पुस्तकालयभाग ५

२० हाढ़ २०१३ बिक्रमी हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड मैहणीआं ज़िला अमृतसर

जगत विछोड़ा जुगो जुग, हरिभगत सुहागी मेल। गुरसिख माणक मोती चुग, प्रभ जुग जुग रंग रंगाए नवेल। लोआं पुरीआं वेखे झुक झुक, आपे खेलणहारा खेल। लक्ख चुरासी झूठी जूठी चारों कुन्ट पए थुक्क, ना कोए सज्जण सुहेल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन चढ़े शब्द तेल। जगत जुदाई जुग जुग गुरमुख जगाया। हरिभगत

कुड़माई जुग जुग, जुग जुग शब्द ताज सीस पहनाया। मिले वड्याई जुग जुग, जुग जुग मंगलाचार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विछोड़ा जुगो जुग, कलिजुग अन्तिम दए मिटाया। जुग जुग लहिणेदार, हरि वडा शाह सुल्ताना। गुरमुख देवण देवणहार, कलि करे आप पछाणा। हरि दर्शन नैणा नैण मुँधार, मन चुक्के माण अभिमाना। नारी मेला कन्त भतार, हरि मिल्या श्री भगवाना। हरि संत शब्द प्यार, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। दर भरया रहे भण्डार, दातां देवे गुण निधाना। जुग जुग करे कराए साची कार, गुरमुख साचे मेल मिलाना। शब्द कराए तन शृंगार, हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना। साचे घोड़े कर अस्वार, पार कराए दो जहानां। इक्क वखाए महल्ल अटल उच्च मनार, दीपक जोती इक्क जगाना। जोत सरूपी कर अकार, शब्द सुणाए सच तराना। अनहद खिच्चे आप सितार, धुनी नाद वज्जे महाना। आपे सुणे सुणाए सुणनेहार, आपे रूप वटाए गोपी काहना। आपे सुरत शब्दी कन्त भतार, आपे आपणी सेज हंढाना। आप आपणा करे प्यार, आप आपणे विच समाना। आप आपणा वेखे रूप अपार, आप आपणा लेख लिखाना। आपे भूप सच सरूप सच्ची सरकार, आपे राज राजान शाह सुल्ताना। आपे बैठ तख्त सच्चे दरबार, लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना। आप बणाए कंचन गढ़्ह अपर अपार, चार दीवार ना कोई रखाना। बैठे चढ़ नर निरँकार, दिस किसे ना आना। ना कोई काम क्रोध लोभ मोह हँकार, हरि एका रूप समाना। त्रैगुण माया ना दीसे पसर पसार, पंज पंझी ना मिले निशाना। हड्ड मास नाड़ी रत ना कोई आकार, एका एक डगमगाना। रूप रंग ना पावे कोई सार, सीस जगदीस ना कोई रखाना। ना कोई कपड़ रूप अपार, बस्त्र शस्त्र ना कोई बिबाणा। ना कोई संगी साथी सगला यार, ना कोई दीसे मीत मुरार, ना लाए कोई यराना। ना कोई डंक मृदंग ढोल नगार, वजाए ताल गुण निधाना। जोधा सूरा बलि बलि ना कोई बलकार, ना कोई चतुर सुघड़ स्याणा। आपे जाणे आपणी धार, हरि आपणे रंग समाना। त्रैगुण रूप अनूप अपार, सति सरूप सच सुघड़ स्याणा। आपे जाणे आपणी धार, शब्द समग्री इक्क अपार, हरि साची वस्त रखाना। आपे वंडे वंडणहार, पुरीआं लोआं वंड वंडाना। पवण सुवासी कर त्यार, प्रभ साचा संग निभाणा। दर पंच मेल मिलार, तिन्नां एका एक निशाना। चौथा पद घर अपार, संत सुहेले साचे सद्द, प्रभ देवे साचा दाना। त्रैगुण माया बद्धा बध्ध, ना कोई जाणे उच्चा लभ्मा कद्द, सृष्ट सबाई लए पसार। ब्रह्मा उपजे विष्नूं यद्द, वेद विदांता हरि शब्द धुन्कार। शब्द सरूपी पीवे मध, नाभी कँवली सदा ख़ुमार। पुरख अबिनाशी आपणी गोद लडाना लड, आपे खेल खिलावणहार। सच दुआरा ल्या छड्ड, पुरी ब्रह्म महल्ल उसार। वेले अन्तिम पुरख अबिनाशी देवे कढ्ढ, गुरमुख साचे संत सुहेले सीस बन्ने दस्तार। धर्म निशाना देवे गड्ड, सोहँ होवे जै जैकार। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले जुग जुग विछड़े यां आपे मेलणहार। जगत विछोड़ा अन्ध, गुरमुख पन्ध मुकाया। प्रभ ख़ुशी कराए बन्द बन्द, आत्म जोती चन्द चढ़ाया। रसना गाए बत्ती दन्द, मदिरा मास गन्द तजाया। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, परमानंद विच समाया। आपे ढाहे भरमां कंध, पिता पूत एका मार्ग लाया। कोई ना दीसे भाग मन्द, जिस घर प्रभ साचे चरन छुहाया। नंगी होवे ना कदी कन्ढ्ढ, हरि आपणा हथ्थ टिकाया। धर्म राए ना देवे दंड, प्रभ साचे दर दुरकाया। धुरदरगाही एका नाम रिहा वंड, जोत सरूपी लै के आया। मनमुख जीवां जूठी झूठी चुक्की पंड, ना कोई सके भार वंडाया। गुरमुखां आत्म पाए ठंड, हरि जोती दरस दिखाया। प्रभ फड़े हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, वेखे खेल विच ब्रह्मण्ड, लक्ख चुरासी देवे दंड, दंडणहार आप अख्वाया। पल्ले किसे ना दिसे नाम गंढ्ढ, जगत विकारा बैठे वंड, नार दुहागण होई रंड, पुरख अबिनाशी साचा कन्त ना कोए हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा विछड़या मीत, आप आपणे रक्खया चीत, जुग जुग परखणहारा नीत, बैठा रहे सदा अतीत, किसे हथ्थ ना आए गुरदुआरे देहुरे मन्दिर मसीत, घर साचे डेरा लाया। घर साचा शाह सुल्तान, आपणा साज्जया। ना कोई मन्दिर ना मकान, हरि दिसे गरीब निवाज्जया। ना कोई जंगल जूह उजाड़ बीआबान ना कोई अस्त्र शस्त्र हाथी घोड़ा ताज्जया। ना कोई जोधा दिसे सूर बली बलवान, ना कोई दीसे मुलां काजिया। ना कोई पीण ना कोई खाण, ना कोई दीसे धरत निशान, ना कोई मारे जन अवाज्जया। आपे जाणे आपणी शान, जोत सरूपी हरि भगवान, आपे रक्खणहारा लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संत सुहेले साचा मेल कराए चरन कँवल कलि चरन उप्पर धवल एक कराए साचा हाज्जया। चरन कँवल जन धूढ़, मस्तक लाईआ। चतुर बणाए मूर्ख मूढ़, आत्म जोती नूर सवाईआ। काया रंग चढ़ाए गूढ़, दुरमति मैल जाए धोती, हरि शब्दी मेल मिलाईआ। जगत नाता कूड़ो कूड़, बिन गुर पूरे कोए ना पार लँघाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, नाता तोड़े, घर साचे पिता पूत ना करे निन्दया। पित्ता पूत पति एक है, रक्खणहार करतार। हरि शब्द साचा सूत है, प्रभ बन्ने सर्ब संसार। हरि नाउँ वडा दूत है, सद रहे पहरेदार। काया माटी पंचक पंच भूत है, घर वसे निरँकार। जगत तृष्ना झूठा सूत है, मनमुखां वणज वापार। हरिजन साचे दर घर साचे सच सपूत है, प्रभ परखे परखणहार। वेख वखाणे चारे कूट है, वजाए शब्द डंक अपार। शब्द हुलारा रिहा झूट है, गुरमुख साचे लाए पार। आवण जावण जाए छूट है, जो जन दर्शन पाए दर दरबार। एका घर एका दर ना कोई दूजी दिसे कूट है, प्रभ मेले मेलणहार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत

दुलारे, आप कराए वणज वपारे चरना सच्चा प्यार। चरन प्यार सच्चा नाता, प्रभ साचा मात वखांयदा। जगत मेला पुरख विधाता, गुर चेला राह वखांयदा। रूप अनूपा कमलापाता, सति सरूपी रंग वटांयदा। शाहो भूप उत्तम ज़ाता, ज़ात पात विच ना आंयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, दिवस रैण एका रंग समांयदा। अन्दर बाहर वेखे मार झाता, गुरमुख कवण सुवेले हरि गुण गांयदा। गुरमुख बणाए सच बराता, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। आपे बणे पिता माता, मस्तक लहिणा पूर्ब कर्म चुकांयदा। धुर दरगाही देवे दाता, शब्द गहिणा तन पहनांयदा। पंच विकारा नेड़ ना आए नार कमज़ाता, प्रभ साचा दुरकांयदा। एका शब्द सुणाए साची गाथा, ओंकारा देस सुहांयदा। आप चढ़ाए साचे राथा, पार किनारा इक्क वखांयदा। साचा मेला त्रैलोकी नाथा, दर दुआरा बंक सुहांयदा। आपे