पुस्तकालयभाग ५

११ चेत २०१३ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला

शास्त्र वेद प्रभ जणाई। कुतब जीव जन रहे गाई। आत्म साची सेव गुरमुख विरले मात कमाई। फ़ल लग्गा साचा नाम मेव, काया पत्त डाल्ही प्रभ हरी कराई। दर घर पाया वड देवी देव, मिली सच सच्ची सरनाई। दाता भिखारी अलक्ख अभेद, इक्क वजाए दया कमाए, शब्द सच्ची वधाई। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ खण्ड पृथ्वी एका घर रिहा वखाई। पुराण ज्ञान प्रभ राह चलाया। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्यान, शब्द मलाह इक्क रखाया। आपे होए निगाहबान, जम का फाह रिहा कटाया। जगत कुकर्मी कर कुरबान, साचा धर्मी धर्म निशान, नाम झण्डा विच ब्रह्मण्डां एका हथ्थ फड़ाया। आत्म अन्तिम पीण खाण, सति सरोवर नहावण नुहाण, दुरमति मैल प्रभ रिहा धवाया। शब्द चढ़ाए सच बिबाण, धर्म राए दी चुक्के काण, शब्द राग तन वैरान, सुरत सोई गई जाग, घर साचे गाण एका रंग वखाईआ। जोधा सूरा हरि बलवान, खाणी बाणी कर पछाण, जीआं जन्तां देवे दान, जो जन रहे सरनाईआ। जागरत जगे भगवान, वरन गोत मिटे निशान, एका रंग चढ़ शब्द तरंग आपणा आप वखाईआ। चरन धूढ़ इक्क वखाए सच गंग, गऊ गरीब निमाणयां कटे भुक्ख नंग, अंग संग संग अंग आप समाईआ। नौ खण्ड नौ दुआरे लग्गा जंग, दसवें घर कोए ना जाए आत्म लँघ, शब्द रंगीले पलँघ हरि बैठा गुण निधानया। गुरमुख विरला सच दात नाम वस्त दर घर साचे लए मंग, अट्ठे पहर रहे प्रभात आत्म अन्तर वहे साची गंग, मिले मेल सूरे सरबंग, आवण जावण गेड़ चुकानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल विच ब्रह्मण्ड वरभण्ड चलाए आपणे भाणया। वरभण्ड चलाए आपणे भाणे, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द फड़े तीर कमाणे, रसना चिले आप चढ़ाईआ। पंच जगाए सुघड़ स्याणे, पंचां बस्त्र शस्त्र

नाम अस्त्र आप सुहाईआ। पंच सुणाए साचे गाणे, पंचम रागा आप अख्वाईआ। पंचम तणया जगत ताणे, पंचम फिरे मात हलकाईआ। पंच वखाया इक्क ज्ञाने, मिले मेल श्री भगवाने, तन बद्धे साचे नाम गाने, होए सच्ची कुड़माईआ। पंचम होए जगत वैराने, आपणा आप ना कोई पछाणे, आत्म भरया इक्क गुमाने, हँकार विकारा आत्म तृष्ना इक्क रखाईआ। गुरमुख साचा नौजवाने, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, नाम मृदंग रिहा वजाईआ। नाम मृदंग वज्जे तन अन्दरे, साची रचन रचाईआ। हरिजन वेखे जगत दुआरा अगे लँघे, प्रभ साची बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द घोड़े कस्सया तंगे, आपणी हथ्थीं वाग गुंदाईआ। गुरमुख साची मंग लैण मंगे, सोलां कलीआं तन शृंगार सदा रंग रलीआं पुरख भतार आत्म सेजा इक्क सुहाईआ। जोत निरँजण कर प्यार, नेत्र अंजन कज्जल धार, सोहँ बस्त्र अपर अपार, चरन प्रीती साची नीती फूलन बरखा एका वार, रुत्त बसंती साचा कन्ती आपे आप सुहाईआ। दिवस रैण रहे मंगलाचार, सुणे सुणाए आप सुणनेहार, बैठा दसवें घर दर सच सच्चे दरबार। ना कोई जाणे जीव भाण्डा कच्च, नौ दुआरे रहे नच्च, माया ममता रही मच, गुरमुख विरला उधरे पार। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, एका बख्शे धुर दरगाही चरन प्यार। चरन प्यार जिस जन पाया। शब्द घोड़े हो अस्वार, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहया। मिले मेल प्रभ मीत मुरार, उच्चा लभ्मा कोई दिस ना आया। कन्त भतारी नर निरँकारी एका वेखे सांझा यार, सभ घट अन्दर आप समाया। सीतल ठांढा दर द्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे जगत वर, आपणी गोद रिहा उठाया। आप आपणी गोद उठाए, गुर गोबिन्द गोपाला। हरिजन हिरदा सोध वखाए, देवे दात वड करामात कमलापात हरि शब्द कृपाला। अगाध बोध बोध अगाध जणाए, आत्मक धुन इक्क उपजाए, सुन्न मुन प्रभ दए तुड़ाए, दीपक जोत कर उजाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, सदा शाह ना होए कंगाला। जगत शाह कलि होए कंगाल। कोई ना मिले धुर दरगाह सच मलाह, चारों कुन्ट थक्के भाल। पंच विकारा फड़या राह, धर्म राए गल पाए फाह, कोए ना सके मात सुरत संभाल। लाड़ी मौत आपणा आपे लाए दाअ, घर घर उडे अन्तिम काँ, ना कोई पिता ना कोई माँ, ना होवे कोई सहाईआ। कोई ना देवे ठण्ढी छाँ, एका भुल्लया हरि हरि नाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, इक्क दुआरा बंक आपणा आप वखाईआ। बंक दुआरा छड्ड, जगत समाया। नर निरँकारा अन्दरों कढ्ढ, हँकार विकार भराया। वेले अन्तिम कवण लडाए लड, मोह प्यारा साचा सच ना किसे कमाया। अन्तिम साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण सभ देणे छड, धर्म राए डंक वजाया।

