पुस्तकालयभाग ५

१३ चेत २०१३ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

शब्द तोड़ा नाम कल्गी, प्रभ साचे आप सजाईआ। जोती शब्द जुड़या जोड़ा, अचरज बणत बणाईआ। सोहँ फड़या

साचा घोड़ा, आपणी हथ्थीं तंग कसाईआ। धुर दरगाही आया दौड़ा, लोकमात वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे इक्क दुआरा लभ्मा चौड़ा, सत्तां दीपां राह तकाईआ। लक्ख चुरासी वेखे जीव मिट्ठा कौड़ा, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, आपणा आप उपाईआ। सम्बल नगरी आया दौड़ा, गोबिन्द धार वहाईआ। भगत जनां मन लग्गी औड़ा, अमृत आत्म रिहा मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी फिरे दौड़ा, लोआं पुरीआं खोज खुजाईआ। साचा नाम जगत जगदीस दस्तार, प्रभ आपणे सीस टिकाईआ। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड प्रभ करे विहार, राग छतीसा भेव ना राईआ। पुरीआं लोआं गगन पतालां करे ख़बरदार, बीस इक्कीसा दए दुहाईआ। ना कोई दीसे मुहम्मदी यार, ईसा मूसा काला सूसा तन छुहाईआ। वेद पुराणां आई हार, विच जहानां रहण ना पाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, शब्द दमामा इक्क वजाईआ। करे कराए आपणी कार, आपणे भाणे विच समाईआ। ना कोई जाणे जीव जन्त साध संत, भरमे भुल्ली लोकाईआ। प्रभ माया पाई बेअन्त, दीर्घ रोग वधाईआ। आपे बैठा रहे इकन्त, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख विरले मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म साची जोत जगाईआ। त्रैगुण माया करे भस्मंत, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा उपाईआ। आपे आप बणाए आपणी बणत, जुगा जुगन्तर खेल रचाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका शब्द डंक वजाईआ। शब्द डंक हरि अपार, प्रभ आपणा आप वजाया ए। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, वीह सौ तेरां बिक्रमी भेव खुल्हाया ए। भगत जनां हरि पहरेदार, चोबदारी सेव कमाया ए। शब्द फड़ खण्डा दो धार, मारी जाए वारो वार, दहि दिशा वेख वखाया ए। ना कोई दिसे जीव गंवार, माया राणी करे ख्वार, काल दयाल महांकाल प्रभ साचे भेव मिटाया ए। जन भगतां देवे शब्द दलाल, अट्ठे पहर करे रखवाल, साचा मार्ग रिहा वखाया ए। आपे शाह आपे कंगाल, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप उठाए आपणे लाल, साची गोद रिहा उठाल, फ़ल लगाए काया डाल, अमृत नुहाए साचे ताल, साचे तीर्थ इक्क इशनान कराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा वाली हिन्दा हरि जगदीसा, छत्र झुलाए साचे सीसा, दूसर कोई रहण ना पाया ए। हरि जगदीसा हरि बनवारी, अलख निरँजण आया। करे खेल बीस इक्कीसा, गुरमुख साचे संत जनां चरन धूढ़ी साचा मजन एका एक रिहा कराया। कलिजुग मनमुख जीव भाण्डे काचे अन्तिम कलिजुग भज्जण, वेले अन्तिम कोई सार ना पाया। भगत जनां आत्म घर ताल साचे वज्जण, अनहद राग रिहा सुणाया। मदिरा मास जो जन तजण, मिले मेल प्रभ साचे सज्जण, काला कलि वेला अन्तिम आया। दर दुआरे बहि बहि सजण, अमृत आत्म पी पी रज्जण, पुरख

