पुस्तकालयभाग ५

२ जेठ २०१३ बिक्रमी आत्मा सिँघ दे गृह पिण्ड मल्लूवाल ज़िला अमृतसर

वडभागी गुर पाया, मेला सहिज सुभाए। हँस कागी मात बणाया, मोह ममता रोग मिटाए। धुर संजोगी मेल मिलाया, पल्ला नाम फड़ाए। आत्म भोगी आत्म रस चखाया, एका साची चोग चुगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बंक द्वार सुहाए। दर दुआरा एक एकँकारया। जन भगतां देवे साची टेक नाम उज्यारया। काया करे बुध्ध बिबेक, मानस देही पैज संवारया। कलिजुग माया ना लाए सेक, देवे दरस अगम्म अपारया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आप दिस किसे ना आ रिहा। जोती जामा धरया भेख, शब्द डंका इक्क वजा रिहा। आपे लिखणहारा लेख, आदि अन्त जुगा जुगन्त गुरमुख साचे संत जनां साची बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, भाण्डा भरम भन्ना रिहा। भाण्डा भरम देवे भन्न, आपणी दया कमांयदा। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँचां नीचां रंक राजाना एका रंग रंगांयदा। आपे पिता आपे मात, गुरमुख साचे बाल अञ्याणे आपणी गोद उठांयदा। धुर दरगाही साची दात, एका अक्खर जगत वक्खर दहि दिशा वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी कमलापात, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, माया भरम भुलांयदा। अन्दर मन्दिर वेखे मार झात, नौ दुआरे बन्द करांयदा। शब्द रखाया साचा राह, गुरमुख साचे पार करांयदा। लेखा लिख्या माथ मस्तक कौस्तक मणीआ तिलक लगांयदा। प्रगट होया त्रैलोकी नाथ, लोआं पुरीआं बणत बणांयदा। आप निभाए सगला साथ, संगी साथी आप अख्वांयदा। अन्तिम रक्खे दे कर हाथ, राए धर्म ना डन्न लगांयदा। भाग लग्गे साढे तिन्न हाथ, कलिजुग सीआं झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण जोत जगांयदा। इक्क कराए शब्द जैकार, चारों कुन्ट धुर दरगाहीआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, शिव ब्रह्मा रहे तकाईआ। दर दरबाना पहरेदार, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द रिहा जगाईआ। खेले खेल हरि भगवाना,

आपे गोपी आपे काहना, आप आपणे अंक समाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम तीर कमाना, सोहँ चले तीर निशाना, मारे जोधा हरि बलवाना, गढ़्ह कोट रहण ना पाईआ। जोती नेत्र कोटन भाना, गुरमुख विरले चरन ध्याना, अमृत आत्म सति सरोवर इक्क इशनान कराईआ। सर्ब घटां घट जाणी जाण, आपे करे मात पछाणा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर प्रभ साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, रंग महल्ल उच्च अटल आदि अन्त आप आपणी जोत जगाईआ। नाम वस्त प्रभ साचे लाल, बंक द्वार रखाईआ। दस दस साल प्रभ दलील, वडा गुर शब्द बणाईआ। बाल अवस्था छैल छबील, सूहा पीला कंचन काया गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, दस्म दुआरी उप्पर चढ़, दस धारी रिहा वहाईआ। दस दस धारी दहि दिशा विचार। कलिजुग खेल करे अपारी, मिले मेल जोत निरँकारी, बीस बीसा शब्द भण्डार। आपे गुप्त आपे ज़ाहिर, आपे कन्त आपे नार, आपे दाता वड संसारी जुग जुग धारे भेख मेल मिलांयदा। आपे मस्तक लाए मेख, नेत्र लोचन साचे पेख, साचे मार्ग लांयदा। सृष्ट सबाई रिहा वेख, ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, संग मुहम्मद मता पकांयदा। जोत निरँजण धारे भेख, मंगे दर भिखार वर सवालीआ। देवणहार जोत अकालीआ। खाली भरे भण्डार, शब्द दलालीआ। कराए नाम सच्चा वणज वपार, मानस देही पैज संवार, फ़ल लगाए काया डालीआ। शब्द घोड़े कर अस्वार, पार कराए घटा कालीआ। पुरीआं लोआं जै जैकार, गुरमुख साचे साचा राह वखालीआ। राए धर्म करे निमस्कार, जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे किरपा कर, करे माल मालीआ। ख्वाजा खिजर शाह तक्के जाणे जाफर हकीक तहिकीक। अलाओ अल्ला अट्ठे पहर मिलिआ हरि शेख़ रफीक। सदा मेहरवान करे सदा मेहर नज़र, नज़र ना आए जगत बरीक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, दूसर ना कोई बणे जगत शरीक। तुलसी जैमल सावण रुत्त बसंतया। आपे जाणे वेला वक्त सतवन्तया। साधां संतां करे खाली बुत्त, एका नाउँ पूरन भगवन्तया। पन्दर्हां अन्दरां पए फुट्ट, तीर रसन कमानो रिहा छुट जुगा जुगन्तया। घर घर बैठी रही लुट्ट, सोभावन्ती नर सुहन्तया। गुरमुखां अमृत आत्म देवे इक्क घुट, मिले वड्याई विच जीव जन्तया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, लोकमात बणाए साची बणतया। कबीर करीम रहिमान रहीम शब्द वखाए इक्क निशान। धर्मी धर्म कमाए, चार वरन कराए एका आण। गुरमुख सतिजुग एका घर जन्म दवाए, पारब्रह्म करे कराए आप पछाण। करे कराए कुक्ख सुफल वसे काया चम्म, जुगा जुगन्तर साची आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, लोकमात चुकाए आवण जाण। जीत अजीत सदा जीत, जन अतीत रखाईआ। आपे जाणे प्रभ आपणी रीत, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत,

