पहली जेठ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सर्बकला समरथ, सर्ब समाया। आपे जाणे आपणा रथ, आपे आप रिहा चलाया। चौदां लोकां रिहा मथ, दिस किसे ना आया। लोआं पुरीआं रिहा वस, डोरी आपणे हथ्थ रखाया। शब्द चलाए साचा रथ, सुर नर रिहा जगाया। दो जहानी एका वत्थ, एका अक्खर रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वेसी वेस वटाया। सर्बकला समरथ, सर्ब घट वास्सया। खेले खेल दस दस, हरि साचा शाहो शाबास्सया। देवी देवत गुर पीर साध संत किसे ना आवे वस, साचा मेल ना किसे मेलया। लक्ख चुरासी रिहा झस्स, आपे वसे रंग नवेलया। तीर निराला एका कस, मेट मिटाए गुर गुर चेलया। चरन दुआरे रवि ससि, ना कोई दूसर सज्जण सुहेलया। कलिजुग रैण अन्धेरी मस, खेले खेल अचरज इक्क इकेलया। चौदां लोकां राह एका दस्स, सोहँ चढ़ाए शब्द साचा तेलया। लोआं पुरीआं रिहा नस्स, दिवस रैण ना होए विहलया। एका रूप वखाए स्वच्छ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर्म दुआरे वेखे जेल्हिआ। सर्बकला समरथ दो जहानया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जिस जन देवे दरस महानया। पंच विकारा देवे मथ, मेट मिटाए पंज शैतानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, चौदां लोक इक्क शलोक प्रभ बन्न्हण आया साचा गानया। साचा गाना नाम निशानी, धुर दरगाही लै के आया। शब्द सरूपी मारे कानी, तख्त ताज शाह शहाना साचे बहि के आया। एका पद रखाए साचा निरबाणी, काल महांकाल दीन दयाल चरन भिखारी लै के आया। त्रैगुण माया तोड़ जंज़ाली, शाह कंगाला वेख वखाया। तत्त तत्त प्रभ सुरत संभाल, पंचम पंझी दए हिलाया। नौ खण्ड पृथ्वी बिरध बाल जुवान, सूरत मूर्त दए मिलाया। अमृत आत्म वेखे ताल, कवण द्वार रिहा सुहाया। दर घर वजे एका छाल, हँस काग रिहा उडाया। एका एक सच्चा धन माल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोकां देवे झोक, कोई ना सके कलिजुग रोक, आपणे भाणे विच समाया। सर्बकला समरथ, गरीब निवाज्या। शब्द चढ़ाए साचे रथ, आप आपणा साजन साज्जया। लेखा चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग देवे अन्तिम दाज्जया। हरि संत सुहेला जिउँ रामा घर दसरथ, शब्द सरूपी मारे आवाज्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोक चौदां हट्ट, खेले खेल बाजीगर नट, आप रचाए आपणा काज्जया। चौदां लोकां एका धार, प्रभ साचा मात वहांयदा। ना कोई जाणे जन्त गंवार, साध संत भेव ना पांयदा। आकाश पाताली रिहा विचार, गगन गगनंतर विच समांयदा। दीपक थाली कर उज्यार, गुरमुख साचे जोत जगांयदा। शब्द सरूपी साचा पाली, गुरमुख साचे करे रखवाली, जगत अवल्लड़ी चाल चलांयदा। दोवें हथ्थां रक्खे खाली, लक्ख
चुरासी वेखे परखे काया फ़ल डाल्ही, सोहँ नाल हिलांयदा। जोत निरँजण इक्क अकाली, धुर दरगाही शब्द दलाली, पवण उनन्जा रिहा पाली, धर धरती वेख वखांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी काली, चौदां हटां वेखे खाली, सच वणजारा नाम अधारा, कलिजुग माया झूठी छाया साध संत कोए दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोकां वेख दर, एका हट एका घाट ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, काया वेखे साचा हट्ट, जोती नूर लट लट, एका दीप जगांयदा। चौदां लोक चौदां रंग, प्रभ साचा आप सुहांयदा। शब्द घोड़े कस तंग, साचा राह वखांयदा। उप्पर बैठ सूरा सरबंग, नाम मृदंग इक्क वजांयदा। विच आकाशां रिहा लँघ, राह विच ना कोई अटकांयदा। भूअलोक प्रभ रिहा मंग, शब्द जणाई ना कोए सुणांयदा। दूवरलोक प्रभ रिहा मंग, महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। स्वर्गलोक प्रभ वेखे जंग, कलिजुग जड़्ह उखड़ांयदा। महरलोक कलि होए नंग, कोए ना संग निभांयदा। जपलोक जिउँ काची वंग, अन्तिम भन्न वखांयदा। तपलोक कलि डंग, विस विसना ना कोए लुहांयदा। सतिलोक प्रभ आपे लँघ, साची रंगण रंग चढ़ांयदा। शब्द डोरी इक्क पतंग, प्रभ साचा हथ्थ उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका रंग समांयदा। एका रंग हरि समाया, कलिजुग तेरी धारया। सत्तां लोकां वेख वखाया, उडे शब्द उडारया। सत्तां लोकां विच समाया, ना कोई जाणे ब्रह्मा ब्रह्म विचारया। शब्द शलोका इक्क रखाया, चारे वेदां वसे बाहरया। साची नौका इक्क चलाया, खाणी बाणी ना पावे सारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, एका राह आप वखाया। सति लोक प्रभ बन्न्हे धार, साची बणत बणाईआ। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती मात जगाईआ। शब्द डंका अपर अपार, देवत देव हरि नहिकेव, सभ घट रिहा समाईआ। आपे जाणे आपणी कार, दिस किसे ना आईआ। करे कराए ख़बरदार, अट्ठे पहर पहरेदार, एका डंक रिहा वजाईआ। कलिजुग मिटे काली धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सत्त आकाशा जोत प्रकाशा एका रंग वखाईआ। एका रंग हरि वखाउँणा, साची बणत बणांयदा। पाताल आकाशा विच समाउँणा, जोती नूर उपांयदा। राग रागणी एका गाउँणा, भेव अभेदा अछल अछेदा अछल छल करांयदा। ना कोई जाणे कथे कहे कितेबा, जिह्वा रसन ना किसे गाउँणा। ना कोई भईआ ना कोई बेबा, देवी देव ना किसे ध्याउँणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेख घर, आपणे रंग समाउँणा। सति सतिवादी सति पुरख, सप्तम रंग रंगाया। आदि आदि आदि लाल सुरख, भूषण बस्त्र रिहा तन पहनाया। आपे नारी आपे पुरख, आपे आप रिहा उपाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेख घर, एका रंग समाया। दीपक चौदां जोत जगाई, चौदां लोक
अन्धेरा। गुरमुख विरले होए रुशनाई, लक्ख चुरासी भरमा डेरा। हरिजन साचे इक्क कुड़माई, जीव जन्त चुरासी गेड़ा। आत्म घर वज्जे वधाई, हरिभगती भगत निबेड़ा। मन मति करे अन्त जुदाई, उजड़े काया खेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोक एका हट्ट साचा रिहा खुल्हाई। दीपक चौदां कर प्रकाश, प्रकृति कर्म कमाया। आपे अन्दर कर कर वास, निवास निवासा आप अख्वाया। आपे पाए मण्डल रास, सच समग्री इक्क रखाया। आपे वेखे दासी दास, दासन दास आप अख्वाया। आपे जाणे पृथ्वी आकाश आकाश पातालां विच समाया। सत्तां करे एका वास, एका राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा रिहा लिखाया। लेख लिखाए लिखणहारा, होए अन्त जुदाईआ। अतल लोक प्रभ पावे सारा, दस हज़ार जोजन वेख वखाईआ। वितल लोक प्रभ मारे नाअरा, राकश दैंत दए हिलाईआ। सिथल लोक प्रभ इक्क जैकारा, बल राजा दए उठाईआ। रसातल लोक प्रभ इक्क अधारा, सूरज चन्द कोए दिस ना आईआ। लोक तलातल धुँदूकारा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। लोक महातल वेख विचारा, अगम्म अगम्मी भेव ना राईआ। पाताल लोक प्रभ हरि आपारा, जल जल धारा इक्क वखाईआ। जल जल धारा पार उतारा, धरती कँवल मुख चुआईआ। धरती धवल करे पुकारा, हरि वेखे वेख वखाया। एक एका मारे उछाला, सत्त लोकां दए मिटाईआ। लोकमात मार झात, करे खेल अपर अपारा, निहकलंका डंका इक्क वजाईआ। चौदां हटां वेख पसारा, काया मटा बणत बणाईआ। तीर्थ तट्टां पार किनारा, ताल सुहावा इक्क वखाईआ। जोगी यती जटा ना कोई दीसे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक एका रंग वखाईआ। चौदां लोक जगत प्रकाश, भगतन तन समांयदा। हरिजन वेखे काया रास, ब्रह्मण्ड खोज खुजांयदा। ब्रह्मण्ड पिण्ड जन साची रास, इंड इंड आप अख्वांयदा। आदि अन्त ना जाए विनास, सागर सिन्ध ना कोए रुढ़ांयदा। ना कोई वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, पिता पूत बिन्द ना कोई उपजांयदा। ना कोई जाणे पवण स्वास, हड्ड मास ना कोई दिसांयदा। सर्ब गुणा आपे गुणतास, हरि गुण रूप समांयदा। चौदां लोक पूरन करे आस, पूरन ब्रह्म अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम करे नास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोक वेख वखांयदा। चौदां लोक मात किनारा, कलिजुग अन्त वखाया। संग मुहम्मद चार यारा, प्रभ लेखा रिहा चुकाया। मारे तीर शब्द कटारा, भरम भुलेखा रिहा गुवाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, अमाम मैहन्दी नाउँ रखाया। अल्ला हू लगाए एका नाअरा, दिशा लहिंदी वेख वखाया। आपे होए शाह सवारा, जल थलां पार कराया। उचां वेख इक्क मुनारा, कुतब गौंस कोए दिस ना आया। जगत मजौरी हाहाकारा, साचा गौरी दिस ना आया। परखे लाल सच्चा जौहरी, वेख वखाणे सृष्ट
