पुस्तकालयभाग ५

पहली चेत २०१३ बिक्रमी महाराज संगरूर दे घर जा के शब्द उचारन कीता

प्रभ साचा साची दया कमाए। जीउ पिण्ड काचा, नाम साचा विच रखाए। गुरमुख साचे हिरदे वाचा, पारब्रह्म सरनाए। एका शब्द हरि साचो साचा, साची जुगत भुगत विच जग रहि जाए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत जगाए। निहकलंक प्रगट होया, दो जहानां वाली। जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द सरूपी देवे साची डाल्ही। राज राजानां शाह सुल्तानां एका ढोआ, दोहां हथ्थां रक्खे खाली। हरि बिन अवर ना जाणे कोए दोआ, धुर दरगाही आप दलाली। गुरमुख आप उठाए लोकमात सोया, पुरख अबिनाशी साचा पाली। आत्म बीज अमृत नाम रस साचा बोया, लग्गे फ़ल काया डाल्ही। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आप आपणे जिहा होया। आए दर बण भिखारी। जोत सरूपी खेल अपारी। शब्द भूप ना कोई रंग ना कोई रूप, अगम्म अगम्मा ना कदे मरे ना कदे जम्मा, सर्ब घट प्रभ रिहा पसारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच घर, साचा वणज वपारी। सच घर सच टिकाणा। एका एक शब्द बिबाणा। राम रहीम रहिमान कृष्ना काहन गोकल काहना। जोत निरँजण नेत्र अंजन शब्द भूप हरि वड मेहरबाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह संगरूर देवण आया धर्म निशाना। शाह संगरूर तेरी धार। पुरख अबिनाशी पाए सार। सम्मत बीस सद सोलां कर विचार। साचे घर वज्जे नद, पारब्रह्म मिले पुरख भतार। मानस देही लेखे लग्गे चम्म, एका मेला एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत सुहाए दर, एका करे भगत विहार। पहली चेत चेतन्न आया, पुरख अबिनाशी अगम्मा। नैण नेत्र हरि संत वखाया, पवण स्वासी घट घट दमा। मीतन मीत मीत आप अख्वाया, आपे जाणे ब्रह्म ब्रह्मा। जोती जोत सरूप हरि, साची रीती रीतन जगत चलाया, आप सुहावे साचा धामा। साचा धाम हरि सुहाए। जोत सरूपी जामा पाए। मस्तूआणे डेरा लाए। राजे राणे लए बुलाए। धुर फ़रमाणा इक्क सुणाए। जीव जन्त ना किसे दिखाए। साध संत फिरे हलकाए। आपे जाणे आपणा भाणा, दो जहानी बैठा आसण लाए। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द राम राम राम रहीम रहीम रहीम आपे होए सुघड़ स्याणा, जन हरि साचे मात उपजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सगन आत्म जोती रहे मग्न जो जन रसना मुख लगाए। साचा सगन मुख लगाए, देवे गुर प्रसादी। अट्ठे पहर मग्न रखाए, मिले मेल ब्रह्म ब्रह्मादी। एका रंगण रंग रंगाए, उपजे शब्द नाद धुन धुन अनाद अनादी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह संगरूर देवे वर, मिले मेल प्रभ बोध अगाधी।

पहली चेत २०१३ बिक्रमी संगरूर स: चन्नण सिँघ महाराज साहिब दे
हाऊस होल्डर दे नवित्त शब्द उचारया गया

गुरमुख साचे तन रत्तया, तन शब्द शृंगार। कलिजुग वा ना लाए तत्तया, प्रभ देवे नाम आधार। आपे दे समझावे मत्तया, जीव जन्त अन्त होण ख्वार। लक्ख चुरासी जाणे मित गतया, जोत सरूपी एका कार। चार वरन बणाए एका नतया, गुरमुख सतीआ साची नार। धर्म जोग आत्म यति साचा यतया, मिले मेल इक्क करतार। सर्बकल आपे समरथया, देवणहार सर्ब संसार। सगल वसूरा जिस जन लथ्थया, दर्शन पाए चरन द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे जगत वर, भरया रहे शब्द भण्डार। नाम भण्डार रहे अतुट, भुक्ख रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जो जन साची सेव कमाईआ। पंज चोरां बाहर कढ्ढे कुट्ट, शब्द डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। साचा लाहा गुरमुख साचे लोकमात लैण लुट्ट, मनमुखां मस्तक टिक्का छाहीआ। अमृत आत्म पीणा एका घुट्ट, दस्म दुआरी पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, नौ दुआरे बन्द कराईआ।

