पुस्तकालयभाग ५

१९ हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल चाह दे वास्ते शब्द उचारया

हरि ख़ुमारी नाम जगत अमोल है। ना कोई लग्गे तन बीमारी, प्रभ वसे सदा कोल है। रस रसना फिरे हलकारी, मन मती रिहा विचोल है। गुर पूरे सदा बलिहारी, जुग जुग तोले पूरा तोल है। आपे बख्शे बख्शणहारी, जन भगतां करे चोहल है। चरन प्रीती चाह प्यारी, सद वसे गुरमुख कोल है। काया हाडी अपर अपारी, अमृत आत्म भरया साचा डोल, है। अग्नी जोती लाए भारी, नेत्र नीर रिहा खोल्ह है। नाम रस मिट्ठा अपर अपारी, हर हिरदे पए आपे अन्दर मौल है। गुरमुखां आप आप प्याए कर प्यारी, शब्द रलाए पड़दे खोल्ह है। मानस जन्म ना जाए हारी, गुरमुख रहे सदा अडोल है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द जणाए बोल है। हरिभगत आधार अमृत धारया। प्रभ साचे आप विचार, साचा राह वखा ल्या। आपे देवे देवणहार, दूसर हथ्थ किसे ना आ रिहा। सम्मत चौदां कर त्यार, पहली चेत्र हथ्थ उठा ल्या। गुरमुखां देवे घर घर जाए पहली वार, बीस इक्कीसे मेल मिला रिहा। साचा मेला सच सरकार, नावां धुर दरगाही ला ल्या। इक्क कराए वणज वपार, झूठा नाम जगत मिटा ल्या। गुरमुख साचे शब्द प्यार, रसना चोग चुगा

ल्या। जगत तृष्ना देवे मार, जिस हरि चरनी चित ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अमृत जाम पया ल्या। अमृत आत्म जाम प्याए, कर कर आपणा हल्ला। गुरमुखां साचा नाम जपाए, आप फड़ाए आपणा पल्ला। साचा पल्ले दाम बन्न्हाए, नाम रखाए निहचल धाम अटला। जगत विकारा रहण ना पाए, तृष्न मिटाए काया खला। निर्मल जोती नूर कराए, दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पला। कलिजुग रसन होए हलकाए, प्रभ नाउँ गाए हरि मिले इक्क इकल्ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा अन्त वसावण आया काया सच महल्ला। काया महल्ला सच्चा घर बाहर, प्रभ साची वस्त विच टिकाईआ। भरमे भुल्लया जीव गंवार, विच नशियां चित्त लगाईआ। प्रभ पावणहारा सार, जिस तेरी बणत बणाईआ। आपे मारे आपे लए ज्विाल, वैद हकीमां कोए ना लए बचाईआ। प्रभ देवणवाला इक्क अधार, हउमे तृष्ना रोग मिटाईआ। सम्मत बारां कीता ख़बरदार, गुर संगत नींह रखाईआ। माया भुल्ले अन्ध अंध्यार, भाणा हरि मूल ना भाईआ। बीता साल इक्क सदी हज़ार, लेखा लिख्त ना राईआ। सम्मत तेरां कर विचार, गुर संगत रिहा सुणाईआ। जिस जन अन्तिम उतरना पार, हरि भाणा सीस टिकाईआ। दोवें जोड़ करो निमस्कार, जगत तृष्ना चाह मिटाईआ। प्रभ बेड़ा बन्न्हणहार, सांतक सीतल सति वरताईआ। सद खुल्हा रक्खे किवाड़, दिवस रैण दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी लग्गे अग्ग, गुरमुख चरनां हेठ छुपाईआ। कलिजुग अग्नी अग्ग, जगत जलांयदा। मनमुख पछाणे आप पकड़ शाहरग, ना कोए छुडांयदा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं साचा तग, एका चाह चरन प्रीत रखांयदा। धर्म राए दर मनमुखां किसे सीस ना अन्तिम दिसे पग्ग, खाली हथ्थीं हाहाकार करांयदा। गुर चरनी जो गया लग्ग, मनमति हरि दुरकांयदा। हरि शब्द लगाए मुख साचा सग, साचा सगन मनांयदा। मिले वड्याई अन्तिम जग, जो आपणा घर सुहांयदा। सम्मत तेरां पुरख अबिनाशी एका जोती रही जग, ना पर्दा कोई पांयदा। गुरमुखां घर बुझाई अग्ग, बेमुखां घर लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे भाणे विच समांयदा। होवे सिक्ख परवान, तुटा जग नातया। एका साल वेख निशान, प्रभ आपे पिता मातया। गुर मन्दिर सच जहान, हरि मेला कमलापातया। गुरमुख साचे किरत कमाण, मिटे अन्धेरी रातया। अमृत आत्म पीण खाण, उत्तम होए जातया। साचा मज़्हब दीन ईमान, गुरज चरनी एका नातया। ना कोई हिन्दू मुस्लमान, ऊँचां नीचां पुच्छे वातया। प्रभ फड़ शब्द किरपान, होए सहाई कमलापातया। गोबिन्द रसना गुरमुख साचे गाण, ना आवे मात घाटया। दरस दिखाए दर घर साचे आण, एका शब्द विकाए साचा हाटया। गुर संगत करना इक्क प्यारी, रसना लोभ तजाईआ। प्रभ गुर संगत तेरा प्रेम दाज रक्खे शब्द पटारी, ना कोए चोर चुराईआ। पावे सार

