पुस्तकालयभाग ५

१४ चेत २०१३ बिक्रमी सवेरे निरँजण सिँघ दे गृह पिण्ड अजितवाल ज़िला फिरोज़पुर

खोज खोज थक्के गुर मन्दिर, गुर पूरा दिस ना आया। जगत हँकारी वज्जे जन्दर, राग छतीस भेव ना राया। बैठे रहे अन्धेरी कन्दर, अज्ञान अन्धेर ना किसे मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग काला वेख दर, आपणी रचना रिहा रचाया। कलिजुग काल दुहाई, संत सबाया। वेले अन्तिम होए जुदाई, ना दीसे कोई सहाया। गुरद्वार मन्दिर बैठे रोवण मारन धांही ना कोई करे पार किनारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत वेखे वीह सौ तेरां भेख भिखारी फेरा मारया। भेख भिखारी शब्द जरवाणा, इक्क रखाए भल्ला। करे कराए ख़बरदारी, भरम भुलेखा पाए कर कर वला छला। जीव जन्त ना पायण सारी, दिस ना आए निहचल धाम अटला। रैण अन्धेरी करे ख्वारी, डूंघी धारी जल थला। गुरमति आत्म तन विसारी, मनमुख कागी काग रला। शब्द फड़ प्रभ तेज कटारी, आप कराए आपणा हल्ला। आपे ढाहे उच्चे बंक द्वारी, ना कोई लाए घड़ी पला। एका धाड़ रिहा चाढ़्ही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम बुलाए एका हल्ला। नाम हल्ला देवे बोल, शब्द वड वड्याईआ। जगत वजाए साचा ढोल, दूतां दुष्टां दए सजाईआ। गुरमुख साचे संत वरोल, साची दृष्टा आप खुल्हाईआ। निज घर वासी वसे कोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल जगत जुदाईआ। कलिजुग संत माया मतिे, आत्म अन्ध अंध्यारी। दर घर साचे रहण तत्ते, होए दुष्ट दुराचारी। गुरमुख विरला प्रभ आप जणाए आपणी मित गते, मेल मिलाए जोत निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां साधन संतां चुक्के डोला शब्द होला खेल खिलारी। शब्द होला देवे खेल, खेल खिलावण