किसे कम्म ना आवे नाड़ी मास हड्ड, जूठा झूठा विकार वधाया। एका एक प्रभ चरन टेक, जगत माया ना लाए सेक, प्रभ नाम झण्डा गुरमुख साचे गड्ड, दो जहानी रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, भरम भुलेखा देवे कढ्ढ, दूई द्वैती अन्दर वढ्ढ, आप आपणे रंग रंगाया। रंगे रंग करतार, काया चोली रत्तया। जन भगतां करे प्यार, आपे दे समझावे मत्तया। कलिजुग अन्तिम होण ख्वार, एका वगे वा तत्तया। सत्तां दीपां कोए ना पावे सार, ना कोई दिसे नार सत्तया। भरे रहण खाली भण्डार, ना कोई सवाणी सिर उठाए भत्तया। नाता तुटे मीत मुरार, नारी खौत ना करे प्यार, ना कोई देवे धीरज जत्तया। चारों कुन्ट हाहाकार, शब्द मारे डाहढी मार, करे खेल प्रभ कमलापत्तया। जीव जन्त दूत दुष्ट नार विभचार, वेले अन्त ना कोई सहार, लथी पति उबली रत, ना मिल्या मेल पति पती पतवत्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, संत सुहेले लए उभार, देवे दर्शन अगम्म अपार, एका एक चरन कँवल कँवल चरन उप्पर धवल बणाए साचा नत्तया। चरन नाता जोड़, गुरमुख तराईआ। धुर दरगाही आया दौड़, मात कुक्ख ना कोई उठाईआ। आपे आप ब्रह्मण गौड़, शब्द जोत सपूता आप उपजाईआ। सम्बल नगर वेखे लभ्मा चौड़, साढे तिन्न हथ्थ आप बणाईआ। जोत निरँजण साचा शब्द लाए पौड़, आपे चढ़ चढ़ वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, भन्ने भन्नणहार रघुराईआ। दो जहानी रिहा दौड़, बेड़ा बन्न्हणहार दातार कलिजुग बेड़ा बन्न्हे लाईआ। गुरमुखां आत्म लग्गी एका औड़, प्रभ अमृत आत्म मुख बरस आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, एका देवे शब्द वर, जगत भण्डारा देवे भर, आप आपणा जिहा कर, आपणी गोद आप उठाईआ। आप आपणी गोद उठाए गुरमुख साचे लाल। पुरख अबिनाशी दया कमाए, दीनां बंधू दीन दयाल। साची नईआ नाम चलाए पकड़ बिठाए, ना कोई जणाए शाह कंगाल। साचा सईआ आप अख्वाए, भैणा भईआ जगत हो जाए, जगत अवल्लड़ी चले चाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे चरन प्यार, फ़ल लगाए काया डाल्ह। काया डाल लगा फ़ल, प्रभ साचे मात लगाया। अमृत आत्म सुहाया ताल, गुरमुख साचा नुहावण आया। मिली वस्त नाम धन सच्चा माल, जगत जंज़ाला मोह चुकाया। धुर दरगाही आप दलाल, कलिजुग अन्त करे प्रितपाल, जिस जन पल्ला आप फड़ाया। शब्द सरूपी मार उछाल, हरिजन संत सुहेले आप आपणे लए भाल, अन्दरे अन्दर साचे मन्दिर शब्द डोरी तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे चरन प्यार, बती दन्द हरि बख्शिंद, मात सीर अमृत नीर कटे हउमे पीड़, सुख सांतक सहिज सहिज समाया। जोत अकालण मंगती, गुरसिख तेरे प्यार दी। मात रखाए

साची संगती, सिक्क तेरे दीदार दी। अट्ठे पहर भुक्ख नंगती, करे वेस शब्द शृंगारदी। आपे होए अंग संग संगती, बजर कपाटी देवे पाड़। रूह निमाणी विरली आए दर मंगती, मिलाए मेल प्रभ साचे लाड़। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, दरस दिखाए दया कमाए, नेड़ ना आए पंचम धाड़।

११ चेत २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार विच टूर तों वापिस आ के पंज रती केसर, दस रती काका जगदीस सिँघ दी ख़ाक, ग्यारां मिसरी कूजे अते इक्क नरेल संगत नूं भेंट कीता,