२ चेत २०१३ बिक्रमी महाराजा यादविन्दर सिँघ मोती महल पटियाला विच शब्द उचारन कीता गया

धुर मस्तक लेखा वेख, रेख जगांयदा। जोती जामा धारे भेख, दर दरवेश आप अख्वांयदा। वेख वखाणे नर नरेश, गुर दस्मेश रूप वटांयदा। ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, शिव शंकर भेव ना पांयदा। लोकमात ना चले किसे पेश, ज्ञान ध्यान ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी इक्क सुहांयदा। सम्बल नगर धाम अवल्ला, प्रभ साचे जोत जगाईआ। इक्क रखाए शब्द भल्ला, सृष्ट सबाई रिहा जगाईआ। किसे दिस ना आए जल थला, घट घट में रिहा समाईआ। भाग लगाए गोबिन्द डल्ला, इक्क इकल्ला फेरा पाईआ। दीपक जोती जिस आत्म घर साचे बला, शब्द भण्डार रिहा वरताईआ। दूई द्वैती मेटे सला, चार वरन करे कराए इक्क सरनाईआ। सच द्वार गुरमुख साचे प्रभ दर घर साचे एका मल्ला, माण ताण दो जहान हरि भगवान आप रखाईआ। शब्द पहनाए तीर कमान, जोधा सूरा वड बली बलवान, अमृत आत्म पीण खान, तृष्ना भुक्ख दए जलाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, इक्क झुलाए धर्म निशान, प्रगट होए वाली दो जहान, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क मकान, सत्तां दीपां रंग रंगाईआ। सत्त रंग रंग रंगाए। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, शब्द मृदंग इक्क वजाए। चारों कुन्ट कराए जै जैकार, हरि जन जन हरि साचे

संत जगाए। पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार, शब्द घोड़े तंग कसाए। लोआं पुरीआं पार किनार, आप आपणे रंग समाए। पंजां तत्तां वसे बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी जोत इक्ग्री, शब्द सिँघासण डेरा लाए। शब्द सिँघासण हरि दातार, एका जोत जगाईआ। नौ दुआरे जगत द्वार, पुरख अबिनाशी दिस ना आईआ। जन भगतां देवे नाम अधार, आत्म बूझ बुझाईआ। एका भरे शब्द भण्डार, एका दूजा भउ चुकाईआ। गुणवन्ता गुण रिह विचार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। सम्मत चढ़या वीह सद तेरा सच विहार हरि करतार शब्द अधारा आप कराईआ। आप सुहाए बंक द्वार, भेखाधारी भेख अपारा, गुरमुख साचे विच पसारा, जोत निरँजण डगमगाईआ। काल महांकाल रहे दुआरा, सृष्ट सबाई करे प्रितपाल आपे बणे नाम अधारा, लक्ख चुरासी वेखे काया खाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी वेस कर, करे खेल अगम्म अपारा। अगम्म अपार बेपरवाह कलिजुग जोत जगाईआ। वेख वखाणे थांउँ थाँ, गुरमुख साचे रिहा उठाईआ। आप फड़ाए हरि शब्द साची बांह, पल्लू नाम लड़ बंधाईआ। दो जहानी देवे ठण्ढी छाँ, सच दिवारी अन्दर चढ़, किल्हा हँकारी तोड़े गढ़्ह, पंजां चोरां आपे फड़ साची प्रीत जणाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोत जगाए बहत्तर नड़, सच सिँघासण इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, दर दरवेशा नर नरेशा इक्क दुआरे हरि निरँकारे नाम निरँजण साची अलख जगाईआ। आप अलक्ख ना लख्या जाए, लेखा लिखणहार होए प्रतक्ख हरि संत सुहेले लए रक्ख, सृष्ट सबाई हाहाकार। जगत विचोला शब्द सुणाए साचा ढोला फड़ फड़ बाहों करे वक्ख, आदि अन्ता जुगा जुगन्ता पूरन भगवन्ता साची कार। नौ खण्ड पृथ्वी उडे कक्ख, ना कोई दिसे शाह करोड़ी लक्ख, आपे होए भेख भक्ख, जोती जोत सरूप हरि, इक्क सुहाए बंक द्वार। राज राजानां शाह सुल्ताना। शाहो भूप सति सरूप आदि पुरख महिंमा अनूप, गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना। हथ्थीं गाना नाम डोरी, प्रभ साचे आप बंधाईआ। लक्ख चुरासी करे चोरी, किसे दिस ना आए आत्म घोरी, आप आपणी बणत बणाईआ। शब्द चढ़े साची घोड़ी, जोती शब्दी जुड़ी जोड़ी, लोआं पुरीआं एका राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर अलक्ख निरँजण अलक्ख अलक्खणा, दोवें हथ्थीं फिरे सक्खणा, छाछ वरोले साचे मक्खणा, हरि संतां रिहा जगाईआ। राज जोग जगत सुल्तान, मिले नाम वड्याईआ। साचा मेला श्री भगवान, दो जहानां होए रुशनाईआ। काया माटी झूठा मकान, संत असंत अन्त रहण ना पाईआ। गुर मन्त्र शब्द निधान, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, भरम भुलेखा रहण ना पाईआ। फड़े शब्द तीर कमान, दाता जोधा सूरा वड बली बलवान एका आण रखाईआ। निहकलंक नरायण बली बलवान, जोती जामा विच जहान,

