१७ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हाड़ सतारां सति है, गुर संगत पूत उपन्नया। एका जोग जगत सच वत है, हरि भाणा हरि हरि मन्नया। एका ताणा पेटा नाम साचा सूत है, कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्हया। शब्द जैकारा चारों कूट है, जोती साचा चढ़या चन्नया। गुरमुख
विरला शब्द पंघूड़ा रिहा झूट है, भाण्डा भरम भउ तन भंनया। नौ खण्ड पृथ्वी तीर निराला रिहा छूट है, ना दीसे आत्म अन्न्हया। कुला खण्ड इलाबुत हरिवरख किंपुरख भारत खण्ड पाए वंड, हरणयमह केतमाल रमक भद्र गुरमुखां आत्म लाए सन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, नौ खण्ड पृथ्वी देवे डन्नया। दस सत्त सतारां सति है, हाढ़ सतारा रीत। गुर शब्द जणाए धीरज यति है, काया करे पतित पुनीत। नाम वड्याई कमलापत है, आप वसाए काया मन्दिर मसीत। नाड़ बहत्तर उबली रत है, हस्त अस्त शस्त बणाए कीट। गुरमुख विरला लाहा लए खट्ट है, मानस देही जामा जीत। रसना नाउँ नरायण रट है, अट्ठे पहर राखे चीत। दूई द्वैती मेटे फट्ट है, नेत्र लोचन दोवें मीट। आपे दिसे घट घट है, शब्द जणाए सुहागी गीत। जोती नूर उजाला लट लट है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सतिवादी इक्क अतीत। सति सतिवादी कर्म कमाया, गुर संगत संग निभाए। सतिजुग साचा मार्ग लाया, तेरां तेरां तेरी धार रंगत नाम चढ़ाए। शब्द सुदागर इक्क कराया, दूजे दर ना मंगण जाए। काया गागर विच समाया, डूंघा ताल सुहाए। निर्मल कर्म उजागर गुरसिख कराया, प्रभ आपणी बूझ बुझाए। जन्म कर्म प्रभ लहिणा झोली पाया, गुर संगत दया कमाए। देवणहार सदा अख्वाया, गुरमुखां भिच्छया रिहा पाए। मीत मुरारा साचा यार लोकमाती भेख वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला धुर दरबार। धुर दरबारी सच तख्त, प्रभ साचे जोत जगाईआ। लेखा लिखे ना कोई लिख्त, अलक्ख अलक्ख गए गाईआ। आप ना जाणे कोई वेला वक्त, होए प्रतक्ख दरस दिखाईआ। जोती शब्दी एका शक्त, ब्रह्मण्ड विच समाईआ। एका जाणे जुगती भगत, भगत भगवन्ता हरि रघुराईआ। वेख वखाणे साचे संत, आत्म घर वज्जे वधाईआ। जीव जन्त अनेक अगणत, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। माया ममता देव दंत, जीव जन्त रसन हलकाईआ। हरिजन मेला साचे कन्त, शब्द सिँघासण इक्क सुहाईआ। दर घर साचे बणी बणत, साची सेजा आप सुहाईआ। आपे जाणे आदि अन्त, कवण पुरख कवण नारी, कवण सेजा कन्त भतारी, कवण रंग रूप शाम मुरारी, कवण जोत सति अनूप सरूप राम अवतारी, कवण नूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, खेले खेल वारो वारी, आपे जाणे आपणी कारी, गुर संगत तेरी सच विहारी, सतारां हाढ़ी मात कराईआ। हाढ़ सतारां आत्म रस, हरि साचा नाम चवीजे। भगत सुहेला होया वस, घर बैठा दर दहिलीजे। गुर संगत मेला हस्स हस्स, मन तन आत्म सीजे। दो जहानी एका जस, गुर मन्त्र नाम गवीजे। पंच विकार जाए नस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतारां हाढ़ी नाम बीज साचा बीजे। नाम बीज साचा तन क्यारी, प्रभ आपणी हथ्थीं पाउँणा। आपे वेखे फ़ल फुलवाड़ी, बाग़ बग़ीचा
मात लगाउँणा। शब्द कराए साची वाड़ी, दूसर हथ्थ ना किसे आउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां नौ नौं हरि साचा भेव खुल्हाउँणा। शब्द अभेदा ताकी बन्द, दिस किसे ना आया। चारे वेदां रसना गाया बत्ती दन्द, ना कोए वंडाया। पुराण कुराना आत्म अन्ध, पढ़ पढ़ थक्के होए हलकाया। आपे सुता दे कर कंड, आत्म कुण्डा ना अन्दरों लाहया। वेस अनेका विच ब्रह्मण्ड, साची वंड वंडाया। जीव जन्त नार दुहागण दिसे रंड, साचा कन्त ना कोए हंढाया। मनमती भरया इक्क घमंड, वरन वरनी रोग लगाया। प्रभ फड़े हथ्थ शब्द प्रचण्ड, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। नौ खण्ड पृथ्वी वंडे वंड, गुरमुखां दु:ख दए मिटाया। शब्द सरूपी पाए ठण्ढ, आत्म सुख उपजाया। पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, करीर जंड ना कोई मनाया। मेट मिटाए भेख पखण्ड, साचा मार्ग इक्क वखाया। देवणहार जुग जुग दंड, लेखा लिखणहार सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेली मेल मिलाया। हरिसंगत खोल्हे बन्द किवाड़, गुर मन्त्र जाप जपांयदा। जगत विकारां देवे झाड़, शब्द शस्त्र तन पहनांयदा। गुर शब्द चढ़ाए बणाए साचे लाड़, जीव जन्त वड्आंयदा। लेखा चुक्के पंचम धाड़, कन्त संत मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बणत बणांयदा। बणत बणाए जुगो जुग, जुग जुग कार कमांयदा। ना कोई चिन्ता हरख सोग, दु:ख सुख एका रंग समांयदा। अट्ठे पहर शब्द भोग, घर साचे आप लगांयदा। साचा मेला धुर संजोग, इक्क इकेला आप करांयदा। हाढ़ सतारां दरस अमोघ, गुर चेला वक्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रसन चोग इक्क चुगांयदा। रसना चोग शब्द गुर, गुरमति विच समाया। मिल्या मेल लिख्या धुर, बुध मति सार ना राया। आपे जाणे आपणी सुर, ताल तलवाड़ा इक्क वजाया। आत्म अन्दर जाए बौहड़, अन्ध अन्धेर जोत जगाया। शब्द चढ़या साचे घोड़, लोआं पुरीआं पन्ध मुकाया। लोकमात कलि आया दौड़, भेखाधारी भेख वटाया। दर दुआरा दिसे भीड़ा सौड़, अगे लँघ कोई ना दर्शन पाया। कलिजुग अन्तिम चौथा पौड़, अस्व साचे आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा भगत मूल जगत मात चुकाया। भगती भावत सति रंग, भय निर्भय समाए। जामा जोग जगत गंगी गंग, एका रंग वखाए। साची मुक्ती गुर चरन संग, अंग संग रहाए। आप संवारे हरि जन, शब्द रंग तन चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कौस्तक मनी मस्तक टिक्का सवा रती पंचम केसर मस्तक तिलक लगाए। तिलक लगाए रता केसर, केसरी रंग वटाईआ। चरन छुहाए विच थानेसर, पन्दर्हां चेत्र पन्दर्हां लेख लिखाईआ। वेख वखाणे साचा खेत्र, आपणी हथ्थीं जिंदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रत रती रिहा जगाईआ। वीह सौ पन्दर्हां