आप आपणे रंग समाईआ। एका गाए सुहागी गीत, जगत जगदीश दर्शन पाईआ। काया होए ठण्ढी सीत, आपे परखणहारा नीत, नित्त नवित्ता जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द साचा बीज बिजाया। सिँघ जगीर गुर तेग गुर शब्द तेज कटार। सच लाल जाए सज, जिस बख्शे चरन प्यार। चरन कँवल जाए सज, मिले जगत अधार। जोती जोत सरूप हरि, दरस दिखाए चारे भुजा पसार। चतर्भुज दरस बहु रूपा, रंग रूप वटाईआ। करे खेल हरि शाहो भूपा, नाम मृदंग अंग अंग वजाईआ। करे प्रकाश अन्ध कूपा, साचा संग आप निभाईआ। प्रगट होए सति सरूपा, धुन नाद अनाद धुन आत्म सुन तुट्टे मुन गुण गहर गम्भीर सुन शनवाईआ। वज्जे बीन संख घंटा सुण, घड़ी घड़याल हरि दयाल आपणी आप चलाईआ। मनोहर मुकंद लखमी नरायण काहन घनईआ। इक्क वखाए नईआ सुणाए बैंसरी राग गाए जैत्सरी मल्हार सार गौंड सुणाईआ। आत्मक धुन गाए हरि हरी, किरपा करे नर नरी, जोत निरँजण राह वखाईआ। शब्द भण्डारा तन भरी, पाया पुरख घर सच वरी, दस गिरहा गृह मन्दिर अन्दर समाईआ। आपे हूर आपे परी, सदा वसे बाहर नौ दरी, इक्क खुल्हाए साचा घर दस्म गली। दस्म गली बन्द किवाड़ खोल्ह वखाईआ। अमृत आत्म मेघ बरसे ठण्ढी झड़ी, दिवस रैण छहिबर लाईआ। सरन सरनाई जो जन सवाणी साची पड़ी, सच महल्ल उच्च अटल सच कन्ते मेल मिलाईआ। शब्द सरूपी बांह साची फड़ी, इक्क बंधाए शब्द डोर साची लड़ी, रसना गाया सुलक्खणी घड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देव आत्म वर, दर दरवाज़ा नज़री आईआ। दर मांगे जन मंगता, एका एक भगवान। तोड़े हउमे रोग हँगता, देवे शब्द सच्चा निशान। होए सहाई जिउँ नानक अंगदा, पारब्रह्म ब्रह्म एका जाण। जोती जोत सरूप हरि, काया चोली साची रंगता, देवे जिया दान। गुरमुखां प्रभ दया कमाए, साचा धाम सुहांयदा। राए धर्म ना लेखा लिखे, चित्रगुप्त मुख भवांयदा। ब्रह्मा चारे मुख उठाए, अट्ठे नेत्र वेख वखांयदा। हरिजन साचा साचा सुख सहिज समाए, पुरीआं लोआं पार करांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, गगन गगनंतर वेख वखांयदा। साची नईआ नाम चढ़ाए, अलख अलक्ख विच समांयदा। साचा सईआ आप हो जाए, निहकामी निहकामी कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नाम वड्आंयदा। घट घट वेखे अन्तरजामी साचे देश कर प्रवेश नर नरेश जोती जोत सरूप हरि, ना कोई जाणे शिव शंकर गणेश ब्रह्मा विष्न महेष दर दरवेश थांउँ थाँईंआ। गणपत गणेश जन भगतां करे सदा आदेस, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, आवण जावण चुक्के डर, धाम सुहञ्जणा जोत निरँजण इक्क वखांयदा। पति पतिवन्ता रक्खे पत, पीत पीतम्बर सोहे लाल। शब्द चढ़ाए

साचे रथ, दयावन्त हरि दीन दयाल। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर्शन पायण शाह कंगाल। शब्द सुहागी अकथना अकथ, जुगा जुगन्त अवल्लड़ी चाल। पुरख निरँजण रिहा मथ, कलिजुग अन्तिम वेख उछाल। लक्ख चुरासी लथ्थी सत्थ, सथ्थर वरोले बे बेहाल। लाड़ी मौत नक्क पाए नत्थ, संग कहारा रक्खया काल। सीआं मिणे साढे तिन्न हथ्थ, जगत अवल्लड़ी चले चाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे शब्द आत्म अन्दर साचा ताल। आत्म ताल शब्द धुन, नाद नादी नाद वजांयदा। वेख वखाणे जेरज खाणी, उत्भज सेत्ज अंडज वेख वखांयदा। पर्हा पसंती जाणे बाणी मधम बैखरी बोल बुलांयदा। सोहँ अक्खर वखर साचा जाणी, साचे धाम आप सुहांयदा। ओअँ सोहँ बणे जाणी, पुण छाण मात करांयदा। सो पुरख निरँजण एका कानी, सच निशानी तीर चलांयदा। हँ हँगता जिह्वा निधानी, हउमे रोग मिटांयदा। सो मेला विच दो जहानी, सतिगुर पूरा आप करांयदा। सृष्ट सबाई दिसे फानी, साची बाणी ना कोई दिसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे ब्रह्म ज्ञानी, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। सो सतिगुर साचा साख्यात, निश अक्खर रिहा समाए। होड़ा जोड़ा इक्क इकांत, शब्द घोड़ा संग रखाए। जोती जोड़ा बहु बहु भांत, तोड़ा जोड़ा उप्पर नज़र ना आए। बैठा रहे इक्क इकांत, गौड़ गौड़ा मात उपाए। सृष्ट सबाई वेखे मार झात, धुर दरगाही आया दौड़, आपणा रूप वटाए। लक्ख चुरासी वेखे फ़ल मिट्ठा कौड़, रस रसना रिहा चखाए। सम्बल नगरी लाए पौड़, दासन दास वक्त सुहाए। आप जाणे लभ्मा चौड़ा, नस्स नस्स पार कराए। सस्से उप्पर लाए होड़ा, किल्हा कोट रिहा बणाए। दोवें मुख रिहा मोड़, निरगुण सरगुण भेव ना राए। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण एका धाम वसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ सो साचा दर वखाए। दस उधरे दस देवे मार। दस सुधरे दस करे ख्वार। दस मूधड़े दस कँवल नाभी होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस दस वेखे अद्धविचकार। दस जणाया दस गिणाया। दस मिलाया दस गंवाया। दस उपजाया दस रुलाया। घर सहिज समाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दसवां इक्क वखाया। दसवां दर दूर दुराडा, प्रभ साची बणत बणाईआ। ना कोई दीसे नाड़ी मास हाडा, साची काढा रिहा कढाईआ। चारों कुन्ट अन्धेरी खाडा, दूसर कोई दिस ना आईआ। बिरध बाल लडाए लाड़ा, नौजवाना जोबन रिहा हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे वखाणे काया भाण्डा, झूठी माटी पोच पुचाईआ।

