११ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
ना दीसे ताज जगत सीस शाहीआ। प्रभ रच्चया साचा काज, बेपरवाहीआ। सुणाए शब्द इक्क आवाज़, धुर दरगाहीआ। ना कोई दीसे गाज़ी नाज, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जन भगतां रक्खे लाज, आपणी बणत बणाईआ। नाम चढ़ाए शब्द ज़हाज, सतारां हाढ़ी भेव खुल्हाईआ। लेखा चुक्के कल कि आज, अजमतो कस्मतो अज़िबवहा अतिलहे एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा गुर गोबिन्द लगाईआ। गुर गोबिन्द सेव कमाउँणी, शब्द धुर फ़रमाणा। सवा पहर आत्म जोत जगाउँणी, चरन ध्यान रखाणा। गुर संगत दुरमति मैल धो धो वखाउँणी, पूत सपूता कर कुरबाणा। चारे कुन्टां दहि दिशा खेल रचाउँणी, फड़ फड़ तीर कमाना। पंज दिवस प्रभ आण रखाउँणी, एका रंग समाना। सृष्टी सोए आलस निन्दरा मगरों लौहणी, बारां बारां इक्क ज्ञाना। दिवस रैण ना कोए वखाउँणी, अध मध परमपद एका एक बिबाणा। लग्गे भाग बहादर तेग तेरी यद्द, हरि एका रंग चढ़ाना। अद्धी रातर पुरख अबिनाशी दस्म दुआरी घर साचे सद, दरस दिखाए श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानी एका वर देवे हरि मेहरवाना। मेहरवान रंग साचा लाए, होए आप कृपाल। अमृत आत्म गंग वहाए, इक्क सुहाए साचा ताल। दो जहान पतंग उडाए, सिँघ पाल तेरा साचा लाल। गुर गोबिन्द मृदंग वजाए, तेग बहादर कर प्रितपाल। चिट्टी चादर अंग लगाए, कलिजुग काया बस्त्र लाहे जाल। गऊ गरीब निमाणया भुक्ख नंग कटाए, शब्द धर सिर सच दुशाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द बणाए साचा लाल। गुर गोबिन्द लाल उपन्ना, भेदी भेव ना राया। शब्द सुत प्रभ एका जम्मा, दाई दाया कोई दिस ना आया। आप जाणे आपणा कम्मा, ग्यारां हाढ़ी हुक्म सुणाया। लेखे लग्गा काया चम्मा, पूरन नाता जगत तुड़ाया। अट्ठे पहर वसे प्रभ दम दमा, बाहर रहे ना राया। अमृत आत्म देवे साचा मंमा, सति संतोखी सीर प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा पिछला मूल रिहा चुकाया। पूरन देह गोबिन्द गुर, मेला दीन दयाला। मेला मिल्या लिख्या धुर, घर दसवें खेल निराला। जोती शब्दी एका सुर, सुरत छड्डे लोक काला। ना कोई दीसे रैण अन्धेरी घोर, अट्ठे पहर रहे उजाला। हथ्थ फड़े प्रभ साची डोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चले अवल्लड़ी चाला। गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर पाया, भेदी भेद अवल्ला। जगत पड़दा प्रभ दए खुल्हाया, फड़े शब्द हथ्थ भल्ला। निर्मल जोती दए जगाया, नूरी नूर कराए इक्क महल्ला। अकाल तख्त तख्त अकाल प्रभ दए हिलाया, शब्द पाया तरथल्ला। गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द कलि बैठ सजाया, माया ममता होए छला। सतारां हाढ़ी
लेखा दए लिखाया, सर अमृत नीर चला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द संदेशा देवे वर, गुर गोबिन्दा नाल रलाए डल्ला। पंचम दिवस जागे मितया। सवा पहर सरनाई, अट्ठे पहर नित्त नवितया। सीतल सीता मेल मिलाए, आपे जाणे आपणी रीतया। पूर्ब जन्म जन्म दए जणाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ पूरन साची सेवा हाढ़ ग्यारां लाई। कंचन रूप रंग अपार, बस्त्र तन छुहावणा। शब्द फड़ तेज कटार, प्रभ साचे लेख लिखावणा। नंगी पैरीं हो ख़बरदार, गुरमुखां राह