आया। मौत लाड़ी चाढ़्हे तेल, गुर चेल मिटावण आया। वेखे खेल रंग नवेल, सज्जण सुहेल दिस ना आया। जन भगत कराए आपणा मेल, जोत सरूपी दरस दिखाया। धर्म राए दी कटे जेल्ह, कलिजुग अन्तिम तरस कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मनमुख जीवां दए सजाया। मनमुख मुग्ध अञ्याण, जगत विकारया। मिल्या मेल ना हरि भगवान, भाण्डा भरया तन हंकारया। जूठा झूठा वेख मकान, मन्दिर सुत्ता पैर पसारया। कलिजुग झूठी पए दुकान, सतिजुग साचा हट खुल्हा रिहा। आपे करे पुण छाण, लक्ख चुरासी मेट मिटा रिहा। जगत जवानी भन्ने टाहण, तीर्थ तट्ट सथ विकारया। जन भगतां देवे जिया दान, नाम रथ इक्क चढ़ा रिहा। दीपक जोती जगे महान, साची गाथ रसन सुणा रिहा। निजानंद निज घर आत्म आपणे पाण, आप आपणा आप वखा रिहा। राग हदीसा एका गान, अजपा जाप हरि जपा रिहा। शब्द छत्र सीस झुलान, अमरापद पुरख अबिनाशी दर घर साचे सद शब्द बिबाणे आप बहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे कलिजुग यद्द, कवण दुआरे वज्जे नद, धुनी नाद कवण अपारया। वज्जे नाद शब्द जणाई, सोहँ सच्चा ढोला। जन भगतां बणत रिहा बणाई, चरन द्वार कराए गोला। साचे संत मिले वड्याई, एका तोल आत्म तोला। महिंमा अगणत गणी ना जाई, देवे शब्द नाम झकोला। गुरमुख साचे संत रिहा जगाई। मनमुखां गूढ़ी नींद सवाई, आप रक्खया पड़दा उहला। दर घर साचे वज्जे वधाई, मंगलाचार रैण सबाई, गुरमुख शब्द होए कुड़माई, भाग लगाए काया चोला। दिवस रैण ना होए जुदाई, मिले मेल प्रभ साचे माही, दरस दिखाए कला सोला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे रहण ना देवे तन पाया शब्द चोला। गुरमुख दुआरा धन्न है, मिले मेल हरि राए। आत्म बेड़ा रिहा बन्न है, देवे चरन सच्ची सरनाए। जगत अमोला नाम धन है, गुरमुख साचे लए छुडाए। जोत निरँजण चाढ़्हे साचा चन्न है, कलिजुग रैण अन्धेरी डगमगाए। गुरमुख साचे आत्म जाए मन्न है, एका दूजा भउ चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका रंगण शब्द चढ़ाए। शब्द चोली मात रंगाईआ। नाम डोली इक्क वखाए, हौली हौली रिहा उठाईआ। साची बोली इक्क सुणाए, सोहँ साचा जाप जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाईआ। निरगुण तेरी धार, भेव ना राया। सरगुण रिहा विचार, दिस ना आया। सभ घट रिहा पसार, आसण लाया। तीर्थ तट्ट ना दए आधार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। लक्ख चुरासी काया मट्ट, खाली दिसे शब्द हट्ट, साचा वणज ना किसे कराया। जूठा झूठा खेल बाज़ीगर नट, माया राणी भरम भुलाया। मस्तक जोत ना जगे लट लट, दुरमति मैल दए कट्ट, अमृत आत्म साचा जाम ना किसे पिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, वेख खेल सृष्ट सबाया। वेखे खेल जगत भिखारी, कलिजुग वेखण आया। कवण दुआरे शब्द भण्डारी, गुर गोबिन्द चरनी चित लाया। मायाराणी पसर पसारी, जीवां जन्तां आत्म अन्धी अन्ध अंध्यारी, सच वस्त किसे हथ्थ ना आया। जूठी झूठी चार यारी, पंचम भुल्लया मीत मुरारी, नैण मुँधारी मुख छुपाया। ना कोई देवे जगत अधारी, आत्म भुगती होई ख्वारी, आत्म तृष्ना मोह वधाया। दीपक जोत ना होए उज्यारी, शब्द ना उपजे सच्ची धुन्कारी, धुनी नाद काया ब्रह्माद साचे तन ना किसे वजाया। पुरख अगम्मा ना आया याद, दर दुआरा नर निरँकारा जोत सरूपी ना कोई लए लाध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल अपर अपारा। अपर अपारा हरि हरि खेल, जुगा जुगन्त बणाईआ। हरि संत सुहेला गुरमुख साचे रिहा मेल, मनमुख जीवां दिस ना आईआ। शब्द चाढ़्हे साचा तेल, साचा धाम इक्क सुहाईआ। आपे वसे रंग नवेल, दिवस रैण डगमगाईआ। आप चुकाए लहिण देण, दरस दिखाए तीजे नैण, किल्हा कोट हँकारी गढ़ काया मन्दिर दए तुड़ाईआ। आपे गुर आपे चेल, धर्म राए दी कटे जेल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आत्म ब्रह्म जणाईआ। आत्म ब्रह्म जणाई, शब्द अभेदया। कलिजुग जीव ना पाए सार, पढ़ पढ़ थक्के चारे वेदया। जोत निरँजण अपर अपार, आदिन अन्ता अछल अछेदया। काया मन्दिर रिहा पसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे वेद कतेब्या। वेद कतेबां पढ़ पढ़ थक्के, जीव जन्त जहाना। काज़ी मुलां शेख़ फिरन मक्के, बगलीं पकड़ कुराना। कलिजुग अन्तिम पैण धक्के, एका शब्द तीर निशाना। होए निमाणी अल्ला राणी तक्के, लक्ख चुरासी पुरख अबिनाशी लाड़ी मौत जगाई, हथ्थीं बन्न्हे गाना। गुरमुख पूरे आत्म दर वज्जे वधाई, साधां संतां सुरत ना आई, ज्ञानी ध्यानी भेव ना राई, माया ममता रही भुलाई, उपजे नाम ना सच तराना। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम जोत धर, लहिणा देणा जगत चुकाए, हरिजन साचे लए बचाए, देवे जगत सच्ची वड्याई। हरिजन साजन साचा मीत है, लोचन पेखे नैणा। अचरज चलाई रीत है, लक्ख चुरासी आप वहाए वहिंदे वहिणा। ना कोई गुरूद्वार मन्दिर मसीत है, पुरख अबिनाशी घट घट वासी काया मन्दिर साचे अन्दर धाम सुहेले एका बहिणा। इक्क सुणाए सुहागी गीत है, बैठा रहे सदा अतीत है, दिवस रैण परखे नीत है, आप चुकाए लहिणा देणा। गुरमुख साचे मानस देही जाणा जीत है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, शब्द पहनाए साचा गहिणा। शब्द गहणा तन पहनाए, करे तन शृंगारी। गुरमुख साचे संत जगाए, देवे शब्द भण्डारी। आप आपणी सरन रखाए, पारब्रह्म ब्रह्म भेव न्यारी। मानस जन्म लेखे लाए, जगे जोत अगम्म अपारी। पूर्ब कर्मां वेखे धर्मां, इक्क इकल्ला आपे वसे सच महल्ला,

