१७ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरि जोत प्रकाश, सृष्ट सबाया। हरि जोत सच रास, वेख वखाया। हरि जोत पृथ्वी आकाश, भेव ना राया। हरि जोत प्रकाश, लक्ख चुरासी विच समाया। हरि जोत हरिजन वसे पास, एका एक करे रुशनाया। हरि जोत गुरमुख विरले रक्खे वास, बाहर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वंड वंडाया। हरि जोत अकाल, अकल कला भरपूरया। जुगा जुगन्त मार उछाल, शब्द चलाए नादी तूरया। संत सुहेले आपे पाल, आसा मनसा
पूरया। हरिजन गोद उठाए लाल, आत्म जोती जोत नूरया। आपे शाह आपे कंगाल, आपे नेरन नेर दूरन दूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि हाज़र हज़ूरया। हरिसंगत साचा दास, साची सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी तोड़े फास, जगत जंजाल कट्ट वखांयदा। गुरमुख गुरसिख ना होए उदास, हड्ड मास नाड़ी लेखे लांयदा। गाए सद रसन स्वास, तन मन्दिर विच बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लक्ख चुरासी कलिजुग फाँसी आपणे हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी रोवे नार, कलिजुग अन्तिम पैणी मार, गुर पीर ना कोए सहाया। माया झोले अपर अपार, गुरमुखां करे सदा निमस्कार, आपणा रंग वखाया। कल्गी तोड़ा शब्द अपार, जोती जोड़ा हरि निरँकार, आपणा मेल मिलाया। नीली छत्तों आया बाहर, एका जोती नूर अपार, प्रभ होया विच संसार, वरन गोती दए मिटाया। ब्रह्मण्डी पाए आप विचार, भेख भखण्डा दए मिटाया। शब्द डण्डी हथ्थ कटार, वेखे खेल हरि निरँकार, दिस किसे ना आया। गुरमुखां कर शब्द प्यार, एका देवे नाम अधार, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, आत्म घमंडी देवे दर दुरकाया। आपणा रंग रूप वटाया। रेख ना कोए मिटाया। गुर गोबिन्दे लेख लिखाया। लेखा लिखणहार आप अख्वाया। शब्द लेखा आप लिखाया। कर्मी कर्म कमाया। गुरमुख साचे मानस देही देवे जाम, आत्म भरम चुकाया। दूई द्वैती भरम मिटाया। गुर मन्दिर रहण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग रिहा लगाया। शब्द सिँघासण बैठ करतार, जोत सरूपी कर आकार। पंजां तत्तां वसे बाहर, आपे वसे अद्ध विचकार। चौथे घर कर विचार। तिन्न उप्पर तिन्न नीचे, साचा महल्ल ल्या उसार। हरिजन साचा सच पतीजे, दरस दिखाए नैण तीजे, सोलां कर तन शृंगार। भगत भिखारी खड़ा दहिलीजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अट्ठे पहर वाजां रिहा मार। अट्ठे पहर आप जगाए, होए ख़बरदारा। गुरमुख सोए लए उठाए, चारों कुन्ट देवे पहरा। धर्म राए सीस निवाए, वेखे दर दुआरा। पुरख अबिनाशी जामा पाए, निहकलंकी खेल अपारा। सति संतोखी नाम जपाए, सोहँ साची धारा। पुरीआं लोआं रिहा हिलाए, शब्द सिँघासण मात अपारा। राजा इन्द्र दर कुरलाए, अन्तिम आया पार किनारा। जटा जूट शिव शंकर रिहा कुरलाए, जगत जगदीशा मारे एक शब्द हुलारा। ब्रह्मा चारे मुख वखाए, अट्ठे नेत्र बन्द कराए, ना कोई पावे सारा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, जोत सरूपी जामा पाए, निहकलंक लए अवतारा। गुर गोबिन्द नाल रलाए, साल बार्हवां उमर कराए, पिछला लहिणा मूल चुकाए, जोती नूर विच टिकाए, अट्ठे पहर कदे ना होए बाहरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ पूरन भरया जगत भण्डारा। पूरन जोती विच धर, प्रभ साची रीत चलाईआ। माणक मोती सच
घर, शब्द रिहा भराईआ। दुरमति मैल गई धोती, प्रभ नूरो नूर कराईआ। सिँघ पाल प्रभ पकड़ उठाया, सच वस्त प्रभ तेरी झोली पाईआ। दूसर किसे दिस ना आई, नौ दुआरे निकली वासना, घर दसवां इक्क वखाईआ। नाता तोड़े हड्ड मास नाड़ी बोटी, सति पुरख साचा नूर कराईआ। साध संत दर दर घर घर भौं भौं थक्के कोटन कोटी, राह साचा हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे वर, लक्ख चुरासी रिहा कटाईआ। लक्ख चुरासी चरन दासी, प्रभ आपणी आप बणांयदा। हर घट आपणी आप बणांयदा। हर घट अन्दर रक्खे वासी, साचा हुक्म जणांयदा। वेखे खेल पृथ्वी आकाशी पुरीआं लोआं विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द सिँघासण इक्क घर आत्म सेज विछांयदा। आत्म सेजा शब्द रंगाया, लाल रंग अमोला। आपणी हथ्थीं पर्दा पाया, गुरसिख बणया दर दुआरे गोला। चढ़दी कला आप चढ़ाया, जोत जगाए कला सोलां। आत्म पर्दा आपे लाहया, शब्द सरूपी आपे बोला। अन्दर वड़दा दिस ना आया, भाग लगाया काया चोला। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर चेला आपणे रंग रंगाया। सतिगुर साचा धन्न है, सदा सदा वड्याईआ। सतिगुर साचा धन्न है, जुगां जुगन्तर बणत बणाईआ। सतिगुर साचा धन्न है, गुरमुखां बेड़ा रिहा बंधाईआ। सतिगुर साचा धन्न है, हउमे दु:ख रोग रिहा मिटाईआ। सतिगुर साचा धन्न है, सुफल कुखा रिहा कराईआ। सतिगुर साचा धन्न है, उज्जल मुखा मात कराईआ। सतिगुर साचा धन्न है, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुख साचा धन्न है, चरन गुरू निमस्कारया। गुरमुख साचा धन्न है, पार कराए सर्ब परवारया। गुरमुख साचा धन्न है, प्रभ बहाए चरन द्वारया। गुरमुख साचा धन्न है, मिले मेल पुरख भतारया। गुरमुख साचा धन्न है, साची नारी करे कन्त प्यारया। गुरमुख साचा धन्न है, कलि अन्त ना पारावारया। सतिगुर साचा धन्न है, फड़ हथ्थ तेज कटारया। गुरमुख साचा धन्न है, सद वसे बाहर नौ द्वारया। गुरमुख साचा धन्न है, करे वणज सच्चा शब्द वणजारया। गुरमुख साचा धन्न है, प्रभ कर्मी कर्म विचारया। गुरमुख साचा धन्न है, आपणा बेड़ा रिहा बन्न्ह है, प्रभ साचा भार उठा रिहा। गुरमुख साचा धन्न है, जोती जोत सरूप हरि, धुनी नाद वजाए अपर अपारया। सच घर वस्सया आप, आपणा घर पछाणया। सच घर वस्सया आप, आपणा जाप जपानया। सच घर वस्सया आप, खेले खेल महानया। सच घर वस्सया आप, दिस ना आए राजे राणया। सच घर वस्सया आप, आपे वरते आपणे भाणया। सच घर वस्सया आप, भेव ना पाए कोई सुघड़ स्याणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां। सच घर वस्सया आप, सहिज सुखदाया। सच घर वस्सया आप, गुरमुखां रिहा भेव खुल्हाया। सच घर वस्सया आप, हउमे
दुक्खां रिहा मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्की सिक्खां रिहा माण दवाया। इक्की सिक्ख एका दर, एका घर सुहागीआ। धुर दरगाही मिल्या वर, सोई किस्मत जागीआ। शब्द भण्डारा रिहा भर, वज्जे नाद अनादीआ। आउँणा जाणा चुक्के डर, मिले मेल ब्रह्मादीआ। इक्क सुहाए साचा दर, शब्द जणाए बोध अगाधीआ। आप वसाए आपणा घर, हरि मिल्या माधव माधीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस दस हस्स हस्स लेख लिखाया नस्स नस्स, गुरमुख जिस जन रसन अराधीआ। सोल सतारां सतारां सोल, प्रभ आपणी हथ्थीं रिहा वजाईआ। आपे वसे सदा कोल, समरथी बणत बणाईआ। अन्दर मन्दिर पर्दा खोल्ह, अकथ कथा रिहा जणाईआ। नाम वजाए मृदंग ढोल, आप आपणी दया कमाईआ। शब्द सरूपी करे चोल्ह, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका रंगण रंग रंगाईआ। सोल सतारां सतारां सोल, सखी कर्म विचारया। आत्म पर्दा सभ दा फोल, साचा लेख लिखा रिहा। आदि अन्त ना जाए डोल, सृष्ट सबाई डुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, मनमुखां सद भुला रिहा। सोल सतार नाम उज्यार, प्रभ साचा मात कराईआ। पंचम पंचम वसे बाहर, पंचम विच समाईआ। पंचम गुप्त कीता जाहिर, पंचम रंग रंगाईआ। पंचम देवे अमृत धार, पंचम शब्द खण्डा हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साचा लेखा आप लिखाईआ। लेखा लिखणहार हरि स्वामीआ। गुरमुखां करे तन शृंगार, सदा निहकामीआ। वणज कराए इक्क वपार, हर घट अन्तरजामीआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, वजाए डंक सच दमामीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम मीता इक्क दर, आप बहाए सच्ची सरकार। सच्ची सरकार सच्ची शाही, कलिजुग बणत बणांयदा। पंचम मेला साचे माही, साचा हुक्म जणांयदा। दरस दिखाए थांउँ थाँईं, आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता अचरज रीता, आपे करे पतित पुनीता, साचा देहुरा काया मन्दिर मसीता, एका राग सुणांयदा। आपे राग धुन अनाद शब्द जणाईआ। आपे तोड़े सुन्न मुन, बन्द किवाड़ी खोल्ह रखाईआ। संत सुहेले साचे जन सतारां हाढ़ी जोत जगाईआ। आपे करे छाण पुण, पिछे अगाड़ फिरे रघुराईआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, अवगुण सृष्ट सबाई गुणवन्ता गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे जगत वर, भगत भगवन्ता मात वड्याईआ। सिँघ किशन शब्द किरपान, प्रभ साचे तन पहनाईआ। आप वखाए धर्म निशान, दरस दिखाए श्री भगवान, गोपी काहना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मेला सहिज सुभाईआ। पाल सिँघ ना होए ओहले, पुरख अबिनाशी वस्सया कोले, भाग लगाए काया चोले, आप उठाए गुरमुखां डोले, सच कहार अख्वाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे संत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। सिँघ नसीब हरि करीब, दर दहिलीज सुहांयदा। आत्म बीजे साचा बीज, अमृत फल लगांयदा। दरस दिखाए दिवस तीजे, साची दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रंगण रंग रंगांयदा। निर्धन माण देवे बलकारी। शब्द निशान झुल्ले संसारी। विच जहान होए उज्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उडाए शब्द सच्ची उडारी। शब्द उडारी आप उडाए, गुरसिख बाल अञ्याणा। नाम डोरी तन्द बंधाए, ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा। सोहँ तन्द नाउँ रखाए, सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणा। बन्द बन्द प्रभ बन्न वखाए, वेखे खाणी खाणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, बलवन्त कन्त बाली बाला बुध सुघड़ स्याणा। कन्त हंढाया आत्म सेज, दरस दिवस रैण मस्तानी। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, ना कोई जाणे जगत विद्वानी। हरि फूलन बरखा साची सेज, धुर दरगाही इक्क निशानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमक्खां देवे भेंट चरन सरन सच्ची कुरबानी। गुरसिख तेरी कुरबानी, गुर चरन प्रीत लगाया। लेखा लिखे दो जहानी, साचा सुत आप अख्वाया। दर दुआरे दर घर साचे देवे माणी, गति मितक साची रिहा जणाया। आपे जोती नूर प्रकाश कोटन भानी, साचा चन्द रिहा चढ़ाया। एका अक्खर सुणाए साची बाणी, काया रंगण रंग रंगाया। छाछ वरोले तन पाए नाम साची मधाणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विखाए सच्चा घर, हरिजन पाए पद निरबानी। इक्की सिक्ख एकँकार। इक्क इकल्ला साची धार। दूजा वसाए जगत महल्ला, शब्द भरे भण्डार। तीजा वेखे जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़। चौथा गुरमुख विरले मात मिला, धुनी नाद अपर अपार। सत्तवां घर सति पुरख एका मिला, जोती नूर कर आकार। अट्ठ अठवां घर काया अट्ठां तत्तां रला, मन मति बुध नाल प्यार। अप तेज़ वाए पृथ्वी आकाश करे शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नावें नौ दुआरे वेख घर, दसवें खोल्हे बन्द किवाड़। दसवें घर सच निशानी, प्रभ साचे इक्क रखाईआ। गुरमुख जाणे आत्म बाणी, होए ब्रह्म जणाईआ। इक्क ग्यारां ना कोई जाणे मात निशानी, प्रभ धारा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका ओट चोट आपणी हथ्थीं लाईआ। दस्स इक्क ग्यारां गुरमुख बोल्लया। दस दो बारां साची धारा आप नवेलया। दस तिन्न तेरां आपे तारे कर कर मिहरया, आपे अन्दर मन्दिर कुण्डा खोल्ल्हया। चौदां दस चार प्रभ करे विचार, हरि मेला कला सोल्लया। दस पंज पन्दर्हां प्रभ जाणे आत्म अन्दर डूंघी कन्दरां, कदे ना डोल्लया। सोलां दस छे प्रभू लग्गा नेंह, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। दस सत्त सतारां हरि मिल्या मीत मुरार, शब्द चोर घर एका बोल्लया। दस अट्ठ अठारां गुरमुखां करे प्यारा, चरन प्रीती घोल
