पुस्तकालयभाग ५

९ चेत २०१३ बिक्रमी संत लाभ सिँघ पास जा के शब्द उचारया पिण्ड सैदपुर ज़िला अमृतसर

सच पलँघ प्रभ आप सुहाया। लुहार तरखाण ना किसे बणाया। जगत वाण ना कोए उँणाया। शब्द बिबाण इक्क रखाया। आपे बैठ श्री भगवान, साची बणत बणाया। वेख वखाए वाली दो जहान, दिस किसे ना आया। इक्क झुल्लाए सच निशान, सति पुरख अबिनाशी आप उठाया। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी विच समाया। लोकमाती गुर गुर पीरां साधन संतां ब्रह्म ज्ञान शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाया। उपजे धुन तुट्टे सुन्न काया मन्दिर सच मकान, बेड़ा साचा हथ्थ वखाया। मंगे मंग शब्द दान, उडे उठाए विच बिबाण, खाणी बाणी होए हैरान, जाणी जाण मेल मिलाया। जोत जामा धुर दी बाण, कलिजुग अन्तिम करे पछाण, वेख वखाए राज राजान, चतुर सुघड़ स्याण ज्ञान बोध, बोध अगाधा प्रभ आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण इक्क सुहाया। शब्द सिँघासण हरि बिराजे, जोती जोत जगाईआ। एका रक्खे सीस ताजे, दो जहानां राज कमाईआ। आप संवारे आपणा काजे, शब्द निशाना साचा तीर जगत कमान उठाईआ। वेख वखाणे संत औलीए शेख़ मुलां पीर जगत नाइक मुसायक रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण बैठ हरि, पावा चूला ना कोई रखाईआ। पावा चूल ना रक्खया कोए, प्रभ साचे बणत बणाईआ। खाली हथ्थीं वस्सया दिवस रैण कदे ना सोए, ना जन्मे ना मोए, अट्ठे पहर गुरमुख अन्दर वड़ वड़ हस्सया। · शब्द निराला तीर कस्सया। दिस ना आए लोचन दोए, मेट मिटाए अन्ध अन्धेरी रैण

मस्सया। एका राह साचा दस्सया, जो जन सरन सरनाई साची होए। घट घट अन्दर आपे वस्सया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण डेरा लाए, दिवस रैण डगमगाए। गुर पूरे अवर ना कोई जाणी जाए। गुर पूरा जानणहार है, पुरख अबिनाशी बणत बणाई। भरमे भुल्ला सर्ब संसार है, गत अन्तर भेव ना राई। सुरत सवाणी होई गंवार है, शब्द भतार ना कोई हंढाई। चढ़ चढ़ थक्के नौ द्वार है, महल्ल अटल दिस ना आई। हरिजन मेला इक्क द्वार है, एका एक लिव लाई। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ है, जिस दित्ता बन्द कराई। अमृत आत्म साची धार है, शब्द खण्डा हथ्थ उठाई। जोत जगाए बहत्तर नाड़ है, साची जोत करे रुशनाई। साचे दर घर देवे वाड़ है, धुन आत्मक वज्जे सच

वधाई। साचे घोड़े आपे चाढ़्ह है, नाम सेहरा दए लगाई। लाड़ी जोत कर प्यार है, घर दसवें लए व्याही। एका सेजा सुत्ते पुरख नारी भतार है, दिवस रैण ख़ुशी मनाई। साचा मन्दिर प्रभ करे त्यार है, आत्म सेजा इक्क विछाई। सिँघ भगवान गुरमुख विरला संत करे दीदार है, भरमे भुल्ली लोकाई। जोती जोत सरूप हरि, सच घर आण आपणा लाए, शब्द सिँघासण इक्क विछाई। गुरमुख साचे संत बहाए दिवस रैण दरस दिखाए, भाणा सहिणा हुक्म जणाए, शब्द गहिणा तन पहनाए, सोलां करे तन शृंगार। संतन धाम जगत न्यारा, जाणे पुरख अबिनाशी। करे खेल अगम्म अपारा, वेखे घट घट वासी। ना कोई मिले चार दिवारा, जोत सरूप एका मण्डल रासी। ना कोई जाणे वेद पुराण अंज़ील कुराना, पंडत पढ़ पढ़ थक्के कांशी। हरिजन साचा सुघड़ स्याणा, जिस जन मिल्या शब्द बिबाणा, उडे उडाए आकाश आकाशी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण एका मंगे, दर दुआरे मूल ना संगे, दसवीं गली दस्म दुआरा आपे लँघे, वेखे खेल तमाशी। उठो जागो सुरत संभालो, वेला अन्तिम आया। दुरमति मैल धोवो दागो, रिहा काग हँस बणाया। सतिगुर साचे सरनी लागो, जगत बुझाए तृष्ना आगो, आत्म जोत दए जगाया। पुरख अबिनाशी एक है, संतन रिहा उपाए। शब्द स्वासी देवे साची टेक है, आत्म ब्रह्म जणाए। जगत माया ना लाए सेक है, जिस जन समरथ आपणा हथ्थ टिकाए। आत्म आपे आए आपणा वहाए नीर है, जगत दिस ना आए। सद वसे आप विसेख है, दसवें हिसे वंड वंडाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, संत असंता आत्म अन्दर साचे मन्दिर भेद अभेदा अछल अछेदा अछल अछेदा भेव गूझ खुल्हाए। हरि वडी वड्याई साचे संत मात उपाया। घर संत वज्जी वधाई, प्रभ अबिनाशी रसना गाया। पुरख अबिनाशी करे कुड़माई, सवाणी जोती शब्द व्याहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे संत मेला इक्क इकन्त दस्म दुआरी कर विचारी, शब्द वेखे तिक्खी धारी, दर घर साचे वेखण आया। संत जगत बलवान है, सति पुरख समाए। सति पुरख सच्चा दाता देवे दान है, आत्मक शब्द धुन उपजाए। संत रक्खे चरन ध्यान है, पुरख अबिनाशी रिहा दिखाए। पुरख अबिनाशी सदा अबिनाश है, साचे संतां हुक्म जणाए। साचा संत होए दास है, सतिगुर साची दया कमाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जुगा जुगन्तर वेख वखाए। साध संत अन्दर बाहर आपे होए। संत सुणाए गीत सृष्ट सबाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द जणाईआ। दिस किसे ना आए आप वसे काया गुरदुआरा मन्दिर मसीत, सच महल्ला रिहा वसाईआ। अट्ठे पहर परखे नीत, सद अतीत कर्म कमाईआ। सृष्ट सबाई रिहा जीत, अजित्त आप अख्वाईआ। एका रक्खे सुहागी गीत, साचे संतां साचा छन्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखण आया दर