सम्मत पन्दर्हां चेत, वरते कलिजुग धारी। करे खेल प्रभ नेतन नेत, लेखा लिखे अपर अपारी। गुरमुखां करे साचा हेत, दिस ना आए नौ द्वारी। पकड़ उठाए जिन्न प्रेत, यक्ष गंधरब वारो वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगाए जोध सूर बलकारी। पन्दरां अन्दर आपे वड़, आपे दए जगाईआ। आपे घाड़न साचा घड़, शाह सुल्तानां उलटी पटी दए पढ़ाईआ। गढ़्ह हँकारी किल्हे अन्दर वड़, सार पासा खेल खिलाईआ। आपे पुटणहारा जड़्ह, नरद नटी सभ दी पाईआ। गुरमुख साचा एका अक्खर जाए पढ़, ना होए मात जुदाईआ। ना दीसे किसे सीस धड़, नौ नौं विच समाईआ। शब्द विचोला रिहा लड़, जोती चण्डी हथ्थ उठाईआ। कलिजुग कर्म अग्गे खड़, देवे मात दुहाईआ। भगवन भगत भगौती रही लड़, खाली हथ्थीं रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रीती मात चलाईआ। वीह सौ पन्दर्हां पन्ध मुकाए, ग्रन्थ पन्थ पुराण। बन्द बन्द प्रभ जोत जगाए, हरिजन काया सच मकान। दन्द दन्द दन्द ना कोई गाए, एका नेत्र चरन ध्यान। गीत सुहागी छन्द सुणाए, सुणे सुणाए साचे कान। सर्ब जीआं बख्शंद आप अख्वाए, देवे जिया दान। परमानंद विच समाए, पारब्रह्म ब्रह्म रूप समान। भरमा डेरा झूठी कंध मिटाए, इक्क वखाए सच निशान। कारज अनन्द आप कराए, गुरसिख साची सईआ साचा मंगल गान। शब्द प्रतेज चन्द चढ़ाए, पुर अनन्द चरन छुहाए, गढ़्ह केस कर ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दस दस्मेस हरि मेहरवान। केस गढ़्ह केसाधारी, पवण चवर झुलार। आपे लाई मात जड़्ह, आपे लए उखाड़। संगत पंगत रही सड़, माया ममता तृष्ना लग्गी मगर झूठी धाड़। पुरख अबिनाशी बांह लए फड़, दर दुआरे साचे देवे वाड़। लेखा चुक्के गोर मड़्ह, जगे जोत बहत्तर नाड़। सृष्ट सबाई रिहा लड़, फड़ शब्द खण्डा दो धार। देवी नैण वहाए जल धारा, हरि खेले खेल मात महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पन्दर्हां पन्दर्हां पन्दर्हां आए विच मैदान। आए मैदान शब्द बलकारी, फड़ नाम तीर कमाना। मारे राज राजान शाह सुल्तान हँकारी, वेखे नौजवाना। तिक्खी रक्खे इक्क कटारी, चलाए वाली दो जहानां। लाड़ी मौत दए बहारी, लग्गे जगत निशाना। गुरमुखां पैज रिहा संवारी, आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत सद सद सद सद बलिहारी, मिल्या नाम धुर फ़रमाना। धुर फ़रमाणा नाम संदेश, हरि शब्दी मात जणांयदा। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मा शिव गणेश, नर नरेश ना कोई पांयदा। काया माटी गुर दस्मेस, साची हाटी शब्द विकांयदा। आपे बैठा धारी केस, आपे मूंड मुंडांयदा। आपे जाणे आपणा वेस, गुरमुख साचे ढूंड ढुंडांयदा। प्रगट होया माझे देस, सम्बल नगरी रुत्त सुहांयदा। साढे तिन्न हथ्थ सीआं इक्क वरेस, आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, साची भिच्छया झोली पांयदा। पाए भिच्छया गरीब निवाज़, गऊ गरीब निमाणया। करे रक्खया सीस सोहे ताज, दर दर फिराए राजे राणया। जन भगतां रक्खे अन्तिम लाज, देवे शब्द बिबाणया। साचा साजण रिहा साज, आपे जाणे आपणे भाणया। कलिजुग अन्तिम रच्चया काज, लक्ख चुरासी लाहे आप मुकाणया। माया ममता जूठा झूठा देवे दाज, धर्म राए दया कमाए, अठाई कुण्डां एका राह वखाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां बख्शे चरन सरन सरनाए, देवे जगत निशानया। वड वड वड प्रताप, बोध अगाध ज्ञानीआ। वड वड वड जगत संताप, घर पंचम चोर शैतानीआ। वड वड वड प्रभ अन्तिम जाप, हरि मेला दो जहानीआ। वड वड वड कलिजुग पाप, जूठ झूठ होए प्रधानीआ। वड वड वड प्रभ आपे आप, आपे जाणे सच निशानीआ। वड वड वड जग तीनो ताप, लक्ख चुरासी रिड़के वांग मधानीआ। वड वड वड प्रभ आपे आप, जोती नूर श्री भगवानीआ। नीकन नीका आप हरि, निज घर निकट समाए। फीकन फीका जगत दर, रस किसे ना आए। भेव जाणे जन जीअ का, आपणी दया कमाए। कलिजुग माया जगत शरीका, अन्तिम झगढ़ा पाए। हाढ़ सतारां सच तारीका, प्रभ साचा लेख लिखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई मात हिलाए। हाढ़ सतारां सच तारीक, लक्ख चुरासी कलिजुग पाईआ।े एका वाहद लाशरीक, ना देवे कोई किसे सफाईआ। गुरमुखां मंगी नाम भीख, गुरमुखां आत्म झोली पाईआ। जगत हँकारा तपी सीख, माया ममता अग्न जलाईआ। आपे करे कराए प्रीखिआ प्रीख, साध संत जीव जन्त डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, मेला मेले शाह भीखम भीख, घर गुज़रां जन्म दवाईआ। भीखम शाह जगत मलाह, लोकमात उपाया। सतारां हाढ़ी मिल्या साचा राह, साचा सुत उपाया। इक्क जपाए एका नां, हू अल्ला दए मिटाया। आपे वेखे थाँ थाँ, जल थलां विच समाया। घर घर अन्तिम उडणे कां, गली महल्ला ना कोए सुहाया। ना कोई पंखी पंछी दिसे किसे किले गरां, उच्चे टिल्ले पर्बत ढाहया। पिता पूत ना जाणे माँ, भैण भाई धी जवाई नाता मात तुड़ाया। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, साचे सूरे नाम रंग चढ़ाया। प्रगट होए पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेख चुकाए मनसूर ऐनलहक आसा मनसा पूर कराईआ। ऐनलहक हक्क हलाल, महबूब रंग रंगीला। नूरी जल्वा सच जलाल, बाहर वसे त्रैगुण तीना। एका हथ्थ फड़ी मसाल, दीन दयाल जोत अकाल इक्क वखाए मज़्हबी दीना। मन्सूर होए मात बेहाल, आपे तारे आपणा लाल, शब्द पाए सच दुशाल, ठांढा करे सीना। जगत अवल्लड़ी चले चाल, सृष्ट सबाई खाए काल, चरन छुहाए प्रभ मक्का मदीना। अरबी फारसी वेखे ताल, अजमतो कस्मतो अज़िबवहा अतिलहे रूप रंग बेमिसाल। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, शब्द हदीस जगत वर, बीस इक्कीस साचा दर, दर दरवेसा दए वखाल। पुरख अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़ी कार। ना मरे ना कदे जम्मड़ा, आदि अन्त एका धार। पल्ले रक्खे ना कोई दमड़ा, देवणहार सर्ब संसार। सृष्ट सबाई माई बाप अंमड़ा, पिता पूत प्यार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पहली चेत्र करे विहार। पहली चेत्र जगत विहारा, प्रभ साचे मात कराया। राज राजाना वेखे दुआरा, शाह संगरूर आप उठाया। वेखे खेल धर्म जैकारा, पट पटियाला दए हिलाया। कोट फरीदा धुँदूकारा, प्रभ मेटे मेटण आया। सिँघ ईश्र झूठा वणज वपारा, घर नानक लाज लगाया। सिँघ रणधीर ना मिल्या गुर प्यारा, रस रसन विकार चलाया। सिँघ मेहर लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, माया ममता तृष्न जलाया। थल कपूर प्रभ चरन प्यारा, सम्मत सोलां दए टिकाया। आपे वेखे ब्यास किनारा, सिँघ जैमल संग रलाया। सिँघ तेजा वेख नौ दुआरा, घर साचा दिस ना आया। सिँघ लाभ तन हाहाकारा, काया काअबा हज्ज ना मात कराया। हरनाम दास ना धर्म विचारा, आप आपणा तत्त गंवाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। रक्खे संग सगन अपारा, संत सुहेले खोज खुजाईआ। लक्ख चुरासी जीव गंवारा, महल्ल अटल अचल्ल कोई दिस ना आईआ। इक्क नरेल रती केसर, किस अगे दए टिकाईआ। अन्तिम वेला विच थानेसर, पन्दरां चेत्र सम्मत पन्दर्हां प्रभ देवे भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, गुर चेला मेल मिलाईआ। गुर चेला मेलणहार आप अखवनया। देवे शब्द सच्चा भण्डार, वड दाता धन्न धंनया। इक्क कराए वणज वापार, सुणाए राग नाद अनादया। पंच विकारा देवे मार, जन भगतां बेड़ा बन्न्हया। जुगा जुगन्त