पुस्तकालयभाग ५

१७ चेत २०१३ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

हरि शब्द बलवान, जगत उपाया। पुरख अबिनाशी मार ध्यान, लोकमाती खेल रचाया। नौ खण्ड पृथ्वी आपे वेख विखाण, सत्तां दीपां रिहा जणाया। राज राजानां शाह सुल्ताना मारे एका बाण, शब्द तीर रिहा चलाया। साधां संतां करे पछाण, आत्म जोती वेख वखाया। कलिजुग जीवां जगत ज्ञान, अज्ञान अन्धेर वधाया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, प्रभ चरनी चित्त लाया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, दूई द्वैती भरम मिटाया। एका मिले शब्द निशान, दर दुआरा इक्क सुहाया।

नौ दुआरे बन्द दुकान, दसवें बूझ बुझाया। दीपक जोती जगे महान, गुर मन्त्र शब्द जणाया। आत्मक राग सुणावे अनहद कान, कवण आत्मक धुन रिहा उपजाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, अंज़ील कुरानां सार ना राया। हरिजन साचा चतुर सुजान, पुरख अबिनाशी चरन ध्यान एका ओट रखाया। मिले मेल हरि गुण निधान, जगत जंज़ाला फंद कटाण, एका मार्ग रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरस अमोघ धुर संजोग आपे आप कराया। हरि शब्द हरि दान, मेहर कमाईआ। जन भगतां देवे जिया दान, आत्म तृष्ना अग्न बुझाईआ। दर दुआरे साचा माण, काम क्रोध नेड़ ना आईआ। शब्द बिठाए इक्क बिबाण, जोधन जोध आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी फंद कटान, जिस जन मिले नाम धन, आत्म जाए मन्न, हउमे रोग गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि जी पाया, करया खेल अवल्ला, वरन गोत किसे दिस ना आया, वस्सया सच महल्ला। भरम भुलेखे जगत भुलाया, दूई द्वैती लाया सला। हरिजन साचा भगत जगाया, नाम फड़ाया साचा पल्ला। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया, होए सहाए जल थला। जल थल प्रभ आप समाया, वेख वखाए उजाड़ पहाड़ डूंघी डल्ला। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आप आपणे रंग समाया। हरि शब्द जगजीत, सृष्ट सबाई जितया। गुरमुखां बख्शे चरन प्रीत, करे कराए साचा हितया। काया करे ठण्ढी सीत, अमृत आत्म बख्शे साचा मितया। इक्क सुणाए सुहागी गीत, दरस दिखाए नित नवितया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, वेखे लक्ख चुरासी वार थितया। शब्द गुर जगत दात है, देवणहार दातार। चरन कँवल गुर सच्चा नात है, मेल मिलाए धुर दरबार। साचा मेला पुरख बिधात है, घर दिसाए इक्क एकँकार। एकँकारा उत्तम ज़ात है, ज़ात पाती विच ना आए। सृष्ट सबाई पिता मात है, निर्मल जोती रिहा जगाए। आपे आप कमलापात है, सच सिँघासण आसण लाए। सति पुरख निरँजण साचा मात है, सति सतिवादी हरि हरि रघुराए। शब्द ब्रह्मादी विच ब्रह्माद है, धुन अनादी इक्क वजाए। बोध अगाधी माधव माध है, भेव अभेदा आप अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्त आदि अन्त साध संत भगत भगवन्त आपणी रचन रचाए। शब्द अनादी बोल हरि सुणांयदा। सृष्ट सबाई तोले पूरा तोल, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरले आत्म पड़दे देवे खोल्ह, बजर कपाटी फोल फुलांयदा। काया मन्दिर साचे अन्दर करे चोहल, साचा राग इक्क सुणांयदा। आदि अन्त ना जाए हरि भूल, भाणे विच समांयदा। लक्ख चुरासी काया मट शब्द मधाणे रिहा वरोल, साची सेव कमांयदा। गुरमुख साचे संत जनां दुरमति मैल देवे कट, इक्क वखाए साचा हट,

चौदां लोकां भेव मिटांयदा। आत्म सर सच सरोवर ना कोई दीसे तीर्थ तट्ट, हरि हरि वस्सया घट घट, घट भीतर आप समांयदा। जोत जगाए काया मट, दिवस रैण लट लट, अज्ञान अन्धेर रहण ना पांयदा। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, गुर चरन सरोवर साचा मट्ठ, लक्ख चुरासी होवे भट्ठ, अन्तिम जोती मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन बणाए एका गोती, गुरमुख उपजाए साचे माणक मोती, माणक मणीआ आप अख्वांयदा। माणक मोती गुरमुख लाल उपंनया। तन पहनाए शब्द दुशाल, जगत चढ़ाए साचा चंनया। आपे शाह आपे कंगाल, देवे वस्त नाम धन माल, वड दाता हरि धन्न धंनया। फ़ल लगाए काया डाल्ह, अमृत आत्म सुहाए एका ताल, नेड़ ना आए काल महांकाल, जगत मिटाए झूठा जनया। जगत अवल्लड़ी चले चाल, धुर दरगाही शब्द दलाल, संत सुहेले लए भाल, कलिजुग वेखे अन्तिम बन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी आत्म घर दिवस रैण लगाए संन्हिआ। लक्ख चुरासी काली धार, कलिजुग रैण विहाईआ। वेले अन्तिम पैणी मार, बीस इक्कीसा जोत जगाईआ। शब्द खण्डा फड़ हथ्थ कटार, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा हरि जगदीसा रिहा जगाईआ। वरभण्डी खेल विच उनीसा, ना कोई दिसे मूसा ईसा, काला सूसा रहण ना पाईआ। ना कोई पढ़े कुरान हदीसा, अंज़ील कुरानां वेद पुराणां, हरि हरि सच्चा शाह सुल्ताना, वेख वखाए खाणी बाणी, गुरमुख साचे ब्रह्म ज्ञानी, एका हरि हरि जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा जगत वर, अगम्म अगम्मा भगत जणाईआ। शब्द सुनेहड़ा धुर दरगाह, प्रभ साचा मात पुचांयदा। कलिजुग जीवां अन्तिम देणा फाह, राए धर्म बणत बणांयदा। लाड़ी मौत करे इक्क नकाह, कलिजुग वेला वक्त सुहांयदा। वेख वखाणे थांउँ थाँ, नौ खण्ड वंड वंडांयदा। ना कोई सहाई पिता माँ, पुत्तर धीआं दिस ना आंयदा। गुरमुख विरले संत सुहेले गुर पूरा आपे पकड़े बांह, एका एक चरन टेक साचा राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, जीव जन्त प्रभ माया पाई कलि बेअन्त, गूढ़ी नींद सवांयदा। कलिजुग जीव जाग जगत जलनया। अन्तिम जोती दीपक बुझे चिराग, होए अन्धेर काया मस्सया। माया ममता हँस बणाया काग, पंच पंचायणी बहि बहि डंनया। माया डसणी डस्से नाग, साचा धन दर घर दिस ना आए आत्म अन्न्हया। चरन कँवल प्रभ साचे लाग, आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि साचे बेड़ा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, कोए ना लाए मात सन्न्हया। शब्द चले एका लहर, प्रभ साचा मात चलांयदा। लेखा लिखे सवा पहर, काया नगर काया शहर साचा नगर खेड़ा इक्क वसांयदा। भरम भुलेखा कढ्ढे ऐर ग़ैर, जो दर आए भेव खुल्हांयदा।

