरि जन जन हरि मौका अन्तिम वार है, मिले मेल श्री भगवाना। सोहँ बेड़ा जगत त्यार है, गुरमुख विरले चरन टिकाना। एका दूजा आपे बन्न्हे वार है, साची सरन इक्क रखाना। लेखे लाए सौ सौ जन्म ल्या अवतार है, सो साचा जाप जपाना।

देवण आया भगत अधार है, आपणा देण मूल चुकाना। भाणा सहिणा कर्म विचार है, मानस जन्म लेखे लाणा। साचे बहिणा दर दरबार है, चुक्के आवण जाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम गुण निधाना। मनमति जगत सभ मथया, रही रत वरोल। रसना गाए ना साची गाथया, अन्जाणी बाली रही अनभोल। पंचम पंजां पाई नथ्थया, काया मन्दिर डूंघा ढोल। ना कोई चढ़ाए साचे रथया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेखे घर, आपे वसे सदा कोल। मनमति तेरा नाता, मनमुख तन जुड़ाया। एका भुल्लया पुरख बिधाता, काया सुख उपजाया। दिवस रैण अन्धेरी राता, सतिगुर गुर सति मुख ना नज़री आया। कर्म हीण नार कुलक्खणी कमज़ाता, साचा कन्त ना सेज हंढाया। ना कोई देवे साची दाता, शब्द भण्डार हरि झोली पाया। वेले अन्त ना पुच्छे वाता, पिता मात गोद जिस उठाया। हरि जन जन हरि एका एक निरँजण ज़ाता, चरन नाता धर्म धराया। आप सुणाए आपणी गाथा, साची वरनी हँस बिठाया। मिल्या मेल कमलापाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, मनमुखां दिस ना आया। मन मति विभचार ना रंग राती। कलिजुग जीवां कर्म रही विचार, करे खेल बहु बहु भांती। वरन अवरना हाहाकार, चारों चार बणाए साथी। पंचम पंचम ना पायण सार, पंचम टिका काला माथन माथी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख विरले संत विरोले, भाग लगाए काया चोले, शब्द बिठाए साचे डोले नाम कहारा साचा साथी। तन मन हरया सीतला, मिल्या पुरख अगम्मा। मेल मिलावा साचे मीतला, लेखे लग्गे काया चम्मा। मानस देही जगत जग जीतला, रसना गाए दम दमा। सतिजुग साची चले रीतला, एका एक हरि हरि नाउँ निमा। साचा मन्दिर गुरुदुआरा तन मसीतला, जोती जोत सरूप हरि, साचा शब्द देवे साचा पूरन होए कम्मा। तन मन्दिर गुरद्वार, गुर गुर जाणया। गुर मन्दिर बैठ अपार, कर्म पछानया। शब्द बख्शी साची धार, साचा धर्मी धर्म कमानया। पारब्रह्म ब्रह्म खेल अपार, जरमी जम्म अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे जगत वर, सतिजुग तेरी साची धारया। सतिजुग साची धार आप बणांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द घोड़ हरि अस्वार, लोआ पुरीआं आप जणांयदा। त्रै त्रैलोआं एका कार, वरभण्ड खण्ड प्रभ शब्द अधार, ब्रह्मण्ड रचन रचांयदा। शब्द फड़ तेज कटार, मारी जाए वारो वार, ब्रह्मा शिव इन्द हिलांयदा। वरभण्डी करे ख़बरदार, भेख पखण्डी चोर यार, साची डण्डी नाम अधार, नाम कन्ढ्ढी इक्क वखांयदा। नार दुहागण मनमुख बेहंढी दो जहानां दिसे रंडी, कन्त भतार ना कोए हंढांयदा। गुरमुख विरले मात साची वंडी, दात इक्क शब्द नाम प्रचण्डी, साची भिच्छया झोली पांयदा। लक्ख चुरासी देवण आया दंडी, राज राजानां वढ्ढे कंडी, खण्डन