अन्तर वारी, धर्म राए मुख छुपाईआ। ल्याए बिबाण सच्चा दरबारी, गुरमुख साचे लए बिठाईआ। शब्द सिँघासण अपर अपारी, दोवें हथ्थीं रिहा उठाईआ। सिँघ पाल उत्ते चढ़या चुबारी, संगत रिहा जगाईआ। जगत जगदीशे मिली सिक्दारी, घर साचा इक्क सुहाईआ। गुर संगत तेरी आई वारी, प्रभ नेत्र नीर वहाईआ। ना भुल्लणा बचन बण हँकारी, प्रभ साचा दए दुहाईआ। अन्तिम बेड़ा बन्न्हे कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, गुर संगत तेरी भेंट आपणा सीस दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क प्रीती जगत रीती साची चाह रखाईआ। प्रीत लगाई सच घर, साचा नेंह निभावणा। ना जन्मे ना जाए मर, जिस जन दर्शन पावणा। आवण जावण चुक्के डर, प्रभ साची गोद उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां हुक्म सुणावणा। रसना चाह जो गुरसिख लाए, दर दरबार ना आए, मुख काला मात कराए, गुर संगत धक्के लाईआ। नौ दरवाजे फिरे हलकाए, गुर पीर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां इक्क लकीर लगाईआ। तेरां तेरां तेरी धार, नानक साचे कंडे तुलाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, प्रभ साचे डण्डे बोदी लाईआ। कलिजुग खाणी बाणी पाए वंडे, नाम वट्टे नाल लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका तोला मात अख्वाईआ। एका तोला तोलणहारा, धुर दरगाही मापा। जुगो जुग गुर शब्दी बाणी बोलणहारा, आपे जाणे आपणा जापा। मात पाताल अकास पर्दे खोल्हहारा, मेटण आया तीनो तापा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप कराए आपणा वड प्रतापा। नानक तेरी धार, तेरां तेरां आईआ। सम्मत तेरां निहकलंकी अवतार, हेरा फेरा जगत मुकाईआ। शब्द डंकी अपर अपार, भरमां डेरा ढाहीआ। इक्क सुहाए बंक द्वार, जोती जोत सवाईआ। गुरमुख साचे रसन उचार, राह साचा रिहा वखाईआ। गुर पूरे होवे चरन अधिकार, दूजी आस मुकाईआ। एका शब्द तन प्यार, हरि मन्दिर वज्जे वधाईआ। ताल तलवाड़ा अपर अपार, शब्द अखाड़ा रिहा लगाईआ। बहत्तर नाड़ी जोत उज्यार, सच प्रकाश कराईआ। आपे बख्शणहार, लक्ख चुरासी घूँघट लाहीआ। तन बस्त्र पहने इक्क अपार, शब्द दुशाला नाउँ रखाईआ। आपे गेड़े देवे चार दिवार, चारे कूटां वेख वखाईआ। दहि दिशा प्रभ पावे सार, आपणा कर्म कमाईआ। दोवें चरनां रिहा हुलार, अग्गे पिच्छे रिहा लटकाईआ। पहलां ब्रह्मे पाए भार, सज्जे हेठ दबाईआ। दूजा शिव करे ख़बरदार, जग जगदीसा रिहा कराईआ। तीजे पुरी इन्द्र दए हुलार, इन्द्र इन्द्रासन चरन छुहाईआ। मातलोक प्रभ कर विचार, शब्द सिँघासण इक्क विछाईआ। आपे बैठ सच्ची सरकार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। गुर गोबिन्द आपे बख्शे बख्शणहार, प्रभ शब्द ताल रखाईआ। छत्ती रागां वस्सया बाहर, भेव कोई ना पाईआ। ज्ञानी ध्यानी

