पुस्तकालयभाग ५

महाराजा कपूरथला दे सैक्टरी मेजर कृपाल सिँघ नवित्त शब्द उचारया

कृपाल किरपा देवे कर, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुर शब्द पाया साचा वर, तुट्टी जगत जुदाईआ। काया भाण्डा ल्या भर, अमृत आत्म साचा सर, सीतल धार वहाईआ। धुर दरगाही मिल्या वर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, जम की फाँसी आपणी आप कटाईआ। चरन कँवल प्रभ जाए पढ़, पंजां चोरां नाल लड़, घट घट वासी दरस दिखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आप आपणे रंग रंगाईआ।

८ चेत २०१३ बिक्रमी ब्यास सतिसंग घर डेरा बाबा जैमल सिँघ, चरन सिँघ दे नाल शब्द उचारया

सोई सुरत सवाणी, सुरत ना राईआ। मिले मेल ना साचे हाणी, सार शब्द सार ना पाईआ। अमृत आत्म मिले ना ठण्ढा पाणी, ठण्ढी धार ना कोई वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साधां संतां जीआं जन्तां आत्म पुण छाण छाण पुण रिहा कराईआ। कलिजुग संत जगत दुहागण, सुहागी कन्त ना कोई हंढाईआ। दर दुआरे छड्ड छड्ड भागण, माया राणी बणत बणाईआ। मानस देही हँस बणे कागण, एका विष्टा मुख रखाईआ। गुरमुख विरले सोए मात जागण, आत्म दृष्टा जिन खुल्हाईआ। उपजाए शब्द सच्चा वैरागण, विच सृष्ट दए वड्याईआ। दरस दिखाए वड वडभागण, एका इष्ट जोत रघुराईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कागण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राउ रंक रंक राजान शाह सुल्तान वाली दो जहान एका राह वखाईआ। साध संत होए गंवार, माया भरम भुलाया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। जूठा झूठा तन बुखार, काया रंगण साची रंगत ना सके कोए चढ़ाया। पंज विकारा अट्ठे पहर करे ख्वार, जगत धुँदूकारा तन रखाया। हरि जन साचा दर घर साचा एका माणे गुर चरन प्रीती एका रंगत शब्द राग आत्म धुन आपे आप दए उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे घर घर एका साचा ढोल वजाया। वजे ढोल मृदंग, ना नगारया। आर पार किनारा जाए लँघ, वेख वखाणे विच मंञधारया। जन भगतां कटे भुक्ख नंग, देवे शब्द सच्चा भण्डारया। चिट्टे अस्व कसे तंग, साधां संतां पावे सारया। अमृत आत्म वेखे गंग, सच सुरसती वहिंदी धारया। जोती जोत सरूप हरि, लोआं पुरीआं रिहा लँघ, ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ जाए वंड, जेरज अंड विच समा रिहा। वंडे वंड अपार, भेव ना राया। मेट मिटाए भेख पखण्ड, जोती जामा भेख वटा रिहा। शब्द फड़ चण्ड प्रचण्ड नौ खण्ड पृथ्वी करे खण्ड खण्ड, साचा खण्डा हथ्थ उठा रिहा। मनमुख जीवां वढ्ढे कंड, वेले अन्तिम देवे दंड, ना सके कोई छुडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्यास किनारा रिहा लँघ, वेखे खेल दो जहानी लाल, शब्द तेल किसे तन चढ़ाया। शब्द वणजारा कलिजुग कवण, करे जोत कुड़माईआ। कवण फिरे अवण गवण, वरनी वरन रहे भवाईआ। कवण आत्म मेघ बरसे सवण, सावण सुरती शब्द मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती चमके दामनी दामन, कामन कमन खेल खिलाईआ। आपे वेखे अन्दर बाहर, सच दुआरे वड़या। नौ दुआरे भेख भिखार, उच्चे टिल्ले आपे चढ़या। डूंघी कन्दर पावे सार, जोत निरँजण कर आकार, आपे बहे आपे खढ़या। शब्द फड़े तेज कटार, मारी जाए वारो वार, मेट मिटाए सीस धड़या। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, दर दर लोचन दरस अपार, दर

दुआरे अग्गे खढ़या। शब्द कराए वणज वापार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द घोड़े चिट्टे अस्व हो अस्वार, साची घोड़ी रिहा चढ़ाया। साचे घोड़े आप चढ़या, नाम वाग गुंदाईआ। सत्तां दीपां वेखे खड़्ह, एका आवाज़ रिहा लगाईआ। रहण ना देवे किसे दी लग्गी जड़्ह, शब्द उखेड़ा इक्क लगाईआ। एका अक्खर ना गया पढ़, कुरान हदीसा हरि जगदीसा बीस इक्कीसा आपणे भाणे विच समाईआ। वेख वखाणे राग छतीसा, काला सूसा ईसा मूसा ना कोई गाए दन्द बतीसा, वेद पुराणां एका वेखे वाली दो जहानां भेव रहे ना राईआ। शब्द झुलाए सच निशाना, उडे इक्क बिबाण जन भगतां ब्रह्म ज्ञाना, पूरन बूझ बुझाईआ। आपे गोपी आपे काहना, आपे राम रहीम रहिमाना, जुगा जुगन्त बणत बणाईआ। करे खेल घनईआ शामा, लक्ख चुरासी करे एका तामा, एका बाण जगत निशान आपणा रिहा झुलाईआ। गुरमुखां करे मात पछाना। नाथ त्रैलोकी मार ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल जगत महाना। करे खेल महान जगत बनवारया। ना कोई जाणे जीव जहान, आत्म शब्दी कल हंकारया। हरिजन साचा चतुर सुजान, एका रक्खे प्रभ चरन ध्यान, साचा देवे जिया दान, देवणहार सर्ब संसारया। अमृत आत्म पीण खाण, आप चुकाए जम की कान, राए धर्म दर दुरकारया। फ़ल लग्गे काया डाल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, शब्द भण्डारा देवे भर, मिले मेल प्रभ साचे सज्जण, भाण्डे भरम मात भज्जण, दरस पेखत दोए दोए नैणा। सतिगुर साचा साख्यात, नेत्र जोत बलोए। आत्म अन्दर वेखे मार झात, अज्ञान अन्धेर रहे ना कोए। मेल मिलावा कमलापात, आत्म सेजा इक्ट्ठे रहण दोए। चरन कँवल बख्शे साचा नात, ना जन्मे ना कदे मोए। गुरमुख साचा पारज़ात, दर घर साचे रिहा खलोए। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, धुर दरगाही एका सच्चा ढोए। शब्द देवे जन साची दात, दुरमति मैल काया धोए। आपे रक्खे दे कर हाथ, आदि अन्त साध संत हरि भगवन्त जगत विछोड़ा कदे ना होए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखाए दया कमाए वेख वखाए तीजे लोए। लोइण तीजा साचा नेत्र, गुरमुख विरले पाया। वेखे सगल काया खेत्र, आप आपणी बूझ बुझाया। लग्गे बहार महीने चेत्र, चित वित नित नवित्त हरि हरि करदा आया। साचा हित जगत ठगोरी दए मिटाया। आपे होए मात पित ना कोई वेखे वार थित्त, अमृत आत्म काया सित, ठण्ढी ठार कराया। नौ दुआरे लैण जित, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन एका नाम मिले दाम, धुर दरगाही दए सुणाया। काया अन्दर सच टिकाणा, हरि हरि वेस अनेका। गुरमुख विरला चढ़े शब्द बिबाणा, इक्क रखाए प्रभ चरन ध्याना। दर घर साचे नर हरि साचा एका इक्क पछाना। होए बुध्ध बिबेका, धुर दरगाही देवे माणा। कलिजुग माया ना लाए सेका, सरन सरनाई

