पुस्तकालयभाग ५

१७ चेत २०१३ बिक्रमी जसवंत सिँघ दे गृह करतार पुर महल्ला चरखड़ी ज़िला जलँधर

सोभावन्ती नार गुरमुख सच सवाणीआ। प्रभ पाया पुरख भतार, मिल्या मेल साचे हाणीआ। आत्म जोती जगे अपार,

तुटे जम की काणीआ। वरन गोती दए निवार, दुरमति मैल जाए धोती, अमृत आत्म देवे ठण्ढा पाणीआ। हरि जन बणाए दर दुआरे साचे मोती, इक्क सुणाए साची बाणीआ। सृष्ट सबाई रही रोती, खाली होई जेरज खाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, देवे दात वड वड दानीआ। दानी दाता आप, धुर दरगाहीआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, जिस जन दया कमाईआ। मेल मिलावा कमलापात, पति पतिवन्ता पूरन भगवन्ता साचे संतां दरस दिखाईआ। महिंमा जगत भगत भगवन्ता, आपे बणत बनावणहार आप अख्वाईआ। देवे वड्याई जीवां जन्तां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेत्र अंजन नाम साचा आपणी हथ्थीं पाईआ। नेत्र नाम साचा कज्जल गुरमुख साचे पाया। मिल्या मेल प्रभ साचे सज्जण, भाण्डा भरम भन्नाया। आत्म ताल घर साचे वज्जण, राग अनादी एका राग सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, चरन धूढ़ कराए साचा मजन, जो जन चरन सरन सच्ची सरनाई आया। चरन धूढ़ मस्तक रेखा, गुरमुख विरले लाईआ। आपे जाणे अगला पिछला लेखा, जीव जन्त सार ना पाईआ। कलिजुग माया भरमे भुल्ले मुग्ध गंवारी, नेत्र गुर गुर नेत्र किसे ना देखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, आत्म तृष्ना हँगता रोग गंवाईआ। जगत विजोग झूठा नाता जाए छुट्ट, प्रभ साचा दया कमाईआ। पंजां चोरां कढ्ढे कुट्ट, शब्द चोट इक्क लगाईआ। जूठ झूठ काया मन्दिर देवे जड़्ह पुट्ट, एका नाम सच फुलवाड़ी आपे दए लगाईआ। दर दुआरे जाए वाड़ी, शब्द घोड़े जाए चाढ़्ही, आपे होए पिछे अगाड़ी, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। हरिजन लाज रखाए चरन छुहाए दाढ़ी, माया ममता अग्न तृष्ना देवे साड़ी, एका लग्न गुर चरन ध्यान रखाईआ। दीपक जोती साचे जगण, दर दुआरा एका एक जो जन मंगण, नाम भिच्छया पूरन इच्छया प्रभ साचे आप कराईआ। मनमुख जीव भौंदे नग्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, आपणे अंगण आप रखाईआ। आप आपणे अंग समाईआ, गुरमुख संत जगाए। काया चोली रंग वखाया, नीचों ऊँच बणाए। शब्द घोड़े तंग कसाया, सूचो सूच आप हो जाए। भुक्ख नंग दए कटाया, एका दूजा भउ चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, आपणे अंगण आप रखाए। दरस पेखत नैनण नैण लोचन, जगत गया विकारा। दर दुआरे मिटी लिखी रेखन, मिले मीत शब्द भण्डारा। मनमुख जूठे झूठे दर दुआरे वेखण, दिस ना आए नर निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, एका रंग रंगाए, शब्द डोली विच बिठाए, साची गोली आप हो जाए, दो जहानी पार किनारा। दो जहानी उधरे पार, जिस जन सेव कमाईआ। शब्द निशानी विच संसार, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। गुण निधानी किरपा करे