सबाया। कलिजुग रैण अन्धेर घोरी, आप आपणा मुख छुपाया। अल्ला राणी करे चोरी, शब्द पल्लू ना किसे फड़ाया। कलिजुग काला आपणे संग जाए तोरी, संग मुहम्मद संग निभाया। अहिमद फड़ी साची डोरी, शाह भी नाल सुहाया। पुरख अबिनाशी चढ़या साची घोड़ी दर दरवाज़ा रिहा खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोकां एका धार, लक्ख चुरासी पावे सार, आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त जाहर भेव छुपाया। चार यारी संग मुहम्मद एका मता पकाया। अन्त ख्वारी कलिजुग मलाह, धीरज यता ना कोए धराया। मौत लाड़ी फेरे बुहारी, धर्म राए सिर साचा हथ्थ टिकाया। पुरख अबिलाशी करे कारी, साची सेवा रिहा लगाया। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, अन्दर मन्दिर मस्जिद काअबा दो दो आबा शाह ज़नाबा हथ्थ रबाबा भेव अभेदा रहण ना पाया। ना कोई पुंन ना स्वाबा, पाप संताप ना कोई अज़ाबा, आपे मारे आपे लए जिवाया। ना कोई मक्का ना कोई काअबा, उम्मत नबी रसूल दी सम्मत उन्नी एका अन्तिम वेखे खवाबा, सोहँ शब्द प्रभ मारे अवाज़ा, ना सके कोई बचाया। आपे आवे आपे जावे वसे विच गैबा, काला वेस दर दरवेश मुख नकाब हक्क ज़नाब शब्द ताजी मारे गाज़ी, करे हज्ज प्रभ साचा हाज़ी, कोई नाज़ी दिस ना आया। सृष्ट सबाई आपे रिहा साजना साजी, कलिजुग तेरी अन्तिम वेखे बाजी, ना कोई मुल्लां ना कोई काज़ी, ना कोई रोज़ा बांग स्वांग ना मारे वाज़ी, हक्क मुसल्ला नूर अलाही अल्ला इक्क इकल्ला, प्रभ मेल मिलाए जल थला, थल जलां विच समाया। सोहँ फड़या तिक्खा भल्ला, नौ खण्ड दुआरा एका मल्ला, सत्तां दीपां जोती हल्ला, आपणा आप कराया। गुरमुख विरले आप फड़ाए आपणा पल्ला, दस्म दुआरी दर घर साचा लोकमात जिस जन आपणा मल्ला, दूई द्वैती मिटे सल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले इक्क दर, आत्म सेजा रुत्त बसंती फूलन सेजा साचा कन्ती आपणी हथ्थीं रिहा विछाया। सच मुहम्मद साचा यार, बेऐब परवरदिगारया। चौदां लोक आपे वेखे कर ख्वार, उप्पर नीचे हाहाकारया। ना कोई दीसे मीत मुरार, ना कोई बणे मात सहारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां चौदां लोक शब्द सुणाए इक्क शलोक, इक्क कराए जै जैकारया। जै जैकारा होए मात। सोहँ शब्द चढ़े सच्ची प्रभात। पन्दर्हां कत्तक कलिजुग मिटे अन्धेरी रात। पुरख अबिनाशी प्रनाए संगत, गुरमुख बणाए सच बरात। सम्मत सोलां तेरा वक्त, हरि साचा बख्शे साची दात। भुल्ली लोकाई विच जगत, भरमे भुल्ले ज़ात पात। अन्त जुदाई ना कोई होए भगत, गुर पीर ना पुच्छे कोई वात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वज्जे वधाई, गुरमुख साचे सच सरनाई, आप आपणी गोद लए उठाई, आपे होए पिता मात, पन्दर्हां कत्तक कन्ती केत। चरन छुहाए मंडी सकेत। धारी
नाम वेखे अमृत जाम किस रक्खया काया खेत। अन्तिम लेखा लिखे तमाम, रुत्त बसंती ना रहे चेत। गुरूआं पीरां अन्धेरी शाम, प्रगट होया प्रभ नेतन नेत। पल्ले ना दिसे अन्तिम कोई दाम, साचा शब्द ना मिल्या खेवट खेट। खाली दिसे साधां संतां चाम, अग्नी अग्ग काया मट्ठे महीना जेठ। रसन आहार विकार झूठा तम, कलिजुग माया पुरख अबिनाशी भन्ने कौड़े रीठ, नेत्र नीर वहायण छम्म छम्म, गुर, मन्दिर अन्दर कोए ना लए दम, कोए ना रखे साया हेठ। मानस देही पए जम्म, लेखा लग्गा ना काया चम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, एका बख्शे चरन ध्यानया, दर दर फिराए राजे राणया, किसे हथ्थ ना आए वड वड सेठ। पन्दर्हां कत्तक कन्त प्यार। गुरमुख साचे संत लए उभार। वेख वखाणे जीव जन्त देव दंत यख सुर हरि अवतार। आप बणाए आपणी बणत, पति पतिवन्त साचा यार। महिंमा जगत गणत अगणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग रवे करतार। कवण लिखारा लिख्त है, कवण करे ज्ञान। कवण जाणे खेल भविख्त है, वेखे गुण निधान। सिख्या सिक्खी सिक्खी सिख्या गुण गणंत है, आपे जाणे करे पछाण। प्रभ खेले खेल बेअन्त है, जुगा जुगन्तर साची काण। जोती जोत सरूप हरि, आपे गुरमुख आपे संत है, आपे भगत आपे भगवन्त है, आपे पंचम मीता विच जहान। मिले मेल इक्क भगवाना। सुरत सवाणी मंगे शब्द हाणी, धुर दरगाही एका दाना। अमृत आत्म ठण्ढा पाणी, नाद अनादा साचा गाना। दर घर साचे पद निरबाणी, एका एक सच तराना। गुरमुख साचा दर घर साचे आपे सद बन्न्हे नाम हथ्थीं गाना। हरि शब्द प्याए साची मध, जगत विकारा देवे मथ, नाम दान सच खज़ाना। दसवीं गली पार किनारा एका हद्द, खोल्हे सच दुकाना। पुरख अबिनाशी घट घट वासी काया मन्दिर अन्दर डूंघी खड्ड, ना कोई