राजा राणा। साध संत बेमुहाणा, गुरमुख विरले आत्म नेत्र पुरख अबिनाशी साचा पेखा, आप चलाए आपणे भाणा। हरि समरथ अकथना अकथ, लक्ख चुरासी पाए नत्थ, सोहँ डण्डा हथ्थ उठाना। लोआं पुरीआं रिहा मथ, जन भगतां देवे साची दात वथ, साचे रथ चढ़ाना। सगल वसूरे जायण लथ, लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, सरन सरनाई हरि रघुराई एका ओट रखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाए, आत्म ब्रह्म ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म जन मेल मिलाना। मिले मेल पारब्रह्म आत्म धुन वज्जी वधाईआ। लेखे लग्गे काया चम्म, सुन्न मुन रिहा तुड़ाईआ। पले बन्न्हे नाम दम, दो जहाना होए सहाईआ। एका एक रमईआ राम जुगा जुगन्त भेख वटाईआ। काया माटी झूठी हाटी अन्तिम किसे ना आवे कम्म, माया ममता रोग हँगता तन रखाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वासी साचा दम, नर हरि साचा रसना गाईआ। नेत्र नीर वरोले छम्म छम्म, बिरहों रोग इक्क लगाईआ। अमृत आत्म पीवे साचा जाम, इक्क ख़ुमारी रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, नर निरँकारी जोत अधारी देवे दात शब्द भण्डारी अतुट भण्डारा इक्क रखाईआ। रोग सोग तन वगे नथूर, पुरख अबिनाशी किरपा कर, आसा मनसा देवे पूर। रसना गाउँणा एका नाउँ साचा हरि साची बख्शे चरन धूढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे देवे वर, काया रंगण रंग चढ़ाए गूढ़। कर्म जरम प्रभ हथ्थ, जिस जन बणत बणाईआ। लेखा लेख लिखे मस्तक माथ, पूर्ब कर्मां रिहा जगाईआ। काया माटी चढ़े साचे रथ, विच बैठा रिहा चलाईआ। पंजां चोरां पाई नत्थ, डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। पंचां लाहे आत्म सथ, साचा साथ ना कोई निभाईआ। रसना गाए अकथना अकथ, अकथ कथी दया कमाईआ। सगल वसूरे जायण लथ, मन चिन्दया जगत निन्दया आप बणाए साची बिन्दया, मानस देही वेख वखाईआ। तन मन वज्जा एका जंदया, जोती जोत सरूप हरि, जीव वजन्त जन्त जीव जगत जोत धर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। आत्म बिध आपे जाणे, अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। नौ अठारां ना कोई पछाणे, सति वस्तू विच समाईआ। दर दुआरे होए निमाणे, एका एक रक्खी सरनाईआ। जगत फंद प्रभ आप कटाने, बत्ती दन्दां जाप जपाईआ। साचा चन्द आप चढ़ाने, जगत विकारा गन्द मिटाईआ। ख़ुशी बन्द बन्द कराने, आसा मनसा पूर कराईआ। पारब्रह्म प्रभ एक, शब्द जणाईआ। गुर पूरा रक्खे साची टेक, आत्म वज्जे सच्ची वधाईआ। जीवां जन्तां करे बुध बिबेक, गीत सुहागी इक्क सुणाईआ। कलिजुग माया ना लाए सेक, जिस जन उत्ते हथ्थ टिकाईआ। लक्ख चुरासी रिहा वेख, आप दिस किसे ना आईआ। माया भुल्ले भरम भुलेख, घट घट वासी दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, करे खेल आप