लाहे उधार, भेव ना जाणे अन्तिम अन्न्हया। प्रगट होए विच संसार, लोकमात चढ़ाए चंन्हिआ। कलिजुग मेटे धुँदूकार, सृष्ट सबाई हंनया बन्न्हया। शब्द सरूपी पहरेदार, गुरमुखां बेड़ा बन्न्हया। धारे भेख अपर अपार, लक्ख चुरासी देवे डंनया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर चेला आप कराए आपणा मेला, जगत चुकाए झूठा जनया। सच विहारा जगत मात, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। प्रगट होए कमलापात, मनमुखां दिस ना आया। वसे बाहर ज़ात, वरनी अवरनी रिहा उपाया। इक्क बंधाए चरन नात, साचा सुहला राग सुणाया। शब्द विकाए साचे हाट, लोकमाती रिहा खुल्हाया। ना कोई दीसे तीर्थ ताट, अठसठ लेखा रिहा चुकाया। गुरमुख विरला अमृत आत्म रस रिहा चाट, प्रभ साचे मुख लगाया। आपे खोल्हे बजर कपाट, मुख सगन शब्द लगाया। गुर संगत नेड़े आई वाट, निहकलंक जोत जगाया। वेखे खेल काया माट, प्रभ सुत्ता सेज विछाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर चेला मेल इक्क दर, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रूप वटाया। गुर संगत तेरी दात, साची
मति रखाईआ। अन्तिम पुच्छण आया वात, लक्ख चुरासी पई दुहाईआ। जूठा झूठा माया नात, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा पाईआ। कोई ना रक्खे कलिजुग पात, आप आपणा दिस ना आईआ। माया ममता अन्धेरी रात, अगम्म अगम्मा बैठा मुख छुपाईआ। लेख चुकाए ज़ात पात, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आप आपणा भेख वटाईआ। भेख वटाया सतिगुर, गुर संगत रिहा जणाए। साचा मेला लिख्या धुर, अन्तर मेल मिलाए। जगत प्रीती गई थुड़, चरन प्रीती इक्क बंधाए। गुर गोबिन्दा गया बौहड़, तख्त अकाला इक्क सजाए। चढ़या रहे साचे घोड़, नीला उप्पर रिहा दौड़ाए। आप उठाया पहला पौड़, लोकमाती राह तकाया। जन भगतां अन्तिम गया बौहड़, जोत सरूपी दरस दिखाया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, हँकारी विकारी दर दुरकाया। साढे तिन्न हथ्थ कलिजुग सीआं जगत लेखा लभ्मा चौड़, पूरे गुर बिन ना मुकाया। प्रगट होया ब्रह्मण गौड़, वेद व्यासा गया लिखाया। गुर गोबिन्दा आया दौड़, आपणा भेख वटाया। गुरमुखां लग्गी आत्म औड़, अमृत मेघ बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा रंग वखाया। गुर संगत तेरा सति रंग, प्रभ साचे आप रंगाया। चवी हथ्थ जगत पतंग, शब्द डण्डा नाम चढ़ाया। सत्तां दीपां वंडी वंड, दिस किसे ना आया। आपे सुत्ता दे कर कंड, नार दुहागण दिसे रंड, लक्ख चुरासी दए दुहाया। गुरमुखां मेला विच ब्रह्मण्ड, मेट मिटाए जेरज अंड, लहिणा देणा रिहा चुकाया। कलिजुग काल उठाई पंड, पापां दए दुहाया। जन भगतां आत्म पाए ठण्ढ, सम्मत सोलां सोलां कल वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, कलिजुग तेरा अन्तिम होला आप खिलाया। संगत तेरी साची मति, बुद्धी तन बिबेक। लेखे लग्गी काया रत, प्रभ चरन रखणी साची टेक। आपे जाणे मित गत, सृष्ट सबाई रिहा वेख। चरन कँवल बंधाए साचा नात आपे जाणे धीरज यति, लोचन नेत्र साचे पेख। सदा सुहेला वसे काया मट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेखे इक्क दर, कलिजुग माया ना लाए सेक। गुर संगत तेरी धुर दरगाह, एका वंड वंडाईआ। जोती जामा हरि मलाह, नौ खण्ड वंड वंडाईआ। कुलाखण्ड प्रभ वेखे थाँ, इला बुत संग रलाईआ। हरिवरख प्रभ ठण्ढी छाँ, किंपुरख आप दुवाईआ। भारत खण्ड पकड़े बांह, निहकलंकी जोत जगाईआ। हरणयमह साचा नाउँ, एका जाप जपाईआ। केतमाल तेरा साचा राह, सोहँ साचा ढोला गाईआ। रमक राम रिहा समा, निशअक्खर शब्द जणाईआ। भद्र भरम दए मिटा, साचा डंका इक्क वजाईआ। सत्तां दीपां लेखा लिखा, लिखणहारा आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई पिता माँ, लक्ख चुरासी गोद उठाईआ। आपे वेखे थांउँ थाँ, दिस किसे ना आईआ। लक्खण दीप उडे कां, प्रभ साची रचन रचाईआ। पुष्कर नाता तुटे पिता माँ, बाल बिरध
सार ना राईआ। करौच वेखे साचा ना, गुणवन्ते लए उपजाईआ। जम्बु दीप पकड़े बांह, बीस बीसा दया कमाईआ। सान सुरती दए भुला, राज राजानां ख़ाक रुलाईआ। सलमल रोवे मार धाह, ना होवे कोई सहाईआ। कुशा दीप प्रभ वेखे थाँ, गुरसिख साचे लए जगाईआ। कलिजुग अन्तिम पकड़े बांह, जोती जामा भेख वटाईआ। आपे जाणे आपणा नां, वेद पुराणां भेव ना राईआ। वेद व्यासा पुराण अठारां लिखा, चार लक्ख सतारां हज़ार शलोक बणाईआ। ब्रह्मा चारे मुख रिहा उठा, चारे जुगां रचन रचाईआ। वेले अन्तिम रोवे मार धाह, प्रभ अचरज खेल रचाईआ। पुरी ब्रह्म ना मिले थाँ, वेला अन्तिम रिहा जगाईआ। अन्तिम जोती जाए समा, भन्नणहार सर्ब रघुराईआ। हरि बिन अवर दीसे कोई ना, शिव शंकर ख़ाक रुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेख घर, बीस बीसा दए दुहाईआ। गुर संगत धन्न कमाई, हरि धन्न पाया। मिले मात जगत वड्याई, गुर पूरे दरस दिखाया। गुर शब्द होए कुड़माई, प्रभ साचा सगन मुख लगाया। रल मिल सखीआं मंगल गाई, गोबिन्द जामा भेख वटाया। गुरसिख बणाए छींबे नाई, गऊ गरीबां माण दवाया। आपे पकड़न आया बाहीं, धुर लेखा आप लिखाया। सदा सुहेला देवे ठण्ढीआं छाँईंं, जुगा जुगन्तर रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेख घर, साची नगरी धाम सुहाया। साची नगरी धाम अवल्ला, गुर पूरे मात वखाया। हरि जी वसे इक्क इकल्ला, दूसर दिस किसे ना आया। ना कोई जाणे जल थला, सागर सिन्ध सार ना पाया। सति सरोवर डूंघी डल्ला, चौदां तबकां भेव ना राया। इतल वितल सितल ना मिला, प्रभ साचा दिस ना आया। तलातल महातल रसातल इकल्ला, चरनां हेठ दबाया। पाताल दिसाए जला थला, जल धरती उप्पर टिकाया। आपे जाणे आपणा हल्ला, लोआं पुरीआं रिहा हिलाया। दीपक जोती एका बला, लोकमाती चन्द चढ़ाया। लेखा चुक्के गोबिन्द डल्ला, सम्मत चौदां लहिणा देणा दए चुकाया। कलिजुग मेटे तेरा सला, सतिजुग साचा गहिणा शब्द तन दए पहनाया। सच दुआरा पुरख अबिनाशी एका मल्ला, गुरमुखां दए जणाईआ। गुर संगत जो साची रल्ला, हाढ़ सतारां रुत्त सुहाईआ। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पला, पन्दर्हां कत्तक सम्मत सोलां आत्म पड़दा देवे लाहीआ। जगत भुलाया कर कर वल छला, आपे वस्सया निहचल धाम अटला, जोती नूर सवाईआ। शब्द सुनेहड़ा जुगा जुगन्त घल्ला, दस जामे रूप वटाईआ। गुर गोबिन्दे दर दुआरा एका मल्ला, पिता पूत अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क चढ़ाया रसना चिला, नैणा देवी दरस दिखाईआ। किल्हा कोट गढ़्ह करे ढिल्ला, कलिजुग अन्तिम खेल रचाया। सम्मत अठारां वेखे बूरा कक्का बिल्ला, शाह इग्लिस्ताना दए हिलाया। जन भगतां पाड़े बजर कपाटी लग्गी सिला, साचा निर्मल रूप रखाया। दस्म दुआरी महल्ल अन्दर अचल्ला, दिस