अबिनाशी पड़दे कज्जण, सभ दे उप्पर पड़दा पाया। आपे मक्का काअबा हाज़ी हजन, गुर दर द्वार मन्दिर मसीत नौ दुआरे परखे नीत दसवें घर आसण लाया। नेहकलक चलाई अचरज रीत, इक्क सुणाए सुहागी गीत, मंगलाचार कर प्यार साचे घर रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा तोड़ा नाम एका एक सीस रखाया। नाम तोड़ा अलख निरँजण अलख रिहा जगाईआ। अलख जगाए वक्ख कराए प्रतक्ख हो जाए, साक सज्जण सैण आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई कक्ख हो जाए, दर दुआरा सख हो जाए, अन्तिम अन्त कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम लोकमात जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। वरते कल कला कल धारी, भेव कोए ना राया। शब्द खण्डा फड़ दो धारी, सृष्ट सबाई दए दुहाईआ। ना कोई दिसे नर नारी, दहि दिशा हाहाकारी, धर्म राए एका कुण्डा दर दुआरे एका लाहया। जोती जोत सरूप हरि, लाड़ी मौत मात शिंगरी, लक्ख चुरासी देवे वर एका वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अगम्म अगम्म अपारी। बीस सद तेरां तेरी धार, प्रभ बन्न्हे विच संसारा। धुर दरगाही साची कार, करे कराए मात विहारा। वेख वखाणे संत सुहेले मीत मुरार, जाए दर दुआरा। नौ द्वार कवण भिखार, दसवें वेखे रंग अपारा। पंच पंचायणी मारे मार, पंचां कवण करे प्यारा। नाम रसायणी गुर शब्द सुन्यार, आपे परखे परखणहारा। अमृत आत्म वेखे धार, कवण दुआरे वहे अपारा। किस जन मेला नर निरँकार, काया खोल्हे बन्द किवाड़ा। कवण दुआरे उपजे शब्द सच्ची धुन्कार, मिले मेल प्रभ धुर दरगाही साचे लाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, दर दरवेश वेखे शब्द मात अखाड़ा। शब्द अखाड़ा मात लगाया। हरि हरि मेहरवाना, पिच्छा अगाड़ा दिस किसे ना आया। भुल्ले राज राजाना, साचा हिसा ना किसे वंडाया। साध संत होए निधाना, माया विस्सा ना तन मन लाहया। मिल्या मेल ना गुण निधाना, अमरापद घर ना साचा पाया। शब्द ना उपजे सच तराना, आप आपणा ना जन गंवाया। सुणया राग ना साचा काना, भाण्डा भरम ना भन्न वखाया। मिल्या नाम ना सच्चा दाना, आपणा बेड़ा ना बन्न वखाया। अमृत आत्म सर ना किया इशनाना, दस्म दुआरी उप्पर चढ़ सच महल्ल अटल किसे ना पाया। काया मन्दिर होया सुंञ वैराना, गुरमुख विरले संत सुहेले अछल अछल्ल मेल मिलाया। · हथ्थीं बन्न्हे गाना,

कलिजुग कालख टिक्का मस्तक लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भरम भुलेखा जगत जहाना देवे पाया। मस्तक टिक्का काली शाही, कलिजुग काली रेखा। प्रगट होया नर नरायणा, जोत सरूपी धारे भेखा। गुरमुखां तन पहनाए शब्द गहणा, आत्म अन्तर बुझाए लग्गी बसंतर, लाए नाम सच्ची मेखा। जगे जोत गगन गगनंतर, एका जाप

जपाए साचा सतिगुर हरि जन बुध करे बिबेका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए एकम एका। एका एकँकार इक्क कराया। जोत सरूपी जामा धार, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाया। आपे पाए दर घर सार, नगर खेड़ा वेख वखाया। सृष्ट सबाई सांझा यार, अट्ठे पहर करे प्यार, नेत्र नैण लोचन दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारों कुन्ट वेख विचार, साचा मार्ग एका एक रिहा वखाया। कवण दुआरे दर्शन पाईए, होए सांत शरीरा। आप आपणा भरम चुकाईए, मिले मेल गहर गम्भीरा। पूर्ब लहिणा कर्म कमाईए, अमृत आत्म मिले ठण्ढा सीरा। मानस जन्म लेखे लाईए, हउमे रोग गंवाईए पीड़ा। भरम भुलेखे दूर कराईए। एका अंक समाए हस्त कीड़ा। निझ घर आसण लाईए, लेखे लाईए काया जीअड़ा। काया मण्डल साची रास, पुरख अबिनाश रसना गाईए। अन्तिम अन्त बन्न्हे बेड़ा। स्वास शब्द स्वास शब्द हरि गुण गाईए। सर्ब गुणतास दर्शन पाईए। जोती जोत सरूप हरि, नेत्र नैण दरस कर, जगत रोग भगत विजोग धुर संजोग एका दर एका घर एका सर एका फड़ाए नाम लड़, काया मन्दिर जाणा चढ़, अन्तिम अन्त वेख दर। काया मन्दिर औखी घाटी, गुरमुख विरला चढ़या। लक्ख चुरासी फिरे अट्ठ सट्ठ तीर्थ ताटी, दर घर साचे ना कोए वड़या। चार वरनां खेल बाज़ीगर नाटी, पंच विकारा अन्दर सड़या। जगे जोत ना काया माटी, जूठा झूठा घाड़न घड़या। मिले नाम ना साची हाटी, चौदां हट्ट चौदां लोक अगे खड़या। गुरमुख विरले बजर कपाटी पाटी, एका अक्खर जगत वखर गुर मन्त्र साचा पढ़या। जगे जोत मस्तक लिलाटी, मिले मेल पुरख अबिनाशी, ना कोई सीस ना कोई धड़या। किसे हथ्थ ना आए पंडत कांशी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ले उच्च अटले शब्द सिँघासण इक्क विछाए, आत्म सेजा चरन टिकाए, शब्द किवाड़ी विकार हँकारी एका जन्दर जड़या। एका जन्दर लाया अन्दर, ना सके कोई तुड़ाया। रैण अन्धेरी काया डूंघी कन्दर, दिस किसे ना आया। दर दुआरे नौ मनमुख जीव रहे भौं। भेखाधारी घर घर फिरदे बन्दर, पारब्रह्म ब्रह्म हथ्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे नाम वर, एका धर्म एका जरम मानस देही भगत सनेही लेखे लए लगाया। लेखे लग्गे काया तन, जिस जन दया कमाईआ। शब्द डोरी दए बन्न, सच नत्थ पवाईआ। एका राग सुणाए कन्न, समरथ हथ्थ वड्याईआ। इक्क चढ़ाए साचा चन्न, महिंमा अकथ कथी ना जाईआ। नौ दुआरे करे खंन खंन, पंच पंचायणी मथ वखाईआ। सुक्का करे हरया तन मन, साची वथ इक्को झोली पाईआ। धर्म राए ना देवे डन्न, लक्ख चुरासी जम की फाँसी पुरख अबिनाशी आपे रिहा कटाईआ। मिले मेल हरि शाहो शाबासी, चरन कँवल होवे दासन दासी, काया मण्डल साची रासी, गगन पतालां एका राह वखाईआ। मिले मेल घनकपुर वासी, गुरमुख