होए अकथना अकाथा, कथ कथ कोए भेव ना पांयदा। सर्बकला आपे समराथा, जुग जुग भेख वटांयदा। लेख चुकाए साढे तिन्न तिन्न हाथा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। मस्तक लहिणा वेख वखाए साचे माथा, कौस्तक मणीआ तिलक लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, दरस तीजे नैणा आप वखांयदा। शब्द अनादी आपे बोल, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। बोध अगाधी तोले साचा तोल, साचा कंडा नाम लगांयदा। सच ब्रह्मादी वसे कोल, दस्म दुआरी कुण्डां लांहयदा। शब्द सिँघासण करे चोल्ह, जोती नूर इक्क रखांयदा। नाद अनादी वज्जे ढोल, हरि दोहरा ताल लगांयदा। चरन कँवल कँवल चरन गुरसिख प्रीती घोल, एका रंग महल्ल वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, कला सोल दया कमांयदा। सोलां कल कलिजुग धार, रैण अन्धेरी छाईआ। प्रगट होवे नर निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। ना कोई बस्त्र शस्त्र तीर कटार, तीर बन्दूक ना हथ्थ उठाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ दो धार, चारों कुन्टां वेख वखाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, चारे कूटां वेख वखाईआ। आप आपणी जोत धार, दहि दिशा भेव खुल्हाईआ। जोत निरँजण कर अकार, लक्ख चुरासी वंड वंडाईआ। साचा अंजन कर त्यार, सोहँ गुरसिख नेत्र पाईआ। दु:ख भंजन प्रगट विच संसार, चरनी धूढ़ मजन इक्क कराईआ। जोती नूर कर आकार, शब्द घोड़े पौड़ उठाईआ। लोआं पुरीआं मारे मार, ब्रह्मा शिव दए दुहाईआ। करोड़ तेतीसा हाहाकार, निहकलंकी जोत जगाईआ। नीली छत्तों आया बाहर, एका डंक शब्द वजाईआ। राज राजाना शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, राउ रंका रिहा जगाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरी धार, नर हरि साचा रिहा चलाईआ। पुरख अगम्मा प्रगट हो विच संसार, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाईआ। सत्तां दीपां मारे मार, ब्रह्मण्ड पए दुहाईआ। लक्ख चुरासी ना कोई दीसे मीत मुरार, धर्म राए दी फाँसी गल लटकाईआ। गुरमुख विरला संत सुहेला उतरे पार, जो हरि चरन रहे सच्ची

सरनाईआ। कलिजुग माया ममता बद्धा भार, जूठ झूठ सिर उठाईआ। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, संग मुहम्मद चार यार दए दुहाईआ। ईसा मूसा होए ख्वार, चीना रूसा संग निभाईआ। करे खेल कलि करतार, कुरान हदीसा ना कोए गाईआ। जोधा सूरा वड बलकार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। लहिंदी दिशा लहिंदी धार, आपे रिहा वहाईआ। अमाम मैहन्दी जोत उज्यार, रंग गूढ़ा लाल चढ़ाईआ। अञ्जील कुरान इक्ट्ठी हो हो बहिंदी, कलिजुग अन्तिम दए सलाहीआ। प्रभ दा भाणा अन्तिम सहिंदी, सम्मत अठारां पए दुहाईआ। उत्तम नबी रसूल दी एका गाहे गहिंदी, हरि साची लखत लिखाईआ। लाड़ी मौत आपणी हथ्थीं लाए मैहन्दी, सगना चूड़ा हथ्थीं पाईआ। धर्म राए नूं उठ उठ कहिंदी, कलिजुग लज पति मेरी शरम गुवाईआ। मैं दर घर तेरे मूल ना बहिंदी, लोकमात जावां कर कर धाईआ। रसना उठ उठ मूंहों कहिंदी, कुंवार कन्यां लभां वर, लक्ख चुरासी एका नाउँ तेरा जवाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, आपणी अक्खीं वेखां जा जा ढैहन्दी, तेरा घर द्वार वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां दे दे वर, धरत मात रही कुरलाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, दर राए धर्म पुकारे। किरपा कर इक्क अपार, प्रगट विच संसारे। एका दे सिर प्यार, मारां जीव जन्त गंवारे। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, पहलां जा करां निमस्कारे। सम्बल नगरी धाम अपार, जगे जोत इक्क गिरधारे। गौड़ ब्रह्मण पूत प्यार, उच्चे पर्बत टिल्ले पत्थर पाड़े। प्रगट होए एकँकार, एका धार बन्न्हे संसारे। इक्क कराए शब्द जै कार, चारों कुन्ट जै जै कारे। वरन बरन ना दीसे चार वरन ना मिले ढोई, सृष्ट सबाई रही रोई, हरि बिन अवर ना दीसे कोई, पुरख अबिनाशी मन्न अरज़ोई, दर साचे रही पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती देवे वर, सोलां सोलां कर विचार। दर घर साचे कर सलाह, एका मता पकाया। पुरख अबिनाशी जगत मलाह, लोकमात विच आया। जन भगतां दस्से साचा राह, मार्ग साचा लाया। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांह, आपणा भेव छुपाया। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे शब्द वर, जुग जुग विछड़े कलिजुग अन्तिम दए मिलाया। जगत विछोड़ा कट, घर सुहांयदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका साचा हट्ट खुल्हांयदा। आत्म जोती लट लट, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। होए प्रकाश काया मट, घट घट नज़री आंयदा। लेखा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, काया सरोवर आत्म अमृत इक्क वखांयदा। जोग अभ्यास तप जप सचा हठ, गुर चरन प्रीत रखांयदा। काया मन्दिर जूठा झूठा अन्तिम जाए ढठ्ठ, ना फेर कोए बणांयदा। राए धर्म उलटी गेड़े लट्ठ, कुम्भी वास रखांयदा। गुर चरन दुआरे इक्क इक्ट्ठ, हरिसंगत मेल मिलांयदा। ना कोई दीसे शिवदवाला मट्ठ, आप आपणी दया कमांयदा। हरि

दर्शन लोचण नेत्र नठ्ठ, निज आत्म रूप वटांयदा। पल्ले बन्ने नाम गट्ठ, दो जहान संग रखांयदा। धुर दरगाही साची वत्थ, एका नाम रखांयदा। सर्बकला आपे समरथ, दंडणहार सर्ब अख्वांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, घर घर मन्दिर अन्दर जो जन दर्शन पांयदा। पंच विकारा पाए नत्थ, डोर आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग विछड़े मीत मुरार, बख्शणहार चरन प्यार, होए उधार पंच विकार हरिजन भाण्डा भरम भउ भनांयदा। तोड़ गढ़्ह हँकार, काया गढ़्ह भरम भउ कढ्ढया। बख्शे चरन प्यार, पंच विकारा हरिजन वढ्ढया। दो जहानी पावे सार, साचा मेला मीत मुरार, जोती नूर अगम्म अपार , शब्द धार लडावे लड्डया। इक्क सुहाए बंक द्वार, हरि हरि साचा साजणहार, ना कोई दीसे चार दिवार, ना पाई उप्पर छत्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला इक्क घर, जुग जुग दे समझावे मत्तया। मति बुध्ध मन तन विचार, प्रभ साची जोत जगाया। पंच तत्त झूठा वणज वपार, वरन गोत भरम भुलाईआ। साचा शब्द हट्ट वणजार, घर साचे वस्त टिकाईआ। नौ खण्ड दर जगत माया पसर पसार, मीत मुरार दिस ना आईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, शब्द सिँघासण बैठा आसण लाईआ। आपे बैठा कर बन्द किवाड़, ना कुण्डा कोई लाहीआ। पहरेदार पंचम धाड़, मनमुख जीव रही दुरकाईआ। गुरमुख साचा संत सुहेला आए दर दरबार, शब्द कटार तन पहनाईआ। चोरां यारां ठग्गां करे ख़बरदार, एका सोहला गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गाईआ। पुरख अबिनाशी ख़बरदार, अन्दर देवे बूहा लाहीआ। भीड़ी गली राह अपार, गुर शब्दी पार लँघाईआ। आपे होए पिछे अगाड़, साचा लाड़ा घोड़ चढ़ाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, आप आपणी दया कमाईआ। वा लग्गे ना तत्ती हाढ़, अमृत धारा सीतल इक्क वहाईआ। ना कोई दीसे बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी नज़र ना आईआ। ना कोई दीसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, महल्ल अटल ना वेख वखाईआ। जोत सरूपी इक्क अकार, नूरो नूर सुवाईआ। शब्द डंक धुन अनाहद वज्जे साची तार, शब्द सुरंगा आप हिलाईआ। शब्द सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, आपे सुणनेहार अख्वाईआ। राग नाद ना पावण सार, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। धुर दरगाही दर सच्चा दरबार, धर्म अखाड़ा इक्क लगाईआ। जोत निरँजण कर त्यार, लोकमात विदा कराईआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, उत्तम जाति नाउँ रखाईआ। बूंद स्वांती ठंडी धार, अमृत आत्म झोली पाईआ। दीपक जोती कर उज्यार, आपणी हथ्थीं जोत जगाईआ। शब्द नाद अपर अपार, साचा डंक वजाईआ। दस्म दुआरी महल्ल उसार, प्रभ साचे विच टिकाईआ। चारों कुन्टां बन्द किवाड़, दिस किसे ना आईआ। शब्द सरूपी कर कर वाड़, आपे बन्द कराईआ। सुरती लाए एका पाड़, आत्म नाम रखाईआ। परम आत्म तेरी धार, उप्पर नीचे आईआ। नौ दुआरे खोल्हे

बाहर, नौ खण्ड खण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ। नौ दुआरे जगत नाता, प्रभ साचे मात रखाया। लक्ख चुरासी दित्ती दाता, विकार हँकार अकार जूठा झूठा पसर पसार, पल्ले गंढ्ढ बन्न्हाया। आपे वस्सया हरि हरि बाहर, माया ममता जगती धार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार चुकाया। नौ दुआरे वेखे गुप्त ज़ाहिर, कोई ना पावे किसे सार, जीव जन्त फिरे हलकाया। गुरमुख विरला उतरे पार, जिस जन बख्शे चरन प्यार, आत्म सांतक सति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, हरिजन मेला सच घर, एका तत्त रिहा बुझाया। शब्द ज्ञान सच तत्त, धुर दरगाही बाण। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत, साचा मेला श्री भगवान। आपे रक्खणहारा पत, हरि हरि वाली दो जहान। शब्द तन नगार लाए सट्ट, दुरमति मैल प्रभ साचा कट्ट, जो जन रसना हरि गुण गान। नूर उजाला आप कराए गुर गोपाला हरि जोती लट लट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, जगत तोड़े मोह जंजाल। घर आ संत वणजारया, कर आपणी बुध बिबेक। खोल्ह आपणा बन्द किवाड़या, तन लग्गा माया सेक। पंजां चोरां आप लताड़या, गुर पूरे ना दित्ती टेक। माया ममता लग्गा अखाड़या, ना मिल्या एका एक। एका तन हँकारी वा तत्ती हाढ़या, गुर शब्द ना धरया भेख। दर घर साचे किसे ना वाड़या, नेत्र लोचन दरस ना ल्या पेख। फिरे काया पिण्ड जंगल जूह उजाड़या, ब्रह्मण्ड ना ल्या वेख। बहत्तर नाड़ी ममता साड़या, मस्तक उग्घड़ी ना अजे रेख। गुर घर ना बणया साचा लाड़या, साची आया ना साया हेठ। चिट्टे घोड़े किसे ना चाढ़या, कौड़ा होया काया रेठ। अनाद वज्जे ताल तलवाड़या, ना कोई वेखे अन अनडीठ। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण दरवाज़ा गरीब निवाजा साजण साचा अनहद मारे अवाजा, गुरमुख साचे वेख लेख। कवण दरवाजा खोल्ह, अवाज लगांयदा। कवण शब्द बोल, मृदंग वजांयदा। अनहद रक्खया किथे ढोल, कवण ताल लगांयदा। कवण ढोल पुलाड़ा रिहा बोल, उप्पर काया खलड़ी लांयदा। बहत्तर नाड़ी पाई नत्थ विच्चों रक्खया पोल, कोए ना कुण्डा लांहयदा। कोटन वस्त जन तेरे कोल, जन साचा पुच्छ पुछांयदा। कवण दर आत्म घर शब्द अनहद टंग्गया ढोल, किस हथ्थ समरथ वजांयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, गुर पूरे अग्गे रसना बोल, निशअक्खर वक्खर ना कोए जणांयदा। बजर कपाटी अजे ना पाटा पत्थर, पंजां चोरां पया सथ्थर, गुर पूरा ना गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, नौ दुआरे फोल फुलांयदा। कवण दर गुरमुख तेरा रच्चया मात काजा। कवण दर मिले शब्द सच्चा साजण साजा। कवण हरि रखे लाजन लाजा। कवण सर तीर्थ नुहाए, दुरमति जाए मैल भाजा। कवण दर ढोल मृदंग वजाए, अनहद अनाहद धुन आत्मक परम परमात्मक गुण गम्भीर,