दर, कवण नारी होई मुटयांर, प्रेम मैहन्दी हथ्थीं लाईआ। सोलां करे तन शृंगार, लहिंदी दिशा इक्क वखाईआ। आप खुल्हाए बन्द किवाड़, आत्म सेजा किस विछाईआ। संत सुहेला साची नारी, पुरख अबिनाशी मात बणाईआ। आपे करे सच प्यारी, आत्म बीज साचा पाईआ। हरी करे तन क्यारी, फुल्ल फुल्लवाड़ी सच वखाईआ। नाता तुट्टे पंज यारी, शब्द सरूपी फेर बहारी, साचा धाम इक्क सुहाईआ। फूलन सेजा कर त्यारी, आप बणाए कन्त भतारी, साचे संत वडी वड्याईआ। दोवे सुत्ते एका सेजा पैर पसारी, धुर दरगाही साची यारी, आपे कन्ता आपे नारी, भेद भेव कोई ना राईआ। रसना कहि कहि थक्की हारी, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखण आया संत दर, पुरख निरँजण जिस घर आया, तुठया दीपक जोत जगाया, साचे घर करी उज्यारी। संतन घर कर उज्यार, ना होए कदे अन्धेरा। नेत्र पेखण मीत मुरार, चुक्के मेरा तेरा। एका अमृत आत्म बख्शे साची धार, शब्द सरूपी पाए घेरा। जोत सरूपी कर आकार, आप चुकाए भरमा डेरा। इक्क वखाए दर सच्चा दरबार, ना कोई जाणे सञ्झ सवेरा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखण आया संत दर, कवण करे जगत निबेड़ा। जगत निबेड़ा हक्क, कवण कराईआ। जीव जन्त राह तक्क गए थक्क, साध संत ना कोए भार उठाईआ। आपणा आप चलाया घर घर मति, एका मिटया धर्म सति, नाम बेड़ा ना कोई वखाईआ। बहत्तर नाड़ी उबली रत, पुरख अबिनाशी तेरा भुल्लया एका नत्त, मन मति रही भड़काईआ। प्रगट होए हरि समरथ, सृष्ट सबाई पाए नत्थ, दोवें वागां रक्खे हथ्थ, चारों कुन्ट रिहा खिचाईआ। सम्मत सोलां सगल वसूरे जायण लथ्थ, भेख पखण्डा प्रभ देवे मथ, अगम्मी जोत जगाए एक अलक्ख, गुरमुख विरले आत्म अन्दर रहि जाए साचा तथ, ना कोई रहि जाए तीर्थ तट्ट, अन्दर मन्दिर लेखा रिहा लिखाईआ। प्रभ चरन दुआरे इक्क इक्ट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखण जाए दर दर संत सुहेला कोए मिलाए दया कमाए, दर दुआरा इक्क वखाईआ। नकद सौदा मिले जिस हट्ट, सो हट्ट क्यों मात छुपाया। आपे वेख काया मट्ट, चौदां हट जिस उपाया। आत्म अन्दर तीर्थ तट्ट, दुरमति मैल देवे कट्ट, सिँघ लाभ दोआब किस धाम रखाया। दूई द्वैती मेटे फट्ट, जगत विषना लए चट्ट,, घट घट नज़री आया। जोत जगे लट लट, शब्द मारे भारी सट्ट, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। साडे वास्ते कीता हट्ठ, नौ दुआरे रिहा नठ्ठ, दस्म ना गिड़ी साची लट्ठ, काया अग्गनी लग्गी मट्ठ, शब्द भठ तपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मंगे शब्द वर, दीपक जोती मेल दर, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाया। संत सदा निरवैर है, सति सरूप समाए। नौ दुआरे वसे बाहर है, दसवें शांत समाए। काया माटी जगत झूठी सीर है, रसन फिरी हलकाए। भरम भुलाया ऐर ग़ैर है, एका रंग ना

जाणे राए। जोत सरूपी गम्भीर गहर है, हरि घट में रिहा समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे दर, जूठी झूठी जगत लहर है। कलिजुग झूठा मृदंग वजाईआ। गुरमुख विरले आत्म वस, मेहर हो दलेर जिस तन मन मन तन ल्या बंधाईआ। मनमुख जीवां आत्म तृष्ना रही घेर, काया छेड़ रिहा छिड़ाईआ। बत्ती दन्दां होया भेड़, साचे गेड़ ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे सच निबेड़, जगत निबेड़ा कवण कराईआ। मन मति जगत प्रधान, कलिजुग जीव मत्तया। दुरमति नाल रली शैतान, पाणी पाया उत्ते तत्तया। गुरमति होई जगत निधान, कलिजुग लथ्थी अन्तिम पत्तया। गुर पूरा होए जिस मेहरवान, धीरज देवे साची सत्तया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, चरन बंधाए साचा नत्तया। चरन धूढ़ कराए इक्क इशनान, नाम रंगण साची रत्तया। किसे हथ्थ ना आए वेद पुराण, रसना कहि कहि आपे अक्कया। आपे करे पुण छाण, नाता तोड़े भाई भैण सक्कया। बैठ काया मन्दिर विच मकान, नौ दुआरे नज़र ना आए किसे तक्कया। जिस जन मिले शब्द निशान, पंजां चोरां लाहे विक्खया। मिले मेल शब्द गुर बलवान, पार लँघाए डूंघी गार वडी ढक्कया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, शब्द सरूपी देवे वर, आप वखाए एका काअबा एका हाज़ी एका साचा मक्कया। हरि संत सतिगुर रूप है, सतिगुर विच समाए। सतिगुर वडा शाहो भूप है, देवणहार सबाए। ना कोई रंग ना कोई रूप है, महिंमा अनूप गणी ना जाए। गुरसिख गुरमुख साचा सति सपूत है, पुरख अबिनाशी आपणी गोद उठाए। मनमुख भुल्ले जीव अवधूत है, विकार हँकार जगत तृष्ना तन वसाए। जिस जन बख्शे चरन भबूत है, मानस जन्म लेखे लाए। एका मेटा ताणा सूत है, लक्ख चुरासी बणत बणाए। पंजां चोरां कढ्ढे कुट्ट है, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाए। गुर संगत शब्द पंघूड़ा लैणा झूट है, प्रभ इक्क हुलार चढ़ाए। शब्द पावे तन साचा सूट है, उतर कदी ना जाए। अन्तिम छड्डणा तन कलबूत है, सुरत सवाणी शब्दी मेल मिलाए। जगत नाता झूठो झूठ है, भेख पखण्डा कोई रहण ना पाए। अन्तिम खाली दिसणा सभ नूं ठूठ है, नाम वस्त किसे हथ्थ ना आए। पुरख अबिनाशी जिस जन गया तुठ है, लुकया रहण ना देवे किसे गुट्ठ है, चारे कुन्टां वेख वखाए। शब्द पल्लू बन्न्हे करे एका मुट्ठ है, साचा राह वखाए। मनमुख जीवां अन्तिम टंगे कर कर पुट्ठ है, धर्म राए दए सजाए। हरि जन साचे दर घर साचे लाहा रहे लुट्ट है, अमृत आत्म जाम प्याए। शब्द निराला तीर रिहा छुट्ट है, लोआं पुरीआं रिहा हिलाए। शब्द भण्डारा सदा अतुट्ट है, देवणहार आप रघुराए। ना जाए मात निखुट्ट है, एका पड़दा मात पाए। जिस जन लग्गे साची चोट है, धुनी नाद वज्जे रैण सबाए। दुरमति मैल कढ्ढे खोट है, आप आपणी दया कमाए। जीव जन्त आल्हणिओ डिगे बोट है, कलिजुग माया