घोल्लया। उनी दस नौ दहि दिशा प्रभ रिहा भौं, चारे कूटां फोलन फोल्लया। दस दस बीस गुरमुखां पीसण रिहा पीस, धुर दरगाही बण विचोल्लया। बीस इक्क इक्की गुरमुखां धार दस्से निक्की, ना कोई मात मुनी रिखी, काया पर्दा किसे ना फोल्लया। गुरमुख तेरी साची धार, प्रभ साचा मात चलांयदा। जगत चाह ना कर प्यार, माया ममता मनो तजांयदा। शब्द व्याह बेपरवाह, तन शृंगार आपणी हथ्थीं आप करांयदा। हरिजन साचा कोए ना करे नांह, नारी जोती इक्क विआंयदा। आत्म गोती पकड़े बांह, सुरत सुवाणी सोई आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एक एक धाम सुहांयदा। गुरमुख सोया मात उठाए, हरि साची बणत बणाईआ। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, देवे मात वधाईआ। साचा नाउँ नाम जणाए, कटे जम की फाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेटण आया मस्तक लिख्या लिखी काली फाहीआ। लेखा लेख मेट मिटाए मेटणहारया। खेवट खेट खेट आप अख्वाए, सृष्ट सबाई पार कराए, आपे बेटी बेटा पिता मात सुत पूत अख्वाए, देवे नाम सहारया। सति सति सतिवन्त जुगा जुगन्तर जामा पाए, भेखी भेख वटा रिहा। ना कोई जाणे वार थित्त, आपणा आप रिहा जित्त, सृष्ट सबाई साचा हित्त, सतिजुग आपणे हथ्थ रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेख गुरमुखां मिल्या सज्जण सुहेला, साचा खेड़ा शब्द जणा रिहा। रसना चाह जगत तज, प्रभ साची सेजे चढ़ना भज्ज, अन्तिम वेला नेड़े आया। दर दुआरे पर्दे लए कज्ज, जगत झेड़ा रिहा मिटाया। घर घर खाली दिसे छानणी छज्ज, नारी खौंत ना कोई हंढाया। धी जवाई ना देवे कोई दाज, गुरमुख साचे पुरख अबिनाशी इक्क अवाज लगाईआ। शब्द सिँघासण साचा डाहया। भाग लगाया देस माझ, जोत निरँजण डगमगाया। साचा अंजन नेत्र पाया, कज्जल धार इक्क रखाया। बंक दुआरे रिहा सज, शब्द गहणा तन पहनाया। सच नारी घर तीजे बहिणा, साचा हुक्म सुणाया। लहिणा देणा मूल चुकाए, भैणा भईआ साक तुड़ाया। धर्म राए दी पाड़े वहीआ, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप कराए आपणे मेले, नारी खौंत आप अख्वाया। नार सुहागण गाए गीत, गुरमुख साची नारया। प्रभ चरन कँवल कलि लग्गी प्रीत, उतरे पर किनारया। अट्ठे पहर वसे चीत, हरि साचा मीत मुरारया। दिवस रैण सौं ना सके, सो रहे पहरेदारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शृंगार इक्क करा रिहा। सोहँ गल हार लटकाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। सोहँ हार तन अपार, प्रभ साचा आप छुहांयदा। कोई ना वेखे जीव संसार, अन्दरे अन्दर धार बनाँयदा। डोरी पाए अपर अपार, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वसाए इक्क घर, साची सेजा
आप बहांयदा। साची सेजा आत्म सुख, गुरमुख साचे माणया। जगत तृष्ना मिटी भुक्ख, हरि पाया गुण निधानया। शब्द सपूता आया कुक्ख, बाल बाली बाल निधानया। जोत निरँजण वेखे मुख, मिटे रैण अन्धेरी अन्ध अंध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दर करे परवानया। हरि दर होवे परवान, साचा धर्म कमाईआ। अट्ठे पहर निगाहबान, गुरमुखां आप अख्वाईआ। चारों कुन्ट वेखे मार ध्यान, लुकया कोए रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर वेखे सच मकान, सच महल्ले आसण लाईआ। आसण लाया आप प्रभ, आपणी सेज विछांयदा। उलटी करे कँवल नभ, अमृत मुख चुआंयदा। पंच विकारा लए दब्ब, शब्द तीर चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरस दिखाए प्रगट झब्ब, सहिँसा रोग मिटांयदा। सहिँसा रोग जगत हथयार, घर घर अन्दर लग्गया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, दीपक जोत किसे ना जगया। गुरमुख विरले चरन द्वार, शब्द बन्न्हाए साचा तगया। वणज कराए इक्क वपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता सूरा सरबंगया। हरि सूरा सरबग, सच घर वस्सया। सद वसे उप्पर शाह रग, सच मन्दिर बहि बहि हस्सया। दीपक जोती रही जग, शब्द अनादी हर घर हस्सया। जगत ना दिसे तृष्ना अग्ग, पंच विकारा जाए नस्सया। शब्द सिँघासण हरि चरन लग, मिले आत्म रस रस्सया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे इक्क वर, सच सरनाई जो जन लगया।
१८ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल निशान साहिब दे पास
सत्त रंगा चवी हथ्थ उच्चा है विहार होया
साढे तिन्न हथ्थ जिया दान, प्रभ देवे सृष्ट सबाईआ। चवी हथ्थ मात निशान, उच्चा लभ्मा रिहा रखाईआ। सत्तां दीपां इक्क ध्यान, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। इक्क उडाए शब्द बिबाण, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कोटन कोटी जन्म भुवाईआ। जगत निशाना सतिजुग, गुर पूरे बणत बणाईआ। कलिजुग औध गई पुग, नूरी नूरे जोत जगाईआ। मनमुख जीव जूठी झूठी चोग रिहा चुग, शब्द चोग ना कोई चुगाईआ। कलिजुग माया ममता रोग, लोभ हँकारा तन वसाईआ। गुरमुखां मेला धुर संयोग, साची संगत मेल मिलाईआ। दरस दिखाए हरि अमोघ, कलि साची जोत जगाईआ। आदि अन्त ना होए विजोग, बेड़ा बन्न्हणहार आप अख्वाईआ। वेखे खेल तीन लोक, त्रैगुण माया संग उपाईआ। लक्ख चुरासी देवे झोक, चौदां चौदां हट विकाईआ। प्रभ का भाणा ना कोई सके रोक, तीर्थ
तट्ट तट्ट दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत निशाना रिहा झुलाईआ। जगत निशाना रंग सत्त, प्रभ साचे मात रंगाया। नौ खण्ड पृथ्वी एका मति, एका बूझ बुझाया। लक्ख चुरासी उब्बल रत, ना धीर कोए धराया। जन भगतां जाणे मित गत, काया मन्दिर आसण लाया। अन्तिम रखणहारा पत, पति पतिवन्ता आख अख्वाया। चरन प्रीती बंर्ने नत्त, साचा नाता मात बंधाया। सगल वसूरे गए लथ्थ, जिस जन दर घर साचे दर्शन पाया। लेख मिटाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, तिन्न हथ्थ चिट्टा मन्दिर दए सुहाया। आप चढ़ाए साचे रथ, धुर दरगाही लै के आया। शब्द जणाए अकथना अकथ, धुन आत्मक शब्द वैराग जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत निशाना इक्क धर्म वरभण्डी आप झुलाया। वरभण्डी तेरा सच निशान, प्रभ आपे आप झुलांयदा। आपे जाणे आपणी आण, वाली हिन्द हुक्म सुणांयदा। अस्सू तिन्न करे ध्यान, पंचां संग रलांयदा। जोती जामा श्री भगवान, दिस किसे ना आंयदा। गुर गोबिन्दा मिल्या नौजवान, साचा हाणी मेल मिलांयदा। शब्द फड़े तीर कमान, तन गात्रे आप लटकांयदा। बजर कपाटी सच म्यान, ना कोई फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी लाहे घाण, अन्दर बैठा वार चलांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वेख मकाण, प्रभ भेख भेख वटांयदा। चारों कुन्ट झूठ मकान, सच समग्री ना कोए रखांयदा। शाह सुल्तानां वेखे परखे आपे आण, आप आपणी बणत बणांयदा। दिल्ली तख्त हरि राज राजान, पंचम मीता चरन छुहांयदा। अस्सू तिन्न सच दिहाड़ा, प्रभ साचे जोत जागवनी। इक्क कराए शब्द अखाड़ा, रग रागनी संग रलावनी। वेखे खेल बहत्तर नाड़ा, हाडी हाडी भेड़ भिड़ावनी। प्रगट होए साचा लाड़ा, साचे घोड़े वाग फड़ावनी। आपे होए पिछे अगाड़ा, गुरमुखां दामन रक्खे साचा दामनी। ज़िमी अस्माना तुटे पाड़ा, लेख लिखाए सतारां हाढ़ा, कलिजुग मिटे अन्धेरी शामनी। माझा देश होए उजाड़ा, पुरख अगम्मी मारे धाड़ा, जिउँ लंका ढाहे रामा रावनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत निशाना इक्क कर, हरि साची बणत बणावनी। जगत निशाना सत्त रंग, सत्तां दीपां डन्नया। धर्म मात मंगी साची मंग, सतिजुग साचे बेड़ा बन्न्हया। लोआं पुरीआं वेखे लँघ, ब्रह्मा शिव सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा देवे डंनया। हरि शब्द वसेरा ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, जन भगतां बेड़ा बन्न्हया। गुर संगत मुखों कहणा धन्न धन्न, प्रभ दिस ना आए आत्म अन्न्हया। गुरमुख आत्म गया मन्न प्रभ साचे बेड़ा बन्न्हया। भरम भुलेखा कढ्ढया जन, शब्द चढ़ाया साचा चन्नया। राए धर्म ना लाए डन्न, लक्ख चुरासी करे बन्नया। जगत विकारा खंन खंन, एका राग सुणाए कन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल मन भगवंनया। हरि अवल्लड़ी कार अवल्लड़ी रीतया। दोहरी धारा जगत वखाए इक्क अतीतया। दुहरी धारा जगत
वखाए कलिजुग अन्तिम जाए बीतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप चलाए आपणी रीतया। साची रीती सति पुरख, जुग जुग मात चलांयदा। आपे आप करता पुरख, निर्भय रूप समांयदा। कदे सोग ना कदे हरख, एका रंग रंगांयदा। गुरमुख साचे रिहा परख, घसवटी नाम रखांयदा। अन्तिम वेले करे तरस, साची हाटी इक्क वखांयदा। अमृत मेघ देवे बरस, काया माटी ताल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत निशाना इक्क कर, सत्तां दीपां आप झुलांयदा। जगत निशाना साढे तिन्न हथ्थ, प्रभ चारों कुन्ट बणांयदा। वेखे खेल हरि समरथ, सतिजुग साचा राह चलांयदा। लक्ख चुरासी पावे नत्थ, राज राजाना शाह सुल्तानां दर फिरांयदा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, जोत सरूपी हरि भगवाना, एका बख्शे नाम निशाना, धुर दरगाही संग रखांयदा। आपे गोपी आपे काहना, आप रमईआ आपे रामा, आप प्याए अमृत जामा, लक्ख चुरासी मिटे शामा, भगत उधारे बिदर सुदामा, आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वजाए शब्द दमामा, पुरीआं लोआं लोआं पुरीआं पाताल आकाशां आपणा आप सुणांयदा। शब्द दमाम वज्जया, कलिजुग अन्तिम वार। जोत सरूपी हरि हरि गज्जया, निहकलंकी जामा धार। गुर गोबिन्द सतिगुर साचा, सोहँ फड़ शब्द तेग कटार। अमृत पी पी रज्जया, आपे वसे पार किनार। हरि हरि नर नर होवे खब्बे सज्जया, आपे होए पिछे अगाड़्ह। भाग लग्गे देस माज्झया, सतिजुग साचा खोल्हे द्वार। चार वरनां एक हाजी हज्जया, मक्का काअबा होए ख़ुआर। जो घड़या सो भज्जया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सतिजुग साचा ताल वज्जया, प्रभ आप वजावणहारा। चरन धूढ़ इशनान कराए साचा मज्जया, दुरमति मैल दए उतार। दर दुआरे जो जन आए भज्जया, लक्ख चुरासी उतरे पार। किसे लाउँण ना देवे अज्जया पज्जया, सम्मत सोलां हथ्थ फड़े तेज कटार। जन भगतां रक्खे लज्जया, हरि पुरखा सच भतार। मनमुखां माया ममता दज्जया, अग्नी जोती लाए हँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता एका रीता देहुरा गुरदुआरा मन्दिर मसीता सभ तों वसे आपे बाहर। मन्दिर मसीत ना गुरूद्वार, प्रभ साचे जोत जगाईआ। आपे वसे गुप्त जाहिर, दिस किसे ना आईआ। भेखाधारी दर दर ख्वार, गुर गोबिन्द सार ना पाईआ। नाता तोड़े ऊँचां नीचां एका बख्शे चरन प्यार, राज राजाना दर दर फिराईआ। सर्ब जीआं प्रभ सांझा यार, जोती जामा भेख वटाईआ। कर्म कुकर्मां रिहा विचार, कलिजुग लेखा रिहा मुकाईआ। धर्म दुआरे हाहाकार, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। चित्रगुप्त लेख लिखार, अठाई कुण्डां बूहा लाहीआ। छोटा मुंडा कर त्यार, पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार, सिँघ मनजीता अगे लाईआ। नौ दुआरे होया बाहर, इक्क उडया शब्द उडार, पुरी इन्द्र राह वखाईआ। करोड़ तेतीसा मारे मार, सोहँ खण्डा फड़ दो