होए मुरदार, प्रभ गोबिन्द गोबिन्द धार अल्हाईआ। गुर संगत करे प्यार, हरि दाता आप मिलाईआ। सदा सुणे सुणाए पुकार, फड़ फड़ बन्ने लाईआ। दर आए तजो हँकार, गुर चरनी सीस निवाईआ। सिँघ सूरत मारी मार, उठ गया वाहो दाहीआ। गुर संगत ना करे निमस्कार, प्रभ साचा हुक्म सुणाईआ। प्रगट होए निहकलंक नर अवतार, सिँघ प्रेम रहणा ख़बरदार, दो जहान पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। सिँघ पूरन की करे विचारा, प्रभ जामा जोत उलटाया ए। आपे वस्सया विच निरँकारा, कोटन कोट फिरे हलकाया ए। हथ्थ फड़ाए शब्द खण्डा दो धारा, साची जोत जगाया ए। इक्क सुहाए बंक दुआरा, सम्बल नगरी नाम रखाया ए। बैठा सिँघ शेर शेर दलेरा, अग्गे कोए रहण ना पाया ए। जो जन होए चरन भिखारा, प्रभ देवे साचा ताज सीस टिकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे सभ तों बाहरा ए। गुर संगत धन्न कमाई, धरत सुहाईआ। सम्बल नगरी वज्जी वधाई, सुणे लोकाईआ। ब्रह्मा शिव वेखण आए चांईं चांईं, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा संग रलाईआ। धर्म राए आए कर कर लंमीआं बाहीं, दोए जोड़ ख़ुशी मनाईआ। चित्रगुप्त कलम उठाई, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। लाड़ी मौत रही शरमाई, नौ दुआरे बाहर दिखाईआ। कलिजुग देवे पया दुहाई, ना कोई होवे अन्त सहाईआ। प्रगट जोत हरि रघुराई, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। मारी जाए वाहो दाही, पुरीआं लोआं रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत दरस दिखाए घर बैठे थांउँ थाँईंआ। गुर संगत धाम सुहाया। आए चरन हज़ूरे, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। करे कारज पूरे, बचन अगम्मी एह सुणाया। जगत नाता दस्सण कूड़े, दम दमा स्वास चलाया। शब्द पहनाए हथ्थीं चूड़े, आपणे कम्मां आपे लाया। काया रंग चढ़ाए गूढ़े, साचा वेला इक्क सुहाया। आपणी बख्शे चरन धूढ़े, गुर संगत मेल मिलाया। चतुर सुजान बणाए मूर्ख मूढ़े, इक्क ध्यान हरि भगवान आपणा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बरखा फूलण लाया। संगत सद बलिहार, हरि बलहारना। आप उपजाए वारो वार, गुर संगत कर प्यार, सतिजुग बन्न्हे तेरी धार, छोटे लाल करे सलवारना। धरतमात पाणी रही वार, मिलण आए साचे यार, वेख लाड़ा कन्त भंतार, उच्ची सेजे बैठा चरन पसार, दोवें हथ्थीं मारे तालीआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, लक्ख चुरासी होए ख्वार, लोआं पुरीआं मारे मार, पत्त रहण ना देवे किसे डालीआ। गुर संगत सांझा मीत मुरार, प्रगट होए विच संसार, जोत जगाए अगम्मी अपार, मस्तक साची थालीआ। पूर्ब कर्मां रिहा विचार, लहिणा देणा करज उतार, बैठ तख्त साची सरकार, कुकर्म मंगे साचा हालीआ। शब्द खज़ाना अपर अपार, हरि भगवन्ता देवणहार, अट्ठे पहर ना होए खालीआ। गुर संगत मंगे वारो वार, प्रभ

आत्म भरे भण्डार, चले जगत अवल्लड़ी चालीआ। बणे आप सच्चा दलाल, गुरमुख नाल रलाए लाल, पार कराए घटा कालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे जगत वर, सद रहे आप प्रितपालीआ। गुर संगत हरि गुण गाया, गाया गहर गम्भीर। दर घर साचा इक्क सुहाया, होए शांत सरीर। आप आपणा दर्शन पाया, हउमे चुक्की पीड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत बंनण आया बीड़। गुर संगत तेरा बेड़ा, प्रभ अन्तिम कंध उठांयदा। अग्गे दीसे राह भीड़ा, कोए ना पार कराया। सभ दी तुट्टे हड्डी रीड़ा, ना कोई सीस उठांयदा। हउमे लग्गा अन्दर कीड़ा, दिवस रैण खांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख लेखे लाए जीअड़ा, दर दुआरे दर्शन पांयदा। दर्शन पाया नैण मुँधारा। नैणी कज्जल पाईए, दर घर मिल्या इक्क दुआरा। लग्गा भाग देस