किसे संत महात्मा आदि नूं नहीं दित्ता हरिसंगत नूं वधाई होवे

जुगो जुग प्रभ यात्रा, करे कराए आप। तन पहने शब्द गात्रा, वेखे वड प्रताप। किसे हथ्थ ना आए वेद शास्त्रा, कर कर थक्के जीव जाप। हरि जोत ना कोई लग्ग ना कोई मात्रा, ना कोई पिता ना कोई बाप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा आप। आप आपणा आपे जाणे, आप आपणी बणत बणाईआ। वार थित्त आप आपणी वेख वखाणे, सम्मत सम्मती थित्त सुहाईआ। नित नवित्त खेल जहाने, अगम्म अगम्मी कार कमाईआ। जगत जगाए राजे राणे, सीसे दस्तार बन्न्हाईआ। आप कराए चरन ध्याने, जग जगदीसा दया कमाईआ। तुटे मात जगत अभिमाने, अन्त निमाणे लए बचाईआ। करे खेल वाली दो जहाने, चरन कँवल बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। सच दस्तार प्रभ सीस टिकाए। जगत विहार आपणे हथ्थ रखाए। करे कराए अवल्लड़ी चाल, छत्र ताज किसे रहण ना पाए। शब्द खण्डा फड़ दो धार, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, राज राजान शाह सुल्तान मिटाए। पंचम रती पंचम केसर, करे खेल प्रभ विच थनेसर, मस्तक टिक्का तिलक लगाए। जोती जोत सरूप हरि, भेद अभेदा अछल अछेदा वल छल धारी जोत निरँकारी, सृष्ट सबाई पसर पसारी, दिस किसे ना आए। रती दस प्रभ रक्खी ख़ाक, गुरमुख साचे हथ्थ फड़ाईआ। लेखा लिखे इक्क इक्क टांक, लिखणहार आप अख्वाईआ। अन्त कन्त सिर पाए ख़ाक, बंक द्वार ना कोई सुहाईआ। कोई ना दिसे आकी आक, पाकी पाक सर्ब ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घट घट अन्दर मारे झात, वेखणहार दिस ना आईआ। इक्क नरेल हथ्थ सिँघ शेर दलेर, आपे आप उठाईआ। साधां संतां रिहा घेर, कलि समरथ बणत बणाईआ। कवण चुकाए मेर तेर, जीव जन्त होए सहाईआ। माया राणी घर घर दर दर लग्गे ढेर, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। करे खेल प्रभ पहली वेर, वेस अवेसा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस दस्मेसा बणत

बणाईआ। दिवस दस दस दस बीस, हस्स हस्स नस्स नस्स मात लँघाईआ। साध संत जूठे झूठे माया वहिण रहे फस, ना सके कोई छुडाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी एका एक राह साचा रिहा दस्स, सतिजुग मार्ग साचा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए अन्त प्रतक्ख, गुरमुख साचे लए रख, जूठ झूठ दए खपाईआ। दिवस दस कर विहारा। पहली चेत्र परउपकारा। दसवें चेत डंक नगारा। करे खेल पुरख एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी धारा। मिश्री कालख मिट्ठा रस, प्रभ साचे हथ्थ उठाया। संत सुहेले वेखे नस्स नस्स, साचा मीत कोई दिस ना आया। कलिजुग तेरी अन्तिम होई बस, झूठी रीत जगत चलाया। लक्ख चुरासी होई भस, आत्म रस सर्ब गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग समाया। दस इक्क ग्यारां, चेत्र चिन्त मिटाईआ। दर दुआरे शब्द बहारां, प्रभ साची बणत बणाईआ। करे कराए मात विहारा, साध संत ना कोए भेव जणाईआ। आप जाणे आपणी कारा, माया पाए बेअन्त एका एक विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, मिसरी कालब कूजा ग्यारां, अमृत करे साची धारा, मिट्ठा सीर हरि गुणी गहीर साची वंडण वंड वंडाईआ। दस्म दुआरी दस घर, दिस कोई ना आया। नौ दुआरे वेख दर, माया पीसण पीस पिसाया। किस देवे प्रभ साचा वर, मुख सगन दए लगाया। चारो कुन्ट आवे डर, नाम नग्न जगत कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे शब्द वर, लोकमाती माण दवाया। गुर संगत प्रभ माण दवाए, साचा राग सुणाईआ। इक्क दस प्रभ बणत बणाए, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क ग्यारां दस इक्क इक्क दस करे सच्ची कुड़माईआ। गुर संगत करे मात सच्ची कुड़माई, साचा सगन मुख लगाया। सतिजुग तेरी साची वज्जी वधाई, गुर पीर साध संत कोई रहण ना पाया। एका एक निहकलंक सच्ची सरनाई, आत्म सीर अमृत नीर देवे मुख चुआया। चारों कुन्ट एका डंक वजाई, राउ रंक रिहा जगाई, शब्द धीर इक्क धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिसरी कूजा भउ चुकाए दूजा, रहण ना पाए कोई तीजा, चौथा घर एक दर मिले हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दए मुख चुआया। गुर संगत दए मुख लगाए, थित्त वार अपारी। अट्ठे पहर मग्न रखाए, देवे नाम ख़ुमारी। जगत तृष्ना अग्न बुझाए, शब्द भरे भण्डारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, आपे बैठा इक्क इकल्ला, जोती नूर कर उज्यारी। गुर संगत कलि वंडी वंड, प्रभ साचा आप वंडांयदा। दिवस दस प्रभ पल्ले बन्न्ही गंढ्ढ, साध संत ना कोई खुल्हांयदा। गुरमुख साचे संत जनां दिवस ग्यारां जेरज अंड फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, जिस जन देवे शब्द वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची वस्त नाम दात आत्म झोली आपणी भिच्छया पांयदा।