रघुराईआ। कलिजुग जोती जामा पाया, करया भेख अवल्ला। साचा शब्द डंक वजाया, इक्क वखाया सच महल्ला। अन्दर सुत्या रिहा जगाया, शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला। साधां संतां रिहा जगाया, हथ्थीं फड़या सोहँ भल्ला। पूर्ब लहिणा कर्म कमाया, वलीआ छलीआ हरि रघुराया, आपे वसे जलां थलां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा बंक एका एक सुहाया। खुल्हे बंक द्वार, दस्म दुआरया। कलिजुग जीव भुल्ले नाम गंवार, नौ दर भरे हंकारया। गुरमुख साचे उतरे पार, गुर पूरे निमस्कार, फड़ फड़ बाहों कराए पार, पार किनारा वहिंदी धार, आत्म खोल्हे बन्द कुआड़, मेट मिटाए पंचम धाड़, मारे खण्डा दो धारया। जगत विकारा देवे साड़, जोत जगाए बहत्तर नाड़, इक्क वखाए धर्म अखाड़, उपजे शब्द सच्ची धुन्कारया। धुर दरगाही साचा लाड़, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, आपे होए पिछे अगाड़, डूंघी कवरी काया बवरी आपे पार उतारया। मानस देही संवरी, मिल्या मेल प्रभ गहर गवरी, लेखा लिखणहार दातारया। दो जहानी पावे सार, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर, आप कराए इक्क वणज वापार, आप आपणे रंग समा रिहा। आप आपणे अंक समाए, जोती जामा धारया। वेखण आए अछल अछल्ल अटल महल्ल कवण शब्द वज्जे साची धुन्कारया। सर्ब जीआं प्रभ आपे जाणे, संत सुहेले जाण पछाणे, सच कराए वणज वापारो, पकड़ उठाए राजे राणे, मारे तीर एका बाणया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, राउ रंकां वेख हरि, आप आपणे अंक समाणया। आप आपणे अंक समाए, शब्द कला कल धारी। पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना राए, वसे सच महल्ल उच्च अटारी। गुरमुख विरले दर्शन पाया, लेखा चुक्के नौ द्वारी। आत्म सहिँसा रोग गंवाया, जगे जोत अगम्म अपारी। पंचम मेला आप मिलाया, करे कराए सच प्यारी। साचा दर इक्क सुहाया, जोत सरूपी डगमगाया, शब्द सिँघासण डेरा लाया, नरायण नरायण नरायण जोत निरँकारी। निरँकार निरँकार निरँकार, शब्द सच्चा जणाईआ। एका शब्द सच्ची धुन्कार, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द, प्रभ वेख वखाए गुणी गहिंद, दिवस रैण सुणे पुकार, घर साचे बैठा ताड़ी लाईआ। लक्ख चुरासी कर्म कुकर्मां रिहा विचार, जोत निरँजण कर पसार, काया मन्दिर डूंघी कन्दर बैठा सेज विछाईआ। हरिजन मेटे अन्ध अंध्यार, शब्द लपेटे तन करे शृंगार, गुर पूरा होए खेवट खेटे, फड़ फड़ बाहों लाए पार, पार किनारा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, चेत्र अट्ठ दर आए नठ्ठ, वेखे रंग घर साचा संग, कसे घोड़ तंग, तीजे नैण मुँधारया। शब्द घोड़े तंग कसाया। चिट्टे अस्व अस्वारा नौ दुआरे लँघ वखाया। दसवें शब्द हुलारा, दूसर ना कोई संग रखाया। आप आपणा कर आकारा, नाम मृदंगा इक्क वजाया। जगत मेटे धुँदूकारा अमृत आत्म गंग वहाया। जन भगतां करे ठण्ढी ठार, भुक्ख नंग

कलि रिहा कटाया। देवे शब्द आधार, भेखाधारी भेख धारा दर दरवेशा बणके आया। मंगे शब्द अपार, कलिजुग सूसा तन सुहाया। ईसा मूसा दिस ना आया। वेद पुराणां सार ना राया। अंज़ील कुराना दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस वटाया। जोती जामा भेख वटाए, वेखे खेल मन्दिर, गुरमुख साचे संत जगाए, आत्म बैठा अन्दर। राजे राणे किसे दिस ना आए, खाली दिसण मन्दिर। गुरमुख साचा साचे घर एका हिसा रिहा वंडाए, बजर कपाटी तोड़े जन्दर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख हरि, करे खेल कलन्दर। सावण सावण सावण कैंहदे, सतिगुर सावण किसे ना पाया। सतिगुर सावण पकड़े दामन, मेट मिटाए कामनी कामन, निज घर आत्म जिस वसाया। कलिजुग रैण अन्धेरी शामन, ना कोई फड़े किसे दामन, पल्ला नाम ना किसे फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, आप आपणे रंग समाया। सतिगुर सच द्वार है, करे सच न्याउँ। लिख्या लेखा अपर अपार है, गुरचरन सिँघ रहणा साचे थांउँ। दर आए बण भिखार है, मंगे साचा नाउँ। इक्क कराउँणा वणज वापार है, मिले मेल अगम्म अथाहो। लेखा तुट्टे नौ द्वार है, मस्तक टिक्का लथ्थे छाही, मिले मेल प्रभ साचे माही, धुर दरगाही हँस बणाए काउँ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दर दरवेशा आया, वेख वखाणे सभनी थांउँ। सच सगन प्रभ शब्द लगाया, जोती शब्दी वेखे मंगण आए, हर घट समाया ए। सरन सरनाई जो जन मंगण संत सुहेले इक्क इकेले धुर दरगाही साचे मेले अन्तिम अन्त दर घर साचे दए मिलाया ए। आपे गुर आपे चेले अचरज खेले पारब्रह्म कलि खेले, शब्द सुनेहड़ा अन्तिम तुट्टे जम का जेड़ा, पंचां चोरां कटे गेड़ा, लक्ख चुरासी गेड़ गेड़ा, करे कराए हक्क निबेड़ा, काया दिसे नगर खेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख धर, दर दरवेशा नर नरेशा मंगण आया बण भिखारी, आपे बण के शब्द अधारी, दो जहानां पार कराए वस्त नाम अनमोल, गुरमुख विरले मात पाया ए। पूरे तोल रिहा तोल, निशअक्खर वक्खर आपे बोल, दिस किसे ना आईआ। जिस जन पाड़े बजर कपाटी पथ्थर, नेत्र नीर वरोले अथ्थर, पंच पंचायण लत्थे सथ्थर, सच समग्री हरि रघुराईआ। काया मन्दिर साचे अन्दर जोत निरँजण डगमगाईआ। एका शब्द धुन अनाद साचा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धना, दर घर साचे एका एक करे शब्द कुड़माईआ। शब्द कुड़माई घर साचे होवे, आत्म वज्जे वधाई। दिवस रैण ना होवे जुदाई, अट्ठे पहर मंगलाचार कराई, नाता तुट्टे भैण भाई साक सज्जण सैण एका एक अख्वाईआ। दरस दिखाए तीजे नैणा, आप चुकाए लहिणा देणा, शब्द पहनाए तन साचा गहणा, हरि शृंगार