धार, निहकलंक नर अवतार, शब्द सरूपी ख़बरदार, देवी देव हाहाकार, ना होए कोए सहाईआ। पुरख अबिनाशी नर अवतार, घनकपुर वासी खेल अपार, मदिरा मासी करे ख्वार, नाता तुट्टे भैणा भाईआ। शब्द रंगाया सच रंग, प्रभ साची बणत बणाईआ। नाम डोरी चढ़े पतंग, आपे आप रिहा वजाईआ। वेख वखाणे गोदावरी गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ चरन छुहाईआ। कवण दुआरा वज्जे मृदंग, ठाकर दुआरा गुर दर मन्दिर नाद अनादा रिहा वजाईआ। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, गुर गोबिन्द दिस ना आईआ। पुरख अबिनाशी वस्सया अन्दर, सच सिँघासण डेरा लाईआ। उच्चे टिले फिर फिर थक्के गोरख मच्छन्दर, काया मूंड मुंडाईआ। करोड़ तेतीसा रोवे अन्दर, ना कोई होए सहाईआ। काहना कृष्ना वेखे बन बिन्दर, जीव जन्त फिरे हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी इक्क घर, सर अमृत लेख लिखाईआ। सर अमृत अमृत रस, गुर घर किसे ना पाया। मदिरा मासी गए वस, साचा राह भुलाया। अन्तिम पैंडा मुके नस्स नस्स, ब्यास किनारा इक्क वखाया। सम्मत सोलां रिहा दस्स, कोए ना किसे सहाया। ना कोई सके कमर कस, हथ्थ किरपान ना कोए उठाया। पुरख अबिनाशी चरनां हेठां देवे झस्स, रंग सुनिहरी कलिजुग वरते कहरी, आपणा भेख वटाया। चारों कुन्ट दिसण वैरी, मुगल पठाणा शेर दलेरी, सत्तर लक्ख रिहा चढ़ाया। मायाधारी ढहि ढहि ढेरी, उच्चे मन्दिर फिरे हनेरी, गुर दर कोई दिस ना आया। कलिजुग तेरी वरते कहरी, ना कोई दिसे नगर शहरी, पुरख अबिनाशी एका काम आपणे हथ्थ रखाया। लेखा चुक्के जगत दाम, एका पल्ले रहि जाए नाम, गुरमुखां विरला बणे वणज वपारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी मिटे शाम, फड़ शब्द खण्डा दो धारी। शब्द खण्डा हथ्थ कटार, प्रभ साचा हथ्थ रखांयदा। सोलां कर तन शृंगार, चिट्टा अस्व कसांयदा। कल्गी तोड़ा नाम अपार, जगत जगदीस सीस टिकांयदा। जोती नूरा शब्द सरूरा, साचा राह वखांयदा। लोआं पुरीआं एका पौड़ा, ना कोई लभ्मा चौड़ा, सोहँ सो लगांयदा। आपे होए ब्रह्मण गौड़ा, पूत सपूता आप उपांयदा। सम्बल नगरी वेखे मिट्ठा कौड़ा, नौ दर वेख वखांयदा। धुर दरगाही आया दौड़ा, नीला घोड़ा पौड़ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर तेरा सच निशाना, एका झुले विच जहाना, हरि साची बणत बणांयदा। साची सतिजुग धार, प्रभ लाल रंग गुलालया। लखण दीप अपर अपार, चले अवल्लड़ी चालया। कंचन रूप करोच कर, फल वेखे सृष्ट सबाई डालया। पुष्कर नीली धार वरोले दस्से राह सुखालया। जम्बु दीप एका घर, मेट मिटाए घटा कालया। सुहा पीला मिले वर, शान सलमल आप लिखालया। कलिजुग तेरी काली धार, कुशा रूप वटा ल्या। प्रभ वेखे खेल विच संसार, दहि दिशा भेख वटा ल्या। भेख मिटाए मुहम्मदी यार, अंज़ील कुराना
कढ्ढे दवाल्या। मक्का मदीना पावे सार, सम्मत उन्नी अल्ला राणी पाड़े चुन्नी, करे खेल अकालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क निशाना जगत वर, आपणी हथ्थीं आप बणा ल्या। इक्क निशाना इक्क बणत, धुर दरगाह बणाईआ। लेखा लिखणहारा हरि हरि साचा महिंमा अगणत गणी ना जाईआ। ना कोई जाणे जीव जन्त, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। गुरमुख विरले शब्द आत्म मिला अभेद अभेद दए खुल्हाईआ। मिले मेल हरि दाता गुणवन्त, अछल अछेदा खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, चार वेदां रिहा मुकाईआ। चार वेद मार ध्यान, ब्रह्मे रिहा जगाया। सतिजुग द्वापर त्रेता कलिजुग वेख मकान, प्रभ लेखा रिहा मुकाया। शब्द रखाए साची आण, साची रेखा मात लिखाया। आप उडाए इक्क बिबाण, लोचण नेत्र लेखा दिस ना आया। गुरमुख विरले चतुर सुजान, भरम भुलेखा रिहा मिटाया। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, शब्द निशाना तीर चलाया। राग सुणाए साचे कान, धुनी नाद वजाया। दरस वेख श्री भगवान सुन्न मुन तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच निशाना रिहा बणाया। सच निशाना पहली वंड, भारत खण्ड वंडाईआ। आपे वेखे हरि ब्रह्मण्ड, साची रचन रचाईआ। सत्तां दीपां रिहा वंड, नौ खण्ड बूझ बुझाईआ। ना कोई दीसे सतिजुग नार दुहागण रंड बीस इक्कीसा होए सहाईआ। पहली बन्न्हे आपणी हथ्थीं गंढ्ढ, वाली हिन्द लए खुल्हाईआ। जन भगतां पाए आत्म ठंड, अस्सू तिन्न ख़ुशी मनाईआ। हथ्थ फड़े चण्ड प्रचण्ड, दिल्ली तख्त चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे लिखणहारा लिख्त ना सके कोई मिटाईआ। शब्द निशाना कर त्यार, दूजी धार चलांयदा। आपे जाणे आपणी कार, आपणी कार कमांयदा। शब्द बणाए सच दस्तार, आपणे सीस टिकांयदा। जुगा जुगन्तर कन्त विहार, नारी कन्त प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे लिखणहारा लिख्त, आपणा रंग वखांयदा। शब्द धार चलाए हरि बनवालीआ। साचा सीस नाम टिकाए, पंच मुखी नाम रखालीआ। देस माझ गणत गिणाए, चारे कुन्टां दिसे खालीआ। पंचम कूटां वेख वखाए, ज़िमीं अस्मानां गगन थालीआ। गुरमुख साचे लए लटकाए, उप्पर नीचे आप बहालीआ। देवत सुर रहे तरसाए, प्रभ साचे जोत जगालीआ। शिव शंकर सीस झुकाए, दर बणे मात सुवालीआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उठाए, कवण मेटे घटा कालीआ। गुरमुख साचे लए जगाए, कलिजुग अन्तिम दर घर कराए खालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मुखी साचा ताज, लेख लिखाए बण सुवालीआ। चारे कुन्टां चार मुख, सोहँ धार वहाईआ। गुरमुखां उतरे मात दुःख, साची दिशा वेख वखाईआ। सुफल कराए मात कुक्ख, दस दस्मेश सीस टिकाईआ। नाता तोड़े गर्भ मात उलटा रुख़, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। कलिजुग मिटे तृष्ना भुक्ख, अमृत आत्म प्यास
बुझाईआ। दर घर उपजाए एका सुख, हड्ड नाड़ी मास जोत जगाईआ। जुग जुग सुखणा रहे सुख भगत भगवन्ता होए सहाईआ। सुफल करे मात कुक्ख, जो जन रसना रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मुखी साचा ताज, रक्खे लाज देस माझ, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। पंचम मुख पंच पुकार, धुर दरगाही रिहा सुणाईआ। शब्द सरूपी अवाज़ां मार, गुरमुख सोए रिहा जगाईआ। शब्द डोरी अपर अपार, त्रैलोआं बंध बंधाईआ। सति पुरख निरँजण जोत अकार, निरँकार समाईआ। उपजे शब्द सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक रिहा उपजाईआ। गुरमुखां करे ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। प्रगट होए नर निरँकार, दिस ना आया कल्गी तोड़ा नाम अपार, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। शब्द घोड़ा कर त्यार, साचा आसण लाईआ। नौ दुआरे आवे बाहर, दसवां खोज खुजाईआ। आपे गुप्त आपे जाहर, आपे बूझ बुझाईआ। आप आपणी पावे सार, एका दूजा भेव मिटाईआ। पुरख अगम्मा अगम्मड़ी कार, भेव ना जाणे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम मुखी पंचम ताज आपे रिहा बणाईआ। साचा ताज पंचम धार, पंचम दिशा वहांयदा। वेखे खेल विच संसार, साचा हिस्सा मात वंडांयदा। निहकलंकी नर अवतार, दहि दिशा वेख वखांयदा। चिट्टे अस्व हो अस्वार, लोआं पुरीआं पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ उप्पर साचा लेख, दोए दोए नेत्र लैणा पेख, सोहँ साचा मेल मिलांयदा। शब्द सोटी कर त्यार, नाम मुट्ठ लगांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, दर द्वार खाली हथ्थ वखांयदा। प्रगट होए हरि करतार, लुकया कोई रहण ना देवे गुट्ठ, सुरती शब्द जगांयदा। अन्तिम वेले देवे कुट्ठ, जो दर दुआरे गए रुट्ठ, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। गुर संगत मेल मिलाए लक्ख चुरासी धर्म राए दर टंगे पुट्ठ, ना अन्तिम कोए छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो हथ्थीं रक्खे शब्द दोहरी मार करांयदा। शब्द सोटी हथ्थ बलकार, आपणे हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम चुक्कणा भार, साचा हुक्म सुणाईआ। चरन छुहाए दिल्ली दरबार, वाली हिन्द सेव लगाईआ। अस्सू तिन्न दिवस विचार, प्रभ साची जोत जगाईआ। आपे जाणे जगत विहार, भगत भगवन्त अचरज रीत बणाईआ। ना कोई वेखे पहरेदार, ना सके मात उठाईआ। किले मन्दिर लए उसार, प्रभ जोती रिहा ढाईआ। इक्क सुहाए बंक द्वार, घर साचे वज्जे वधाईआ। सो जन अन्तिम उधरे पार, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सोटी हथ्थ उठाईआ। पंच धारी काला रंग, सवा हथ्थ रखावणा। सोहँ अक्खर हरि समरथ, आपणा लेख लिखावणा। प्रगट हो हरि प्रतक्ख, भाण्डा भरम भन्नावणा। संत सुहेले लए रक्ख मनमुखां अन्त खपावणा। चारों कुन्ट उडे कक्ख, वाली हिन्द जणावणा। मन्दिर अन्दर दिसण सक्ख, साचा रंग
ना कोई सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेख भविख्त वाक दर दिल्ली लिखावणा। पंचम निशाना पंचम मुख, पंचां धार बनाँयदा। हरिजन उतरे सगला दुःख, विच संसार दया कमांयदा। इक्क उतारे तृष्ना भुक्ख, साचा सुख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। पंचम जोड़ा चिट्टा तन्द, चरन कँवल छुहाईआ। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, रसना ना कोई हिलाईआ। बीस इक्कीसा मेट मिटाए मदिरा मास गन्द, वाली हिन्द हथ्थ फड़ाईआ। सोहँ शब्द सुणाए सुहागी छन्द, चार वरनां इक्क जणाईआ। इक्क उपजाए परमानंद, दर दुआरे बूझ बुझाईआ। शब्द चढ़ाए साचा चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सर्ब जीआं साचा बख्शंद, हरि करता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चिट्टा जोड़ा शब्द घोड़ा होए अस्वार, वेखे थांउँ थाँईंआ। चिट्टा जोड़ा गुरमुख सेव, प्रभ शब्दी मात जणाईआ। अमृत आत्म साचा मेव, धुरदरगाही रिहा खुवाईआ। मिले वड्याई देवी देव, उत्तम ज़ात कराईआ। साचा मेला अलख अभेव, भेद अभेदा मुख वखाईआ। गुरमुख काया सदा नहिकेव, रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत सेवा लाईआ। गुर संगत सेवा सच कमावणी, पंचम मुख सुहाया। गुर पूरे आत्म भिच्छया पावणी, आत्म सहिँसा रोग मिटाया। पूर कराए दर घर भावनी, कलि दुःख रहण ना पाया। अन्तिम पक्की साची सावणी, सतारां हाढ़ी बणत बणाया। हुक्म सुणाए पवण पावणी, पवण पाणी विच समाया। लेख चुकाए अवण गवणी, अवण गवणा विच फिराया। दामन चमके दामन दामनी, कामन कामनी दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला रिहा मिलाईआ। पंचम मेला पंच वस्त, प्रभ साचा हथ्थ फड़ांयदा। लहिणा देणा दस्त बदस्त, आपे बैठ साचे हसत, पुरख अबिनाशी आप मुकांयदा। हरिजन रहणा सदा मस्त, शब्द मिल्या हरि साचा सस्त, मुल्ल कोई ना लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वाली हिन्द सुहाए दर, साची वस्त टिकांयदा। पंचम वस्त दर दरबार, आपे दए टिकाया। बन्द कराए शब्द किवाड़, आत्म कुंडा लाहया। आपे खोल्हे सतारां हाढ़ बीस बीसा ख़ुशी मनाया। दिल्ली ढिली होए उजाड़, एका कूट दए वसाया। आपे वेखे धरत मात तेरा अखाड़, प्रभ साची रचन रचाया। जीव जन्त चबाए आपणी दाढ़, राए धर्म हुक्म सुणाया। नौ दुआरे रिहा पाड़, गुरमुख साचे मात जगाया। शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, नाम डोरी हथ्थ फड़ाया। धुर दरगाही बणाए साचे लाड़, मस्तक टिक्का एका लाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, आत्म घर नाम टिकाया। आपे होए पिछे अगाड़, नीकन नीका दिस ना आया। गुर संगत लहिणा सतारां हाढ़, भेव चुकाए जीव जन जीअ का, लहिणा देवणहार आप अख्वाया। लहिणा देवणहार जगत सुल्तानया। गुरमुख मंगे मंग अपार विच जहानया।