साचे बलि बलि जासी, आत्म स्वासी शब्द चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पवण उनन्जा धार बवन्जा एका बार कर विचार रिहा चलाईआ। धार बवन्जा बवन्जा अक्खर भेव कोए ना पाया। लेखा लिखे ना कोए बजर कपाटी पत्थर, नेत्र अथ्थर रिहा वहाया। गुर पीर औलीए साध संत लथ्थे सथ्थर, आदि अन्त कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर करे खेल रघुराया। जुगा जुगन्तर प्रभ कार कमाए, आप बणाए आपणी बणता, जोत सरूपी जामा पाए, दया कमाए साधन संता। आप आपणा शब्द जणाए, मेल मिलाए साचे कन्ता। द्वार बंका इक्क वखाए, काया चोली साची रंगता, हरिजन घोल घोली चरन प्रीती सेव कमाए, दर दुआरे होए मंगता, सुरत सवाणी होई भोली भाली, आप जगाए आप उठाए आप रखाए अंगता। शब्द डोली विच बहाए, नाम गोली संग रलाए, लोआं पुरीआं आपे लँघता। कलिजुग बोली आप व्याहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जनता। कलिजुग तेरी अन्तिम बोली, प्रभ साचा लए व्याहीआ। लक्ख चुरासी पाए एका डोली, आप आपणे कंध उठाईआ। जूठ झूठ नाल रलाए गोली, माया ममता बस्त्र तन पहनाईआ। आत्म पड़दे सभ दे रिहा फोली, लोभ विकारा लग्गी बसंतर जीआं जन्तां रही जलाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी पूरे तोल रिहा तोली, गुरमुख साचे संत सुहेले आप कराए आपणे मेले, लेखा चुक्के गुरू गुर चेले, एका शब्द जणाईआ। अचरज खेल हरि हरि खेले, आपे वसे रंग नवेले, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा लहिणा देणा वेले अन्त रिहा चुकाईआ। कलिजुग लहिणा जाए चुक्क, प्रभ देवणहारा संसारा। अन्तिम वेला आए ढुक, ना करे कोई आधारा। मनमुख जीवां चारों कुन्ट पए मुख थुक्क, ना कोई अग्गे दिसे सहारा। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, राज राजानां करे ख्वारा। गुरमुख साचे संत सुहेले आपणी गोदी लए चुक्क, आपे देवे शब्द हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, इक्क कराए वणज वपारा। वणज वपार हरि जगदीस, लोकमात रिहा कराईआ। लक्ख चुरासी जाणी पीस, मनमुख जीव देण दुहाईआ। कोई ना गाए राग छतीस, वेद पुराणां वक्त चुकाईआ। अंज़ील कुरानां ना कोई करे पछाना, तीस बतीस हदीस ना कोई सुणाईआ। एका झुल्ले शब्द निशाना, आप झुलाए हरि भगवाना, वेखे खेल वाली दो जहानां, ब्रह्म लोक फिरे दुहाईआ। शिव शंकर वेखे मार ध्याना, प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, बाशक सेजा सांगोपांग आसण बैठा लाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द होए हैराना, पुरख अबिनाशी घट घट वासी मारे शब्द तीर निशाना, वेले अन्त होए जुदाईआ। वरभण्डी हरि खण्ड कराए, शब्द चण्डी प्रभ हथ्थ उठाए, मनमुख जीवां वढ्ढे कण्डी, चारों कुन्ट होए वैराना। किसे ना