तकावणा। केसर टिक्का सीस दस्तार, पंचम मुखी आप लगावणा। सोहँ जोती तिक्खी धार, कोटन कोटी गढ़्ह तुड़ावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचा माण दवावणा। माण दवाए जगत जुग, लहिणा मूल चुकाए। कलिजुग औध गई पुग, गुरमुख साचे चरन लगाए। जगत चोग जन लई चुग, आत्म रोग मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचा माण दवावणा, साची सेवा लाए। साची सेवा सवा पहर, गुरमुखां आप लगांयदा। रसना हरि गुण एका लहर, साचा जाप जपांयदा। आपे वरते हरि निरवैर, निरवैरी विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया साचा सीर वहांयदा। काया नगर वसे खेड़ा, प्रभ साचा मात वसांयदा। जूठा झूठा चुक्के झेड़ा, नेत्र नैण वखांयदा। हरि बिन पार लँघावे केहड़ा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। आपे कटणहारा गेड़ा, आपे भरम भुलांयदा। सतारां हाढ़ी खुल्हा वेहड़ा, इकी सिक्खां शब्द जणांयदा। इकी सिक्ख शब्द जणाई, आत्म जोत जगदीस। धुन नाद इक्क सुणाई, लेखा चुकाए राक छतीस। दर घर साचे वज्जे वधाई, बन्द कराए दन्द बतीस। गुर पूरे संग होए कुड़माई, माया ममता जाए पीस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द ताज बंधावे सीस। शब्द ताज सीस बंधाउँणा, करे मेहर मेहरवाना। धुर दरगाही राज दवाउँणा, सति रिखी मिटे निशाना। चन्द सूरज प्रभ वक्त चुकाउँणा, भेव आपणे हथ्थ रखाणा। नौ नाथ कलि रहण ना पाउँणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल महाना।
१६ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
आप गुर आपे चेला, आपे आप लिखाया। आप कराया आपणा मेला, वीह सद तेरां रुत्त सुहाया। अचरज खेल हरि हरि खेला, दिस किसे ना आया। सवा पहर रंग नवेला, गुर गोबिन्दा सेवा लाया। आपे वसे इक्क अकेला, सज्जण सुहेला सर्ब अख्वाया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, हरि शब्दी लए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
गुर चेला वक्त सुहाया। चेला गुर गोबिन्द कार, प्रभ साचे आप कराईआ। लिख्या लेख धुर सच्ची सरकार, साचे नेत्र वेख वखाईआ। गुणवन्ता गुण कलि विचार, वेले अन्तिम बणत बणाईआ। जोती जामा भेख अपार, गोबिन्द धारा शब्द चलाईआ। आपे वस्सया हरि हरि बाहर, रूप रंग भेख वटाईआ। मिल्या मेल गुर मीत मुरार, घालन घाल सेव कमाईआ। पूत सपूता चरन द्वार, चरन कँवल रघुराईआ। वेखे परखे परखणहार, जुग जुग बणत बणाईआ। प्रगट होए विच संसार, आपणा रंग चढ़ाईआ। शब्द खण्डा सच कटार, गुर गोबिन्दे आत्म तन पहनाईआ। दिस ना आए लक्ख चुरासी विच संसार, हथ्थ आपणे मुट्ठ रखाईआ। तिक्खी रखे दोवें धार, सृष्ट सबाई कुट्ठ वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ पावे सार, नौ खण्ड वंड वंडाईआ। कल्गी तोड़ा शब्द अपार, साचा सीस टिकाईआ। नीले घोड़े हो अस्वार, नीली छत्तों पार कराईआ। दामन दमके अपर अपार, रूप रंग रंग अनूप समाईआ। करे खेल वार अनके, वासी पुरी हरि घनके, निहकलंकी नाउँ रखाईआ। इक्क सुहाए द्वार बंके, सम्बल नगरी नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी साचा गुर, गुर गोबिन्द जग चेला। मस्तक लहिणा मिल्या धुर, प्रभ पाया सज्जण सुहेला। जोती शब्दी जोड़ी गई जुड़, ना होए वक्त दुहेला। कलिजुग बेड़ी रही रुढ़, गुर संगत गुर मिलण दा वेला। शब्द सरूपी आपे