अपर अपार, जाणी जाण आप अख्वाईआ। खाली भरे भगत भण्डार, वेख वखाए वारो वार, जुगा जुगन्त साध संत पूरन भगवन्त साची बणत बणाईआ। माया पाए जगत बेअन्त, हरिजन विरले मेल मिलावा साचे कन्त, नार सुहागण तन मन बैरागण एका मीता हरि हरि सदा रक्खे चीता, दूजा नेत्र दिस ना आईआ। मिल्या मीत हरि मुरार, दर घर साचा पाया। सोलां कर तन शृंगार, प्रभ अबिनाशी घर मनाया। मिल्या मेल पुरख भतार, एकँकार एका चोला तन पहनाया। शब्द कराए जै जैकार, साचा ढोला रिहा गाया। अज्ञान अन्धेरा मिटे धुँदूकार, दीपक जोत रिहा जगाया। जिस जन बख्शे चरन प्यार, सो जन उधरे विच संसार, एका रंगण रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, दूजा दर ना मंगण जाया। जिस जन मिल्या मेल, हरि भगवन्तया। शब्द चढ़ाए साचा तेल, काया चोली रंगे रंग बसंतया। धर्म राए दी कटे जेल्ह, दिवस रैण रैण दिवस अट्ठे पहर सुणे बेनन्तया। आपे होए सज्जण सुहेल, सदा सुहेला सद वसे रंग नवेल, एका धाम इक्क अखवन्तया। आपे गुर आपे चेल, आप आपणा करे मेल, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, एका देवे शब्द वर, पुरख अबिनाशी घट घट वासी पित हित पती पतवन्तया। पति रक्खणहार सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई आए डर, ना होए कोई सहाईआ। लक्ख चुरासी आवे जावे जन्मे जाए मर, ना कोई फंद कटाईआ। गुर गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरा एका दर, साचा घर दए वखाईआ। मिले मेल प्रभ साचे हरि, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, दुरमति मैल रहण ना पाईआ। आप आपणी किरपा कर, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, एका घर रिहा वसाईआ। वस्सया घर हरि गोबिन्दा, शब्द सिँघासण पाया। सगल उतरी तन मन चिन्दा, पुरख अबिनाशी नज़री आया। हरिजन उपजे साची बिन्दा, मात कुक्ख सुफल कराया। जीव जन्त कलि करे निन्दा, मुख कालख टिका लाया। जिस जन मेला गुणी गहिंदा, आत्म धार वहाए सागर सिन्धा, नेत्र लोचन नैण बन्द किवाड़ी दए खुल्हाया। आपे तोड़े वज्जा जन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, दस्म दुआरी जोत निरँकारी शब्द धारी एका धार रिहा वहाया। दस्म दुआरी दर दरवाज़ा, प्रभ साचे आप सुहाया। आपे वसे गरीब निवाजा दिस किसे ना आया। जिस जन तेरा साजन साजा, तेरे मन्दिर अन्दर विच सुहाया। आप संवारे तेरा आपणा काजा, चरन कँवल कँवल चरन उप्पर धवल दोए जोड़ सीस निवाया। काया फुल्लवाड़ी जाए मवल, मिले मेल साँवल सँवल, आत्म सेजा साची बैठा आसण लाया। उलटी करे नाभ कँवल, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, नाम भण्डारा देवे भर, अतोट अतुट अखुट आप अख्वाया। नाम भण्डार हरि भरपूर, तोट रहे ना राईआ।