अन्त उठाए। भरमे भुले कोटी कोट है, सतिगुर साचा विरला गुरमुख पाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साध संगत एका मंगे साची मंग, सच प्रीती भिच्छया पाए। मंगे मंग प्रीत, बण सवालीआ। प्रभ परखे साची नीत, जोत अकालीआ। अचरज कलिजुग चले रीत, मनमुखां कढ्ढे अन्त दवालीआ। वेख वखाए गुर दर दुआरा मन्दिर मसीत, किस घर जगे दीपक जोत दिवालीआ। गुरमुख साचा संत सुहेला इक्क इकेला प्रभ मिले साचा मीत, फ़ल लगे काया डाल्हीआ। सुणे सुणाए शब्द सुहागी गीत बणाए दो जहानी इक्क दलालीआ। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे शब्द वर, लोकमात ना जाए डर, वेखे परखे घर घर नाम वस्त साचा धन वड माल मालीआ। नाम धन्न माल खजीना, हरि मंगे बण भिखारी। अट्ठे पहर होए अधीना, जोत सरूपी कर अकारी। दिवस रैण रहे भीन्ना, अमृत आत्म सीतल धारी। आप आपणा वक्खर कीना, वस्सया काया महल्ल अचल्ल उच्च अटारी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर संगत मंगे इक्क वर, करे कराए जगत भगत भगत जगत शब्द सच्ची वणजारी। शब्द वणजारा भगत है, आत्म धन पाए। मिले नाम सच्ची शक्त है, दिवस रैण इक्क जैकार कराए। लेखे लाए बूंद रक्त है, पुरख भतारा साचा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, सरन सरनाई जो जन दर घर साचे एका आए। हरि संत दुआरा धन है, सति पुरख मिलाए। जिस जन आत्म जाए मन्न है, भाण्डा भरम भउ भन्नाए। आपे राग सुणाए कन्न है, राग रागणी सार ना पाए। देवे सच्चा माल धन है, चोर यार लुट्ट कोए ना जाए। जिस मन चढ़या आत्म साचा चन्न है, अन्ध अन्धेर रहण ना पाए। सतिगुर पूरा बेड़ा रिहा बन्न है, बेड़ा बन्न्हणहार इक्क अख्वाए। जो घड़या सो देवे भन्न है, रंग कोई रहण ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम देवे डन्न, मिले वर घर साचे करे सच नयाए। निमस्कार गुरदेव को, करन करावणहार। साचा सेवनहार सेव को, पारब्रह्म पुरख अपार। सुरत गाए जिह्वा जेहव को, गुणवन्ता भरे आत्म भण्डार। आपे जाणे भेव अभेद को, वेखे खेल शब्द सुन्यार। मात पित सभ देवी देव को, करोड़ तेतीसा सभ बणे चरन भिखार। नेतन नेती साचा नेव को, शिव शंकर बैठा करे पुकार। ब्रह्मा वेखे एका एक को, नेत्र अट्ठे रिहा उग्घाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, दूसर किसे ना दिसे दर, गुणवन्ता गुण रिहा विचार। निमस्कार गुर चरन दर, एका रंग रंगाए। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, हँस काग बणाए। कलिजुग जीवां दर चुक्के डर, एका पल्ला नाम फड़ाए। साची तरनी गुरमुख विरला लोकमात कलि जाए तर, बंस सरबंस एका पार कराए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दर दरवेश नर नरेश, ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, गुरमुख साचे विच समाए। साचे मन्दिर आप

समाया। आप आपणी कल धारी, तन मन वज्जा जन्दर आप दिस ना आया। प्रभ चरनां थल्ले रिहा लिताड़ी, शब्द सिँघासण इक्क विछाया। नाम आधार प्रभ आप अख्वाया। धरत धवल आकाश प्रकाश नूरो नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेखे घर, आवण जावण खेल रचाया। आवे जावे लोकमात, खेले खेल चुरासीआ। भगतां देवे शब्द दात, गल्ल टुट्टे जम की फाँसीआ। चरन प्रीती बन्न्हे साचा नात, जो जन तजाए मदिरा मासीआ। लेखे लाए पवण स्वास, आदि पुरख सदा अबिनासीआ। गुरमुख साचे बलि बलि जास, प्रभ होए दासन दास्सया। चरन कँवल कँवल चरन दए निवास, लेखे लाए काया रास्सया। आपे वसे आस पास, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल जगत मेल भगत सुहेल रंग नवेल इक्क वखास्सया। सीस झुकाए भगत जन, गुर पूरा लेखे लाए। पंच पंचायणी ना देवे डन्न, भाण्डा भरम भन्नाए। जोत आकारा करे साचे तन, पिण्ड देस तज जाए। ब्रह्मण्ड खण्ड चढ़े साचा चन्न, जेरज अंड रहण ना पाए। रसना जिह्वा ना कोई दिसे गाए धन्न धन्न, शब्दी शब्द जणाए। एका साचा घर वखाए। ना कोई छपरी ना कोई छन्न, पुरख अबिनाशी डेरा लाए। गुरसिख गुरसिख हरिजन जन भगत आत्म आत्म आत्म जाए मन्न, सुणे सुणाए राग कन्न, जोती जोत अन्त मिल जाए। मिले जोत पुरख अबिनाशा, साचा धाम सुहांयदा। आप आपणे घर रक्खे वासा, आपे प्रगट हो हो आंयदा। आपे वरते हो हो दासा, दासी दास आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे मात तमाशा, काला सूसा दर दरवेशा आप रखांयदा। कवण दुआरे नाम रती तोला मासा, दस्म दुआरी कवण खुल्हांयदा। कवण उडे मात पाताल आकासा, पुरीआं लोआं पार करांयदा। कवण दुआरे नौ दर करे हासा, मनमती मात चलांयदा। कलिजुग अन्तिम उलटे पासा, सतिजुग साची बाज़ी लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी रासा, आदि अन्त जुगा जुगन्त बणत बणांयदा। आपे आए आपे जाए, बणत बणाए अवल्ली। जोत सरूपी जामा पाए, शब्द डंक इक्क वजाए, राउ रंक रिहा उठाए, होका देवे गली गली। गुरमुखां जोती तनक लगाए, आत्म सहिँसा शंक मिटाए, शब्द सरूपी हरि वड शाहो भूपी दरस वार अनक दिखाए, जोत जगाए अन्ध कूपी। मनूआं मन मनक भवाए, मिले वड्याई जिउँ राजे जनक ज्ञान ज्ञान ज्ञान ध्यान छिन्न भंगर आप दवाए, दरस दिखाए सति सरूपी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, ना कोई रंग ना कोई रूपी।