शब्द दाता आत्म हरि हरि ज्ञाता वड शाइरी शाइर, देवी देव आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम वरते कहर, प्रगट होए गम्भीर गहर, भेव कोई ना पांयदा। हरिभगत उधारे कर कर आपणी मेहर, हरि दाता हथ्थीं आपणी बन्न शब्द गाना, तन्द सुच्चा नाम रखांयदा। आपे आप आप हरि निरवैर नौ खण्ड पृथ्वी रिहा घेर, साची वंडां वंड वंडांयदा। वेख वखाणे अंडज जेर, जेरज अंड विच वरभण्ड आत्म ब्रह्म ब्रह्म वखांयदा। लक्ख चुरासी सुत्ती दे कर कंड, नार दुहागण होई रंड, संत सुहागी जगत वैरागी गुरमुख मात बणांयदा। सोई सुरती जिस जन जागी, दर घर साचे बणे हँस मात कागी, चरन सरोवर साची धूढ़, मनमुख मूढ़ इक्क इशनान करांयदा। काया रंगण रंग चाढ़्हे गूढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द वजाए डंक आप उठाए राउ रंक, रंक राजाना शाह सुल्ताना वाली दो जहानां आपणा आप जणांयदा। दो जहानां हरि हरि वाली, शब्द गुर उपजाया। लिख्या जाणे धुर, वरन अवरनी भेव ना राया। ना कोई जाणे देवत सुर, करोड़ तेतीसा भेव ना पाया। शब्द चढ़े प्रभ साचे घोड़, चिट्टे अस्व तंग कसाया। दो जहानी रिहा दौड़, पुरीआं लोआं बाहर कराया। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठे कौड़, कलिजुग अन्तिम चौथा, पौड़ साचा पौड़ा रिहा उठाया। प्रगट हरि घर ब्रह्मण गौड़, ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, साढे तिन्न हथ्थ झेड़ा जगत मुकाया। साचा शब्द इक्क रखाए साचा शब्द साचा पौड़, गुरमुख साचे संत जनां साचा दर रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, काला वेस दर दरवेश नर नरेश, ना कोई मुछ दाढ़ी, ना दीसे केस, आप आपणा रूप वटाया। केसाधारी नर निरँकारी। जोत अगम्म अगम्म अपारी। शब्द तेज जगत कटारी। ब्रह्मण्ड खण्ड खण्ड वंड जल कारी। चण्ड प्रचण्ड पावे वंडां, बेहंढ्ढ खण्ड रंड नर नर नारी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मेट मिटाए भेख पखण्ड, एका शब्द एका गुर, एका हरि एका नर, एका दर एका सर, एका वर चार वरन खड़े रहण द्वारी। चार वरन प्रभ एका दाता, जोती भेख वटांयदा। शब्द देवे घर साचे साची दाता, दहि दिशा वेख वखांयदा। हरिजन अपारे पारज़ाता, कौस्तक मणीआ मस्तक तिलक लगांयदा। मिले मेल प्रभ कमलापाता, आप चढ़ाए औखी घाटी, इक्क वखाए साची हाटी, साचा सौदा नाम रखांयदा। बजर कपाटी जिस जन पाटी, जगे जोत काया माटी, लेखा चुक्के तीर्थ ताटी, अमृत सर सरोवर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख कल, घर अवल्ला इक्क इकल्ला आपणा आप सुहांयदा। गुर संगत धन्न कमाई, हरि हरि मंगल गाया। आत्म दर वज्जे वधाई, अन्ध अज्ञान अन्धेर रिहा मिटाया। दीपक जोती करे रुशनाई, जिस जन काया तन भाण्डा भरम भउ भन्नाया। शब्द गुरमुख सगन लगाए करे मात कुड़माईआ, नाम दात साची

आत्म झोली रिहा भराया। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे नाम वर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, चरन सरन सरन चरन गुर इक्क ध्यान जिस जन लगाया। चरन ध्यान गुरदेव, गुर मन्त्र जगत जणाईआ। मिले मेल प्रभ अलख अभेव, अमृत आत्म साचा फ़ल खवाईआ। रसना गाए जिह्वा जिहव, आवण जावण पतित पावण साचा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे जगत वर, अन्दर मन्दिर साचे बहि बहि हरिजन आपे गाए, आपे सके सुणाईआ। सच राग घर साचे गाया, सुणे सुणाए काना। मनमुख जीवां दिस ना आया, नाद अनादी इक्क तराना। दहि दिशा दर वेख वखाया, गुणवन्ता हरि गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, साचा हिस्सा मात वंडाया। मिले मेल श्री भगवान, श्री भगवान सच सुल्तान घर साचे तख्त बिराज्जया। धर्म झुलाए इक्क निशान, शब्द सरूपी मारे आवाज्या। एका राग सुणाए कान, खाणी बाणी वेद पुराणी सारे गाण, आपे रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, दिवस रैण अट्ठे पहर निगाहबान, जन भगत संवारे जगत काज्जया। हरि जोत अगम्म बेपरवाह है। आपे आप पए जम्म, ना कोई पिता ना कोई माँ है। पवण स्वासी ना कोई दीसे दंम, ना कोई लए साह है। आपे आप आपणा जाणे कम्म, एका वसे साचे थाँ है। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप रखाए आपणा नां है। जुग जुग धारे भेख भेख वटांयदा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी लिखे लेख, लिखणहार आप अख्वांयदा। धुर मस्तक लावे साची मेख, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरमुख विरला आत्म नेत्र लए पेख, मनमुख जीवां दिस ना आंयदा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, मुलां काज़ी शेख़ मुसायक, ना कोई जाणे साचे नायक, भरमे भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेख हरि, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे नर आपे नरेश, ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, आपणा आप उपाया। आप आपणे रंग समाए, जोती जामा पाया। शब्द मृदंग इक्क वजाए, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। लक्ख चुरासी भंग कराए, धर्म राए रिहा जणाया। लाड़ी मौत मंग मंगाए, दोवें हथ्थीं मैहन्दी लाए, वेला अन्तिम दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम जोत जगाया। कलिजुग जीवां पड़दा उहला जाए चुक, वेला अन्तिम आया ए। लक्ख चुरासी बूटा अन्तिम जाणा सुक्क, चारों कुन्ट मूंह विच पैणा थुक्क, ना कोई किसे सके बचाया ए। पंज तत्त प्रभ दया कमाई। हड मास नाड़ी रत बूंद रक्ती देह उपाई। आप बणाए जगत जुगती, मति बुध मन विच टिकाई। नाल रलाई आत्म सुरती, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग वसाई। इक्क रखाए शब्द नाद तूरती, पड़दा उहला रिहा कराई। जोत निरँजण अकाल मूर्ति, मूर्त सूरत दिस ना आई।

जगत विकारा वेख वेख नेत्र पेख आत्म तृष्ना रही झूरती, अमृत झिरना ना कोए झिराई। दर दुआरा दिसे दूर दूरती, नेरन नेर ना कोए अख्वाई। भरम भुलेखा कूड़ो कूड़ती, शब्द हथौड़ा मन लैणा लाई। आसा मनसा हरि साचा पूरन पूरती, वेख वखाणे मिट्ठा कौड़ा, जो जन आए चरन सरन सच्ची सरनाई। मति बुध करे अभिमान। भुल्लया नांउँ गुण निधान। हथ्थ ना आया नाम निशान। पंचम बली होए बलवान। कर्म रेख ना सिर ते टल्ली, भुल्लया जीव निधान। प्रभ अबिनाशी वली छली, वसे काया मन्दिर विच मकान। निहचल धाम वखाए सच गली, शब्द झुल्ले इक्क निशान। सीस धरना गुर चरन सरन साची तली, आत्म उपजाए ब्रह्म ज्ञान। काया माटी झूठी खल्ली, अट्ठे पहर रैण अन्धेर अन्ध अज्ञान। दीपक जोती दर दुआरे एका बली, मति दे समझावे पंज तत्त, बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत, तिन्न सौ सट्ठ हाडी प्रभ बणे गाडी, पंच विकारा देवे वाढी, चरन द्वार लडावे साची लाडी, इक्क रखाए सच ध्यान। रसना गाया पढ़ पढ़ थक्के, भेव ना पाया हरि हरि राया। सुरत सवाणी ना निकली विच्चों सूई नक्के, जगत विवाद मुख रखाया। अगाध बोध किसे हथ्थ ना आया। ना कोई देवे शब्द दाद, ब्रह्माद खोज ना कोई खुजाया। आत्म धुन ना उपजे साचा नाद, सहिँसा रोग दए मिटाया। जीव जन्त पुरख अबिनाशी आपे जाणे गुण अवगुण गुणवन्ता गुण निधान, वेख वखाणे सुरत सवाणी जगत नादान, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर घट घट अन्दर आप समाया। काया खेड़ा नगर अपार। मन मति सद रहे झेड़ा, कोए ना उतरे पार। पंच लाउँणी जड़्ह उखेड़ा, विच्चों देवे जड़्ह उखाड़। चेतन्न करे हक्क निबेड़ा, अट्ठे पहर ख़बरदार। जिस जन बन्न्हया आपणा बेड़ा, गुर पूरे चरन करे निमस्कार। खुल्हा वखाए काया वेहड़ा, बुध मति ना सके विचार। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, एका बख्शे चरन प्यार। मेल मिलाए पुरख भतार। पारब्रह्म ब्रह्म जणाए जीव जन्त आपणा कर्म आप कमाए। इक्क वखाए साचा धर्म, चरन नाता पुरख बिधाता जोड़ जुड़ाए। दूई द्वैती मिटे भरम, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, साचो साचा सच वखाए। शब्द धार प्रभ गंग वहाउँणी। नाम मृदंग इक्क वजाउँणी। शब्द झुले इक्क निशान, हरि समरथ बणत बणाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, वड दाते सूरे सरबंग सतिजुग तेरी मात बणत बणाउँणी। हरि साजण साचा मीत, सर्ब सुखदाया। जगत चलाए अवल्लड़ी रीत, आप आपणी बणत बणाया। वेख वखाणे देहुरा मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा गुर सुहाया। लक्ख चुरासी परखे नीत, नीत अनीता आप अख्वाया। सुणे सुणाए राग छतीस गीत, गीता ज्ञान अठारां ध्याए जणाया। सृष्ट सबाई राखे चीत, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समाया। जोती जामा हरि निरँकार, कलिजुग खेल रचाईआ। शब्द डंक