आए चढ़ घोड़, वेखे खेल इक्क अकेला। सतारां हाढ़ी शब्दी औड़, वेखे परखे मिट्ठे कौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलाए गुर गुर चेला। चेला गुर गोबिन्द, दर पूरे निमस्कारया। तुध बिन अवर ना दीसे कोई होर, मात पित जगत जगदीस आदि अन्त ना पारावारया। लक्ख चुरासी लड़ी गुंद, नाता तोड़े पंचम चोर, शब्द फड़ तेज कटारया। लेखा चुक्के मोर तोर, कलिजुग मिटे अन्धघोर, प्रगट होए निहकलंक बली बलकारया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेख घर, गुर चेला एका धाम सुहा रिहा। गुर चेला धाम सुहाए, प्रभ साचे बणत बणाईआ। आपणा मेला आप कराए, महिंमा अगणत गणी ना जाईआ। लक्ख चुरासी दए सजाए, ना सके कोए छुडाईआ। जोड़ा घोड़ा इक्क रखाए, दिस किसे ना आईआ। शब्द हथ्थौड़ा हथ्थ उठाए, मिट्ठा कौड़ा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लुकया रहण ना देवे कोई गुट्ठा, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। लक्खण करोच जम्बु पुष्कर नेत्र वेखे तीजे सान सलमल कुशा प्रभ चरनी दर दहिलीज़े। जोती नूर हरि हज़ूर एका झिलमिल गुरमुख विरले आत्म तन पतीज़े। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला बहाए इक्क घर, कलिजुग आपणी हथ्थीं करे रीझे। गुर गोबिन्द जग साचा मेला, प्रभ साचे मात संवारना। इक्क नौ दो अट्ठ गुरमुख लैणा विचार। प्रभ दरस यात्रा अठसठ, गंगा गोदावरी
होए पनिहार। हँकार विकारा जाए ढठ्ठ, शब्द मेला अपर अपार। हरि दर्शन मेला नठ्ठ नठ्ठ, लोकमाती वणज वापार। कलिजुग गेड़ उलटी लट्ठ, नर नारी होए ख्वार। सृष्ट सबाई होए भट्ठ, गुरमुख विरला उतरे पार। ना कोई दीसे मन्दिर शिवदवाला मट्ठ, मस्जिद अन्दर धुँदूकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा संत दुलारा इक्क करे त्यार। इक्क इकी प्रभ साचे पाउँणी, कलिजुग अन्त कुड़माईआ। निक्की सिक्खी संग रलाउँणी, लक्ख चुरासी नाता आप तुड़ाईआ। तिक्खी धारा इक्क वखाउँणी, होए प्रतक्ख दरस दिखाईआ। पूर कराए आत्म भाउँणी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। लेखा चुक्के हाढ़ी साउँणी, इक्क बहार बसंत रखाईआ। आत्म सर नुहाए साची नहाउँणी, दुरमति मैल रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सतारां हाढ़ी फ़ल फुलवाड़ी काया तन सच क्यारी आपणी हथ्थीं बूटा लाईआ। आपणे हथ्थ रक्ख वड्याई, समरथ कलि वरतांयदा। जोग जुगत जगत ना जाणे राई, भाओ भगत प्रेम ना कोए कमांयदा। पढ़ पढ़ थक्की मात लोकाई, गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर दिस किसे ना आंयदा। गुर बाणी नाता धी जवाईं, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। कलिजुग अन्तिम दए दुहाई, साध संत ना कोई छुडांयदा। लक्ख चुरासी पैणी फाही, प्रभ साची बणत बणांयदा। वरन अवरनी भुल्ले जगत राही, साचा माही दिस ना आंयदा। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, नौ सत्त फोल फुलांयदा। पुरीआं लोआं अगम्म अथाही, ब्रह्मा शिव इन्द हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रवि ससि चरन कँवल देवे झस्स, नस्स नस्स ना कोए पन्ध मुकांयदा। रवि ससि मात प्रकाश, आकाश दिस ना आईआ। पुरख अबिनाशी उप्पर दासी दास, दासन दासी जीव लगाईआ। आपे जाणे आपणे मण्डल साची रास, आपणी बणत बणाईआ। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, पुरीआं लोआं विच समाईआ। लक्ख चुरासी बणत बणाए हड्ड नाड़ी मास, आप आपणा विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल इक्क अबिनाश, अबिनाशी पुरख हरि हरि थाँईंआ। हरि रंग प्रभ साचे आप रंगाया। कलिजुग अन्तिम मंगी मंग, लक्ख चुरासी होई नंग, प्रभ साचा दए सजाया। बाल जवानी गई हंढ, बुड़ेपा सुत्ता दे कर कंड, लेखा चुक्के जेरज अंड, उत्भज सेत्ज ना होए कोई सहाया। सतारां हाढ़ी वंडी वंड, साल बार्हवें हरि ब्रह्मण्ड, नौ दर माती वेख वखाया। पहला साल पहला घर पुरख अबिनाशी खोल्हे दर, सम्मत तेरां नेरन नेरा गुर संगत माती, पुरख बिधाती उत्तम जाति, गुर संगत जन्म दवाया। लेख चुकाए सतारां हाढ़ी लक्ख चुरासी सुत्ती राती, गुरमुख साचे चरन बहाया। आपे पिता आपे माती, आपणी गोद लए बिठाया। ना कोई पुच्छे ज़ात पाती, ऊँचां नीचां विच समाया। सर्ब जीआं प्रभ कमलापाती, कँवल नाभी अमृत मुख चुआया। आपे दीवा आपे बाती, मेट मिटाए अन्धेरी राती, गुरमुख
साचे दीपक जोत जगाया। चरन बंधाए साचा नाती, देवे शब्द हरि धुर सुगाती, लोकमाती किसे हथ्थ ना आया। इक्क वखाए साची हाटी, आप चढ़ाए औखी घाटी, दुरमति मैल हरिजन काटी, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क नौ दो अट्ठ गुरमुखां साचा लेख लिखाया। लेख लिखाया इक्क नौ, पिया परम सुजान। दूई द्वैती जाए नठ्ठ, गुर बख्शे चरन ध्यान। नौ दुआरे होइण भट्ठ, उपजे ब्रह्म ज्ञान। दूजे घर वेखे नठ्ठ, हरि शब्द झुलाए सच निशान। अट्ठां तत्तां एका मट्ठ, काया जगत मकान। गुर चरन सरन सरन गर चरन जो जन पए ढठ्ठ, हरि जोती मेल मिलान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क नौ दो अट्ठ गुरमुख बणाए जगत निशान। नौ दर तेरी धार, साढे तिन्न हथ्थ रखाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, भेव आपणा बैठा छुपाईआ। मारे शब्द इक्क लल्कार, दूसर कोए नेड़ ना आईआ। कल सोलां कल कलि विचार, जगत झेड़े रिहा चुकाईआ। वल छल अपर अपार, नगर खेड़े दिस ना आईआ। बलि बलि हरि करतार, खुल्हे वेहड़े दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां साचा रिहा हुक्म सुणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ नौ दर, मानस देही ख़ाक। पुरख अबिनाशी साचा घर, दो जहानी पाकी पाक। पंज तत्त कलि देवे वर, शब्द घोड़े चढ़ राक। धूढ़ चरन साचा सर, मस्तक टिक्का माथे नाक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दुआरे खोल्हे ताक। साढे तिन्न हथ्थ नौ दर, शब्द सिँघासण हरि सुहाईआ। इक्क बणाए साचा घर, गुरमुखां मात वखाईआ। कोई ना सके अन्दर वड़, सीस धड़ दए दुहाईआ। गुरसिख दूर किनारा उप्पर वेखे चढ़, दूसर किसे ना दीसे जड़्ह, ना कोई चोटी वेख वखाईआ। तुट्टे किल्हा हँकारी गढ़्ह, प्रभ साचा तोड़ तुड़ाईआ। एका अक्खर कलि जाणा पढ़, गुर बचन तन वसाईआ। मन तन धन वहिणा जूठे झूठे हड़, लज पति ना कोए रखाईआ। गुर सतिगुर साचा गुरमुखां आपे लए फड़, जीउ पिण्ड काचा गढ़्ह, कंचन सोना आप बणाईआ। माया ममता ना जाणा सड़, गुर प्रसादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म ब्रह्म जणाईआ। सच वस्त घर साचे लाधी, मिल्या मेल प्रभ माधव माधी, काया नूरो नूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मेला सच घर, गुरमुखां मेल मिलाईआ।