१२ चेत २०१३ बिक्रमी संत हरभजन सिँघ दे गृह तोपखाना लाईन पटियाला

हरि पुरख अगम्म, अगम्म समाया। ना मरे ना पए जम्म, दिस किसे ना आया। ना रोवे छम्म छम्म, नेत्र नीर ना कोए वहाया। पवण स्वासी ना लए दम, आप आपणे रंग समाया। दिवस रैण रैण दिवस ना खाए कोई तम, आहार प्यार ना कोई वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच समाया। आप आपणे विच समाए। हरि पुरख अबिनाशी लक्ख चुरासी जगत उपाए। सर्ब घटां घट वासी, पारब्रह्म ब्रह्म आप बणाए। काया मण्डल साची रासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त वेखे खेल खण्ड मण्डल वरभण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड आपणे संग समाया। गुर शब्द अमोल है, गुरमुख विरले पाया। रसना रहे बोल है, आत्म पड़दा खोल्ह ना दर्शन पाया। जगत मात तुल्या पूरे तोल है, अन्ध अन्धेर ना भरम मिटाया। हरि घट वासी वसे सदा कोल है, काया मन्दिर अन्धेरी कन्दर दिस किसे ना आया। गुर पूरा हाज़र हज़ूर है, आत्म पड़दे देवे खोल्ह है, शब्द हथौड़ा इक्क रखाया। देवे वस्त नाम अनमोल है, पंचम कूड़ो कूड़ दए मिटाया। शब्द चौंहअक्खर एका बोल है, पंचम मेला आप मिलाया। उपजे धुन अनाहद वज्जे साचा ढोल है, राग रागणी दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देवे शब्द जणाया। शब्द पाया घर आपणे, वज्जी नाम दर वधाई। जपया जाप जपत जप जपने, हउमे तृष्ना अग्न जलाई। माया ममता दिवस रैण तन तपने, सुरती सुरत ना शब्द भुवाई। गुर मूर्त आकाल दयाल, नेत्र नैण नूरत दिस ना आई। शब्द ना लाए सच उछाल, बन्द किवाड़ आप रखाई। फ़ल ना लग्गे काया डाल्ह, पंचम धाड़ा मगर लगाई। गुर पूरा होए आप रखवाल, बहत्तर नाड़ एका देवे जोत जगाई। आपे होए शाह कंगाल, पल्ले बन्न्हे सच्चा धन्न माल, गुर पूरे दया कमाई। अंमित आत्म वेखे भरया ताल, ताल सुहावा इक्क सुहाई। गुर पूरा चले नाल नाल, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर आपे खोजे खोज खुजाई। सुरत सवाणी होई बेहाल, शब्द वजाए साचा ताल, आपे लए सुरत संभाल, जिस जन साचे दया कमाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पूरे देवे शब्द जणाई। गुर पूरा शब्द आधार है, गुरमुख जगाए। गुरमुखां कर प्यार है, आत्म झोली लए भराए। आपे आप सच्चा सिक्दार है, दो जहानां होए सहाए। दिवस रैणा पहरेदार है, ईड़ा पिंगल रिहा जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप

कराए आपणे मेले, गुरमुख साचे संग मिलाए। ना कोई साजण ना कोई मीता। जिस जन मिल्या पुरख अबिनाशी घट घट वासी काया मन्दिर सच मसीता। एका शब्द राग सुणाए, भाण्डा भउ भरम भन्नाए, माण रखाए अठारां ध्याए गीता। फड़ फड़ बाहों पार कराए, मँझधार कोई रहण ना पाए, अमृत धारा मुख चुआए, कँवल नाभी आप उलटाए, आप कराए सांतक सीता। आत्म सेजा इक्क विछाए। शब्द सिँघासण डेरा लाए। जोत निरँजण मंगल गाए। सुरत सवाणी ख़ुशी मनाए। पुरख अबिनाशी दर घर साचा एका एक आत्म पाए। जीउँ पिण्ड जन भाण्डा काचा, पंच दुआरे रिहा नाचा, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना राए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, साचा पल्ला नाम फड़ाए। नाम पल्ला जिस जन फड़या। शब्द घोड़े मात चढ़या। गुर पूरा पड़दे दए कज्ज, आदि अन्त कदे ना डरया। इक्क कराए मक्का काअबा हज्ज, आप आपणे अग्गे खड़या। अमृत आत्म प्याए रज्ज, प्रेम प्याला एका भरया। शब्द ताल तन जाए वज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, ना कदे जम्मे ना कदे मरया। गुर पूरे ओट जिस जन रखाईआ। काया लग्गे शब्द चोट, आत्म घर वज्जे वधाईआ। हउमे कढ्ढे खोट, आपे जाणे जाण जणाईआ। जिस जन मिले नाम अतोट, अतुट भण्डार सदा रखाईआ। गुरमुख संत भगत भगवन्त विच्चों कोटी कोट, साचे पौड़े आप चढ़ाईआ। जीव जन्त आलण्हिओ डिगे बोट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। नाम पाया पद निरबाणा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी दर दुआरे आपणे सद, नौ दुआरे ना लँघी हद, मिल्या मेल ना पुरख भगवाना। हरि रघुराई सार ना पाई जोत निरँकारी वेखे साची यद्द, देवे सच्चा शब्द निशाना। अमृत आत्म साचा जाम प्याए साची मध, एका राग सुणाए घर सच्चा तराना। नाम विहुणा बैठा विच अन्ध, पार किनार कवण वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा अछल अछेदा, वेख वखाणे चारे वेदा, खाणी बाणी अंज़ील कुरानी शाह सुल्तानी इक्क निशानी नाम रखाए। नाम खज़ाना हरि प्रबीना, आपणे हथ्थ रखाया। आपे होए दाना बीना, वेखे खेल सर्ब घट राया। गुरमुखां करे काया ठण्ढा सीना, चरन कँवल कँवल चरन जिस जन ध्यान लगाया। पार कराए दुआरे तीना, चौथा घर राह वखाया। एका राग सुणाए भीन्ना, हँकारी बीना दए भंनाईआ। चरन धूढ़ी साचा अमृत जल गुरमुख नुहाए साचा मीना, साचा मजन इक्क कराया। ना कोई मज़्हब ना कोई दीना, अक्खर वक्खर एका कीना, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुआरा वेखे घर, कवण गुर मेल मिलाया। धुर उपजाए शब्द सुर, मूल मन्त्र तन बुझाए बसंतर, गगन मग्न लग्न सगन मुख लगाया। पंज तत्त पंच बणाया। पंचम मेल मिलाया। पंचम