अपर अपार, राउ रंक रिहा जगाईआ। प्रगट होया वासी पुरी घनक, एका रंगण रंग चढ़ाईआ। आत्म जोती लाए तनक, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भेखाधारी आप अख्वाईआ। भेखाधारी भेख वटाया, भरमे भुल्ली लोकाईआ। नेत्र खेत्र किसे दिस ना आया, माया रुल्ले जीव जुदाईआ। नेतन नेत गुरमुख विरले दर्शन पाया, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी रुत्त सुहाईआ। सम्बल नगर हरि सुहाए, जोती मात जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी भगत उजागर आप कराए, शब्द सौदा गुर आप कराईआ। काया गागर भाग लगाए, वणज वपारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साचे शब्द जणाईआ। साचे शब्द हरि जणाई, साचा डंक वजाया ए। साचा धाम आप सुहाई, राउ रंक भेव ना पाया ए। चार द्वारी आप बणाई, दहि दिशा वेख वखाया ए। महल्ल अटल उच्चा नाम रखाई इट्टां गारा कोई ना लाया ए। निर्मल जोती कर आकार, दिवस रैण करे रुशनाई, अज्ञान अन्धेर मिटाया ए। साचे शब्द वज्जे वधाई, प्रभ मंगलाचार कराया ए। गुर गोबिन्दे होई कुड़माई, प्रभ जोती मेल मिलाया ए। वाली हिन्दे दया कमाई, गुणी गहिंदे खेल वखाया ए। आप मिटाए सगली चिन्दे, आत्म भरमा गढ़्ह तुड़ाया ए। गुरमुख वेखे साची बिन्दे, शब्द हलूणा लाया ए। सर्ब जीआं आपे बख्शिंदे, कलिजुग भेख वटाया ए। लक्ख चुरासी करे निन्दे, चुगली निन्दया मुख रखाया ए। गुरमुख विरले अमृत आत्म धार वगे सिन्धे, हरि गुण सागर गहर गम्भीर पाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी भाग लगाया ए। सम्बल नगरी रुत्त सुहाई, फुल्ले मात फुलवाड़ी। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत दया कमाई, वेखे खेल सतारां हाढ़ी। बिन हरि नामे खाली बुत्त वखाई, किसे कम्म ना आए मुच्छ दाढ़ी। काया माटी चम्म बणाई, मन्दिर अन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी वेख घर, आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी। सम्बल नगरी साचा राणा, हरि हरि हरि जू आया ए। कलिजुग वरते आपणा भाणा, एका दूजा भउ चुकाया ए। चरन लगाए राजा राणा, साधां संतां रिहा हिलाया ए। शब्द फड़े नाम मधाणा, लक्ख चुरासी रिड़कणा पाया ए। सोहँ फड़े तीर कमाना, रसना चिले तीर चढ़ाया ए। करे खेल वाली दो जहाना, बूरे कक्के बिल्ले आपे रिहा हिलाया ए। अन्दर वड़ ना करे शिले, सभ दे अंगण करे ढिल्ले, कमरकसा ना कोए कसाया ए। गगन पताली थम्म्ह हिले, चढ़के आया घोड़े नीले, छत्तों बाहर कराया ए। लाल गुलाला हरि गोपाला, धुर दरगाही शब्द दलाला, एका वणज कराया ए। बस्त्र पाए सूहे पीले, आपे कर कर आपणे हीले, नीले चोले तन सजाया ए। गुरमुख वेखे साचे लाला, दीपक जोती जगे मस्तक साचे थाला, गगन गगनंतर आत्म अन्तर तन बुझाए लग्गी बसंतर,

जिस जन दया कमाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप बणाए आपणी बणतर सम्बल नगरी डेरा लाया ए। सम्बल नगरी लाए डेरा, हरि हरि कन्त सुहागया। नौ खण्ड पृथ्वी पावे घेरा, दीपक जोती जगे चिरागया। कोई ना जाणे सञ्झ सवेरा, शब्द घोड़े चरन देवे इक्क रकाब्या। प्रगट होए शेर शेर दलेरा, हक्क हक्क जनाब्या। जगत चुकाए मेरा तेरा, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस वेस हरि, आपे करे हक्क निबेड़ा। करे निबेड़ा हक्क, हक्क जलालया। दो जहानां राह रिहा तक्क, दोवें हथ्थां रखे खालीआ। कलिजुग फ़ल गया पक्क, लक्ख चुरासी फड़ फड़ झाड़े डाल्हीआ। शब्द पाए नकेल नक्क, जगत चले अवल्लड़ी चालीआ। संत सुहेले काया गढ़्ह उप्पर चढ़ चढ़ गए थक्क, मिल्या मेल ना वाली दो जहानीआ। दिवस रैण रसना फीका रस रहे फक, आत्म बुध्ध अमृत रस ना पीती सच प्यालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, सम्बल नगरी जोत इक्ग्री इक्क जगाए अकाल अकालीआ। सम्बल नगरी धाम सुहञ्जणा, जगे जोत पुरख अबिनाशीआ। जन भगतां नेत्र पाए शब्द अंजना, मेल मिलाए घनकपुर वासीआ। प्रगट होए दो जहानी साक सैण सज्जणा, आत्म लाहे जगत उदासीआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, किसे हथ्थ ना आए पंडत काशीआ। एका ताल कलिजुग अन्तिम वजणा, जूठा झूठा भाण्डा भज्जणा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साचे मण्डल पाए साची रासीआ। साचे मण्डल पाए रास, जोत अगम्म जगाईआ। सृष्ट सबाई ना कोई जाणे पृथ्वी आकाश, गगन पातालां सार ना पाईआ। मानस देही दस दस मास, रसन विकारा रक्खी आस, शब्द स्वास ना गाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, फड़े शब्द खण्डा दो धारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, मनमुख जीवां दए मिटाईआ। एका शब्द करे जैकारा, चार वरनां इक्क प्यारा, ऊँचां नीचां इक्क दुआरा, मस्तूआणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी शब्द सिँघासण आत्म सेजा इक्क विछाईआ। शब्द सिँघासण हरि दातार, लोकमात बणाया ए। जगे जोत अगम्म अपार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया ए। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उग्घाड़, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया ए। शिव शंकर दिस ना आए अगम्मी धाड़, भेखाधारी भेख वटाया ए। शब्द वज्जे काड़ काड़, सुरपति राजा इन्द रिहा घबराया ए। नौ खण्ड पृथ्वी आप चबाए आपणी दाढ़, आप आपणी कल वरताया ए। लेखा लिखे सतारां हाढ़, भरम भुलेखा दए कढाया ए। सत्तां दीपां कर उजाड़, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर शब्द बणाए साचा लाड़, चिट्टे अस्व दए चढ़ाया ए। चिट्टा अस्व हरि दातार, धुर दरगाही आप सजाउँदा ए। नाम पहन तन साचा गहिण बस्त्र इक्क हथियार, साचा हुक्म सुणाउँदा ए। दिवस रैण अट्ठे पहर रहे त्यार, वेख