नन्ना : नन्ना निरगुण रिहा समाए। नन्ना निरँकार सच भूप है, शब्दी शब्द समाए। कका कर्मा महिंमा रूप है, जग मेला मेल मिलाए। तिन्न अक्खर सति सरूप है, निरगुण माया संग रलाए। आपे वेखे चारे कूट है, दहि दिशा वेख वखाए। जगत नेत्र नैणा झूठ है, मनमुखां रिहा जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर भेख वटाए। नानक नाम निरँजण निरगुण विच समाया। हरिजन पाए नेत्र अंजन, भाण्डा भरम भुन्नाया। साची धूढ़ प्रेम मजन, कर्मी कर्म कमाया। साच ताल आत्म वजण, दर दुआरा बन्द खुल्हाया। धर्म दुआरे बहि बहि सज्जण, सति संतोखी नज़री आया। पंचां चोरां पड़दा कज्जण, पंचां पंचां रिहा जगाया। गुर नानक जिस जन सज्जन, लोक लाज दए तजाया। एका डंक आत्म वजन, निहकलंक रिहा जगाया। गुर गोबिन्दा शब्द गुर सज्जणा, साचे साजण रिहा मिलाया। जगत विकारा रसना तजना, अमृत धारा मुख चुआया। काया काअबा कराए साचा हज्जना, हाजी हज्ज करावण आया। नौ दुआरे लेखा तजना, आत्म तृष्ना दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक नानक रिहा समाया। नानक निज्ज घर वास है, निरँजण जोत बलोए। हरिजन होए दासन दास है, आप खुल्हाए लोचन लोए। उडे उडाए पृथ्वी आकाश है, हरि बिन अवर ना जाणे कोए। धर्म सति संतोखी आत्म धरवास है, धर्म रथ रथवाही होए। हथ्थ आए ना नौ नाथ है, सिद्ध चुरासी रहे रोए। जन भगतां सगला साथ है, अट्ठे पहर पहरेदार होए। आपे आप त्रैलोकी नाथ है, नाथ अनाथां आपे होए। मस्तक लेखा लिखे माथ है, नेत्र लोचन परखे दोए। सर्बकला आपे समराथ है, जुगा जुगन्त भेव ना कोए। आपे रक्खे दे कर हाथ है, दिवस रैण कदे ना सोए। जिउँ रामा घर दसराथ है, कृष्न मुरारी मोहे। एक रखाए साची वथ है, अंजन नेत्र नाम बलोए। जगत चलाए महिंमा अकथ है, कथनी कथ ना सके कोए। कलिजुग जिन चलाया रथ है, समरथ गुर सोहँ सो नानक होए। सृष्ट सबाई रिहा मथ है, लक्ख चुरासी रिहा परोए। लेख चुकाए साढे तिन्न हथ्थ है, निहकलंका प्रगट होए। हरिजन साचे लए रक्ख है, राउ रंकां पुच्छे ना कोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे दरस, दरस मिलावा होए। शब्द रूप गुर नानक, रूप भूप समाए। आपे जाणे जाणी जणका, निज घर वास रखाए। आपे बाणी बानका, बवन्जा अक्खर रिहा उपाए। पैंती अक्खर जगत निशानका, सतारां भेव ना राए। एका लेखा धुर फ़रमाण का, कलिजुग मात करे रुशनाए। लक्ख चुरासी खेल खिलानका, गुणवता गुण रहाए। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे साचा वर, एका आण रखाए। नानक दरस कवण हँस मंगे सुरत सवाणी। रसना सके ना कहिण, मिले मेल प्रभ साचे हाणी। जुगा जुगन्तर चुकाए लहिण देण, आत्म देवे ठण्ढा पाणी। नाता तुट्टे भाई भैण, अक्खर

वक्खर इक्क पढ़ाए, आपे होए साक सज्जण सैणी। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, नानक रसन वखाणी। नानक गाया गहर गुण, गोबिन्द सार ना पाया। छत्ती रागां रहे सुण, नाद अनादा आत्म धुन ना कोए वजाया। बहत्तर नाड़ी छाण पुण, बोध अगाधा होए शब्द जणाया। गुर गोबिन्दा अन्दर मन्दिर एका रस सुरत शब्दी मेल मिलाया। हरिभगत सुहेला जाणे गुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी नर निरँकारी एकँकारा शब्द जैकर कराया। दर घर साचे वज्जी वधाई, हउमे रोग गंवाया। गुर नानक रस रसना गाई, परम पुरख प्रभ पाया। मिल्या मेल ना होए जुदाई, रोग विजोग जगत गंवाया। जोती नारी होई कुड़माई, शब्द सुहागी कन्त हंढाया। जोत निरँजण नैण नाई, नेत्र कज्जल पाया। सुखमण नाड़ी धार बणाई, काली धार बणाया। साचे घोड़ शृंगार कराई, नर निरँकार नाम रखाया। नौ दुआरे बाहर कराई, दसवें वाग गुंदाया। पुरख अबिनाशी दया कमाई, दसवीं गली रिहा लटकाया। साचे घर होए शनवाई, महल्ल अगम्मा इक्क सुहाया। दोहां एका मेल मिलाई, एका सेजा रिहा बहाया। दिवस रैण ना होए जुदाई, पंचम मीता राग सुणाया। आप आपणे विच समाई, दूसर अंग कोई दिस ना आया। नानक नानक नानक अमरापद बानी पद निरबाण शब्द बिबाण गुण निधान इक्क चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, साची रंगण रिहा रंगाया। इक्क चढ़ाए नाम रंग, रंगत रंग अमोल्लया। मानस देही ना होए भंग, काया माटी भाग लगाए साचे चोल्लया। आत्म घर वज्जे मृदंग, पंचां घर ना होए गोल्लया। पुरख अबिनाशी साची संग, हौले भार उठाए डोल्लया। आप रखाए आपणे अंग, शब्द अनादी इक्क सुणाए साचा ढोल्लया। शब्द घोड़े कसे तंग, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। गुरमुख विरला जाए लँघ, चरन प्रीती घोल घोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, मेल मिलाए कला सोल्लया। नानक रूप अगम्म है, अगम्म रूप समाए। ना मरया ना पए जम्म है, जन्म मरन विच ना आए। वेख वखाणे पवण स्वासी दम है, दम दमां विच समाए। सदा वसे काया चम्म है, निरगुण रूप वटाए। गुरमुख विरला आपे जाए मन है, हरि हरि रसना गाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, नानक नानक नानक दादक मात मिलाए।