कराईआ। दर दुआरे साचे बहिणा, पुरख अबिनाशी भाणा सहिणा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, करे खेल रघुराईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त कराए, शब्द वजाए डंका। संत जनां दर मेल मिलाए, भेव मिटाए राउ रंका। एका नाम तेल चढ़ाए, भरम मिटाए जीव जन का। धर्म राए दी जेल्ह कटाए, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, इक्क सुहाए द्वार बंका। गुरमति जगत प्रधान है, हरिजन विरला पाए। मनमुख सुत्ते जीव नादान है, आलस निन्दरा मगर लगाए। सतिगुर साचा सदा सदा मेहरवान है। सुरत सवाणी लए जगाए। जिस जन देवे नाम दान है, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाए। चरन धूढ़ सच्चा इशनान है, आवण जावण गेड़ कटाए। दर घर साचे एका माण है, रंक राजाना शाह सुल्तानां एका धाम सुहाए। जिस जन मिले मेल श्री भगवान है, सच निशाना इक्क रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, घट घट में रिहा समाए। घट घट वस्सया आप, सर्बकल धारीआ। सृष्ट सबाई माई बाप, खिलाए खेल खेलन हारया। त्रैगुण माया जगत ताप, पंजां तत्तां तत्त पसारया। जन भगतां जपाए साचा जाप, अन्दर मन्दिर धुन उपजा रिहा। आप वखाए आपणा आप, मेट मिटाए जगत संताप, देवे दरस अगम्म अपारया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आपे बख्शे अमृत आत्म निज घर वासी साजन साची धारिअ। अमृत आत्म साचा जाम, गुर पूरा मात पिआंयदा। मेट मिटाए कामनी काम, साचा दाम इक्क फड़ांयदा। जिस जन जपया साचा नाम, पूरन आपणा काम करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए साचा घर, शब्द सुहागी एका गीत धुर दरगाही साची रीत, काया मन्दिर सच मसीत, हाज़ी काज़ी विरला एका गांयदा। रोग सोग तिस तन मन जापे, जिस सताया दोख, चिन्ता सोग हरि हरि संत ना व्यापे, शब्द मिली साची मोख। सहिँसा चुक्के मात संतापे, पाया दरस दर अमोघ, नेड़ ना आयण तीनो तापे, जिस मिल्या धुर संजोग। कोटन कोट उतरन पापे, आत्म रस साचा शब्द जिस एका पाया भोग। एका रूप वखाए पंजे पुरख अबिनाशी घट घट वासी नाम शब्द गुर मन्त्र अन्तर इक्क चुगाए साची चोग। लथ्था दु:ख सगल वसूरा, आत्म उज्यारा एका सुख। पाया पारब्रह्म सतिगुर साचा, हरि हरि लेखे लग्गी मानस देही जगत मनुक्ख। इक्क उपजाए नाद अनादी साची तूरा, मात गर्भ कटाया डर चुकाया उलटा रुख़। जोती नूर पाया हाज़र हज़ूर सति सतवन्ता पूरन भगवन्ता हाज़र हज़ूरा रोग सहिँसा चिन्त मिटाई, मिटया जगत अन्धेरा। पुरख अगम्मा जोत जगाई, इक्क वखाया सञ्झ सवेरा। नेत्र नैण हरिजन प्रभ दरस दिखाई, लेखे लाया काया चम्मा। साचे शब्द होई कुड़माई, सुरत सवाणी नेत्र नीर वहाए छम्म छम्मा। घर मन्दिर अन्दर वज्जी वधाई, धुर दरगाही दया कमाई,

एका पूत सपूता शब्द गुर साचा जम्मा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वखाए घर, रोग सोग जगत चिन्त मिटाए, जूठ झूठ सभ जगत वखाए, माया छाया किसे ना आए कम्मा। भरया शब्द भण्डार, प्रभ साचे दया कमाईआ। निर्मल जोत इक्क आकार, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, नाता तोड़े ना कोई जोड़े जगत भगत एका आपणे संग जुड़ाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त साची धार, संत सुहेले मीत मुरार, गुर शब्द कराए इक्क प्यार, देवणहार हरि हरि थाँईंआ। गुरमुख विरला करे वणज वापार, मानस देही पाए सार, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, इक्क वखाए सच घर, नौ दुआरे बन्द कराईआ। नौ द्वार तुट्टा नाता, पाया पुरख बिधाता। लेखा चुक्के ज़ात पाता, मिल्या मेल हरि कमलापाता। धुर दरगाही प्रभ दया कमाई, एका रती नाम सच्ची सुगाता। आदि अन्त साजन साचे संत तोट रहे ना राई, जिस जन सुणाए शब्द साची गाथा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आप आपणा दस्से घर, सदा निभाए अपणा साथा। संगी साथी पुरख अबिनाशी, घट मन्दिर अन्दर डेरा लाया। आप आपणी जोत प्रकाशी, सहिँसा रोग गंवाया। मिल्या मेल शाहो शाबासी, शब्द सिँघासण डेरा लाया। आदि शक्त आदि भवानी, जोत निरँजण मात निशानी, साची धुन रिहा उपजाया। इक्क सुणाए साची बाणी, अक्खर वक्खर किसे ना जाणी, पर्हा पसंती रूप वटाया। गुणवन्ता हरि गुण निधानी, साचे संतां रिहा पछानी, मारे तीर शब्द कानी, बजर कपाटी पार कराया। सृष्ट सबाई दिसे फानी, एका नूर अलाही बेपरवाही शाह सुल्तानी, शब्द ताज सीस टिकाया। सर्ब जीआं वड दाता दानी, देवे दात शब्द निशानी, संत जनां हरि विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, इक्क वखाए आपणा घर, रोग सोग कोई रहण ना पाया। मिटया जगत रोग वसूरा, सुरत सवाणी आप जगाईआ। दर घर साचा पाया सूरा, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। दीपक जोत जगे नूरी नूरा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। राग रागणी गाए राग एका नाद वजाए साची तूरा, ढोल मृदंग दाता सूरा सरबंग, एका एक रिहा वजाईआ। पंचम पंचायण करे भंग, शब्द घोड़े कसे तंग, गुरमुख चोली रंगे रंग, फड़ बाहों उप्पर चढ़ाईआ। डूंघी कन्दर आपे लँघ, आत्म जन्दर तोड़े बन्द, इक्क सुणाए साचा छन्द, सच घर स्वच्छ सरूपी प्रगट होए आप आपणा रूप सति सरूप निज घर अन्दर मन्दिर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन वखाए इक्क घर, रोग सोग रहण ना पाईआ। हरिजन साचा घर वसाया। पुरख अबिनाशी दया कमाया। महल्ल अटल अचल्ल इक्क रखाया। चारे दिशा वेख वखाया। अमृत धार रिहा वहाया। सर सरोवर रिहा भराया। हरिजन साचा आप तजाए जीउ पिण्ड काचा, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। हिरदे अन्दर हरि हरि वाचा,