खण्डी आप करांयदा। चरन छुहाए सकेत मंडी, सम्मत चौदां चौदां लोकां चौदा हट्टां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पर्बत टिल्ले उच्च पहाड़, आप चबाए आपणी दाढ़, जंगल जूह जल थल विच समांयदा। वल छल छल धार भेखन बावना। कलिजुग काला कलि चारों कुन्ट अन्धेरी शामना। ना कोई जीव जहानी जाणे अमृत आत्म साचा जल, तृष्ना तजे ना कामनी कामना। दूई द्वैती मिटे ना सल, ना कोई फड़ाए साचा दामना। शब्द चलाए ना साचा हल, लग्गे फ़ल ना काया डालना। सच दुआरा ना ल्या मल, वेले अन्त संत कन्त पछतावना। गुरमुख गुर शब्दी गया रल, गुरमती बूझ बुझावना। साची घालन घाली घाल, आत्म जोती दीप जगावणा। भाग लगाए काया खल्ल, वरन गोती भेव मिटावणा। जोती जोत सरूप हरि, दूई द्वैती मिटे सल, एका नाम हरिजन आत्म ताम साचा भोग रसना मुख लगावणा। साचा भोग आत्म रस, निज घर आत्म पाए। पुरख अबिनाशी होए वस, रैण दिवस दिवस रैण सद सेव कमाए। प्रेम तराना तीर मारे कस, दो जहानी कार कराए। शब्द सुनेहड़ा राह साचा जाए दस्स, धुर निशानी इक्क वखाए। मिटे रैण अन्धेरी कलिजुग मस, ब्रह्म ज्ञाना इक्क जणाए। दर घर साचे मेला हस्स हस्स, नाद अनादा अनहद धुनी साचा राग सुणाए। साची जोत होए प्रकाश, ना कोई दिसे रवि ससि, बोध अगाधा शब्द जणाए। अमृत आत्म मुख चुआए साचा रस, तीर्थ तट्ट कोई दिस ना आए। एका घर दोए गए वस, सुरत शब्दी साचा मेल मिलावा होए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला सच घर, दर घर साचे एका दाअवा होए। सच्चा दाअवा धुर अपील। गुरमुख करना शब्द वकील। एका देवे जगत दलील, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट होए सम्बल नगरी साचा वासा, उप्पर छप्पर छाया नील। छप्पर छाया नील हरि सुहाया। चन्द सितार टिकाया। आप आपणे रंग समाया। साची सेवा जगत लगाया। सूर सूर्या साचा बंसा इक्क प्रकाश वखाया। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी इक्क इकग्गरी जोत निरँजण संग रखाए, सगल समग्री तिन्नां लोआं पाया, अडम्बर नाम सवम्बर शब्द विचोला दो जहानी एका एक रखाया। सम्बल नगर सच महल्ला, दो जहानां टिकाणा। आपे वसे इक्क इकल्ला, शब्द पवण विच समाणा। आपे वेखे जल थला, नौ खण्ड वंड वंडाणा। सत्तां दीपां आपे रला, ब्रह्मण्ड विच समाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निज घर वासा इक्क रखाणा। दूसर किसे दिस ना आए, जन भगतां साचा संग रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट दहि दिशा मार ध्याना। आपे वरते आपणा भाणा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जिस उपाया। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, दया कमाया। शब्द चढ़ाए साचे रथ, साचा मार्ग रिहा चलाया। जगत विचारा देवे मथ, शब्द कुण्डा एका लाहया। लेखा

चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, दर दुआरा इक्क वखाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जोत निरँकारा दर्शन पाया। रसना कथनी ना सके कथ, अकथ कथा अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत द्वार जगत उज्यार आपणा चरन छुहाया। भगत निमाणा हीन है, गुर पूरे लगे पाए। गुर बचन शब्द अधीन है, वड सूरे सेव कमाए। रसना रस चीन है, हरि हज़ूरे विच समाए। वखर अक्खर जगत कीन है, साचे घर वसाए। मनमुखां काया मन्दिर विच हँकारी बीन है, पुरख अबिनाशी दिस ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बंधाए तत्तां तीन है, मन मति बुध एका रंग रंगाए। मन मति बुध प्रभ पाए डोरी, शब्द नाम रखाया। दर दुआरे कारज सुध, मनमुख जीवां करे चोरी, कलिजुग रैण अन्धेर घोरी, दिस किसे ना आया। जगत चुकाए मोरी तोरी, पंच ना पायण दर दुआरे शोरी, आपे आप रिहा दुरकाया। हरि जन जन हरि साचा पिण्ड चढ़े शब्द साची घोड़ी, नाम सेहरा सीस गुंदाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे जीआं दान जोग जुगत भगत गुर चरन ध्यान लगाया। कोट ब्रह्मण्ड खोज थक्के, भेव किसे ना