२८ जेठ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि रूप अपार, हरि समाया। सृष्ट सबाई अन्धकूप, कलिजुग जीवां दिस ना आया। आपे आप सति सरूप, माया ममता मुख छुपाया। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर धुखदे धूप। पुरख अबिनाशा नज़र ना आया। रैण अन्धेरी दहि दिशा

चारे कूट, हउमे हँगता रोग गंवाया। शब्द निराला तीर एका रिहा छूट, हरि शब्दी नाम रखाया। हरि शब्द पंघूड़ा गुरमुख लैणा झूट, काया मन्दिर अन्दर इक्क टिकाया। दर दुआरे अमृत आत्म साचा लाहा लैण लूट, नौ दुआरे बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, जुगा जुगन्तर भेख वटाया। आपे सीता राम है, आपे कृष्न मुरार। आपे भगत प्यार है, आप जपाए आपणा नाम। जुगा जुगन्तर साची कार है, करे खेल जगत निशकाम। कलिजुग तेरी अन्तिम वार है, गुरमुख पीए अमृत आत्म साचा जाम। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, लक्ख चुरासी आप करावे एका ताम। कलिजुग काली रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुख विरला साचे नेत्र पुरख अबिनाशी दर्शन पाए तीजे नैण, आप आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर बणाए बणतर, आप आपणी दया कमाईआ। लेखा लिखणहार हरि स्वामीआ। हरिजन साचा लहिणेदार, वेखे खेल जगत तमामीआ। कलिजुग माया पसर पसार, भेद अभेदा अन्तरजामीआ। जूठा झूठा कूड़ पसार, प्रगट होए निहकलंक, शब्द वजाए इक्क डंक, पकड़ उठाए राउ रंक, गुरमुख वड्याई जिउँ राजा जनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, सर्ब जीआं आपे जाणीआ। आपे जाणी जाण सर्ब अख्वाया। आपे शब्द अक्खर बानी बान, आपे बोल सुणाया। आपे गुण निधान करे सर्ब पछाण, जीआं जन्तां विच समाया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, लेखा चुक्के आवण जाण, दर घर मन्दिर इक्क वसाया। अमृत आत्म पीण खाण, साचा जाम रिहा प्याया। जेरज खाणी कर पछाण, मानस देही लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखण आया सच घर, कवण संत मिल्या कन्त आत्म दर्शन पाया। नौ दुआरे बन्द किवाड़, दसवें मेल मुरारी। पंच विकारा देवे झाड़, फड़े शब्द तेज कटारी। कृष्न घनईआ इक्क चढ़ाए साची नईआ, आप फड़ाए आपणी बहीआ, दो जहानी इक्क वखाए पार किनारी। सृष्ट सबाई अन्तिम फानी, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर वड विद्वानी। ना कोई जाणे जीव जन्त, साध संत माया रुले जगत भुल्ले, पूरे तोल ना कोई तुल्ले, आत्म सेजा किसे ना जाणी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, वेखणहार दो जहानी। आत्म ब्रह्म ज्ञान, दृष्ट खुल्हाईआ। मिल्या शब्द बिबाण, उडया सृष्ट सबाईआ। आपे करे कराए जगत पछाण, गुण निधाना दया कमाईआ। काया वेखे सच मकान, मथरा मन्दिर गोकल रंग वटाईआ। जोत सरूप साचा काहन, साचे मण्डल साची रास एका आपणी रिहा पाईआ। जगत ना दीसे कोई निशान, रसना पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, पुरख अबिनाशी घट घट वासी साचे मन्दिर अन्दर शब्द सरूपी इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कवण संत सच सुहेला पुरख अबिनाशी मेल मिलाईआ।