शब्द चोटी चढ़ अख़ीर, कोई तत्त ना दीसे गुर पीर, कवण डंका कवण वेख ना पाए, राउ रंकां शाह फ़कीर दस्तगीर भेव ना राए। पुरख अबिनाशी घट घट वासी काया मन्दिर साचे अन्दर अटल मुनार हो त्यार डंक अपार कवण कूटे रिहा वाजा। कवण कूट काया महल्ल अपार, प्रभ अनहद शब्द वजाईआ। पंचम मीता पंचम यार पंचम जाणे साची रीता, पंचम धुनी धुन्कार सुणाईआ। पंचम सुणाए राग अतीता, पंचम करे पतित पुनीता, पंचां पंच हरि हरि जीता, पंचम पंचां सीतल सीता, पंचम देवे साची धारा, ताल तलवाड़ा इक्क अखाड़ा, पंच शब्द धुन नाद अपर अपारा, आप वजाए वारो वारा, पुरख अबिनाशी कर प्यारा, कवण सु वेले बन्न्हे धारा, बत्ती दन्द ना गाए रसन हलकाईआ। आत्म होई अन्ध, भेव ना राईआ। गुर शब्द ना चढ़या चन्द, सीतल धार ना किसे वहाईआ। जीवड़ा भागां मन्द, आत्म घर ना वज्जी वधाईआ। माया ममता फस्सया झूठे धन्द, गुर पूरे कंड वखाईआ। सुरत सुवाणी होई रंड, साचा कन्त दिस ना आईआ। भेव ना जाणे कोई ब्रह्मण्ड, ना जीउ पिण्ड तजाईआ। पंज चोर ना होए खण्ड खण्ड, जेरज अंड उत्भज सेत्ज खाणी चारे आप भुवाईआ। शब्द नाम गुर पूरा रिहा वंड, गुरमुख आत्म अन्दर आप टिकाईआ। आपणी हथ्थीं देवे गंढ्ढ, ना सके कोई खुल्हाईआ। जीवां जन्तां भरमां चुक्की सिर झूठी पंड, रसना पढ़ पढ़ वाद वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख पुच्छे तेरा घर, कवण दरवाजा गरीब निवाजा अन्दर बैठा लाईआ। बन्द दरवाजा जिस कराया। कवण सिँघासण डेरा लाया। कवण मण्डल पावे रासन, कवण वेखे पृथ्वी आकाशन, काया विच पुलाड़ रखाया। मनमुख जीव जन्त विनासन, ना होए कोए सहाया। कलिजुग माया लग्गी तन बसंतर, गुर शब्द ना पाया साचा मन्त्र, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख पुच्छे तेरा घर, कवण महल्ल इक्क रखाया। सच महल्ल सच द्वार, प्रभ तेरे विच टिकाईआ। ना कोई दीसे चार दिवार, उप्पर छत्त दिस ना आया। ना कोई चन्द सूरज ना तारा मण्डल करे आकार, आकाश आकाशी हरि समाया। गुर पूरे धुर चरन धरवास, जिस दस मास गर्भवास सिर तेरे हथ्थ टिकाया। आप ना वस्सया आस पास, काया मंडल ना पाई रास शब्द ना चल्लया विच स्वास सरगुण निरगुण भेव ना पाया। लेखे लग्गा ना हड्ड चम्म नाड़ी मास, हरि शब्द ना होए दासी दास, मिल्या मेल ना हरि सर्ब गुणतास, तृष्ना आस ना मात बुझाया। रसन विकारा लग्गी प्यास, गुर शब्द वस्त ना रही पास, जोती जोत सरूप, गुरसिख पुच्छे तेरा इक्क घर, कवण दुआरे आसण लाया। सच घर आसण ला, वेख तमाशया। की जगत कोलों पुच्छे राह, जीआं जन्तां कलिजुग माया फास फास्सया। गुर शब्दी अन्दर मलाह, फड़ फड़ बाहों राहे रिहा पा, नेत्र तीजा दए खुल्हा, साची जोत करे प्रकाशया। आपे पुरख अगम्मड़ा बेपरवाह अथाह, होए