वखाणे मुहम्मदी यार, ईसा मूसा मेट मिटाउँदा ए। जीव जन्तां पैणी मार, घर घर होवे हाहाकार, नाता तुटे कन्त भतार, नार प्यार ना कोई हंढाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी रुत्त सुहाउँदा ए। हरि शब्द अपार, गुर जणाईआ। गुर शब्द अपार, सृष्ट सबाई रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई उधरे पार, जो जन हिरदे रिहा वसाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, बेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नईआ इक्क चलाईआ। हरि शब्द अपार, गुर पूरे अन्दर वस्सया। गुर शब्द अपार, सृष्ट सबाई एका राह दस्सया। सृष्ट सबाई उधरे पार, मिटे रैण अन्धेरी मस्सया। मानस जन्म लेखे लाए, साचा मार्ग दस्सया। हरि शब्द अपार, सदा अडोल्लया। गुर शब्द अपार, सृष्ट सबाई अन्दर मौलया। सृष्ट सबाई ख़बरदार, सच भण्डार हरि हरि खोल्ल्हया। देवणहार सर्ब संसार, आदि अन्त एका तोल्लया। सच कराए वणज वापार, भाग लगाए काया चोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल कला सोल्लया। हरि शब्द हरि रूप, गुर पूरे विच समाईआ। गुर पूरा साचा भूप, सृष्ट सबाई शाह अख्वाईआ। सृष्ट सबाई सति सरूप, गुर मन्त्र रिदे वसाईआ। मेट मिटाए अन्ध कूप, निर्मल जोत जगाईआ। जोत निरँजण इक्क धुखाए साचा धूप, शब्द साचा राग एका एक उपजाईआ। आप वखाए महिंमा हरिजन अनूप, कन्त सुहाग मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणे रंग समाईआ। हरि शब्द बलवान गुर पूरे जाणया। गुर पूरा गुण निधान, मिले मेल श्री भगवानया। सृष्ट सबाई देवे जिया दान, धुर फ़रमाणा नाम दानया। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ स्याण, गुर पीर सुणे साचे कानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बख्शे साचा नाम, काया माटी झूठे चाम, जगत भगत सच निशानीआ। हरि शब्द अतीत सदा अतीतया। गुर पूरा करे प्रीत, सदा सदा रहे अजीतया। सृष्ट सबाई परखे नीत, काया बन्द बैठे गुरुदुआरे मन्दिर सच मसीतया। गुरमुख विरले काया ठण्ढी सीत, अमृत आत्म साचा जाम पीतया। इक्क सुणाए साचा गीत, अट्ठे पहर वसे चीत, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे हस्त कीटयां। हरि शब्द हरि रंग, गुर पूरे विच समाया। गुर पूरे वज्जे शब्द मृदंग, सृष्ट सबाई रिहा सुणाया। सृष्ट सबाई कटे भुक्ख नंग, शब्द दुशाला तन पहनाया। गुरमुख विरला साची दात लए मंग, मनमुखां मुख छुपाया। सदा सुहेला अंग संग, शब्द घोड़े तंग कसाया। नौ दुआरे आपे लँघ, सुखमन तेरी करे सहाया। शब्द रंगीला इक्क वखाए सच पलँघ, आत्म सेजा इक्क विछाया। अमृत आत्म धारा वगे गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ हथ्थ ना आया। आत्म धुन शब्द नाद वज्जे मृदंग, राग छतीसा ना कोए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरिजन साचे रिहा तराया। हरि शब्द अमोल,

गुर पूरे जणाईआ। गुर पूरा रहे अडोल, सृष्ट सबाई रिहा तराईआ। सृष्ट सबाई मात अनभोल, गुर शब्द सार ना पाईआ। गुरमुख विरले भाग लगाया काया चोल, काया डोली इक्क उठाईआ। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, साची हाटी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां काया मन्दिर किल्हे कोट, शब्द लगाए साची चोट, औखी घाटी आप चढ़ाईआ। हरि शब्द अभेद, भेव ना राया। गुर शब्द घर आत्म साचे वज्जे किसे दिस ना आए विच कतेब, रसना जिह्वा किसे ना गाया। आपे होए अछल अछेद, भेव ना पावण चारे वेद, खाणी बाणी सार ना राया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धना, साचा मार्ग रिहा वखाया। हरि शब्द अतोट दो जहान है। गुर शब्द उधारे कोटन कोट, एका बख्शे चरन ध्यान है। कलिजुग जीव आलण्हिओ डिगे बोट, ना सके कोई उठाल है। गुरमुख विरले तन नगारे वज्जे साची चोट, मनमुख दर दुआरे कुरलान है। जन भगतां कढ्ढे काया खोट, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान है। मनमुखां अजे भरी ना काया पोट, रसना रस रसक फिरे हलकान है। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां देवण आया नाम निधान है। हरि शब्द अधार, गुर पूरे मात रखाया। गुर शब्द जैकार, वरभण्डी रिहा कराया। वरभण्डी ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। भेख पखण्डी चोर यार, दर दर घर घर रहे भेख वटाया। साची डण्डी इक्क संसार, चारां वरनां दए वखाया। नौ खण्डां करे ख़बरदार, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया। चण्ड प्रचण्डी तिक्खी धार, आर पार रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां देवे नाम वर, आप आपणे रंग समाया। हरि शब्द हरि नाउँ, गुर पूरे अन्दर वज्जया। गुर पूरा देवे सभनीं थांउँ, आप आपणा मात तज्या। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, हरिजन साचे पड़दा कज्जया। कलिजुग पार कराए फड़ बाहों, इक्क वखाए हाजन हज्जया। सदा सुहेला देवे ठंडी छाउँ, सच दुआरा एका सज्जया। आपे पिता आपे मांओ, आपे रक्खण आया लज्जया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख घर, गुरमुख विरले इक्क दर शब्द ताल मात वज्जया। हरि शब्द अकाल दयाल जणाईआ। दयाल शब्द गुर गोपाल, गुर मन्त्र बणत बणाईआ। गुर मन्त्र जगत प्रितपाल, वक्खर अक्खर भेव खुल्हाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, कपाटी पत्थर बजर आप तुड़ाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, साचे शब्द होए शनवाईआ। फ़ल लग्गे काया डाल, आत्म मेवा इक्क खवाईआ। मिले विचोला धुर दलाल, गुर पूरा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, एका धाम रिहा वखाईआ। हरि हरि धाम सुहाए, बणत बणांयदा। गुरमुख विरला पाए, संत जणांयदा। साचे न्हावण तीर्थ नहाए, दुरमति

मैल गवांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए कांए, सर सरोवर इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मन्दिर सच द्वार, ना कोई जाणे पार किनार, भेव अभेद ना कोई पांयदा। साचा मन्दिर सच महल्ला, प्रभ साचे आप उपाया। आपे वसे इक्क इकल्ला, दूसर कोए दिस ना आया। हरिजन साचा संत सुहेला दर दुआरे खला, दोए जोड़ सीस निवाया। गुर शब्द फड़ाए साचा भल्ला, पंच पंचायणी मेट मिटाया। हरि शब्द कराए साचा हल्ला, नौ दुआरे पार कराया। शब्द फड़ाए आपणा पल्ला, डूंघी कन्दर होए सहाया। दर घर साचे अग्गे खला, राग अनादा रिहा वजाया। सुरती शब्दी आपे मिला, आप आपणा मेल मिलाया। पार कराए माया कोट किल्हा, झूठा भरमा डेरा ढाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत दुलारे दर घर साचे इक्क वखाया। साचा दर दरवाजा, दिस किसे ना आया ए। आपे खोल्हे गरीब निवाजा, गुरमुख विरले हिसा मात वंडाया ए। आप आपणा साजण साजा, दहि दिशा विच समाया ए। साचे तख्त आप बिराजे हरि शाहो राजन राजा, जोती नूर सवाया ए। शब्द सरूपी मारे आवाजा, चोबदार आप अख्वाया ए। आपे रक्खे गुरमुख लाजा, लाजावन्त सर्ब सुखदाया ए। दस्म दुआरी रच्चया काजा, पारब्रह्म ब्रह्म दोहां मेल मिलाया ए। सीस पहनाए साजा ताजा, साचा गहिणा तन सजाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहाया ए। दर दुआरा आप सुहाए, हरि साचा कन्त सुहागीआ। गुरमुख साचे मेल मिलाए, होए वड वडभागीआ। साचा सज्जण सुहेल आप अख्वाए, दुरमति मैल धोवे दाग़ीआ। धर्म राए दी जेल्ह कटाए, लाड़ी मौत होए दुराडीआ। अचरज खेल आप कराए, चरन कँवल उप्पर धवल जिस जन गुर पूरे हाज़र हजूरे चरन प्रीती लागीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलाए कन्त सुहागीआ। कन्त सुहागी हरि सुल्तान, घर मन्दिर अन्दर पाया। मिल्या मेल श्री भगवान, हउमे हँगता वज्जा जन्दर, आपणा आप तुड़ाया। शब्द वखाया सच निशान, डूंघी कन्दर भाग लगाया। गुर पूरा सदा सदा सदा मेहरवान, गुरमुखां दे मति रिहा समझाया। लक्ख चुरासी चुक्के कान, जम की फाँसी फंद कटाया। आप बिठाए शब्द बिबाण, गुण निधाना दया कमाया। पुरीआं लोआं इक्क उडान, तिन्नां लोकां बाहर रखाया। चौथे घर सच मकान, गुरमुख साचे लए बहाया। पंचम मेला गुण निधान, पवण पवणी विच समाया। छेवें मेल शब्द बलवान, शब्दी रंग रंगाया। सत्तवे सति पुरख निगाहबान, जोती जोत रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच मण्डल घर साचे आसण लाया। घर साचा वेख, गुरमुख साचे ख़ुशी मनाईआ। नेत्र लोचण साचे पेख, आत्म तृष्ना जगत मिटाईआ। प्रभ लिखण वाला लेख, ब्रह्म पारब्रह्म होए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम धारे भेख,