दिस ना आए जल थला, सच टिकाणा दस्म दुआरी। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम वर, इक्क बहाए शब्द बिबाणे, लोआं पुरीआं पार कराना, मेल मिलाए जोत निरँकारी। जोत निरँकारी मेल मिलाए, करे खेल अवल्ला। शब्द जैकारी इक्क कराए एका हल्ला। वणज वापारी भगत कराए, देवे नाम धन साचा धना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, पंजां देवे आपे डन्ना। पंचां देवे डन्न, शब्द जणाईआ। भाण्डा भरम देवे भन्न, आत्म अन्तर अग्न बुझाईआ। होए प्रकाश आत्म अन्न्ह, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। आप चढ़ाए साचा चन्न, जोत लिलाटी रिहा जगाईआ। दो जहानी बेड़ा देवे बन्न, औखी घाटी पार कराईआ। साचा घर इक्क वखाए ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, जोत सरूपी डगमगाईआ। दो जहानी बेड़ा देवे बन्न, औखी घाटी पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे दर, संत असंता भेव अभेदा आत्म भेव रिहा खुल्हाईआ। वेखे संत साजण कवण धन कवण माल, कवण शाह कवण कंगाल, कवण जगत भगत दलाल, देवे वड वड्याईआ। काया फ़ल परखे डाल्ह, अमृत आत्म वेखे ताल, शब्द सरूपी मारे छाल, दहि दिशा वेख वखाईआ। माया तोड़े जगत जंज़ाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दर घर घर आपे वेखे, लोचन नेत्र साचे पेखे, करे खेल बेपरवाहीआ। वेखे वखाए थांउँ थाँ, करे खेल महाना। दर दर घर घर उडणे कां, उच्च महल्ल अटल रहण ना पाना। ना कोई दीसे पिता माँ, नाता तुट्टे भैण भ्राना। एका एक प्रभ साचे तेरा नां, झुले धर्म निशाना। पुरख अबिनाशी प्रगट होए पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं नाम गाना। गुर संगत धन्न कमाई, धन्न हरि नामा पाया। साचे घर वज्जी वधाई, मंगलाचार रसना गाया। नाता तुट्टे जगत जुदाई, पुरख अबिनाशी साचा पाया। होए सहाई सभनीं थाँई, घट घट वासी घट घट नज़री आया। पार उतारे फड़ फड़ बांही, अन्तिम बेड़ा बन्न्हे लाया। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँई, जिस जन आए दर दरसन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए आया जाया। आए दर परवान, आत्म मन्नया। देवे वर धुर फ़रमाण, साचा राग सुणाए कन्नया। मनमुख मूर्ख मुग्ध अञ्याण, चरन कँवल इक्क ध्यान, भाण्डा भरम दर घर भंनया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, मिले दात जिया दान, चढ़े चन्न साचा चंनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे जगत वर, दिस ना आए आत्म अन्न्हया। आत्म अन्ध अन्ध अज्ञान। भागां मन्द जगत निधान। आत्म विकारा जगत हँकारा, बन्द बन्द माया ममता माण तान। अन्त ख्वारा दुष्ट दुराचारा, हाहाकारा जीव कुरलान। हरिजन साचे चरन प्यारा, मिले नाम शब्द अधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां

वेखे इक्क दर आपे जाणे जानणहार। लग्गे भोग शब्द भगवान। रसना चोग जीव जहान। लिख्या लेखा धुर संजोग, कलि मेला मिल्या आण। जगत नाता होए विजोग, नाम रखाए साची आण। दर दुआरे दरस अमोघ, नाम जोग साचा पीण खाण। दूई द्वैती हउमे मिटे रोग, शरअ शरायती काया मन्दिर अन्दर इक्क मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे शब्द वर, देवत देवत देवत जिया दान। जिया दान जगत आस, प्रभ पूरन आप कराईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, रसना गोबिन्द गोबिन्द गाईआ। जो जन तजाए मदिरा मास, प्रभ सगली चिन्त मिटाईआ। लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास, पृथ्वी आकाश काया मण्डल साचे गगन आपे आप चढ़ाईआ। जोत सरूपी पाए रास, पुरख अगम्मा सदा अबिनास, आत्म सेजा बैठा आसण लाईआ। हरिजन साचे वसे पास, दिवस रैण ना होए उदास, राग अनाद अनाहद धुन, अनहद साचा राग सुणाईआ। दर घर साचे रिहा सुण, संत सुहेले आपे चुण, जोगी जुगता जाणे गुण अवगुण, सृष्ट सबाई छाण पुण, अक्खर वखर धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे शब्द वर, शब्द सिँघासण इक्क अपार, जोत निरँजण सच आकार, शब्द कराए जै जैकार, आप आपणा राग सुणाईआ। शब्द सिँघासण हरि बिराजे, दिस किसे ना आया। सीस रखाए एका ताजे, हरि जगदीस अख्वाया। लोआं पुरीआं करे काजे, प्रगट होए देस माझे, सम्बल नगरी डंक वजाया। भगत जनां प्रभ रखे लाजे, शब्द सरूपी मारे अवाज़े, अन्दरे अन्दर रिहा जगाया। मनमुख जीव जायण भाजे, जूठा झूठा साजन साजे, पंचम चोर अन्दर गाजे, बंक दुआरा दिस ना आया। हरि हरि साचा राजन राजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण साचे बहिणा, आप आपणा रंग वेखण आया। वेखे रंग अपार, खेल सबाया। सृष्ट सबाई हाहाकार, गुणवन्ता हरि गुण भतार, कन्त नारी दिस ना आया। गुरमुख साचा मीत मुरार, आत्म भरया शब्द भण्डार, माया ममता मोह गंवाया। जिस जन बख्शे चरन प्यार, अमृत आत्म ठण्ढी धार, कँवल नाभी मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, आत्म अन्दर काया सेजा आप आपणा चरन छुहाया। शब्द सिँघासण हरि बणाया, नाम चढ़ाए फूल। पुरख अबिनाशी आसण लाया, आपे कन्त आप कन्तूहल। दूसर कोए दिस ना आया, ना कोई पावा ना कोई चूल। गगन मण्डल विच समाया। आपे जाणे आपणा मूल। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा लै के आया, सत्तवें अन्दर बहि के आया, गुरमुख साजण साचे संत होए विभचारी, साचा कन्त दिस ना आया। जगत तृष्ना चढ़ी ख़ुमारी, आदि अन्त अन्त आदि भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बंक द्वारी, फड़े शब्द सच कटारी, चारों कुन्ट रिहा चलाया।

१५ चेत २०१३ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह पिण्ड बदोवाल ज़िला लुध्याणा

हरिजन मात वड्याईआ, देवणहार दातार। आपे वेख वखाईआ, वेख वखाए परखणहार। दर दुआरा बंक सुहाईआ, लेखा लिखे लिखणहार। आप आपणे अंक समाईआ, बख्शे चरन कँवल प्यार। साजण मीत सर्ब सुखदाईआ, देवे नाम शब्द भण्डार। अचरज कलिजुग रीत चलाईआ, एका रंगण रंग रंगे करतार। गुरमुख साचे काया तीर्थ इक्क वखाईआ, मंगे मंग दर द्वार। सीतल धारा अमृत मुख चुआईआ, जगत तृष्ना दए निवार। आप आपणी गोद उठाईआ, साचा देवे नाम हुलार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ फड़ बाहों लाए पार। सोहे बंक द्वार, चरन छुहाया। चरन कँवल प्रभ साची धार, राउ रंकां भेव मिटाया। मिटे भेव विच संसार, एका रंग रिहा वखाया। एका रंग एकँकार, सच महल्ला रिहा वसाया। सच महल्ला जोत निरँकार, शब्द पल्ला रिहा फड़ाया। शब्द पल्ला मीत मुरार, औखी घाटी रिहा चढ़ाया। औखी घाटी डूंघी गार, बजर कपाटी पड़दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन वेख सच घर, साची हाटी साचा वणज कराया। वणज कराए लेखे लाए काया चाम, सज्जण सैण सईआ आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी रिहा कटाईआ।

१५ चेत २०१३ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह लुध्याणा

काया गढ़्ह अपार हरि बणाया। कोए ना वेखे उप्पर चढ़, सृष्ट सबाई भरम भुलाया। नौ दुआरे रहे खड़, दसवां दिस किसे ना आया। रसना वखाणी रहे पढ़, हिस्सा नाम ना किसे वंडाया। माया ममता रहे सड़, दहि दिशा ना पड़दा लाहया। पंजां चोरां रहे लड़, लड़ सच ना किसे फड़ाया। दर घर साचे ना लग्गी जड़्ह, जड़्ह आपणी आप उखड़ाया। कलिजुग वहिण रहे हड़्ह, मनमुख आपणा आप रुढ़ाया। गुरमुख साचा एका अक्खर जाए पढ़, गुर मन्त्र शब्द जणाया। लेखा चुक्के मढ़ी मड़्ह, घर साचे दए बहाया। दरस दिखाए दया कमाए ना कोई सीस ना कोई धड़, हरि जगदीसा दया कमाया। शब्द मारे काड़ काड़, दूती दुष्टां दए दुरकाया। साचा घाड़न रिहा घड़, घड़न भन्नणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे आसण डेरा लाया। साचे आसण हरि बिराजे, दिस किसे ना आया। शब्द सिँघासण देस माझे, वेसी वेस कमाया। राज राजाने लाहे सीस ताजे, नर नरेशी रहण ना पाया। आपणा साजन आपे साजे, दस दस्मेश भेख वटाया। आप संवारे आपणे काजे, ब्रह्मा विष्न महेष सेव कमाया। भगत जनां हरि रक्खे लाजे,