दीसे उच्चा लभ्मा कद्द, भाग लगाए गुरमुख तेरी साची यद्द, नेत्र नैण लोचन नैण नेत्र काया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे दरस दर, दरसन पेख चुक्के गेड़ा, लक्ख चुरासी फंद कटाना। आवण जावण मिटे गेड़ा, जम की फाँसी रिहा तुड़ाईआ। आपे करे हक्क निबेड़ा, चरन दासी जो अख्वाईआ। सोहँ चप्पू नाम लगाया, आप चलाए आपणा बेड़ा, रसना जाप ना कोई जपाईआ। भाग लगाए काया नगर खेड़ा, खेवट खेटा मात पित पिउ बेटा पित पूत आप अख्वाईआ। आपे ताणा सूत्र पेटा, मूर्ख मुग्ध अञ्याण तराए जट्ट जटेटा, जगत ज्ञान ना कोए सुणाईआ। शब्द दुशाले साचे पट लपेटा, आपणी भुजा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, हिरदा सोध शब्द जणाई बोध अगाध सुरत सवाणी आप प्रनाईआ। सुरत सवाणी आप प्रनाए, कन्त सुहागी एका साचे हाणी मेल मिलाए, चरन कँवल जन आप रखाए टेका। खाणी बाणी कोई सार ना
पाए, कवण दुआरे वसे हरि बिबेका। अंज़ील कुरानी रहे कुरलाए, वेद पुराणी हाए हाए, जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की जगत कतेबा। सति पुरख निरँजण सार ना पाई, आत्म घर ना वज्जी वधाई, जोती जोत सरूप हरि, जोती नूरा सर्ब गुण भरपूरा, नेत्र नेत किसे ना पेखा। आसा मनसा पूर, शब्द जणाईआ। जोत सरूपी हाज़र हज़ूर, दूसर कोई दिस ना आईआ। आपे दाता जोधा सूर, आपे शब्द तूर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई दिसाए कूड़ो कूड़, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का कौस्तक मनी वड वड धनी जिस जन एका रिहा छुहाईआ। मस्तक धूढ़ी जगत रेखा, कलिजुग दए मिटाईआ। पार कराए मूर्ख मूढ़्ही, काया रंगे रंगण गूढ़ी, उतर कदे ना जाईआ। आवण जावण पतित पावन, भेखाधारी भेख बावन लक्ख चुरासी कटे जूड़ी, जोग जुगत ना कोई दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म खोल्हे बन्द दर, दर दरवाज़ा गरीब निवाजा, आप आपणा साजन साजा, चार द्वारी बंक द्वार, ना कोई दीसे पसर पसार, उच्च महल्ल अटल अपार, आपे कुंडा रिहा लाहीआ। मंगे शब्द प्यार दस्तार साची प्रभ साचा सीस बन्न्हाउँण लग्गा पग्गा। काया माटी दिसे काची कच्च, कंचन रूप वटाउँण लग्गा। पंच पंच द्वार रहे नाची, पंचम पंचां मेट मिटाउँण लगा। पंचम पंच जनां इक्क साची पंचम राग, पंचम शब्द धुन आत्मक इक्क उपजाउँण लगा। पंचम पंच प्यारा रिहा वाची, पंचायण मेल मिलाउँण लग्गा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्म जोत जोत जगाउँण लगा। जगे जोत भगत वधाई होवे, निर्मल बुध विच संसार तेरी। सतिगुर सावन नाल कुड़माई होवे, सिँघ भगवान सुलखणी नार चेरी। दिवस रैण ना कदे जुदाई होवे, भरमां कंध ढाहे ढहि ढेरी। मन्दिर अन्दर इक्क रुशनाई होवे, एका एक वखाए सञ्झ सवेरी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलाए साचे दर, वेख वखाए नेरन नेरी। जुड़या जोड़ जुड़ाया गुर पूरे, जोग जुगत इक्क वखाईआ। पंचम शब्द चढ़ाया साचे घोड़े, पंचां दूतां रिहा दुड़ाईआ। होए मेल चढ़े जगत तेल दिन रहे थोड़े, दिन दिहाड़े दरस दिखाईआ। शब्द गुर साचा हरि जन हिरदे वाचा आदि अन्त सदा बौहड़े, ना होवे कदे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कर्म रिहा कमाईआ। जुड़े जोड़ मेल समरथ साईं, आसा मनसा पूरन पुंनीआ। देवे दरस अगम्म अगम्म सभनी थाँईं, हरि टिकाए शब्द रखाए साची चुन्नीआं। काया गगन पाताली एका एक रखाए शब्द साचा गुण गुणवन्त कन्त वड गुण गुणीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती शब्द मेल कर, गुरू चेल इक्क घर, पवण स्वास आस प्यास बुझाए दम दमीआ। ऐड़ा अक्खर एका अक् , जिस जन मात खुल्हाईआ। नना निरगुण रूप प्रतक्ख, निज घर वास रखाईआ। दद्दा दाता ना दिसे सख, हरि घट में रिहा समाईआ। अनन्द अनन्द अनन्द हरि