निहकलंका नाउँ रखाईआ। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आप दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां करे बुध बिबेक, चरन टेक इक्क रखाईआ। कलिजुग माया ना लाए सेक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मनमुख जीव रहे वेखी वेख, अकाल मूर्त नज़र ना आईआ। अन्तिम मेटे बिधना लिक्खी रेख, साची सूरत दए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे सर्ब लुकाईआ। सच दुआरा वेख गुरमुख हस्सया। जोती जामा गुर दस्मेस, पंच विकारा दर तों नस्सया। आपे दाता जोधा सूरा नर नरेश, शब्द कराए कमरकस्सया। कोई ना चले किसे पेश, चार वरनां राह एका दस्सया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग रैण अन्धेरी मेटे अन्धेरा मस्सया। गुरमुख वेखे सच द्वार, प्रभ साचे जोत जगाईआ। चारे कुन्टां बन्द किवाड़, दूसर कोए दिस ना आईआ। आपे घड़या आपणा घाड़, घड़नहार सर्ब अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दिसे सच घर, द्वार बंका इक्क सुहाईआ। कलिजुग काली धार, काल पुकारया। लेखा चुक्के मुहम्मदी यार, प्रभ अबिनाशी सुण पुकारया। मंगे मंग दर भिखार, ना दिसे पासा हारया। भिच्छया पाउँणी अपर अपार, लाड़ी मौत नाल त्यार, धर्म राए वेखे दर द्वारया। दो जहानां देणा इक्क प्यार, लोकमात रहीए ख़बरदार, करे कराए सच विहारया। मनमुख जीव होए गंवार, घर घर धूंएँ रहे धुख प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरमुखां करे उज्जल मुख मनमुखां मारे शब्द कटार, सार कोई ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सिँघासण जोत बिराज कलिजुग अन्तिम रच्चया काज, काल महांकाल दीन दयाल हुक्म सुणा रिहा। काल पुकार दातार कर, दोए जोड़ करे बेनन्तीआ। किरपा अपर अपार कर, वेखां खेल जुगां जुगन्तीआ। लाड़ी मौत तन शृंगार कर, रंग चढ़ाए तन बसंतीआ। आप आपणा शब्द उधार धर, गुरमुख साचे पार कर, धनवन्ते हरि धन्नवन्तीआ। जोती जोत सरूप हरि, मंगण आए वर दर, जगत भरना साचा घर लक्ख चुरासी जीव जन्तीआ। कलिजुग काल करी सलाह, वेला अन्तिम आया। लक्ख चुरासी अन्तिम बणे कवण मलाह, साध संत आत्म रसन होए हलकाया। कवण कटाए जम का फाह, धर्म राए रिहा ख़ुशी मनाया। लाड़ी मौत वेखे थाँ, नौ खण्डां खेल रिहा खिलाया। गुरमुख विरले पुरख अबिनाशी आपे पकड़े बांह, शब्द सरूपी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, जगत कूट पै जाए फूट, लहिंदी दिशा पाए हिस्सा, दहि दिशा वेख वखाया। काल दयाल प्रभ शब्द जणाई, रहणा ख़बरदार। कलिजुग अन्तिम होए कुड़माई, जगत विचोला मुहम्मद यार। लक्ख चुरासी पैणी फाही, सोहँ ढोला करे ख़बरदार। मस्तक टिक्का कवण मेटे मस्तक काली शाही, जन्त अन्त होणा दुष्ट दुराचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, मंगे मंग दर भिखार। आत्म

भिच्छया प्रभ साचे पाई, मंगी मंग अपार। जगत इच्छया पूर कराई, सृष्ट सबाई होए भंग, ना कोई दीसे मीत मुरार। दहि दिशा वेख वखाई सरबंग, रंग मूल ना कोई हंढाई, गुरमुख विरले साची सिख्या गुरमति पाई, गुर चरन प्रीती सच प्यार। मित गत गति मितक प्रभ शब्द जणाई, भरया रहे भगत भण्डार। धरनी धर आप अख्वाई, करनी करन सृष्ट सबाई आपे जाणे आपणी धार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल रचाया, हरि साची वंड वंडाईआ। सम्मत तेरां मात चढ़ाया, राज राजाना शब्द जणाईआ। साधां संतां रिहा हिलाया, आत्म ज्ञान वेख वखाईआ। आप आपणा रंग वटाया, शब्द निशाने तीर उठाईआ। वेखे खेल श्री भगवाना, भगत भगवन्ता देर ना लाईआ। पुरीआं लोआं इक्क निशाना, गुण निधाना रिहा बणाईआ। ब्रह्मलोक होए अन्त वैराना, ब्रह्मा मेट मिटाईआ। शिव शंकर बैठा लाए ध्याना, बाशक तशका गल लटकाईआ। सुरपति राजा इन्द रहे मस्ताना, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। वरभण्डी होए जीव नादान, कलिजुग भंडी पाईआ। प्रगट होए हरि बलवाना, नौ खण्डी जोत जगाईआ। एका रक्खे शब्द निशाना, चण्ड प्रचण्डी आप उठाईआ। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, मनमुखां कंडी रिहा वढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत बीस सद तेरां आप चुकाए, हेरा फेरा रिहा मिटाईआ। हेरा फेरा जगत मिटाए, हरि साचा वक्त सुहाउँणा ए। असू तिन्न दया कमाए, दिल्ली दरबार जा हिलाउँणा ए। भिन्न भिन्न प्रभ जोत जगाए, शाह शहाना हरि भगवाना इक्क अलख जगाउँणा ए। वाली हिन्द उठ निधाना, प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, सृष्ट सबाई तुटे माणा, शाह सुल्तानां कोई दिस ना आउँणा ए। इक्क झुलाए धर्म निशाना, चार वरना ब्रह्म ज्ञाना, हिन्दू सिक्ख इसाई मुसलम कोई दिस ना आउँणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क रखाए धुर फ़रमाणा, वेद पुराणा भेव ना पाउँणा ए। सम्मत चौदां चौदां हट्ट, प्रभ साचा मात खुल्हांयदा। इक्क दिखाए शब्द पट, गुरमुखां तन पहनांयदा। जोत जगाए लट लट, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। मनमुखां दूई द्वैती लग्गा फट्ट, ना कोए रोग गंवांयदा। गुरमुखां दुरमति मैल कट्ट, धुर संजोग मिलांयदा। वेख वखाए अट्ठ सट्ठ आप आपणी बणत बणांयदा। दर दुआरे इक्क इक्ट्ठ, कलिजुग तेरी उलटी लट्ठ हरि समरथ आपे आप गिड़ांयदा। जगत विद्या होणी भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। दस पंज पंज दस तेरी धार। गुरमुखां प्रभ नस्स नस्स करे कराए ख़बरदार। साचा राह एका दस्स, इक्क वखाए पार ब्यास किनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरिभगत मेल जोत निरँजण नर निरँकार। सम्मत पन्दरां पन्ध मुकाए, जूठी झूठी यारी दा। कलिजुग जीआं अन्ध मिटाए, करे खेल हरि गुणवन्त गुणा

