१९ फग्गण २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह हरिभगत द्वार जेठूवाल
दहि दिशा हरि दिवस विचार। पाए हिस्सा विच संसार। बीस इक्कीसा जोत आकार। छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा, राज राजानां करे ख़बरदार। एका शब्द चले हदीसा, चार वरनां एका धार। माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, कलिजुग अंतम गई हार। शाह सुल्तानां खाली खीसा, रोवण धाहां मार। गाया राग दन्द बतीसा, ना कोई सुणे मात पुकार। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा, सोहँ शब्द धर्म जैकार। पुरख अबिनाशी इक्क बुलाया, नौ खण्ड पृथ्वी बन्न्हे धार। लोकमाती वेखण आया, शब्द घोड़े हो अस्वार। ज़ात अजात परखण आया गुरमुखां देवे चरन प्यार। नाम नाती बन्न्हण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बैठ सिँघासण लक्ख चुरासी वेखे परखे दिस ना आया। वेखे परखे परखणहार। नाम घसवटी लाए, करे खेल अपर अपार। सोहँ साची बाणी इक्क पढ़ाए, गुरमुख साचा वेखणहार। तीर्थ तट्टी इक्क इशनान कराए, आपे वसे घट घटी, घट घट अन्दर डेरा लाए, मनमुख जीवां अन्तिम भरनी धर्म राए दी चटी, डाहढे होण ख्वार। गुरमुखां जोत जगाए लट्ट लट्टी, काया मटी करे रुशनाए, शब्द धार अपर अपार। दर घर साचे सुट्टी, आपे निकले हो हो बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दुरमति रिहा कट्टी, अमृत आत्म देवे ठंडा ठार। अमृत आत्म भर प्याला, गुरमुखां आप पिआंयदा। प्रगट होए दीन दयाला, सोहँ साचा जाप जपांयदा। वेखे खेल खेल त्तकाला, साची घाला घालण लेखे लांयदा। गल पहनाए साची माला, तोड़े माया जगत जंज़ाला, राह सुखाला इक्क वखांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, अग्नी जोत जगे ज्वाला, काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, साचा धाम इक्क सुहांयदा। बन्द कुआड़ी तुट्टे ताला, फ़ल लग्गे काया डाल्हा, चले मात अवल्लड़ी चाला, चाल निराली शब्द वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, काया ताल इक्क सुहांयदा। काया अमृत आत्म सोहे ताल,
साचे अन्दर धरया। गुरमुख विरला मारे छाल, दो जहानी तन मन हरया। सुरत सवाणी दीन दयाल, आत्म बूटा एका होया। नाम फ़ल पत्त डाल, रुत्त बसंत कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां चले नाल नाल, मनमुख दन्द बतीसा मात फड़या। माण मोह तुटे अभिमाना। वज्जे तीर शब्द निशाना। पुरख अबिनाशी पड़दे कज्जे, होए सहाई वाली दो जहाना। आपे होए खब्बे सज्जे पिच्छे , अगे जोत महाना। पंच विकारा चरनां हेठ दब्बे, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। हरि जन जन हरि साचा दर घर साचा एका लभ्भे, मिले मेल हरिजन सज्जण सुहेल, साँवल सुन्दर गोपी काहना। अमृत आत्म रस चुआए कँवल नभ्भे, तेज प्रकाश कोटन भाना। पूर कराए कारज सभ्भे, जो जन रखे एका चरन ध्याना। चरन ध्यान जगत चतुराई, प्रभ पूरन बूझ बुझाईआ। दर घर मिले सच्ची वड्याई, आत्म भेव गूझ खुल्हाईआ। होए सहाई सभनीं थाँई, एका दूजा भउ चुकाईआ। आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, इक्क प्रीती भगत रीती जगत अतीती चरन कँवल चरन पंचम तत्त रत सति खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, आप आपणी गोद उठाईआ। आपे बाल आप अञ्याणा। आपे चतुर सुघड़ स्याणा। गुरमुख गुरमुख गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द एका रंग साचा माणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, गुरमुखां