पुस्तकालयभाग ५

१८ चेत २०१३ बिक्रमी हीरा नंद दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

बाल अवस्था बाली बुध, मति साची जगत रखाईआ। शब्द सिँघासण चढ़या कुद्द, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। मन मनुआ तन कीता सुध्ध, कंचन रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीत इक्क वखाईआ। चरन प्रीत जगत गुरदेव, गुर मन्त्र शब्द जणाया। पारब्रह्म ब्रह्म साची सेव, जगत बसंतर दए बुझाया। जिह्वा रसना कथनी गाए जिहव, आत्म अन्तर मेल मिलाया। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए साचा थेव, आकाश प्रकाश अबिनाश कराया। मिले मेल अलक्ख अभेव, दाता वड देवी देव, स्वास स्वास लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल अञ्याणा चतुर सुघड़ स्याणा दर द्वार बंक सुहाया। बंक दुआरा दर हरि दान, जगे जोत रघुराईआ। एका झुल्ले शब्द निशान, साचा राह हरि वखाईआ। नाम बिठाए विच बिबाण, दो जहानां मलाह आप अख्वाईआ। चरन प्रीती बख्शे सच ध्यान, ब्रह्म ज्ञान ब्रह्म जणाईआ। जगत रखाए, माण ताण, दर निमाणा जो जन सीस झुकाईआ। मिले मेल नर हरि पुरख भगवान, पीण खाण रसना गान, जिया दान देवणहार सर्ब अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल अवस्था नाम अधारे, पूर्ब कर्म जरम विचार, लहिणा देणा आपे आप चुकाईआ। लहिणा देणा देवणहार, हरि हरि पुरख समरथा। मंगे मंग शब्द अधार, नाम चढ़ाए साचे रथा। दर दुआरे करे ख़बरदार, देवे दरस अगम्म अपार, सगल वसूरा घर साचे लथ्था। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, एका बख्शे चरन प्यार, सर्बकल आपे समरथा। शब्द गुर जागे जगत जगांयदा। मेल मिलाए लिख्या धुर, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। ना कोई जाणे देवत सुर, पति परमेश्वर इक्क अख्वांयदा। चढ़या रहे शब्द घोड़, पुरीआं लोआं वेख वखांयदा। लोकमाती धुर दरगाही आया दौड़, जोती जामा भेख वटांयदा। गुरमुखां आत्म लग्गी औड़, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। कलिजुग जीव वेखे परखे मिट्ठा कौड़, शब्द तेग हथ्थ उठांयदा। इक्क दुआरा नर निरँकारा जोत आकारा ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, शब्द सिँघासण हरि सुहांयदा। जगत मलाही बेपरवाही एका लाए शब्द पौड़, ऊँचा डण्डा विच ब्रह्मण्डा आपणा आप वखांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी अन्तिम कन्ढ्ढा, चारों कुन्ट भेख पखण्डा, गुरमति गुर मन्त्र लग्गी बुझाए तन बसंतर पंचम मीता नीकन नीका आत्म रस हिरदे वस राह साचा दस्स आपणा मेल मिलांयदा। शब्द गुर जुगा जुग ताज, जुगा जुगन्तर रीता। सृष्ट सबाई साजण आपे रिहा साज, लक्ख चुरासी परखणहारा आपे नीता। जन भगतां आदि अन्त जुगा जगंत रक्खे लाज, अमृत आत्म नाम निधान गुर चरन द्वार जिस जन पीता। मेल मिलावा कमलापात, शब्द चढ़ाए साचे रथ, सर्बकल आपे समरथ, जोती जोत सरूप हरि, जिस