गाईआ। पप्पा पूरन जोत प्रकाश, गुर गोबिन्दे भेख वटाया। आदि अन्त ना जाए विनाश, गुणी गहिंदे खेल रचाया। आपे होए दासन दास, जन भगतां सेवा रिहा कमाया। रारा राम नाम सर्ब गुणतास, राज जोग एका धाम सहाया। प्रभ मिलण दी राखो आस, साची सेवा एह लगाया। रसना जिह्वा रहे प्यास, बत्ती दन्द होए हलकाया। दिस ना आए पृथ्वी आकाश, गुरमुख साचे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी जोत इक्ग्री, शब्द रखाए सच समग्री, जन भगतां प्यास रिहा बुझाया। हस्त कीट प्रभ रूप, घट घट आप समाया। खेले खेल शब्द बहु भूप, शब्द भूपा आप अख्वाया। घर दस्से सति सरूप, सति सरूपा नाउँ रखाया। कलिजुग मिटे अन्ध अन्ध कूप, अन्ध अन्धेरा मात छाया। वेख वखाणे चारे कूट, दहि दिशा भेव ना राया। तीर निराला रिहा छूट, चौदां लोकां रिहा हिलाया। नौवां खण्डां पाए फूट, सत्तां दीपां फुट्ट पवाया। मेट मिटाए जूठ झूठ, भेख पखण्डा दिस ना आया। माया राणी खाली ठूठ, त्रैगुण माया दए खपाया। नाम रती एका मुट्ठ, बीस इक्कीसा दए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेले अन्तिम जाए तुट्ठ, गुरमुख साचे संत लए जगाया। हरि जन साचे आप जगाए, जुगा जुगन्तर कारी। शब्द पल्ला नाम फड़ाए, मेल मिलाए आप आपणी धारी। निर्मल धाम अटला इक्क वखाए, पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यारी। वल छला कर कर जगत भुलाए, जोग जुगन्तर ना पायण सारी। दूई द्वैती शिला इक्क रखाए, जप तप हट्ठ छड्डे सिक्दारी। सोहँ भल्ला इक्क रखाए, जगत विद्या हाहाकारी। नाम फला इक्क ख्वाए, चारे वरनां दए अधारी। गोबिन्द डल्ला आप जगाए, शब्द पहनाए तन कटारी। कलिजुग जना आप मिटाए, लाड़ी मौत दए बहारी। धन्न धन्ना नाम आप अख्वाए, वंडे वंड शब्द भण्डारी। नना निरगुण रूप समाए, निर्मल जोत कर आकारी। सरगुण साचे रिहा मिलाए, सोभावन्त बणाए नारी। कन्त कन्तूहला इक्क वखाए, जगत झूला शब्द ख़ुमारी। आत्म फूला सेज विछाए, प्रेम विछाउँणा नाम क्यारी। दूलो दूला आप अख्वाए, आपे सुत्ता पैर पसारी। मूलो मूला आप चुकाए, लहिणा देणा मात उधारी। त्रैसूला शब्द चलाए, सोहँ खण्डा तेज कटारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग क्रिया कर्म रिहा विचारी। कलिजुग कर्म विचार, कर्म कमाया। चौदां वेखे हट्ट पसार, कवण वस्त विच रखाया। सत्त सत्तां बन्न्हे धार, सति सतिवादी घेरा पाया। सत्त पातालां वेखे पाड़, पड़दा कोई रहण ना पाया। संतां उप्पर वेखे चढ़, शब्द पौड़ा इक्क लगाया। लोकमाती वेख अखाड़, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाया। आप जाणे आपणी धाड़, लक्ख चुरासी गेड़ा आपणा आप बणाया। त्रैगुण माया देवे साड़, पंज तत्त रहण ना पाया। आप चबाए आपणी दाढ़, धीरज यति कोई रहण ना पाया। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़,
डूंघी कन्दर डेरा लाया। तीर निराला चले काड़ काड़, जोत अकाला चिले चढ़ाया। मनमुखां जीवां विंन्हे नाड़ नाड़, हड्ड मास नाड़ी चम्म कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत सुहेले दर घर साचे लए वाड़, चौदां भवन मिटे अवण गवण लहिणा देणा मूल चुकाया। चौदां चौदस रैण मस, रवि ससि मुख छुपाया। धर्म राए कलि वेखे हस्स, वक्त सुहेला इक्क वखाया। दर दुआरे आए नस्स, गल पल्लू चरन सरनाया। पुरख अबिनाशी राह साचा दस्स, कलिजुग वेला अन्तिम आया। लक्ख चुरासी देवां झस्स, लाड़ी मौत रहे प्रनाया। गुरमुख हिरदे आपे वस, आपणा पल्लू दए फड़ाया। दिवस रैण कलि रिहा नस्स, ना सके कोए छुडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां होए सदा सहाया। चौदां लोक हट्ट पसार, वणज करे वापारी। तीर्थ तट्ट पार किनार, अट्ठ सट्ठ पसर पसारी। काया मठ गुरूद्वार, दीपक जोत जगे अपारी। चार दिवारी जाए ढठ्ठ, हरि महल्ल अटल अटारी। शब्द गुरू गुर शब्द करे कलि इक्ट्ठ, सुहाए बंक द्वारी। हरि संत सुहेला आए नठ्ठ, चौदां लोक होए ख्वारी। अन्तिम गेड़े उलटी लट्ठ, राए धर्म देवे धक्का भारी। सतिजुग तेरी आप कराए साची चट्ठ, करोड़ ढाई भेंट चढ़ाए पहली वारी। त्रैगुण माया तेरा मट्ठ, अग्नी जोत हरि निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आपे मेले दरस दिखाए अगम्म अपारी। त्रैगुण माया दए दुहाई, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। ब्रह्म द्वार रही कुरलाई, ब्रह्म देवता नाल रलाईआ। शिव शंकर पल्ला गल विच पाई, आपे रिहा मनाईआ। करोड़ तेतीस सच्ची सरनाई, सुरपति राजा इन्द संग मिलाईआ। विष्नूं तेरी सच सरनाई, वास वासना फिरे हलकाईआ। पुरख अबिनाशी कलि जोत जगाई, दिस किसे ना आईआ। घनकपुर वासी देह तजाई, पवण स्वासी लेख चुकाईआ। आपे रवया मात पाताल पृथ्वी आकाशी, जोती नूरो नूर सवाईआ। त्रैगुण माया होए दासी, आप आपणी रचन रचाईआ। खेले खेल शाहो शाबाशी, सम्मत चौदां चौदां लोक तेल चढ़ाईआ। जन भगतां पूरन करे