देवे शब्द वर, दिवस रैण रैण दिवस रंग रंगे नाम महाना। नाम रंग रंग अवल्ला, गुरमुख विरले काया चोला मात रंगाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, लक्ख चुरासी वेखे काया महल्ला, जेरज अंड उत्भज सेत्ज रिहा समाईआ। आपे होए अछल अछला, किसे हथ्थ ना आए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल डूंघी डल्ला वेख वखाईआ। आप आपणी वरते कला, शब्द फड़े हथ्थ तिक्खा भल्ला, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप आपणे रंग समाईआ। आप आपणे अंक लगाए, हउमे रोग गंवांयदा। राउ रंक सद आए जणाए, द्वार बंक इक्क सुहाए, काया मन्दिर साचे अन्दर जोत सरूपी हरि हरि वडा शाहो भूपी, एका ताल वजांयदा। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, गुरमुख विरला स्वच्छ सरूपी, माया ममता जगत जंजाला, आत्म नौ दुआरे खोह घर दसवां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुरमति मैल हरिजन धो, आत्म बीज साचा बो, एका नाम निहचल धाम अटल सोहँ साचा फ़ल कलिजुग अन्तिम आप खवांयदा। आत्म फ़ल गुरमुख रस, रसन रस ना जाणया। पुरख अबिनाशी होवे वस, एका राह देवे दस, ना कोई जाणे खाणी बाणीआ। करे प्रकाश जोत कोटन रवि ससि, मिटे रैण अन्धेरी मस, मारे तीर इक्क निशानया। शब्द सुहेला आप कराए आपणा मेला दर घर साचे आए नस्स, जोत निरँजण देवे नाम अंजन घट घट आपे जाणया। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे नाम वर, अमृत आत्म दिवस रैण ठण्ढा पाणीआ। अमृत आत्म साची धार, गुरमुख विरले पाईआ। नौ दुआरे बन्द किवाड़, पंचम धाड़ पर्हे हटाईआ। दर घर साचे हरि हरि साचा देवे वाड़, जिस जन साची सेव कमाईआ। आपे होए पिछे अगाड़, नेड़ ना आए मौत लाड़, राए धर्म रिहा शरमाईआ। शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, जोत जगाए बहत्तर नाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे जगत वर, भविख्त वाकी एका राह जगत मलाह बेपरवाह आपणा आप वखाईआ। आप आपणा राह वखाए, कलिजुग अन्तिम वारया। सोहँ साचा नाम जपाए, जोत निरँजण नर निरंकारया। हरिजन सोए आप जगाए, मारे शब्द सच्ची उडारया। दुरमति मैल काया धोए, चरन कँवल कँवल चरन जो जन करे प्यारया। मनमुख जीव रहे रोए, आत्म भरया इक्क हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन विरला देवे शब्द भण्डार, अनहद साची धार वजदी रहे वारो वारया। अनहद धार अनहद धुन। आप तुड़ाए मुन सुन। गुरमुख साचे मात चुण। आपे जाणे गुण अवगुण। लक्ख चुरासी छाण पुण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सिँघासण बैठ हरि, सर्ब पुकार रिहा सुण। मस्तक टिक्का नाम लिलाटी। आप चढ़ाए औखी घाटी। वेख वखाणे काया माटी। आपणी बिध आपे जाणे, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ ताटी। भरमे भुल्ले सुघड़ स्याणे, साचा नाम ना मिले किसे जगत हाटी। गुरमुख साचे बाल अञ्याणे, साचा लाहा दर घर साचे रहे खाटी। दरगाह देवे माणे, जोत जगाए हरि रघुराए एका एक निरँजण लिलाटी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म नाम प्याला इक्क प्याए दया कमाए दिस ना आए हरिजन साचा रसन रस रिहा चाटी। नाम सति शब्द मस्ताना। सोहँ सति नौजवाना। तन सति गुण निधाना। मिले वस्त श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म बन्न्हे नाम गाना। नाम गाना तन शृंगार। शब्द निशाना आर पार। मले बिबाणा विच संसार। गुण निधाना गुण गुणवन्ता आदिन अन्ता रिहा विचार। मिले