किसे ना आया। अमृत आत्म सच सरोवर गुरमुख विरले मिला, पुरख अबिनाशी आपणी झोली आपे पाया। दर दुआरे आपे फिरे कर कर हल्ला, शाह सुल्तानां संत निधाना किसे हथ्थ ना लाया। गुर संगत सच दुआरा मल्ला, सतारां हाढ़ी दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत मेला इक्क दर, आपणा भाणा रिहा लिखाया। साचा भाणा हरि बलवान, आपणे हथ्थ हरि रखाया। फड़े शब्द तीर कमान, चिल्हा नाम चढ़ाया। प्रगट होए दो जहान, भेव कोए ना पाया। मेट मिटाए मात निशान, लक्ख चुरासी दए दुहाया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणे रंग रिहा रंगाया। एका देवे चरन ध्यान, नाता बिधाता आपणा रिहा बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख धर, गुर संगत लहिणा देणा आपे रिहा चुकाया। गुर संगत सतिगुर रूप है, सतिगुर विच समाया। हरि आपे दाता वडा शाहो भूप है, सच सुल्ताना आप अख्वाया। वेख वखाणे चारे कूट है, दहि दिशा फेरा पाया। नौ खण्ड पृथ्वी नौ दुआरे रिहा लूट है, दर दरबारा इक्क रखाया। शब्द सिँघासण रिहा झूट है, साढे तिन्न हथ्थ आप सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत लहिणा देवे वर, भेखाधारी भेख वटाया। गुर संगत सोहे बंक द्वार, प्रभ साचा तख्त बिराज्जया। शब्द डंक अपर अपार, गुरमुखां मारे आवाज्या। राउ रंकां करे ख़बरदार, चढ़या चिट्टे अस्व साचे ताज्जया। चार यारां पैणी मार, ना कोई दीसे मुहम्मदी गाज़ीआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, आपणी साजण रिहा साज्जया। आपणी साजण आपे साजे, गोबिन्द गोबिन्द रामा। करे खेल देस माझे, शब्द वजाए इक्क दमामा। पकड़ उठाए राजन राजे, कलिजुग वेखे अन्धेरी शामा। सीस ना किसे दिसे ताजे, मधर ना पीए कोई जामा। ना कोई मक्का काअबा हाजन हाजे, ना कोई पढ़े अंज़ील कुराना। ना कोई औलीआ पीर शेख़ मुसायक चढ़े साचे ताजे, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दा वेख घर, करे खेल इक्क महाना। करे खेल इक्क महान, प्रभ साची बणत बणाईआ। छाणे पुणे वेद पुराण, वेद व्यासा गया लिखाईआ। आपे वेखे ब्रह्म पुराण, बीस हज़ार शलोक गिणाईआ। पदम वेखे सच निशान, हज़ार पचवंजा भेव खुल्हाईआ। विष्नूं वेखे कर ध्यान, हज़ार तीस लेख लिखाया। शिव जी करे इक्क ज्ञान, चवी हज़ार गिणाईआ। श्री मद् भगवत चतुर सुजान, हज़ार अठारां बणत बणाईआ। नारद वेखे जगत निशान, हज़ार पंझी गणत गिणाईआ। अग्नी वरोले शब्द मधाण, पन्दर्हां हज़ार सौ चार गिणाईआ। भगतन वेखे गण निधान, नौ हज़ार पड़दा रिहा फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौं वेखे इक्क घर, नौवां भेद छुपाईआ। नौ दुआरे नौ खण्ड, निज घर आत्म वास्सया। शब्द वेख जगत प्रचण्ड, फड़े हथ्थ पुरख अबिनाशया। मनमुख जीवां
वढ्ढे कंड, गुरमुखां देवे जगत धरवास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उडे उडाए, पृथ्वी आकास्सया। दुष्ट सँघारे दुष्ट दमन, प्रभ साचे सेवा लाईआ। आपे जाणे कामनी कमन, अवण गवण विच समाईआ। साची चमके दामनी दमन, साची चण्डी हथ्थ उठाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे कवण, साची सेवा मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची वस्तू झोली पाईआ। साची वस्त साची दात, प्रभ साचा झोली पांयदा। भाणा मन्नणा वड करामात, उत्तम ज़ात रखांयदा। कलिजुग अन्तिम मेला कमलापात, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। वेखे खेल नव सात, सति सतवन्ता बणत बणांयदा। कोई ना दिसे जगत घाट, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। कोई ना दीसे मात हाट, नाम वणज ना कोई करांयदा। दीपक जोत ना जगे लिलाट, औखी घाटी ना कोए चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा रंग वटांयदा। लेखा लिखणहार हरि रघुराईआ। हरि मन विकारा दर द्वार, मनमुखां नाउँ उपजाईआ। गुरसिख आपणा घर विचार, हरि साचा दर सरनाईआ। आए करना सच्चा वणज वपार, हरि नाउँ वस्त पराईआ। वेले अन्तिम करे पार, मात पित ना कोई सहाईआ। नाता तुटे मीत मुरार, नारी खौंत होए जुदाईआ। गुर चरन सद सद बलिहार, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, जो जन आए दर्शन पाईआ। हउमे हँगता रोग निवार, साची संगता मेल मिलाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, जगत अग्नी तन वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साची सिख्या देवे वर, अन्तिम बेड़ा बन्न्हे लाईआ। गुर शब्द जगत जैकार विच ब्रह्मंडया। आपे पावणहारा सार, क्या कोई करे भेख पखंडया। वस्सया अन्दर गुप्त ज़ाहिर, आप बैठा दे कर कंडया। हरिजन साचे जन्म संवार, मानस देही वेला हंढया। चरन प्रीती इक्क अपार, शब्द चढ़ाए साचे डंडया। लक्ख चुरासी उतरे पार, नौ दुआरे उप्पर अमृत आत्म ठण्ढया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साची वंडण आपे वंडया। कलिजुग साची वंड वंडाई, वंडणहारा आपे। जीउ पिण्ड हरि खोज खुजाई, ब्रह्मण्ड किसे ना जापे। खण्ड खण्ड प्रभ कर विखाई, संग रलाए तीनो तापे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे वड प्रतापे। वड प्रताप दीन दयाल आपणा आप कराया। चरन रखाए काल महांकाल, शब्द दलाल विच रखाया। जगत जंज़ाला तोड़, शब्द चढ़ाए साचे घोड़, इक्क रखवाला आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, दो जहानां खेल रचाया। दो जहानां साचा मेला, साची बणत बणाईआ। गुर गोबिन्द बणया चेला, पुरख अबिनाशी गुरू बणाईआ। सतिगुर मिल्या सज्जण सुहेला, सति पुरखा नाउँ रखाईआ। आपे वसे सदा अकेला, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। प्रगट किया जगत चेला, साचा वेला रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख
धर, देवे मात जगत वड्याईआ। पुरख अबिनाशी सतिगुर साचा, गुर गोबिन्दे पाया। शब्द दुआरे साचा ताजा, अनहद राग सुणाया। एका अक्खर एका वाचा, एकँकार सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, पंज तत्ती बणत बणाया। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गढ़्ह, प्रभ साचे मात उसारया। तेग बहादर लाई जड़्ह, पिता पूत प्यारया। जोत सरूपी अग्गे खड़, देवे दरस अपारया। भाग लगाए काया धड़, जगत महल्ल चुबारया। शब्द सरूपी अन्दर वड़, मेल मिलाए पुरख भतारया। एका राग बहत्तर नाड़, बहत्तर ताड़ा आप वजा रिहा। सज्ज सिँघासण आपे चढ़, पुरख अबिनाशी डेरा ला ल्या। गुर गोबिन्दा बाहों फड़, विच मात हरि जगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, ना कोई दीसे सीस धड़, साचा संग इक्क रखा ल्या। गोबिन्द तेरा काया कोट, शब्द महल्ल उसारया। पुरख अबिनाशी लाए चोट, उप्पर सच द्वारया। चढ़ चढ़ थक्के कोटी कोट, बिन नानक किसे ना पा ल्या। साध संत आल्हणिओ डिगे बोट, इक्क कबीरा गोद उठा ल्या। पुरख अबिनाशी गुर गोबिन्द तेरी भरे पोट, अमृत धारा इक्क वहा रिहा। नौ दर ना दिसे कोटी कोट, एका रंग समा रिहा। शब्द नगारा साची चोट, अट्ठे पहर लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया रूप वटा रिहा। तेग बहादर तेरा लाल, गोबिन्द नाम रखाईआ। प्रभ शब्द पाई सच दुशाल, आपणा मुख छुपाईआ। नूरी जल्वा जगत जलाल, हक्क हलाल सर्ब ख़ुदाईआ। ग़नीम ग़नीमा बेमिसाल, अज़मत किसे हथ्थ ना आईआ। शाह भीखम करे जगत मलाह, प्रभ साचे बूझ बुझाईआ। वेखे खेल अन्त तमाम, साचा संग निभाईआ। सम्मत उनी प्याए साचा जाम, विच मदीने लए जगाईआ। पहने बस्त्र काले शाम, अरशों कुरसों जोत जगाईआ। आप रहीम आप रहिमान, शब्द कुरान जगत जुदाईआ। ना कोई दीसे बेईमान शैतान, हाज़ी काज़ी नज़र ना आईआ। इक्क सुणाए धुर फ़रमाण, गरीब निवाज़ी दया कमाईआ। सोहँ अक्खर मात प्रधान, सत्त रंगा चढ़े मात निशान, प्रभ साची बणत बणाईआ। तिन्न अस्सू देवे भारत खण्डी आप जवान, शाह सुल्ताना हथ्थ फड़ाईआ। शब्द रखाए एका आण, ना कोई मेट मिटाईआ। सोहँ फड़े तीर कमान, खेवट खेट हरि रघुराईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द बली बलवान, पिता पूत आप अख्वाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, शाह रूस चीन हिलाईआ। सम्मत सोलां वेखे मार ध्यान, नाम बिबाणा जगत टिकाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सारे गाण, ग्रन्थी पन्थी भरम चुकाईआ। ना कोई पूजे मढ़ी मसाड़, ओंकारा देश वधाईआ। निहकलंका खेल महान, शब्द जैकारा इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी भाग लगाईआ। सम्बल नगरी जागे भाग, गुर गोबिन्दे लेख लिखाया ए। हरि जोती जगया इक्क चिराग, शब्द चलाई साची नईआ ए। जन भगतां पकड़े आपे वाग, आपे
मात पित भैण भईआ ए। दुरमति मैल धोवे दाग़, जुगा जुगन्तर साचा सईआ ए। हँस बणाए फड़ फड़ काग, लेखा पाड़े धर्म राए कलि वहीआ ए। मस्तक लिखे साचे माथ, प्रभ लिखणहार अख्वईआ ए। जगत चलाए साची गाथ, सोहँ नांओ रखाईआ ए। साढे तिन्न हथ्थ तेरा चुक्के साथ, गुर संगत माण दवईआ ए। नौ दुआरे हाथो हाथ, प्रभ लेखा आप लिखईआ ए। दसवें बैठा सगला साथ, लज पति आप रखईआ ए। अनहद धुनी साची गाथ, आत्म घर सुणईआ ए। सम्मत सोलां शब्द सरूपी साची ठाठ, अमृत धारा उप्पर वहईआ ए। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, साचा नाहवण इक्क नव्हईआ ए। गुर शब्द ना जले काया काठ, अग्नी पोहे ना रईआ ए। चरन प्रीती साचा पाठ, धुर दरगाही मेल मिलईआ ए। नेत्र दर्शन साचा हाठ, जप तप सति आपणे आप रखईआ ए। जन भगतां पकड़े आपे लाठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखईआ ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्द माण दवईआ ए। गुर गोबिन्द साचा मीता, एका एक अकालया। जुग जुग चलाए आपणी रीता, दीना बंधू दीन दयालया। आप बणाए मन्दिर मसीता, आप उपाए गुरदुआरे शिवदवाल्या। आपे वसे काया चीता, हीर मन्दिर इक्क सुहा ल्या। एका शब्द सुणाए ध्याए अठारां गीता, पुरख अबिनाशी जिस जन दर्शन पा ल्या। हरि कृष्न मुरारी साचा मीता, राम रमईआ आप अख्वा ल्या। आपे राधा आपे सीता, आपे कन्त सुहाग हंढा ल्या। आपे होए पतित पुनीता, गुरमुखां अन्दर डेरा ला ल्या। आपे बैठा रहे अतीता, आपणा भेव छुपा रिहा। जुग जुग धारे आपणी रीता, आपणा रंग वखा ल्या। ना कोई जाणे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां विच मसा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दे माण दवा ल्या। गुर गोबिन्द साचा यार, हरि हरि नैण मुँधारा। प्रगट होए विच संसार, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सम्बल नगरी अपर अपार, विच वस्सया एकँकारा। जोती नूर अपर अपार, कंचन बस्त्र धारा। शब्द फड़े प्रभ हथ्थ कटार, सतारां हाढ़ी दिवस विचारा। गुर संगत तेरा पहरेदार, अट्ठे पहर ख़बरदारा। नेड़ ना आए ठग्ग चोर यार, पंजां चोरां दए दुरकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तेरी रंगत दर करे खेल अपर अपारा। गोबिन्द तेरी धार, पुरख अबिनाशी आप बणाईआ। आपे जाणे आपणी कार, साचा शब्द हुक्म जणाईआ। पिता पूत मात दर कीनी शब्द कुड़माईआ। मिल्या मीत इक्क मुरार, छुट्टी जगत जुदाईआ। साचा कीता कौल इकरार, वेले अन्तिम होए सहाईआ। कलिजुग बेड़ा लाए पार, फ़ल फुलवाड़ी आपणी हथ्थीं लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दे मेल मिलाईआ। गुर गोबिन्दे वर घर पाया, होया जगत सुहागी। प्रभ अबिनाशी दरस दिखाया, इक्क सुणाया नाद अनादी। रूप रंग कोई दिस ना आया, सति पुरख सदा सतिवादी। बोध अगाधा शब्द
जणाया, सदा रहे विस्मादी। आप आपणी गोद उठाया, हरि मेला माधव माधी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, देवे धुर दरगाही साची दादी। धुर दरगाही साची दात, गुर गोबिन्दे झोली पाईआ। एका गेड़ा नव सात, नौ खण्डां सत्तां दीपां रिहा दवाईआ। आपे वेखे खेल मात, कमलापात जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर शब्द वेखे इक्क घर, एका रंग रंगाईआ। गुर गोबिन्द साचा मीता, प्रभ साची जोत जगाईआ। आप कराया आपणा मेला, वरन गोत मिटाईआ। धुर दरगाही सज्जण सुहेला, आपणे अंग लगाईआ। आपे गुर आपे चेला, गुर गोबिन्दे भेव खुल्हाईआ। कोई ना जाणे साचा रहिबर, किस वेले बणत बणाईआ। शब्द चढ़ाए साचा तेला, जोती अंजन नेत्र पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे होए इक्क इकेला, शब्द घोड़े वाग गुंदाईआ। शब्द घोड़े गुंदे वाग, प्रभ साचे खेल खिलाया। धुर दरगाही आया भाग, गुर गोबिन्दे मेल मिलाया। जगत तृष्ना बुझी आग, प्रभ चरन कँवल चित लाया। दो जहानी वड वडभाग, गुर चेला एका धाम सुहाया। आपे पकड़े हथ्थ आपणे वाग, डोरी चोरी चोर बणाया। हँस बणाए जगत काग, मोरी तोरी भेव मिटाया। बाशक नागा तशका नाग, सागोंपांग सेज विछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साढे तिन्न कोस सहँस मुख एका धरवास आपणा वाज लगाया। सहँसर मुख मिटाए दुःख, प्रभ अबिनाशी खेल अपारा। साढे तिन्न हथ्थ शब्द सिँघासण आप बणाए, विच टिकाए दिल्ली दरबारा। सम्मत वीह सौ सतारां ख़ुशी मनाए, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सम्मत तेरां ल्या लिखाए, प्रगट होए गुर गोबिन्द विच संसारा। वाली हिन्द चिन्त मिटाए, फड़ शब्द तेज कटारा। सागर सिन्ध आप अख्वाए, जगत वहाए वहिंदी धारा। आलस निन्दरा आप गंवाए, चरन छुहाए दिल्ली दरबारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मस्तूआणा खोल्हे नाम भण्डारा। नाम भण्डारा देवे खोल्ह, प्रभ साचे बणत बणाईआ। निशअक्खर वक्खर एका बोल, राज राजानां रिहा जगाईआ। आपे तोलणहारा तोल, तोले सृष्ट सबाईआ। आदि अन्त ना जाए डोल, दो जहानां बणत बणाईआ। साधां संतां गुरूआं पीरां सोहे कोल, आत्म दर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द भण्डारा नौ खण्ड पृथ्वी तेरा खोल्ह आपणे हथ्थ रखाईआ।