शब्द डंक रिहा वजाईआ। सम्मत वीह सौ सोलां वेखे मार ध्यान, पुरीआं लोआं होण हैरान, शिव शंकर लुट्टी जाए दुकान, ब्रह्मा देवे अन्त दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत भिखारी इक्क सुहाए भगत दर, देवे शब्द जगत सच्चा बिबाण, सीस ताज जगत भेंट साची भेंट चढ़ाईआ। धुर दरगाही खेवट खेट, लोकमाती बणत बणाईआ। आपे होए बेटी बेट, मात पित आप अख्वाईआ। शब्द दुशाले गुर गोपाले हरि संत सुहेले लए लपेट, करे जगत सच्ची कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम सगन, अट्ठे पहर रहे मग्न, निर्मल जोती इक्क इकलौती ना कोई वरन ना कोई गोती, शब्द धुन्कारा हरि आकार, काया मन्दिर तुटे जन्दर उच्च महल्ला अटल अटला शब्द सिँघासण नर निरँकार एका दर्शन पाईआ। शब्द सीस जगत दस्तार। करे कराए सच विहार। बीस बीसा हरि जगदीसा प्रगट होए विच संसार। वेखे खेल विच उनीसा, अट्ठ अठारां जल जल धार। सत्त सतारां वहिंदी धारा, मनमुख डुब्बे विच मँझधार। छे दस सोलां कल सोलां जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होवे विच संसार।

३ चेत २०१३ बिक्रमी फरीद कोट दे राजे नूं किले अन्दर जा के
इक्क दस्तार बख्शीश कीती अते शब्द उचारया गया

पुरख अबिनाशी जोत जगाई, आया बंक द्वार। नर नरायणा सार ना पाई, कलिजुग तेरी धार। पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना राई, पुरख अगम्मा एका एक आकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरवेशा नर नरेशा आया बंक द्वार। हरि भगवान ले के आया शब्द निशाना। धुर दरगाही इक्क फ़रमाना। निहकलंका वासी पुरी घनका, इक्क वजाए डंक उठाए राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां। जोती सरूपी लाए तनका, प्रगट होए वार अनक, आप आपणे संग समाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल वाली दो जहानां। वाली दो जहान हरि रघुराईआ। फड़ाए शब्द तीर कमान, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। दाता जोधा सूरा वड बली बलवान, शब्द खण्डां हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्यान, सत्तां दीपां वंड वंडाईआ। चतर्भुज श्री भगवान, शब्द घोड़े तंग कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फरीद कोट शब्द चोट इक्क नगारे रिहा लगाईआ। इक्क नगारा शब्द तन, वज्जे अगम्म अपारी। आत्म अन्दर जाए मन्न, मिले मेल जोती निरँकारी। भांडा भरम प्रभ देवे भन्न, सोलां करे तन शृंगारी। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, जिस जन खोल्हे दस्म दुआरी। साचा शब्द देवे माल धन, ना कोई लुट्टे चोर यारी। एका राग