माझे, प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारा। चिट्टे अस्व चढ़या ताजे, गुरमुख पाए घर घर सारा। पुरख अबिनाशी गरीब निवाजे, देंदा जाए नाम भण्डारा। सतिजुग साची साजणा साजे, कोए ना जाणे गंवारा। मनमुख जीवां आए लाजे, गुर संगत मंगे बण भिखारा। प्रभ देवे शब्द दाजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे नाम वर, वेले अन्तिम पड़दे काजे। गुर संगत प्रभ विदा कराए, साची डोली पा के। सिध्धा राह इक्क वखाए, काया चोली रंग चढ़ा के। नौ निधां ना रोड़ा अटकाऐ, अठारां भन्न जाए धा के। आपणी बिधा आप बणाए, शब्द चढ़ाए घोड़े बांके। हरिजन तन मन आत्म बिद्धा, लग्गा तीर निशाना हरि भगवाना एका नाउँ नांके। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे भगत वर, जगत तृष्ना मूल चुका के। जगत तृष्ना कट्ट, भगत वड्याईआ। इक्क वखाए साचा हट, जगत जुदाईआ। हरिजन साचा लाहा लैण खट्ट, गुर चरन सच्ची शरनाईआ। नाता तुट्टे काया मट्ट, प्रभ सुरती शब्द मिलाईआ। दर दरवाजे वेखे तीर्थ तट्ट, चारो कुन्ट रहे दुहाईआ। एका जोती घर साचे जगे लट लट, शब्द सिँघासण डगमगाईआ। दुरमति मैल दर दुआरे कट्ट, निर्मल जीअ कराईआ। शब्द पहनाए तन साचा पट, लज पति आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे शब्द वर, मुख सगन शब्द लगाईआ। मुख सगन शब्द छुहारा लाया, हरि साचे दीन दयाले। जगत विहारा आप कराया, तोड़े जगत जंजाले। साची धारा शब्द चलाया, सदा करे प्रितपाले। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्यारा इक्क रखाया, गुरमुख निभ जाए नाले। जगत प्रीती चरन प्यार, नित नित आप रखांयदा। जुग जुग हरि लै अवतार, हरि हरि संत तरांयदा। करे खेल अपर अपार, भाणा भाणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले, आप कराए

आपणे मेले, दर दरबारे हरि निरँकारे सच जैकार बुलांयदा। हरिसंगत भेंट जगदीस सीस, आपणा आप वारया। वेखे खेल बीस इक्कीस, नूरी जोत कर उज्यारया। सृष्ट सबाई गाए दन्द बतीस, सोहँ होवे जै जैकारया। चार वरन रखाए इक्क हदीस, साचा मार्ग ला रिहा। गुर संगत करे ना कोई रीस, गुर पूरा विच समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिन्नां लोकां चरनां हेठ झसा रिहा। गुरमुखां देवे माण, हरि अग्गे सीस निवाईआ। आपे बैठ बण नादान, गुरसिख साची सेवा लाईआ। मंगे एका वर वरदान, भुल्ल कोए ना जाईआ। खेले खेल श्री भगवान, मुल्ल कोए ना लाईआ। देवण आया एका दान, अन्तिम चिन्दया दए मिटाईआ। साचा बख्शे चरन ध्यान, गुर संगत संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रीती आप बणाईआ। आपणी रीत आप चलाई, करया कलि प्यारे। गुरमुख साचे मात जगाई, सीस बंधाए हरि दस्तारे। गुर पूरा मात आप अख्वाई, दिवस रैण अन्दर वसे, कदे ना होवे बाहरे। गुर संगत तेरी धन्न कमाई, गुर गोबिन्द लगाया आपणे पहरे। दर घर साचे दए वधाई, गुर संगत तेरा माण गुरसिख तेरी दस्तारे। आपणी छड्ड बैठा चतुराई, गुरमुखां आत्म रिहा प्रनाई, हरि साचा सुलाहकारे। ना होवे कदे जुदाई, चरन प्रीती रिहा निभाई, अट्ठे पहर ख़बरदारे। चोरां यारां रिहा हटाई, अट्ठे पहर वेखे थांउँ थाँईं, लुकया कोई रहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ दर्शन देवे इक्क वर, दर घर आउँणा वाहो दाहीआ। सिँघ दर्शन तेरी जुड़ गई जोड़ी, प्रभ साचे घोड़ चढ़ाईआ। पहली वेरां दर घर आया आपे बौहड़ी, तेरी तोड़ निभाईआ। नौ दुआरे कढ्ढे वासना खोटी, आपणी झोली पाईआ। गुर संगत वेखणा जिस जमाल, दिवस रैण कराईआ। लिक्ख