१७ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल जोत सरूप दर्शन दे के
दर्शन सिँघ दिल्ली वाले तों कृपान मंगाई
दर्शन सिँघ प्रभ दरस दिखाया, मेला धुर दरगाही दा। कंचन बस्त्र रंग रंगाया, गुर शब्द मेला साचे माही दा। बस्त्र
तन लए छुहाया, गुरमुखां लेख कटे लक्ख चुरासी फाही दा। वाली हिन्द लए जगाया, नाता तुटे झूठी शाही दा। गुर संगत साचा माण दवाया, शब्द द्वार आप अख्वाया, जन साची सेव कमाई दा। साचा मार्ग इक्क वखाया, सोहँ मन्त्र जाप जपाया, दोवें नेत्र बन्द कराया, आत्म गवरा मन बंधाया, दीपक जोत जगाई दा। आपणा खण्डा आपणे हथ्थ रखाया, शब्द सिँघासण हेठ दए दबाया, गुरसिख ना कोए हथ्थ उठाया, एका शब्द खण्डा चारों कुन्ट वाही दा। जगत शब्द जिस मात सजाया, आपे अन्तिम होए सहाया, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां साचा वणज कराए एका मेला प्रभ सज्जण सुहेला गुर चेला एका धाम सुहाई दा। गुर चेला साचा मीतड़ा, मित्र प्यारे मीत। क्यों करे जगत चलितरा, कर काया गोबिन्द ठांढी सीत। अमृत आत्म साचा नितरा, काया होए पतित पुनीत। बाकी वक्त रहि गया कितड़ा, ढहि जाणे देहुरे मन्दिर मसीत। गुरमुखां मन्त्र एका दीतड़ा, गाए शब्द सुहागी गीत। ना कोई वार ना कोई थित्तड़ा, अट्ठे पहर पतित पुनीत। बाकी वक्त रहि गया कितड़ा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणा चीथड़ा, गुर संगत तेरी शब्द नरेल, प्रभ साचे गोद उठाईआ। आपे करे आपणी मेहर, मति बुध ना कोई चतुराईआ। चरन ल्याए घेर घेर, शब्द लहिणा रिहा चुकाईआ। दाता सूरा शेर दलेर, जोती जामा भेख वटाईआ। सोहँ गरजे साचा केहर, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। लक्ख चुरासी ढहि ढहि ढेर, नौ खण्डी ख़ाक उडाईआ। ना कोई दिसे सञ्झ सवेर, सूरज चन्द मुख छुपाईआ। तारा मण्डल इक्क अन्धेर, दीप लोअ दिस ना आईआ। गुरमुखां चुकाए मेर तेर, एका धाम सुहाईआ। प्रभ अबिनाशी ना लाए देर, आत्म पड़दा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी हथ्थीं इक्क नरेल, पहली चेत्र काया खेत्र वेख वखाईआ। जगत नरेल भगत वर, गुर संगत वंड वंडाईआ। चारों कुन्ट अग्नी जेठ, कलिजुग जीवां रही तपाईआ। अमृत आत्म काया वेख, किसे हथ्थ ना आईआ। परम परमात्म गुरमुख विरला रिहा वेख, जिस जन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा लहिणा देणा ताणा पेटा साचा सूता अन्तिम रिहा चुकाईआ। गोबिन्द लहिणा मात चुकाया, साचा खेल खिलाया ए। गुरमुखां गहिणा तन पहनाया, शब्द नाम अख्वाया ए। आपे नेत्र तीजे दरस दिखाए, आत्म पड़दा लाहया ए। शब्द तूर घर राग अलाउँणा, अन्तिम वक्त चुकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ अक्खर एका दो दो एका मेल मिलाया ए। कलिजुग काया लग्गे सेक, ना अन्त किसे छुडावणा। गुरसिख विरले वेखे बुध बिबेक, इक्क ध्यान लगावणा। साचे नेत्र रिहा वेख, पारब्रह्म ब्रह्म समझावणा। ना कोई दिसे औलीआ पीर शेख़, अन्त फड़ाए दामना। अन्तिम मिटणी सभ दी रेख, करे खेल भेखाधारी भेख बावन बावना।
जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर शब्द देवे जगत वर, नर नरेशा हो दलेर धुर दरगाही बणाए साचा जामना। जगत नरेल मात वड्याई, धुर दरगाही फ़रमाणा। करे खेल पहली वेर, पुरख अबिनाशी चतुर सुघड़ स्याणा। आपे जाणे अंडज जेरज, उत्भज सेत्ज विच समाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वरते अन्तिम भाणा। कलिजुग भाणा हथ्थ, प्रभ शब्द डोर बंधाईआ। सर्बकला समरथ, प्रभ कलिजुग घोर वखाईआ। सृष्ट सबाई पाए नत्थ, जोरू जोर ना कोई छुडाईआ। लेखा वेखे सीआं साढे तिन्न हथ्थ, प्रभ लाड़ी मौत संग मंगाईआ। गुरमुखां देवे अकथना अकथ, प्रभ सोहँ साचा जाप जपाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो दर दर्शन पाईआ। जगत विकारा दए मथ, गुर शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर चेला सुहाए इक्क घर, साची बणत बणाईआ। बणत बणाए अन्त कलि, जुग जुग बेड़ा बन्न्हणा। सृष्ट सबाई वल छल, गुरमुख विरला मात मन्नणा। आप चलाए कर्मी हल, निहकरमी बीज बीजणा। जगत द्वैती मिटे सल, दर दुआरा जिस जन मल्लणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा एका घल्लणा। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल, जगी जोत अकालया। आपे वसे जल थल, हर घट में आप समा ल्या। साची जोती बल, कलिजुग रैण अन्धेरी घटा कालया। काया माटी वेखे खल, साचा शब्द जगत दलालया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, प्रगट होया वाली दो जहानया। दो जहाना वाली गोबिन्द राया। दोहां हथ्थां रखे खाली, सृष्ट सबाई शब्द बंधाया। गुरमुखां फ़ल वेखे काया डाल्ही, अमृत मेवा इक्क खुवाया। जुग जुग धारे भेख, भेखाधारी भेख वटाया। ना कोई जाणे कलिजुग अकाल अकाली, रूप कवण द्वार सुहाया। मायाराणी गुर मन्दिर दलाली, साचा भूप मनों भुलाया। ना कोई जाणे हक्क हलाली, कलिजुग पड़दा पाया। उच्चे मन्दिर दिसण खाली, गुर गोबिन्दे मुख छुपाया। फ़ल ना दिसे किसे डाल्ही, चूड़ीदार पजामा पाया। कच्छ कछिहरा झूठी शाली, तन पड़दा ना किसे लगाया। हथ्थ कड़ा ना धुर दा वाली, साचा तन्दन तन्द ना किसे बंधाया। शब्द ना पाई जगत किरपान, अट्ठे पहर रहे काया विच म्यान, ना कोई जाणे जीव निधानी, कंघा करे मात सफाया। गुरमुख साचे चतुर सुजानी, त्रै सौ सठ हाडी नाड़ बहत्तर जोड़ी जोड़ दूई द्वैती रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा वेस कर, गुर गोबिन्दा वाली हिन्दे सद बख्शिंदे एका मार्ग रिहा लगाया। एका मार्ग गुर गोबिन्दा, गुर नानक रीत चलाईआ। ना कोई करे किसे निन्दा, वरन अवरन भैणां भाईआ। सर्ब जीआं पुरख अबिनाशी आप बख्शिंदा, अठारां वरनां विच समाईआ। जोती जामा धरे हरि मृगिन्दा, गुर दसवें जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका मेला सच घर, सम्बल
