पुस्तकालयभाग ५

१७ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल अकाल तख्त अमृतसर वास्ते शब्द

अकाल तख्त प्रभ तख्त रचाया, शब्दी बणत बणाईआ। लोकमाती बाडी कोए ना लाया, दिस किसे ना आईआ। तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाया, नाड़ी बहत्तर ताणा पेटा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा तख्त सुहाईआ। तख्त रखाया सच रंग, हरि साचे शाह सुल्तानया। धुर दरगाही एका मंग, ना कोई दिसे होर

निशानया। शब्द रंगीला सच पलँघ, हरि साचा आप विछानया। चारे कुन्टां अमृत धारा गंग, पवण ठण्ढी ठार रखानया। वज्जे शब्द अनादी मृदंग, हरि एका ताल वजानया। आपे वसे अंग संग, चारे कुन्टां वेख वखानया। कोई ना दिसे भुक्ख नंग, ना मंगे पैसे धेले दवानी चवानीआ। सच दुआरा बैठा लँघ, अट्ठे पहर शब्द कहाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बख्शे जगत निशानीआ। अकाल तख्त तख्त अकाल कवण दुवार बणांयदा। कवण करे कराए प्रितपाल, कवण धाम सुहांयदा। कवण विछाए उप्पर दुशाल, कवण सिँघासण लांयदा। कवण रंग चढ़ाए गुलाल, कवण रूप वटांयदा। कवण सुहाए साचा ताल, अमृत नाम रखांयदा। कवण मारे शब्द उछाल, सच मोती बाहर कढांयदा। कवण तोड़े जगत जंज़ाल, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, आप आपणा आप वटांयदा। तख्त अकाल जोत अकाली, हरि हरि मात जगाईआ। एका मंगे शब्द दलाली, दूसर वस्त ना पाईआ। आत्म वज्जे साचा ताली, ढोलक छैणा ना कोई वजाईआ। उच्चे मन्दिर दिसण खाली, साचे नैणा ना दर्शन पाईआ। नीले बस्त्र रंग रंगीला काली, काली धार वहाईआ। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी चाली, दीपक जोत जगे निराली, सच सिँघासण डेरा लाईआ। अट्ठे पहर सदा प्रितपाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल हरि रघुराईआ। अकाल तख्त कलि काला बाणा, नीली धार वहांयदा। कवण ज्ञानी सुघड़ स्याणा, गुर गोबिन्दा दर्शन पांयदा। कवण बुधी जगत बिबेक आत्म जाणे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म हरस मिटांयदा। कवण फड़े तीर कमाना, शब्द निशाना इक्क रखांयदा। कवण जगे जोत महाना, गुरू ग्रन्थ बतलांयदा। कवण रूप श्री भगवाना, अकाल तख्त सुहांयदा। कवण बन्न्हे हथ्थीं गाना, वेख वक्त जणांयदा। कवण सरोवर सच इशनाना, मैल दुरमति गवांयदा। कवण आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। कवण शब्द गुर मन्त्र जगत बिबाणा, लोआं पुरीआं पार करांयदा। कवण वखाए सच टिकाणा, ज़ात पाती भेव मिटांयदा। कवण सुणाए साचा गाणा, राग छतीसा कवण अलांयदा। कवण बताए आपणा भाणा, दन्द बतीसा कवण सुहांयदा। कवण बणाए राजा राणा, गऊ गरीबां माण दवांयदा। कवण सो होए जाणी जाणा, कवण राज कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरि मन्दिर वेख वखांयदा। हरि मन्दिर महल्ल अपार, कवण बणांयदा। कवण रिहा नींह उसार, दर दरवाज़ा कवण लगांयदा। कवण अमृत देवे धार, बूंद स्वांती मुख चुआंयदा। कवण खोल्हे बन्द किवाड़, इक्क इकांती खेल रचांयदा। कवण मिटाए पंचम धाड़, पंचम मेल मिलांयदा। कवण पंचम देवे साड़, कवण पंचम जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दा लेख दर, धुर फ़रमाणा हुक्म जणांयदा। धुर फ़रमाणा हरि भगवान,