पाया। जेरज अंड पिण्ड ब्रह्मण्ड वंड, लेख सके वेख ब्रह्मा ना राया। आप सुणाए नौ खण्ड, सुरत सुहागण दिसे रंड, साची सेव ना कोई कमाया। गुरमुख विरला हथ्थ फड़े चण्ड प्रचण्ड, एका वंड वंडाया। नर हरि साचा राज राजानां शाह सुल्तानां वाली दो जहानां शब्द सरूपी देवे दंडे, शब्द कुहाड़ा हथ्थ उठाया। मेट मिटाए भेख पखण्डे, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां दिवस रैण रैण दिवस होए सद सहाया। दिवस रैण आत्म घर मेल मिलावा हरि हरि कन्ता। आप चुकाए जगत मोह, भेखाधारी जुगा जुगन्ता। चरन धूढ़ नुहाए साचे सर, लोकमात बणाए साची बणता। चरन कँवल कँवल चरन हरिजन साचा जाए तर, मिले वड्याई साधन संता। एका एक हरी हरि, ना जन्मे ना जाए मर, पूरन जोत श्री भगवन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत द्वार कर विचार, मेल मिलाए साचे कन्ता। पंचम मार पंच जिवाया। पंचम कर शब्द पंच सेव कमाईआ। पंचम शब्द कटार, पंचम फूलन हार पहनाया। पंचम मेला इक्क द्वार, पंचम पंचां विच समाया। पंचम गाए पंच सुन, पंच शब्द जणाया। पंच जणाए पंच जन, पंचम आप उठाईआ। पंचम अलाहे पंचम शब्द धुन, पंचम राग मिटाईआ। पंचम पुकार रिहा सुण, जोती जोत सरूप हरि, पंचम रंग रंगाईआ। पंचम माया पंचम पाया, पंचम पुरख अपारा। पंचम आया पंचम जाया, पंचम शब्द हुलारा। पंचम पाया पंचम वड्आया, पंचम नाम जैकारा। पंचम मिलाया पंच तृप्ताया, पंचम भरे भण्डारा। पंचम मिटाया पंचम पाया, पंचम मेल अपारा। पंच सुहाया पंच जगाया, पंचम दए हुलारा। पंचम पंचां विच समाया, पंचां वसे आपे बाहरा। पंच पायण

पंच गायण, पंचम रंग रंगाया। पंच आयण पंचम जायण, पंचां संग निभाया। पंच खायण पंच डायण, पंच पंचां हथ्थ फड़ाया। पंचम जोती इक्क मिलायण, पंचम शब्द जणाया। पंचम वेखे एका नैण, पंचम गोती इक्क बणाया। पंचम भाणा सिर ते सहिण, पंचम रोती रो रो नीर वहाया। पंच चुकाया लहिण देण, कोटी कोट फिरन हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम मेला पंचम घर पंच दर इक्क खुल्हाया। पंच उपन्ना शब्दी धन्ना, नाम वस्त अमोला। पंचम भन्ना पंचम खंना, पंचम तोल अतोला। पंचम चन्ना पंचम डन्ना, पंचम घोल घोला। पंचम मन्ना पंचम संना, पंचम वसे कोला। पंचम तना छप्परी छन्ना, पंचम बोले ढोला। पंचम पंचम पंचम हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल कला सोला। पंचम मीता पंचम चीता, पंचम रीत चलाया। पंचम सईआ पंचम नईआ, पंचम गीता इक्क सुणाया। पंचम जीता अमृत पीता, पंचम चीता इक्क रखाया। पंचम तत्तया काया मन्दिर मतया, चार दिवारी इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम परखे आपे मीता, आप आपणे विच समाया। पंचम बोले काया चोले, पंचम रिहा लुकाईआ। पंचम आत्म पड़दे फोले, वेख वखाणे काया चोले, पंचम रहे जुदाईआ। पंचम तोल साचा तोले, पंचम तत्त शब्द वरोले, काया मथना आप अख्वाईआ। पंचम वसे हरि हरि कोले, पंचम पंच रहे अनभोले, पंचम गोले रिहा बणाईआ। पंचम तोल साचा तोले, जोती जोत सरूप हरि, पंचम खण्डा एका शब्द रिहा लगाईआ। पंचम जोग परपंच गंवाया। पंचम भोग आत्म रस पाया। पंचम संजोग हरि हरि हरि वर वर वर घर साचे पाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम मेला मेल कर, पंचम पंच उपाया। पंच उपाए पंच मिटाए, पंचां शब्द जणाईआ। पंच उठाए पंच खपाए, पंचम मेल मिलाईआ। पंच हसाए पंच रवाए पंचां तेल चढ़ाईआ। पंच छुडाए पंच बंधाए, पंचां अंग लगाईआ। पंच जणाए पंच भुलाए, पंचां भरम मिटाईआ। पंच उठाए