जन भगतां सद हाज़र हज़ूर, बेमुखां दिस ना आईआ। शब्द उपजाए अनाहद साची तूर, अनहद साचा राग सुणाईआ। जोती बख्शे साचा नूर, निर्मल जोत आकार कराईआ। जगत नाता कूड़ो कूड़, अन्तिम कोई रहण ना पाईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। चतुर सुजान बणाए मूढ़्ह, जो जन बत्ती दन्द गाईआ। एका रंग चढ़ाए गूढ़, मदिरा मास तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, आप आपणा दरस दिखाईआ। दरस दिखाए तीजे नैणा, गुरमति बूझ बुझाईआ। कलिजुग वहिण वहे वहिणा, मन मति फिरे हलकाईआ। ना कोई दिसे साक सज्जण सैणा, भैणां भईआं सार ना राईआ। आपे होए साक सज्जण सैणा, जुग जुग चुकाए लहिणा देणा, देवणहार सभनीं थाँईंआ। हरि जन तेरा एका नाउँ मात रहिणा, दूसर कोई दिस ना आईआ। शब्द संतोखी आत्म एका भाणा आत्म घर साचे सहिणा, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, उज्जल मुख रिहा मात कराईआ। उज्जल मुखड़ा होए मात, हरि हरि हिरदे वाचा। उतरे दुखड़ा जगत तुट्टे नाता। बूझ बुझाए जीउ पिण्ड लेखा चुक्के ज़ात पाता। उत्तम ज़ात मिले मेल प्रभ कमलापात, एका नांओ वखाणे साचो साचा। आप बणाए पारज़ात, कौस्तक मणीआ साचा टिक्का लाए मस्तक माथ, धुर दरगाही देवे सच सुगाता। शब्द चढ़ाए साचे राथ, मेल मिलाए त्रैलोकी नाथ, आप चलाए आपणी गाथा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हाथा। नाम विहूणा जग, मात बौरानया। माया तृष्ना लगी अग्ग, होए सुंञ मसाणया। अन्तिम हँस बणे कग्ग, एका भुल्ले गुण निधानया। दिस ना आए उप्पर शाह रग, दर घर साचे एका शाह सुल्तानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल दो जहानया। दो जहानी वेखे खेल, लोआं पुरीआं वासा। लक्ख चुरासी घल्ले धर्म राए दी जेल्ह, प्रगट जोत पुरख अबिनाशा। पकड़ उठाए फड़ फड़ गुर चेल, झूठी ना कोई पाए रासा। जन भगत चढ़ाए आत्म अन्तर तेल, नाम वस्त पाए काया कासा। आप आपणा करे मेल, वेख वखाणे पृथ्वी आकाशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक शब्द चलाए हरिजन साचे स्वास स्वासा। स्वास स्वास रसन गुण गाया। लेखे लाए काया हड्ड नाड़ी मास, आप आपणी दया कमाया। गुरमुख साचे बलि बलि जासन, मिल्या मेल हरि शाहो शाबासन, काया मन्दिर जोत जगाया। अप तेज़ वाए पृथ्वी आकाशन, पंजां तत्तां विच समाया। आदि अन्त ना होए विनासन, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग लेखा रिहा लिखाया। पुरख अबिनाशी साचा कन्ता। नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाए, लक्ख चुरासी जीव जन्ता। ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ वंड कराए, किसे दिस ना आए, साधन संता। शब्द खण्डा प्रभ हथ्थ उठाए, वढ्ढे वड वड दंता। मनमुख होए नार

दुहागण कोई रहण ना पाए, हउमे रोग गंवाए हँगता। पंच विकारा खण्ड खण्डता, जिस जन मिलाए साची संगता। जेरज अंड कट वखाए, साची रंगण नाम रंगता। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आप आपणी गोद उठाए जिउँ नानक अंगदा। गुरमुख साचा गोद उठाए, धुर दरगाही बाल अञ्याणा। अगाध बोध प्रभ शब्द जणाए, इक्क सुणाए धुर फ़रमाणा। दाता जोधा आप अख्वाए, हरि सूरबीर बलवाना। हिरदे सोध गुर मन्त्र नाम जपाए, शब्द चढ़ाए सच बिबाणा। काया अन्तर जगत बसंतर आप बुझाए, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, मारे तीर शब्द निशाना। शब्द निशाना वज्जे तीर, बजर कपाटी पार कराईआ। अमृत आत्म बख्शे सीर, काया ठंडी ठार कराईआ। दूई द्वैती कढ्ढे पीड़, शब्द धारा इक्क चलाईआ। आदि अन्त प्रभ बन्न्हे बीड़, जोत अकारा नर निरँकारा काया मन्दिर उच्च मुनारा आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, एका जोत शब्द जैकारा, दो जहानी उतरे पारा, पल्लू साचा नाम फड़ाईआ। साचा पल्लू नाम फड़ाए, दो जहानां वाली। गुरमुख साचे मात उठाए, जगाए जोत इक्क अकाली। आप आपणे रंग रंगाए, देवे शब्द सच्चा धन माली। शब्द घोड़े तंग कसाए, शाह अस्वारा हरि निरँकारा वेख वखाए काया डाल्ही, जोती जोड़े मेल मिलाए, जिस जन देवे नाम आधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, निहकलंकी जामा पाए। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी रामा। नौ खण्ड पृथ्वी दिस ना आया, शब्द वजाए इक्क दमामा। गुरमुख साचा लोकमात साचा हिस्सा रिहा वंडाया, लक्ख चुरासी लाड़ी मौत करे ध्याना। राज राजानां खाली ख़ीसा कर वखाया, प्रगट होए शाह सुल्तानां। कुरान हदीसा रहण ना पाया। वेद पुराणां वक्त चुकाया। इक्क चलाए शब्द हदीसा, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। राउ रंकां विच समाया। एका छत्र झुलाए सीसा, सोहँ खण्डा हथ्थ रखाया। वरभण्डी हरि रिहा चलाया। साचा डण्डा नाम लगाया। दूसर कोई रहण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, भाणे अन्दर सद समाया। हरि भाणा बलवान, किसे ना जाणया। भुल्ले जीव नादान, माया रुलाए राजे राणयां। गुरमुखां आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, जिस जन आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानया। चरन प्रीती बख्शे साचा ध्यान, दीपक जोती जगे महानया। रसना नाउँ हरि हरि थांउँ देवे पीण खाण, जगत तृष्ना अग्न बुझानया। शब्द चढ़ाए जगत बिबाण, पताल अकाशां इक्क उडानया। धर्म झुलाए मात निशान, लेखा लिखे श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे जिया दान, हथ्थीं बन्न्हे नाम सच्चा गानया। नाम गाना बन्न्हे हथ्थ, हरि दाता धुर दरगाहीआ। शब्द चढ़ाए साचे रथ, पिता मात आप अख्वाईआ। सगल