रत विच समाया। पंचम मीत रखाया। पंचम मति दे समझाया। पंचम दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा नूर कर, नूरो नूर रिहा समाया। काया तन अपर अपार, साचा जोड़ जुड़ाया। मति मन बुध कर पसार, आपणा भेव छुपाया। मन चंचलहार करे विहार, जगत विहारा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रखे छाया। मति बुध चतुर सवाणी, दिवस रैण करे चतराईआ। मिल्या मेल साचे हाणी, आपणे भाणे सद समाईआ। जगत माया तणया ताणी, चारे खाणी रिहा समाईआ। अन्दर बैठा जाण जाणी, भेद अभेदा मुख छुपाईआ। ना कोई जाणे जीव प्राणी, अछल अछेदा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरि रघुराईआ। आप आपणा मुख छुपाया। काया मन्दिर सच दुआरे, हउमे तृष्ना जगत दु:ख वधाया। पारब्रह्म आत्म पाए ना सारे, गुरमुख विरले उज्जल मुख कराया। जिस जन किरपा करे हरि हरि अगम्म अपारे, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, शब्द खण्डा विच ब्रह्मण्डां तिक्खी रक्खे दोवें धारे। शब्द खण्डा जगत बलवान, गुरमुख विरले हथ्थ उठाया। गुर पूरा देवे हो मेहरवान, धीरज यति आत्म हठ तिस रखाया। इक्क फड़ाए शब्द निशान धुर दरगाही आए नठ्ठ, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाया। पंचां गेड़े उलटी लठ, अग्नी जोती लाए मठ, अट्ठ सट्ठ तीर्थ दए वखाया। चरन दुआरे आए नठ्ठ, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, उलटी लट्ठ दए गिढ़ाया। हथ्थ डण्डा जगत बलकारी। आप वखाए काया आत्म पार कन्ढ्ढा, ना कोई जाणे चार दिवारी। मनमुख जीव दुहाई रंडा, अट्ठे पहर दिवस रैण रहे विभचारी। हरि जन साचा हथ्थ फड़े चण्ड प्रचण्डा, नौ दुआरे पाई जाए वंडा, मारी जाए वारो वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, मेल मिलाए दस्म दुआरी। दस्म दुआरी गुरमुख गुरसिख विरले पाया। प्रभ अबिनाशी इक्क इकल्ला, आत्म सेजा आसण लाया। आप वसाए सच महला, अमृत ताल इक्क सुहाया। ना कोई दिसे डूंघी डल्ला, अन्ध अन्धेर रहण ना पाया। ना कोई जाणे जला थला, घड़ी घड़ी पल पला जोती नूर रिहा उपाया। दूई द्वैती मेटे सला, शब्द कराए एका हल्ला, साचा भल्ला हथ्थ फड़ाया। सच दुआरा आपे मल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, गुरमुख सोए रिहा जगाया। गुरमुख सोया जाए जाग। जगत तृष्ना बुझे आग। दीपक जोती जगे चिराग। गुर पूरा दया कमाए, हँस बणाए काग। आप आपणे रंग रंगाए, शब्द घोड़े तंग कसाए, बाहों फड़ चढ़ाए आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग। दर घर साचे मेला मेल मिलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुरमति मैल धोवे दाग़। दुरमति मैल धोवे दाग़ तन, एका शब्द जणाईआ। शब्द डोरी पाए मन, दहि दिशा लए बंधाईआ।