लिक्ख भरया हरि भण्डार, अतोल तोट रहे ना राईआ। आपे चढ़या दो जहान, कोई लाह ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिन्नां लोकां करे कुड़माईआ। आपे पुरख सुजान स्वामी, आपे गुणी गहीरा। आपे देवे जिया दान निहकामी, कटे हउमे पीड़ा। रैण अन्धेरी मिटाई, लेखे होए काया जीअड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां बन्न्हे बेड़ा। तिन्न लोक प्रभ धार, जुग जुग आप चलाईआ। आपे रिहा सर्ब पसार, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, धरतमात ख़ुशी मनाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरमुखां होए सहाईआ। गल पाए फूलन हार, साची नारी वड्याईआ। आपे कन्त भतार, दर घर साचे रिहा कराईआ। ना कोई भुल्ले जीव गंवार, प्रभ रचन रचाईआ। मेटण आया धुँदूकार, साची जोत करे रुशनाईआ। मनमुखां मारे मार, गुरसिक्खां दए वड्याईआ। गुरसिख करे प्यार, साची सेव कमाईआ। गुणवन्ता हरि गुण विचार, अचरज खेल रचाईआ। साचे संतां करे प्यार, शब्द शृंगार तन कराईआ। जुग जुग जाणे आपणी

कार, गुरमुख आपे संग रखाईआ। लोकमात प्रभ पाए सार, लक्ख चुरासी तेरा यार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द सिक्दार बणाईआ। गुरमुख रहण ख़बरदार, पुरख अबिनाशी होए सहार, निहकलंक लए अवतार, शब्द डंक अपर अपार, तिन्नां रिहा वजाईआ। शब्द डंक वजावण आया, कलिजुग ताल अवल्ला। सतिजुग तन पहनावण आया, मातलोक वसाए चारे कुन्टां विच इक्क महल्ला। आप आपणा संग रलाया, नाल रलाया गोबिन्द डल्ला। माझे देश भाग लगावण आया, कर कर वल छल्ला। गुरमुख सोए जगावण आया, फड़ सोहँ साचा भल्ला। मनमुख जीवां मिटावण आया, जोती जामा कर कर हल्ला। गुर संगत दे मति समझावण आया, गुर शब्दी साचा रल्ला। एका तत्त समावण आया, होए सहाई जल थला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सद वसे निहचल धाम अटला। निहचल धाम प्रभ वसणहार, लोकमात कलि आया। सतिजुग राह प्रभ दसणहार, जुग जुग भेख वटाया। गुरमुखां हिरदे प्रभ वसणहार, हरि आपणी बणत लए बणाया। मनमुखां नूं झस्सण वाला, प्रभ डण्डा रिहा उठाया। लक्ख चुरासी पैरां हेठ रक्खण वाला, नंगी पैरीं सेव कमाया। गुरमुख साचे रक्खणहारा, अट्ठे पहर देवे पहरा, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, आवे जावे अन्दर बाहर गुप्त जाहरा। गुप्त जाहर प्रभ अभेद, जीव ना जाणे कोए। पंजवें अन्दर आसण लाया, शब्दी जोती होए। शब्द सिँघासण दए सजाया, उत्ते आप खलोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तेरा वस्सया घर, गुर पीर रहे ना कोए। गुर पीर रहण ना पाए, गुर संगत मन्नणा कहणा। हरि हरि दर्शन प्रभ चरन दुआरे, नेत्र लोचन नैणा। दिवस रैण प्रभ करे प्यारे, साचा साक सज्जण मात पित भाई भैणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सद वसे धाम न्यारे। गुर संगत धाम अवल्ले बहिणा। धाम अवल्ला सच तख्त, हरि सुल्ताना आप बिराज्जया। लिखणहारा आपे लिख्त, आपे जाणे आपणा काज्जया। शब्द जणाए वाक भविख्त, भाग लगाए देस माज्झया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख साचे दए वड्आया, सिर रक्खया सीस ताज्जया। ताज सीस जगदीस, गुरमुख हथ्थ बन्न्हाया। मस्तक टिक्का लाए बीस इक्कीस, पंचम रंग चढ़ाया। एका छत्र झुलाए हरि हरि सीस, लेखा लिखणहार अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जुग बणत बणाया। गुरमुख तेरी सच सिर दस्तार, प्रभ साचे आप उठाईआ। आपे रक्खे विच संसार, सम्मत इक्की रंग चढ़ाईआ। सृष्ट सबाई करे प्यार, एका रंग रिहा रंगाईआ। चार वरनां मीत मुरार, साचे शब्द जणाईआ। चारों कुन्टां जै जैकार, दिल्ली तख्त सुहाईआ। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, गुरमुखां दए वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्वी करे विहार, शब्द सुनेहड़ा दए घलाईआ। दो जहानां पावे