पंच रुलाए, पंचां पंचम मीता एका शब्द सुणाईआ। माण रखाए अठारां ध्याए गीता, अर्जन नीता वेख वखाईआ। पंचम मन्नया पंचम डंनया, पंचम भए भयानक। पंचम राग सुणाए कन्नया, पंच उठाए अचन अचानक। पंचम पंच साचा जणया, पंच सुहाए साचा थानक। पंचम राह एका बन्नया, पंचम वेखे मोती माणक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे ख़लक ख़ालक। जगत जोग प्रभ दए त्याग। चरन छुहाए अयुध्या प्राग। वेख वखाणे अबिनाश सन्यास वैराग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे सोया जाए जाग। अयुध्या प्राग दर दर घर घर मन्दिर अन्दर वेखे लग्गी तृष्ना आग। कवण हवन कवण जोती साचा दीपक जगे चिराग। कवण भबूती तन धोती, कवण हँस कवण काग। कवण मध आत्म रस पीती बूटी, कवण संत हथ्थ पकड़े वाग। कवण घर जीव जनकी

छूटी, कवण दुआरे मजन माघ। कवण जणाए शब्द त्रैकूटी, कवण दुआरे वज्जे अनहद साचा नाद। जगत माया कलिजुग छूटी, सृष्ट सबाई डस्से डस्सणी नाग। धुर दरगाही अन्तिम रूठी, कोई ना पकड़े अन्तिम वाग। जोत निरँजण एका तुठ्ठी, दर घर साचे लाए भाग। चार वरन कर एका मुट्ठी, मेल मिलाए कन्त सुहाग। पंडत पांधे रहण ना देवे किसे गुठी, धोती टिका तन बस्त्र वेखे भाग। संत सुहेले जुगा जुगन्तर गए रुठी, आप मिलाए दया कमाए इक्क उपजाए शब्द वैराग। कँवल नाभी करे पुठ्ठी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क पछाने, गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे साचा मेला कन्त सुहाग। नीकण नीका फीकन फीका। दृष्ट जगत अगोचर स्वामी भेव जाणे जन जिया का। अन्त आदि आदि अन्त निहकामी, लेख लिखाणे वेख वखाणे राज राजाने साढे तिन्न हथ्थ सीं का। घट घट अन्तरयामी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए बलोए घर साचे नामी। आप अनामी आप नेहकामी अन्तरयामी जानत। आपे रैण आपे शामी, आपे पीर फ़कीर पछानत। आपे रस आपे तामी, आपे क्रोधी कपटी होए कामी, आपे ब्रह्म ज्ञानत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख घर, करे कराए सर्ब पछानत। आप पछाणे आपे जाणे आपे पड़दे ओहले। आप जगाए चतुर सुघड़ स्याणे, भाग लगाए काया चोले। आप सुणाए नाद अनादी साचे गाणे, सोहँ सो साचे ढोले। आप जगाए राजे राणे, दर द्वार बणाए गोले। आप उठाए साध संत बेमुहाने, पूरा तोल हरि हरि तोले। आप चलाए नाम वंञ मुहाणे, सृष्ट सबाई काया फोले। आप रखाए आपणे भाणे, हरिजन अन्त मात ना डोले। आप उठाए इक्क निशाने, प्रगट होए कला सोले। चढ़े शब्द सच्चे बिबाणे, लक्ख चुरासी अन्त वरोले। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया डूंघी कन्दर साचे मन्दिर जगत पुजारी शब्द सरूपी बहि बहि बोले। शब्द पुजारी प्रेम इष्ट, एका एक रखाईआ। आपे जाणे आपणी दृष्ट, वशिष्ट वशिष्ट गुर बणाईआ। कलि हिलाए मात सृष्ट, दिस किसे ना आईआ। मति बुधी होई नष्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरताईआ। आपणी कल आप वरताए, शब्द कहर अन्धेरा। वल छल प्रभ आप कराए, ना कोई जाणे सञ्झ सवेरा। जगत धाम आप डुलाए, नौ खण्ड पृथ्वी पाए घेरा। चारों कुन्ट उठ उठ धाए, सिँघ शेर प्रभ शेर दलेरा। लक्ख चुरासी रोवे हावे, नाता तुट्टे मेरी मेरा। गुरमुख विरला गीत अनादी एका गावे, जिस जन करे आपणी मेहरा। एका पद घर साचे पावे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, ना मात कलि लावे देरा। इक्क शब्द इक्क शृंगार। इक्क गुर इक्क अधार। इक्क सुर इक्क नाद बोध अगाध अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आत्म वेखे सच घर, कवण दुआरे मेला माधव माध। हरि