गुणकारी दा। मदिरा मास ना कोई दन्द लगाए, लेखा चुक्के जगत विहारी दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे चन्द लोकमात चढ़ाए, मेल मिलाए धुर दरबारी दा। सोलां सोलां कल धार, आपणी कल वरतांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां भिख मंगांयदा। आपे बैठ सच सच्चे दरबार, गुण निधाना वेख वखांयदा। चारों कुन्ट हाहाकार, भैण भईआ ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख मिले साचा सईआ, नाम चढ़ाए साची नईआ, कलिजुग बेड़ा पार करांयदा। सम्मत सतारां होए विछोड़ा कन्त नारा, चारों कुन्ट अगम्मी धाड़ा, किसे ना दिसे पिछे अगाड़ा, हाढ़ सतारां वक्त सुहांयदा। सम्मत चढ़े दस अट्ठ अठारां, धर्म राए घर लग्गे बहारां, लाड़ी मौत लक्ख चुरासी वेखे एका लाड़ा, हथ्थीं गाना बन्न वखाईआ। सम्मत चढ़े जगत उनीसा, कोई ना दिसे जगत हदीसा, माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, खाली होए सर्ब दा खीसा, जगत भुक्ख किसे मुन रिख लोकमात हथ्थ ना आईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा छत्र झुलाए साचे सीसा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका वरन एका सरन एका राग एका जाग मेल मिलावा कन्त सुहाग, साचा मेला आप मिलाईआ। बीस इक्क इक्कीस सृष्ट सबाई रहि जाए निक्की, रवि ससि ससि रवि नाम नौका साची चढ़, दर दुआरे अग्गे खड़्ह, पुरख अबिनाशी लड़ साचा फड़। एका वर मंगण सीस धड़। लोकमाती लग्गे जड़्ह। सोहँ अक्खर सतिजुग वक्खर लैणे पढ़। दर दुआरे साचे वड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दे दे वर, गगन गगनंतर जायण चढ़। इक्कीस इक्कीस करे विहारा, कल्गीधर जगदीस। नौ खण्ड पृथ्वी एका धारा, शब्द रखाए साचे सीस। पारब्रह्म ब्रह्म रूप न्यारा, कोई ना करे मात वेस। साचा शब्द धर्म जैकारा, जै जैकार इक्क हदीस। एका एक एकँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा जगत वर देवे अलक्ख अभेवे, सृष्ट सबाई रसना सेवे, गाए गुण जिह्वा जिहवे इक्क इक्कीस। भगत द्वार हरि साचे भाए, जुगा जुगन्तर रीती। नाम अधारा इक्क रखाए, काया करे पतित पुनीती। सोलां तन शृंगार कराए, वणज वपार इक्क कराए, बैठा दिसे इक्क अतीती। कन्त भतार मेल मिलाए, आत्म सेजा इक्क वखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत धारा मुख चुआए, काया करे सीतल सीती। गुरमुख पाया राम, धाम बिराज्जया। अमृत आत्म पिया जाम, पूरन होए काज्जया। काया नगर खेड़ा सच गराम, दीपक जोती जगे मिटे अन्धेरी शामिआ। लेखे लग्गा काया माटी चाम, मिले मेल प्रभ अन्तरजामीआ। पले बन्न्हे सच्चा दाम, दो जहानां करे रखवालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगत दुआरा मंगे मंग, चरन प्यारा बण सवालीआ। चरन प्यार मंगे मंग, हरि दाता जगत सवालीआ। काया

चोली चाढ़्हे रंग, मिटे हरि जन घटा कालीआ। वजे शब्द नाम मृदंग, बहत्तर नाड़ी साचा ताड़ा दिवस दिहाड़ा इक्क वखाईआ। मानस देही ना होए भंग, पुरख अबिनाशी साचा संग, मिले मेल जोत अकालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म वेखे सच घर, दीपक जोत जगे दिवालीआ। दीपक जोती तन उज्यार, मिटे अन्ध अज्ञाना। एका एक कर आकार, वेख वखाए श्री भगवाना। दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़, साची धूढ़ करे इशनाना। नौ द्वार तत्ती अग्नी हाढ़, मनमुख जीव वंड वंडाना। जगत विकार मगर लग्गी धाड़, पंजां चोरां इक्क अखाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे जाए तार, एका देवे शब्द हुलार, धुर दरगाही धुर बिबाणा। नाम बिबाणे साचे चढ़, गुरमुख मिटी जुदाईआ। नौ दुआरे अगे खड़, प्रभ साचे दया कमाईआ। शब्द घाड़न साचा घड़, रथ रथवाही आप हो जाईआ। एका नाम फड़ाए लड़, शब्द डण्डा रिहा वखाईआ। हरि जन साचा जाए चढ़, कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा नेड़े आईआ।े दर दुआरे नर निरँकारे अग्गे खड़, सीस धड़ कोए दिस ना आईआ। एका अक्खर जगत वक्खर जाए पढ़, आप उधारे पुरख अबिनाशी बाहों फड़, साचे मन्दिर भगत अन्दर एका एक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीनां बंधप दीन दयाल सर्ब प्रितपाल काल महांकाल भाणे विच रखाईआ। सिँघ तारा प्रभ शब्द तार हिलाई। आत्म उपजी धुन सच्ची धुन्कार, सुन्न मुन तुड़ाई। गुर शब्द कर उज्यार, तन साची जोत जगाई। भाण्डा भरम जगत निवार, हउमे तृष्ना रोग जलाई। मिल्या मेल पुरख अपार, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मी कार कराई। नाम कराए वणज वपार, ना कोई पल्ले पैसा दंमड़ी दमड़ा साचा धन्न इक्क वखाई। एका देवे चरन प्यार, लेखे लाए काया चम्मड़ा, बोध अगाध शब्द जणाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म वेखे शब्द घर, शब्द शब्दी मेल मिलाई। मिले मेल शब्द गुर, सुरती सुरत भवाईआ। आप चढ़ाए साचे घोड़, धुर दरगाही आया दौड़, उच्चा पौड़ा इक्क वखाईआ। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, सति पुरख निरँजण ब्रह्मण गौड़, गौड़ सपूता हरि अवधूता जोती सुत एका शब्द आपणी गोद उठाईआ। कलिजुग सुहाए साची रुत्त, मनमुख जीवां वढ्ढे नक्क गुत, शब्द खण्डां रिहा उठाईआ। जन भगतां अमृत आत्म देवे घुट, मनमुखां जड़्ह देवे पुट, हरिजन साचा लाहा लैण लुट, नेत्र नैण लोचन दर दुआरे दर्शन पाईआ। रसना तीर कमानों रिहा छुट, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, इक्क वखाए सच घर, गुरमुख साचे दया कमाईआ। गुरमुख साचा गुण निधान, गुणवन्ता हरि पाया। एका एक गुर चरन ध्यान, धुर भगवन्ता मेल मिलाया। अन्तिम चुक्के जम की काण, साचे संतां सरन सरनाई इक्क वखाया। जोती जगत जुगत जुगीशर देवे सच्चा दान, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया। तपी तपीश्र रिखी मुनीश्र इक्क

ज्ञान, आत्म ब्रह्म जणाया। सर्ब जीआं प्रभ आपे जित्त, ईश्र जगत जगदीश्र जगत पित, नित्त नवित्त भगतन हित जोती जामा भेख वटाया। आपे जाणे वार थित्त, पतित पवित आपे रिहा कराया। भगत जनां प्रभ साचा मित, सिर सुहाए पीत पीतम्बर जगत काज रचाया सवम्बर, मेट मिटाए झूठा अडम्बर, साचा राह रिहा वखाया। एका राह जगत मलाह, होए सृष्ट सबाईआ। चार वरन वखाए एका थाँ, आपे पिता आपे माँ, आपणी गोद उठाईआ। रंक राजानां शाह सुल्तानां एका थाँ दए बहा, ऊँच नीच कोए रहण ना पाईआ। महल्ल अटल उच्चे मन्दिर अन्दर उडे कां, सुंञ मसाणा रिहा वखाईआ। भगत सुहेला भगतन पकड़े बांह, पवण बिबाणे रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दाता जोधा सूर बली बलवान, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका डंक द्वार बंक वजाईआ। गुरमुख विरले आत्म दर वज्जे वधाई, जै जैकार नर निरँकार। एका एक एक एकँकार। सति सरूप सर्ब पसार। हरि वडा शाहो भूप, रंग अनूप सति सरूप जोत सरूप जोत अधार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, प्रगट होए कलिजुग अन्ध कूप, गऊ गरीब निमाणयां पावे सार। कलिजुग अन्ध अन्धेरा छाया। जूठ झूठ हो दलेर, माया राणी घेरा पाया। भरमी भरम निहकरमी कर्म दए निबेड़ा, जगत झेड़ा रिहा मिटाया। वरनी वरना तरनी तरना करनी करना लाए एका शब्द उखेड़ा, नगर खेड़ा कोई दिस ना आया। धरत मात मार झात पुरख बिधात तेरा खुल्हा कराए वेहड़ा, गुरमुख विरले नाता चरन बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल एका साता, बैठा रहे इक्क इकांता, आपणे रंग समाया। मंगे मंग द्वार शब्द भण्डारया। देवणहार दातार विच संसारया। जन भगतां देवे कर प्यार, वेख वखाणे वारो वारया। आत्म ताकी खोल्ह बन्द कुआड़, देवे जिया दान आत्म शब्द आधारया। तत्ती वा ना लग्गे कलिजुग हाढ़, माया ममता तृष्ना प्रभ देवे साड़, पंजां चोरां करे ख्वारया। सुरत सवाणी शब्द मिलाए साचे हाणी, अमृत आत्म जल प्याए ठण्ढा पाणी, जोत जगाए बहत्तर नाड़या। आत्म धुन उपजे सच्ची बाणी, भरमे भुल्ली जेरज खाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दान हरि मेहरवान गुणवन्ता हरि गुण निधानया। नाम वस्त प्रभ झोली पाए। गुरमुख काया रंगे, चरन घोली हउँ घोल घुमाए। वज्जे नाम शब्द सच मृदंगे, होए सहाई सदा अंग संगे, संग अंग आप अख्वाए। शब्द घोड़े कस तंगे, दहि दिशा रिहा दौड़ाए। भगत दुआरे मूल ना संगे, देवे दरस कर कर तरस आपे आप रघुराए। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन देवे शब्द वर, मिले मेल हरि सजण सुहेल, साचा मेला सहिज सुभाए। जगत ज्ञानीआं मन मति उपजाए। पारब्रह्म चरन ध्यानयां, गुरमुख विरला मात वखाए। शब्द जाणे जो