जन किरपा देवे कर, काया करे ठण्ढी ठार सीतल सीता। सीतल धारा अमृत रस, गुर पूरा मुख चुआंयदा। एका एक प्रभ चरन टेक राह साचा दस्स, हउमे रोग गंवांयदा। कलिजुग माया ना लाए सेक, तन बुधी रहे सदा बिबेक, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, लेखा लिखणहारा लेख, आप दिस किसे ना आंयदा। दर दुआरा शब्द भिखारी ब्रह्मा विष्न महेष गणेश दाता सूरा जोती नूरा शब्द भरपूरा, साची वस्त एका झोली पांयदा। चतुर सुघड़ स्याण स्याणे मूढ़्ह मूढ़्हा, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ा, काया रंग चढ़ाए गूढ़ा, नाम पहनाए साचा चूड़ा, शब्द डोली इक्क वखांयदा। जगत नाता कूड़ कूड़ा, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आत्म देवे शब्द वर, सुरती शब्दी शब्द सुरत अकाल मूर्त नाद तूरत धुन आत्म मेल परमात्म बन्दी बन्द कटांयदा। बन्दी बन्द देवे कट्ट, कटणहार स्वामी। एका राग सुणाए साचा छन्द, निहकर्म करे निहकामी। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाहे कंध, सर्ब जीआं प्रभ अन्तरजामी। जोती जोत सरूप हरि, नाम चढ़ाए साचा चन्द, गगन मण्डल रवि ससि सितार ख़बरदार मिटे रैण अन्धेरी शामी। खेले खेला जगत खिलारी, कर कर भेख अवल्ला। गुरमुख साचे रिहा उभारी, मनमुख जीवां करे ख़बरदारी, पंच पंचायणी कराए हल्ला। शब्द ज्ञाना वड भण्डारी, आत्म जोत नर निरँकारी, जिस जन बख्शे चरन प्यारी, होए सहाई जल थला। काया कन्दर अन्ध अंध्यारी, गुर पूरे बिन कोए ना उतरे पारी, जीव जन्त चढ़ चढ़ थक्के, दिस ना आए महल्ल अटल उच्च अटारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, आप खुल्हाए बन्द किवाड़ी। बन्द किवाड़ी खोल्ह दया कमांयदा। निश अक्खर वक्खर आपे बोल, आपणे संग आप मिलांयदा। आपे बैठा रहे अडोल, डोल कदे ना जांयदा। सदा सुहेला एका तोले साचा तोल, तोलणहार आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी दर दर घर घर आत्म पड़दे रिहा फोल, पड़दा उहला ना कोई रखांयदा। गुरमुख विरला चरन प्रीती गुर पूरे चरन रिहा घोल, नाम अमोल वस्त झोली पांयदा। माणक मोती हरिजन साचे पुरख अबिनाशी आप विरोल, नाम निधाना श्री भगवाना वाली दो जहानां पुण छाण विच जहान आपणी आप करांयदा। एका राग सुणे सुणाए कान, शब्द वखाए हरिभगत निशान, झुल्ले झुलाए दर दरबान, जोती जोत सरूप हरि, शब्द सिँघासण जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। रसना भोग हरि भगवान, गुर प्रसादी पाया। जीआं देवे दाता दान, माधव माधी मेल मिलाया। नाम अमोला पीण खाण, बोध अगाधी शब्द जणाया। गुरमुख विरले शब्द चढ़े सच बिबाण, नाद अनादी दर्शन पाया। आप मिटाए जम की कान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत देवे जगत वर, लक्ख चुरासी फंद कटाया। भोग भगवन्त घर साचे लग्गे, लेखे लाए रास। जगत तृष्ना बुझे अग्गे, निज घर आत्म रखे वास।

दरस पाया गुर पूरे सरबगे, रसना गाया स्वास स्वास। वेल वधाई प्रभ साचे सिँघ बग्गे, गुरमुख काया कीनी रास। आपे फिरे पिछे अग्गे, खण्ड ब्रह्मण्ड विच ब्रह्माद। सरन सरनाई जो जन साची लग्गे, देवणहार गुर शब्द दाद। कलिजुग रैण अन्धेरी वा तत्ती वगे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेख वखाणे हर घट जाणे संत साध। दर दुआरा आस प्यास जगत तृष्ना, गुर पूरा दए बुझाईआ। जगत विकारा जूठी झूठी लाहे विसना, तन नाम शृंगार कराईआ। एका एक जणाए सच हदीसा, रोग सोग चिन्त मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत देवे शब्द वर, आत्म रस साचा भोग, रसना हरि गुण गाईआ। मंगे मंग आत्म घर, वेख वखाणे साचा हरि, जीउ पिण्ड पिण्ड जीउ काचा, नौ दुआरे रिहा नाचा, अमृत आत्म ना मिल्या सीर। एका एक शब्द गुर वाचा, लक्ख चुरासी चुक्के डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे जगत वर, गुरमुख वखाए साजण साचा।