वसूरे जायण लथ्थ, जो जन आए दर्शन पाईआ। जगत विकारा देवे मथ, एका अक्खर वक्खर पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई पाए नत्थ, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। महिंमा जगत चलाए अकथ, अकथ ना कथया जाईआ। सर्बकला आपे समरथ, हर घट में रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां एका मेला आपणा आप मिलाईआ। आप आपणा मेल मिलाया, देवे शब्द अधारा। गुरमुख साचा सेवा लाया, चरन कँवल कँवल चरन एका बख्शे नाम प्यारा। उलटी नभी मवले कँवल, उप्पर धवल साची खिड़े मात गुलज़ारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी सति फुलवाड़ी वेखण आया बसंत बहारा। सतिजुग तेरी सच फुलवाड़ी, प्रभ साचे मात लगाईआ। किया विहार सतारां हाढ़ी, अमृत आत्म बख्शी दात साची वस्त झोली पाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, नेड़ ना आए मौत लाड़ी, शब्द बिबाणा रिहा उठाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़ी, जोत जगाए, बहत्तर नाड़ी, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दर घर साचे देवे वाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां इक्क अधारा, जोत निरँकारा शब्द वणजारा एका वणज कराईआ। साचा वणज करावण आया, एका नाम अमोला। हरिजन साचा दर घर साचे लाहा लैण आया, दर दुआरे बणया गोला। मनमुख जीवां पुरख अबिनाशी लोकमात चढ़ लैण आया, धर्म दुआरे बणया साचा तोला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई वेख हरि, लक्ख चुरासी जूठी झूठी माया लूठी शब्द हथौड़े भन्नण आया मौला। धुर दरगाही बाण, धुर दरगाहीआ। धुर दरगाही सच फ़रमाण, धुर दरगाही रिहा सुणाईआ। धुर दरगाही एका आण, सृष्ट सबाई रिहा पाईआ। धुर दरगाही शब्द बिबाण, लोकमाती रिहा उडाईआ। धुर दरगाही इक्क निशान, साचा झण्डा नाम झुलाईआ। धुर दरगाही राज राजान, शाह सुल्तानां रिहा मिटाईआ। धुर दरगाही हरि भगवान, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दात वडी वड्याईआ। धुर दरगाही साचा राणा, लोकमात कलि आया। जन भगतां मेला पुरख बिधाता, वल छल कर कर जगत भुलाया। हरिजन मिटे अन्धेरी राता, दीपक जोती जाए बल अज्ञान अन्धेर गंवाया। ना कोई वेखे परखे ज़ाता पाता, ऊँचां नीचां शाह सुल्तानां एका राह वखाया। बैठा रहे इक्क इकांता, सृष्ट सबाई पिता माता, दिस किसे ना आया। हरिजन मेला कमलापाता, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप बणाया शब्द विचोला, साचा चपू नाम लगाया। शब्द विचोला आप बणाया, साची बणत बणाईआ। सोहँ ढोला कन्न सुणाया, अगणत गणी ना जाईआ। धुर दरगाही आया तोला, संत असंता रिहा तुलाईआ। बजर कपाटी पड़दा खोल्हा, दस्म दुआरी बूझ बुझाईआ। नौ दुआरे काया माटी झूठा डोला, मनमुख जीव फिरे हलकाईआ। प्रगट होए