शब्द लेख लिखाईआ। सम्बल नगरी हरि मेहरवान, एका जोत जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखणा मार ध्यान, कवण धाम सुहाईआ। सत्तां दीपां कवण निशान, गुर गोबिन्दा लेख लिखाईआ। खाणी बाणी होए हैरान, वाली हिन्द दिस ना आईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, आत्म चिन्द रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द सुनेहड़ा दर घलाईआ। शब्द सुनेहड़ा आए दर, लै के धुर फ़रमाणा। अमृत आत्म वेखे सर, सर अमृत कवण टिकाणा। कवण भण्डारे रिहा भर, देवे सच्चा दाना। ना जन्मे ना जाए मर, खेले खेल महाना। सम्बल नगरी मिल्या वर, प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना। आप चुकाया आपणा डर, जगत भय विच रखाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, घर मन्दिर खोज खुजाना। हरि मन्दिर चार दिवारी चार दरवाज्ज़या। कवण दुआरे रिहा पैज संवारी, मारे अवाज्ज़या। नीले घोड़े कर अस्वारी, दौड़ाए वड राजन राज्जया। चारों कुन्ट दहि दिशा रिहा विचारी, पुरख अबिनाशी साचा साजन साज्जया। आपे जाणे आपणी धारी, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारी, करे कराए आपणा काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सर अमृत वेखे शब्द उडारी, कवण दुआरा कवण रिहा उडाईआ। कवण घोड़े हो अस्वारा, प्रभ वेखे थांउँ थाँईंआ। कवण खण्डा शब्द दो धारा, आत्म लेखा रिहा चुकाईआ। कवण जोती हरि निरँकार, लोकमाती दया कमाईआ। कवण कलंकी लै अवतार, वरन गोती दए मिटाईआ। कवण बंकी सोहे द्वार, हरि रसना शब्द अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेख लिख्त वाक, दर दुआरे रिहा पुजाईआ। गोबिन्द गुरू कलि जामा पाया, अल्ल्हड़ वरेस निधानी। सृष्ट सबाई निन्द लगाया, भरम भुलाए वड वड ज्ञानी। सगली चिन्द ना कोए मिटाया, पढ़ पढ़ थक्के वड विद्वानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां लेख अठारां मारे तीर कानी। तीर कानी लग्गे तन, होए आत्म घातया। जगत मनुआं देवे डन्न, हरि खेल कमलापातया। दिवस दिहाड़े लाए संन्ह, कलिजुग रैण अन्धेरी रातया। माया ममता इक्ट्ठा कीता धन, अन्तिम पैणा डूंघे खातया। सम्मत सतारां देवे भन्न, लेखा चुक्के ज़ात पातया। सम्मत सोलां बेड़ा बन्न, आप निभाए आपणा साथया। पार ब्यासों चाढ़्हे चन्न, हरि हरि त्रैलोकी नाथया। मण्डप माड़ी खंन खंन, ना कोई ग्रन्थी गाए गाथया। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लिखणहार मस्तक माथया। सम्बल नगर भेव खुल्हाउँणा, आत्म ज्ञान विचारी। पुरख अबिनाशी धाम सुहाउँणा, करे खेल निअरी। बीस इक्कीसा हरि अख्वाउँणा, आपे राम मुरारी। राग छतीसा लेख चुकाउँणा, इक्क शब्द जैकारी। वरन गोत कोई रहण ना पाउँणा, आपे जाणे केसा धारी। सरन वरन प्रभ इक्क रखाउँणा, चार वरना

सच्ची यारी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आत्म लेखा वेख दर, सम्बल नगरी इक्क इक्ग्री वेखे चार दिवारी। चार द्वारी काया माट, कवण कूट उपाईआ। कवण तीर्थ साचा ताट, अमृत घुट प्याईआ। कवण दुरमति मैल देवे काट, सच सीरत मुख चुआईआ। कवण दीपक जोत लिलाट, काया माट जगाईआ। तख्त अकाल कवण वणज साचे हाट, कवण मात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर शब्द मंगे इक्क वर, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ।