आसी, आलस निन्दरा मगरों लाहीआ। पकड़ उठाए पंडत कांशी, काया कासा वेख वखाईआ। मेल मिलाए शब्द स्वासी, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। इक्क वखाए मण्डल रासी, ब्रह्मण्ड वज्जी वधाईआ। प्रगट होए सर्ब गुणतासी दासन दासी सार ना राईआ। त्रैगुण माया रोवे, कलिजुग मती मुखड़ा धोवे, ना कोई दीसे सच्चा साथी, ब्रह्मा शिव विष्न देण दुहाईआ। त्रैगुण माया तेरा जाल, प्रभ मात तुड़ावण आया। त्रैलोकी वेखे दीपक थाल, गगन गगनंतर विच समाया। आपे मारे शब्द उछाल, नूर नुरंतर जोत सवाया। आपे दाता शाह कंगाल, कलिजुग काया लग्गी बसंतर अन्त बुझावण आया। शब्द बणाया धुर दलाल, दुर्गा देवे ना गायत्री मन्त्र आपे मेट मिटाया। ना कोई दिसे मन्दिर अन्दर कन्दर मस्जिद काअबा
गुरूद्वार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। लक्ख चुरासी करे प्यार, धर्म दासी रिहा बणाया। राए धर्म हो त्यार, गल फाँसी रिहा लटकाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, जनका घनकपुर सुहाया। गुरमुख साचे आप बचाए साचे लाड़, बार अनका दरस दिखाया। वरनी वरना अवरन हरि सृष्ट सबाई रिहा ताड़, दूसर कोई रहण ना पाया। मति तत्त प्रभ देवे झाड़, साचा सति इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आपे होए कमलापात, पति पतिवन्ती साची नार सदा सुहागण वड वडभागण, दुरमति मैल धोवे दाग़न, हँस हँसनी कागी कागण, साचे बंसा इक्क प्यार। त्रैगुण माया तुटे नाता, अन्त विछोड़ा मात। लेखा मिटे ज़ातां पातां, सृष्ट सबाई वेखे मार एका झात। मेट मिटाए अन्धेरी राता, खेले खेल सति सति साता। जोती जोत सरूप हरि, चौदां लोकां वेख दर, गुरमुखां देवे सोहँ शब्द साची दाता। तेरा मेरा चुक्कया, चुक्का लहिणा देण। मानस देही पैंडा मुक्कया, प्रभ शब्द पहनाए तन गहिण। हरया होए कासट सुक्कया, अमृत आत्म वहे वहिण। वेला साचा आण ढुक्कया, दरस परसे तीजे नैण। चरन दुआरे साचे झुकया, काया मिटे अन्धेरी रैण। सतिगुर साचा शब्द दलेर बुकया, नाता तुटे भाई भैण। गुर शब्द तीर निराला कदे ना रुकया, हरिजन आत्म साचे सहिण। मुख मुख ना आए मुखों थुक्कया, सोहँ नेत्र कज्जल नैण। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द वर, तीर निशान कदे ना रुकया, नेड़ ना आए मौत लाड़ी डैण। सीस निवाया सच घर, दरस पेख जगदीसा। मिले मेल शब्द वर, लेखा मुक्के दन्द बतीसा। आत्म वसे इक्क घर, सच वखाए महल्ल शीशा। नौ दर चुक्के जगत डर, दसवें इक्क हदीसा। साची तरनी रिहा तर, प्रभ छत्र झुलाए शब्द साचा सीसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग मिलाए संग, संग निभाए नाम मृदंग, तन वजाए जगत बीस इक्कीसा। त्रैगुण माया तेरा रूप, दिस किसे ना आया। चौदां लोकां अन्ध कूप, अन्ध अन्धेरा छाया। हरि जोती नूर सति सरूप, हर घट में रिहा समाया। दो जहानां साचा भूप, शाह सुल्तानां भेव ना राया। घर घर दर दर धुक्खे धूप, आत्म हवन ना किसे कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तेरा तत्त आप उपाया आपे दए मिटाया। त्रैगुण माया जगत जंज़ाल, हरि साचा मात तुड़ांयदा। जगत अवल्लड़ी चले चाल, पुरख बिधाता सीस निवांयदा। चरन भिखारी काल महांकाल, दाता दयाल संग रखांयदा। राए धर्म होए बेहाल, अकाल अकाल नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आप आपणा रंग वटांयदा। त्रैगुण माया तेरा तत्त, प्रभ साचे विच समाया ए। आपे दे समझाए मति, कलिजुग अन्तिम आया ए। लक्ख चुरासी उब्बल रत, पंच विकार चलाया ए। नाता तुट्टा धीरज यति, सति संतोखी रहण ना पाया ए। नाम वैरागण होवे सत्थ, घर सथ्थर इक्क विछाया ए। लाड़ी
मौत पाए नत्थ, जम जेड़ा हथ्थ उठाया ए। सीआं देवे साढे तिन्न हथ्थ, चित्रगुप्त लेख चुकाया ए। कलिजुग काल देवे मथ, लहिणा देणा मूल ना राया ए। आपे जाणे आपणी गाथ, वेद पुराणां सार ना राया ए। जोत सरूपी हरि अकथ, जोत सरूपी हरि समरथ, खाणी बाणी दिस ना आया ए। कलिजुग काला वेखे रथ, अंज़ील कुरानां धक्का लाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, त्रैलोकी नाथा सगला साथा त्रैगुण माया तेरी धार आप आप उपाया, आपे रिहा मिटाया ए। त्रैगुण तेरी धार मिटाए, सांतक सति सरूपा। कर्म विचारी कर्म कमाए, राजन राज बहु भूपा। तामस तेरी तृष्न मिटाए, हरि खेले खेल अनूपा। ब्रह्मा