देवत देवी देव आप अख्वाया। शब्द सरूपी मारे आवाज़े, नेत्र नैणा नेंह लगाया। जगत कराए साचा हाजे, हाजन हाजे आबे हयात, अमृत आत्म मेघ मींह बरसाया। साधां संतां खोल्हे पाजे, काया माटी खेह उडाया। शब्द घोड़े चढ़या साचे ताजे, नौ खण्ड पृथ्वी आपे वेख वखाया। नाम बणाए सति जहाजे, सोहँ अक्खर वक्खर इक्क रखाया। दो जहानी राजन राजे, शाह सुल्ताना आप अख्वाया। वेखे खेल कल कि आजे, भेव किसे ना आया। जीव जन्त साध संत चारों कुन्ट फिरन भाजे, भाणा राणा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण जोती आसण लाया। जोत बिराजे शब्द सिँघासण, अन्त लए अंगड़ाईआ। प्रगट होए सर्ब गुणतासन, शब्द करे कुड़माईआ। वेख वखाणे पृथ्वी आकाशन, साची नाम करे चढ़ाईआ। प्रगट होए घनकपुर वासन, मन्दिर मुनारे देवे ढाहीआ। मेट मिटाए मदिरा मासन, मनमुखां मस्तक काली छाहीआ। जन भगतां होवे दास दासन, देवे जगत जुगत वड्याईआ। काया मण्डल वेखे रासन, आत्म घर वज्जे वधाईआ। सरन रखाए शब्द स्वासन, साची बणता रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे आसण लाए, शब्द सिँघासण इक्क सजाईआ। प्रेम सिँघ बिलासन, परम सुख पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। शब्द सिँघासण शाह सुल्तान, हरि साचा आप सुहांयदा। अट्ठे पहर नौ जवान, अस्त्र शस्त्र एका शब्द तन सुहांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। शब्द उडाए इक्क बिबाण, ना कोई जाणे जीव जहान, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी करे पुण छाण, एका कंडा पुरख अबिनाशी वंडा, सोहँ डण्डा नाम रखांयदा। जगत झुलाए इक्क निशान, प्रगट होए श्री भगवान, जन भगतां देवे जिया दान, दाता दानी आप अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण मेहरबान, नेत्र अंजन ब्रह्म ज्ञान, चरन मजन धूढ़ इशनान, दुरमति मैल गवांयदा। साचा सज्जण दो जहान, भाण्डे भरम भज्जण जो जन साची सेव कमान। जगत विकारा रसन तजण, दर दुआरे साचे सज्जण, अमृत आत्म पी पी रज्जण, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटान। जन भगतां आया पड़दे कज्जण, रक्खे लाजी लाज लज्जण। लाजावन्त हरि भगवन्त, जगत अधारे साचे संत, किरपा कर अपर अपारे। आप बणाए आपणी बणता, देवणहार सृष्ट सबाईआ। देवणहार अगम्म अगम्मा, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। काया माटी वेखे चम्मा, दर दुआरा कोई रहण ना पाईआ। आपे जाणे आपणा कम्मा, जोत निरँकारा कर आकार, सृष्ट सबाई विच समाईआ। कलिजुग तेरा धुँदूकार, जीवां जन्तां साधां संतां आत्म होया इक्क हँकारा, शब्द आधारा कोई दिस ना आईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, शब्द खण्डा फड़ दो धारा, मारी जाए वारो वारा, ना सके कोई छुडाईआ। मन्दिर अन्दर हाहाकारा, गुरदुआरा

ना कोई सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आपणी कल रिहा वरताईआ। आपणी कल आपे वरते, कलिजुग अन्तिम आया। वेखे खेल उप्पर धरते, साध संत कोई रहण ना पाया। राज राजान शाह सुल्तान फिरन भिखारी दर दर मंगते, आत्म इच्छया पूरन भिच्छया ना कोई पाया। मनमुख जीव नाम विहूणे जगत नंगते, काया पड़दा शब्द दुशाला किसे हथ्थ ना आया। हरि जन साचा प्रभ अबिनाशी तेरी माणे साची संगते, जुगा जुगत शब्द घोड़े साचे चाढ़्ह, साचे मार्ग पाया। आत्म रंगण एका रंगते, एका अक्खर गुरमुख पढ़ना, भाणा सहिणा रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम दरस अमोघ धुर संजोग आपणा मेल मिलाया।

१६ चेत २०१३ बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह पिण्ड मुध ज़िला जलँधर