तन चाढ़्हे काया रंग शब्द अपार महानया। अमृत धार वहाए गंग, काया ठंडी ठार करानया। ताल वजाए नाम मृदंग, साचा राग आप अलानया। बैठ हरि शब्द पलँघ, वेखे खेल श्री भगवानया। गुरमुख विरला अन्दर जाए लँघ, जिस होए आप मेहरवानया। जोती शब्दी साची संग, पवणी चवर झुलानया। अंगीकार लाए अंग, एका नारी साचा आत्म सेज हंढानया। कलिजुग काया रंग बसंत, माया पाई मात बेअन्त, गुरमुख विरले आप जगाए चतुर सुघड़ स्याणया। मनमुख जीव देव दंत, आत्म होण भस्मंत, हरि भाणा गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल देस लेख वेख हरि, गुर गोबिन्द पछानया। गुर गोबिन्द पछाण, मेल मिलाया। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, साचा खेल रचाया। काया चिले वेख कमान, शब्द तीर चलाया। वेखे खेल श्री भगवान, साचा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम मीता, पंचम रीता, पंचम रहे सदा अतीता, पंचम विच समाया। पंचम संग निभावण आया, हथ्थीं बन्न्हे गाना। पल्ला नाम फड़ावण आया, धुर दरगाही इक्क निशाना। शब्द घोड़ चढ़ावण आया, हरि वड बली बलवाना। जोती जोड़े जोड़ जुड़ावण आया, शब्द सुणाए राग काना। सोहँ सो साचे होड़े निरगुण सरगुण जोड़, दस्म दुआरी जोड़न आया सच मकाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां देवे जिया दाना। सोहँ होड़ा दोए मुख, दोए धार चलाईआ। निरगुण रूप धारा साचा सुख, सच वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सति पुरख निरँजण वेख दर, सति सतिवादी शब्द अनादी, बोध अगाधी एका बणत बणाईआ। बोध अगाध शब्द जैकार, प्रभ साचा मात करांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, नाम अरदासा इक्क करांयदा। गुरमुख वेखे सुत्ते केहड़े घर, ना कोई मात जगांयदा। चारे कुन्ट लग्गी अग्ग आवे डर, ना कोई किसे बुझांयदा। मस्तक टिक्का केसर जगे जगे जोत लिलाटी साचे मट्टे औखी घाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख खोल्हे बन्द दर जगत दुआरे नौ वेख सृष्ट सबाई फिरे हलकाईआ। प्रभ जोती धरया जामा भेख, दृष्ट इष्ट ना किसे खुल्हाईआ। ना कोई जाणे बिधना लिखी रेख, ना सके मात मिटाईआ। भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़ गौंस कुतब मुसायक देण दुहाईआ। कोए ना सके नेत्र लोइण साचे पेख, साध संत बेअन्त रहे धूणीआँ ताईआ। गुरमुख विरले लग्गे मस्तक रेख, ना सके मात मिटाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों आपे वेख, जोत सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, शब्द निशाना नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां अन्तिम मात झुलाईआ। शब्द निशान जाए चढ़, बीस बीसा दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे दूर खड़, ईसा मूसा दए दुहाईआ। ना कोई दिसे सीस धड़, संग मुहम्मद चार यार, गल विच पल्ले बैठे पाईआ। चारों कुन्ट दिसे उजाड़, धरत मात तेरा इक्क अखाड़
मौत लाड़ी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां बजर कपाटी पाड़, जोती निर्मल नूर जगाईआ। बजर कपाटी माया पड़दा, प्रभ आपणा आप रखाया। जीव जन्त विच अग्नी सड़दा, ना कोई अमृत जाम प्याया। जुगा जुगन्तर सभ घाड़न घाड़ घड़दा, आपणे भाणे विच समाया। गुरमुख विरला औखी घाटी चढ़दा, प्रभ डण्डा शब्द हथ्थ उठाया। अक्खर वक्खर जो जन पढ़दा, मस्तक लेखा दए मिटाया। दर दुआरे साचे वड़दा, गुर चरन सरन चित लाया। लेख मिटाए अस्थूल जड़्ह दा, सो अगम्म रूप वटाया। सृष्ट सबाई अगे पर्दा, दिस किसे ना आया। घट घट अन्दर आपे वड़दा, नौ दरवाज़े बन्द कराया। पौड़ी पौड़ी मंज़ल चढ़दा, महल्ल अटल इक्क सुहाया। दस्म दुआरी कुण्डा फड़दा, पहरेदार टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्दी संग रलाया। शब्द गुर हो त्यार, अन्दर मन्दिर दए सुहाईआ। आपे करे ख़बरदार, पहरेदार आप अख्वाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, साचा बेड़ा रिहा बंधाईआ। ना कोई लुट्टे चोर यार, पंजां चोरां दए दुरकाईआ। शब्द घोड़ा तन शृंगार, जोती जोड़े दए मेल मिलाईआ। आपे बैठा अध विचकार, साची रचन रचाईआ। सत्तां दीपां रूप अपार, जम्बु दीप सुहाईआ। दस्म दुआरी चिट्टी धार, आपणी आप वहाईआ। सुन अगम्मो आया पार, नाद अनादा ढोल वजाईआ। ओंकार एकँकार, आपणा अंक कराईआ। जोत सरूपी पसर पसार, सति पुरखा विच समाईआ। सति पुरखा जाणे आपणी धार, सच सिँघासण डेरा लाईआ। हरि सिँघासण अपर अपार, जोती नूर सुवाईआ। जोती नूर हरि करतार, लक्ख चुरासी विच टिकाईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे धार, जुग जुग बणत बणाईआ। संत सुहेला मीत मुरार, लोकमात आवे वाहो दाहीआ। कलिजुग कर्मां रिहा विचार, धरत मात दए दुहाईआ। निहकलंक लए अवतार, गुर गोबिन्दा लेख लिखाईआ। शब्द डंक अपर अपार, चारों कुन्ट रिहा वजाईआ। राज राजाना करे ख़बरदार, गुरूआं पीरां दए हिलाईआ। गुरसिक्खां होया पहरेदार, नंगीं पैरीं सेव कमाईआ। दो जहानी साचा यार, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी नार बांझ, शब्द पूत ना गोद उठाईआ। माता पिता पूत प्यार ना दिसे किसे सांझा, अन्तिम कोए ना संग निभाईआ। रूह निमाणी साची हीर शब्द गुर साचा रांझा, नाद अनादा वंञली वजाईआ। आपे वेखे बोध अगाधा, जाणे खेल विच ब्रह्मादा, गोबिन्द गोबिन्द तेरी धार सुहाईआ। गोबिन्द तेरी धार विच ब्रहमादया। पुरख अबिनाशी पाए सार, आदिन अन्ता आदि ब्रहमादया। साचे संतां दए हुलार, मेल मिलाए मोहण माधव माध्या। एका घर एकँकार यति सरूपी साची धार, सच वस्त ना किसे लाधीआ। अक्खर वक्खर रिहा विचार, रोड़ी सक्खर मारे मार, लेख चुकाए पिउँ दादया। संग रलाए मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी होए ख्वार, काली चुन्नी सिर सरदार, पुरख अबिनाशी
देवे पाड़, ना कोई दिसे लाड़ी लाड़, सतारां हाढ़ी अग्नी जोती देवे साड़, मगर लगाए पंचम धाड़, राह खहिड़ा नज़र ना आईआ। आपे वेखे पुरीआं लोआं पुरख अबिनाशी मार ध्याना, शब्द सरूपी बैठ बिबाणा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। जन भगतां देवे जीआं दानां, हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, दरस नेत्र साचा मजन दो जहानां आप कराईआ। कलिजुग मेला साचे सज्जण, दूई द्वैती भाण्डे भज्जण, गुरमुखां आया पर्दे कज्जण, शब्द दुशाला उप्पर पाईआ। मदिरा मास जो जन तजण, सच दुआरे बहि बहि सज्जण, अमृत पी पी दर दर रज्जण, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। इक्क कराए मक्का काअबा हज्जण, दो दोआबा रंग शताबा, आपे वेखे हक्क ज़नाबा, काया वजाए सच रबाबा, सोहँ तार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां करे शब्द कुड़माईआ। गुरमुख साचे सगल सुख, आत्म चिन्दया उतरे दुःख, भाण्डा भरम भन्नाईआ। सुफल कराए मात कुक्ख, उज्जल करे जगत मुख, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा लहिणा देणा मूल चुकाईआ। कलिजुग लहिणा जाए चुक्क, प्रभ साचा मात चुकांयदा। सतिजुग भार लए चुक्क, गुर पूरा सेवा लांयदा। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, ना कोई किसे बचांयदा। जूठा झूठा बूटा रिहा सुक्क, अमृत सिंच ना कोए हरा करांयदा। सिँघ शेर शेर दलेर अन्तिम रिहा बुक्क, हरि मृगिन्द वाली हिन्द जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ दुआरे वेख घर, सच दुआरे आसण लांयदा। पारब्रह्म सरनाई, ब्रह्म जणाईआ। आत्म घर वज्जे वधाई, मंगलाचार रिहा सुणाईआ। ना कोई जाणे जन्त लुकाई, मन्दिर अन्दर खेल रचाईआ। गुरमुख साचा वेखे चांईं चांईं, जिस जन आपे रिहा वखाईआ। आप वखाए फड़ फड़ बाहीं, ढोल मृदंग नाम वजाईआ। शब्द सुहेला देवे ठंडीआं छाँईंं, नाम रंगा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साची गंगा, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। अठसट्ठ तीर्थ कलिजुग ताट, कलिजुग हट्ट विकांयदा। गुरमुख विरला लाहा लए खाट, गुर चरनी चित लांयदा। सर सरोवर काया माट, तीर्थ नुहावन आप नुहांयदा। वणज कराए साचे हाट, वस्त अमोला झोली पांयदा। निझर रस लैणा चाट, सच धारा आप वहांयदा। दीपक जोती वेख लिलाट, अंज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां पूरी घाट, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जगत भगती चरन ध्यान, एका एक रखाईआ। नाम शक्ती गुण निधान, साची सेव लगाईआ। बूंद रक्ती वेख वखाण, आदि शक्ती आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां बणत बणाईआ। गुरमुख रंग चलूल, काया आप चढ़न्नयां। दर दुआरा ना जाणा भूल, राए धर्म ना देवे डन्नया। हथ्थ फड़ाए शब्द त्रिसूल, पंचां बेड़ा देवे बन्न्हआ। आप चुकाए अगला पिछला
मूल, साचा राग सुणाए कन्नया। शब्द सिँघासण हरि बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, ना जनणी किसे जणयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मेल सच घर, कवण दुआरे चढ़या साचा चंनया। कवण शब्द शब्द प्रकाश करे लोअ अकारा। कवण तेज पुरख अबिनाश मेटे धुँदूकारा। कवण पृथ्वी वेख अकाश, खेले खेल अपारा। कवण मण्डल पाए रास, करे कराए शब्द जैकारा। कवण चलाए सुवास सुवास, अगम्म अगम्मी धारा। कवण वसे जन सदा पास, आदि अन्त दए हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेखे इक्क घर, सुहाए इक्क बंक दुआरा। बंक दुआरे साचा ताल, अनहद राग वज्जया। अमृत आत्म मार उछाल, आवे बाहर भज्जया। दोवें वेखण काल महांकाल, उप्पर नीचे सज्जया। कवण करे अन्त प्रितपाल, कलिजुग दमामा वज्जया। पुरख अबिनाशी चले अवल्लड़ी चाल, जुग जुग रक्खदा आया लज्जया। वेखे खेल काया माटी खाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरे बहि बहि सज्जया। घर घर वज्जे नाद, हरि प्रभ वजावणा। आत्म आपे देवे साध, सति संतोख वरतावणा। करे खेल विच ब्रह्माद, एका जोग कमावणा। संत सुहेले लए लाध, दीपक जोत जगावणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्मत सम्मती आप सुहावणा। निरगुण रूप अपार, सरगुण समाया। सरगुण बन्न्हे धार, दर घर मन्दिर वेखे आया। जोगी यतीए कर्म विचार, आत्म रतीए ल्या उठाया। हठीए सतीए लहिणेदार, पूर्ब लहिणा झोली पाया। तीर्थ तट्टीए हाहाकार, माया राणी फिरे हलकाया। लक्ख चुरासी नौ द्वार माया ममता मोह वधाया। लोकमाती धुँदूकार, अगम्म अगम्मा दिस ना आया। गुरमुख विरला उतरे पार, पुरख अबिनाशी दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत भाणा रिहा सुणाया। हरि भाणा बलवान, हथ्थ रखाया। अट्ठे पहर नौजवान, समरथ सहिज सुखदाया। एका वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं वेख वखाया। ब्रह्मा शिव होए हैरान, करोड़ तेतीसा रिहा जगाया। लोकमाती करे पछाण, जगत जगदीसा सेवा लाया। नौ दुआरे झूठ दुकान, बीस इक्कीसा दए मिटाया। पंचम नाता कलि प्रधान, पुरख बिधाता मुख छुपाया। उत्तम ज़ाता गुण निधान, गुरमुखां रिहा सुणाया। आपे पिता आपे माता, हरिजन साचे गोद उठाया। देवण आया साची दाता, धुर फ़रमाणा नाम सुणाया। आपे रहे इक्क इकांता, घट मन्दिर डेरा लाया। अमृत देवे बूंद स्वांता, निझर धार वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां साचे हट्ट विकाया। साचा हट्ट जगत वणजारा, प्रभ आपणा आप करांयदा। गुरमुखां मेला मीत मुरारा, द्वार बंक इक्क सुहांयदा। साचा बख्शे चरन प्यारा, राउ रंक ना कोई जणांयदा। ऊँचां नीचां एका धारा, एका धाम सुहांयदा। आप वसे हो हो बाहरा, आप आपणा मुख छुपांयदा।