प्रभ कला सोला, आपणी कल रिहा वरताईआ। जन भगतां देवे शब्द झकोला, पार किनारा इक्क वखाईआ। सच दुआरा एका खोल्हा, अमृत आत्म धारा रिहा मुख चुआईआ। दर दुआरे करे कराए गोला, मानस देही उज्जल मुख हरिजन साचे रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मात गर्भ ना उलटा रुख़, आवण जावण पतित पावन लेखा रिहा मिटाईआ। आवण जावण चुक्के झेड़ा, मिले मेल पुरख अबिनाशा। दो जहानी बन्न्हे बेड़ा, हरि हरि साचा दासन दासा। भाग लगाए काया खेड़ा, जोत जगाए पृथ्वी आकाशा। लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, भन्न वखाए काया कासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे हक्क निबेड़ा, जन भगतां वसे आस पासा। आस पास दो जहानी, देवे शब्द निशानया। मारे तीर तिक्खी कानी, इक्क सुणाए साची बाणीआ। सर्ब जिया प्रभ जाण जाणी, करे कराए आप पछाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल दो जहानया। दो जहानी वेखे खेल, सर्ब जीआं प्रभ ज्ञाता। परखण आया गुरू चेल, कवण दुआरे संत दुलारे बद्धा सच्चा नाता। माया ममता कवण वणजारे, हउमे हँगता भरे भण्डारे, साचे नुहावण कवण नहाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा इक्क पछाता। महांबली बलवान, नर निरंकारया। वल छल छली जहान, अछल अछल्ल आप करा रिहा। वेख वखाणे नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां गली गली, पुरीआं लोआं इक्क ध्यान लगा रिहा। जोत निरँजण कर प्रकाश दीपक साची मात बली, मेट मिटाए अन्ध अंध्यारया। पवण उनन्जा छत्र झुलार, दर दरबार साचे बली, ब्रह्मे वेता मुख उग्घाड़या। जोती जोत सरूप हरि, एका लाए शब्द झड़ी, वक्ख कराए सीस धड़ी, नगर खेड़ा कोई दिस ना आ रिहा। ब्रह्मा वेता ब्रह्म विचार, आत्म दए दुहाईआ। प्रगट होए नर निरँकार, पुरी ब्रह्म होए जुदाईआ। शब्द चले तीर अपर अपार, गुरमुख साचे विच समाईआ। लोआं पुरीआं करे ख्वार, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। पारब्रह्म करे कराए आपणी कार, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म भेव ना राईआ। इक्क इकल्ला जै जैकार, शब्द मृदंग रिहा वजाईआ। गुरमुख विरला सुणे सच्ची धुन्कार, काया रंगण जिस जन एका रंग रंगाईआ। मनमुख जीवां दर दर घर घर हाहाकार, दिवस रैण दए दुहाईआ। हरि संत सुहेला सच सुहागी एका नार, प्रभ साचा कन्त हंढाईआ। जगत दुहागण होए विभचार, प्रभ अबिनाशी दिस ना आईआ। गुरमुख विरले आत्म सोई जागी, उपज्या मन इक्क वैरागी, शब्द धारा रिहा चलाईआ। आप बणाए हँस कागी, दुरमति मैल धोवे दागी, अमृत आत्म सच सरोवर इक्क इशनान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी करी कुड़माईआ। लक्ख चुरासी तेरा नाता, प्रभ साचा जोड़ जुड़ांयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, आप आपणे रंग समांयदा। भगत जनां देवे साची दाता,