दिसे राह डण्डी, भैणां भईआ साक छुडाना। आपे जाणे जेरज अण्डी, उत्भज सेत्ज विच समाना। मेट मिटाए भेख पाखण्डी, गुणवन्ता हरि गुण निधाना। नार दुहागण वेखे रण्डी, मनमुख जीव विच जहाना। भगत जनां एका देवे नाम धना शब्द भण्डारा रिहा वण्डी, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, इक्क चलाए शब्द तराना। शब्द नाम अवल्ला, प्रभ साचे आप चलाईआ। इक्क रहाए हरि इकल्ला, गुरमुख वखाए सच महल्ला, दूसर किसे दिस न आईआ। एका धार जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ऊँचा टिल्ला एका राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, इक्क सद ग्यारां आप कराया साचा शिला, पूर्ब लहिणा शब्द गहणा प्रभ झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, बजर कपाटी पाड़े सिला, सोहँ तीर हथ्थ उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे शाह आपे हकीर, ऊँच नीच जीव जन्त साध संत भगत भगवन्त कन्त आप अख्वाईआ। आपे कन्त संत बनवारी। आपे जीव जन्त अधारी। आप बणाए आपणी बणत, लक्ख चुरासी रिहा पसारी। कलिजुग माया पाए बेअन्त, भरमे भुल्ले साध संत, पारब्रह्म ना पायण सारी। होए विछोड़ा अन्तिम अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख दर, नौ खण्ड पृथ्वी आप वसाए इक्क घर, धर्म राए खोल्हे इक्क किवाड़ी। धर्म राए खोल्ह किवाड़, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। मनमुख जीवां दर घर तेरे देवे वाड़, देवे अन्त सजाईआ। मगर लगाए पंचम धाड़, वेखे खेल सतारां हाढ़, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जूठे झूठे माया लूठे देवे झाड़, राज राजानां हथ्थ फड़ाए खाली ठूठे, दर दर भिच्छया रिहा मंगाईआ। गुरमुख साचे जुगां जुगां दे विछड़े रूठे, आप आपणा मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी साचा तुठे, सम्मत सोलां करे कराए एका मुट्ठे, आपणी बूझ बुझाईआ। मनमुख जीवां टंगे पुठे, लुकया रहण ना देणा कोई गुठे, दर दर घर घर अन्दर मन्दिर खोजी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द कटारी नर निरँकारी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, चौथे जुग पहली वारी आपणे हथ्थ रिहा उठाईआ। देस वेस प्रभ आप कराए। शब्द जोत कर प्रवेश, दर दरवेश आप अख्वाए। वेख वखाणे नर नरेश, खुल्हड़े केस गल लटकाए। कोई ना चले किसे पेश, वेले अन्त ना होए सहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे रिहा समाए। आपणे भाणे हरि समाया। रूप रंग रंग राता, दे मति रिहा समझाया। आत्म देवे धीरज यता, एका तत्ता रिहा वखाया। आपे जाणे मित गता, जगत नाता रिहा तुड़ाया। ना कोई दिसे पिता माता, साची रीता रिहा चलाया। एका एक पुरख बिधाता, दर दर घर घर किसे हथ्थ ना आया। पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के अठारां ध्याए गीता, खाणी बाणी रंग लाल तन नां किसे चढ़ाया। मिल्या मेल ना साचे मीता, अंज़ील कुरान विच