एका राग सुणाए कन्न, आत्म तृष्ना हरस मिटाईआ। भाण्डा भरम प्रभ दए भन्न, पंच ना लायण डन्न, दूई द्वैती विसा पार कराईआ। दीपक जोती जगे चन्न, होए प्रकाश आत्म अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, इक्क वसाए साचा घर, साचे मन्दिर अन्दर कुण्डा लाहीआ। मन्दिर अन्दर चार दिवारी दिस किसे ना आया। काया अन्धेरी डूंघी कन्दर, दिवस रैण अन्धेरा छाया। एका वज्जा हँकारी जन्दर, बिन गुर पूरे किसे ना लाहया। नौ दुआरे भौंदे बन्दर, गोरख मच्छन्दर उच्चे टिले डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला साचे घर, दर दुआरा इक्क वखाया। दर दुआरा उच्च महल्ला, प्रभ साचे आप सुहाया ए। वसे एका धाम अटले, हथ्थ किसे ना आया ए। गुरमुख विरले घाल साची घाली, मिल्या नाम शब्द दलाली, साचा हिस्सा मात वंडाया ए। धुर दरगाही मिल्या माही, दिवस रैण करे रखवाली, दोवें हथ्थां रक्खे खाली, साचा डण्डा नाम फड़ाया ए। जगत अवल्लड़ी चली चाली, जगी जोत इक्क निराली, काया मन्दिर सच वखाए धर्मसाली, दीपक जोती इक्क जगाया ए। सुरत सवाणी हाल बेहाली, वेखे खेल मस्तक गगन साची थाली, नाम सुहागण जगत वैरागण वड वडभागण साचा सीस गुंदाया ए। दर घर साचा सुहाई, जपया प्रभ अबिनाशी रागन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द जोड़ा एका घर बहाया ए। सतिगुर दुआरा धन्न है, सति पुरख जणाई। जिस जन आत्म जाए मन्न है, होए शब्द सच्ची कुड़माई। दूई द्वैती लत्थे तन है, घर साचे वज्जे वधाई। एका राग सुणे सुणाए कन्न है, दिवस रैण रहे लिव लाई। जोत निरँजण चढ़ाए साचा चन्न है, अन्ध अन्धेर दए मिटाई। देवे सच्चा माल धन है, ना सके कोई चुराई। इक्क वसेरा साचे घर हरिजन कराए, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न है, साचा मेल हरि रघुराई। धर्म राए ना देवे डन्न है, चित्रगुप्त ना भेव खुल्हाई। संत दुआरा ना जानण जीव अन्न्ह है, भरमे भुली सर्ब लोकाई। हरिभगत सदा सदा सद धन्न धन्न धन्न है, साध संगत जिस जन मन भाई। लक्ख चुरासी होवे खंन खंन है, अन्तिम जोती मेल मिलाई। आपे बेड़ा रिहा बन्न है, जिस जन तेरी बणत बणाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, दो जहानां होए सहाई। आए दर द्वार, वक्त सुहाया। गुर पूरा करे विचार, राउ रंक ना कोई जणाया। शब्द घोड़े हो अस्वार, जन भगतां पहरेदार, दहि दिशा विच समाया। नौ दुआरे करे ख़बरदार, दसवें मेला मीत मुरार, सज्जण सुहेला आप अख्वाया। गुर चेला भरम निवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेला सुहाए सच दर, सच सिँघासण डेरा लाया। आत्म घर शब्द सिँघासण प्रभ साची सेज विछाईआ। बैठा रहे पुरख अबिनाशण, दिवस रैण एका रंग लाईआ। गुरमुख विरला

जपे स्वास स्वासण, पृथ्वी आकाशन एका रंग वखाईआ। भगत जनां हरि दास दासन, दासी दास आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, काया मण्डल रास जिस रचाईआ। मंगी मंग अपार, चरन द्वारया। किरपा करे अपर अपार, देवे शब्द सच सहारया। फड़ फड़ बाहों करे पार, आप कराए पार किनारया। सोहँ शब्द सच्चा जैकार, जै जैकारा नौ द्वारया। आत्म तृष्ना दए निवार, हउमे सहिँसा करे ख्वार, मारे शब्द खण्डा दो धारया। मिले मेल मीत मुरार, हरिजन होए सहाई सुहागी नार, कन्त कन्तूहला इक्क मिला रिहा। देवे नाम वस्त शब्द आधार, दो जहानी करे पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विचोला विच बणा रिहा। शब्द विचोला जगत है, गुर पूरे दए मिलाए। गुरमुख साचा भगत है, हाज़र हज़ूरे दर्शन पाए। लेखे लाए बूंद रक्त है, लक्ख चुरासी फंद कटाए। गुर मन्त्र आदि शक्त है, सच शक्ती दए मिलाए। कलिजुग वेला अन्तिम वक्त है, हरिजन सोए लए जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ देवे शब्द वर, बेड़ा कलिजुग पार कराए। सुरत सवाणी दए दुहाईआ। गुर मिले साचा हाणी, दिवस रैण रही राह तकाईआ। अमृत आत्म देवे ठंढ्ढा पाणी, तीजे नेत्र साचे नैण दरस दिखाईआ। आप चुकाए जम की कानी, पंचम बोले साची बाणी, सच सवाणी कन्न सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्त भविख्त इक्क लिखाई, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। साचा लेखा हरि लिखाए। भरम भुलेखा जन कढाए। मस्तक लिखे साची रेखा, नाम मेखा हथ्थीं लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, जगत मेला मेल मिलाए। अमृत मेघ बरसे सावण, सीतल ठण्ढी धारा। हरस मिटाए कामनी कामन, महीने रहे बाकी बारां। इक्क फड़ाए आपणा दामन, देवे दरस अगम्म अपारा। धुर दरगाही मिले साचा जामन, लोकमात होए छुटकारा। रैण मिटे अन्धेरी शामन, अज्ञान विनासे धुँदूकारा। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे शब्द वर, गुर पूरा किरपा देवे कर, गुरमुख ना होए मात ख्वारा। बणाए बणत जिस बणत बणाई। जीव जन्त जन जन जन रहे सदा सरनाई। आपे जाणे आदि अन्त, भरम भुलेखा रहे नाही। साची सरन साचे संत, जगत विछोड़ा होए नाही। रसना नाउँ मणीआ मंत, रंग बसंत तन चढ़ाई। जोती जोत सरूप हरि आपणी किरपा देवे कर, आत्म घर वज्जे वधाई। वज्जे वधाई नाद अनादा। मिले मेल साचे माही, पाए भेव ब्रह्म ब्रह्मादा। इक्क वखाए साचा थाँईं, धाम अगम्मा शब्द जणाई बोध अगाधा। आप संवारे आपणा कम्मा, मानस देही काया माटी झूठा चम्मा, दिवस रैण जिस जन रसन अराधा। अप तेज़ वाए पृथ्वी आकाश शब्द सरूपी देवे थम्म्हा, बहत्तर नाड़ी तन मन मन तन साचा बाधा। पुरख अगम्मड़ा अगम्म अगम्मा, जोती जोत सरूप हरि, मेल मिलाए माधव माधा।