एका मारे शब्द तमाचा, नौ दुआरे खण्ड खण्ड खण्ड कराईआ। दरस दिखाए साचो साचा, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, इक्क वखाए साचा घर, चार दिवारी कोई दिस ना आईआ। चार दिवारी माया कंध। लक्ख चुरासी पाया फंद। कलिजुग भुल्ले जीव अन्ध। नौ दुआरे खायण गन्द। पुरख अबिनाशी सार ना पाई, रसन ना गाया बत्ती दन्द। आत्म घर ना वज्जे वधाई, सच महल्ले उच्च अटले शब्द ना चढ़या साचा चन्द। मिले मेल ना इक्क इकल्ले, वेख वखाणे जूहा जल थले, जंगल पहाड़ां विच समाईआ। गुरमुख विरले मेले दूई द्वैती मेटे सल्ले, इक्क फड़ाए शब्द साचा भल्ले, नाम त्रिसूल कन्त कन्तूहल, शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, पावा चूल ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, इक्क वखाए सच घर, रोग सोग चिन्त रहण ना पाईआ। सच घर सच टिकाणा, गुरमुख विरले पाया। एका मिल्या गुर शब्द धुर बिबाणा, दर घर साचे दए पुचाया। दीन दयाला गुर गोपाला चरन दुआरे देवे माणा, आवण जावण गेड़ कटाया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, इक्क वखाए सच घर, पीणा खाणा मात चुकाया। जगत नाता विकार है, भुल्ली सर्ब लोकाई। गुरमुख विरला पावे सार है, सार शब्द जिस जन पूरे गुर बूझ बुझाई। माया राणी पावे अन्ध अंध्यार है, जीव जन्त साध संत आत्म होई हलकाई। एका एक एकँकार है, सृष्ट सबाई पसर पसार है, जन भगतां मीत मुरार है, होए सहाई सभनी थाँईं। कलिजुग रैण अन्धेरी काली धार है, भेखाधारी भेख अपार है, सृष्ट सबाई होई विभचार है, दुहागण नार कन्त सुहागी ना कोई हंढाई। संत सुहेले गुरमुख विरले चरन प्यार है। जिन जन प्रभ साचा देवे किरपा धार है, करे कराए एका वणज वापार है, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाई। नौ खण्ड पृथ्वी धूँआंधार है, सत्तां दीपा हाहाकार है, लोआं पुरीआं कोई ना पावे सार है, जूठ झूठ वज्जी मात वधाई। प्रगट होए नर निरँकार है। शब्द खण्डा फड़े हथ्थ तिक्खी रक्खे दोवें धार। सृष्ट सबाई वेखे परखे करे कराए आर पार है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे सच घर, दीपक जोती ना कोई वरन ना कोई गोती, अट्ठे पहर आलस निन्दरा कदे ना सोती, शब्द वजाए उपजाए सच्ची धुन्कार है।

९ चेत २०१३ बिक्रमी संत तेजा सिँघ दे पास जा के शब्द उचारया पिण्ड सैदपुर ज़िला अमृतसर

शब्द सिँघासण हरि बिराजे, लोक लाज तजाई। पुरख अबिनाशी घट घट वासी हरि दाता शाहो शाबासी आत्म वेख सेज विछाई। काया मण्डल पाए रासे, कवण द्वार वज्जे शब्द वधाई। किसे कम्म ना आए काया सुख, काया झूठी माटी

अन्त विनासे। गुरमुख साचे संत जनां ज्ञान बोध प्रभ शब्द जणाए भाग लगाए काया कासे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, शब्द सिँघासण डेरा लाए। शब्द सिँघासण हरि सुहाया, करे खेल अपारया। लोकमात किसे दिस ना आया, भुल्ले जीव गंवारया। महल्ल अटल इक्क अपारया। दर घर साचे आपे डाहया, शब्द कराया पहरेदारया। जोत सरूपी आसण लाया, पृथ्वी आकाशन वेखण आया। शब्द स्वासन लए बचाया। सति सरूपी सति समाया। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, जगत सिँघासण मूल ना भाया। जगत राज भगतन जोग, गुरमुखां शब्द कुड़माईआ। रसना रस झूठा भोग, आत्म रस एका मंगे, काया चोली आपणी रंगे, काली लाहे गलो छाहीआ। दर दुआरे ना मंगे, शब्द घोड़े कसे तंगे, आपे फिरे पैरीं नंगे, भेख भिखारी आप अख्वाईआ। गुर शब्द वेखे घर कवण मंगे, वज्जे नाम इक्क द्रंगे, आलस निन्दरा दए गवाईआ। अमृत आत्म वगे गंगे, मिले मेल दाते सूरे सरबंगे, सदा सहाई अंग संगे, दो जहानां हरि मेहरबान ना होए विछोड़ा राईआ। नौ दुआरे आए लँघे, दसवें वेखे इक्क पलँघे, जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, साची किरपा देणी कर, मंगे साचे घर सच्ची सरनाईआ। जोती जामा हरि जी पाया, करे भेख अवल्ला। शब्द सतिगुर इक्क उठाया, आत्म पाया घर साचे पल्ला। वड दाता जोधन जोध आप अख्वाया, लोकमात अन्तिम कर के आया हल्ला। जिस जन हिरदा सोध वखाया, प्रभ हथ्थ फड़ाया साचा शब्द पल्ला। ज्ञान बोध बोध ज्ञान आप अख्वाया, इक्क ध्यान चरन लगाया, दूई द्वैती मेटे सल्ला। संत सुहेले वेखण आया, नेत्र लोचन पेखण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां किरपा देवे कर, इक्क वखाए रंग महल्ला। आत्म अटारी, प्रभ साचे जोत जगाईआ। किसे दिस ना आए चार दिवारी, सृष्ट सबाई फिरे हलकाईआ। गुरमुख विरले आत्म ब्रह्म पारब्रह्म करे विचारी, साची वस्त झोली पाईआ। प्रभ पड़दा दए उतारी, गुर संगत करे निमस्कारी, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। जगे जोत अगम्म अपारी, मिले नाम सच ख़ुमारी, देंदा आए वाहो दाहीआ। भगत सुहेले आप कराए आपणे मेले, आत्म दरस भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे बणया दर भिखारी, करे खेल अपर अपारी, काला सूसा वेख वखाए मूसा ईसा ईसा मूसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगे शब्द सिँघासण, सुरत सवाणी ना होए दुहागण, जगत रंडेपा देणा कटाईआ। दुरमति मैल देवे कट्ट। देवे भण्डार इक्क अतुट्ट, जोती जगे लट लट। इक्क वखाए साचा हट। साचे दर साचे मिले वर, इक्क सिँघासण आदि पुरख अबिनाशण आपणा मेल मिलाईआ। जग नाता झूठ निशान है। एका पुरख बिधाता, जिस दीआ शब्द बिबाण है। उडे उडावे विच जहान है। नाता तुट्टे पीण खाण है। अमृत आत्म सर सरोवर करे सच्चा इशनान है। सर्ब