आत्म झोली इक्क भरांयदा। आपे पिता आपे माता, आपणी गोद उठांयदा। सति पुरख निरँजण सांतक सांता, अमृत साचा सीर पिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क चलाए शब्द तीर, चारों कुन्ट करे वहीर, ना कोई दिसे औलीआ पीर फ़कीर, शाह सुल्तानां ख़ाक रलांयदा। शाह सुल्तानां देवे ख़ाक रुलाई, प्रभ साचे जोत जगाईआ। चारों कुन्ट पए दुहाई, ना सके कोई छुडाईआ। नाता तुट्टे भैणां भाई, पिता पूत ना कोई गोद उठाईआ। ना कोई दिसे धी जवाई, कलिजुग तेरी वारी अन्तिम आई, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। धर्म राए घर आई चांईं चांईं, वेख वखाणे थांउँ थाँईं, नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंडां, मेट मिटाए भेख पखण्डा, सोहँ फड़े हथ्थ विच डण्डा, लुकया कोए रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। लाड़ी मौत करे शृंगार, एका दर सुहाया। धर्म राए दे दर दरबार मंगे वर, किरपा धार दे दे वर, लोकमाती रही राह तकाया। कलिजुग अन्तिम आए डर, वेख वखाए घर घर, नारी कन्त ना सके कोए हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, धुर दरगाही साचा दर इक्क खुल्हाया। साचा दर इक्क खुल्हाए, चार वरन चार मीता। साचा घर इक्क वखाए, एका अक्खर नाम पढ़ाए, माण रखाए अठारां ध्याए गीता। बजर कपाटी पाड़ वखाए झूठा पत्थर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विकाए साची हाटी, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ ताटी, जीव जन्त साध संत फिरन हलकाए। नाम वस्त तन साची हाटी, प्रभ साचा आप टिकाया ए। गुरमुख विरला खोल्हे आत्म बन्द ताकी, जिस जन आपणी दया कमाया ए। अमृत आत्म देवे साचा साकी, प्रेम प्याला इक्क प्याया ए। मनमुख भुल्ले बन्दे ख़ाकी, दीन दयाला दिस ना आया ए। पंचम चोर होए आकी, शब्द खण्डा ना किसे हथ्थ फड़ाया ए। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जन भगतां लहिणा देणा चुकावण आया बाकी, आप आपणे रंग रंगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेला इक्क इकेला, आत्म जोती शब्दी मेला, पवण स्वासी इक्क कराया ए। पवण स्वास साचा मेला, आत्म जोत जगाईआ। गुरमुखां होया वक्त सुहेला, दुरमति मैल काया दूर कराईआ। मिले मेल प्रभ साचे गुर गुर चेला, रंग नवेला धाम सुहाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, नाम नामा शब्द फड़ाए सचा दामा, पलू आपणे हथ्थ रखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ अन्तरजामा, मेट मिटाए रैण अन्धेरी शामा, अज्ञान अन्धेरा अन्ध मिटाईआ। लक्ख चुरासी करे एका तामा, वज्जे शब्द जगत दमामा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। लक्ख चुरासी तुट्टे नाता, मिले मेल हरि भगवाना। एका रंग पुरख बिधाता, धुर