जहान हो दलाल ना लए छुडाया। मक्का काअबा वेखे मन्दिर मसीता, ज्ञान ध्यान वेद पुराण ना कोई जाणे भेव जीअ का, नीकन नीका फीकन फीका अनरस मीठा रसन रसायणी रस किसे ना पाया। गुरमुख विरले पुरख अबिनाशी साचे नेत्र एका डीठा, मानस जन्म लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां इक्क बणाए धर्म अंगीठा, त्रैगुण माया देवे विच जलाया। त्रैगुण माया तेरा मठ, प्रभ साचा दए बणाए। तट्ट किनारा खिच ल्याए अट्ठ सट्ठ, पार ब्यासों खेल रचाए। सृष्ट सबाई उलटी गेड़े लट्ठ, नठ्ठ नठ्ठ, प्रभ कर्म कमाए। मण्डप माड़ी जाणे ढठ्ठ, बंक द्वार शाह कोई रहण ना पाए। दर घर साचे होए इक्ट्ठ, शब्द निशाना दए वखाए। चरन दुआरे जो जन आए नठ्ठ, नाम अधारा नर निरँकारा आपे आप हो जाए। जोती अग्नी लाए मट्ठ, हाडी जले तिन्न सौ सट्ठ, नाड़ बहत्तर दए दुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम इक्क सुहाए। साचा धाम मात बणाउँणा। त्रैगुण तत्त विचार, आपणा आप विच टिकाउँणा। शब्द सरूपी पहरेदार, पवण उनन्जा हुक्म सुणाउँणा। पुरीआं लोआं ख़बरदार, ब्रह्मा दर द्वार बुलाउँणा। तख्त ताज दए सीस निवार, गुरमुख माण दवाउँणा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, चारे मुख चारे वेद, अछल अछल्ला हरि अभेद, आप आपणे विच समाउँणा। ना कोई जाणे जीव गंवार, शिव शंकर सोया आप उठाउँणा। बाशक तशका गलों लाहुणा, एका बख्शे चरन प्यार। जगत जगदीसे खेल रचाउँणा, बीस बीसे माण गंवाउँणा, हरिजन बणाए सच्चा सिक्दार। करोड़ तेतीसा ख़ाक मिलाउँणा। गुरमुख साचा पाकी पाक, शब्द किवाड़ी खोल्हे ताक, दीपक जोती इक्क जगाउँणा। रती दस प्रभ अबिनाशी रक्खी ख़ाक, साधां संतां राज राजानां मस्तक टिका अन्तिम लाउँणा। कोए ना दिसे अग्गे आक, शब्द घोड़ा चले राक, पुरख अबिनाशी आप दुड़ाउँणा। शब्द सुनेहड़ा दर दर घर घर संत सुहेले देवे वाक्, इक्क जणाई वणज कराउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा ताल जगत विछोड़ा तुट्टे जाल, जंज़ाला आप मिटाउँणा। त्रैगुण माया तेरी धार, प्रभ साचा वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, आपणी हथ्थीं दए जलाईआ। लहिणा देणा देणा लहिणा चौथे जुग दए उतार, पंचम मीता अचरज रीता संग मुहम्मद चार यारां करे ख्वार देण दुहाईआ। आपे वसे हो हो बाहरा, जोत सरूपी रंग अपारा, शब्द खण्डा हथ्थ दो धारा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द करे ख़बरदार, तन बस्त्र अस्त्र शस्त्र एका आप सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि शक्त आदि भवानी, देवे चण्डी नाम निशानी, मेट मिटाए भेख पखण्डी शब्द चलाए एका बाणी, दूसर कोई रहण ना पाईआ। गुर गोबिन्द प्रभ दया कमाए, देवे शब्द निशानी। आप आपणी बिन्द उपजाए, गुणवन्ता हरि गुण निधानी। सागर सिन्ध अमृत आत्म सीर प्याए, दिवस

रैण ठण्ढा पाणी। एका अंक बस्त्र चीर पहनाए, बख्शे पद सच्चा निरबानी। नौ खण्ड पृथ्वी वहीर कराए, सोहँ मारे तिक्खी कानी। पीर दस्तगीर शाह हकीर दूर दुरानी कोई रहण ना पाए, ना कोई दीसे झूठ निशानी। गुरमुख साचे संत जनां आत्म अन्तर शब्द जंज़ीर लगाए, इक्क रखाए आपणी आनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा अन्त, आपे जाणे आपणी मति, सृष्ट सबाई उब्बले रत ना कोई जाणे खाणी बाणी। ना जाणे खाण · चारे खाणी