१० चेत २०१३ बिक्रमी संत हरनाम सिँघ नाम धारीए दे पास जा के शब्द उचारया
परन्तू उह अन्दरों कुण्डा मार के बहि गया पिण्ड नुशहरा मजा सिँघ

हरि संत पुरख अगम्म है, सतिगुर उपाए। देवे शब्द सच्चा माल धन है, दिवस रैण होए सहाए। एका राग सुणाए आत्म अन्दर साचे कन्न है, ज्ञान बोध अगाध सुणाए। जीवां जन्तां बेड़ा रिहा बन्न है, साची वंडण मात वंडाए। भाण्डा भरम भउ देवे मात भन्न है, जो जन सरनाई आए। इक्क वखाए साचा घर ना कोई छप्परी ना छन्न है, जोत सरूपी डगमगाए। हरया करे काया माटी काला चम्म है, दीपक जोती इक्क जगाए। शब्द सहारा देवे नौ खण्ड पृथ्वी साचा थम्म्ह है, ना सके कोए हिलाए। सतिगुर पूरा कदे ना सोए दे कर कंड है, दर दुआरे मंगण मंग जन भिखारी आए। गुर गोबिन्दे वाली हिन्दे जिस हथ्थ फड़ी चण्ड प्रचण्ड है, लोआं पुरीआं एका राह वखाए। संत सुहेला सदा सुहागी नार ना होए रंड है, कन्त सुहागी आत्म सेजा इक्क हंढाए। खोज खुजाए विच ब्रह्मण्ड है, जेरज अंड उत्भज सेत्ज भेव अभेदा आप अख्वाए। नाम खज़ाना धुर दरगाही गंढ्ढ है, निखुट्ट कदे ना जाए। साचे संतां गऊ गरीबां सिर उठाई वडी पंड है, अन्तिम बेड़ा बन्न्हे लाए। मेट मिटाए संत सुहेले जगत झूठ पखण्ड है, एका एक अकाल दयाल प्रितपाल साचा मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, साचे संतां धुर दरगाही इक्क दिसाए आत्म घर, दूसर दर कोए दिस ना आए। संत सुहेला सति है, पुरख अबिनाशी पाया। एका दे समझाए मति है, साचा राग कन्त सुहाग जगत वैराग झोली पाया। जगत बुझाए तृष्ना आग है, हँसा हँस बणाया। फड़ फड़ काग दुरमति मैल धोया दाग है, दीपक जोती इक्क चिराग जगाया। आप आपणे हथ्थ रखे वाग, है, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, संत सुहेले वसे दर, माया डस्से ना डस्सणी नाग है, एका ब्रह्म ज्ञान जणाया। ब्रह्म ज्ञान जणाई, धुन आत्म अन्तर साचे घर वज्जी वधाई। पंजां चोरां बुझी बसंतर, गुर पूरे करी शब्द कुड़माई। लेखे लाया अन्तिम अन्तर एका रंग महल्ल अटल शब्द सिँघासण सेज विछाई। आपणी हथ्थीं आपे डाहया, गुरमुख साचे ल्या बिठाई। फूलन बरखा एका लाई, जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच घर, संत सुहेला इक्क इकेला चौथे पद घर साचे सद नाम वजाए साचा नद, नाद अनादी शब्द ब्रह्मादी बोध अगाधी आदि जुगादी जुगा जुगन्त साचे कन्त ना मात विछोड़ा होई। संतन मेला धुर दरगाह, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। शब्द विचोला जगत मलाह, एका राह वखाईआ। नौ दुआरे जीव जन्त गोला, गुरमुख साचा सुणे साचा ढोला, पुरख अबिनाशी रिहा सुणाईआ। भाग लग्गे किसे काया चोला, गुर शब्द काया जिस में मवला, उलटी होए नाभ कँवला, अमृत झिरना रिहा झिराईआ। मिले

मेल हरि साँवल सँवला, जगत वड्याई उप्पर धवला, कमला रमला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सच वस्सया आत्म घर, जगत भुलेखा मुक्कया डर, एका रंगण रंग रंगाईआ। संतां रंगी काया चोली, चोजी कर्म कमाया। जगत व्याही झूठी बोली, आत्म खोजी खोज खुजाया। पूरा तोल मात रहे तोली, जीवां जन्तां बोझ उठाया। साचे संत हउँ घोल घोली, आत्म गूझ जिस भेव खुल्हाया। पुरख अबिनाशी आपे बैठा बण कहारा साची डोली, दर घर साचे जीउ पिण्ड काचे जिस साचा नेंह लगाया। एका पुरख अगम्म अगम्मा जोत सरूपी साचो साचे हरि दर वाचे, डूंघी कन्दर काया मन्दिर लाया जिंदा आप आपणा भेव छुपाया। धन्न नगर धन्न ग्राम धन्न खेड़ा, घर वज्जी वधाया। पंजां चुक्के जगत झेड़ा, खुल्हा वेहड़ा इक्क वखाया। माया ममता मिटे गेड़ा, गुर पूरा करे अन्त निबेड़ा, बेड़ा आपणा रिहा बन्हाया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां आत्म वस्सया घर, दर दरवाज़ा गरीब निवाजा, रखे लाजा देस माझा संवारे काजा, शब्द निर्मल इक्क आवाज़ रिहा लगाया। शब्द अवाज़ भगतन घनघोर, साचा काज साजन साज। नाम पाए साची डोर, संत सुहेला रक्खे लाज। दरस दिखाए उठ उठ आज। भरम चुकाए मोर तोर, गुर संगत चाढ़्हे नाम रंगत, दर दुआरे आई मंगत, मानस जन्म ना होए भंगत, जूठा झूठा उतरे पाज। जोती जोत सरूप हरि, संतन हिरदे वस्सया साचे घर, गरीब निमाणया जगत निताणया सदा सद रक्खे लाज। हरि भिखारी विच भेख है, भेख अवल्ला धार। शब्द ख़ुमारी साचा लेख है, लेखा लिखे लिखणहार। ना कोई जाणे औलीआ पीर मुसायक शेख़ है, कलिजुग अन्तिम वहिंदी धार। प्रगट होए गुर दस्मेश है, कल्गी तोड़ा नाम जोड़ा सीस अपार। शब्द घोड़ा रक्खे हेठ है, लोआं पुरीआं रिहा दौड़ा, वेख वखाणे ब्रह्मण गौड़ा, लक्ख चुरासी मिट्ठा कौड़ा शब्द खण्डा दो धार। वेखे खेल विच ब्रह्मण्डां, मनमुख जीवां वढ्ढे, कंडां कोई ना बचया रहे जेरज अंडां, गुरमुख साचे संत जनां आपणी गोद लए उठाल। जोती जोत सरूप हरि, संतन वस्सया साचे घर, दिवस रैण नेत्र लोचन वेखे सदा हमेश है।