सार, लोआं पुरीआं धार बंधाईआ। पंज मुखी सीस अपार, गुरमुख सचे लए टिकाईआ। हरि फड़ शब्द कटार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची नींह आपे रिहा रखाईआ। सतिजुग साची नींह रखा के, हल्ला नाम करावणा। अमृत आत्म मींह बरसा के, प्रभ लोभ हँकार दूर करावणा। साढे तिन्न हथ्थ सीआं लेख मिटा के, गुरमुख साचे गोद उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी एका राज, शब्द सरूपी साचा ताज, आप आपणे सीस टिकावणा। शब्द सीस प्रभ ताज टिकाए, देवे धुर फ़रमाणा। धुर फ़रमाणा लेख लिखा के, सत्तां दीपां देवे ब्रह्म ज्ञाना। आप आपणा शब्द जणा के, राज राजाना बख्शे चरन ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क उडाए सच बिबाणा। सच बिबाणे आपे चढ़, डंक वजावणा। सुरती शब्दी लए फड़, शब्द डोर बंधावणा। आपे बैठे अन्दर वड़, दिस किसे ना आवणा। नौ खण्ड पृथ्वी साचा घाड़न घड़, सच सुनेहड़ा इक्क सुणावणा। पुरख अबिनाशी आपे लड़, काया गढ़्ह हँकारी आपे ढाहवणा। राजा राणा शब्दी फड़, निहकलंकी हुक्म सुणावणा। दूजा अक्खर कोई ना जाणा पढ़, सोहँ जाप जपावणा। शब्द गुर ना सीस ना धड़, हर घट आप टिकावणा। जोत सरूपी अगे खड़, दे मति जग समझावणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुर संगत तेरा मिल्या वर, साचे दस्तार टिकावणा। गुर संगत तेरा सिरोपा, कलिजुग अन्तिम पाया। लक्ख चुरासी कटे फाह ना सूझे थाँ, गुर चरनी चित लाया। वेले अन्तिम पकड़े बांह, साचा मीत अख्वाया। गुरमुख कोई ना करे नांह, प्रभ साचे हित्त वधाया। सद देवणहारा ठंडी छाँ, हाढ़ सतारां इन्द्र सेवा लाया। आपे बणया पिता माँ, गुरमुख साचे गोद उठाया। चारों कुन्ट उडणे कां, पंखी पसू कोए रहण ना पाया। ना कुछ पीणा ना कुछ खां, गुर संगत तेरा प्यार अधार रखाया। आपे बैठा हो हो नीवां, गुर संगत उप्पर सीस टिकाया। लेख चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीआं, साची दरगाह धाम सुहाया। गुरमुखां आत्म प्रेम रस प्रभ भर भर चूलीआं पीवण, तृष्ना रहे ना राया। पुरख अबिनाशी होया वस, गुर संगत सेवा आपे लाया। प्रेम निराला तीर मारे कस, गुर चरनी सीस झुकाया। राह साचा आपे रिहा दस्स, पड़दा विहला रहण ना पाया। बेमुख जाए नस्स, नौ दुआरे राह वखाया। जिस मिलणा दर घर साचे हस्स, दोए जोड़ परे सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे साचा वर, आपणा मूल चुकाया। गुर संगत तेरी दात, प्रभ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। आपे जाणों आपणी ज़ात, साची कुल मिले वड्याईआ। एका मेला कमलापात, साचा सईआ जगत सरनाईआ। साचा बीआ डाली पात, फल फुलवाड़ी आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतारां हाढ़ी गुर संगत तेरी जड़्ह लगाईआ। गुर संगत जड़्ह लगाए, मात आकाशया। भेख