वड्याई जीव जन्त आप बणाए साची बणता, साची नारी कन्त भतार। साचा धाम इक्क सुहंता, सुरत सवाणी साचा मेला प्रभ साचे संत एका रंग अपर अपार। ना विछोड़ा होए आदि अन्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा तार। आत्म मध प्रेम रस ज़ाता, पुरख अबिनाशी घट घट वास। दर घर साचे एका हद्द, सद मेल मिलाया शाहो शाबास। नाम ख़ुमारी अनहद नद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राग जगत त्याग भगत वैराग एका रिहा उपाया। एका नाम सच घर पति पतिवन्ता पाईआ। जगत चुकाए जम का डर, चरन सरन जन जाए तर, साचे कन्ता मेल मिलाईआ। आपणी करनी रिहा कर, अमृत नुहाए साचे सर,
जगत तृष्ना अग्न बुझाईआ। नाम भतारा एका वर, कर्म विचारा वस्सया दर, भरम निवारा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म तत्त भगत मति एका एक बंधाईआ। चरन नाता धुर दरगाह, प्रभ साची दया कमाईआ। शब्द बणाए इक्क मलाह, साची नईआ रिहा चढ़ाईआ। दो जहानी पकड़े बांह, सज्जण सुहेला आप अख्वाईआ। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता गोद उठाईआ। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, रुत्त बसंता इक्क सुहाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कां, नाम चोग इक्क चुगाईआ। गुरमुख साचे सदा बलि बलि जां, साचा जोग जो जन रिहा कमाईआ। चरन कँवल प्रभ देवे थाँ, धुर संजोगा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विचोला इक्क कर, साचा मेला मेल मिलाईआ। जगत विकारा काया हट्ट, मनमुख सार ना राईआ। गुरमुख विरला इक्क वरोले शब्द पट, साची तार नाम रखाईआ। मनमुख फिर फिर थक्के तीर्थ तट्ट, अठसट्ठ जोग कमाईआ। गुरमुख विरला एका वेखे काया मट्ठ, जोत ज्वाला हरि जगाईआ। शब्द वणजारा करे इक्ट्ठ, नाद अनादा नाद वजाईआ। जोती अग्नी तपे मठ, काया भट्ठी इक्क बणाईआ। पंजे चोर जायण नठ्ठ, गुर चरन सरन सच्ची वड्याईआ। देवे दात दान जीआं हरि समरथ, धुर दी बाण आपणे हथ्थ रखाईआ। उलटी गेड़े काया लट्ठ, पुण छाण नाड़ नाड़ी आप कराईआ। हाडी वेखे तिन्न सौ सट्ठ, जोड़ी जोड़ जड़त जुड़ाईआ। नाम अनमुल्ला विच रक्खी गट्ठ, जीव जन्त किसे हथ्थ ना आईआ। हरि चरन दुआरे जो जन गया ढठ्ठ, प्रभ आत्म ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द वणजारा भगत भण्डारा वड संसारा देवणहारा सृष्ट सबाईआ। जगत रचाया काज, पुरख अबिनाशीआ। करे खेल प्रभ देस माझ, हरि साजन साचा शाहो शाबासीआ। इक्क बणाए शब्द साचा ताज, वेख वखाणे पृथ्वी आकास्सया। नौ खण्ड पृथ्वी लाए इक्क आवाज़, हरिजन गाए रसन स्वास्सया। वेले अन्तिम रक्खे लाज, करे कराए बन्द खुलास्सया। साचा साजन रिहा साज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, भेव ना राए पंडत कांशया। पंडत पांधे भेव ना पाया, भरमे भुल्ले ज्ञानी। नौ दुआरे बांधे फिरे हलकाया, साचा शब्द ना मिले मात निशानी। दर दुआरा ना बन्द खुल्हाया, बिरहों वज्जी ना तीर कानी। दर घर साचा मात ना पाया, धुर दरगाह ना मिली सच निशानी। भाण्डा भरम ना भौ भन्नाया, अक्खर वक्खर ना गाई साची बाणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे वेख वखाणे, राज राजाने शाह सुल्ताने, वेद पुराणे अंज़ील कुराने खाणी बाणी। खोल्हे भेव अभेदा, पुराण अठारां आपे गाए। आपे होए अछल अछेदा, वेद व्यासा संग रलाए। ब्रह्मा नेत्र रिहा उठाए, चारे मुख भवाए चारे वेदा। कलिजुग अन्तिम सार ना पाए, ईसा मूसा होए ध्याए, काला सूसा तन छुहाए, आपे होए अछल अछल
अछेदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे घर, कवण वखाए कवण जणाए दस्म दुआरी जोत निरँकार शब्द भण्डारी अमृत धारी एका राह साचा सिध्धा। शब्द भण्डारा हरि द्वार, काया बन्द कवाड़या। आपे देवे देवणहार, मनमुख सुत्ते पैर पसार, लाड़ी मौत चबाए दाढ़या। हरि हरि साचा कन्त भतार, गुरमुख सुहागण साची नार, शब्द विचोला इक्क प्यार, जोत जगाए नाड़ी नाड़या। सोहँ ढोला अपर अपार, बजर कपाटी पड़दा खोल्हा, प्रगट होए नर निरँकार। आप चुकाए आपणा उहला, दरस दिखाए अगम्म अपार, काल कलंका कला सोला शब्द वजाए एका डंका, हरिजन जगाए भोला भाला, करे कराए शब्द साची वाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे मल्ले जगत पर्बत ब्रह्मण गौड़ शब्द पहाड़या। ब्रह्मण गौड़ जन जणाए। धुर दरगाही आया दौड़, साचा राग कन्न सुणाए। चौथे घर साचा पद एका पौड़, बाहों फड़ आप चढ़ाए। आत्मक धुन वज्जे साचा नद, काया रस हरि मधे मिट्ठा कौड़ा आप वखाए, भाग लग्गे गुरमुख तेरी साची यद्द। रसन तजाया जगत मदि। अमृत आत्म प्रभ मुख चुआया, दर दुआरे साचे सद्द। कलिजुग अन्तिम लग्गी औड़, जोत निरँजण दु:ख दर्द भय भंजन ना कोई जाणे ऊँचा लभ्मा कद्द। मनमुख सुत्ते माया विगुते नौ द्वारी कुत्ते, दस्म दुआरी ना मिली हद्द। गुरमुखां सुहाए आप साची रुत्ते, आपे होए माई बाप पुरख अबिनाशी हरि अचुत्ते, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, शब्द जणाई बोध अगाध। अगाध बोध दीन दयाला। गुरमुख काया रिहा सोध, दीपक जोती कर उजाला। दाता सूरा वड जोधन जोध, दिवस रैण रैण दिवस अट्ठे पहर रहे रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द वर, सोहँ सो आत्म बीज साचा बो, लोकमात जीव जन्त साध संत ना जाणे को। प्रभ माया पाई बेअन्त, दर दर घर घर बैठे रहे रो। हरिजन मेला गुण गुणवन्त, आत्म मध निझर रस कँवल नभी देवे चो। गुरमुख सवाणी पुरख अबिनाशी साचे हाणी एका मजन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी देवे वर, चुकाए जगत नाता झूठा मोह। जगत नाता जगत है, भगत ना जाणे कोए। भगत नाता भगवन्त है, आदि अन्त विछोड़ा ना होए। हरिजन साचा संत है, मेल मिलावा एका भगत है, नाम घोड़ा जोती शब्दी जोड़ा एका घर धुर दरगाही आया दौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे वर, दर घर साचे एका बौहड़ा। शब्द चोला तन शृंगारे, गुरमुखां वाजां मारदा। पुरख अबिनाशी पैज संवारे, इक्क कराए शब्द जैकारे, पुरीआं लोआं पावे सारे, वखाए घर सच्ची सरकार दा। आपे खड़ा दिसे दर दरबारे, जोत सरूप अगम्म अपारे, नूरो नूर इक्क अकारे, मिल्या मेल सच सच्चे परवरदिगार
दा। पारब्रह्म पावे सारे, हड मास नाड़ी चम्म काया उधरे पारे, साचा मेल साचे मीत मुरार दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर आपणे रंग रंगाए आपे पैज संवारदा। पैज संवारे भगत जन, हरि हथ्थ वडी वड्याईआ। एका राग सुणाए कन्न सगल वसूरे जायण लथ्थ, मिली चरन सरन सच्ची सरनाईआ। जनणी जणे साचा जन, लक्ख चुरासी जाए मथ, पूत सपूता पिता पूत उपजाईआ। हरि हरिभगत महिंमा अकथ, शब्द चढ़या साचे रथ, सिँघ सुन्दर तन नाम मुन्दर शब्द गहणा संत मनी सिँघ चुक्कया लहिणा, प्रभ आपे लेखा रिहा मुकाईआ। दिवस रैण दरस साचे नैणा, माटी काया भाण्डे अन्त मात ना रहणा, जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द देवे साचा साक सज्जण मात पित भाई भैणा ना सके कोई छुडाईआ। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरी काया, धन्न धन्न धन्न जिस सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगम्म अथाह बेपरवाह ना मरे ना पए जम्म, वेख वखाणे थल अस्गाह एथे ओथे दो जहानी ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड जेरज अंड वेख वखाईआ।