जीआं हरि जाणी जाण है। काया वेखे सच मकान है। जन भगतां आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान है। धुर दरगाही एका दान, कलिजुग जीआं लाहुण आया अन्त मकाण है। फड़ शब्द तीर कमान, नौ खण्ड पृथ्वी मार ध्यान, सत्तां दीपां इक्क निशान, लोआं पुरीआं पावे एका आण, होए मेहरवान है। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, संत सुहेले मंगे वर, किरपा आपणी देणी कर, गेड़ा तुटे आवण जाण। आवण जाण गेड़ा छुट्टे, मिले पुरख अबिनाशा। पंजां चोरां फड़ फड़ कुट्टे, होए दासन दासा। दूई द्वैती फड़ फड़ कुट्ठे, काया मण्डल वेखे रासा। भैणां भईआं नाता तुट्टे, शब्द चलाए स्वास स्वासा। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, संत सुहेले करे आपणी मेहर, जोत जगाए काया कासा। काया कासा डूंघी कन्दर, वस्त हथ्थ ना आईआ। जगत विकारी वज्जा जन्दर, ना सके कोई तुड़ाईआ। संत सुहेला जो जन चढ़या साचे मन्दिर, आत्म कुण्डा देवे लाहीआ। होए मिलावा अन्दरे अन्दर, गुर शब्दी जन्म दुहाईआ। किसे हथ्थ ना आए गोरख मच्छन्दर, उच्चे टिले लभ्भण देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, आपणी किरपा देणी कर, जोती शब्दी शब्दी जोती पवण स्वासी एका रंग रंगाईआ। पवण स्वासी लग्गे लेखे, शब्द मिले वड्याईआ। काया तुट्टे भरम भुलेखे, वजे सच्ची वधाईआ। लिखणहारा आपे लेखे, लिखी रेखा दए मिटाईआ। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़े, कलिजुग भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मस्तक लाई साची मेखे, दीपक जोती साची जगे, जगत तृष्ना मूल ना लग्गे, होए सच्ची रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, सदा रहण पिच्छे अग्गे अग्गे पिछे दूर नेड़े नेड़े दूर एका धाम सुहाईआ। संत भिखारी आप है, आपे खोल्हणहार। भगत द्वारी आप है, आपे मेलणहार। जोत निरँकारी आप है, आपे शब्द भण्डार। जीव जन्त उधारी आप है, आपे सर्ब पसार। साचा कन्त पुरख भतारी आप है, सृष्ट सबाई वेखे नार। जोत अगम्म अपारी आप है, जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, संत सुहेले किरपा देणी कर, आए संत द्वार। संत दुआरा वेखे खुल्ल्हा, आया जोत जगाए। मिले शब्द इक्क अनमुल्ला, दूसर किसे हथ्थ ना आए। संत सुहेला साचे तोल तुला, आपणी किरपा आपे कर, साची वस्त देवे दस्त अट्ठे पहर रहे मस्त, अज्ञान अन्धेर मिटाए। कलिजुग झूठा माया लूठा अन्तिम हुल्ला, अमृत फ़ल ना कोई लगाए। झूठा दिसे काया कुला, अन्त खाली रहि जाए। जगत अन्धेर एका झुल्ला, जूठ झूठ रही सताए। अमृत आत्म सभ दा डुल्ल्हा, गुर शब्द जाम ना कोई पिलाए। जोती जोत सरूप हरि, दर दुआरे आया भुल्ला, आपणी किरपा दए कमाए। दर्शन मंगे नेतन नेत, नेत्र तीजा खोल्ह। नौ दुआरे छड्डे नौ नौं चेत, साचे मन्दिर अन्दर बोल। प्रभ वसे साचे काया खेत, सद तोले पूरे तोल। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साचे घर आत्म पड़दे रिहा