सुणाए कन्न, दो जहानां पार उतारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे फेरा पाए बणया दर दरवेश भिखारी। आप भिखारी आपे शाह वाली दो जहानया। जन भगतां बणे जगत मलाह, हथ्थीं बन्न्हे शब्द सच्चा गानया। वेख वखाणे थांउँ थाँ, सम्मत वीह सद सोलां गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा लै के आया, धुर दरगाही साचे बहि के आया। आप आपणा भाणा सहि के आया। सोलां कल सोलां धार पूर्ब इच्छया कर्म विचार, साची वस्त लै के आया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा जगत देणा दरस दिखाए तीजे नैणा, आप चुकाए अगला पिछला मूल। प्रभ आप चुकाए कन्त कन्तूहल, जुगा जुगन्त ना जाए भूल। गुरमुख साचे संत जगाए, तन शब्द चढ़ाए साचे फूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, शब्द पंघूड़ा रिहा झूल। चेत्र तिन्न चित चितावनी। नित नवित्त प्रभ जोत जगावणी। वेख वखाणे काया खेत, साचे मीत बणत बणावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां आत्म काया सीत, अमृत बूंद इक्क प्यावणी। अमृत आत्म देवे सीर साची दया कमाईआ। अन्तिम अन्त कटे भीड़, बख्शे दर सच्ची सरनाईआ। ना कोई वेखे हस्त कीड़, ऊँचां नीचां शाह सुल्तानां बंक दुआरा नर निरँकारा एका एक वखाईआ। एका बख्शे सीस दस्तारा, लोकमाती तेरा सच विहारा, प्रगट होए पुरख अबिनाशी घट घट वासी सर्बकल धारा भेव रहे ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जोत धर, लोआं पुरीआं रिहा धार बन्हाईआ। मंगी मंग हरि दातार, गुर संगत कर प्यारा। मिले धाम कर्म मन्दिर महल्ल उच्च अटल मुनारा। पंचम मीता पंचम यार, पंचम करे शब्द प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख घर, आपे जाणे आपणी धारा। पंज मिन्ट मंगी मंग, पुरख अबिनाशी बोले। काया चोली चढ़े रंग, जो जन कुण्डा खोल्हे। पुरख अबिनाशी शब्द घोड़े कस्सया तंग, लोआं पुरीआं पुरीआं लोआं अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर आपे बोले। नाम वजाए इक्क मृदंग, आपे वसे काया चोले। भगत सुहेला सदा सहाई अंग संग, आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त कदे ना डोले। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे शब्द वर, दिवस रैणा तीजे नैणा सद वसे कोले।

४ चेत २०१३ बिक्रमी संत ईश्र सिँघ पास जा के शब्द उचारया
गुरुदुआरा नानकसर ज़िला लुध्याणा