जुगा जुगन्तर रीत है, जोत सरूपी हरि निरँकार। इक्क सुणाए साचा गीत है, काया मन्दिर सच द्वार। चरन कँवल कँवल चरन जन साची प्रीत है, खोल्हे बन्द किवाड़। सच वसेरा मन्दिर मसीत है, आपे वस्सया विच हस्त कीट है, जोत जगे बहत्तर नाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देवे वाड़। कवण दुआरा संतन पाया। मिल्या मेल अगम्मा, कवण काया रंगण रंग चढ़ाया। उत्तर ना जाए काया झूठा चम्मा, नेत्र नीर वहाया छम्म छम्मा, रसना कहि कहि वाद विवाद वधाया। अगाध बोध ना शब्द जणाया। हिरदा सोध ना प्रभ मनाया। सच इशनान ना किसे कराया। साचा बणे ना कोई सौदागर, निर्मल कर्म ना करे उजागर, कन्त संत ना किसे पाया। कवण दुआरे राम है, मेला सहिज सुभाए। काया माटी झूठा चाम है, वेले अन्त होए फन्हाए। हरिजन अवर ना कोई लेखे दाम है, कवण गाए कवण जगाए, कवण रिहा सोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल संत दर, दर दरवाज़े आपे आप खलोए। संत सरूप सति पुरख है, हरि जोती रिहा समाए। लेखा चुक्के उलटे बिरख है, वरन गोती भेव मिटाए। ना कोई हरख ना कोई सोग है, हरि रंगण रंग समाए। आदि अन्त ना होए विजोग है, धुर संजोगी मेल मिलाए। आत्म रस साचा भोग है, निजा नंद समाए। गुरमुख विरले दरस अमोघ है, प्रगट होए दरस दिखाए। संत रंग अपार, काया चढ़ाया। काया कंचन खेल अपार, शब्द घोड़े तंग कसाया। अट्ठे पहर पहरेदार, संतन मेला सतिसंग लोकमात अखाड़या। काया चढ़े सच रंग, वेखे खेल बहत्तर नाड़या। शब्द घोड़े कस तंग, आत्म विकारा आप चबाए आपणी दाढ़या। हरिजन साचा हरिभगत दुआरा एका मंगे सच मंग, प्रभ आपे कटे भुक्ख नंग, नेड़ ना आए पंचम धाड़या। संतन हथ्थ जगत डोर है, प्रभ साचा रिहा फड़ाई। पंचां पंचां अन्दर चोर है, भुल्ली मात लुकाई। काया युद्ध अन्ध घोर है, कुरक्षेत्र रिहा बणाई। जिस जन तारे कर कर मेहर है, आपणा पल्ला रिहा फड़ाई। सर्ब व्यापी आप है, सभ घट में रिहा समाई। जोती जोत सरूप हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याई। दुनी दीन जगत रीत है, जुगा जुगन्तर होए। आप जणाए एका शब्द सुहागी गीत है, साची बणत बणाए। साचा देहुरा मन्दिर मसीत है, गुर चरन सरन लिव लाए। आत्म अन्दर बोले इक्क प्रीत है, एका दूजा भउ चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाए। जगत दीन नौ द्वार है, दर दर भेख वटाए। घर ठांढा सच दरबार है, गरीब निवाज़ा इक्क खुल्हाए। नाम गंढ्ढ अपर अपार है, शब्द पल्लू आप बंधाए। जोती जोत सरूप हरि, आपे वंडणहार है, जुग जुग बणत बणाए। दीन दुनी जग माया, जुगा जुगन्तर लोअ। हउमे हँगता छाया, लक्ख चुरासी लई परो। गुरमुख विरला नज़री मंगता आया, दुरमति मैल मुखड़ा धो। भुक्ख नंगता आप कटाया,

साचा जाप जपाए सोहँ सो। सतिगुर संगता इक्क मिलाया, दरस दिखाया अग्गे हो। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दुनी दीन दीन दुनी एका राह वखाया, अवर ना जाणे को। दीन दुनी जग अन्धेरया, अन्ध अन्धेर प्रधान। ना कोई जाणे सञ्झ सवेरया, गुणवन्ता होए निधान। लेखा जानण किस किस तेरया, आप आपणा ना लैण पछाण। जगत माया पाया घेरया। मोह ममता रक्खी आण। पुरख अबिनाशी पाया फेरया, घट घट अन्दर वेख मार ध्यान। आपे करे हक्क निबेड़या, बैठ शब्द सच्चे बिबाण। लक्ख चुरासी चुक्के झगढ़ा झेड़या, अन्तिम लाहे मात मुकाण। उलटा गेड़े आपे गेड़या, महल्ल अटल सर्ब मिट जाण। धरत मात कराए खुल्हा वेहड़या, ना कोई झुलाए उच्च निशान। हरिजन विरले कन्त सहेड़या, देवे दानी दाता शब्द सच्चा दान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे कट्टणहारा आवण जाण गेड़या, राग नाद सुणाए धुन साचे कान। दीन दुनी बंधन जगत है, बन्दा बन्दी चार। हरिजन साचा भगत है, वेखे नेत्र नैण उग्घाड़। आत्म जोती साची शक्त है, खोल्हे बन्द किवाड़। लेखे लग्गे बूंद रक्त है, प्रभ अबिनाशी दरस सतारां हाढ़। कूड़ कुड़यारा नेड़े वक्त है, धरत मात लग्गे अखाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग समाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़। दीन दुनी माया भरम है, भरम भुलाया जग। दीन दुनी ना जाणे कर्म कुकर्म है, जगत तृष्ना लग्गी अग्ग। दीन दुनी कलिजुग ल्या जन्म है, जूठा झूठा बन्न्हया तन तग। दुनी दीन द्वैती वरम है, काल अन्धेरी रही वग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल सूरा सरबग। दीन दुनी अन्त काल है, मनमुखां सिर मण्डलाए। एका पाया जगत जंज़ाल है, भेख पखण्ड वधाए। गुरमुख विरला साचा लाल है, शब्द चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाए। आपे शाह आपे कंगाल है, विच ब्रह्मण्ड समाए। करनहार सर्ब प्रितपाल है, जेरज अंड भेव ना राए। दीनां बंधप दीन दयाल है, भेख पखण्डा दए मिटाए। फ़ल वेखे काया डाल्ह है, शब्द हलूणा एका लाए। करे निबेड़ा सच सच्ची धर्मसाल है, धर्म राए दर बुलाए। जगत चले अवल्लड़ी चाल है, जन्म कर्म धर्म अपणे हथ्थ रखाए। रंग वेख सूहा पीला लाल है, गुर शब्दी कवण चढ़ाए। दीपक जोती आपे बाल है, अन्ध अन्धेरा रिहा मिटाए। वरन गोती खेल निराल है, गुरमुख काया सोती आप जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग दीन दीनां बन्द अन्ध अन्धेर मिटाए। कलिजुग दीन झूठ पखण्ड, जगत वणज विहाज्जया। पुरख अबिनाशी सुत्ता दे कर कंड, नौ दुआरे मूल ना जागया। गुरमुखां मेला विच ब्रह्मण्ड, आप आपणा जन तयाज्ञा। जगत विकारा खण्ड खण्ड, मेट मिटाए तृष्ना आज्ञा। सतिजुग साची शब्द दात प्रभ वंड, सोहँ सुणाए साचा रागया। गुरमुख विरले आत्म बन्न्हे पल्ले गंढ्ढ, धुर दरगाही देवे सच्चा दाज्जया। मनमुख