विष्न कोई भेव ना राए, हरि साचा शाहो भूपा। शिव शंकर वेखे मुख छुपाए, कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध अन्ध कूपा। सुरपति राजा इन्द आप पछताए, गण गंधरब कोई राग ना गाए, धर्म द्वार ना साचा धूपा। पुरीआं लोआं वेख वखाए, दहि दिशा प्रभ फेरी पाए, लोक कलि चारे कूटा। कलिजुग वेला अन्त सुहाए, साध संत कोई भेव ना पाए, देवी देव कोई दिस ना आए, जोत सरूपी जामा पाए, निहकलंक डंक वजाए, एका शब्द तीर निराला सोहँ रसन कमानो छूटा। त्रैगुण माया तेरी गंढ्ढ, प्रभ अन्तिम खोल्हण आया। लक्ख चुरासी वढ्ढे कंड, नौ खण्ड पृथ्वी आप विरोलण आया। सत्तां दीपां करे रंड, ब्रह्मा शिव कुरलाया। वरते खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड डगमगाया। आपे करे खण्ड खण्ड, जेरज अंड वंड वंडाया। शब्द फड़ाए हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, सृष्ट सबाई नार दुहागण संत असंत होए रंड, कन्त सुहागी ना कोई हंढाया। नौ खण्ड पृथ्वी जूठ झूठ पाए वंड, वरनी वरना देवे दंड, साचा नाम ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, त्रैगुण माया आपे वेखे तेरा रूप सति सरूप, सच समग्री विच समाया। सच समग्री हरि हरि दाद, दिस किसे ना आया। निरगुण माया उत्तम ज़ात, प्रभ आपे आप बणाया। आपे पिता आपे मात, पुत्तर धीआं आप अख्वाया। आप बंधाया एका नात, भैण भईआ आप अख्वाया। आप चलाया एका राथ, आपे भरम रिहा भुलाया। आप निभाया आपणा साथ, संगी साची आप अख्वाया। आप जणाई आपणी गाथ, रसन कथन ना सके राया। आपे आप त्रैलोकी नाथ, दर दुआरा रिहा उपाया। साचा लेखा मस्तक माथ, ब्रह्मा रूप उपाया। नाभी कँवली चवी हाथ, शब्द डण्डा डोर बंधाया। शब्द विछाउँणा साची खाट, प्रभ साचे हेठ विछाया। दीपक जोती इक्क लिलाट, प्रभ आपणी अंस उपाया। चार जुग मुख चारे काट, नाम जिह्वा रसन लगाया। आकाश पाताली पाटे पाट, पवण अवण गवण विच समाया। सर सरोवर तीर्थ ताट, हरि दुआरा इक्क समाया। सच दुआरा साचा घाट, सच समग्री झोली पाया। चरन कँवल रस चाट, ब्रह्म वेता दर बहाया। हरि इक्क खुल्हाए साचा हाट, शब्द वस्तू विच टिकाया। आपे पूरा करया घाट, घाटा
कोई रहण ना पाया। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, जूट जटा ना कोए अख्वाया। ना कोई काया माटी दिसे लिलाट, अजपा जाप जपाया। ना कोई हेठां बस्त्र देवे खाट, जोती नूर इक्क सवाया। ना कोई पूजा शब्द जगत दिसे पाठ, गायत्री मन्त्र ना कोई गाया। ना कोई जोधा सूरा दिसे राठ, बस्त्र शस्त्र ना वेख वखाया। जप तप ना दिसे हाठ, सति संतोखी बणत बणाया। पंज तत्त ना दिसे आठ, पंज पंझी ना रूप वटाया। नौ द्वार ना दिसे घाट, रूप रेख ना कोई वखाया। वरन बरन ना दिसे कोए आन बाट, मात हित्त ना कोई वसाया। दूर नेड़े ना जाणे वाट, मात पाताल आकाश ना वेख वखाया। ना कोई वणज वणजारा करे हाट, तोला बोला ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया देवे वर, आप आपणे रंग रंगाया। त्रैगुण माया रंग लाल, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। ब्रह्मा शिव करे प्रितपाल, विष्नूं बंस आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी शब्द उछाल, धवल धरत गोद बहांयदा। लोकमात फ़ल एका डाल्ह, आपे आप लगांयदा। आपे वेखे दीन दयाल, मिट्ठा कौड़ा ना भेव छुपांयदा। नाल रखाए काल महांकाल, लभ्मा चौड़ा पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, त्रैगुण माया तेरा ताल, बिन रंग रूपी बुणया जाल, लक्ख चुरासी होई बेहाल, माया डोरी बद्धा काल, ना कोई अन्त छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, चौदां लोकां वेख घर, दर दरवाज़ा गरीब निवाज़ा, पारब्रह्म ब्रह्म साजन साजा, चार कुन्टां दहि दिशां आपे वेख वखांयदा। मिले मेल संत सतिगुर, आत्म जगत तृपाईआ। लेखा लेख मस्तक धुर, गुर पूरे कीमत पाईआ। चरन सरन सरन प्रीती गई जुड़, तोट रहे ना राईआ। शब्द चढ़ाए इक्क घोड़, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। सम्मत वीह सद सोलां जाए बौहड़, काया दाग़ दए मिटाईआ। आपे परखे मिट्ठे कौड़, हँसो काग बणाईआ। जोती नूर शब्द ब्रह्मण गौड़, हाज़र हज़ूर सर्बकल भरपूर एका दूजा भउ चुकाईआ। एका पौड़ नेत्र तीजा, आपे खोल्ह वखाईआ। तन मन अमृत आत्म सीजा, सीतल धारा इक्क वहाईआ। गुरसिख कराए