आया दर भिखार, बण सवालीआ। आपे वेखे शाह कंगाल, वाली दो जहानीआ। शब्द विचोला जगत दलाल, जोत लिलाट इक्क जगालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोवें हथ्थां रखे खालीआ। आपे शाह आपे कंगाला। आपे नाम सच्चा धन माला। भगत जनां हरि देवणहार, आदि अन्त दिवस रैण होए रखवाला। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्त, हरिजन उठाए साचे संत, आपे दस्से राह सुखाला। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारों कुन्ट चार वरनां इक्क वखाए शिवदुआला। कलिजुग माया पाए बेअन्त, कोए सार ना पाईआ। प्रगट होया हरि साचा कन्त, शब्द डंक रिहा वजाईआ। ना कोई जाणे जीव जन्त, कलिजुग माया रही भुलाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, घट घटां अन्तरजामी, हर घट में रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे तीर्थ तट्ट कवण दुआरे जगे जोत इक्क रघुराईआ। जगे जोत कवण द्वार। शब्द सरूपी भरे भण्डार। हरि हरि साचा हिरदे वसे, बिन रंग रूपी एका एक कराए कार। सति पुरख निरँजण सति सरूपी, पारब्रह्म ब्रह्म रिहा पसार। जीव जन्त कलि अन्ध कूपी, होया अन्ध अन्धयार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सृष्ट सबाई वेख दर, वेख वखाणे संत सुहेले धुर दरगाही साचा यार। आपे नर आपे नरेश, आपणा आप उपांयदा। जोती जामा धारे भेस, गुर दस्मेश तन सुहांयदा। आपे वेखे धारी केस, बस्त्र शस्त्र तन सजांयदा। कलिजुग अन्तिम करया वेस, गगन गगनंतर विच समांयदा। भाग लगाए माझे देस, सम्बल नगरी नाम उपांयदा। साल तेर्हवां जोत वरेस, आप आपणे रंग समांयदा। वेखे खेल देस प्रदेस, शाह सुल्तानां पकड़ हिलांयदा। साध संत रिहा वेख, काया खेत फोल फुलांयदा। दिवस दिहाड़ा महीना चेत, चौथी थित्त वार लिखांयदा। दर दुआरे आया नेतन नेत, नेत नेती वेख वखांयदा। वेख वखाणे जिन्न प्रेत, भेव अभेदा अछल अछ दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। गुर दस्मेश जन्म दवाया, जोती विच टिकाईआ। मुछ दाढ़ी केस सजाया, वरन गोती भरम मिटाईआ। कँघा कच्छ कड़ा किरपान किसे दिस ना आया, शब्द गात्रे इक्क रखाईआ। साचा हिस्सा रिहा वंडाया, लोकमात करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी भाग लगाईआ। सम्बल नगर आप सुहाया, गुर गोबिन्द उपाया। पुरख निरँजण जोत टिकाए, सद बख्शिंदा आया। वरन गोत कोई रहण ना पाया, एका रंगण रिहा रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणा भेख धर, भेखाधारी नर निरँकारी दर दरवेश सम्मत तेरां बीस संत सुहेले मंगण आया। मंगण आया चरन प्रीती, धुर दरगाही दाता। गुरूद्वार अन्दर वेखे नीती, सर्ब जीआं प्रभ ज्ञाता। कलिजुग औध अन्तिम बीती, जूठा झूठा टुट्टे नाता। सतिजुग चले साची रीती, प्रभ साचा खेल रचाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेट मिटाए अन्धेरी राता। आया दर शब्द भण्डारी, लै के धुर फ़रमाणा। वेखे खाली महल्ल अटारी, ना कोई सुघड़ स्याणा। संत सुहेला होया बाहरी भुल्लया गुण निधाना। कलिजुग अन्तिम होए ख्वारी, ना कोई दीसे राह टिकाणा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, सोहँ शब्द रखाए सच बिबाणा। करे खेल अपर अपारी, दर दर फिराए राजा राणा। एका एक करे जैकारी, लोआं पुरीआं एका एक ध्यान रखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल वाली दो जहानां। महल्ल अटल उच्च मुनारा, लोकमात बणाया। दिस ना आया ओंकारा। निरँकारा भेव ना राया, तन मन्दिर अन्दर धुँदूकारा, आत्म ज्ञान ना पाया। रसन रसायणी बोल विकारा, पढ़ पढ़ वाद वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। शब्द सुनेहड़ा आया द्वार, आत्म सार ना पाईआ। माया जेड़ा बन्दी चार, काया खेड़ा भरम भुलाईआ। अन्तिम करे हक्क निबेड़ा, निहकलंक नरायण नर अवतार, भरमां कंधी देवे ढाहीआ। सिँघ ईश्र रहणा ख़बरदार, प्रगट होया हरि रघुराईआ। जोत सरूपी कर आकार, शब्द घोड़ा रिहा दुड़ाईआ। नीली छत्तों आया बाहर, नाम तोड़ा सीस लगाईआ। आपे होए शाह अस्वार, कल्गी तोड़ा जगत वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, चौथा पौड़ा रिहा उठाईआ। सम्बल नगरी कर आकार, मिट्ठा कौड़ा वेख वखाईआ। गोबिन्द काया रूप अपार, सति सरूपी विच समाईआ। भरमे भुल्ले भरम गंवार, शाहो भूपी दिस ना आईआ। अन्तिम अन्त करे ख्वार, कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध कूपी दए दुहाईआ। लोआं पुरीआं पावे सार, खण्ड मण्डल वरभण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड लुकया कोई रहण ना पाईआ। सृष्ट सबाई मेट मिटाए भेख पखण्ड, सतिजुग साची दात एका नाम दए वंड, बीस इक्कीसा हरि जगदीसा आत्म झोली दए भराईआ। एका छत्र झुलाए सीसा, वेख वखाणे राग छतीसा, अंज़ील कुरानां वेद पुराणां जाणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखण आया सच दर, चेत्र चार दिवस विचार, खाली बंक द्वार, संत साजन दिस ना आईआ।