रचन रचाईआ। चारे बाणी ब्रह्म विचारा, पर्हा पसंती सार ना पाईआ। मधम बैखरी जगत धारा, रसना रहे गाईआ। साध संत करन हाहाकारा, जीवां जन्तां रहे सुणाईआ। आत्म तृष्ना जगत दर घर विकारा, साची भगती ना भगत कमाईआ। जूठा झूठा भरया तन हँकारा, आत्म शक्ती हथ्थ ना आईआ। मन मतिे काया तत्ते होए जीव दुष्ट दुराचारा, दिब दृष्ट साचा इष्ट देवी देव सार ना आईआ। माटी काया होई भृष्ट, ज्ञान गोझ भेव अभेदा अछल अछेदा डूंघी कन्दर दिस ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के चारे वेदा, वेद पुराण अठारां कतेबा, रसना जिह्वा कौस्तक मनी ना लग्गा थेवा, जोत निरँजण साचे गगन मस्तक थाली ना मात जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे घर, त्रैगुण माया तेरा नाता आपे रिहा तुड़ाईआ। नाता तोड़े पुरख बिधाता, वेला अन्तिम आया। सर्ब जीआं प्रभ ज्ञाता, जानणहार सर्ब अख्वाया। मेट मिटाए कलिजुग तेरी रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाया। अट्ठे पहर रहे प्रभाता, दिवस रैण एका रंग रंगाया। बैठा रहे इक्क इकांता, जन भगतां देवे अमृत बूंद स्वांता, सीतल धारा रिहा चलाया। देवे दरस बहु बहु भांता, आपे पिता आपे माता, बिरध बाल बाल जवान एका रंग रिहा रंगाया। ना कोई पुच्छे ज़ाता पाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ऊँचां नीचां विच समाया। त्रैगुण माया तेरा जाल, प्रभ साचा तोड़ तुड़ांयदा। आपे वेखे शाह कंगाल, गुरमुख साचे जोड़ जुड़ांयदा। फ़ल लगाए काया डाल्ह, साचा फ़ल मुख खुवांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाल, वेख वखाणे काया सच्ची धर्मसाल, धुंन अनाद एका राग सुणांयदा। सृष्ट सबाई पुण छाण, शब्द पाए नाम निधान, आप आपणी बणत बणांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त आपे लाहुण आया मकाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जगत जगाए बणाए बणत, मति तत्त रत आपणे रंग रंगांयदा। मति तत्त रत प्रभ रंगाईआ। बुध मति मन संग रखाईआ। धीरज यति सति रखे पत, मित गति हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे देवे वर, गुरमुख साचे संत जनां जोती लाड़ी कर प्यारी लोकमात जिस प्रनाईआ। हरि दाता वड भण्डार है, देवणहार संसार। जन भगत मंगण मंग भिखार है, देवे वस्त नाम अपार। सर्ब जीआं प्रभ मीत मुरार है, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर।

मनमुख जीवां करे ख्वार है, चारों कुन्ट हाहाकार। जन भगतां धर्म जैकार है, देवे नाम सच आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे नाम वर, जो जन आए दर द्वार। दर दुआरे आए भिखारी। हरि देवे नाम भण्डारा, रसना गाए गुण गुणकारी। मानस जन्म होए अधारा, दु:ख रोग सोग जगत चिन्त मिटाए, आत्म करे कारी। धुर संजोगी शब्द संजोग मिलाए, जोत सरूपी कर आकारी। आत्म अमृत रस साचा भोग लगाए, काया बीड़ा हड्डी रीड़ा कढ्ढे जन बिमारी। दरस अमोघ गुरमुख वखाए, आप आपणी दया कमाए, अट्ठे पहर रहे ख़ुमारी। जगत विछोड़ा इक्क विजोग मिटाए, दरगाह साची देवे सच्ची सिक्दारी। एका नाम सोहँ साची चोग चुगाए, पारब्रह्म ब्रह्म पावे सारी। चरन प्रीती जो जन साचा जोग कमाए, लक्ख चुरासी उतरे पारी। हउमे हँगता रोग गंवाए, आप उडाए शब्द उडारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तारे बंक द्वारी। बंक द्वारी आए निमाणा, दोए जोड़ करे बेनन्तीआ। पुरख अबिनाशी सुघड़ स्याणा, आपे होए जाणी जाणा, जाण पछाणे जीव जन्तया। गुरमुख चलाए आपणे भाणा, दर घर साचे देवे माणा, काया रंगण रंग चढ़ाए एका एक बसंतया। आप मिटाए जम की काणा, इक्क सुणाए अनहद धुंन अनाहद धुंनी आत्मक गाना, शब्द जणाए बोध अगाध्या। अक्खर वक्खर धुर फ़रमाणा, दो जहानी मात बिबाणा, किसे हथ्थ ना आए राजा राणा, गुरमुख विरले साची वस्त लोकमात लाध्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे साचा वर, धुर दरगाही साची दादया। धुर दरगाही एका दाद, जोग जगत तन पाए। मिले मेल माधव माध, मुक्ती मुक्त हो जाए। दिवस रैण जन लए अराध, आत्म शक्ती जोत जगाए। गुरमुख साचा साचा साजन मीत, साचा संत साध अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि देवे साचा वर, साचा मार्ग इक्क वखाए। एका मार्ग एका राह, प्रभ साचा रिहा जणाईआ। आपे बणे हरि मलाह, वेले अन्त होए सहाईआ। पार कराए फड़ फड़ बांह, ना होवे मात जुदाईआ। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, नाता तुट्टे भैणां भाईआ। दर दर घर घर अन्तिम उडणे काँ, ना कोई पिता ना कोई माँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, दे मति रिहा समझाईआ। गुरमति जगत अपार, शब्द जणाईआ। मनमति करे ख्वार, दर घर साचा मूल ना पाईआ। दुरमति जीव होए विभचार, काया रंगण ना रंग चढ़ाईआ। जन भगतां बख्शे किरपा धार, प्रभ साची दया कमाईआ। तन मन ख़जाना भरे शब्द भण्डार, दाना बीना आप अख्वाईआ। ठांढा सीना हरि प्रबीना, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जल आपे मीना, गुरमुख आत्म हरि परमात्म सदा सदा भीन्नी भीन्ना, कँवल नाती दो दोआबी बूंद स्वांती