नाम वर जो जन पाए। मदिरा मास रसन तजाए। स्वास स्वास हरि गुण गाए। आस पास प्रभ आप हो जाए। दिवस रैण ना होए उदास, चरन सरन सरन चरन जो जन सीस झुकाए। शब्द जणाए पृथ्वी आकाश, लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास, लिख्या लेख दस दस मास चुकाए। गुरमुख साचे सद बलि बलि जास, गुर मन्त्र जो तन टिकाए। गुर मन्त्र आत्म ब्रह्म ज्ञान है, देवे शब्द जणाई। जुगा जुगन्तर साची बाण है, जन भगतां मिले वड्याई। एका वणज सच्चा नाउँ काया झूठ मकान है, थिर रहणा मात नाही। साक सज्जण सैण मात पित भाई भैण ना कोई पीण खाण है, वेले अन्त होए जुदाई। एका एक गुर शब्द सच्चा निशान है, साचे घर होए सहाई। गुरमुख विरले लोकमात मार झात दर दुआरे साचे माण है, लक्ख चुरासी फिरे हलकाई। जोत निरँजण नूर नुरिंतर कोटी कोट भान है। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, सोहँ साचा जगत भगत एका एक बिबाण है। सुरत शब्द प्रभ बन्न्हे डोर। वेख वखाणे अन्धेर घोर। नेड़ ना आयण पंजे चोर। हरि बिन अवर ना दीसे कोई होर। आप मिटाए मोर तोर। नाम वस्त सच पल्ले बन्न्हे, दिवस रैण जन खाए भोर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, बैठा हरि वेखे मिट्ठे कौड़। कौड़ा मिट्ठा काया रीठा। गुरमुख विरले गुर आपणा डीठा। साचा नाम पीसन पीसा। चिन्ता सहिँसा जगत रोग, आत्म तृष्ना हलकाईआ। गुर मन्त्र रहे सदा वियोग, रती जोती टिकण ना पाईआ। कवण मिलाए मेला करे धुर संजोग, किरती किरत रिहा कमाईआ। आत्म रस मिले साचा भोग, अमृत साचा सीर सीरनी रसना दए पिलाईआ। शब्द चुगाए साची चोग, नेड़े दूर दूर वाटी एका घर वखाईआ। एका मिले दरस अमेघ, काया कूड़ कूड़ती अन्त रहण ना पाईआ। जुगा जुगन्त ना होए विजोग, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ती, साची बख्शी आप आपणी सरनागती, लेखे लाए मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह मूढ़्हती, अचल सुरती सुरत सवाणी जिस जन भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे होवे खेवट खेट, काया खेड़ा मिटाए पंचां झेड़ा, इक्क वखाए खुल्हा वेहड़ा, बेड़ा आपे बन्न्हे लाईआ। बेड़ा बन्न्हे लाए पार। शब्द करे तन शृंगार। पूरन इच्छया पाए भिच्छया, होए रच्छया विच संसार। नेत्र लोचन नैण जिस जन दिस्सया, आत्म लाहे झूठी विस्सया, लेखा तुट्टे पंचम यार। जगत विकारा फड़ फड़ कुठया, तीर निराला एका छुट्टया, बजर कपाटी जाए पाड़। गुरमुख विरले लाहा दर घर साचे लुट्टया, अमृत आत्म पीता एका घुट्टया, दर्शन पाए नर निरँकार। आवण जावण मात छुटया, जिस जन किरपा कर, एका बख्शे चरन प्यार। आलस निन्दरा जगत विहार। गुर पूरा तोड़े जिस जन वज्जा जिन्दरा, अट्ठे पहर रहे उज्यार। काया वेखे बन बन बिन्दरा, गोपी काहन कृष्न मुरार। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, जगत तृष्ना देवे मार। आत्म