५ चेत २०१३ बिक्रमी संत रणधीर सिँघ दी कोठी शब्द उचारया
लुध्याणा पुराणा माॅडल टाऊन

आया गया बंक द्वार, दिस किसे ना आया। आपे जाणे आपणी धार, जोती शब्दी रंग रंगाया। करे खेल अपर अपार, सच मृदंगन रिहा वजाया। होए विछोड़ा मीत मुरार, मीत मीता दिस ना आया। शब्द खण्डा रक्खे तिक्खी धार, वेले अन्तिम वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, अन्त संत संत कन्त जगत विछोड़ा धुर दा लेख लिखाया।

६ चेत २०१३ बिक्रमी मेहर सिँघ दे डेरे शब्द उचारया परंतू उहनां अन्दरों कुण्डे मार लए
ते अन्दर ना वड़न दित्ता जलँधर नवां माॅडल टाऊन

पुरख अबिनाशी जामा पाया। करे खेल अगम्मा, कलिजुग जीवां दिस ना आया। वसे काया चम्मा, जगत विकारा आत्म हँकारा एका हिस्सा वंड वंडाया। लेखे लाए ना पवण स्वासी दमा, आप आपणी कंड वखाया। नार दुहागण दिसे रंड, संत सुहागी कन्त ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरेशा दर दुआरे संत सुहेले भेख भिखारी मंगण आया। बन्द कुआड़ी वज्जे ताला। मिले मेल ना गुर गोपाला। दिवस रैण अट्ठे पहर लोकमात पया जंज़ाला। काया नगर ना दिसे शहर, माया राणी एका लहर, दर घर साचे होए कंगाला। कलिजुग अन्तिम वरते कहर, जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे परखे काया फ़ल किसे लगे डाल्हा। आया दर दरवेश भेख धारया। कलिजुग काला करया वेस, जगाए जोत अगम्म अपारया। ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, संत सुहेले करे विचारया। आपे शाह कंगाल नर नरेश, आपे आप नर निरंकारया। आपे होया धारी केस, मूंड मुंडाई आप संसारया। किसे ना चले कोई पेश, प्रभ फड़े खण्डा शब्द दो धारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखण आया बंक द्वारया। बंक दुआरा हरि हरि वेखे, खाली दिसण भण्डारे। संत सुहेले नेत्र पेखे, कवण शब्द वणजारे। मस्तक लग्गी साची मेखे, जगे जोत अगम्म अपारे। माया भुल्ले भरम भुलेखे, मिल्या मेल ना कन्त भतारे। अन्तिम मिटणी कलिजुग रेखे, खाली रहण दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल अपर अपारे। शब्द सुनेहड़ा हरि घलाया। बणे दर सवाली, खुल्हा वेहड़ा इक्क वखाया। काया मन्दिर साचे अन्दर दीपक जोत जगे दिवाली, डूंघी कन्दर दिस ना आया। सुरत सवाणी होई बेहाली, आत्म जन्दर इक्क लगाया। शब्द विहूणा दिसे खाली, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। धुर दरगाही साचा माली