१० चेत २०१३ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदासपुर

हरि पखण्डी धारे भेख, आपणा वेस वटाईआ। नौ खण्डी वेखे नाम रेख, किस मस्तक लेख लिखाईआ हरि चण्डी वेखे शब्द बिबेक, कवण हथ्थीं रिहा उठाईआ। ब्रह्मण्डी वेखे एका एक, सच महल्ला कवण वसाईआ। जेरज अंडी वेखे माया सेक, काया माटी रही जलाईआ। लोइण नेत्र लोचन आपे रिहा वेख, कवण बैठा मात खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरां सद बिक्रमी बीस, करे खेल आप रघुराईआ। करे खेल अपार, खेलन हारया। जोती

नूर कर अकार, वेख वखाए दस्म दुआरया। साधां संतां पावे सार, कवण खोल्हे बन्द कवाड़या। कवण सुत्ता पैर पसार, नौ द्वार पंचम लग्गी झूठी धाड़या। शब्द फड़ तेज कटार, साचे घोड़े चढ़या साचा लाड़या। नारी वेखे कवण मुटयांर, सुरत सवाणी संत जरवानी कवण दुआरे बहि बहि पालया। नाम पाए साचा हवन, ना कोई जाणे अवण गवण, राग रागनी गाए पवन, साचा राग इक्क सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बंक दुआरा गढ़्ह हँकारा चढ़ निरँकारा आपे आप वेख वखा रिहा। शब्द खण्डा हरि जी फड़या। चिट्टे अस्व हरि अस्वारा, आपे वेखे कलिजुग तेरा घाड़न घड़या। जीव जन्त ना पायण सारा, वेद पुराणां अंज़ील कुरानां खाणी बाणी जो जन पढ़या। पंजां तत्तां नाल लड़या। शब्द सुहागी एका फड़या। कवण दुआरे घाड़न घड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेले घर घर, काया माटी बहत्तर नड़या। शब्द घोड़े हरि अस्वारा, पहला पौड़ उठाईआ। राज राजानां करे ख़बरदारा, साधां संतां सुरत भुवाईआ। अगम्म अगम्मा इक्क रखाए हड्ड मास नाड़ी ना कोई दिसे चम्मा, आपणी बणत आपे आप बणाईआ। जोती नार शब्द सपूत एका जम्मा, साची गोदी आप उठाईआ। जुगा जुगन्त आप संवारे आपणा कम्मा, लक्ख चुरासी लहिण देण चुकाईआ। मात पताल अकाश बिन रखाए थम्म्हां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे सर्ब लोकाईआ। शब्द घोड़े तंग कसाया। पाया नाम पलाणा, सोलां कलीआं लड़ गुंदाया। पकड़ उठाए राजा राणा, साधां संतां मुख भुवाया। मारे शब्द तीर निशाना, बत्ती दन्दी आत्म गन्दी दिवस रैण लगाया। नार दुहागण मन्द मन्दभागण माया राणी आत्म होई अन्धी, रसन विवाद जगत वधाया। अन्तिम कलिजुग पुरख अबिनाशी फड़ फड़ ढाहे दूई द्वैती कंधी, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया। जन भगतां तोड़े आत्म जंदी, इक्क सुणाए सुहागी छन्दी, लक्ख चुरासी तोड़े फंदी, जगत जंज़ाल दए कटाया। कलिजुग धार एका वहिंदी, साध संत ना पायण सार। जगत गद्दी माया वध्धी इक्क दूजे नाल खहिंदी, बीतदी जाए बीसवीं सदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, इक्क वहाए डूंघी घर विच संसार। जूठी झूठी कलिजुग तेरी नदी, कलिजुग वहिण आप वहाए। माया राणी झूठी डैण, जीव जन्त साध संत अन्त खाए। नाता तुटे भाई भैण, साक सज्जण ना कोई चुकाए लहिण देण, वेले अन्तिम ना होए सहाए। गुरमुख विरले प्रभ तन पहनाए शब्द गहिण, दरस दिखाए तीजे नैण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, एका रंगण रंग रंगाए। हरि सुणे अरदास, प्रभ ठाकर साचा मीता। दिवस रैण वसे पास, आपणा आप लगाया गुरमुख अन्दर चीता। साचे मण्डल काया पाए रास, आप कराए पतित पुनीता। लेखा चुक्के दस दस मास, अमृत आत्म जाम हरि जन साचे पीता। शब्द