हरि दाता दातार है, देवणहार संसार। जीव जन्त गंवार है, प्रभ अबिनाशी ना पायण सार। जिस जन देवे किरपा धार है, सो जन उधरे मात पार। चरन प्रीती सच्चा इक्क विहार है, वणज कराए नाम वापार। जूठ झूठ चुक्कणा कलिजुग भार है, वेले अन्तिम होए ख्वार। खाली ठूठा काया उजाड़ है, ना कोई लगावे अन्तिम पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत प्यारे दर घर साचे देवे वाड़। गुरमुख साचा धन्न, धन्न जणेंदी माईआ। आपणा बेड़ा आपे ल्या बन्न, गलों कटे जम की फाहीआ। रसन विकार तजे तन, मस्तक टिक्का लाहे काली छाहीआ। धर्म राए ना देवे डन्न, प्रभ अबिनाशी होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आप आपणी दया कमाईआ। गुर भण्डार आत्म अनन्द है, गुर मन्त्र हीन ना खाए। निझ घर आत्म परमानंद है, जल मीन रही बिल्लाए। झूठी माया भरमा कंध है, भागांहीण कोई ना ढाहे। मदिरा मास बत्ती दन्द है, पीण खाण सुझ ना पाए। गुरमुख साचे आत्म चढ़या साचा चन्द है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस हरि रघुराए। साचा खाण रसना मुख, जगत विकार गंवावणा। पुरख अबिनाशी लए रख, नाम अधार दवावणा। दरस दिखाए हो प्रतक्ख, हरि एका कर्म कमावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द आहार इक्क करावणा। शब्द आहारा तन मन सीता, सीतल धार वहाईआ। गुर अमृत आत्म साचा पीता, ठण्ढा ठार रखाईआ। मिले मेल प्रभ साचे मीता, देवे प्यार दर द्वार सच्ची सरनाईआ। आपे परखे काया नीता, काया महल्ल अटल उच्च मुनार बैठा आसण लाईआ। भगत जनां दर साची रीता, साचा राह इक्क वखाईआ। संत सुहेले सदा अतीता, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे

बख्शे घर, रसना भोग इक्क लवाईआ। जगत खिलाड़ी आप, आप खलांयदा। दर दरबारी आप, दर सुहांयदा। नर निरँकारी आप, जोत जगांयदा। शब्द अधारी आप, जाप जपांयदा। कर्म विहारी आप, सभ घट वेख वखांयदा। धर्म जैकारी आप, साचा धाम इक्क जणांयदा। जन्म अधारी आप, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। पैज संवारी आप, जिस जन दया कमांयदा। नाम ख़ुमारी वड प्रताप, अमृत आत्म जाप पिआंयदा। आपे होए माई बाप, गुरमुख साचे गोद उठांयदा। नेड़ ना आयण तीनो ताप, शब्द कटारी तन पहनांयदा। पंच विकारा रिहा कांप, नाम डण्डा इक्क उठांयदा। आदिन अन्ता आपे आप, आप आपणे रंग समांयदा। साधन संतां वेखे पाप, सच दुआरा दिस ना आंयदा। नौ खण्ड पृथ्वी थापन रिहा थाप, आप आपणी बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भेखधारी भेख वटांयदा। भेखाधारी आप भेख वटाया। जगत पसारी आप, सर्ब समाया। शब्द भिखारी आप, निहकलंक नाम रखाया। वणज वपारी आप, साचा वणज नाम कराया। जोत उज्यारी आप, दीपक जोत रिहा जगाया। शब्द उडारी आप, लोआं पुरीआं विच समाया। ब्रह्म अधारी आप, पारब्रह्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाया। जगत अनादी आप, शब्द नाद वजाया। ब्रह्म ब्रह्मादी आप, ब्रह्मण्ड खण्ड समाया। बोध अगाधी आप, बोध अगाधा शब्द जणाया। माधव माधी आप, आदि अन्त भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोगी जुगत जगत जुगादी आपणा भेख वटाया। भेखधारी आप भेख वटांयदा। लेखा लिखे बण लिखारी, लिखणहार आप अख्वांयदा। लिख्या लेख मेट संसारी, मेटणहार सर्ब जणांयदा। वेख वखाए दर द्वारी, जुगा जुगन्तर बणत बणांयदा। सतिजुग द्वापर त्रेता पावे सारी, कलिजुग अन्तिम अन्त जगांयदा। देवे दान शब्द भण्डारी, जीव जन्त विच टिकांयदा। आत्म करे साची कारी, विकार हँकारी नष्ट करांयदा। आपे धुन सच्ची धुन्कारी, आत्म धुन इक्क उपजांयदा। शब्द फड़ खण्डा दो धारी, सुन्न मुन तोड़ तुड़ांयदा। आपे वसे हो हो बाहरी, गुरमुख साचे साजण चुण आपणा आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे लेखा लिखणहारा, सृष्ट सबाई मापा। आपे परखे परखणहारा, आपे जाणे आपणा आप। आपे रक्खे रखणहारा, हरिजन होए वड वड प्रतापा। सृष्ट सबाई मथनहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे पुन्न पापा। शब्द आधार ब्रह्मण्ड है, ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ होए। जोत सरूप इक्क आकार है, पुरीआं लोआं जोत बलोए। एका शब्द सच्ची जैकार है, जुगा जुगन्तर प्रगट होए। प्रभ तिक्खी रखे धार है, काया अन्तर ना वेखे कोए। जन भगतां पहरेदार है, आपे आप उठाए सोए। एका बख्शे चरन प्यार है, कलिजुग दुरमति मैल धोए। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत निरँजण प्रगट होए। जोत निरँजण निराकार, जोती जामा पाया। शब्द रक्खे भगत भण्डार, आपणा काम आप कराया। नौ खण्ड पृथ्वी परखणहार, सत्तां दीपां खेल न्यारा, करे कराए गुप्त ज़ाहिरा, आप आपणा मुख छुपाया। कलिजुग रैण अन्धेरी धुँदूकारा, ज्ञान गुर शब्द किसे हथ्थ ना आया। गुरमुख विरले लए उधारी, आत्म जोत जगे निरँकारी, पारब्रह्म ब्रह्म पावे सारी, मिले मेल पुरख भतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप कराए भगत विहारा। जगत विहार करावण आया, पुरख अबिनाशी भेव अभेदा। शब्द जैकार करावण आया, आपे आप अछल अछेदा। जोत निरँजण कर आकार, शब्द खण्डा फड़ दो धार, मेट मिटाए चारे वेदा। मनमुख जीवां भरम निवार, अन्तिम कलिजुग करे ख्वार, सोहँ मारे तिक्खा नेजा। गुरमुख साचे लाए पार, आप आपणी किरपा धार, चरन छुहाए आत्म सेजा। आत्म सेजा हरि विचार, जोत सरूपी करे आकार, दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़, बैठा रहे दर दहिलीजा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां किरपा देवे कर, तन मन काया आत्म सेजा। तन मन काया सीतल धारी, प्रभ दर्शन पाया नैणा। हउमे तृष्ना अग्न निवारी, नाता तुट्टे भाई भैणां। पारब्रह्म ब्रह्म पावे सारी, एका एक नज़री आए साक सज्जण सैणा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, जगे जोत नर निरँकारी, गुरमुखां देवे शब्द भण्डारी, तन पहनाए साचा गहणा। सृष्ट सबाई अन्ध अंध्यारी, अट्ठे पहर रहे दुख्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, साचा हुक्म भाणा सहिणा। हरि भाणा अडोल, अडोल रखाया। सृष्ट सबाई रिहा तोल, तोलणहार आप अख्वाया। शब्द अटला रिहा बोल, आप आपणा राग उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा मेला कन्त सुहाग मिलाया। कन्त सुहागी साचा पाया, सुरत सवाणी जागी। शब्द अनादी नाद वजाया, दुरमति मैल भागी। आदि जुगादी दर्शन पाया, हँस बणया कागी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, देवे दरस वड वडभागी। वडभागी वडभाग, गुर मन्त्र जाणया। आत्म दीपक जगे चिराग, माण निमाणया। कलिजुग काया धोवे दाग़, साचा देवे पीण खाणया। जगत तृष्ना बुझाए आग, दर दुआरा जिस जन माणया। चरन कँवल जन जाए लाग, लेखा चुक्के आवण जाणया। माया डस्से ना डस्सणी नाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे देवे माणया। दर घर साचा दर दरबार, प्रभ साचा इक्क सुहांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। जन भगतां वेखे कर विचार, जगत विचोला आप अख्वांयदा। मनमुख रोवे धाहां मार, काया डोला ना कोई उठांयदा। धर्म राए करे ख्वार, कलिजुग होला अन्त वखांयदा। लाड़ी मौत करे ख़बरदार, पूरा तोला हुक्म सुणांयदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संत सुहेले वेख घर, आप आपणा रंग वखांयदा। रंग वखाए सति सरूप, निज्ज घर आत्म वस्सया। हरि हरि वडा शाहो भूप, मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया। जुगा जुगन्तर महिंमा अनूप, कलिजुग तेरी अन्तिम वार तीर निराला कस्सया। पवण उनन्जा देवे धूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां किरपा देवे कर, एका जोत करे प्रकाश कोटन कोट रवि सस्सया। कोटन कोट रवि ससि करे प्रकाशया। एका राह साचा देवे दस्स, आदि पुरख अबिनाशया। जन भगतां मेल मिलाए नस्स नस्स, वेख वखाणे पृथ्वी आकास्सया। मनमुख जीवां अन्तिम रिहा झस्स, होए कलिजुग मात विनास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, रसन तजाए मदिरा मास्सया। मदिरा मास रसन तजाए, आत्म ब्रह्म जणाईआ। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, निर्मल जोती आप जगाईआ। साची नईआ जगत चढ़ाए, पार किनारा इक्क वखाईआ। साक सज्जण सैण इक्क अख्वाए, शब्द अस्वारा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, इक्क हुलारा रिहा दवाईआ। इक्क हुलारा शब्द झूला, काया मन्दिर हरि टिकाया। मिले मेल कन्त कन्तूहला, भाण्डा भरम हरि भन्नाया। पुरख अबिनाशी दूल्हो दूला, मानस जन्म लेखे लाया। मनमुख जीव माया ममता भूला, हउमे चिन्ता रोग वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा संत सुहेला धुर संजोग मिलाया। धुर संजोगी साचा मेला, प्रभ साचा आप मिलांयदा। आपे गुर आपे चेला, गुर मन्त्र शब्द जणांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला कलिजुग काया पंच बसंतर लग्गी ना कोए बुझांयदा। कोई ना दिसे सज्जण सुहेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द वर, आप आपणे रंग समांयदा। आप आपणे रंग समाया, वड वड नीकन नीका। राउ रंकां रिहा जगाया, रसना रस रहे कलि फीका। एका डंक रिहा वजाया, भेव खुल्हाए जीव जीअ का। गुरमुख साचा भगत जगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेख चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीं का। जगत ज्ञाना गुर शब्द है, घट घट प्रगट होए। आपे पिता आपे मात है, दूसर दिसे नाही कोए। पुरख अबिनाशी आत्म दात है, ऊँच नीच नीच ऊँच विच बलोए। आप बैठा रहे इकांत है, दिवस रैण कदे ना सोए। जन भगतां दिवस रैण अट्ठे पहर रहे प्रभात है, शब्द जणाए त्रै त्रै लोए। एका देवे धुर दरगाही साची दात है, शब्द सुनेहड़ा साचा ढोए। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत है, ना जन्मे ना कदे मोए। मेट मिटाए अन्धेरी रात है, तन मन बीज साचा बोए। इक्क चलाए गाथ है, सतिजुग साचा प्रगट होए। सगल वसूरे जाण लाथ है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, मिले मेल त्रलोकी नाथ है। त्रैलोकी नाथा हरि रघुनाथा, जोती

जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई सगला साथा, लेखा लेख मस्तक माथा, लिखणहार आप अख्वाईआ। जन भगत चढ़ाए साचे राथा, शब्द बिबाणा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पकड़ उठाए राजा राणा, ना कोई दिसे शाह सुल्तानां, वाली दो जहाना आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। शाह सुल्तानां रंक राजानां, एका रंग रंगांयदा। अट्ठे पहर करे ध्यान द्वार बंक, साजन साचा आप सुहांयदा। गुरमुख विरले आत्म जोती लाए तनक, साचा नाम तिक्खा बाण आर पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, सोलां कर तन शृंगार, शब्द भरे नाम भण्डारा हउमे तृष्ना रोग निवार, इक्क उजाला गुर गोपाला जोत निरँजण आपणा मेल मिलांयदा। गुरमुख सति सरूप है, सति पुरख भगवान। ना कोई रंग रूप है, आदि अन्त एका जाण। आपे दीपक जोत सच्चा धूप है, साचा मेला पवण मसाण। जुगा जुगन्त महिंमा अनूप है, आपे वेखे आवण जाण। मिल्या मेल हरि शाहो भूप है, होए सहाई दो जहान। दया कमाए अन्ध कूप है, जोती जगे जगत महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर आए दया कमाए, एका बख्शे जिया दान। जिया दान देवे दाता, भरया शब्द भण्डारा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाता, अमृत देवे बूंद स्वांता, काया करे ठण्ढी ठारा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, उप्पर धवल चलाए गाथा, कर्म धर्म धर्म कर्म आपणे हथ्थ रखाता, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, भरया रहे जगत भण्डारा। कलिजुग भण्डार भरपूर, प्रभ साचा दया कमांयदा। अट्ठे पहर हाज़र हज़ूर, जिस जन साची दया कमांयदा। आपे दाता जोधा सूर, जोती देवे साचा नूर, शब्द साचा नाद वजांयदा। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, गुरमुख साचे मस्तक धूढ़, काया रंगण रंग गूढ़ चढ़ांयदा। मनमुख जीव ना जानण मूढ़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले इक्क इकेले दर दुआरे आपणे मेले, आप आपणा हथ्थ समरथ सिर टिकांयदा। रख हथ्थ समरथ, जगत वड्याईआ। पंच विकारा देवे मथ, बूंद रक्त लेखे लाईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ, कथा ना कथनी जाईआ। पंजां चोरां पाए नत्थ, डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर दुआरे जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां किरपा देवे कर, बख्शे सरन सच्ची सरनाईआ।