१७ हाढ़ २०१३ बिक्रमी डा० राजिन्दर प्रसाद वास्ते शब्द लिखाया हरिभगत द्वार जेठूवाल

वाली हिन्द उठ जाग, प्रभ अन्तिम वार जगाए। हँस बणना कलिजुग काग, दर दुआरे दर्शन पाए। आत्म उपजे इक्क वैराग, प्रभ चरनी चित लाए। दुरमति मैल धोवे दाग़, आपणी सरन लगाए। दीपक जोती जगे चिराग, हरन फरन खुल्हाए। शब्द सरूपी पकड़े वाग, सच सुनेहड़ा रिहा घलाए। अस्सू तिन्न बुझाए तृष्ना आग, बेड़ा बंन वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे सदा रिहा जाग, गुरमुख साचे रिहा जगाए। वाली हिन्द शाह भबीखण, वेला अन्तिम आया। आपे जाणे हरि जगदीशन, जुगा जुगन्तर बणत बणाया। सृष्ट सबाई पीसे पीसण, जीव जन्त होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, असू तिन्न दर दुआरे देवे चरन छुहाया। अस्सू तिन्न वक्त सुहाउँणा, वाली हिन्द सद मानया। प्रभ अबिनाशी चरन छुहाउँणा, दिल्ली दर दरबानया। साचा तख्त इक्क सुहाउँणा, धुर दरगाही धुर फुरमानया। शब्द जणाई हुक्म सुणाउँणा, करना घर परवानया। दीन अलाही मेट मिटाउँणा, ना कोई दीसे पंच शैतानया। ऊँचां नीचां इक्क कराउँणा, राजा राणा तख्तों लाहुणा, मारे शब्द तीर निशाना, शाह सुल्ताना माण गंवानया। सम्मत अठारां ख़ाक रुलाउँणा, गुरमुखां बख्शे एका चरन ध्यानया। पाकी पाक आप अख्वाउँणा, साचा साकी एका अमृत जाम प्याउँणा, आत्म खोल्हे बन्द ताकी, नूरी जोत स्वच्छ सरूपी दरस दिखाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखण आए जगत दर, ना बणना मात नादानया। अस्सू तिन्न दस तीस, आए बंक द्वार। शब्द झुले साचा सीस, ना कोई जाणे जीव गंवार। लहिणा देणा बीस इक्कीस, रखे सिर उधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे पंचम मुख पंचम ताज, सोहँ उड्डे साचा बाज, धुर दरगाही एका काज, जोत निरँजण खोल्हे पाज, शब्द रचाए मात काज, साचा गीत गोबिन्द एका गाईआ। गीत गोबिन्द एका गाए, शब्द अनाद सुहागी। वाली हिन्द रिहा उठाए, प्रभ खोजे जूह पिण्ड

ब्रह्मण्ड ब्रह्मादी। पुरख अबिनाशी तुठा दया कमाई मेल मिलाए मुरारी कृष्न हरि माधव माधी। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणी हादी।

१७ हाढ़ २०१३ बिक्रमी संत कृपाल सिँघ दिल्ली वाले नूं शब्द भेज्जया जेठूवाल तों

शब्द विचोले संत कृपाल, एका शब्द जणाईआ। अस्सू दो आए दीन दयाल, वज्जे शब्द वधाईआ। आपे चले नाल नाल, पल्ला आपणा आप फड़ाईआ। आपे जाणे कवण दलाल, कवण राह वखाईआ। कवण तोड़े जगत जंज़ाल, शाह सुल्ताना मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरे रिहा जणाईआ। दर द्वार संत कृपाल, पुरख अबिनाशी आए। खेले खेल काल अकाल, घट घट वास रखाए। जगत चले अवल्लड़ी चाल, पृथ्वी आकाश समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच विचोला रिहा जगाए। शब्द विचोला सच है, ना भुल्ले भुल्लणहार। जीव जन्त कौल इकरार कच्च है, वरते विच संसार। नौ दुआरे जो जन रहे नच्च है, अन्त ना उतरे पार। आत्म हिरदे ज्ञान गुर जिस जन ल्या वाच है, धुर शब्द करे परवान। नाम विचोला सच्चो सच है, मेल मिलाए आण। शाह सुल्ताना कोए ना सके बच है, गुर पूरे रक्खी आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, लेखा धुर फ़रमाण। पंझी भाद्रों मिलणा शाह, साचा भेव खुल्हावणा। प्रगट होया भगत मलाह, जिस जन बन्न्हे लावणा। अस्सू तिन्न पकड़े बांह, हाल मुरीदां इक्क सुणावणा। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, नाम शहीदां विच रखावणा। गुर चरन विटहों बलि बलि जां, दीदा सिध्धा इक्क रखावणा। इक्क सुणाउँणा साचा नां, सोहँ जाप जपावणा। सृष्ट सबाई पिता माँ, एका एक आप अख्वावणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका मेल मिलावणा।