सहाई सभनी थाँ, इक्क जपाए साचा नां, निझ घर आत्म रक्खे वास्सया। आपे पिता आपे माँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा पुच्छे इक्क घर, कवण चले पवण सुवास्सया। महिंमा अगाध बोध शब्द भण्डार भरपूर है। देवणहार दातार, जो आए चल हज़ूर है। सहिँसा रोग दए निवार, शब्द उपजाए साची तूर है। निर्मल जोत कर आकार, जिस जाणो दूरन दूर है। सद रक्खे विच पसार, जगत नाता कूड़ो कूड़ है। सच मेला पुरख भतार, जन लाहे मस्तक धूढ़ है। खेले्ह बन्द किवाड़, काया चाढ़्हे रंग गूढ़ है। लक्ख चुरासी उतरे पार, मनमुख ना जाणे मूढ़्ह है। निहकलंक ल्या अवतार, लक्ख चुरासी पीड़े वेलणे बूड़ है। शब्द डंक अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई वेख वखाए, लक्ख चुरासी आत्म अन्दर मन्दिर काया पावे सार है। आए दर द्वार, बण सवालीआ। प्रभ देवे पैज संवार, आत्म जोत जगे अकालीआ। मेल मिलाए मीत मुरार, मिटे रैण अन्धेरी कालीआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, दिवस रैण करे रखवालीआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, दो जहानां वालीआ। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे जाहिर, दोवें हथ्थां रखे खालीआ। शब्द कराए इक्क जैकार, गुरमुख साचे कर प्यार, घर आत्म वज्जे तालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, फल लगाए काया डालीआ। काया डाली फल लगाउँणा, प्रभ दर्शन नेत्र पाया। आप आपणा मन समझाउँणा, गुर चरन चित्त लाया। भाण्डा भरम भन्न वखाउँणा, गुर शब्द हथौड़ा हथ्थ फड़ाया। आपणा बेड़ा बन्न वखाउँणा, साचा राग कन्न सुणाया। शब्द सिँघासण इक्क विछाउँणा, सुरत सुवाणी आसण लाउँणा, शब्द मिलावा कन्त कराउँणा, दोवां सांझा प्यार कराउँणा, एका रंग रंगाया। पवण उनन्जा छत्र झुलाउँणा, शब्द बवन्जा धार रखाउँणा, गुर भगत अकवंजा नाल रलाउँणा, सवेर सञ्झ इक्क वखाउँणा, सूरज चन्द कोई दिस ना आउँणा, रसना गन्द ना रस वखाउँणा, परमानंद विच समाउँणा, बत्ती दन्द लेख मिटाउँणा, एका शब्द सुहागी छन्द पुरख अबिनाशी आपणा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, ख़ुशी ख़ुशी बन्द बन्द कराया। जगत निशानी नाम है, भगत वणजारया। जगत वणज ना आए काम है, कूड़ो कूड़ पसारया। एका एक सच्चा दाम है, दो जहानी पार वखावे इक्क किनारया। कलिजुग रैण अन्धेरी शाम है, ना देवे कोई सहारया। अमृत आत्म एका जाम है, मदि ममता पीवण हारया। निशअक्खर वक्खर एका नाम है, प्रभ आपणा आप वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, धुर संजोग संजोगी मेल मिला रिहा। सतिजुग तेरी साची धार, सति पुरख मात चलाईआ। जुग जुग जाणे आपणी कार, साचा धाम सुहाईआ। जुग जुग होवे पहरेदार, शब्द पहरा इक्क लगाईआ।

जुग जुग होवे लहिणेदार, लक्ख चुरासी हिसाब मुकाईआ। जुग जुग होवे कहणेहार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। जुग जुग वरते विच संसार, जुग जुग भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ। सतिजुग तेरा साचा रंग, हरि साचा मात चढ़ांयदा। धरत मात दर मंगी मंग, सोया पूत आप उठांयदा। शब्द सरोवर देवे गंग, जन भगतां तन वहांयदा। आपे होए अंग संग, गहर गम्भीर सागर अख्वांयदा। माया ममता करे भंग, सांतक सांतक सांत वरतांयदा। हरि शब्द डोरी बन्न पतंग, राज राजाना शाह सुल्ताना वेख वखांयदा। सोहँ वजाए इक्क मृदंग, सतिजुग साची चोट नगारे लांयदा। भरमां ढाहे दूजी कंध, बरन अठारां वरन चार एका रंग रंगांयदा। सर्ब जीआं आपे बख्शंद, जुग जुग धर्म चलांयदा। जन भगतां ख़ुशी करे बन्द बन्द, रसना गोबिन्द गीत सुणांयदा। सतिजुग साचा चढ़या चन्द, भारत खण्ड अन्धेर मिटांयदा। संत सुहेला गाए बत्ती दन्द, सञ्झ सवेर इक्क वखांयदा। जो जन तजाए मदिरा मास गन्द, हरि साचे घर वसांयदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, गुरमुख नारी काज रचांयदा। मेटणहारा भेख पखण्ड, शब्द चण्ड हथ्थ उठांयदा। सच वस्त