गुरसिख साजण साची नारा, हरि कन्त नाल रलांयदा। दोहां मेला इक्क दुआरा, एका रूप समांयदा। लेखा जाणे अपर अपारा, साची बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्मत चौदां चौदां लोक इक्क चलाए शब्द शलोक, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां मुख रखाईआ। जन भगतां दुरमति मैल रिहा कट्ट, देवत सुर असुर जगाईआ। मेटण आया शरायती फट, इक्क हदाइती हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, लेख चुकाए तीर्थ तट्ट एका आत्म सर सच सरोवर इशनान कराईआ। इक्क इशनाना आत्म घर, प्रभ साचे आप करावणा। ना जन्मे ना जाए मर, जगत जगदीसा देवे वर, पल्ले नाम बंनावणा। वरन अवरनी बरन बरनी एका रिहा कर, ध्यान पंचां विच समावणा। राज राजाना शाह सुल्ताना एका राह वखावणा। ना कोई दिसे पुरख नारी नर, लज पति ना कोई रखावणा। प्रभ का भाणा लैणा जर, गुरमुख साचे साचा हुक्म सुणावणा। चरन कँवल जन जाणा तर, धुर मस्तक लेख लिखावणा। धर्म राए दा चुक्के डर, मस्तक धूढ़ छुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल जिउँ बल बावना। बावन खेल बाल अवस्था, सतिजुग रचन रचाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम मस्ता, माया राणी बद्धा बस्ता, पंडत पांधे रहे सिर उठाईआ। गुरू ग्रन्थ जन कीता सस्ता, पंजां पंजां वेच विचाईआ। आत्म अन्तिम कोए ना मिल्या साचा रस्ता, प्रभ दर्शन लोइण पाईआ। पुरख अबिनाशी धुर शब्द कटार फड़े दस्ता, पंचां तत्तां दए मिटाईआ। आपे वेखे कीट हस्ता, राज राजाना शाह सुल्ताना दर दरबान खाक रुलाईआ। माया राणी जूठा झूठा पीसण पिसदा, कलिजुग चक्की रिहा चलाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त अन्त ना दिसदा, धर्म राए रिहा दे सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, एका चरन सच्ची शरनाईआ। कलिजुग चक्की दोए पुड़, प्रभ धरत मात टिकांयदा। जूठ झूठ गई जुड़, माया पीसण आपणे हथ्थीं पांयदा। लालच ममता लग्गा गुड़, ना कोई गेड़ कटांयदा। नाम वस्त दी आई थुड़, हाहाकार सृष्ट करांयदा। आपे चढ़े शब्द घोड़, शब्द घोड़ा इक्क दुड़ांयदा। लोकमाती जाए बौहड़, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। वेखे खेल ब्रह्मण गौड़, पन्दर्हां कत्तक उच्चे टिल्ले जगत पहाड़ी आसण लांयदा। लेखा जाणे लभ्मा चौड़, सच पर्बत लेख लिखांयदा। मारन आया पहला पौड़, मक्का मदीना ढाहिंदा। गुरमुखां आत्म अन्तर लग्गी औड़, एका मेघ बरसांयदा। परखण आया मिट्ठा कौड़, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, चरन प्रीती राह वखांयदा। कलिजुग काली धार जोत प्रकाशीआ। सतिजुग साची कर विचार, आए दर द्वार पुरख अबिनाशीआ। दोहां इक्क द्वार, लहिणा देणा रिहा उतार, करे खेल घनकपुर वासीआ। कलिजुग रोवे धाहां मार, लोकमाती
अन्तिम वार, जूठी झूठी पाई फाँसीआ। सतिजुग साचा हो त्यार, मंगे मंग शब्द अपार, देवणहार सच्ची सरकार, पारब्रह्म पुरख अबिनाशीआ। अन्तिम भरे धर्म भण्डार, सोहँ अक्खर साची धार, आप कराए दासन दासीआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यार, साचा मेला मुहमन्दी यार, वेले अन्तिम पावे हासीआ। सतिजुग साचा ख़बरदार, गुरमुखां देवे नाम अपार, निझ घर आत्म रक्खे वासीआ। दोहां मेला इक्क द्वार, पूर्ब लहिणा रिहा विचार, जोती जामा भेख अपार, ना कोई जाणे पंडत काशीआ। कलिजुग काली धार, दए दुहाईआ। सतिजुग साचा हो उज्यार, आया सरनाईआ। प्रभ अबिनाशी बख्शे किरपा धार, आत्म वस्तू इक्क टिकाईआ। जुगां जुगां दा चुकया भार, धरत मात रही कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी लए अवतार, निहकलंका जोत जगाईआ। गुर गोबिन्दा ख़बरदार, काया आसण इक्क विछाईआ। आपे वस्सया अन्दर बाहर, शब्द धारा रिहा चलाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, पुरख अबिनाशी सार ना पाईआ। प्रगट होए जोत निरँकार, काया कंचन गढ़्ह, जोत सरूपी उत्ते चढ़, आपे तोड़ तुड़ाईआ। किसे ना लग्गी रहण ना देवे जड़्ह, सम्मत अठारां वहे हड़्ह, एका धक्का लाईआ। ना कोई पीवे हुक्का नड़, मदिरा मासी जायण सड़, गुरमुख साचे लए तराईआ। आपे आप वेखे अन्दर वड़, शब्द चौह अक्खर एका पढ़, वेला अन्तिम अन्त रिहा कराईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, मात पाताल ना वेखे जड़्ह, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। ब्रह्मा शिव लए फड़, करोड़ तेतीसा दर प्रभ एका हथ्थ उठाईआ। जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवे शब्द वर, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। साची शरन जगत गुरदेव, कलिजुग अन्तिम आया। बिरथा ना जाए गुरमुख सेव, प्रभ लेखे रिहा लगाया। रसना गाए जिह्वा जेहव, मस्तक लाए साचा थेव, कौस्तक मणीआ नाम रखाया। अलख निरँजण आप अभेद, भेव अभेदा मुख छुपाया। ना कोई जाणे चारे वेद, ब्रह्मा मुख रिहा उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कोटी कोट रिहा उठाया। कोटी कोट उठाए, कोट गढ़्ह निवारया। कोटी कोट जगाए, सो सस्से लाया होड़या। कोटी कोट खपाए, हँ जीव ना नाँ आपणा लोड़या। कोटी कोट खपाए, मिल्या शब्द ना सच्चा घोड़या। कोटी कोट हलकाए, प्रभ साचा मात ना बौहड़या। कोटी कोट फिराए, मिले नाम ना साचा जोड़या। गुरमुख साचे संत मिलाए, दर घर आपणे आपे बहड़या। कन्त सुहागी दर्शन पाए, दर आए वागां मोड़या। आत्म सोती आप जगाए, वर पाए जिहा लोड़या। शब्द अनादी इक्क सुणाए, कलिजुग माया वेला थोड़या। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाए, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख वेखे आत्म घर, शब्द सरूपी चढ़ चढ़ घोड़या। गुरमुख साचे परखण आया, हथ्थ फड़या तीर निशाना। लोकमाती रक्खण आया, सोहँ बन्न्हे हथ्थीं गाना। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण कलिजुग रेख मेटण आया,
गुणवन्ता गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दा इक्क दर, आपणा आप सुहाना। दर सुहाए आप प्रभ, आपणी रचन रचाईआ। गुरमुखां उलटाए कँवल नभ, अमृत मुख चुआईआ। प्रगट जोती करे झब्ब, अन्ध अन्धेर रहण ना पाईआ। संत सुहेले लए लभ्भ, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। इक्क कराए साचा हज्ज, चरन सरन हरि रघुराईआ। अन्तिम वेले रक्खे लज्ज, आपणी गोद उठाईआ। शब्द दुआरे रिहा सज, जोती आसण लाईआ। जगत विकारा बैठा तज साचे मन्दिर चढ़या भज्ज, गुरमुख साचे दर घर साचे एका एक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, लोकमात करे सच्ची कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम वर घर पाया, होए मात निबेड़ा। पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाया, जूठा झूठा ढहिणा नगर खेड़ा। सृष्ट सबाई रिहा जणाया, धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा। गुरमुख साचे लए तराया, आपे बन्न्हणहारा बेड़ा। दर दुआरा बंक सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम करे हक्क निबेड़ा। करे निबेड़ा हक्क, हक्क जलालया। गुरमुख साचे लए रक्ख, दो जहानां करे रखवाल्या। कलिजुग फल गया पक्क, पत दिसे ना किसे डालया। राए धर्म रिहा तक्क, अस्थिल मन्दिर होवण खालया। लक्ख चुरासी पाए नकेल नक्क, एका वारी करे साची चालया। डूंघे वहिण देवे धक्क, लाड़ी मौत मारे तालया। गुरमुख साचे संत जनां दरस दिखाए प्रगट हो प्रतक्ख, धुर दरगाही साचा मालया। प्रगट हो प्रभ दरस दिखावणा। आपणी रचन रचावणा गुरमुखां साचे मार्ग लांयदा। मनमुख कोए रहण ना पावणा। सृष्ट सबाई होई दुहागण, शब्द हलूणे आप जगावणा। एका राह साचा दस्स, आत्म रस हस्स हस्स, प्रभ झोली पावणा। साचे मार्ग शब्द तीर मारे कस कस, काया नगर खेड़ा वेखे नस्स नस्स, एका पन्ध मुकावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्त मिटे अन्धेरी मस्स, दीपक जोती इक्क जगावणा। गुरमुख साचे संत जगाए, धुर दरगाही दाता। आप आपणा शब्द जणाए, बोध अगाध अगाधा। सगला संग आप निभाए, प्रगट हो त्रैलोकी नाथा। गुरमुख काया रंग चढ़ाए, मस्तक टिक्का लाए माथा। शब्द उडारी पतंग उडाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, सम्मत चौदां लेख लिखाता। गुरमुख सोए जाण जाग, प्रभ जागरत दिशा वखाईआ। आपे जाणे जाण पछाणे काया मन्दिर दए सुहाए, दीपक जोती रिहा जगाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, सर सरोवर इक्क इशनान कराईआ। सम्मत चौदां धोवे दाग़, आत्म उपजे इक्क वैरग, जिस जन दया कमाईआ। रसना रस मन दए त्याग, जोती जामा पूर कराए आपणा कामा, शब्द वजाए, इक्क दमामा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे इक्क वर, साची रंगण रंग रंगाईआ। रंगे रंग
मजीठ, लक्ख चुरासी रिहा डीठ, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। साचा पीसण रिहा पीठ, साची चक्की नाउँ चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां देवे शब्द वर, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणांयदा। शब्द सुनेहड़ा धुर फ़रमाण, दर घर साचे लै के जाणा। ना कोई जाणे पवण पाणी मसाण, तन रत ना करे पछाणा। गुणवन्ता हरि गुण निधान, कमलापत सर्ब समाणा। जोती जोत धरे भगवाना, आप उडाए शब्द बिबाणा। सम्मत चौदां वेखे मार ध्यान, गुरमुख साचा सुघड़ स्याणा। एका बख्शे चरन ध्यान, देवे जिया दाना। दर घर मन्दिर लए पछाण, चरन छुहाए श्री भगवाना। मनमुख जीव लेखा अन्तिम साढे तिन्न हथ्थ लक्ख चुरासी विच फिराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, इकी इकी मेल मिलाना। इकी सिक्ख इकी घर, एका रंग रंगाईआ। शब्द इक्की देवे वर, निक्की जोत जगाईआ। आत्म सिक्की आत्म घर, रस फिक्की दए मिटाईआ। गुरसिख आत्म प्रभ चरन विकी, प्रभ कीमत देवे पाईआ। सोहँ चढ़ मात प्रकाशे सूरज चन्द इक्क साची टिक्की, दिवस रैण रहे रुशनाईआ। आपे रक्खे हरिजन तेरी साची सिक्की, दिवस रैण नेत्र तीजा आपे वेख वखाईआ। जाणे खेल जीव जन जीअ की, ना कोई सके भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इक्कीसा हरि जगदीसा आपणी रिहा बणत बणाईआ। इक्की सिक्खां इक्क द्वार, प्रभ साचा मात सुहांयदा। काया मन्दिर सच घर बाहर, शब्दी चरन टिकांयदा। माया ममता जगत महल्ल उसार, झूठा आसण लांयदा। गुरमुखां करे ख़बरदार, नगर खेड़ा इक्क वसांयदा। साचा मेला मीत मुरार, आत्म अन्दर दरस दिखांयदा। खोल्हणहारा बन्द किवाड़, पंच धाड़ पर्हे हटांयदा। विच प्रभास जंगल जूह उजाड़ पहाड़, मण्डल रास इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे जगत वर, साचा हुक्म सुणांयदा। इकी सिक्ख एका रंग, गुर संगत संग चढ़ाईआ। पूरी करे सच्ची मंग, सम्मत चौदां नेड़े आईआ। आपे कटे भुक्ख नंग, रो रो कोए ना दए दुहाईआ। गुरसिख चढ़े ना ताप खंघ, रोगां सोगां दए मिटाईआ। आप बिठाए शब्द रंगीले पलँघ, आपणीआं भुजां उप्पर उठाईआ। गुरसिख डोरी शब्द पतंग, विच आकाशां रिहा उडाईआ। आत्म सर सरोवर बख्शे साची गंग, आपणी हथ्थीं इशनान कराईआ। पंज चोर ना करन जंग, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। इक्क वजाए नाम मृदंग, छत्ती रागां भेव चुकाईआ। आपे होए सगला संग, विछड़ कदे ना जाईआ। नौ दुआरे बैठा लँघ, दसवें आसण लाईआ। शब्द घोड़े कस्सया तंग, गुरमुखां रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हथ्थीं पकड़े आपणे वाग, जन भगतां धोवे आत्म दाग़, आपणी सेवा रिहा लाईआ। आपणी सेवा आपे लाए, गुरमुखां सेव कमांयदा। वड देवी देव आप अख्वाए, दर दर फिरांयदा। अमृत आत्म