उडाए बिबाण विच आकाश, दो जहानी परखणहारा नीता। लेखे लाए स्वास स्वास, रसना हरि हरि हरि गुण गाया, एका अक्खर माण दवाया अठारां ध्याए गीता, संत जनां हरि दासी दास, काया करे सीतल सीता। शब्द मेला शब्द गुर सर्ब गुणतास, कलिजुग अन्तिम अन्त अन्त मिलण दा वेला। लगे भाग विच प्रभास, निज घर आत्म वेखे वास, एका धाम सुहाए गुर गुर चेला। सतिगुर पूरे सद बलि बलि जास, दर घर साचे देवे इक्क निवास, धर्म राए दी कटे जेल्हा। जुगा जुगन्तर संत भगवन्त ना होए उदास, मेल मिलाए प्रभ इक्क इकेला। सृष्ट सबाई जाए विनास, गुरमुख साचे संत मात प्रकाश, शब्द चढ़या साचा तेला। एका एक मिल्या पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो जन होए दासन दास। ठाकर हरि रत्नागरो, देवे नाम सुगंधी निर्मल कर्म करे उजागरो, कटे आत्म फंदी। वणज कराए शब्द सति सुदागरो, दूई द्वैती कढ्ढे वासना गन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, जो जन गाए हरि रसना बती दन्दी, बती दन्द गुण गाया गहर गम्भीर, गुरमुख मिली वड्याईआ। सांतक सांतक सांतक सति सरीर, अमृत आत्म मिले साचा सीर, आपणी हथ्थीं हरि समरथी मुख चुआईआ। ना कोई वेखे हस्त कीड़, जन भगतां बन्न्हे मात बीड़, पंच विकारां देवे पीड़, वेले अन्तिम कटे भीड़, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, आप आपणे रंग समाईआ। अंक समाया साध संग, संगी साथी। आप नाम चढ़ाया एका रंग, सृष्ट सबाई माई बाप। हरि जन मंगे साची मंग, मेट मिटाए कोटन कोट पाप संताप। अमृत आत्म नुहाए साचे गंग, इक्क जपाए अजपा जाप। दिवस रैण वजे मृदंग, नौ दुआरे वेखे लँघ, गुर पूरा आपे होए संग, आप वखाए आपणा वड प्रताप। चले चाल इक्क बेहंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, दर दुआरा इक्क वखाईआ। संत पुकार सुण दातार, लोकमात करे धाईआ। लोआं पुरीआं आए पार, नौ द्वार छड द्वार, हथ्थीं खोल्हे बन्द किवाड़, मेट मिटाए पंचम धाड़, साचे घोड़े चढ़ के लाड़, आत्म कुण्डा लाहीआ। इक्क वखाए शब्द अखाड़, बहत्तर नाड़ी वजे ताड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, दस्म दुआरा इक्क वखाईआ। सच द्वार खोल्हे ताकी, प्रभ साचा दया कमांयदा। सिँघ भगवान प्रभ लहिणा देणा देवे बाकी, पंच चोर ना रहण आकी, परमानंद इक्क वखांयदा। आपे बणे साचा साकी, शब्द जणाई भविख्त वाकी, अमृत आत्म जाम पिआंयदा। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, गुरमुख विरला चढ़े शब्द घोड़े साचे राकी, दो जहानां आप दुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म जोती शब्द देवे साचा वर, एका अक्खर जगत वक्खर, बजर कपाटी पाड़े पत्थर, अमृत

आत्म वरोले अत्थर पंच पंचायण लथ्थे सथ्थर, एका रंग प्रभ चरन टेक, कलिजुग माया ना लाए सेक, आप आपणी सरन रखांयदा। देवे सरन हरि सरनाईआ। खुल्हे हरन फरन, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। मेल मिलावा प्रभ साचे तरनी तरन, पार किनारा इक्क वखाईआ। नौ अठारां पाणी भरन, गुरमुख नेड़ रहण ना पाईआ। मिले मेल अवरनी अवरन, सुरत शब्द रिहा जगाईआ। आपे जाणे करनी करन, किरना जोती इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, जगत डर रिहा चुकाईआ। ठाकर पाया पुरख अबिनाशी, मिटया भरम भुलेखा। हउमे चिन्ता रोग सोग जगत विनासी, लिख्या साचे लेखा। एका मण्डल वेखी साची रासी, साचे लोचन आपे पेखा। वेखे खेल हरिभगत मेल मात पाताल पृथ्वी आकासी, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, शब्द सुनेहड़ा मिले वर, गुरमुख साचे बलि बलि जासी। सति पुरख कलि साची रीत, आपणी आप चलांयदा। वेख वखाणे देहुरा मन्दिर गुरदुआरा मसीत, गीत सुहागी कवण सुणांयदा। कवण रक्खे प्रभ साचा चीत, चरन ध्यान प्रीत लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला आपणा आप वसांयदा। आप आपणा घर उपाया, करे खेल अपारी। उच्च अटला नाउँ रखाया, शब्द सरूपी चार दिवारी। पहरेदार कोई दिस ना आया, अट्ठे पहर ख़बरदारी। पवण झूला ना कोई झुलाया, आपे होए सीतल धारी। दीपक चिराग ना कोई जगाया, दिवस रैण होए उज्यारी। सति संतोखी यति रखाया, ना कोई उत्ते दिसे भारी। नाम दरवाजा सच्चा लाया। गरीब निवाजा कच्चा पक्का आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मन्दिर आप सुहाया। हरि मन्दिर हरि भगवान, बणत बणाईआ। जोती नूरो नूर नुरान, आपणा रंग वखाईआ। आपे होया बेपछाण, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे जाणी जाण, आपणे मन्दिर डेरा लाईआ। मन्दिर हरि अडोल, दिस किसे ना आया। आपे वसे इक्क इकल्ला, आपणा हिस्सा आप वंडाया। वेख वखाणे जल थला, पुरीआं लोआं विच समाया। शब्द सुनेहड़ा दर दवारयो एका घल्ला, दर दरवाज़ा बाहर कढाया। छेवां घर एका मल्ला, सच सपूते माण दुवाया। ना कोई दिसे उप्पर थला, एका एक वखाया। आपे वस्सया निहचल धाम अटला, अलक्ख अभेव रेख भेव हरि आपणी आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, साचे शब्द देवे वर, आप आपणा हुक्म सुणाया। हरि साचे शब्द जणाईआ। लोकमात लए अवतारा, पंचां तत्तां विच समाईआ। करे खेल न्यारा, साचे तन वज्जे वधाईआ। इक्क सुहाए दर दुआरा, गुर पूरा सद अख्वाईआ। जिस मेला कन्त भतारा, साची वस्त हरि झोली पाईआ। भरया शब्द भण्डारा, देवणहार सभ सभ थाँईंआ। आदि पुरख अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, आपे वेखे अगम्म