२३ फग्गण २०१२ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह हरिभगत द्वार जेठूवाल
हरि भेखी भेख वटाए, भेव ना राया। वेख वेखी जगत भुलाए, दिस ना आया। मस्तक रेखी गुरमुख जगाए, साचा हिस्सा मात वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, एका धार शब्द अपार घर साचे वेखी, साची रिहा बणत बणाया। शब्द धार अवल्ली, हरि चलाईआ। वगदी रहे इक्क इकल्ली, संसार सागर विच समाईआ। आपे वसे जल थली, काया गागर सर्ब टिकाईआ। अमृत आत्म पी पी पली, अहूती बली जोत चढ़ाईआ। आपे बणया वल छली, अछल अछल्ल खेल कराईआ। कलिजुग तेरी डूंघी गली, ना कोई सके पैर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। कलिजुग डूंघा वहिण, नौ द्वारया। लक्ख चुरासी लहिणा देण, देवणहार आप अख्वा रिहा। गुरमुख विरले दरस पेख, तीजे नैण तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगा रिहा। वेखे रंग गुलाल विच संसारया। मारे शब्द उछाल, दिवस विचारया। नाल रखाए काल महांकाल, दीन दयाल जोत जगा रिहा। लक्ख चुरासी वेखे परखे काया डाल्ह, अमृत आत्म नभी कँवल सुहा रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी कवण दुआरे एका इक्क सच्ची धर्मसाल, दीपक जोती कवण जगा रिहा। गुरमुख अनमुल्लड़ा एका लाल, धुर दरगाही मेला शब्द दलाल, मात विचोला इक्क बणा रिहा। दिवस रैण करे प्रितपाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी गोद उठा रिहा।
शब्द उठाए भगत तन, सुरती सुरत जगाईआ। जोत जगाए काया तन, अकाल मूर्त दया कमाईआ। साचे मन्दिर लाए सन्न्ह, नाद तूरती इक्क वजाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, दूरत दूर नेरन नेर नेर वखाईआ। एका राग सुणाए कन्न, सिँघ शेर शेर दलेर हेर फेर मिटाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां मारे घेर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग कल आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग कला कल प्रभ धारी, काल रूप वटाया। प्रगट होए नर नरायण, नरायण नर अवतारी, भूपत भूप आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई वहाए वहिंदे वहिण, लाड़ी मौत खाए डैण, सति सरूप हरि अनूप दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे अन्ध कूप, दीपक जोती जोती दीपक चारों कुन्ट दहि दिशा दिस ना आया। दीपक दीपक दीपक होए प्रकाश, प्रकाश आकाश भया। विनास दास दास दास दास पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, मानस जन्म करे रास। पहली चेत चात्रिक बूंद अमृत मेघ हरि बरसाईआ। गुरमुख साचे सांतक सांत, आत्म तृप्त कराईआ। आपे वसे इक्क इकांत, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार झात, कलिजुग रैण अन्धेरी रात दिस किसे ना आईआ। पंच शब्द जगत जग दात, धुर दरगाही वड करामात, एका एक वखाईआ। करे खेल प्रभ कमलापात, धरती धवला चरन नात, काया कँवला पारज़ात आपे रिहा खिड़ाईआ। वेखे खेल हरि प्रभात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, दर दुआरे अलक्ख जगाईआ। दर दुआरा वेखण जाए, आए पुरख अबिनाशा। खाली हथ्थ सर्ब वखाए, फड़े शब्द हथ्थ साचा कासा। राज राजानां हथ्थ वखाए, भेख धारी वेख तमाशा। सीआं साढ्ढे तिन्न हथ्थ दिसाए, अन्तिम अन्ता त्रैलोकी नाथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकल कला कलि वरते, भेद अभेव भेव ना राए।