मेवा साचा फल खुवाए, आपणी हथ्थीं तोड़ तुड़ाए, रसना जिह्वा हरिजन हरि गुण गाए, हरि हरि साचा मेल मिलांयदा। छाण पुण जन भगतां सृष्ट सबाई आप कराए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मधाणा इक्क चलांयदा। शब्द मधाणा आप चलाया, चले वाहो दाही। राजा राणा रिड़कण आया, हरि दाता बेपरवाही। मनमुख जीवां झिड़कण आया, गुरमुखां तारे फड़ फड़ बाहीं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, दो जहानी ठण्ढीआं छाँई। इकी सिक्खां एका राग, नादी नाद वजाईआ। आत्म रहे इक्क वैराग, हरि दर्शन नेत्र पाईआ। सदा सुहेला रिहा जाग, आलस निन्दरा लाहीआ। दर दर घर घर लाए भाग, साचा धाम सुहाईआ। चरन धूढ़ करे मजन साचा माघ, गुरमुख साचे संत उठाईआ। चरन कँवल जन जाए लाग, तृष्ना आग बुझाईआ। लोकमाती वड वड भाग, हरि सरन सच्ची मिली सरनाईआ। इकी सिक्खां इक्क इक्ट्ठ, एका घर सुहावणा। आपे जाए नठ्ठ, गुर संगत तेरा दर्शन पावणा। कलिजुग अन्तिम करे चट्ठ, उलटी लट्ठ गिड़ावणा। गुर संगत दुआरा तीर्थ अट्ठ सट्ठ, प्रभ साचा लेख लिखावणा। काया मन्दिर वेखे मट्ठ, पंज तत्ती अग्ग बुझावणा। पंजे चोर होण भट्ठ, हथ्थीं आपणी मेट मिटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दरस दिखावणा। इक्की सिक्ख इक्क द्वार, एका रंग चढ़न्नया। दरस दिखाए अपर अपार, कलिजुग बेड़ा बन्न्हया। पवण उनन्जा छत्र झुलार, भरमां भाण्डा भंनया। वेखण जाए दर द्वार, जिस जन मन तन आत्म मन्नया। आत्म ताकी खुल्हे किवाड़, दूती दुष्टां डंनया। वा ना लग्गी तत्ती हाढ़, देवे नाम सच्चा धन धनया। जगत विकारा आप चबाए आपणी दाढ़, गुरमुखां राग सुणाए कन्नया। दर घर साचे देवे वाड़, कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्हया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, लक्ख चुरासी लावे सन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, जिस जन आत्म मन्नया। तन मन मन्ने मन, जिस जन आप जणांयदा। जगत हँकारा रक्खे तन, साचा धन्न झोली पांयदा। कोई ना लाए मात संन्ह, दिस किसे ना आंयदा। गुर शब्दी चढ़े साचा चन्न, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न, सञ्झ सवेर इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे इक्क वर, एका इकी नाम पांयदा। एका इक्की देवे दाज, इक्की सिक्ख लए प्रनाईआ। शब्द सुणाए इक्क अवाज़, एका घर वजे वधाईआ। भाग लगाए देस माझ, जोती शब्दी आप बणाए धी जवाईआ। अन्तिम वेले रक्खे लाज, मात पित पूत अख्वाईआ। शब्द सरूपी देवे दाज, पल्ले गंढ्ढ बन्न्हाईआ। धुर दरगाही साचा राज, प्रभ चरन सरन सच्ची शरनाईआ। इक्क संवारे गुरमुख काज, आपणी सेवा आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विचोला आप बणाए जगत सांझ, गुरमुखां सगन लगाईआ।
साचा सगन हथ्थ रखाए, पहली चेत्र दिवस विचार। सम्मत चौदां हो प्रतक्ख वखाए, गुरमुखां बन्न्हे धार। लक्ख चुरासी कक्ख उडाए, चारों कुन्ट धुँदूकार। गुरमुखां मुख सगन लगाए, गुर शब्दी कर प्यार। हउमे हँगता रोग मिटाए, तन कराए इक्क शृंगार। उज्जल मुख मात कराए, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। मात कुख सुफल कराए, वेखे दर दरबार। जगत तृष्ना भुक्ख मिटाए, गऊ गरीबां पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, लहिणा देणा रिहा उतार। लहिणे देणा करज चुकावणा। धर धर जुग जुग लेखा, आपणी हथ्थीं हिसाब मुकावणा। गुरमुख साचे नेत्र पेखा, धर्म राए प्रभ दर दुरकावणा। चित्रगुप्त मिटाए रेखा, आप आपणा हुक्म सुणावणा। कवण जोती धारे भेखा, आत्म रामा दरस दिखावणा। वरन गोती भेव मिटावणा। पारब्रह्म ब्रह्म विच समावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, साचा मार्ग मात लगावणा। साचा मार्ग मात लगाए, गुरमुखां कन्न सुणांयदा। मनमुख जीवां डन्न लगाए, ना कोई अन्त छुडांयदा। गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह वखाए, आपणी कंधीं भार उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे तोड़े खाना बन्दी, जो जन गाए बत्ती बन्दी, रस रसना विच मिलांयदा। बत्ती दन्द बत्ती धार, प्रभ माता दए बख्शाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सोहँ सच्ची जोत जगाईआ। मानस देही उतरे पार, जो जन मधरा मास तजाईआ। रसना चाह ना करे प्यार, एका साल रिहा जणाईआ। दर दर घर घर पावे सार, कवण गुरमुख रहे सच्ची सरनाईआ। गुर पीर ना करे उधार, प्रभ मारे मार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां पैज रिहा संवार, मनमुख जीव रहण ना पाईआ। ना गुर ना चेला कोई, हरि का हुक्म पछाणे ना। दो जहानी मिले ना ढोई, जो चले प्रभ के भाणे ना। गुरमुख आत्म कदे ना सोई, रंग साचा मनमुख माणे ना। आत्म अन्दर करदा अरजोई, प्रभ आपे पुणे छाणे जीव जन्त कोई जाणे ना। दुरमति मैल पापां रिहा धोई, दिस ना आए किसे सुघड़ स्याणे ना। एका हल साचा रिहा जोई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम वस्त साचा बीज, साचा दाणा कोई जाणे ना। नाम बीज हरि तन क्यारी, हरि पहली वार बिजांयदा। हल चलाए सतारां हाढ़ी, वडी वड करांयदा। पहली चेत्र वेख फुलवाड़ी, निझ आपणा हुक्म जणांयदा। अन्तिम कट्टणी फसल हाढ़ी, नाड़ी नाड़ी इक्क वजांयदा। लेखा लिखणहार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, उच्चे पर्बत वेख वखांयदा। दीप लोअ चरनां हेठ रिहा लिताड़ी, सच प्रकाश आपणा इक्क करांयदा। गुरमुखां फिरे पिछे अगाड़ी, दासी दास आप अख्वांयदा। नाम तेल जोत निरँजण रिहा चाढ़्ही, लाल रंग साची मैहन्दी हथ्थीं लांयदा। काया डोले आपे वाड़ी, आपणी हथ्थीं बन्द करांयदा। सच कुहारा हरि करतारा गुरमुख उठाए साची डोली, नौ
दुआरे पार करांयदा। दिवस रैण करे प्यारा, गुरमुख साजण मीत मुरार, धन्न सुभाग सतारां हाढ़ा, विछड़े मेल मिलांयदा। जुगां जुगां दा किया अधारा, कलिजुग अन्तिम मूल चुकांयदा। शिव जी नज़र भेंट करे त्रशूल, जगत जगदीशे हथ्थ फड़ांयदा। पुरख अबिनाशी ना जाए भूल, जुग जुग भेख वटांयदा। लहिणा देणा ब्रह्मे शिव चुकाए मूल, लिख लिख लेख हिसाब मुकांयदा। हरि हरि साचा कन्त कन्तूहल, गुरमुख साचे साची नारी जुग जुग सेवा लांयदा। साची नारी कन्त सुहागण, पुरख अबिनाशी पाया। आप उपजाए इक्क वैरागण, सोहणा सीस गुंदाया। हथ्थीं बन्न्हे साचा तागन, जगत जगदीश सिर ताज टिकाया। जो जन सरनाई लागण, प्रभ साचे धाम दए बहाया। आप बुझाए तृष्ना आगन, दिवस तिन्न जिस दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां कर विचार ख़ुशीआं नाल मनाया। हाढ़ सतारां सुहाई रुत्त, सतिजुग तेरी मात उपाईआ। कलिजुग वढ्ढे नक्क गुत्त, बेमुख रहण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म अचुत्त, गुरमुख आप उठाए साचे सुत, मस्तक टिक्का रिहा लगाईआ। अमृत आत्म प्याए घुट्ट, लक्ख चुरासी जाणी छुट्ट, पंजां चोरां जड़्ह देवे पुट्ट, सोहँ तिक्खा तीर रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी जाए जुट, दर दर घर घर अन्दर मन्दिर होए लुट्ट, गुरुदुआरा ना कोए बचाईआ। तीर निराला रिहा छुट्ट, सत्तां दीपां पै जाए फुट्ट, राज राजानां शाह सुल्तानां लाड़ी मौत कलि फिरे हलकाईआ। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, पुरख अबिनाशी हरि भगवाना, एका देवे जिया दाना, दर घर साचे मेल मिलाईआ। आपे गोपी आपे काहना, नारी कन्त गुरमुख साचे संत शब्द बिठाए विच बिबाणा, लोआं पुरीआं इक्क उडाना, ज़िमी अस्मानां गगन पतालां विच समाईआ। हरिजन तेरा सदा रखवाला, दिवस रैण करे प्रितपाला, दीनां बंधू दीन दयाला, लोकमाती सेव कमाईआ। जगत अवल्लड़ी चले चाला, आपे बैठा हरि धाम सच्ची धर्मसाला, साचा दीप जोत जगाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर गोबिन्दा वेख घर, एका जोत जगाईआ। गुर गोबिन्द वस्सया घर, होया जोत उजाला। सच दुआरा लिख्या दर, प्रभ मिल्या गोबिन्द गोबिन्द गुर गोपाला। जन्म जगत दा मिल्या वर, फुल लग्गे साचे डाला। सच धर्म दी लाए जड़्ह, मनमुख जीवां करे मूंह काला। चार वरनां घाड़न एका घड़, इक्क वखाए साचा घर, शब्द वजाए साचा ताला। अन्दर मन्दिर आपे चढ़, सुरत सुवाणी लए फड़, फल वेखे लग्गा काया डाल्ह। दिवस रैण प्रभ रिहा लड़, मनमति उखाड़े तेरी जड़्ह, गुरमति करे प्रधाना। मोह विकारा जाए सड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे गाना। हथ्थीं बन्न्हे नाम डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी घोर, ना कोई करे रुशनाईआ। नौ दुआरे पया शोर, हाहाकार रही कुरलाईआ। एका झगढ़ा मोर तोर, ना सके कोई
चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, वेले अन्तिम होए सहाईआ। वेला अन्त संत ना जानण, कन्त ना पाया कमला। जीव जन्त ना मात पछानण, प्रभ वसाया कवण महल्ला। गुण निधानी होए नादानण, हथ्थ आया ना शब्द भल्ला। वेद पुराण पढ़ पढ़ छानण, दूई द्वैत ना मिटया सला। मुलां शेख़ अंज़ील कुरानण, पाया हक्क ना सच मसल्ला। ग्रन्थी पन्थी इक्क ध्यानण, भेव ना आया शलोक पहला महल्ला। ना कोई वेखे अन्तर आत्म मार ध्यानण, गुर नानक त्रैगुण रूप समाया। साचे मन्दिर ना होए चानण, हवण पवण ना कोए कराया। अन्तिम देवे ना कोई दानण, जगत झोली रहे भराया। ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानण, शब्द सितार ना कोए वजाया। राग ना सुणया साचा कानण, अनहद राग ना दए उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम बालण लक्ख चुरासी हाण्डी दए बणाया। गुरमुख तेरा सति सरूप, साचे विच समाया। जगत अन्धेरा अन्धकूप, अन्त रहण ना पाया। हाहाकारी चारों कूट, साचा तीर रिहा छूट, ना सके कोई उलटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेट मिटाए जूठ झूठ, सच सुच्च वरतारा आया। सच सुच्च हरि वरतार, साचा कलस हथ्थ उठाईआ। अमृत भरया हरि भण्डार, सतिजुग साची बणत बणाईआ। गुरमुखां बख्शे एका धार, देवी देव दए दुहाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, भेव ना जाणे राईआ। प्रगट होए नर निरँकार, माझे देस वज्जे वधाईआ। सम्बल नगरी चार द्वार, काया नगरी इक्क रखाईआ। सच समग्री शब्द धार, प्रभ आपणी विच रखाईआ। आपे कढ्ढे वारो वार, सम्मत सम्मती लेख लिखाईआ। भरया रहे सदा भण्डार, तोट कदे ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ सीआं जगत विहार, साढे तिन्न हथ्थ लेख मिटाईआ। नौ दुआरे खोल्ह द्वार, दसवें बूझ बुझाईआ। माया ममता रहे साड़, गुरमुख नेड़ ना आईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा चाढ़्ह, शब्द सिँघासण इक्क विछाईआ। कोई ना दिसे झूठी धाड़, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोत जगे बहत्तर नाड़, सम्मत सोलां जो जन दर्शन पाईआ। बजर कपाटी जाए पाड़, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के सतारां हाढ़, कलिजुग तेरी अन्तिम थित्त लिखाईआ। बीस बीसा प्रगट होए विच पहाड़, नैणां देवी चरन छुहाईआ। कमरकसा कर त्यार, शब्द खण्डा विच ब्रह्मण्डां आपणा आप भुवाईआ। लोकमात लाए साचा डण्डा, चार वरन प्रभ वंडे वंडां, ज़ात पात रहण ना पाईआ। ना कोई दिसे भेख पखण्डा, एका गोबिन्द गोबिन्द गाईआ। गुरमुख आत्म कोई ना दिसे रंडा, प्रभ साचा कन्त सुहागी साचे सीस टिकाईआ। लेखे लाए खाणी जेरज अंडा, उत्भज सेत्ज आप मिटाईआ। गुरमुख वंडाउँणी साची वंडा, सम्मत तेरां हाढ़ सतारां आईआ। किसे हथ्थ ना आए विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां काया