शब्द घेरा इक्क रखाया। निर्मल जोत जगे अकाली, सञ्झ सवेरा दए मिटाया। एका शब्द वजाए साचा आत्म अन्दर अनाद अनादा साचा ताली, अमृत आत्म जाम प्याया। काया माटी लेखे चाम लगाया। शब्द घोड़ा धुरदरगाही आया दौड़, हरि संत दुआरे बण सवाली, आपे परखे मिट्ठे कौड़, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणे अंग समाया। वार थित्त विचार, बणत बणांयदा। आत्म जोती शब्दी पवणी वेखे साची धार, अवणी गवणी विच समांयदा। दीवा बाती कमलापाती कवण घर उज्यार, काया मन्दिर कवण सुहांयदा। माया राणी कूड़ पसार, कूड़ो कूड़ जगत विहार, एका रंगण नाम साची रंग वखांयदा। काया माटी भाण्डे काची, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर अन्दर आपे आप सुहांयदा। दस्म दुआरी रही बन्द। गा गा थक्के बत्ती दन्द। पढ़ पढ़ अक्के शब्द चढ़या ना साचा चन्द। नाता तुट्टे लक्ख चुरासी जगत साक सैण कच्चे अज्ञान अन्धेर ना गया अन्ध। सम्मत सोलां प्रभ फड़ फड़ बाहों धुर दरगाही अग्गे हक्के, ना कोई किसे सुणाए छन्द बन्द। एका शब्द नकेल पाए नक्के, भरमां ढाहे झूठी कंध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवण आया वर, शब्द सुनेहड़ा धुर दरगाही जगत मलाही बेपरवाही ख़ुशी कराए बन्द बन्द। शब्द गुर जिस तन वसाए, मस्तक लेखा वेखे लिख्या। शब्द नाद ना कोई वजाए ना उपजे साची सुर, राग रागनी किसे ना गाया। एका दिसे शब्द घोड़, ब्रह्मण्ड वंड जिस वंडाया। गुरमुख विरला चढ़े तोड़, नौ दुआरे डेरा सभ ने लाया। जोत निरँजण पावे अंजन शब्द प्रीत जिस जन गई जुड़, आत्म पड़दा देवे लाहया। गुर पूरे चरन धूढ़ जिस जन किया मजन, आत्म अन्दर काया कन्दर मिले साचा सज्जण, भाण्डे भरम नौ दुआरे भज्जण, अमृत आत्म पी पी संत सुहेले रज्जण, जिस जन पुरख अबिनाशी साचा दर्शन पाया। जूठे झूठे आपणे पड़दे कज्जण, दर दुआरे छड्ड छड्ड भज्जण, लोकमात ना आए लज्जन, शब्द डंक प्रभ आप वजाया। राउ रंक शाह सुल्तानां राज राजानां वाली दो जहानां एका अंक रिहा सुणाया। लाड़ी मौत बन्न्हे हथ्थीं गाना, निहकलंक नरायण नर, एका फड़े शब्द तीर कमाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी अन्त मिटाए, साध संत कोई रहण ना पाए, इक्क रखाए नाम सच्चा शब्द बिबाणा। सति करतार सति ना जाणया। आत्म उपजी ना ब्रह्म मति, पारब्रह्म ना दर पछानया। बहत्तर नाड़ी उबली रत, जूठा झूठा पीणा खाणया। धीरज शब्द ना दित्ती साची मति, चरन नत्त ना पुरख निधानया। सर्ब जीआं प्रभ जाणे मित गत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे सुघड़ स्याणे दर घर साचे एका एक मार ध्यानया।

७ चेत २०१३ बिक्रमी कपूरथले दे राजे दे महल्ला विच जा के शब्द उचारया
अते इक्क दस्तार सिरोपाओ दित्ता

पुरख अबिनाशी जामा पाया, लोकमात वज्जी वधाई। गुरमुख साचे लए जगाया, देवे जगत वड्याई। आप आपणा दरस दिखाया, सिरोपाओ सीस टिकाई। अमृत आत्म मेघ बरस वखाया, शब्द धुन उपजे सुन खुल्हाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरि हरि थाँईं। राज कपूर शब्द जोग तन शृंगार। आत्म रस साचा भोग, मिले मेल नर हरि करतार। लेखा लिख्या धुर संजोग, आदि अन्त ना होए विजोग, चरन सरन प्रभ इक्क प्यार। देवे दरस आप अमोघ, जगत विछोड़ा कटे रोग, बाहों फड़ फड़ लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। निहकलंक नरायण नर, जोत जगांयदा। शब्द डंक इक्क अपार, चार वरनां आप सुणांयदा। राउ रंक मीत मुरार, दो जहानां होए सहाए। सम्मत वीह सौ सोलां सद विचार, आप आपणा मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी जोत इक्ग्री शब्द घोड़ अस्वारी, जोती जोत निरँकारी, आप आपणे अंग समाए। भरया रहे भण्डार, तोट ना आईआ। देवणहार दातार, सर्ब थाँईंआ। राज राजानां खड़ा रहे दर दरबार, खेवट खेट आप अख्वाईआ। वेले अन्तिम करे प्यार, दरस दिखाईआ। ब्यास किनारा आर पार शब्द नगारा इक्क वजाईआ। करे खेल हरि करतार, नाम वणजारा वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए जोत बलोए, करे प्रकाश त्रै त्रै लोए, सम्मत सोलां एका चरन दर साचे आपणा आप छुहाईआ।