अपारा। हरि शब्द बलवान, जगत उपाया। गुर पूरे देवे साचा दान, अन्दर मन्दिर दए टिकाया। गुर पूरा वेखे मार ध्यान, हरि साचा विच समाया। इक्क वखाए शब्द निशान, निशअक्खर वक्खर रिहा पढ़ाया। शब्द निराला मारे बाण, एका रंगण रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर लेखा धुर धुर संजोग मिलाया। लिख्या धुर संजोग, शब्द गुर चेलया। रस काया कीता भोग, पंचां तत्तां मेल मेलया। दरस दिखाए सद अमोघ, घर रहे इक्क इकेलया। इक्क चुगाए साची चोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर पूरा देवे शब्द वर, आप सुणाए आपणा ढोल्लया। गुर साचा बलवान, प्रभ साचा दया कमाईआ। हरि देवे दाता दान, आत्म जोती इक्क भराईआ। चरन प्रीती सच ध्यान, अकाल पुरखा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर दोवें रिहा उपाईआ। सतिगुर पूरा जाणीए, सति पुरख मिलाए। एका देवे नाम निशानी ए, सहिँसा रोग चुकाए। एका अक्खर सुणाए धुर दरगाही साची बाणी ए। हउमे रोग मिटाए। अमृत आत्म जल प्याए ठण्ढा पाणी ए, साची चोग चुगाए। अन्त कटाए जम की काणी ए, दरस अमोघ दिखाए। दर घर साचा इक्क वखाणी ए। धुर संजोगी मेल मिलाए। दर दुआरा एका माणी ए, आत्म रस भोगी भोग कराए। लेखा तुट्टे जेरज खाणी ए, साची जोती आप समाए। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, सतिगुर सो मात पछाणीए। सतिगुर सुरत संभालदा, दिवस रैण कलि कारी। संत सुहले गुरमुख साचे आपे पालदा, शब्द जोधा बलकारी। दर दरवाज़ा इक्क वखालदा, नौ दुआरे खड़ा रहे बाहरी। डूंघी भवरे सुरत संभालदा, होवे अगे पिछे अगाड़ी। नाम कुठाली एका गालदा, जोती अग्नी लाए भारी। देवे खज़ाना नाम सच्चे धन्न माल दा। ना कोई लुट्टे चोर यारी। फ़ल खवाए आत्म परमात्म काया साचे डाल्ह दा, चढ़े सच ख़ुमारी। नाता तोड़े जगत जंज़ाल दा, बख्शे चरन प्यारी। एका वस्त साचे यार दा, करे खेल न्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचे देवे वर, आपे वाली शाह कंगाल दा। शाह कंगाल दलाल हरि अख्वांयदा। सर्ब जीआं करे प्रितपाल, आपे रिहा सुरत संभाल, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख वखाए साचे लाल, शब्द पाए नाम दुशाल, आप आपणी गोद उठांयदा। लक्ख चुरासी खाए काल, गुरमुखां मेला दीन दयाल, जगत अवल्लड़ी चाल वखांयदा। काया सच सरोवर मारे इक्क उछाल, हरिजन साचे माणक मोती गुर पूरा लए भाल, इक्क जगाए साची जोती मस्तक दीपक साचे थाल, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, सम्मत तेरां नेरन नेरा प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेरा, पहली चेत वार थित्त थित्त वार वेख वखांयदा। पहली चेत चेतन्न होया, दो जहानां वाली। आपे नेत नेतन होया, दोवें

हथ्थां रक्खे खाली। आपे सृष्ट सबाई काया खेत जगत बीज बोया, सृष्ट सबाई आपे माली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे कुन्ट दहि दिशा वेखे घर कवण फ़ल लग्गा डाल्ही। पहली चेत प्रभ दया कमाई, शाह संगरूर जगाया। दर घर साचे वज्जे वधाई, संत मनी सिँघ लेख लिखाया। सम्मत सोलां होए कुड़माई, मस्तूआणा धाम सुहाया। काया माटी छड्डया चोला, पाया जन्म हरि अमोला, जोती जोत जगाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल घट घट थाँईं। दो चेत प्रभ लैणा विचार। पट पटियाला ख़बरदार। शब्द पैणी अन्तिम मार। प्रगट होए नैण मुँधार। भगत जनां दा सांझा यार। गऊ गरीब निमाणयां आपे बख्शे चरन प्यार। तख्तों लाहे राजे राणयां, करे मात ख्वार। जिस जन चलाए आपणे भाणया, इक्क वखाए बंक द्वार। किसे हथ्थ ना आए चतुर सुघड़ स्याणयां, मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध गंवारां आपे लए उभार। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, लोकमात रहणा ख़बरदार। सोए मात जगावण आया, लै के शब्द संदेसा। फड़ फड़ बाहों आप उठावण आया, पुरख अबिनाशी नर नरेशा। दे मति संत समझावण आया, वेख वखाए धारी केसा। आप आपणा रूप वटावण आया, नां रखाए गुर दस्मेशा। शब्द डंक वजावण आया, राउ रंक समझावण आया, किसे कोए ना चले पेशा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणा वेसा। चेत तिन्न लोक तिन्न वधाई। करे खेल प्रभ भिन्न भिन्न, ब्रह्मा शिव इन्द रिहा जगाई। पुरीआं लोआं लए छिन लेख लिखाए गिण गिण, भुल्लया कोई रहे नाही। करे खेल दिहाड़े दिन, साध संत होए भूत प्रेत जिन्न, प्रभ अबिनाशी सार ना पाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, साचे घर वज्जी वधाई। फरीदकोट प्रभ कढ्ढे खोट। शब्द सुनेहड़ा दर घर आए दूजी वारी लग्गे चोट। दर दरबान कोई रहण ना पाए, बाहों पकड़ ना कोई उठाए आलण्हिओ डिगे बोट। प्रभ अबिनाशी होए सहाए, अन्तिम चरनी लए लगाए, गऊ गरीब निमाणयां देवे शब्द गुण निधानया, काया कढ्ढे जूठे झूठे खोट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे घर, कवण रखाए प्रभ साचे तेरी एका ओट। नानकसर दर नानक आया। अचन अचानक खेल रचाया। भय भयानक होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भरमे भरम रिहा भुलाया। सिँघ ईश्र ना आई जाग। हँस बणया मात काग। दुरमति मैल माया लग्गी, सुरत दुहागण ना गई जाग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख विरले आत्म तृष्ना बुझाए आग। पंज चेत प्रभ पंच विचारा। वेखे खेल दर दरबारे, पंच विकारा पंच हँकारा करन हाहाकारा। संत रणधीर की करे विचारा। शब्द डण्डा सीस भारा। ना कोई दिसे आर पार किनारा। नाता तुट्टा मीत मुरारा। हउमे फस्सया जीव गंवारा। साच राह किसे ना दस्सया, रैण अन्धेरी