जीवां आपे वढ्ढे कंड, कलिजुग रच्चया अन्तिम काज्जया। मन मती पायण डण्ड, साचा साजण किसे ना साज्जया। नौ खण्ड पृथ्वी पाई वंड, आप आपणी लायण अवाज्ज़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द घोड़े हो अस्वार, वेखे खेल विच संसार, चिट्टे अस्व साचे ताज्जया। दीन दुनी कलि कालड़ा, काल रूप अपार। ना कोई दीसे राह सुखालड़ा, डूंघी कन्दर वसे गार। आपे बिरध बाल ज्विालड़ा, आपे बैठा अन्ध अंध्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग दीन दीन दुनी मेटणहार विच संसार। दीन सहँसर जगत जन, जोग जुगत अनेक। गुरमुख साचे एक तन, काया बुध बिबेक। चरन प्रीती इक्क मन, लोकमात ना लाए सेक। आपणा बेड़ा आप बन्न, हरि दर्शन नेत्र पेख। साचा राग सुण कन्न, प्रभ लोचन पेखण पेख। भरम भुलेखा निकले जन, मस्तक लहिणा साची मेख। रसना कहे धन्न धन्न, जिस जन वेख्या एका एक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दुनी दीन दीन दुनी मिटावण आया लिख्या लेख। मन कामल मुरशद पीर है, पंजां विच प्रधान। आपे चढ़े चोटी अख़ीर है, आपे बैठे अन्ध अंध्यान। आपे पीवे अमृत सीर है, आपे दर दर हलकान। जोती जोत सरूप हरि, काया वेखे इक्क दर, मन मति बुध होए दरबान। मन पंखी उडारूआ, दिवस रैण उठ धाए। गुर शब्द साचा पाहरूआ, बन्द बन्दीखाने विच रखाए। मन औखद गुर चरन साचा दारूआ, चरन धूढ़ी जाम पिलाए। वेखणहार गुप्त ज़ाहरूआ, भेव अभेदा वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आत्म अन्तिम वेख दर मन तन तन मन साचा संग निभाए। मन उडारी संत है, मन्दिर शब्द बिबाण। उप्पर वसे साचा कन्त है, हेठां वेखे मार ध्यान। सच धारा शब्द बसंत है, करे कराए आप कल्याण। गुण अवगुण गणत अगणत है, हरि जाणे गुण निधान। साची चोटी गुरमुख विरला चढ़े संत है, धुर मिल्या जिस जिया साचा दान। मेल मिलावा साचे कन्त है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर वेख हरि, मन मधा मन महान। गुर चरन नेत्र पदम है, तीजा लोइण विस्थार। नौ दरवाज़े उप्पर एका कदम है, वेखे अक्ख उग्घाड़। धारा जाणे आपणी आपे मधम है, आपे वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर वेख दर, मेल मिलाए साचे मीत मुरार। चरन गुर जगत नेत्र है, सांतक सति सरीर। जन्म कर्म लेखा लिख्या, आपे जानणहार। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या, पवण शब्द उडार। जिस जन गुर शब्द मिले साची सिख्या, जन्म अजन्मा लए संवार। गुर पूरा पाए नाम साची भिच्छया, कर्म कुकर्मा दए निवार। जगत तृष्ना लाहे विखिआ, दरस दिखाए अगम्म अपार। साचा लेख आपे लिख्या, आपे पाड़नहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, गुर पूरा ठांढा दीसे दर दरबार। · गुरमुख ओट रखाईआ।

गुर पूरा मेल मिलाए, काया चोट इक्क लगाईआ। सच शब्दी तेल चढ़ाए, जगत तृष्न खोट गवाईआ। साचा सज्जण सुहेल अख्वाए, आलण्हिओ डिगे बोट उठाईआ। गुर शब्दी गोद बिठाए, एका अमृत आत्म रस पोट भराईआ। जगत तृष्ना दए गंवाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म वेखे सच दर, कवण वणजारा कवण वणज कराईआ। गुरसिख आस प्यास मन, दरस तरस लोचन नैणा। सर्ब घटा जोत प्रकाश जन, वेख वखाणे लोचन नैणा। शब्द वसेरा ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, तन बस्त्र शस्त्र ना दीसे गहणा। घट घट अन्दर लाई बैठा सन्न्ह, ना कोई जाणे हरि पछाणे, रसन भेव किसे ना कहणा। जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्ह, जुगा जुगन्तर गुर पूरा आप चुकाए लहिणा देणा। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, एका रंगण तन रंग चढ़ाए राए धर्म ना देवे डन्न, एका राग सुणाए कन्न, महल्ल अटल उच्च मुनार साचे मन्दिर एका बहिणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म वेखे सच दर, हरिजन भाणा राणा सिर ते सहिणा। समरथ सर्ब सिरताज है, शब्द करे जणाई। गुरूआं पीरां देवे दाज है, लोकमात करे कुड़माई। आपे बैठा मारे अवाज़ है, दिस किसे ना आई। आपे आपणा साजण साज है, साजणहार सृष्ट सबाई। हरिभगतन रक्खणहारा लाज है, जिस जन एका ओट रखाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग साध संत दए वड्याई। साध संत हरि अराध्या, मिल्या धन अपार। शब्द जणाए बोध अगाध्या, तन मन ठांढा सीतल धार। मिटया जगत वाद विवादया, साचा मेला मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, खेले खेल खेलणहार। संत मिली वड्याई नाम उपनया। होई तन रुशनाई, राग सुणाए साचा कन्नया। तन मन्दिर वज्जी वधाई, प्रकाश आकाश चन्न चंनया। अन्ध अन्धेर मेट मिटाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, भगत बेड़ा जगत बन्न्हया। संत बणाई जगत जुगत, प्रभ डोरी हथ्थ फड़ाईआ। आपे जाणे भगती भुगत, चोर चोरी रिहा कमाईआ। गुरमुख ना जाणे मोख मुक्त, दर द्वार रही शरमाईआ। दरस दान प्रभ इक्क भुक्खत, संत दुआरे पैज रखाईआ। संत सुहेला साधन साची जुगत, रसना अराधन अराध गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संतन मिल्या साचा मेला, शब्दी बणत बणाईआ। संत बणाया मीत, संत सतिवादीआ। चरन कँवल कमाई प्रीत, आदि जुगादीआ। अन्दर वस्सया नीत अनीत, पतित पुनीत आप अख्वाईआ। गाए रसना एका गीत, सिँघ बग्गा तन बद्धा तग्गा, आपणी करी आप कुड़माईआ। शब्द पाया तन साचा झग्गा, काया चोला नाम रखाईआ। आप बुझाए नौ दुआरे लग्गी अग्ग, मुख सगनी सगन लगाईआ। दाता जोधा सूरा सरबग, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि संत सुहेले आप बणाए हँस कग्ग, काग हँस बणाईआ। चरन सरन सरन चरन जो