पखण्डा रहण ना पाए, हरि वेखे जगत तमाशया। शब्द डण्डा हथ्थ उठाए, कलिजुग अग्गे अग्गे बहि बहि हास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे जगत वर, साचे मण्डल साची रास्सया। कलि कल्कि अवतार कला कल धारया। वेखे खेल जल थल की, जोती नूर कर अकारया। पावे भेव जीव जन की, शब्द डोर अपर अपारया। करे पछाण तन मन की, सुरती सुरत वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, पंचम दर आप खड़, लक्ख चुरासी वेख वखा रिहा। पंचम घर हरि अपार, हरि सुहाया। आपे बैठ सच्ची सरकार, त्रै त्रै मेल मिलाया। सत्तवें जोती कर अकार, छेवें शब्द धुन आपार, पंचम पवण रूप अधार, पंचम जोत सुहाया। आपे जाणे जानणहार, चौथा दर दए खुल्हाया। त्रैगुण माया कर त्यार, पंचम बैठा हुक्म सुणाया। पंचम पंचां दे प्यार, बीस पंज नाल रलाया। त्रै त्रै वेखे आप करतार, तिन्नां रूप वटाया। आप आपणी किरपा धार, लक्ख चुरासी दए उपाया। आपे पाले पालणहार, राजक रिजक रहीम अख्वाया। साची घालण घाले घालणहार, जुग जुग वेस करेंदा आया। पत्त डाली वेखे विच संसार, साचा माली आप अख्वाया। आपे खाली भरे भण्डार, भरनहार रघुराया। आपे लए महल्ल उसार, आपे जोती दए जगाया। आपे शब्द कराए जै जैकार, आपे रागां विच समाया। आपे हरि दए हुलार, वेद विदांता आप अख्वाया। आपे सुरसती करे प्यार, प्रेमी बीन इक्क वजाया। आपे जोगी जगत करे अधार, नारद मुन समझाया। आपे वसे अद्धविचकार, छत्ती रागां रिहा अल्हाया। आपे जोग जुगीशर नार, शिव सतीआं संग बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण त्रै त्रै वेखे तेरा रंग, पंचम दुआरा लँघ, दिस किसे ना आया। पंचम घर मता पकाया, लक्ख चुरासी उपावणी। चौथा घर इक्क वसाया, सुरत शब्द बेहावली। त्रैगुण माया माण दवाया, सृष्ट सबाई आप उपावणी। ब्रह्मा सेवा साची लाया, उत्पत रूप अख्वावणी। आप आपणा भेख वटाया, विष्नूं वेस करावणी। आपे नर नरेश अख्वाया, सभ देवे रिजक सबावणी। शिव शंकर फड़ के हुक्म जणाया, जो बणया सो ढाहवणी। सच वस्त प्रभ आपणे हथ्थ रखाया, त्रैगुण समावणी। त्रैगुण माया तृष्ना ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचावणी। पंचम घर दर दरवाज़े दर दहिलीज्जया। वेखे खेल गरीब निवाज़े, लक्ख चुरासी बीज बीज्जया। जीव जन्त जो साजण साजे, लेखा चुक्के लोक तीज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त हाढ़ सतारां रच्चया। सच घर सुल्तान, उठ उठ जागया। आपे वेखे मार ध्यान, उपजे इक्क वैरागया। कवण सुवेला मिटे निशान, कलिजुग काले धोवे दाग़िआ। मातलोकी वेख वखान, जोत सरूपी आवे भागया। ना वसे किसे मकान, सम्बल नगरी मिली आज्ञा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, पंच दुआरे वेख हरि, आपे वेखे हँस कागया। पंच दुआरा छड्ड, लाड लडांयदा। लक्ख चुरासी लोकमाती जो दए कढ्ढ, ना कोई गोद उठांयदा। सभ दीआ कंडां रिहा वढ्ढ, अग्गे हो ना कोई बचांयदा। ना कोई वजे सारंगा ढड्ड, गौड़ी पौड़ी कोए ना गांयदा। गुरमुखां इक्क लडाए लड्ड, आत्म गीत इक्क सुणांयदा। जीव जन्त खाली दिसण हड्ड, नाम रंग ना कोई चढ़ांयदा। काया रैण अन्धेरी खड्ड, दीपक जोत ना कोई जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे इक्क वर, आप आपणा संग निवांयदा। पंचम दाता पंच तजाए, पंचम मेल मिलांयदा। पंच ज्ञाना पंच जणाए, पंचम तेल चढ़ांयदा। पंचम माता पंचम पिता आप अख्वाए, पंचम गोद उठांयदा। पंचम अन्दर पंचम बाहर पंचम करे तन शृंगार, पंचां ख़ाक मिलांयदा। पंचां भरे शब्द भण्डार, पंचां मारे डाहढी मार, पंच पंचां विच छुपांयदा। पंचम मेला दर दरबार, पंचम देवे दर दुरकार, पंचम पंचां रंग वटांयदा। पंचम सांझा मीत मुरार, पंचम कोए ना पावे सार, पंचां एका दूजा भउ चुकांयदा। पंचम सच सच्चा सच्यार, पंचम कूड़ कूड़ा कुड़यार, पंच विचोला आप अख्वांयदा। पंचम ढोला शब्द धुन्कार, पंचम बोला विकार हँकार, पंचम पंचां दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचां पंचां जोड़ करो निमस्कार। पंचम मात जगाए, पंचम सुवालीआ। पंचम जोत जगाए, पंचम रैण अन्धेरी घटा कालीआ। पंचम वरन गोत मिटाए, पंचम पत्त ना दिसे डालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल वाली दो जहानीआ। करते कीमत ना जाणे, कर्म ना जाणे रेख। आप आपणा ना पछाणे, प्रभ कवण करे वेस। जीव अञ्याण ना जाणे, हरि भुल्लया गुर उपदेस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर रिहा वेख। कवण पर्दा कवण उहला, कवण भेव छुपाए। जिस जन बणाया काया चोला, बाहर रहे ना राए। शब्द सुणाया साचा ढोला, भुल्ल रुल ना लाल गंवाए। दर द्वार जो होया गोला, हँकार विकार क्यों तन वसाए। प्रभ तोलणहारा साचा तोला, साचा तोल तुलाए। सच दुआरा एका खोल्हा, धर्म कंडे रिहा चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रसना चल्लया हँकारी बोला, आपे दए सजाए। रसना बोल तन मन फिका, दर घर मूल ना भाया। गुरबचन बोल ना जाणे निक्का, शब्द वडा वड अख्वाया। जिस जन मस्तक लाया नाम टिका, सो क्यों मनों भुलाया। चरन दुआरे जो जन विका, हउमे रोग रहे ना राया। आपे जाणे भेव जीअ का, जीव जन्त विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाया। मति बुध अञ्याण, ज्ञान ना जाणया। आपे बण जगत प्रधान, आपणा रंग ना माणया। ना सुझे पीण खाण, अट्ठे पहर रहे नूरानया। धृग धृग धृग जीवण जीण, जो चले ना प्रभ के भाणया। दिवस रैण तड़पे जिउँ जल मीन, मिले

ना ठण्ढा पाणीआ। कोए ना करे ठांढा सीन, रसना रस फिरे हलकानीआ। मिले ढोई ना लोकां तीन, जिस छड्डया पुरख सुजानीआ। आपे भन्ने हँकारी बीन, फड़ शब्द तीर कमानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलि करे सर्ब पछाणीआ। काया कपड़ रूप रंग जिस जन तन चढ़ाया। जगत नहावण नहाता छप्पर, सर सरोवर जिस वखाया। विसरया हरि माई बप्पड़, मैं मैं तूं तूं भरम चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया। रोवत रोवत रो रहे, रोवण किसे ना आया। नेत्र नेत्र मुखड़ा धोवत धोवत धोवत धो रहे, गुरमुख कोए ना मैल गंवाया। मनमुख सोवत सोवत सौं रहे, गूढ़ी नींद ना कोए जगाया। गुरमुख साचा बीज बोवत बोवत बो रहे, प्रभ आपणी हथ्थीं आप बिजाया। मनमती मानस जन्म खोवत खोवत खो रहे, गुरमति दए तजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट वेखे थांउँ थाँईंआ। कवण नैण जग नेत्रा, कवण प्रेम प्यार। कवण वेख काया खेत्रा, तन लग्गी अग्ग तत्ती हाढ़। ना कोई रुत्त बसंत चेत्रा, फल फुलवाड़ी होई उजाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल जिस जन घड़या घाड़न घाड़। घाड़नहारा घड़ रिहा, जन माटी भाण्डे साज। आपे अन्दर वड़ रिहा, करे आपणे काज। मनमती बैठा दड़ रिहा, गुरमती रक्खे लाज। उप्पर चोटी आपे चढ़ रिहा, सीस रक्खे शब्द ताज। आपे पंचां नाल लड़ रिहा, दिवस रैण देवे भाज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, आप सुवारे काज। काया माटी जगत खेह, अन्त ना कोए सहाईआ। दर घर साचे लग्गा नेंह, मनमती तोड़ तुड़ाईआ। अमृत आत्म कोए ना बरसे साचा मेंह, तन अग्नी रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरवेशा दिस ना आईआ। मंगण मंग मंगती, चरन कँवल कलि प्यार। हरिजन उधरे पार। साचा मेला मेल संगती, प्रभ पार उतारनहार। काया चोली गुर रती नाम रंगती, कंचन चाढ़्हे रंग अपार। हउमे कढ्ढे वासना गन्दती, साचा बख्शे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, डुबदा बेड़ा जाए तार।