नगरी रुत्त सुहाईआ। सम्बल नगरी रुत्त बसंता, खिड़ी मात फुलवाड़ी। प्रगट होया साचा कन्ता, खेल कराए सतारां हाढ़ी। गुरमुख साची नारी आपे होए पति पतिवन्ता, लाज रखाए चरन छुहाई दाढ़ी। माण दवाए साचे संता, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। जुगो जुग महिंमा अगणता, वेद पुराण रहे पुकारी। आपे पुरख अगम्म अगम्मड़ा, खाणी बाणी ना पावे सारी। ना कोई लए दंम दमड़ा, ना कोई अट्ठे पहर पवण चलाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेख घर, भाग लगाए काया महल्ल सच अटारी। सम्बल नगरी धाम न्यारा, गोबिन्द आप उपाया। आपे लाया मिटी गारा, लहू मिझ संग रलाया। ना कोई जाणे वेखण परखणहारा, सृष्ट सबाई भरम भुलाया। जोत जगाए पुरख अपारा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, सच विहारा रिहा कराया। शब्द विहार कराए जगत जगदीसया। हरि मन्त्र धार चलाए बीस इक्कीसया। संग मुहम्मद चार यार मिटाए विच उनीस्सया। अट्ठ अठारां जल जल धार, चारों कुन्ट दुहाई दन्द बतीसया। सम्मत सतारां मारे मार, शाह सुल्तानां खाली खीस्सया। सम्मत सोलां होए उज्यार, वेखे खेल राग छतीसया। पन्दर्हां पन्दर्हां वेख विचार, अन्दरे अन्दर मारे चीसया। चौदां चौदां हट्ट वणज वपार, गुरमुखां आप कराए जगत जगदीसया। तेरां तेरां तेरी धार, प्रभ साचा किसे ना दीसया। सम्बल नगरी अपर अपार, प्रभ बैठा चढ़ के टीसया। नौ दर वेखण जीव गंवार, छत्र दिसे ना किसे सीस्सया। गुरमुखां बेड़ा लाए पार, वक्त सुहाए बीस इक्कीसया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, साचा मेला इक्क इक्कीसया। इक्क इक्कीसा अकल कल, मातलोक वरतांयदा। सोलां कलां वल छल, काया भेख वटांयदा। धुर दरगाही इक्क दुआरा बैठा मल, आवण जावण बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग वटांयदा। रंग वटाए सतिगुरू, गुर सतिगुर मात जणाईआ। पुरख अबिनाशी एका सुर, नर निरँकारा रिहा जगाईआ। लेखा चुक्के चेला गुर, नाद तूरत इक्क वजाईआ। शब्दी जोती गया जुड़, अकाल मूर्त रूप समाईआ। साचे चढ़या नीले घोड़, नीली छतों बाहर कराईआ। तारा मण्डल रिहा रुढ़ चन्द सूरज दए दुहाईआ। प्रभ चरनी उप्पर रिहा जुड़, हेठां भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी भाग लगाईआ। सम्बल नगरी सच निथानो, निथावयां दिस ना आया। पुरख अबिनाशी इक्क ग्राम, साचा नाम वसाया। अमृत प्याए साचा जाम, तृष्ना भुक्ख रहे ना राया। आप संवारे आपणा काम, गुर गोबिन्दे माण दुवाया। गुरमुखां प्याए आत्म जाम, साचा नांओ नाम उपाया। गगन पातालां साचा धाम, काया मन्दिर इक्क रखाया। राम रहिमान साचा राम गुणी गणीमा आप अख्वाया। लक्ख चुरासी करे ताम, लाड़ी मौत रिहा सुणाया। धर्म राए मंगे आत्म दाम, कलिजुग लेखा
रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख वेखे इक्क दर, गुर संगत संग रलाया। गुर गोबिन्दा साचा चेला, जोती जोत विच वस्सया। सच दुआरा एका मेला, दर दुआरा एका दस्सया। पुरख अबिनाशी इक्क इकेला, काया मन्दिर आकाशया। गुर संगत साचा सज्जण सुहेला, मेटण आया रैण अन्धेरी मस्सया। जोत सरूपी जगत अभेद, तीर कमानो इक्को कस्सया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दा इक्क घर गुर पूरा दर घर साचे एका वस्सया। घर दुआरा इक्क है, एकँकार बणाया। आपे बैठा अन्दर टिक है, दिस किसे ना आया। गुरमुख तेरी सद रक्खे टेक है, हथ्थ कंडे उप्पर टिकाया। चरन प्रीती जो जन गया लग है, प्रभ शब्द सिँघासण लए बिठाया। जगत मिटाए तृष्ना तृख है, साची सिख्या सिख सिखाया। दो जहानां लेखा रिहा लिक्ख है, ना सके कोई मिटाया। गुर संगत मंगी साची मंग है, प्रभ आत्म झोली दए भराया। दरस देखणा साचे नेत्र पेखणा आत्म लाहे दूई द्वैती विख है, अमृत आत्म जाम प्याया। गुर दस्मेस साचा गुर पुरख अबिनाशी तेरा साचा सिक्ख है, भाणा उप्पर सीस टिकाया। तेग बहादर लेख लिखाया शब्द है, दिल्ली सीस लगाया। माता गुजरी उप्पर चढ़ चढ़ वेखे बुरज है, नेत्र दिस ना आया। दर मंगी साची भिख है, लाल गोदी दए बिठाया। आपे लेखा लिखणहारा लेख है, शब्द कलमी कलम चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा वक्त सुहाया। गुर गोबिन्द साचा चेला, लोकमात अख्वाया। गुर संगत तेरी झोली पाई साची वेला, चारे पूत सपूत झोली पाया। कलिजुग अन्तिम आया वेला, चारे कूटां रिहा जगाया। जन भगतां साचा सज्जण सुहेला, साढे तिन्न हथ्थ सीआं रिहा मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा वेख घर, जगत दित्ता साचा वर, सिँघ मनजीता सदा अतीता साची सेव लगाया। साची सेवा आप लगाई, कलिजुग अन्तिम वारया। प्रगट होया देवी देवा, निहकलंक नर अवतारया। रसना कोई ना गाए हरि हरि जेहवा, जोधा सूरा बलकारया। गुरमुखां कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, नूरो नूर अपारया। जोत निरँजण अलक्ख अभेवा, साढे तिन्न हथ्थ नींह उसारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे साचा वर, करोड़ तेतीसे छुट्टे घर, राजा इन्द्र रोवे धाहां मारया। सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। करोड़ तेतीसा मिटणी चिन्द, देवी देव रहण ना पाईआ। साची बिन्द सच सपूता लेखे लाईआ। वेखे खेल प्रभ अबिनाशी विच हिन्द, साची बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, गुर चेला एका थाम सुहाईआ। चेला गुरू गोबिन्द हरि निरँकार दा। तन मन लाहे आपणी चिन्द, दोए जोड़ सदा निमस्कार दा। लेखे लाए साची बिन्द, मात पित पिता पूत मात वारदा। लक्ख चुरासी करे निन्द, गुरमुख साचे मात शृंगार
दा। जोती जोत सरूप हरि, मेला कराए इक्क घर, साचा वेला कौल इकरार दा। कौल इकरार करके आया, दुष्ट दमन जग दाता। मीत मुरार बणके आया, चार वरन इक्क ज़ाता। शब्द कटार फड़ के आया, आपे पुरख बिधाता। हार शृंगार कर के आया, वेखे खेल मात तमाशा। इक्क जैकार कर के आया, माण रखाए पृथ्वी आकाशा। दोए जोड़ चरन निमस्कार करके आया, मंगया दान हरि भगवान अग्गे डाहया काया कासा। किरपा करी आप महान, शब्द खुल्हाई इक्क दुकान। जोत जगाई हरि भगवान, काया मण्डल पाई रासा। होई बुध मात बलवान, गुणवन्ता करे सुध जुवान। तोड़े माण अभिमान। सति सरूपी करे युद्ध, धुर दरगाही इक्क फ़रमाण। सच्चे घोड़े बहे कुद्द, आपे वेखे ज़िमी अस्मान। पुरख अबिनाशी कारज करनहारा सुध, जगत रखाए माण ताण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, कलिजुग वेखे मार ध्यान। गुर गोबिन्दे दित्ता वर, प्रभ आत्म बूझ बुझाईआ। अन्तिम वसणा एका घर, एका दूजा भउ चुकाईआ। जाति पाती चुक्कणा डर, हरि साचा सहिज समाईआ। अन्धेरी राती दए हरि, कलिजुग अन्तिम काज रचाईआ। चारों कुन्टां चुकणा डर, ना कोई लाज रखाईआ। ना कोई दिसे तीर्थ सर, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। यति सति