१८ चेत २०१३ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

गुरसिख दुआरा धन्न है, वज्जे शब्द अनाद। गुरमुख दुआरा धन्न है, वड वड्याई विच ब्रह्माद। गुरमुख दुआरा धन्न है, गुर पूरा ल्या लाध। गुरमुख दुआरा धन्न है, मिले शब्द साची दाद। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत जणाई बोध अगाध। हरिजन दुआरा धन्न है, मन तन खोज खुजाया। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, आत्म ज्ञान ब्रह्म पारब्रह्म जणाया। निर्मल जोत जगाए साचे तन, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाया। राग सुहागी इक्क सुणाए कन्न, जगत तृष्ना रिहा बुझाया। जगत बेड़ा रिहा बन्न्ह, आप आपणा कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गऊ निमाणयां होए अन्त सहाया। गऊ गरीब निमाण, प्रभ साचे ओट रखाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, नाता बिधाता आप जुड़ाईआ। शब्द फड़ाए तीर कमान, साचो साच राह वखाईआ। दर घर साचे देवे माण, दर दुआरा इक्क वखाईआ। जगत विछोड़ा चुक्के काण, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लोकमात देवे वड्याईआ। वड वडी वड्याई, गुरमुख द्वारया। मिली जगत सच्ची सरनाई, प्रभ आत्म पाए सारया। घर साचे वज्जी वधाई, मंगलाचार इक्क करा रिहा। गहर गम्भीर गाउँणा चांईं चांईं, आत्म सीर इक्क पया रिहा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांही, धीरज धीर इक्क वखा रिहा। सदा सुहेला देवे ठण्ढीआं छाँई, दर दहिलीज़ निवाज़ गरीब एका एक वखा रिहा। गुरमुख आत्म तन मन जाए भीज, सीतल धारा मुख चवा रिहा। जगत विचोला इक्क सुणाए साचा ढोला जगत कराए रीझ, तन शृंगार हरि निरँकार शब्द अपार करा

रिहा। वेखे खेल वारो वार, कलिजुग लहिणा देणा रिहा उतार, भाणा सहिणा सच्ची सरकार, साचा हुक्म सुणा रिहा। नेत्र नैण दरस साचे नैणा, आत्म धुन सच्ची धुन्कार, ना कोई जाणे रिख मुन पढ़ पढ़ थक्के वेद विचार, सृष्ट सबाई छाण पुण गुरमुख साचे संत वरोले। आत्म अन्दर आपे बोले। आदि अन्त कदे ना डोले। करे खेल अपर अपार, भाग लगाया काया चोले। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे वसे पड़दे ओहले। जगत भुलेखा भरम, प्रभ साचा मात रखांयदा। आपे जाणे आपणा कर्म, लिख लिख ना कोए सुणांयदा। जुगा जुगन्तर साचा धर्म, जुगा जुगन्त बणत बणांयदा। दूई द्वैती मिटे वरम, सतिजुग साचे जन्म दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख सुहाए इक्क दर, अलख निरँजण इक्क अलख जगांयदा। हरि अलख जगाए, मंगण आया चरन प्रीत। गुरमुख साचे वक्ख कराए, कलिजुग अचरज चलाई रीत। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, हरि दरस दिखाए किसे दिस ना आए देहुरे मन्दिर मसीत। वेखे अन्तिम हरिजन साचे वेख वखाए, इक्क सुणाए अनादी गीत। सृष्ट सबाई खाली हथ्थ वखाए, अट्ठे पहर परखे नीत। गुरमुखां मेल समरथ आप मिलाए, अट्ठे पहर वसे चीत। नौ खण्ड पृथ्वी सति सरूपी नत्थ पवाए, ना कोई जाणे हस्त कीट। एका एक सतिजुग साचा रथ चलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुहाए पीतम्बर पीत। पीत पीतम्बर लाए छहिबर, अकल कला कल धारीआ। सृष्ट सबाई एका रैहबर, करे खेल न्यारीआ। सम्मत चौदां छेड़ छिड़ाए दरा ख़ैबर, आपणा गेड़ा आप गिड़ाईआ। मुगल पठाणी वेखे बहि दर, दर दरवेशा आप अख्वाईआ। शब्द सिँघासण साचे घर जगत कलामी नेह नेहकामी अन्तरजामी घट घट बूझ बुझाईआ। सोया मात जगत निधानी, माया सुरत ना आईआ। प्रगट होए हरि बलवानी, नाद तूरत इक्क वजाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मार ध्यानी, कूड़ो कूड़त वेख वखाईआ। शब्द उडाए इक्क बिबाणी, धूढ़ो धूढ़त रिहा उडाईआ। गुरमुख साचे आत्म अन्दर एका गाण, मूढ़्हत मूढ़्ह रहे कुरलाईआ। मेल मिलावा साचे काहन, सुरती राधा कृष्न मिलाईआ। आपणा कीता आपे पाण, चौदां हट्ट सच दुकान, तीर्थ तट्ट होए वैरान, घट घट लेखा रिहा लिखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, आपे करे जाण पछाण, सृष्ट सबाई आपे वेख वखाईआ। वेखण आया शब्द गुर, जगत दमामा वजे। एका चढ़या शब्द घोड़, जन भगतां पड़दे कज्जे, धुर दरगाही आया दौड़, लक्ख चुरासी अन्तिम वेखे जो घड़या सो भज्जे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत इक्क जनां सुणाए राग कन्ना, आत्म मोघी दरस दिखाए, साचा हज्ज कराए मक्का काअबा एका हज्जे। मक्का काअबा हक्क ज़लाब, नबी रसूलां रिहा जगाईआ। साचा मेला दो दोआब, एका किल्हा रिहा वखाईआ। कोए ना झल्ले नेत्र ताब, एका इक्क

प्रकाश वखाईआ। आपे जाणे पुंन स्वास, आबे हयात हथ्थ रखाईआ। लहिणा देणा चुकाए अन्त हिसाब, लिखणहारा हरि रघुराईआ। संग मुहम्मद कढ्ढे इक्क किताब, चार यारां रिहा सुणाईआ। प्रगट होए हक्क ज़नाब, जगत उधारा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे जगत निमाणे, दर द्वार करे परवाने, परमानंद विच समाईआ। दर दुआरा वेख, दया कमांयदा। संग मुहम्मद वेखे रेख, यार चार नाल उपांयदा। पकड़ उठाए औलीए पीर शेख़, दस्तगीर हकीर शब्द जंज़ीर इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तन छुहाए चोला नील, जगत मलंग आपे आप बण जांयदा। चोला नीला नीली धार। वेख वखाणे संग मुहमन्दी चार यार। धरत मात वेख वेख कम्बदी, अन्तिम पैणी कलिजुग मार। उम्मत नबी रसूल दी निज्ज मेरे घर जम्मदी, दिवस रैण कढ्ढे हाढ़। वेखे खेल पुरख अगम्म दी, आप उठाई अगम्मी धाड़। मेटे रेख हड्ड मास नाड़ी चम्म दी, जोती अग्नी देवे साड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख बणाए साचे लाड़। धरत मात करे पुकार, रो रो धाहां मारदी। प्रभ साचे सुण पुकार, कलिजुग होणा अन्त ख्वार, माया राणी पासा हारदी। एका एक सच दरबार, सच न्याउँ सच्ची सरकार, सदी चौधवीं वहिंदी धार, वेखे खेल आर पार दी। बीस बीसा कर आकार, हरि जगदीसा डंक अपार, राउ रंकां करे ख़बरदार, करे खेल परवरदिगार दी। चारों कुन्टां हाहाकार, गुरमुख विरले करे जै जैकार, मिल्या मेल पुरख भतार, सोलां कलीआं तन शृंगार दी। कलिजुग देवे पैज संवार, दोवें भुजा आप उभार, गुरमुख साचे संत जनां दिवस रैण नेत्र खोल्ह, हिरदे अन्दर साचे बोल, शब्द सरूपी अवाजां मारदी। आपे वसे सदा कोल, बैठी रहे जगत अडोल, सृष्ट सबाई रही तोल, जोती खेल अकल अकाल दी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां मेल सच घर, साची वेल दीन दयाल दी। हरि साजन जग सज्जणा, जुग जुग मीत मुरार। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, इक्क वखाए द्वार बंक द्वार। पी अमृत दर घर साचे रज्जणा, मिले भगत भण्डार। कलिजुग काया पड़दा कजना, ना होए अन्त ख्वार, जो घड़या सो भज्जणा, शब्द खण्डा प्रभ रिहा हुलार। दर दुआरा सभ ने तजणा, ना कोई दीसे महल्ल अटार। एका ताल जगत वज्जणा, सृष्ट सबाई हाहाकार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणी धार। हरि साजण जग मीत, जोत जगांयदा। जुगा जुगन्तर साची रीत, दिस किसे ना आंयदा। हरि जन विरले एका बख्शे चरन प्रीत, आप आपणी दया कमांयदा। जीवां जन्तां परखणहारा नीत, नीत अनीता सद अख्वांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी रही बीत, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरमुख विरले काया सीतल सीत, अमृत धारा मुख चुआंयदा। आप जाणे हस्त कीट, शाह सुल्तानां भिख मंगांयदा। सृष्ट सबाई मीत, खेवट

खेट साचा बेड़ा नाम रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया नगर साचा खेड़ा आपणा आप वसांयदा। काया खेड़ा वस्सया नगर, प्रभ साचे जोत जगाईआ। निर्मल कर्म होया उजागर, ज़ात पाती भेव चुकाईआ। जन भगत बणाए नाम सुदागर, सच वणजारा इक्क अख्वाईआ। शब्द जणाई काया गागर, आत्म धुन रिहा उपजाईआ। मिले नाम रत्न रती रत्नागर, रंग गुलाला रिहा चढ़ाईआ। काया डूंघी गहर गवर, सत्त सागर नीर सरोवर सच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरिजन साचे साचे घर इक्क वसाए शब्द महल्ला। शब्द महल्ला भगत अपार, प्रभ साचा मात बणांयदा। नाम सरूपी चार दिवार, दहि दिशा मुख रखांयदा। आपे करे बन्द किवाड़, दिस किसे ना आंयदा। पंचम रखे बाहर धाड़, मनमुख झूठे धन्दे लांयदा। गुरमुख साचे संत सुहेले दर घर साचे देवे वाड़, आप आपणा तरस कमांयदा। आपे होए पिछे अगाड़, शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, जगे जोत बहत्तर नाड़, अन्धेर अज्ञान जगत अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम धन्ना, रंग रंगीला मोहण माधव एका रंगण रंग चढ़ांयदा। रंगण रंग हरि चढ़ाए, एका एक मजीठ। दूजा दर ना मंगण जाए, दर घर साचा इक्क बसीठ। हरिजन साचा साचे अंगण आप रखाए, दिस ना आए हरि अनडीठ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख हरि, लक्ख चुरासी वेखे परखे कौड़े मिट्ठे रीठ। वेखणहारा वेखण आया, कलिजुग रैण अंध्यारी। नेत्र लोचण साचे पेखण आया, सोलां कलीआं कर तन शृंगारी। कलिजुग रेख मेटण आया, फड़ शब्द दो धारी। गुरमुख साचे संत सुहेले शब्द दुशाले आप लपेटण आया, करे कराए साची कारी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत अवल्लड़ी बन्न्हे धारी। जगत अवल्लड़ी बन्न्हे धार, धारी नर नरेशया। चिट्टे अस्व हो अस्वार, दर दर घर घर गुर