दु:ख रिहा मिटाईआ। हरि रचना जुग चार, आप उपाईआ। हरि रचना जुग चार, आप रचाईआ। हरि रचना जुग चार, सृष्ट सबाईआ। हरि रचना जुग चार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। हरि रचना जुग चार, मण्डल रासी आप सुहाईआ। हरि रचना जुग चार, रवि ससि जोत प्रकाशी, साची सेवा लाईआ। हरि रचना जुग चार, पृथ्वी आकाशी बिन थम्म्हां गगन रहाईआ। हरि रचना जुग चार, घर घर दर दर अन्दर करे वासी, वास निवासा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग बणत बणाईआ। हरि रचना जुग चार, जुगा जुगन्तया। हरि रचना जुग चार, पूरन भगवन्तया। हरि रचना जुग चार, सच मेला साधन संतया। हरि रचना जुग चार, खेले खेल हरि हरि कन्तया। हरि रचना जुग चार, गोबिन्द काया रूप बसंतया। हरि रचना जुग चार, योधा सूर धनी धनवन्तया। हरि रचना जुग चार, सर्बकला भरपूर पती पतवन्तया। हरि रचना जुग चार, गुरमुख साची नार सती सतवन्तया। हरि रचना जुग चार, धीरज यति सति संतोखी मात आप अख्वन्तया। हरि रचना जुग चार, गुरमुखां रक्खणहारा पति, आत्म बीज बीजे साचे वत्त, फुल फुलवाड़ी इक्क उगन्तया। हरि रचना जुग चार, जगे जग पावे सार, ब्रह्मा शिव लए अधार, करोड़ तेतीसा भेख वटन्तया। हरि रचना जुग चार, प्रगट हो हो लए अवतार, सच मार्ग आपणे हथ्थ रखन्तया। हरि रचना जुग चार, चवी तत्त चवी अवतार, प्रकृति जीव अपार, पंजां तत्तां एका धार, पंजां मेला हरि भगवन्तया। हरि रचना जुग चार, राग रागनी करे प्यार, ब्रह्मा वेता वेद उचार, सुरसती बीना सच्ची धुन्कार, नर नरायण राग सुणन्तया। हरि रचना जुग चार, प्रभ साची बन्न्हे धार, करे खेल अपर अपार, वड दाता गुण गुणवन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया रंग बसंतया। हरि रचना जुग चार, चलत कराया। जुग जुग पावे सार, धर्म धराया। जीव जन्त लए उभार, साध संत तराया। गुरमुख नारी कन्त प्यार, शब्द पंघूड़ा इक्क झुलाया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, गूढ़ा रंग इक्क चढ़ाया। नाम चूड़ा अपर अपार, हथ्थीं मैहन्दी प्रेम लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि रचना जुग चार, आपणा काज रचाया। हरि रचना जुग चार, काज निरंकारया। हरि रचना जुग चार, करे खेल वारो वारया। हरि रचना जुग चार, चारे जुग मात अपारया। हरि रचना जुग चार, धरतमात गोद उठा रिहा। हरि रचना जुग चार, लक्ख चुरासी आप उपा रिहा। हरि रचना जुग चार, गुरमुख साचे संत जनां घर साचा इक्क वखा रिहा। हरि रचना जुग चार, गोबिन्द काया रूप बसंत, अन्त आपणी महिंमा आप जणा रिहा। हरि रचना जुग चार, जोग अभ्यास्सया। हरि रचना जुग चार, शब्द प्रकाशया। हरि रचना जुग चार, पुरख अबिनाशया। हरि रचना जुग चार, घट घट अन्दर रक्खे वास्सया। हरि
रचना जुग चार, वेख वखाणे पृथ्वी अकाशया। हरि रचना जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप शब्द चलाए स्वास स्वास्सया। हरि रचना जुग चार, आप करतारया। हरि रचना जुग चार, सर्ब पसारया। हरि रचना जुग चार, जोत अधारया। हरि रचना जुग चार, शब्द धुन्कारया। हरि रचना जुग चार, कर्म विचारया। हरि रचना जुग चार, एका एक एकँकार एका धाम सुहा रिहा। हरि रचना जुग चार, पवण पवणी आप उडार, अवणी गवणी पावे सार, पुरीआं लोअ रहण ना देवे को, दो जहानी पसर पसारया। हरि रचना जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, हरि वडा शाहो भूप, जोत सरूपी सतिुगुर सच सिँघासण आसण ला रिहा। हरि रचना जुग चार, जोत अकालीआ। हरि रचना जुग चार, लक्ख चुरासी रहे सुवालीआ। हरि रचना जुग चार, प्रभ बणया धुर दरगाही साचा वालीआ। जोती जोत सरूप हरि, दोवें हथ्थीं फिरे खालीआ। हरि रचना जुग चार, आपे वेखे परखे कर विचार, फल लग्गा कवण डालीआ। हरि रचना जुग चार, गुरमुखां करे सद प्यार, देवे नाम धुर दरगाही इक्क दलालीआ। हरि रचना जुग चार, संत सुहेला मीत मुरार, प्रगट होए विच संसार, जुग जुग बन्न्हे आपणी धार, आपणे रंग रंगा लीआ। जोती जोत सरूप हरि, गोबिन्द काया कंचन रूप, जुग जुग महिंमा मात अनूप, आप आपणे विच समा लीआ। हरि रचना जुग चार, चोट नगारया। हरि रचना जुग चार, खोट गंवा रिहा। हरि रचना जुग चार, शब्द भण्डार अतोट अतुट रखा रिहा। हरि रचना जुग चार, कोटन कोटी जीव उपा रिहा। हरि रचना जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, पवण उनन्जा देवे धूप, नाम सुगंधी इक्क रखा रिहा। हरि रचना जुग चार, भगत भगवानया। हरि रचना जुग चार, चारे वेद भेद दर दरवानया। हरि रचना जुग चार, अठारां कतेब धुरदरगाही इक्क फ़रमानया। हरि रचना जुग चार, अछल अछेद करे खेल महानया। हरि रचना जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कंचन काया गोबिन्द रूप गुर शब्द करे मस्तानया। हरि रचना जुग चार, गणत गणाईआ। हरि रचना जुग चार, साध संत रिहा वड्याईआ। हरि रचना जुग चार, देव दंत दए सजाईआ। हरि रचना जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया कंचन रूप साचा गढ़्ह इक्क उपाईआ। हरि रचना जुग चार, जुग उपांयदा। जुग जुग बन्न्हे धार धर्म चलांयदा। सतिजुग त्रेता उतरे पार, बीस बीसा जन्म दवांयदा। द्वापर तेरी मात वार, दो दोए भेख वटांयदा। अर्जन बणया मीत मुरार, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। अठारां ध्याए गाए गीता, भगत सुणाए साची रीता, आत्म धीर धरांयदा। चरन दुआरा हरि निरँकारा, एका पाया पुरख अपारा, आत्म देही तन मन जीता,
प्रभ साचा राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, आप आपणा रूप वटांयदा। हरि रचना जुग चार, जोग कमाया। त्रै जुग उतरे पार, चौथे जुग वक्त सुहाया। कलिजुग तेरी साची धार, वर मंगे दर दरबार, प्रभ अन्तिम भिच्छया पाया। नाल रलया मुहम्मदी यार, कीता कौल सच्चा इकरार, प्रगट होए हरि निरँकार, चौदां तबकां मारे मार, सदी चौधवीं होए ख्वार, जोती भेख वटाया। शब्द खण्डा हथ्थ दातार, विच ब्रह्मण्डां पावे सार, जेरज अंडां करे ख्वार। मनमुखां वढ्ढे गंढ्ढां, आपे सुत्ता दे कर कण्डां, नार दुहागण होए ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप पाया पुरख अपार। हरि रचना जुग चार, जुग जुग जगत कुड़माईआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग अन्तिम वार मिली मात वधाईआ। धरतमात होई त्यार, हथ्थीं मैहन्दी एका लाईआ। लक्ख चुरासी नार मुटियांर, वेले अन्तिम लए प्रनाईआ। धर्म राए दा खोल्हे बन्द किवाड़, साचे मन्दिर दए टिकाईआ। अन्तिम लेखा चुक्कणा सतारां हाढ़, सृष्ट सबाई आप मिटाईआ। चारों कुन्ट दिसे उजाड़ पहाड़, नगर खेड़ा शहर कोई दिस ना आया। एका फिरे अगम्मी धाड़, शब्द गोला काड़ काड़, मारनहार दिस ना आईआ। गुरमुख साचे साचे लाड़, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, आप आपणे रंग समाईआ। हरि रचना जुग चार, रचन रचांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, वेख वखांयदा। प्रगट होए विच संसार, जोत सरूपी जामा पांयदा। निहकलंक चौवीआं अवतार, जोती जोत जगांयदा। गुर गोबिन्द कर प्यार, गुणी गहिंदे मेल मिलांयदा। साची बिन्दे कलि न्यार, जोती माता गोद टिकांयदा। क्या कोई निन्दे विच संसार, भेव कोए ना पांयदा। सर्ब बख्शिंदे बख्शणहार, गुरमुखां पैज रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, आपणा आप वटांयदा। हरि रचना जुग चार, कलिजुग मिली वड्याईआ। आदि अन्त एका धार, कलिजुग अन्तिम लहिणा देण चुकाईआ। शब्द गहिणा अपर अपार, नेत्र नैणां दए वखाईआ। गुरमुखां लैणा कर प्यार, प्रभ आपणी हथ्थीं रिहा पाईआ। गुर संगत बहिणा चरन द्वार, भाणा सहिणा हुक्म जणाईआ। प्रगट होए हरि निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, कंचन रंग रंगाईआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग होए सवालीआ। चौथे चौथे आई हार, फिरे हथ्थीं खालीआ। कोई ना दिसे साचा यार, घर घर कढ्ढी बैठे दुवालीआ। गुरमुखां मेला मीत मुरार, दिवस रैण रसना रहे चितार, अन्तिम तोड़े जगत जंजालीआ। हरि खण्डा शब्द दो धार, लक्ख चुरासी मारे मार, फल रहण ना देवे किसे डालीआ। जोती जमा भेख न्यार, वरन गोती वसे बाहिर, ऊँचां नीचां एका रंग समालीआ। राज राजाना करे ख़बरदार, साधां संतां दए हुलार, गुरमुखां
बख्शे चरन प्यार, जो जन आए दर सवालीआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, जगत चले अवल्लड़ी चालीआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग वंड वंडाईआ। धरत मात दी सुण पुकार, ब्रह्मण्ड होए हलकाईआ। सति पुरख निरँजण पावे सार, घर सत्तवें वेख वखाईआ। शब्द सुनेहड़ा देवे साची धार, दर छेवां खुल्हाईआ। पवण स्वामी कर त्यार, पंचम बूहा लाहीआ। चौथे घर एका धार, शब्द जोती पवणी मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया तत्त विचार, प्रभ साची बणत बणाईआ। ब्रह्मा शिव कर आकार, साची सेवा लाईआ। आप आपणा रूप अपार, विष्नूं भेख वटाईआ। जोत सरूप सर्ब पसार, देवे शब्द जणाईआ। आपे वस्सया हो हो बाहर, आपे विच समाईआ। आदि अन्ता एकँकार, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, दिस किसे ना आईआ। हरि रचना जुग चार, शब्द जणाईआ। त्रैगुण पाए सार, तत्त तत्ती रिहा उपाईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे धार, धरती उप्पर जल टिकाईआ। पुरीआं लोआं पावे सार, आकाश प्रकाश जोत निरँकार, हर घट में रिहा समाईआ। दासन दास हरि निरँकार। गुरमुखां अन्तिम पावे सार। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। प्रगट होया धुर दरगाही साचा माली करे कराए चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, आपे जाणे आपणी धार। हरि रचना जुग चार, कलिजुग वेलया। भगत भगवन्ती साची धार, अचरज खेल प्रभू कलि खेलया। रंग बसंत तन शृंगार, काया चोले सोलां सोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, अदि अन्त कदे ना डोल्लया। हरि रचना जुग चार, कलिजुग भेख वटाया। शब्द दमामा अपर अपार, सृष्ट सबाई वेख आप वजाया। लोआं पुरीआं आप सुनार, सुनणेहार आप अख्वाया। गोबिन्द गायण गीत अपार, सोहँ साची रीत चलाया। पद अमरा पायण गुरसिख साचे संत मुरार, हरि हिरदे चीत वसाया। आप वखाए दर सच्चा दरबार, पतित पुनीत बणाया। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, कलिजुग रीत वखाया। पहले वेख पंचम धाड़, हाहाकार कराया। दूजे माया ममता आड़, जीव जन्त फिरे हलकाया। तीजे नौ अठारां रही साड़, उप्पर नीचे फिरे हलकाया। चौथे घर करे विचार, सति सतिवादी डेरा लाया। पंचम खोल्हे इक्क किवाड़, पवण शब्दी जोती मेल मिलाया। छेवें घड़या आपे घाड़, हरि शब्दी नाद वजाया। सत्तवें मेला पुरख ब्रह्माद, पारब्रह्म समाया। अठवें अट्ठां तत्तां वाद विवाद, मति बुद्धी मन फिराया। नौवें नौ दर वेखे कवण पुरख अबिनाशी रिहा अराध, रसना हरि गुण गाया। दर घर दसवें सदा सदा रहे विस्माद, शब्द सिँघासण इक्क विछाया। आपे बैठा आदि जुगादि, जुग जुग बणत बणाया। संत सुहेले रहे अराध, प्रगट होए दरस दिखाया। इक्क वजाए साचा नाद, सोहँ नाउँ धराया। सुणे पुकार