सच निशानीआं, भाण्डा भरम भउ भन्न वखाए। आत्म वज्जे तीर साची कानीआ, कर्म कुकर्म मानस जन्म हरिजन वेख वखाए। धुन आत्मक शब्द अनाद अनादी कवण दुआरे उपजे धुन, कवण जणाए बोध अगाधी साची बाणीआ। जगत विद्या पढ़ पढ़ इक्क दूजे तों रहे सुण, गुरमुख विरला ब्रह्म ज्ञानीआ। पुरख अबिनाशी आपे करे सृष्ट सबाई छाण पुण, गुणवन्ता हरि गुण निधानीआ। सर्ब पुकार रिहा सुण, गुरमुख उधारे विरले चुण, जुगा जुगन्त साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती खेल अपर अपार, एका भरया शब्द भण्डार, ना कोई जाणे जगत ज्ञानी जेरज खाणीआ। ज्ञान गुर जग शब्द है, शब्द गुर जगत ज्ञान। गुर शब्द जिस जन परवान है, जाणे खेल श्री भगवान। आप रखाए आपणा बिरद है, जुगा जुगत वेख वखाण। निहकलंक नरायण नर, जोत सरूप वाली दो जहान, ना कोई जीव जन्त ना जगत संत करे पछाण। जगत नाम हरि अंस, लोकमात उपांयदा। हरिजन बणाए साचा बंस, साची दात झोली पांयदा। दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंस, भेख पखण्डा अन्त मिटांयदा। धरे जोत वार सहँस, रूप रंग ना कोए भेव जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम जोत जगांयदा। कलिजुग अन्तिम जोत जगाए, करे खेल अपारी। शब्द डंक संग रलाए, चारों कुन्ट कराए जै जैकारी। नाम मृदंग इक्क वजाए, वजे नाद अपर अपारी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख दर, करे कराए आपणी कारी। करन करावणहार हरि जगदीस्सया। भेखाधरी भेख बावन, वेख खेल बीस इकीस्सया। इक्क फड़ाए शब्द सच्चा दामन, नाम छत्र झुलाए सीस्सया। नेड़ ना आए कामनी कामन, माया राणी जूठा झूठा पीसण पीस्सया। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी शामन, शाह सुल्तानां खाली खीस्सया। गुरमुख साचे आत्म अन्दर बहि बहि गावन, कथनी कथ ना सके दन्द बतीस्सया। मेल मिलावा पुरख अबिनाशन घट घट वासन, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, वेख वखाणे जगत हदीस्सया। जगत हदीस जगत भावनी, कलिजुग अन्तिम वेखे खेल पुरख अबिनाशन कमलापाती। सज्जण सुहेले आपे मेल, देवे शब्द गुर मन्त्र शब्द दाती। जोत सरूपी चाढ़्हे तेल, करे विहारा इक्क इकांती। कलिजुग अन्तिम अचरज खेल, दीपक जोत जगे बिन दीवा तेल बाती। आपे वसे रंग नवेल, जन भगतां अमृत देवे बूंद स्वांती। धर्म राए दी कटे जेल्ह, आवण जावण फंद कटाती। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, अट्ठे पहर दिवस रैण रहे प्रभाती। साचे मन्दिर रहे प्रभात, ना होए सञ्झ सवेरा। हरि जन विरला आत्म अन्दर वेखे मार झात, शब्द सिँघासण हरि बिराजे करे हक्क निबेड़ा। मिटे रैण अन्धेरी भरमा रात, भाग लग्गे काया नगर साचे खेड़ा, ना कोई जाणे ज़ात पात, पुरख निरँजण साचो साच, इक्क

वखाए खुल्हा वेहड़ा। काया माटी झूठा काच, नौ दुआरे मनमुख जीव रिहा नाच, माया ममता पाया झेड़ा। गुरमुख विरला गुर पूरे शब्द हिरदे लए वाच, आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि भगवन्त जन भगतां बन्न्हे आपे बेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, लक्ख चुरासी देवे गेड़ा। लक्ख चुरासी दए गेड़ा, हरि जोती जोत जगाईआ। दन्द बतीसा भेड़ भेड़ा, किसे ना दीसे काया नगर खेड़ा, भरमे भुल्ली लोकाईआ। हरिजन साचा आप जगाया। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। पूर्ब लहिणा झोली पाया। साची रंगण नाम रंगाया। पंच पंचायणी लाए इक्क उखेड़ा, काया डोली रिहा उठाया। हौली हौली काया मन्दिर आपे बोली, साचा राह रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जिस जन देवे शब्द वर, आत्म सहिँसा रोग गंवाया। आत्म अन्दर आपे वड़, प्रभ साचे जोत जगाईआ। आपे जाणे सीस धड़, किल्हा कोट ना कोई वखाईआ। जगत अक्खर ना जाए पढ़, निशअक्खर वक्खर आप समाईआ। परा पसंती ना कोई जड़्ह, मधम बैखरी ना रचन रचाईआ। गुरमुख विरला संत सुहेला एका अक्खर लए पढ़, जिस जन आपणा लड़ फड़ाईआ। जीव जन्त मन मती घाड़न रहे घड़, गुरमती बूझ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन दुआरे आपे खड़, स्वच्छ सरूपी हरि हरि वडा शाहो भूपी, मेट मिटाए अन्ध कूपी, सति सरूपी दरस दिखाईआ। सति सरूप विस्माद, हरि रघुराया। वेख वखाणे विच ब्रह्माद, ब्रह्मादी खेल रचाया। शब्द वजाए साचा नाद, अनाहद तूर इक्क वखाया। शब्द जणाए अगाध बोध, बोध अगाध हरि रघुराया। जन भगतां हिरदा देवे सोध, दुरमति मैल गंवाया। दाता सूरा जोधन जोध, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, काया कंचन साचा रंग चढ़ाया। काया रंग चढ़ाए सच्च, सच्ची वड्याईआ। कलिजुग जीव नौ दुआरे रहे नच्च, दसवें भेव ना राईआ। जगत तृष्ना रहे मच्च, कलिजुग अग्न रही जलाईआ। शब्द गुर ना मिल्या धुर साचे अन्दर ना गया पच, रसना रसक हलकाईआ। काया माटी भाण्डा कच्च, अन्तिम अन्त जीव जन्त साध संत गुर पीर औलीए शेख़ मुसायक दस्तगीर शाह हकीर कोई रहण ना पाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म असत, एक सरूप कीट हस्त, नाम देवे साची वस्त, लेख मिटाए दस्त बदस्त, तन बस्त्र साचा चीर पहनाईआ। इक्क वखाए शब्द ससत, अट्ठे पहर रहे मस्त, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जिस जन बूझ बुझाईआ। आप आपणी बूझ बुझाई, दूई द्वैती मेटे सल्ला। आपणा भेव गुज्झ खुल्हाए, दरस दिखाए इक्क इकल्ला। ब्रह्म पारब्रह्म जन सूझ सुझाए, वेख वखाए सच महल्ला। लोचन नेत्र तीजा खोल्ह वखाए, दरस वखाए वसे निहचल धाम अटला। अमृत आत्म बीज साचा बीज बिजाए, नाम लगाए साचे फ़ला। जन भगतां जुगा