जन साचे साची लग्ग, साची सेव कमाईआ। आपे वसे उप्पर शाहरग, गुर शब्दी भेख वटाईआ। एका देवे एका सेव, गुर पूजे साचे पग, पति पतिवन्ता होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आत्म वेखे इक्क दर, संत सुहेला सच घर साचे नुहावण नुहाईआ। संत रूप सति इष्ट है, आत्म दृष्ट खुल्हाए। हरि खेले खेल अनूप है, जिउँ रामा वशिष्ट सहाए। आपे बैठा अन्ध कूप है, नूर जोती डगमगाए। मन वणजारा जगत झूठ है, ठग्ग ठगोरी पाए। दहि दिशा चारे कूट है, प्रभ अबिनाशी सार ना राए। हरिजन हरि शब्द पंगूढ़ा रिहा झूट है, पवण हुलार रखाए। तीर निराला रिहा छूट है, सो मुखी नाम लगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच समाए। थिर घर अपार हरि बणाया। जोती नूर कर आकार, एका तन प्रकाश कराया। शब्द रख सच्ची सरकार, नाद अनादी धुन वजाया। रूप अगम्म अगम्म अपार, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। ना मरे ना जन्मे विच संसार, आदि अन्त एका रंग समाया। ना ख़ुशी ना गम, रेख मेख बिस ना आया। पवण स्वासी ना लगे दमा, जोत आधार कर्म कर्मा करदा आया। दर दरवाज़ा ना कोई पौड़ा, अन्दर बाहर ना कोई रखाया। ना कोई दीसे चोबदार, धन्न धन्ना ना नज़री आया। आपे बैठ सच्ची सरकार, आप आपणी बणत बणाया। ना कोई दीसे चार कुन्ट दिवार, दहि दिशा भेव ना राया। खाणी बाणी जेरज अंड ना कोई विचार, उत्भज सेत्ज ना जाणे धार, आप आपणी रचन रचाया। सच महल्ल अटल उच्च मुनार, घट घट वासी इक्क समाया। दीपक जोती कर उज्यार, अन्ध अन्धेर रहण ना पाया। वरन गोती वसे बाहर, सञ्झ सवेर ना कोई जणाया। अचल अखल प्रबल महल्ल उसार, शब्द सिँघासण इक्क रचाया। थिर घर सच दरबार, प्रभ साचा आप सुहांयदा। शाहो भूप दात दातार, आप आपणी रचन रचांयदा। ना वस्त शब्द भण्डार, पुरीआं लोआं विच टिकांयदा। वरते वरतावे विच संसार, मात पाताल आकाश बणत बणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका धार, सत्तां दीपां माया जाल विछांयदा। लक्ख चुरासी कर प्यार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। करनी किरत आपणी आप विचार, धरनी धीरत धरांयदा। अमृत आत्म मेघ अपार, एका मेघ हरि बरसांयदा। शब्द तेग नाम कटार, जोत सरूपी गल लटकांयदा। थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। आपे होए पिछे अगाड़, दूसर कोई दिस ना आंयदा। जोत निरँजण लाड़ी लाड़, शब्द लाड़ा नाल सुहांयदा। सति सतिवादी आदि जुगादी सदा ब्रह्मादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे इक्क दर, दर दरवाज़ा गरीब निवाज़ा आपणा बन्द रखांयदा। थिर घर बणाई बणत आप बणाया। गुरमुख विरला जाणे संत, प्रभ आपे आप जणाया। भरमे भुल्ले मात बेअन्त, रसना वाद वधाया। हरिजन मेला साचे कन्त, बोध अगाधा शब्द जणाया। रसना गाओ शब्द गुर संत, गुर दच्छणा