३० फग्गण २०१२ बिक्रमी जेठूवाल
(महाराजयां अते संतां दे पास जाण तों पहले विहार होया अते एह चीजां नाल लईआं :-
१) दस्तारां ४ २) कूजा मिश्री, ३) केसर ५ रती, ४) भस्म १० रती, ५) नलेर १
शब्द सिँघासण प्रभ चरन टिकाया। नौ खण्ड पृथ्वी दए उलटाया। आपे पाए आपणी वंड, दिस किसे ना आया। शब्द तीर प्रभ चण्ड प्रचण्ड, राज राजान दए सजाया। आत्म तोड़े सर्ब घमंड, सोहँ डण्डा हथ्थ उठाया। वढ्ढण चल्लया घर घर कंड, साधां संतां मुख छुपाया। नार दुहागण होई रंड, अन्तिम कन्ढ्ढा नेड़े आया। वेखे खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी
डेरा आपणा लाया। गुरमुखां नाम नाम नाम प्रभ रिहा वंड, अमृत साचा जाम प्याया। सदा सुहेला रक्खे ठण्ढ, पल्ले गंढ्ढ इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ तेरी धार, जोत सरूपी कर आकार, वेला अन्त संत सुहाया। संत मनी सिँघ घाली घाल, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। मनमुखां प्रभ लाहुण आया खाल, देवे मात सजाईआ। फड़ फड़ तोड़े काया डाल्ह, लेखा लिख साल ढाईआ। शाह सुल्तानां रिहा उठाल, आप आपणी बणत बणाईआ। आपे बणे जगत कंगाल, दर दरवेशा आप अख्वाईआ। गुरमुखां देवे नाम सच्चा धन माल, दो जहानां शब्द वड्याईआ। तन बस्त्र शब्द दोषाल, प्रभ साचा तन पहनाईआ। आपे चले नाल नाल, कलिजुग काली निन्दरा मस्तक टिक्का रक्खे छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ तेरी करी शब्द कुड़माईआ। संत मनी सिँघ कर कुड़माई, साचा शब्द सगन मुख लगाया। साचे दर घर वज्जी वधाई, निहकलंका डंक वजाया। एका घर धी जवाई, दूसर घर दिस कोए ना आया। शब्द जोती आप प्रनाई, साची डोली फड़ फड़ पाई, जगत कहारा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्त विहारा आप आपणे हथ्थ रखाया। करे विहार हरि जगदीसा, अचरज बणत बणाईआ। छत्र ना झुल्ले किसे सीसा, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। लेखा चुक्के बीस इक्कीसा, राज राजानां जाए सुणाईआ। एका पढ़ना शब्द हदीसा, दूसर कोए रहण ना पाईआ। जूठा झूठा पीसण पीसा, सच वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। चढ़े रंग कलिजुग तेरा काला, काल उन्नी उनीसा दए दुहाईआ। जल थल थल जल जगत उछाल, दस अट्ठ अठारां सार ना पाईआ। दस सत्त सतारां शाह कंगाल, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। सोलां सोलां तन लाहे शृंगार, नारी नर फिरे हलकाईआ। पन्दर्हां पन्दर्हां तेरी धार, तिक्खी नाम इक्क रखाईआ। चौदां चौदां वेखे हट्ट मीत मुरार, संग मुहम्मद खेल खिलाईआ। तेरां तेरां करे प्यार, प्रभ साची ख़ुशी मनाईआ। पहली चेत दिवस विचार, खेले खेल हरि रघुराईआ। पंचां देवे नाम अधार, शब्द लिखारा संग रखाईआ। आपे बण रिहा भिखार, गुरुमखां देवे माण वड्याईआ। रक्खे संग चार दस्तार, राज राजानां वेख वखाईआ। कवण होया ख़बरदार, प्रभ देवे भेंट चढ़ाईआ। रती दस भस्म त्यार, मस्तक टिक्का देवे लाईआ। ग्यारां ग्यारां कर विचार, इक्क इक्क अगे दए रखाईआ। पंचम केसर पंच प्यार, नाम रती मस्तक लाईआ। आपे करे जगत विहार, इक्क नलेर संग रखाईआ। साध संत वेखे साचा यार, दस्म दुआरी जो बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, साची रचना रिहा रचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर बली बलवान, दर घर साचे सदा वज्जदी रहे वधाईआ।