खोल्ह। दर्शन वेखे दरस, हरि दरस रहे बिल्लाए। अमृत आत्म मेघ बरस, हरि जगत तृष्ना रिहा मिटाए। सति पुरख निरँजण सति घर समाया, आपणी बणत बणांयदा। जोती नूर आप कराया, दिस किसे ना आंयदा। जोती पुरखा नाम रखाया, साचा धाम सुहांयदा। शब्द सुत इक्क उपाया, घर छेवें आप टिकांयदा। बोध अगाधा नाउँ रखाया, गुणवन्ता धन्न धन्नवन्ता, आप बणाए आपणी बणता, साचा माण दवांयदा। पंचम दर वेखे घर साचा कन्त पवण स्वासी साचा संग रलांयदा। जोती शब्दी एका रास, पंचम मेला पुरख अबिनाश, लेखा गणत गिणांयदा। चौथे पद चौथे घर पावे रासी, आप बणाए लक्ख चुरासी, गुण त्रैगुण माया तत्त उपांयदा। त्रैगुण माया दासन दासी, पंचां करे आप प्रकाशी, पंझी प्रकृति संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख हरि, लोआं पुरीआं खण्ड मण्डल वरभण्ड ब्रह्मण्डी बणत बणांयदा। वरभण्डी हर बणत बणाई, लक्ख चुरासी उपाया। हड्ड मास नाड़ी रक्त बूंदी रिहा उपाई, आपणा पिण्ड इक्क सुहाया। मन मति बुध विच टिकाई, नौ दुआरे खोल्ह विखाया। सुरत सवाणी विच समाई, पुरख अबिनाशी दिस ना आया। शब्द विचोला संग बणाई, दस्म दुआरी इक्क खुल्हाया। साचा ढोला रिहा सुणाई, कलिजुग जीव सुणन ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घट घट अन्दर वेखे काया मन्दिर निर्मल जोती रिहा जगाया। निर्मल जोती कर आकार, प्रभ वेखे जगत तमाशा। साधां संतां सच्चा यार, आपे वेखे नेत्र पेखे, लेखे लाए पवण सुवासा। जो जन रहे भरम भुलेखे, अन्दर मन्दिर साचे वेखे, झूठा भन्नाए काया कासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे नौ दर, दसवें घर जिस जन मिलावा पुरख अबिनाशा। पुरख अबिनाशी जिस जन पाया, होवे शब्द कुड़माईआ। पोथी ग्रन्थ कोई पढ़न ना पाया, शब्दी धार इक्क वहाईआ। मनमुख जीव साचे मन्दिर चढ़न ना पाया, ना तृष्ना अग्न बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर जगत वखर, जन भगतां पाड़े बजर कपाटी पत्थर, सोहँ साचा लेख लिखाया, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, एका शब्द राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान गुण निधान, संत असंतां जीव जन्तां रिहा जगाया। गुर संगत धन्न कमाईआ। दर घर साचा पाया, जगी जोत इक्क रघुराईआ। आपणा भेद रिहा छुपाया, भरमे भुल्ली जगत लोकाईआ। गुण निधाना दिस ना आया, अन्तिम वज्जे शब्द डंक, घर साचे इक्क वधाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, राज राजानां दर दर रिहा फिराईआ। भेखाधारी भेख अपारा, कलिजुग सतिजुग टिक्का लाहे छाहीआ। काला सूसा तन पहनाया, हरि दाता धुर दरगाहीआ। ईसा मूसा रिहा हिलाया, जोती जोत सरूप हरि, सम्मत वीह सद उन्नी आपे लाहे काली चुन्नी, मक्के मदीने चरन छुहाईआ।

मक्के मदीने जाए चढ़, प्रभ जोती जामा पाया। शब्द घोड़ा ल्या फड़, दिस किसे ना आया। जोत निरँजण ना कोई सीस ना कोई धड़, लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़ नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाया। कोई ना सके अगे खड़, दर दर घर घर बैठे रहे पढ़, एका अक्खर नर निरँकार, शब्द ना किया तन शृंगार, पंजां तत्तां विच समाया। जिस जन मेला पुरख भतारा, दो जहानी करे पारा, नाम देवे जगत भण्डारा, तोट कदे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द देवे साचा वर, सति संतोखी आत्म मोखी ब्रह्म ज्ञान जणाया। सोहँ शब्द जगत धार है, धुर दरगाही आई। कलिजुग अन्तिम होवे पार है, सतिजुग वज्जे सच्ची वधाई। जन भगतां फड़ फड़ बाहों रिहा तार है, मनमुख नींद दुहागण रिहा सवाई। एका एक ओंकार है, जोती जामा भेख अपार है, शब्द खण्डां रिहा उठाई। लोआं पुरीआं आर पार है, आपे जाणे आपणी धार है, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर संगत देवे दरस दर, आत्म तृष्ना जगत मिटाई। हरि शब्द अपार गुर जणाईआ। गुर शब्द अपार, सुणे सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरला पावे सार, आत्म बूझ बुझाईआ। हरि शब्द अपार, गुर पूरे द्रिढ़ाईआ। गुर पूरा करे प्यार, लिव अन्तर एका लाईआ। गुरमुखां देवे कर प्यार, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुख साचे उधरे पार, गुर पूरे शब्द कमाईआ। हरि शब्द अपार, गुर पूरे झोली पाया। गुर शब्द अपार, गुरमुखां कन्न सुणाया। गुरमुख साचा संत दुलार, दर घर आपणे लए वसाया। अज्ञान अन्धेरा दए निवार, दीपक जोती इक्क जगाया। साचा मेला इक्क द्वार, एका दूजा भउ चुकाया। लोकमाती वेख करे विहार, आवण जावण खेल रचाया। जुगां जुगन्तर साची कार, हरि भगवन्ता भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम रूप वटाया। हरि शब्द अडोल, कदे ना डोल्लया। गुर शब्द साचा बोल, सृष्ट सबाई एका बोल्लया। जन भगतां आपणे पड़दे रिहा खोल्ह, भाग लगाए काया चोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल कला सोल्लया। हरि शब्द अथाह, बेपरवाह है। गुर शब्द जगत मलाह, साचा दस्से एका राह है। जन भगतां मेला रिहा मिला, फड़ फड़ साची बांह है। साचा धाम रिहा सुहा, दीपक जोती इक्क जगा है। इक्क जपाए साचा नाम, निशअक्खर वक्खर आप रखा है। हरिजन बणाए हँस फड़ फड़ कां, साची जोत रिहा जगा है। दो जहानी रक्खे ठण्ढी थाँ, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सृष्ट सबाई वेख दर, हरिजन संत सुहेले आप कराए आपणे मेले, आपे पिता आपे माँ है। हरि शब्द अबिनाश, जगत प्रकाशया। गुर पूरा दासन दास, मिले मेल शाहो शाबास्सया। जन भगतां पूरन करे आस, इक्क जपाए स्वास स्वास, वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, साचे मण्डल पावे रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, करे खेल सगला साथया। हरि शब्द अजून, किसे ना जूनीआ। गुर शब्द अमोल, गुरमुख विरला सुणे सुणाए खोल्हे मुंन सुंनया। आपे वसे पड़दे उहल, वड दाता गुणी गुनया। गुरमुख विरला अट्ठे पहर करे कराए काया मन्दिर साचे चोहल, किसे हथ्थ ना आए रिखी मुनीआ। माया भरम भुलाया, कलिजुग वेला अन्तिम आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धना, गुर शब्द साची चुन्नीआ। हरि शब्द अस्वार घोड़ दुड़ांयदा। गुर शब्द अपार, लोकमाती जोड़ जुड़ांयदा। जन भगतां देवे कर प्यार, मिट्ठा कौड़ वेख वखांयदा। अमृत आत्म बख्शे साची धार, दुरमति मैल रोग गंवांयदा। वेख वखाए महल्ल अपार, दीपक जोती कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आप वखाए सगल पसार, आपे वसे सभ तों बाहर, नगर खेड़ा आप सुहांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहिर, आपे रहे ख़बरदार, शब्द बणाए पहरदार, गुरमुख सोए मात जगांयदा। आपे पुरख नारी नार, शब्द भण्डारा साचा यार, आपे साची सेज हंढांयदा। पूत सपूता कर त्यार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख कर, करे खेल अपार। हरि शब्द अपार, भरया रहे भण्डारया। गुर पूरे बख्शी साची धार, निझर धार इक्क वहा रिहा। एका एक दिसाए चरन प्यार, दूसर कोए दिसना आ रिहा। शब्द चोट लग्गे काया तन नगार, नगारा इक्क वजा रिहा। आप सुहाए बंक द्वार, गुरदुआरा इक्क वखा रिहा। गुर शब्द शब्द गुर प्रगट होए वेख वखाए त्रै त्रैलोए एका रंग समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा कालख टिक्का, किसे ना दिसे नीकन नीका, माया रस फीकन फीका, वेला अन्तिम अन्त अन्त अन्त मिटा रिहा। निहकलंक कलि जामा पाया, करे खेल अवल्ला। शब्द डंक इक्क वजाया, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जगत महल्ला। राउ रंक रिहा वखाया, आपे होया अछल अछल्ला। वासी पुरी घनक अख्वाया, शब्द सुनेहड़ा एका घला। बार अनक जोत जगाया, कलिजुग वेखे जूहां जंगल जल थला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी पवणी आपे रला। जगी जोत अगम्म अपार, लोकमात वज्जे वधाईआ। सम्मत तेरां बन्न्हे धार, साधां संतां रिहा जगाईआ। रंक राजानां करे ख़बरदार, शब्द डण्डा मगर लगाईआ। वाली हिन्द हो त्यार, अस्सू तिन्न नेड़े आईआ। मिले मेल प्रभ सचा यार, भिन्न भिन्न खेल रचाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, गिण गिण वक्त लँघाईआ। नाम कटारी पहन हथियार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जगत ख़ुमारी लाहे बुखार, कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा आईआ। मेट मिटाए झूठी धाड़, भेख पखण्डा रिहा मिटाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, जोती जोड़े मेल मिलाईआ। पुरीआं लोआं पावे सार, आपे रिहा हिलाईआ। ब्रह्मा चारे मुखड़े दए उग्घाड़, आप आपणा रंग वखाईआ। अन्तिम कलिजुग करे ख्वार, देवे इक्क