जुगन्त रीझ कराए, दर दहिलीज़ इक्क वखाए, पंजां चोरां देवे डन्ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे नाम धन्न, धन्न धन्नी आप अख्वाए। नाम धन भगत खजाना, गुरमुख विरले पाया ए। पुरख अबिनाशी बीना दाना, देवणहार सर्ब सबाया ए। अक्खर वक्खर आपे कीना, बजर कपाटी रक्खया पत्थर, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा रिहा छुपाया ए। नर नरायण प्रभ आप, घट घट विच समांयदा। सृष्ट सबाई माई बाप, पूत सपूता मात जणांयदा। आपे जाणे आपणा वड प्रताप, लेखा लेख ना कोई गिणांयदा। कलिजुग काया अन्त संताप, सतो गुण दिस ना आंयदा। रजो गुण वध्या पाप, तमो जगत तृष्ना आप तपांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा कांप, प्रभ साची वंड वंडांयदा। हथ्थ खड़ग शब्द चण्ड प्रचण्ड, जेरज अंड लेख मिटांयदा। आपे सुत्ता दे कर कंड, आपे उठ उठ दहि दिश धांयदा। लक्ख चुरासी वेखे नार दुहागण रंड, गुरमुख विरला कन्त सुहागी इक्क हंढांयदा। नौ खण्ड नौ दर भरया भेख पखण्ड, भेख पखण्डी सार ना पांयदा। प्रगट होए विच वरभण्ड, मनमुख जीवां दंड लगांयदा। कलिजुग वंडण आया गंढ्ढ, गुरमुख विरले आत्म ठण्ढ रखांयदा। जगत विकारा आत्म हँकारा मनमुख जीवां सिर उठाई झूठी पंड, झूठे मार्ग भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी वरते कल, कलधारी आप अख्वांयदा। कलिजुग वरते कल, काल दुहाईआ। प्रगट होए अछल अछल्ल, अछल अछल्ल आप अख्वाईआ। वेखे खेल घड़ी घड़ी पल पल, जोती दीप जगे प्रबल, बजर कपाटी उच्चे पर्बत शब्द सिँघासण एका डाहीआ। सत्त सागरां वेखे जल, चौदां लोक रिहा मल्ल, अट्ठां सट्ठां डूंघी डल, भेव अभेदा भेव ना राईआ। सच सिँघासण साचा हल, सोहँ बीज रिहा बिजाईआ। सतिजुग साचे लग्गे फ़ल, भाग लगे काया डल, काया धरती आपे मवले, उलटी करे नाभ कँवले, अमृत झिरना आत्म रस एका मुख चुआईआ। मिले मेल प्रभ साँवल सँवले, जगत विद्या हीण गुरमुख बावल बवले, एका ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना रिहा रचाईआ। रचन रचाई जगत प्रभ, खेले खेल खिलारी। आप उठाए भगत जन, देवे नाम शब्द भण्डारी। भाग लगाए काया चोली साचे तन, दिवस रैण रहे ख़ुमारी। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, जो जन मंगे चरन द्वारी। साचे धाम आप वसाए। पुरख अबिनाशी दया कमाए। ना कोई दीसे छप्परी छन्न, जोत सरूपी डगमगाए। एका राग सुणाए कन्न, दो जहानी बेड़ा बन्न, रसना मुख ना कोई गाए। संत सुहेला इक्क इकेला सदा कराए धन्न धन्न, जै जैकार इक्क कराए। दर घर साचे शब्द संधेवे लावे संन्ह, दर दरवाजा गरीब निवाजा आपणा आप खुल्हाए। हरिजन आत्म ब्रह्म पारब्रह्म घर साचे जाए मन्न, एका जोती एका गोती एका हवन कराए। अमृत आत्म

सच सरोवर दुरमति मैल जाए धोती, जन हरि साचा हँस काग काग हँस हो जाए। शब्द फड़ाए साची सोटी, आप चढ़ाए उच्ची चोटी, गुरमुख विरला विच्चों कोटन कोटी कोट ब्रह्मण्ड आपे वंड गुरमुख साचे धाम सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे शब्द वर, सुरत सवाणी अन्त प्रनाए। अन्त कन्त प्रभ मेल, लोकमात होए जुदाईआ। हरिजन मेला हरि सज्जण सुहेल, प्रभ साची बणत बणाईआ। इक्क वसाए धाम नवेल, चार दिवारी कोई दिस ना आईआ। अचरज करे आपणे आपे खेल, जोत निरँकारी एका एक रंग महल्ल सच प्रकाश रही कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, अकाश अकाशां उप्पर आप समाईआ। उप्पर आकाश हरि बिराजे, तख्त ताज सुहाया। असुते प्रकाश करे प्रकाशे, आप आपणा प्रकाश कराया। आदि अन्त ना कदे विनासे, ना कोई जाप जपत आत्म रस पाया। आपे जाणे आपणा वड प्रतापे, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी घर सत्तवें आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच घर, साचा सुत शब्द दए उपाया। सुत शब्द हरि उपाए, जोती मात बणाईआ। पुरख अबिनाशी देवे वर, वरन गोती ना कोई बणाईआ। इक्क भण्डारा रिहा भर, अतोटी अतोट आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, वेखे खेल छेवें घर, सच समग्री इक्क टिकाईआ। सच समग्री हरि टिकाए, भरे शब्द भण्डारा। निर्मल जोत इक्ग्री इक्क वखाए, एका बख्शे चरन ध्याना। साची नगरी साचा धाम आपणा आप उपाए, आपे आप श्री भगवाना। पंचम घर खोल्हे दर, पवण मसाणी लए फड़, साचा झूला रिहा झुलाया। पंचम दर दर सुहाया। जोती शब्द पवण प्रभ मेल मिलाया। आपे वेखे अवण गवण, गवण अवण विच हरि समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत इक्क वर, पवण सुनेहड़ा रिहा घलाया। पंचम दर दर परवान। पुरख अबिनाशी होवे मेहरवान। तिन्नां जोती इक्क निशान। आपे बैठा नर हरि जोती राज राजाना शाह सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे चौथा घर, सृष्ट सबाई देवे वर, संत सुहेला इक्क ज्ञान। चौथे घर प्रभ आसण लाया। शब्द सिँघासण इक्क बणाया। त्रैगुण माया लए उपाया। आप आपणी रिहा बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, ना कोई जाणे जीव जन्त, आपणे रंग समाया। सति पुरख निरँजण एक, सृष्ट सबाईआ। जुगा जुगन्तर धारे पेख, आप आपणा रंग वटाईआ। कलिजुग अन्तिम मेटे रेख, सो पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साची लाए मेख, हँ हँगता दए गंवाईआ। एका नेत्र सृष्ट सबाई वेख, सो साचा जाप जपाईआ। ना कोई दीसे औलीआ पीर शेख़, ईसा मूसा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग वखाए इक्क घर, सोहँ सो साचा जाप जपाईआ। मानस देही तुट्टा नाता, होया

शब्द सनेही। जोती जामा पुरख बिधाता, गुरमुख कराए साचे नेही। कलिजुग वेख अन्धेरी राता, माटी चाटी दिसे थेही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग आपे जाणे, ना कोई जाणे कथना जिहवी। जोती जामा भेख वटाया, गुरमुख साचे विच समाईआ। खेवट खेट आप अख्वाया, मात पित बेट कोई ना जाईआ। पंज तत्त आपणा आप लपेट वखाया, आवण जावण शब्द रूप दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सद बीस जोत जगाईआ। बीस सद प्रभ जोत जगाई। शब्द वजाया साचा नाद, बोध अगाध आप अख्वाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वक्त रिहा सुहाई। जोती जामा भेख न्यार, साचे घर कराया ए। जोत सरूप कर आकार, शब्द डंक वजाया ए। दहि दिशा इक्क उडार, दहि दिशा विच समाया। भरमे भुले जीव गंवार, कलिजुग माया पड़दा पाया ए। जोती जामा भेख न्यार, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा रंग वटाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग समाया ए। रोग सोग प्रभ हथ्थ, दया कमांयदा। शब्द चुगे जन साची चोग, दरस अमोघ दिखांयदा। रसना रस साचा भोग, अमृत आत्म साचा रस मुख चुआंयदा। जगत नाता तुटे होए विजोग, धुर संजोगी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मति मन बुध धीरज यति सति इक्क रखांयदा। हरि पाया घर आपणे, मिटया जगत अंदेसा। लेखा चुक्के जाप जपने, जोत निरँजण सदा सदा अदेसा। काया तपे ना माया तपने, दया कमाए नर नरेशा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, शब्द जगत साचा वर, मेल मिलाए वेस अनेका। कोटन कोट जुग गए बीत, भेव ना किसे राया। कोटन कोट ब्रह्मा शिव होए सीतल सीत, करोड़ तेतीसा देवी देव दिस किसे ना आया। कोटी कोट होए गुरुदुआरे मन्दिर मसीत, भय भीत खेल आपणी आप रिहा रचाया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आप आपणा आपे मीत, सृष्ट सबाई रिहा उपाया। सृष्ट सबाई हरि आप उपाई, आप उपावणहारा। अगणत अगणत महिंमा गणी ना जाई, जुग जुग जीव जन्त करे विचारा। लक्ख त्रिताली हज़ार बीस इक्क चौकड़ी लेख लिखाई मेट मिटावणहारा। चौदां मनवन्तर ब्रह्म ब्रह्म समाई, इकत्तर जुग चौकड़ी इक्क मनवन्तर लेख लिखारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी उत्पत, जुगो जुग जगत जोग ना कोई जाणे लेख लिखारा। गुरमुख सोहण बंक द्वार, मनमुख देण दुहाईआ। जन भगतां करे तन शृंगार, फूलन बरखा सीस लगाईआ। मनमुखां आत्म हाहाकार, आत्म विकारा रिहा सुणाईआ। दोहां मेला इक्क दरबार, अपे वेखे वेखणहार भुल्लया कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे मात वड्याईआ।