घर साचे होई मस्सया, पुरख अबिनाशी घर ना वस्सया, लेखे लग्गा ना मात सीर बत्ती धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे गुर मन्दिर अन्दर गुरदुआरा। छे चेत प्रभ छत्र झुलाई। आपे वेखे काया खेत, सत्तर बहत्तर बहत्तर सत्तर कोई दिस ना आई। सिँघ बग्गे ना तन बद्धे तग्गे, जिन भूत प्रेत मिली वड्याई। दो जहानी फिरन नंगे, नाम भिच्छया कितों ना मिले मंगे, गुर पूरा ना संग अंगे, रहे सदा जुदाई। पुस्तक ग्रन्थ संख संख्या बस्ते रहण बद्धे, अमृत आत्म मिले ना मध मधे, रसन फिरे हलकाई। भाग ना लाया आपणी यदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्द दुआरा जिस देवे कर, ना सके कोए खुल्हाई। चेत सत्त प्रभ पाई मति, आप जणाई आपणी मित गति, साचा राह विखाया। चरन दुआरा जोत निरँकारा शब्द भण्डारा, ना कोई दिसे तीर्थ अट्ठ सट्ठ एका राह दिसाया। थल कपूर प्रभ हाज़र हज़ूर, पार ब्यासों करे इक्ट्ठ। गुर संगत दर आए नठ्ठ, कलिजुग अग्नी लग्गे मट्ठ, कलिजुग लट्ठ रिहा आप गिढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए सर्बकला समरथ, सृष्ट सबाई एका पाए नत्थ ना सके कोए छुडाया। चेत अट्ठ अट्ठ तत्त विचार। अप तेज वाए पृथ्वी आकाश बन्न्हे धार। मन मति बुध करे ख़बरदार। शब्द करना साचा युद्ध, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। चिट्टे अस्व बहे कुद्द, शाह शहाना हरि मेहरवाना सर्ब जीआं सरकार। लक्ख चुरासी फड़ फड़ कुट्ठे, आपे बन्न्हे एका मुट्ठे, हिरदे करे सुध्ध, बन्न बंनाए साची धार। संत द्वार सतिगुर साचा तुठ्ठे, लुकया रहण ना देवे कोई गुट्ठे, आप मिलाए जुगां जुगां दे विछड़े रुट्ठे, एका बख्शे चरन प्यार। मनमुख जीवां टंगे पुट्ठे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए दर दुआरा सच दरबार। नौ चेत प्रभ रिहा भौं। दिवस रैण रैण दिवस सद जागे ना रहे सौं। वेखे हँस हँस सरबंस कागे, नगर खेड़ा सच गिरांओ। जो जन सरनाई साची लागे, पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहों। साचा मजन चरन धूढ़ कराए माघे, हँस बणाए काउँ। दुरमति मैल धोवे दाग़े, इक्क उपजाए शब्द रागे, सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाउँ। आप आपणे हथ्थ रक्खे वागे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पिता आपे माउँ। सिँघ तेज बल बुध धार। शब्द सुनेहड़ा नौ दर वेखे नौ नौं नेज, लेहज फेहज कर विचार। नाम फूलन आत्म बस्ती विछी साची सेज, काया गुफा डूंघी कुन्दर साचे मन्दिर सद न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, करे कराए जगत प्यार। सिँघ लाभ प्रभ लैणा लभ्भ। आप उलटाउँणी आपणी कँवल नभ। गुर मूर्त साची सूरत नूरो नूरत इक्क ध्यान रखाउँणी, हउमे हँगता दूर कराउँणी, वेख वखाणे हरि हरि सभ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, वेख वखाए सच घर, जिस जन मिल्या नाम वर,

दर दरवारे रिहा फब। सिँघ हरनाम हरी ना पाया। पल्ले दिसे ना कोई दाम, काया चाम रस फीका खाया। जूठ झूठ पिया जाम, आत्म रस नीकन नीका दिस ना आया। कलिजुग रैण अन्धेरी शाम, पुरख अबिनाशी जाणे भेव, जीव जीव का अन्दर वड़ क्या कोई सके छुपाया। अन्तिम लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं का, महल्ल अटल अचल कोई रहण ना पाया। वेखे खेल बीस बीस का, ना कोई गाए राग छतीस का, दस दस्मेशा ना कोई गाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा दर दरवेशा धारे भेखा दर दरवेश कहाया। जोती जोत सरूप हरि, चेत दस किसे ना आया वस, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा नस्स, आप आपणे रंग वखाया। दस चेत्र चतुर सुजान। आपे आप गुण निधान। करे कराए पुण छाण, शब्द मधाणा हरि भगवाना इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दहि दिशा वंड रिहा वंडाया। हरिसंगत हरि रंग हरि दर माणया। चढ़े एका साची रंगत, दर दुआरे साची मंगत, मिले मेल पुरख सुजानया। जगत तृष्ना कटे भुक्ख नंगत, दाता दानी देवे दान नाम गुण निधानया। सतिगुर पूरा सदा सहाई जिउँ नानक अंगद, दर द्वार घर सच करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साची दात, एका शब्द धुर फ़रमाणया। कर्म ना जाणे जीव जन्त, गुर पूरे जणाईआ। आप बणाए जिस बणत, आपणी दया कमाईआ। शब्द जिह्वा मणीआ देवे साचा मंत, ना दूसर कोए वखाईआ। मेल मिलाए आपणा आपे कन्त, ना छिला कोई कराईआ। चरन ध्यान गुण निधान पूरन भगवन्त, कर्मां रेख मिटाईआ। शिव शंकर अन्त होण भस्मंत, प्रभ साचा एक रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोग अग्गे धर, साचा राह वखाईआ। शिव शंकर जटा जूट धार। खड़े रहण प्रभ चरन द्वार। एका मंगण दरस अपार। शम्भू नाथ हरि रघुनाथ आप रखाए आपणा साथ, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा देवे कर, गुरमुख साचे उतरे पार। पैंहट हज़ार की बणत बणाई। बहत्तर नाड़ ना गणत गिणाई। जगत विकारा ना सके झाड़, गुर पूरे ना दित्ती साची मति मति सच्ची समझाई। दर घर साचे ना सक्कया वाड़, एका तत्त ना बूझ बुझाई। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आपे होए पिछे अगाड़, सर्ब मिटाए झूठी धाड़, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाई। इक्क लक्ख ना लेखा लिखाया। जोगी नाथां भेख वटाया। सगला साथा दिस ना आया। मस्तक माथा जोत लिलाटी तिलक गुर पूरे ना हथ्थीं लाया। लोकमात ना होया पूरा घाटा, साचा राह ना किसे वखाया। अमृत आत्म ना पिया बाटा, साचा वणजारा ना बणया ना बणाया साचा हाटा, जगत पसारे विच समाया। जीव जन्त खेल बाज़ीगर नाटा, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर,

आप आपणे रंग दए रंगाया। इक्क लक्ख रसना गाए। पुरख अबिनाशी सद्द वस्सया वक्ख, प्रतक्ख होए ना दरस दिखाए। गुरमुख पूरा एका ओट चरन गुर लए रक्ख, जन्म अधूरा मात ना जाए। आपे करे कक्खों लक्ख, लख लख ना जाप जपाए। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, जोत जगाए काया माटा, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ ताटा, आपणी दया आप कमाए। पिछला घाटा पूर कराए आए नेड़े वाटा, हाज़र हज़ूर दर्शन पाउँणा। आपे पाड़े बजर कपाटा, शब्द तूर नाद वजाउँणा। जोती जगे सच लिलाटा, नूरो नूर हरि भरपूर आपणा आप विखाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे किरपा कर, साचे राह आपे पाउँणा।