इक्क इकांती रिहा मुख चुआईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत चाढ़्हे नाम रंगत, दर दुआरे आए मंगलाचार रसना गुण गहर गम्भीर गाईआ। गाया गुण गहर गम्भीरा, प्रभ अबिनाशी वर घर पाया। तन मन सांतक शांत सरीरा, बन्द दुआरा इक्क खुल्हाया। मिल्या मेल वड पीरन पीरा, अमृत आत्म साचा सीरा, बूंदा बांदी मुख चुआया। हरिजन साचा साचा हीरा, मस्तक बन्न्हे ताज साचा चीरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, शब्द चीरा सीस धराया। शब्द चीरा रक्ख सीस, गुरमुख ख़ुशी मनांयदा। मिले मेल हरि जगदीस, उज्जल मुख मात करांयदा। माया ममता तन देवे पीस, अग्नी अग्ग दाता सूरा सरबग तन जलांयदा। दरस दिखाए उप्पर शाहरग, जोत निरँजण जाए जग, दिवस रैण डगमगांयदा। जो जन दर दुआरे आए पड़े गुर पग, हँस बणाए कग्ग, दुरमति मैल तन गंवांयदा। शब्द बन्न्हे तन साचा तग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा मेल मिलांयदा। जगत तृष्ना अग्ग, जीव जलाया। माया राणी बद्धे तग, भरमे भरम भुलाया। जूठ झूठ अन्धेरी रही वग, पारब्रह्म भेव ना राया। दीपक जोती जगी ना सूरे सरबग, हँस काग रिहा बिल्लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरि जन साचे संत सुहेले सोए रिहा मात जगाया। जगत भुक्ख रसन विकारा, दिवस रैण रहे हलकाईआ। अट्ठे पहर हाहाकारा, माया ममता रोग हँगता एका तन वसाईआ। गुरमुख साचा नाम अधारा, नौ दुआरे वसे बाहरा, गुर पूरा साचा राह वखाईआ। एका देवे शब्द हुलारा, अन्दर बाहर कर प्यारा, काया मन्दिर साचा गुरदुआरा, गुर पूरा मेल मिलाईआ। भरया रहे तन भण्डारा, पुरख अबिनाशी देवे वारो वारा, वज्जा घर जन्दर बन्द किवाड़ी आपे कुण्डा लाहीआ। शब्द सिँघासण कर त्यारा, दस्म दुआरी पावे सारा, जोत जगाए अगम्म अपारा, आपे डगमगाईआ। शब्द सुणाए अनहद धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आत्म बूझ बुझाईआ। आत्म बूझ ब्रह्म ज्ञान, गुर साचे शब्द जणाईआ। आपे बख्शे चरन ध्यान, एका दूजा भेव मिटाईआ। अमृत आत्म तीर्थ सच इशनान, अठसट्ठ लेखा रिहा मिटाईआ। ना कोई वेद पुराण कुरान, अंज़ील सार ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जन्त जहान, पुरख अगम्मा नज़र ना आईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे सच्चा माल धन, जोत निरँजण एका रंग रंगाईआ। रंग रंगीला माधव माध, गुरमुख काया चोली आप रंगाईआ। शब्द देवे कलि साची दाद, नाम गोली आप बणाईआ। होए जणाई ब्रह्म ब्रह्माद, आत्म पड़दे खोल्ह खुल्हाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, अनहद साचा राग सुणाईआ। धुर दी बाण आदि जुगादि, जोती जोत सरूप हरि, एका राग सुणाए कन्न, अक्खर वक्खर बोल वखाईआ। अक्खर वक्खर हरि हरि रागा, हरि साचे संत जणाया।