दस्मेस्सया। पुरीआं लोआं ख़बरदार, आप जगाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशया। पकड़ उठाए संग मुहम्मद चार यार, काली धारी दर दरवेस्सया। ईसा मूसा करे कराए ख़बरदार, दाता जोधा सूरा नर नरेशया। लोआं पुरीआं एका मारे शब्द मार, ब्रह्मा ब्रह्म करे आदेस्सया। शिव शंकर दर रिहा पुकार, संग रलाए गणपत गणेशया। सुरपति राजा इन्द रोवे धाहां मार, नाता तुट्टे देवी करोड़ तेतीस्सया। वरभण्डी जेरज अंडी हाहाकार, गा गा थक्के दन्द बतीस्सया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, माया पड़दा राग छतीस्सया। अंज़ील कुरान ना पायण सार, ना कोई जाणे सच हदीस्सया। वेद पुराणा आई हार, प्रगट होए हरि जगदीस्सया। खेले खेल विच संसार, खेलणहार बीस इकीस्सया। चार वरन कराए एका धार, शब्द झुलाए साचा सीस्सया। प्रगट होए नर निरँकार, राज राजानां खाली करे खीस्सया। इक्क सुहाए दर दरबार, चारों कुन्ट जगत इकीस्सया। सृष्ट सबाई एका धार आप

चलाए, दूसर ना कोई करे रीस्सया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा पीसण पीस्सया। सतिगुर सति सरूप समाया। प्रगट होए अन्ध कूप, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाया। दो जहानां शाहो भूप, शाह सुल्तानां आप अख्वाया। एका एक सति सरूप, जन भगतां हिरदे विच समाया। किसे दिस ना आए रंग रूप, अनूपा हरि रघुराया। गुरमुख उपजाए सच सपूत, पिता मात आप अख्वाया। वेख वखाणे चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया। हरिजन साचे साचा लाहा रहे लूट, मनमुखां भेव ना राया। नौ दुआरे रही फूट, अमृत जाम ना किसे प्याया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरि जन साचे संत दुलार आपे रिहा जगाया। हरि संत जगाए आप प्रभ, आपणी दया कमांयदा। उलटी करे कँवल नभ, अमृत मुख चुआंयदा। पंज विकारा देवे दब्ब, शब्द जैकारा करे सभ, काया मण्डल वेख वखांयदा। दरस दिखाए प्रगट झब्ब, हरि संत सुहेले आपे लभ्भ, निर्मल जोती कर आकार, शब्द कराए इक्क जैकार, साचा डंक वजांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी धुँदूकार, जीवां जन्तां हाहाकार, जूठा झूठा पसर पसार, सच सुच्च ना कोई रखांयदा। शब्द फड़ प्रभ तेज कटार, प्रगट होए विच संसार, नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां वंड वंडांयदा। चिट्टे अस्व हो अस्वार, कल्गी तोड़ा अपर अपार, जोती जोड़ा शब्द सरदार, वेख वखाणे नारी नार, लक्ख चुरासी भेव खुल्हांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, संत सुहेला साचा यार, जन भगतां बख्शे चरन प्यार, एका नाता जोड़ जुड़ांयदा। हउमे हँगता रोग निवार, साची संगता दर दरबार, जो जन आए नाम मंगता, करे कराए खेल वणज वापार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, अगाध बोधी बोध अगाधी एका एक जणांयदा। शब्द सुनेहड़ा लै के आया, धुर दरगाही साचा दाता, लक्ख चुरासी वेख वखाणे घनकपुर वासी, शब्द स्वासी लए बचाया। सचखण्ड वेख ब्रह्मण्ड जेरज अंड भेख पखण्ड, कलिजुग अन्तिम दए मिटाया। साचा नाम एका वंड, नौ दुआरे खण्ड खण्ड, दर घर साचे बूझ बुझाया। हथ्थ फड़ाए चण्ड प्रचण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर अमृत ताल इक्क सुहाया। हरि मन्दिर हरि जोत जगाए, अमृत सीर भरया। वरन गोत कोई दिस ना आए, एका देवे शब्द सीर चुकाए डरया। आप आपणे रंग रंगाए, जन साचे संत तराए, दो जहानी साचा देवे वरया। जगत दुआरा लँघ वखाए, शब्द मृदंग इक्क वजाए, भाग लगाए साचे घरया। चाल बेहंग इक्क रखाए, शब्द घोड़ा रिहा दौड़ाए, जोती जोड़ा मेल मिलाए, ना जन्मे न कदे मरया। जन भगतां भुक्ख नंग कटाए, साचा संग आप निभाए, अमृत आत्म गंग वहाए, दुरमति मैल देवे हरया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, संत सुहेला देवे वर, सरन सरनाई जो जन पड़या। सरन पड़े सरनागत, प्रभ वेखणहार दातारा। दर दुआरे

नाम मांगत, कराए वणज सच्चा वपारा। एका एक चढ़ाए साची रंगत, ना कोई रंगे रंग ललारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत जनां देवे चरन प्यारा। चरन प्रीती नाता जोड़, मेला धुर दरगाही दा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, दर दुआरे पार करांयदा। अन्तिम अन्तिम आपे बौहड़, शब्द दुआरे लाए पौड़ा, उच्चे टिल्ले काया किल्हे कोट गढ़्ह तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, दरस अमोघा धुर संजोगा आपणा आप वखांयदा। देवे दरस धुर संजोग, प्रभ साचा मेल मिलाया। हउमे चुक्के जगत रोग, अचरज खेल खिलाया। जगत नाता तुट्टे विजोग, सज्जण सुहेला साचा मीता, दर घर साचे दर घर एका पाया। आपे वसे रंग नवेल, परखणहारा नीतन नीता, द्वार बंक इक्क सुहाया। शब्द चढ़ाए साचा तेल, भगत जनां प्रभ मीतन मीता, जोत निरँजण रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन नेत्र पाए अंजन, खेल कराए अपर अपारी, नाम ख़ुमारी एका रिहा चढ़ाया। नाम ख़ुमारी दिवस रैण, गुरमुखां हरि चढ़ांयदा। नाता तुटे भाई भैण, साक सज्जण सैणा कोई दिस ना आंयदा। रसना किसे ना सके कहिण, आत्म रस निज घर साचे मुख चुआंयदा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, एका राह साचा दस्स, गुरमती तत्त बुझांयदा। दर दुआरे मेल मिलावा नस्स नस्स, पुरख अबिनाशी हिरदे वस, आप आपणी बणत बणांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी मस्स, करे प्रकास कोटन रवि ससि, तेजन भाना हरि भगवाना, शब्द उठाए तीर कमाना, रसना चिल्हे आप चढ़ांयदा। हरिजन मेल हस्स हस्स, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना, चरन ध्याना इक्क वखांयदा। आत्म ब्रह्म ज्ञान, शब्द जणाया। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। कलिजुग सेक ना लग्गे तन, पंचम डन्न ना लाया। भरम भुलेखा कढ्ढ जन, नौ दुआरा जो जन फिरे हलकाया। इक्क वखाए सच्चा नाम धन्न, सच ख़ज़ाना आपणा आपे रिहा छुपाया। आत्म राग सुणाए कन्न, अनाद अनादी धुन उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सृष्ट सबाई वेख हरि, जोती जोत रिहा उपजाया। लक्ख चुरासी गावे थांउँ थाँईं, साचा राह दिस ना आया। हरिजन साचे संत सुहेले आप उठाए फड़ फड़ बांहीं, धर्म अखाड़ा इक्क वखाया। दो जहान देवे ठण्ढीआं छाँई, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां एका एक समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी आपे बणत बणाया।