कलि जाए हर, ना सके कोई बचाईआ। गुरमुख विरला एका वसे साचे घर, प्रभ साचा दया कमाईआ। पुरख पुरखोतम नारी नर, आपे पिता पूत अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सरूपी अन्दर वड़, सभ घट में रिहा समाईआ। सति सरूपी अन्दर वड़या, गुर गोबिन्द गोपाला। लक्ख चुरासी किसे ना फड़या, काया लाया बाहर ताला। संत सुहेला आत्म चोटी कोई चढ़या, तोड़े जगत जंज़ाल। सिँघ पाल प्रभ साचे फड़या, फ़ल लगा काया डाल्हा। लोकमात कलि घाड़न घड़या, आपे बणया हाली हाला। बहत्तर नाड़ी ताणा भणया, जगत अवल्लड़ी चाला। काया बुत मात पित जणया, आपे होए आप रखवाला। अन्तिम वेले कोए ना बणया, तुट्टा माण ताणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, इक्क घर इक्क दर एका गुरमुख वरया। गुरमुखां वर पाया, एका एक पुरख अबिनास्सया। घर मन्दिर इक्क सुहाया, होए दासन दास्सया। आत्म जन्दर इक्क तुड़ाया, मण्डल वेखे साची रास्सया। डूंघी कन्दर होए रुशनाया, घट घट करे प्रकास्सया। साचा मन्दिर इक्क सुहाया, रसना गाए स्वास स्वास्सया। अन्दरे अन्दर मेल मिलाया, गुर पूरे बलि बलि जास्सया। हरि मन्दिर नाम रखाया, ना कोई जाणे पृथ्वी आकास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सद रक्खे साचा वास्सया। गुर संगत तेरी वस्त, प्रभ साचे हथ्थ उठाईआ। देवण आया दस्ती दस्त, समरथ कल वखाईआ। अट्ठे पहर मस्ती मस्त, अन्तिम कलि जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे मात वर, मुख सगन गुर शब्द
जगत कुड़माईआ। वड वड्याई धरना पत, बख्शे चरन सरन सरनाईआ। आप कराए उत्पत, मेटणहार आप अख्वाईआ। आप बणाए काया बुत्त, आपे अन्तिम ढाहीआ। आप उपाए लक्ख चुरासी साचे सुत्त, आपे मेट मिटाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, रंग बसंत चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आदि अन्त रचन रचाईआ। सतिजुग आदि आदि अवतारा। पारब्रह्म रूप अनूप अपारा। सच धर्म चार वरन जैकारा। हरिजन वेखे आपणे कर्म, साचा नाता चरन प्यारा। उत्तम जाति नाम वरन, गोबिन्द लेखा अपर अपारा। साचे नेत्र हरन फरन, मेटे अन्ध अन्धयारा। लेखा चुक्के मरन डरन, प्रभ पाया अगम्म अपारा। सति सच सरनाई निहकलंक नरायण नर अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए बंक दुआरा। बंक द्वार हरि अपार, आपणा आप साज्जया। जोत सरूपी कर आकार, वसे गरीब निवाज्या। शब्द रक्खे साची धार, मारे साची आवाज्या। पवण सरूपी हो अस्वार, शब्दी पवणी अवणी गवणी आप संवारे आपणा काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार। जुग जुग धारे भेख, भेख वटांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्या वेख, रोग सोग चिन्त विजोग माया भरम भुलांयदा। ना कोई दिसे औलीआ पीर शेख़, लिख्या अन्तिम यार यारी आप चुकांयदा। आपे जाणे धारी केस दस दस्मेस, पंचम मीता आप अख्वांयदा। आपे बणे दर दरवेश, मूंड मुंडाए नर नरेश, बाल अवस्था अल्लड़्ह वरेस, तेरां तेरी धार वहांयदा। प्रगट होया माझे देस, सम्बल नगरी साचा वेस, गौड़ ब्रह्मण सुत उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, बजर कपाटी उच्चा टिल्ला, शब्द पहाड़ी दिसे किल्हा, प्रगट होए दरस दिखांयदा। शब्द पहाड़ी चार दिवार, किला कोट उसारया। अन्दर वड़या हरि निरँकार, किसे दिस ना आए अन्दर बाहर, शब्द वहाए साची धार, आपे जाणे आपणी कारया। लक्ख चुरासी वेखे नौ द्वार, शब्द सिँघासण अपर अपारया। गुरमुखां देवे नाम अधार, एका राग सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, एका बंक द्वार खुल्हा रिहा। बंक द्वार इक्क खुल्हाए, होए शब्द जणाईआ। साचा शब्द मृदंग वजाए, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। राउ रंक रिहा उठाए, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर रिहा फिराईआ। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना, नाम दात झोली पाईआ। चरन धूढ़ साचा इशनाना, साचा नहावण अमृत साचे आत्म नीर नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे गोपी आपे काहना, आपे काया साचा मन्दिर बन बिन्दरा साची सेज विछाईआ। साची सेजा आत्म घर, प्रभ आपणी आप विछांयदा। गुरमुख नुहाए साचे सर, साचा संग निभांयदा। आपणी हथ्थीं खोल्हे दर, नाम रंग चढ़ांयदा। आवण जावण चुक्के डर, संत सुहेला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अंगीकार हरि गिरधार जन भगतां
आप अख्वांयदा। भगत सुहेला साचा मीत, जुग जुग रीत चलाईआ। आपे परखणहार नीत, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। बैठा रहे सदा अतीत, दिस किसे ना आईआ। दो जहान सदा अतीत, मर कदे ना जाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, प्रभ साची रचन रचाईआ। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, अठारां देवे ढाहीआ। सो इक्क सुणाए सुहागी गीत, सोहँ अक्खर रिहा मात जगाईआ। चरन छुहाए रोड़ी सखर, सम्मत उन्नी आपणी दया कमाईआ। संग मुहम्मद चार यारी मक्का मदीना चरन हेठ छुहाईआ। नेत्र नीर वरोले अत्थर, उम्मत नबी रसूले दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी होणी सथ्थर, धरत मात सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, धर्म राए तेरी सच सपुत्री लाड़ी मौत आपणी हथ्थीं करे कुड़माईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, प्रभ साचा नाता आप बनाँयदा। प्रगट होया गुर दर चेला, पुरख बिधाता दया कमांयदा। आप कराया आपणा मेला, आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग रंगांयदा। हरि ठाकर अबिनाश, जोत प्रकाशया। हरि ठाकर अबिनाश, सर्ब घट वास्सया। हरि ठाकर अबिनाश, जन भगतां दासन दास्सया। हरि ठाकर अबिनाश, साचे मण्डल पावे रास्सया। हरि ठाकर अबिनाश, वेखे खेल पंडत काशया। हरि ठाकर अबिनाश, पंच चलाए शब्द स्वास्सया। हरि ठाकर अबिनाश, मेल मिलाए पृथ्वी आकाशया। हरि ठाकर अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आदि पुरख पुरख अबिनाशया। हरि ठाकर रत्नागरा, हर घट जोत बलोए। काया हाटी डूंघा सागरा, सच वस्त ना जाणे कोए। अमृत भरया एका गागरा, हरि बिन अवर ना देवे कोए। हरिजन बणे सच सुदागरा, दुरमति मैल पापां धोए। बैठा रहे इक्क इकग्रा, निर्मल जोती रिहा बलोए। निर्मल कर्म करे उजागरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला मेल मिलाए घर इक्क वसाए दोए। एका घर एका वास, एका आप रखाईआ। एका मण्डल एका रास, एका बूझ बुझाईआ। एका पवण एका स्वास, एका पवण चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, साची रचन रिहा रचाईआ।