झोली पाया। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग भेखी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे इक्क घर, आप आपणा दर सुहाया। थिर घर रूप अपार, महल्ल अपारया। प्रभ चाढ़्हे रंग लाल गुलाल, कंचन सूहे धारया। मारे शब्द इक्क उछाल, इक्की इक्की कोट आए बाहरया। सति पुरख निरँजण एका लाड़, सुरत शब्दी गोद उठा रिहा। प्रभ जोती करे प्रितपाल, रस रसना सीर पया ल्या। ना कोई काल दिसे महांकाल, दीन दयाल आपणे रंग आप समा रिहा। जुगा जुगन्त अवल्लड़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे इक्क घर, घर मन्दिर आप सुहाया। थिर घर मन्दिर धन्न है, हरि साचे रचन रचाया। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न है, ना कोई बाडी बणत बणाया। ना कोई हड्ड मास नाड़ी तन मन है, हथ्थ पैर ना सिर रखाया। नेत्र पेखत सुणन ना कन्न है, भरमी भरम जन गंवाया। आप आपणा बेड़ा बन्न है, बन्न्हणहार सर्ब रघुराया। ना कोई पुरख नार ना मन है, निर्मल जोती नूर सुहाया। थिर घर मन्दिर अन्दर हरि अपार ना कोई लाए सन्न्ह है, ना कोई लुट्टे चोर यार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, थिर घर वसेरा नेरन नेरा नरायण नर नर नरायण निरँकार। थिर घर तेरी धार, जन्त ना जाणया। आप आपणा पसर पसार, करे खेल हरि करतार, वसे हस्से आप बणे राजा राणया। शब्द भरे इक्क भण्डार, देवणहार सर्ब संसारया। वडा शाह लेखा जाणे जोग जुगत जन भगतां करे प्यार, देवे नाम शब्द अपार, खोल्हे बन्द किवाड़, पंच विकारा आप चबाए आपणी दाढ़, शब्द घोड़े साचे चाढ़्ह, जोत जगाए बहत्तर नाड़, मेल मिलाए गुर सतिगुर साचे हाणीआ। बजर कपाटी पड़दा पाड़, हउमे हँगता देवे साड़, अमृत आत्म जल धार देवे ठण्ढा पाणीआ। लेखा चुक्के जंगल जूह उजाड़ पहाड़, दर घर साचे देवे वाड़, एका एक सुणाए निशअक्खर वक्खर साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, थिर घर वसे इक्क दर, घट घट वेखे जेरज खाणीआ। हरि शब्द मेहरवान, हरि उपाया। जुग जुग झुलाए धर्म निशान, आप आपणे रंग रंगाया। लोआं पुरीआं इक्क बिबाण, एका एक रिहा उडाया। उप्पर बैठ श्री भगवान, पवण उनन्जा विच समाया। आपे चतुर सुघड़ स्याण, बोध अगाध शब्द जणाया। आपे गोपी आपे काहन, भेखाधारी भेख कलिजुग खेले खेल, माया ममता मोह भुलाया। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्यान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, शब्द अनादी नाद वजाया। अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भेख मिटाया। सम्मत सम्मती कर पछाण, बीस सदी तेरां एका आण, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्यान, सत्तां दीपां वंड वंडाया। ब्रह्मा शिव दर कर ध्यान, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, भेखाधारी भेख धर,

अगम्म अगम्मा केसाधारी दिस ना आया। वेखण आया गुर पीर औलीए शेख़ शिव ब्रह्मा वेख वखाया। सर्बकला समरथ नाथ त्रैलोकी, उठ उठ धाया। लक्ख चुरासी जाए झोकी, दिस किसे ना आया। गुरमुख विरला आत्म मोखी, गुर चरन सरन रहे सरनाया। आप चढ़ाए घाटी औखी, हरनी फरनी नेत्र लोचन देवे खुल्हाया। नौ द्वार उप्पर जोती, गुरमुख विरला चढ़े शब्द साची चोटी, राह भीड़ा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी वेख दर, आप कराए अन्तिम बोटी बोटी अन्तिम कलि अन्तिम आया अन्त संत भगवन्तया। जीव जन्त कोई रहण ना पाया, ना दिसे देव दन्तया। नारी कन्त ना कोए हंढाया, चढ़े रंग ना तन बसंतया। धर्म राए सम्मत तेरां प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेर राज राजानां शाह सुलतन्तया। भरमा डेरा दए मिटाए, मनमती गुर बाण गुरमति रही बुलाए, गुर पूरा शब्द पछन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप चलाए आपणे भाणतया। हरि तत्त अपार दिस ना आया। ना कोई दीसे बुध मन मति, हड्ड मास नाड़ी ना कोए रखाया। आदि अन्त ना लाहे कोई पत, पति पतिवन्ता आप अख्वाया। एका शब्द साचा यति, जोती चीर तन पहनाया। निश अक्खर वेखे साचा सति, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हिस्से रिहा वंडाया। कलिजुग वंड वंडाई, बीस चौबीस्सया। शब्द गंढ्ढ इक्क घलाई, वरे राग रागनी हरि छतीस्सया। पवण ठण्ढ प्रेम चलाई, चँवर झुलाए साचे सीस्सया। आत्म ब्रह्मण्ड खोज खुजाई, ना कोई जाणे कुरान हदीस्सया। जेरज अंड वेख वखाई, लेख लिखाए विच उनींस्सया। चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाई, दे सजाए मूसा ईस्सया। लक्ख चुरासी कंड वढाई, राज राजाना खाली खीस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा पीसण पीस्सया। कलिजुग वंडी वंड, आप वंडाईआ। पाया अन्तिम हिस्सा खण्ड खण्ड सृष्ट सबाईआ। पुरख अबिनाशी नेतन नेता ना दीसे नार दुहागण रंड दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बोध अगाध शब्द जणाईआ। एका एक एक इकीस्सया। बीस चौबीस इक्कीस बतीस आपणे रंग मौलया। शब्द ताज साचा सीस, सोहँ ताज मुखी बोल्लया। जगत काज करे जगदीस, धर्म दुआरा एका खोल्ल्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल काया चोल्लया। सोहँ ताज पंचम मुख, मोख मुग्ध गुर सांईआ। जुगा जुगन्त मिटे दुंख, वड दाता बेपरवाहीआ। उज्जल करे धरत मात तेरी कुक्ख, आप आपणी बणत बणाईआ। गर्भवास ना उलटा रुख़, जोती जामा दया कमाईआ। शब्द सरूपी साचा सुख, घर आपणे इक्क रखाईआ। जगत वसूरा उतरे दुःख, जो जन दुआरे दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मुख पंचम ताज सृष्ट सबाई रक्खे लाज, सतिगुर साचे रच्चया काज, सीस आपणे आप टिकाईआ।