दरगाही देवे शब्द निशाना। साचा शब्द जगत बिबाण, मिले मेल हरि भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, दीपक जोती जगे महाना। शब्द गुर अपार है, हरिजन रिदे वसाए। दो जहानी उतरे पार है, धर्म राए ना दए सजाए। जिस जन बख्शे चरन प्यार है, अन्तिम मेला मेल मिलाए, हउमे दुखड़ा रोग उतरे पार है, उज्जल मुखड़ा आप कराए। आत्म सुखड़ा हरि शब्द शृंगार है, मिले वर घर मेला सहिज सुभाए। उलटा रुख़ड़ा गर्भवास है, लक्ख चुरासी फंद कटाए। काया माटी अन्तिम होणी नास है, ना सके कोए छुडाए। जो जन प्रभ चरन होए दासन दास है, देवे दरस हरि रघुराए। जोती जोत सरूप हरि, सभ घट रक्खे वास है, दिस किसे ना आए। रोग विजोग दोवें तन, होए धुँदूकारा। शब्द राग गुर सुणना कन्न, करे पार उतारा। धूंआं धुखे काया मन, सुणे सुणाए ना कोई पुकारा। भरमे भरम जगत मन, होया धुँदूकारा। आपणा बेड़ा लए बन्न्ह, पंच विकारा प्रभ देवे डन्न, सच कराए वणज वापारा। सच्चा देवे माल धन्न, ना कोई लाए मात संन्ह, भरया रहे भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आउँणा जाणा लेखे लाए, रोग सोग चिन्त मिटाए, काया कुक्खड़ी सुखला किशना पक्ख लए रक्ख, देवे चरन सहारा। बुध बल प्रभ साचे हथ्थ, जिस जन बणत बणाईआ। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, काया अन्दर रिहा समाईआ। सर्बकल करे समरथ, काया रंगण रंग चढ़ाईआ। शब्द डण्डा फड़ाए हथ्थ, अवल्लड़ी चाल रिहा चलाईआ। गुरसिख ना हारे मात हट्ठ, काया माटी उलटी लट्ठ रिहा गिड़ाईआ। लेखा लिखे अट्ठ सट्ठ ,धर्म दुआरे इक्क इक्ट्ठ, जोत निरँकारे नठ्ठ नठ्ठ, गुरमुखां रिहा जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती शब्दी देवे नाम वर, उडे उडाए जगत फिराए दयावान दया निध दाता आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शब्द विचोला जिस जन दलाल। गुर पीर गाए साचा ढोला, एका रंग समाए बिरध बाल जुवान। जिस जन मिल्या साचा तोला, अट्ठे पहर रहे निगाहबान। दर दुआरा आपणा खोल्हा, नाम फड़ाए सच निशान। अंग संग संग अंग काया अन्दर साचे मन्दिर सद वसे कोला, नर हरि श्री भगवान। आप उठाए तेरा काया डोला, सृष्ट सबाई वेखा होला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। ब्रह्म ज्ञान शब्द जणाई। प्रभ आत्म जोती गुरसिख प्रनाई। आप उठाए कलिजुग सोती, मस्तक टिक्का दुरमति मैल धवाए काली शाही। नाम विहूणी सुरत सवाणी रही सोती, कोई ना पकड़े अन्तिम बांही। गुरमुख साचे संत दुलारे पारब्रह्म कलि पाए सार, सदा सदा देवे कलि ठण्ढीआं छाँई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म भण्डारा देवे भर, दिसे किसे नाही। मूर्ख मुग्ध गंवार, चरन द्वारया। तन रंगे रंग अपार, लेखा चुक्के नौ द्वारया। मंगे मंग शब्द अपार, भेव खुल्हे दस्म दुआरया।

अंग संग संग अंग आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारया। भुक्खे नंगे उतरे पार, सिर हथ्थ रख करतार, बेड़ा दो जहानी पार उतारया। आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त साचे संत पावे सार, दिवस रैण रहे पहरेदारया। मेल मिलावा साचे कन्त, जगत बणाए साची बणत, महिंमा गिणाए गणत अगणत, लेखा आपणे रक्ख हथ्थ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, दे मति पंज तत्त काया विच टिका रिहा।

१७ चेत २०१३ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

जगत बुलाया बोलदा, प्रभ आप बुलावणहारा। काया माटी सभ दी फोलदा, कवण शब्द वणजारा। नाम हाटी एका खोल्हदा, भरया रहे सच भण्डारा। वेला नेड़े कला सोल दा, सम्मत सोलां खेल अपारा। चुक्कया झेड़ा रसना बोल दा, ना कोई करे बोल विकारा। हरिजन साचे फड़ फड़ आपे मेलदा, मेलणहार सच्ची सरकारा। वेखे खेल गुर गुर चेल दा, दृष्ट इष्ट वेखे आत्म धारा। एका रंग रंग नवेल दा, सृष्ट सबाई दए सहारा। जन भगतां नाता तुट्टे धर्म राए दी जेल्ह दा, देवे दरस अगम्म अपारा। जुगां जुगां दे विछड़े फड़ फड़ बाहों मेलदा, साचे शब्द करे वणजारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल रंग नवेल दा, हरि करता करनहारा। जगत नवेला वस्सया वक्खर सोहे थांउँ। एका राह साचा दस्सया, पुरख अबिनाशी अगम्म अथाहो। सच दुआरा आपे बहि बहि हस्सया, काया खेड़ा वेखे नगर गराउँ। सच वणजारा जगत वस्सया, होए सहाई हरिजन साचे पुरख अबिनाशी साचे थांउँ। एका तीर निराला कस्सया, सोहँ जपया अजपा नाउँ। मेट मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया, फड़ फड़ हँस बणाए काउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सद सुहेला देवे ठण्ढी छाउँ।