हरि ब्रह्माद, थांउँ थाँईं दए दुहाया। गुरमुखां बेड़ा रिहा बांध आपणे कंध उठाया। भाग लगाया दर दरबार, करोड़ छिआनवें दए लटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, हरि साचे रूप समाया। हरि रचना जुग चार, कलिजुग काल परवानया। देवे वर पुरख करतार, सच शब्द जगत निशानया। साची धारा शब्द कटार, फड़ाए हथ्थ बली बलवानया। अन्तिम मारे वारो वार, जोधा सूर नौजवानया। जीआं जन्तां करे ख़बरदार, सोहँ तीर तिक्खी कानया। नाता तुटे मीत मुरार, कलिजुग मेटे अन्त निशानया। प्रगट जोती निहकलंक नरायण नर अवतार, करे प्रकाश कोटन भानया। गुरमुखां सद होया दास, फड़ तारे वड वड कर मेहरबानयां। प्रभ मिलण दी रक्खी आस, बीस बीसे एह निशानयां। नूरो नूर जोत प्रकाश शब्द झुलाए पवण मसाणयां। लक्ख चुरासी काया मण्डल पाए रास, ना कोई जाणे जगत वड विदवानयां। वरते वरतावे पृथ्वी आकाश, मेट मिटाए जीव शैतानयां। गुरमुखां लेखे लाए स्वास स्वास, आत्म रिड़के वांग मधाणयां। लक्ख चुरासी होणी नास, कोई ना देवे किसे पाणीआ। प्रगट होया शाहो शाबाश, इक्क पढ़ाए साची बाणीआ। ना कोई खाए मदिरा मास, धुर दरगाही इक्क फ़रमाणया। निझ घर आत्म रक्खे वास, गुरचरन प्रीती विटहु जन कुरबानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, दस्से सच निशानीआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग ख़ुशी मनाईआ। साचा मेला मुहम्मदी यार, सदी चौधवी आईआ। ईसा मूसा हो त्यार, प्रभ साचा संग निभाईआ। सम्मत अठारां बन्न्हे धार, एका डोले पाईआ। सम्मत उनीं लाए पार, डूंघी धार पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, साचा भूप समाईआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग वेख्या। सतिजुग साचा वेख द्वार, प्रभ धारे जोती भेख्या। दर घर एका अपर अपार, नेत्र लोचन आपे पेख्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, लिखणहारा लेखिआ। हरि रचना जुग चार, जुग जुग शब्द उपन्नया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, कोई किसे ना दिसे बन्न्हया। गुर पीर रहे विचार, घर घर भरया एका जनया। अन्तिम पैणी डाहढी मार, तन मन्दिर लग्गणी सन्न्हया। प्रगट होए निहकलंकी नर अवतार, लक्ख चुरासी देवे डंन्हिआ। शब्द डंकी अपर अपार, आप उपाए हरि नर नार, साचा चढ़ाए एका चन्नया। गुरमुख साचे उतरे पार, आपे बख्शे चरन प्यार, प्रभ बेड़ा अन्तिम बन्न्हया। लोआं पुरीआं एका धार, देवी देवत कर त्यार, लोकमाती पुरख बिधाती देवे दाती, सतिजुग साचा जंम्मया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, आप आपे अन्दर मन्नया। हरि रचना जुग चार, जुग पलटांयदा। जुग जुग बन्ने धार, मनमुख मेट मिटांयदा। छत्ती छत्ती उतरे पार, नौ चार चार नौ इक्क विहार, आपे वेखे
नगर गराउँ महल्ल अटल शहर अपार। कवण उठाए फड़ फड़ बाहों, होए सहाई अन्दर बाहर। लेखा चुक्के थांउँ थाँईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, चाढ़्हे रंग अपार। कलिजुग वंड वंडावण आया, प्रभ कन्त अन्तिम वारी। ब्रह्मण्ड खेल खिलावण आया, फड़ शब्द चण्ड कटारी। जेरज अंड मिटावण आया, उत्भज सेत्ज पावे सारी। मनमुखां कंड वढावण आया, लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रंग रंगावण आया, बण बण शब्द ललारी। हरि रचनां जुग चार, कलिजुग अन्त कराईआ। गुरमुखां पावे सार, लेखा लहिणा आप चुकाईआ। एका मंगे चरन प्यार, शब्द भिच्छया झोली पाईआ। आपे सांझा मीत मुरार, नैण मुंदारा हरि रघुराईआ। विसर ना जाए विच संसार, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुख साचे रहणा ख़बरदार, वेला गया हथ्थ ना आईआ। आपे घड़े भन्नणहार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। छप्पर छन्न वसे बाहर, उच्च महल्ल अटल कोए दिस ना आईआ। गोबिन्द काया नगर अपार, चार द्वारी कोई दिस ना आईआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग अन्तिम धंदया। हरि वेखे खेल अपार विच संसार, प्रभ साजन खाकी बन्दया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, आप उठाए राजन राज आत्म अंध्या। सम्मत तेरां बन्न्हे धार, वाली हिन्द रहणा ख़बरदार, मदिरा मास तजाउँणा गन्दया। सम्मत चौदां चौदां आप विचार, गुरमुखां चरन छुहाए द्वार, एका इकी पाए पहली वार, आत्म घर उपजाए परमानंदया। आपे वेखे वारो वार, गुर संगत रहणा मात त्यार, प्रभ दर दर घर घर भरदा फिरे भण्डार, लेखा लेख मिटाए भागां मंदया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, हरि शब्द रंगीले रंदे रंदया। हरि रचना जुग चार आप रचाईआ। गुरमुख विरला मात बचणा, कलिजुग लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। जूठ झूठ नौ दर पंज तत्त घर घर खाली नच्चणा, साचा नाम कोई दिस ना आईआ। गुर पूरे शब्द वाक गुरमुख विरले आत्म बचना, मनमुख देण दुहाईआ। काया माटी भाण्डा कच्चना, अन्तिम भन्ने भन्न वखाईआ। सम्मत चौदां गुरमुखां देवण आए दच्छणा, इक्क नरेल हथ्थ रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सीआं आपे कच्छणा, लक्ख चुरासी गेड़ मिटाईआ। शब्द दुआरे बहि बहि हस्सणा, प्रभ खेवट खेट जगत मलाहीआ। गुर चरन दुआरे साचे वसणा, साचा मीत पिता पूत अख्वाईआ। मिटे रैण अन्धेरी कलिजुग मस्सणा, मदिरा मास रसन तजाईआ। आत्म जोती तेज प्रकाश रवि रवि ससिना, हरि साचा रिहा कराईआ। वेख वखाए पृथ्वी आकाश अकसना, अप तेज़ वाए नाल रलाईआ। सृष्ट सबाई आपे मथना, मथणहार अख्वाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे रथना, सोहँ रथ चलाईआ। लक्ख चुरासी पाए नत्थना, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग चलाए आपणी कथना, अकथ कथी
ना जाईआ। सर्बकला आपे समरथना, कलिजुग अन्तिम भेख वटाईआ। गुरमुख छाछ विरोले मक्खणा, लक्ख चुरासी पाई फाहीआ। वेले अन्त किसे ना रक्खणा, जमदूतां हथ्थ फड़ाईआ। गुरमुखां लाज रखाए चरन लगाया मस्तक मथना, धूढ़ी खाक रमाईआ। हिरदे अन्दर हरि हरि वसणा, आत्म सेजा आण लाईआ। एका राह साचा दसणा, शब्द नेज़ा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। हरि रचना जुग चार, कलिजुग वेख वखानया। हरि शब्दी पावे सार, पकड़ उठाए राजे राणयां। देवे शब्द सच्चा हुलार, जोधा सूर बली बलवानयां। अन्तिम मारे डाहडी मार, खिच ल्याए विच मैदानयां। सम्मत चौदां गुरमुख धार, गुरसिख करे दर परवानयां। ना भुल्लणा विच संसार, प्रगट होए हरि वाली दो जहानयां। मनमुखां देवे दुरकार, राज राजानां दर फिरानयां। गुरमुख महिंमा अपर अपार, ब्रह्मा शिव मुख छुपानयां। सिँघ पाल बैठा हो त्यार, लेखा लिखे वेद विदानयां। सतिजुग बंनी साची धार, मेल मिलाए श्री भगवानयां। एका नेत्र रिहा उग्घाड़, अमृत आवे धुर दी बाणीआं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे जगत वर, चौदां चौदां लोक करे दर परवानयां। चौदां लोक काया मट, साचा हट्ट खुल्हाईआ। गुरमुख पहनाए तन पट, नाम रंगीला रंग रगाईआ। प्रगट होए घट दासन दरस दिखाईआ। गुरमुख तेरा दर द्वार आप बणाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, पुरख अबिनाशी चरन टिकाईआ। दर्शन पाए नठ्ठ नठ्ठ, एका इक्की एक कराईआ। आत्म अन्दर गेड़े लट्ठ, आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत विकारा पए भट्ठ, जोती अग्नी लाईआ। झूठा मन्दिर जाए ढठ्ठ, काया बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन रूप, आपणा रूप वटाईआ। हरि रचना जुग चार, कन्त कन्तूहलया। हरि रचना जुग चार, गुरमुखां कर्म रिहा विचार, प्रभ साजण दूलो दूलया। भाण्डा भरम रिहा निवार, जो दर आए भुल्लया। शब्द कराए तन शृंगार, तन मन हरया फूलया। वणज कराए इक्क वापार, जिस जन शब्द पंघूड़ा साचा झूलया। दो दो लिखी दोहरी धार, आत्म सखी विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, इक्क सुहाए साचा घर, मिले मेल कन्त कन्तूहलया। सम्मत चौदां साचे हाट, एका नाम विकावणा। गुरमुख वसेरा आत्म घाट, पार किनार करावणा। दीपक जोती जगे लिलाट, अन्ध अन्धेर मिटावणा। लेख चुकाए पूजा पाठ, एका शब्द सुणावणा। अमृत धारा मारे ठाठ, एका सर वहावणा। शब्द रखाहे साचा हाठ, धीरज सति संतोख दुवावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां चौदां लोक, गुरमुख सुणाए शब्द शलोक, एका घर वसावणा। सम्मत पन्दरां पन्ध न्यारा, आपणा आप रखांयदा। लोआं पुरीआं पार किनारा, बत्ती दन्द ना कोई पांयदा। जग जहान धुँदूकारा,
गगन पतालां आप सुहांयदा। प्रकाश अकाश अपर अपारा, बेअन्त बेअन्त सदांयदा। जुगो जुग लै अवतारा, लोकमात धाम सुहांयदा। घर साचे वस्सया नर निरँकारा, आवण जावण कोए भेव ना पांयदा। शब्द सरूपी साची धारा। लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्मत चौदां बन्न्हे धारा, आप आपणा भेव छुपांयदा। सम्मत पन्दरां वेखे अन्दरां, कलिजुग मुख छुपाईआ। दरस दिखाए डूंघी कन्दरां, आत्म तोड़े वज्जा जन्दरा, निउँ निउँ अन्दर जाईआ। लक्ख चुरासी भौंदे बन्दरा, दिस किसे ना आईआ। इक्क सुहाए काया मन्दिरा, शब्द रंगीला पलँघ विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लाल कंचन सूहा पीला नीला सति सफ्ैदी काला धारा, सति पुरख निरँजण साचा काहन सति सतिवादी बोध अगाधी ब्रह्म ब्रह्मादी रंग रंगाईआ। जाणे भेव जुगा जुगादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया कंचन गढ़्ह, सद सद विच समाईआ। हरि रचना जुग चार, जगत दवाल्या। हरि रचना जुग चार, कलिजुग अन्तिम होए बेहालया। हरि रचना जुग चार, ना कोई दिसे सुहावा तालया। हरि रचना जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सभ थाँईं करे खालीआ। सम्मत पन्दरां पन्ध मुकावणा। तीर्थ गंगा यात्रा, आत्म अन्ध अज्ञान गंवावणा। शब्द पहनाउँणा साचा गात्रा, इक्क ध्यान जगत करावणा। सोहँ जणाउँणी साची मात्रा, पारब्रह्म कलि भेव छुपावणा। चरन जोड़ साचा नातरा, गुरमुख साचा संग रलावणा। चरन बंधाए साचा नातरा, गुर गोबिन्द एका धाम सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किसे हथ्थ ना आए वेद शास्त्रा। पन्दरां पन्ध मुका, पन्ध पुवावणा। साचा लेखा लेख लिखा, सृष्ट भुवावणा। राजा राणा मात रुला, तख्तों लाहवणा। भेखाधारी भेख वटा, गंगा गोदावरी चरन छुहावणा। आप आपणा रंग वटा, पंडत काशी आप उठावणा। वेख वखाणे थांउँ थाँ, सार पासा बाजी लावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव छुपावणा। प्राग अयुध्या जाए घाट, त्रबैणी संगम वेख वखाईआ। सम्मत पन्दरां सभ दर जाणे पाट, जोती लाट इक्क रुशनाईआ। कोई ना दिसे गऊ घाट, सूरज जल ना कोई चढ़ाईआ। नेती धोती जाए पाट, मस्तक तिलक ना कोई लगाईआ। वणज वणजारा वेखे साचे हाट, पट पटणे चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप जाए दर दर जगत मंज़ल कट्ट वखाईआ। आपे जाणे दर दर वाली। घर घर भेख पखण्डा, करदा जाए मन्दिर खाली। हथ्थ फड़या शब्द डण्डा, पुरख अबिनाशी करे रखवाली। गुर गोबिन्दा तोड़े घमंडा, अन्तिम चले अवल्लड़ी चाली। मेट मिटाए भेख पखण्डा, साधां संतां देंदा जाए शब्द दलाली। जो वेखे आत्म रंडा, फड़ फड़ उठाए जगत अकाली। शब्द जणाए विच ब्रह्मण्डा, दीपक जोती जगदी वेखे मस्तक थाली। कलिजुग अन्तिम पार कन्ढ्ढा, पुरख अबिनाशी अन्तिम
अन्त बणया हाली। भारत खण्ड वंडाई वंडा, सम्मत पन्दरां हक्क हलाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मनमुखां वेख फल काया डाली। चारे कुन्टां पन्दरां पन्ध पाया गुरमीते, गोबिन्द संग रलाया। शब्द जणाए काया चीते, चेतन्न मीत रखाया। एका मेला पतित पुनीते, पूत पूत समाया। सम्मत पन्दरां फिर फिर फरीते, भारत खण्डी दए हिलाया। पुरख अबिनाशी तेरी भीते, टेडी डण्डी रिहा चलाया। इक्क हदीस जगत मसीते, अल्ला हू हू नाअरा लाया। एका लाए शब्द पलीते, गुम्बद काअबा दए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नरायण बदर नाथ कदार, वेखे वेख वखाया। जगन्नाथ, कलिजुग साचा मेला आपणा आप वखावणा। सगल वसूरा जाए लाथ, पहाड़ी दामन चमके कामन, रूप अनूप समावणा। चरन छुहाए पतित पावन, पंडतां पांधिआं आपणा दामन फड़ावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शमशी रंग रंगावणा। जगत बंगाली आप बण, माया पकड़े डस्सणी नाग। वेखे खेल जगत सभ, घर घर लाए बुझाए आग। आपे प्रगट होए झब्ब, आपे जोत छुपाए चिराग। आपे अमृत वहाए कँवल नभ, आप तड़पाए दो दो आब। लहिणा देण चुकाए सभ, आपे जाणे हिसाब किताब। गुर संगत चरन दुआरे जाए फब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन घोड़े दए रकाब।