दुआरा आप पछाणे, नौ दुआरे तज। भगत जनां हरि पावे सारे, कलिजुग माया पड़दे कज्ज। आवण जावण गेड़ निवारे, अन्तिम रक्खे लज। पतित पावन खेल अपारे, प्याए अमृत आत्म रज। दरस दिखाए अगम्म अपारे, काया काअबा इक्क कराए साचा हज्ज। शब्द जणाए सच्ची धुन्कारे, शब्द सरूपी मारे अवाज। जोत निरँजण इक्क अकारे, इक्क सुनेहड़ा गुर मंत देवे गुर शब्द साचा भज्ज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर घर दर एका एक बहे सज। सति पुरख अपार, सति समाया। घर सत्तवें कर आकार, जोती नूर उपाया। आपे वेखे आपणी धार, प्रभ आपणा दर सुहाया। छेवां घर कर त्यार, जोती सुत शब्द जणाया। शब्द चले अपर अपार, आदि अन्त भेव ना राया। आपे वेखे दर द्वार, पंचम कुण्डा आपे लाहया। पंचम कर पवण अधार, सच स्वासी रिहा चलाया। चौथा घर जोत निरँकार, दूर नेड़े दिस ना आया। साधां संतां करे प्यार, नाम विचोला विच रखाया। आपे होए बाहर वार, दूसर कोए रहण ना पाया। सोला करे तन शृंगार, शब्द सिँघासण दए वखाया। एका घर सच्चा दरबार, दर दरवेशा भेख वटाया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, निहकलंकी जोत जगाया। बीस बीसे ख़बरदार, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। बीस तेरां तेरां नानक धार, नैण नेत्र वेखण आया। राज राजानां करे ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा दर पुचाया। साधां संतां पावे सार, दस्म दुआरी बूहा लाहया। आपे पुच्छे जगत विहार, कवण चेला कवण गुर होए सहाया। कवण उठाए काया माटी भार, तीर्थ ताटी दुरमति मैल धवाया। कवण चड़ाए औखी घाटी, भाण्डा भरम दए भन्नाया। दीपक जोती जगे कोल लिलाटी, सति प्रकाश कराया। बजर कपाटी जिस जन पाटी, तन साची हाटी जोत सरूपी खेल रचाया। करे खेल बाजीगर नाटी, अगे दिसे नेड़े वाटी, कन्ढ्ढा पार ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग समाया। प्रभ आपणे रंग समाए, भेव भेव अभेदा। नौ खण्ड पृथ्वी खेल खिलाए, सत्तां दीपां अछल अछेदा। ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ वंड वंडे भेव गंवाए प्रभ चारे वेदा। सोहँ खण्डा इक्क उठाए, ना कोई जाणे जगत क्तेबा। चार कुन्ट जाम पिलाए कथनी कथे ना कोई जिह्वा। जेरज अंडां वेख वखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला इक्क कर वड देवी देवा। पंचम लाया पंच हरि, पंचम जोत जगाईआ। पंच चुकाए आप डर, पंचम धीर धराईआ। पंचम देवे भगत वर, पंचम करे हलकाईआ। पंचम खोल्हे आत्म दर, पंचम आप भवाईआ। पंचम नुहाए साचे सर, पंचम सार ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचिन्त काया खेत, सोहँ बीज तन मन सीज साचे मन्दिर रिहा बिजाईआ। एका बाणा एका रत, शब्द चढ़ाए साचे रथ, दिवस रैण रहे ख़ुमारी। आदि अन्त प्रभ रक्खे पति, दिवस रैण आपे ख़ुमारी। पवण तत्त प्रभ रक्खे पति, सति

संतोखी धीरज यति, जोत जगाए अगम्म अपारी। भाग लगाए काया हट, तन मन्दिर अन्दर चौदां हट, देवे नाम वस्त नाम पसारी। इक्क वखाए तीर्थ तट्ट, दुरमति मैल काया कट्ट दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका देवे शब्द अधारी। दीपक जोती लट लट, सीस हथौड़ा मारे सट्ट, प्रभ खोल्हे बन्द कवाड़ी। साचा लाहा लैण खट, हरि शब्द पहनाए तन साचा पट, मानस देही पैज संवारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात फड़ाए आपणा लड़, दो जहान श्री भगवान देवे सच सच्ची सरदारी।