आपे रीझा, सिँघ अनन्द कलि चढ़या चन्द, प्रभ गाया बत्ती दन्द, बत्ती धार सीर बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे साचा वर, गुर चेल एका घर, साचा मेल विछड़ कदे ना जाईआ। ना होए विछोड़ा दिवस राता, आठ पहर रंग राता। आपे होए पिता माता, देवे नाम सुगाता। ना कोई पुच्छे ज़ात पाता, हरि साचा इक्क इकांता। जन भगतां देवे साची दाता, अमृत आत्म बूंद सवाता, शब्द विछाउड़ा साची खाटा, काया मिटे अन्धेरी राता, बजर कपाटी जाए पाटा, जोती नूर जगे लिलाटा, वणज कराए साचे हाटा, गुरसिख अन्त ना आए घाटा, कलिजुग अन्तिम आई वाटा, ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा, गुरमुख विरला सद चढ़या शब्द घाटा, जोती जोत सरूप हरि, शब्द देवे साचा वर, भाग
लगाए काया माट। शब्द गुर जिस जन भेंटयां, मेला सहिज सुभाए। आपे खेवट खेटयां, फ़ल नाम लगाए। आपे पिता पूत बेट बेटयां, आपणी गोद उठाए। आपे शब्द दुशाल लपेटयां, तन पड़दा एका पाए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख आत्म सच दर, दर दुआरा वेख वखाए। गुरमुख लहिणा लहिणेहार, देवणहार हरि अबिनाशया। शब्द गहणा तन शृंगार, निज घर आत्म रक्खे वास्सया। शब्द बन्न सीस दस्तार, माण रखाए पृथ्वी आकाशया। शब्द घोड़े हो सवार, वेखे खेल जगत तमाशया। साचा वणज करे वापार, काया मण्डल साची रास्सया। निर्मल जोती कर आकार, ज्ञान गुर शब्द प्रकाशया। अज्ञान अन्धेरा दए निवार, जन हरि होए दासन दास्सया। नौ दुआरे पार किनार, लेखा चुक्के पवण स्वास्सया। एका खोल्हे बन्द किवाड़, दिवस रैण ना होए उदास्सया। ना कोई दिसे पंचम धाड़, पंचम पंचम बलि बलि जास्सया। साचा वेखे शब्द अखाड़, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख वेख आत्म दर, आदि अन्त ना कदे विनास्सया। गुरमुख आत्म सच घर, प्रभ साचे आप बणाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, गरीब निवाज़ा दया कमाया। अमृत नुहाए सच सर, साजण साचा खेल रचाया। एका एक वखाणे सच्चा हरि, जन्मे ना कदे आया। आवण जावण चुक्के फर, धर्म राए ना दए सजाया। शब्द भण्डारा देवे भर, तोट रहे ना राया। हरि हरि भाणा जाए जर, धुर फ़रमाणा रिहा सुणाया। जोती लाड़ी शब्द वर, नाम घोड़े रिहा चढ़ाया। वाग गुंदाए फड़े लड़, प्रेम मैहन्दी हथ्थीं लाया। धर्म दुआरे जाए वड़, शब्द रंगीला पलँघ विछाया। आपे वेखे अगे खड़, पल्लू आपणे नाल बंधाया। अन्दर मन्दिर साचे वड़, एका साचा राग अलाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, सति पुरख निरँजण सति समाया। साध संत ना सके फड़, चढ़ चढ़ थक्के हथ्थ ना आया। आपणा घाड़न आपे घड़, आपणा कुण्डा लाहया। आपे जाणे आपणी जड़्ह, चेतन्न चित ना आया। जुग जगत ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना डेरा लाया। आप जाप ना जाए पड़, थल जल प्रभ पार रहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए बंक द्वार, द्वार बंक वखाया। एका बंक द्वार शब्द जणाया। जोत सरूपी कर आकार, शाह भूपी दिस ना आया। बिन रंग रूपी हरि निरँकार, अन्ध कूपी दए मिटाया। पवण धूपी विच संसार, शब्दी जोत हवन कराया। एका शब्द भगत अधार, पवण उनन्जा छत्र झुलाया। हरिजन विरला उतरे पार, अवण गवण गेड़ कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म मेघ बरसे सवण, सीतल धारा इक्क वहाया। सीतल धार इक्क प्रभ हरि द्वार वहांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, अगम्म अगम्मा दरस दिखांयदा। नाता तुटे मीत मुरार, भैण भईआ साक सज्जण सैण सईआ कोई दिस ना आंयदा। एका ओट प्रभ चरन रखाईआ, धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ, चित्रगुप्त सीस निवांयदा।
गुरमुख साचा पारजात, शब्द मिली गुर साची दात, मिटे रैण अन्धेरी रात, चन्द नंद कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। रसन रसायणी बत्ती दन्द, नौ दुआरे चुक्के गन्द, शब्द सुहागण एका छन्द सुणांयदा। आप जगाए सुरत सवाणी, मिले मेल गुर शब्द हाणी, अमृत देवे ठण्ढा पाणी, एका एक पद निरबाणी, साचे घर वसांयदा। पारब्रह्म प्रभ कलि निशानी, मिले मेल गुण निधानी, जगत विद्या दिसे फानी, शब्द कानी तीर चलांयदा। दो जहानी साचा हाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुरत देवे वर, साचा सीस हथ्थ टिकांयदा।