दुहाईआ। शिव शंकर खोल्हे बन्द किवाड़, बाशक तशका गल लटकाईआ। शब्द अगम्मी दिसे धाड़, पुरख अबिनाशी एका रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द आपे रिहा हिलाईआ। सुरपति राजा इन्द हरि हिलांयदा। गुरमुख साचा लेखे लाए साची बिन्द, सगली चिन्द मिटांयदा। प्रगट होए विच हिन्द, निहकलंकी डंक वजांयदा। वड दाता सूरा सरबंग आप अख्वांयदा। मनमुख जीवां कढ्ढे जिंद, चारों कुन्ट करन निन्द, दहि दिशा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द धारा सच वहाए आत्म गंग, इक्क वखाए डूंघी डले सागर सिन्ध, गुरमुख साचे विच समांयदा। तेरां तेरां तेरी धार। वेखे जाए दया कमाए, संत सुहेले साचे यार। सम्मत चौदां चौदां हट्ट, करे कराए ख़बरदार। चरन छुहाए अट्ठ सट्ठ, उलटी गेड़े आपे लट्ठ, किसे ना देवे कोई सहार। सम्मत पन्दरां प्रभ जाणे सभ दीआं अन्दरां, जोगी यती तपी सती फड़ फड़ बाहों कढ्ढे बाहर। सम्मत सोलां घर घर गली गली फिरन लक्ख चुरासी रोल झकोला राज राजानां शाह सुल्तानां राह खेड़ा दिस ना आईआ। सत्त सतारां लाड़ी मौत लए बहारा, चारों कुन्ट दिसे उजाड़ा, देणा लहिणा रूसा धाड़ा, मनमुखां लक्ख चुरासी लए प्रनाईआ। सम्मत चढ़े अट्ठ दस्स अठारां, किसे ना दिसे पल्ले भाड़ा, बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, धरत मात मार झात गूढ़ा रंग लाल मैहंदी हथ्थीं लाईआ। सम्मत चढ़े बीस उनी, कोई ना दिसे मुस्लिम सुन्नी, सभ दी चोटी जाए मुंन्नी, सिरों लाहे काली चुन्नी, ईसा मूसा दए दुहाईआ। सम्मत होए बीस बीसा, प्रगट होए जगत जगदीसा, एका छत्र झुलाए सीसा, आप आपणा आप उपाईआ। बीस इक्क इक्कीस, सृष्ट सबाई जाए पीस, ना कोई गाए राग छतीस, लेखा मुक्के कुरान अंज़ील हदीस, वेद पुराण रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द साचा झण्डा, आप झुलाए विच ब्रह्मण्डां नौवां खण्डां सत्तां दीपां वंड वंडाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, गुरमुख साचे संत सुहेले, शब्द सुनेहड़े रिहा जगाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, करे खेल दिवस रैणा। सृष्ट सबाई आप भुलाए कर कर वल छल, किसे दिस ना आए जगत नैणा। जोती शब्दी आपे गया रल, आप आपे वहिण वहिणा। प्रभ का भाणा ना जाए टल, गुरूआं पीरां साधां संतां अन्तिम सिर ते सहिणा। वेखे खेल अज्ज कि कल्ल, कलिजुग तेरा आप चुकाए लहिणा देणा। धरती उप्पर उप्पर जल, एका मारे शब्द उछल्ल, डूंघी डल मनमुख जीवां अन्तिम वहणा। गुरमुख साचे संत सुहेले गुर संगत साची रल, दूई द्वैती मेटण आया सल, चरन दुआरे साचे बहिणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख घर, एका एक सच महल्ला पुरख अबिनाशी आपे मल्ला, आपे बैठे रहिणा। पूरन संत जाण के, दर्शन पाए

नेत्र नैण। पूरन संत आपणा आप जीव जाण के, रसना सके कुछ ना कहण। जगत छोड़े माण ताण बण अञ्याण साक सैण। संत दरस नेत्र परस मिट्टे हरस, अमृत आत्म मेघ देवे बरस, चुकाए लहिण देण।