लोकमात होए वड वडभागा, गुर पूरे दर्शन पाया। दुरमति मैल धोवे दागा, कागी काग हँस बणाया। मेल मिलाया कन्त सुहागा, चरन धूढ़ साचा मजन एका माघ कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, भेव अभेदा अछल अछेदा दरस अमोघा हरि संजोगा काया मन्दिर साचे अन्दर आपणा आप वखाया। काया मन्दिर रैण अन्धेरी, मनमुख भरम भुलाया। कोई ना दीसे सञ्झ सवेरी, राह साचा दिस ना आया। नौ दुआरे भरम भुलाए कर कर हेरी फेरी, दर घर आपणा मूल ना पाया। गुर पूरा तारे कर कर आपणी मेहरी, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। देवे दरस मिटाए हरस ना लाए देरी, जिस जन नाम साचा लड़ फड़ाया। आपे गुर आपे चेरी, तन मन चुकाए मेरी तेरी, आप आपणे अंक समाया। कलिजुग अन्तिम पावे फेरी, सृष्ट सबाई रिहा घेरी, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। सिँघ शेर हरि शेर दलेरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका डंक शब्द वजाया। शब्द डंक इक्क वजाए, दिस किसे ना आया। शाह सुल्तानां रिहा जगाए, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां साचा हिस्सा आप वंडाया। गुरमुख साचे संत मिलाए, आत्म घर दहि दिशा आपे वेख वखाए, आप आपणा कर्म कमाया। जोत सरूपी जामा पाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई रिहा एका कर, चार वरनां साची सरना, आप चुकाए मरना डरना, एका रंगण रिहा रंगाया। चार वरन एक सरनाई, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। नाता तुटा भैणां भाई, साक सज्जण सैण कोई दिस ना आईआ। गुरमुख साचे संत जनां दरस दिखाए तीजे नैणा, आत्म पर्दा खोल्ह वखाईआ। दर घर साचा इक्क वखाया, गुरमुख साचे चरन कँवल प्रभ एका बहिणा, साचा शब्द रिहा जणाईआ। तन पहनाए नाम गहिणा, गुरमुख साचे आत्म भाणा एका सहिणा, काया चोली साची डोली आपणे कंध उठाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम व्याहे पुरख अबिनाशी साची बोली, धर्म राए दी करे गोली, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। करे खेल हौली हौली, पूरे तोल रिहा तोली, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, लोआं पुरीआं रिहा डुलाईआ। लोआं पुरीआं गगन पताला, आपे आप हिलांयदा। शब्द सरूपी मारे छाला, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे कवण फ़ल लग्गा डाला, कवण रंग समांयदा। नाल रखाए काल महांकाला, गुर गोपाला दीन दयाला आप आपणा भेख वटांयदा। भगत जनां तोड़े जगत जंज़ाला, एका देवे नाम सच्चा धन माला, आपे शाह आपे कंगाला, दोवें खाली हथ्थ रखांयदा। काया मन्दिर इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, जगे जोत इक्क अकाला, अकाल मूर्त शब्द तूरत नूरो नूरत, साची सूरत आप जणांयदा। भगत जनां प्रभ आसा मनसा पूरत, मनमुखां दिसे दूरो दूरत, कूड़ो कूड़त सर्ब समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, एका राह

जगत मलाह धुर दरगाह वखांयदा। धुरदरगाही बेपरवाही साचा राह वखाया। आपे तारे फड़ फड़ बांही, चरन कँवल कँवल चरन जिस जन साचे सीस झुकाया। आदि अन्त देवे ठण्ढीआं छाँई, सृष्ट सबाई उप्पर धवल जाए मगल, उलटी करे नाभी कँवल, अमृत आत्म मुख चुआया। मेल मिलावा साँवल सँवल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दर मन्दिर शब्द सिँघासण जोत बिराजे, करे खेल देस माझे, कलिजुग संवारे तेरे काजे, सतिजुग साचा राह वखाया। शब्द सिँघासण डेरा लाए, जोती जामा पाया। मनमुख जीवां दिस ना आए, कलिजुग अन्धेरा छाया। हरि जन साचे रिहा जगाए, भाण्डा भरम भउ भन्नाया। · आप आपणा दरस दिखाया। अमृत आत्म मेघ बरस वखाए, मानस जन्म लेखे लाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, आवण जावण जम की फाँसी देवे फंद कटाया।