बोले पर्दा खोल्हे, आत्म ब्रह्म जणाईआ। आत्म वसे सदा सद कोले, आत्म वसे काया चोले, भेव ना आया राईआ। आत्म पूरे तोल तोले, देवी देव आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आत्म ब्रह्म जणाईआ। सतिगुर साचा साख्यात, सगल समग्री साथ। गुरमुख साचा पारजात, कौस्तक मणीआ टिक्का माथ। देवे सच्चा नाम राथ। धुर दरगाही साची दात, मिले मेल हरि सज्जण सुहेल, भगत विचोला त्रैलोकी नाथ। जोती जोत सरूप हरि, सतिगुर साजण मेल मिलाए, राजन राज हरि आप अख्वाए, साजन साज बणत बणाए, लेख चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ। सतिगुर पूरा पाया, घर साचे वजे वधाई। जोती नूरा जिस उपाया, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाई। नाद अनादी शब्द तूरा इक्क सुणाया, सञ्झ सवेरा इक्क कराई। ब्रह्म ब्रह्मादी विच समाया, पारब्रह्म भेव ना राई। आदि जुगादी इक्क अख्वाया, बोध अगाधी शब्द वड्याई। मोहण माधव माधी बण के आया, कलिजुग खेले खेल आप रघुराई। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम अन्त गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, मनमुख जीवां रहे जुदाई। निहकलंक कलि जोत जगाए, वेद व्यास लिखारी। साचा डंक शब्द वजाए, राउ रंक सुहाए बंक द्वारी। एका अंक आप हो जाए, चार वरनां करे इक्क पसारी। साध संत जीव जन्त जग शंक मिटाए, दहि दिशा वेखे चार दिवारी। गुरमुख साचे भगत जगाए, जिउँ जनक अनक बलकारी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अपर अपारी। निहकलंक बली बलवाना। आप उठाए राउ रंक, वेखे खेल दो जहाना। नाम रखाए वासी पुरघनक, शब्द रखाए तीर कमाना। आपे होए संत कुमारा, अन्तिम खेले खेल महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी वंड वंडाना। नौ खण्ड प्रभ वंडे वंड, कलिजुग दए दुहाईआ। शब्द फड़े चण्ड प्रचण्ड, चारो कुन्ट दिसे रंड, जूठ झूठ भेख पखण्ड दए मिटाईआ। वेखे खेल सर्ब ब्रह्मण्ड, ब्रह्मा ब्रह्मलोक रिहा राह तकाईआ। आपे सुत्ता दे कर कंड, शिव शंकर अंकर कंकर बाशक तशका गल लटकाईआ। कलिजुग औध गई हंढ, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा, नेत्र वेखे हरि जगदीसा, करे खेल बीस इक्कीसा, लोकमात वज्जे वधाईआ। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा, ना कोई दिसे मूसा ईसा, काला सूसा तन छुहाईआ। शाह सुल्तानां खाली खीसा, माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, नाम रती किसे हथ्थ ना आईआ। जोत सरूपी दर दर घर घर जाए दे समझावे मती, शब्द सुहागण नार वेखे अन्तिम होए सती, जोती लम्बू एका लाईआ। एका एक नर हरि साचा कमलापती, दीपक जोती देवे बत्ती, कलिजुग वा ना लगे तत्ती, आप आपणे अंक समाईआ। बंक दुआरा इक्क सुहाए आपे जाणे मित गती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंक दुआरा देवे मात सुहाईआ।

बंक दुआरा इक्क सुहाउँणा। जोत निरँकारा आकार कराउँणा। शब्द जैकारा एका ताड़ा सोहँ सो जोती धागे प्रभ आप परो, लोकमात मार झात पुरख बिधात गुरमुखां गल लटकाउँणा। लेखा चुक्के ज़ात पात राउ रंक रंक राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहाउँणा। वेखे खेल वाली दो जहान, नाम झुलाए शब्द निशान, सत्तां रंगां रंग रंगाउँणा। जमन किनारा खेल महान, आपे वेखे गोपी काहन, रमईआ रामा इक्क वजाए नाम दमामा, लक्ख चुरासी एका तामा, लाड़ी मौत ना कोई छड्डे नारी खौंत, साचा सगन मुख लगाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग लेखा अन्त मिटाउँणा। सुणे बेनन्ती दयाल कृपाल, दया निध दाता। गुरमुख साचे लाल पाल, आपे होए पिता माता। सत्त सरोवर मारे इक्क उछाल, चौदां हट्टां ब्रह्मा ज्ञाता। अमृत नुहाए आत्म साचे ताल, काल महांकाल आपणे हथ्थ रखाता। आपे चले आपणी चाल, जन भगतां रिहा सुरत संभाल, देवे शब्द सच्ची सुगाता। गगन वेखे साचा थाल, जोती जगे अनमुल्लड़े लाल, राग सुणाए साची गाथा। फ़ल लगाए काया डाल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क चढ़ाए दया कमाए शब्द साचे राथा। शब्द रथ इक्क चढ़ाए, आपे होए निहकरमी। सगल वसूरे मथ वखाए, सति पुरख साचा धर्मी। लेखा साढे तिन्न हथ्थ चुकाए, गुरमुख आत्म मिले मेल परमात्म ना मरे ना कदे जरमी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर बैठा वड़, काया अन्धेरी डूंघी वरमी। देवे असीस हरि जगदीस, रसना मंगल गाया। लेखे लग्गे दन्द बतीस, पुरख अबिनाशी घट घट वासी हिरदे अन्दर रसना मंगल गाया। हरिजन ना कोई करे तेरी रीस, मनमुख जीवां माया भरम भुलाया। एका छत्र झुल्ले जन तेरे साचे सीस, गुर पूरे जिस सिर हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत आवण जावण पतित पावन दर दुआरे बंक, संत सुहेले साचे मन्दिर लेखे लाया। संत दुआरा इक्क है, एका हरि हरि नाउँ। गुरमुख उज्जल मुख है, मिले मेल अगम्म अथाहो। तीजे नेत्र लैणा वेख है, सद वसे जोती छाउँ। चौथे घर आप बिबेक है, करे सच न्यांउँ। पंचम बैठा रिहा वेख है, ना कोई पिता ना कोई माउँ। छेवें लिखणहारा लेख है, पुरीआं लोआं घट घट वासी सभनी थांउँ। सत्तवें सति पुरख निरँजण दु:ख दर्द भय भंजन एका एक जन भगतां साची टेक है, अगम्म अगम्म अगम्म वसे अगम्म अथाहो।