प्रभ देवे वंड, हरिभगतां झोली पांयदा। जोत निरँजण देवे गंढ्ढ, पल्लू किसे दिस ना आंयदा। अन्दर मन्दिर रक्खे ठण्ढ, धारा अमृत सीर पिआंयदा। सुरत सुवाणी ना होए रंड, संत सुहागी कन्त मिलांयदा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड आप समांयदा। आपे सुत्ता दे कर कंड, आत्म सेजा इक्क हंढांयदा। चले चाल इक्क बेहंग, अचरज आपणी रीत रखांयदा। नौ दुआरे आपे लँघ, काया मन्दिर मसीत गुरूद्वार सच सुहांयदा। सुखमन तेरा डूंघा पन्ध, शब्द घोड़े आप दुड़ांयदा। मेट मिटाए धुँदूकार अन्ध, ज्ञान प्रकाश इक्क करांयदा। आत्म उपजे परमानंद, ब्रह्म ब्रह्म रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा राह, शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमात चलांयदा। सतिजुग तेरी मति, सच सुच्च रिहा वरता। प्रभ एका रक्खे तत्त, मिटे लोभ हंकारया। नाम बंधाए धीरज यति, सति संतोखी शब्द सुहा रिहा। दुरमति मैल देवे कट, तन निर्मल जोत कर अकारया। चौदां लोकां इक्क वखाए साचा हट्ट, गुर शब्दी भरे भण्डारया। वेखे खेल काया मट, बाज़ीगर नट भरम भुला रिहा। कलिजुग अन्तिम जीआं जन्तां दूई द्वैती लग्गा फट्ट, ना कोई मेट मिटा रिहा। पुरख अबिनाशी वसे घट घट, घट अन्तर सर्ब जणा रिहा। लक्ख चुरासी फिर फिर थक्की तीर्थ तट्ट, तट्ट किनारा दिस ना आ रिहा। जगी जोत ना आत्म लट, उच्चे टिल्ले मन्दिर फिरा रिहा। कोटन बहि बहि थक्के जटा जूट धार जट्ट, आत्म नूर ना कोए उपा रिहा। तन लंगोटी बन्नीं बैठे कोटन पट, मनसा पूर ना कोए अख्वा रिहा। सूरज देवता पाणी कोटन रहे झट, आत्म तृष्ना ना कोए बुझा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, सतिजुग तेरा साचा राह एका एक वखा रिहा। सतिजुग तेरा सति सतिवाद, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। वेखे खेल विच ब्रह्माद, आदि जुगादि बणत बणाईआ। धुन आत्मक वज्जे साचा नाद, वजावणहार आप अख्वाईआ। सोहँ शब्द देवे साची दाद, पतित पावन हरि रघुराईआ। दिवस रैण सद रक्खणा याद, अन्तिम वेले होए सहाईआ। वेखणहारा कर्म कांड, कुकर्म मेट मिटाईआ। साचा धर्म विच ब्रह्मांड, लोआं पूरीआं आप चलाईआ। रचन रचाए हरि नौ खांड, नौ खण्डां शब्द जणाईआ। सत्तां दीपां देवे वांड, आपणी हथ्थीं वंडां पाईआ। लक्ख चुरासी वेखे काया भाण्ड, आत्म वस्तू कवण टिकाईआ। कवण दुआरे वरते ठांढ, अमृत आत्म मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा दर, आपे आप रिहा खुल्हाईआ। सतिजुग तेरा साचा मति, प्रभ साचा मात धराए। संतां भगतां रक्खे पति, पति पतिवन्ता आप अख्वाए। सर्ब जीआं जाणे मित गत, घट घट में रिहा समाए। इक्क चलाए साचा रथ, रथवाही आप अख्वाए। सतिजुग तेरी साची गथ, सोहँ नाम रखाए। मस्तक टिक्का लाए मथ्था, कौस्तक मनी डगमगाए। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, समरथ दया कमाए। एका जाप अकथना अकथ, कोई कथ ना सके राए। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो हरिजन हरि हरि दर्शन पाए। जगत विकारा देवे मथ, शब्द मधाणा तन टिकाए। छाछ विरोल उप्पर करे इक्ट्ठ, अग्नी जोती डाहे मट्ठ, उलटे गेड़े गेड़ लट्ठ, गुरमुख सच विरोल वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे साचा वर, एका सोहँ ढोल मृदंग वजाए। सतिजुग वज्जे ढोल मृदंग, चारों कुन्ट जै जैकारया। जीआं जन्तां साधां संतां इक्क चढ़ाए नाम रंग, साचा वणज कराए हरि वापारया। शब्द घोड़े कस तंग, आपे वेखे वारो वारया। शब्द रंगीला सच पलँघ, आत्म सेजा इक्क सुहा रिहा। आपे अन्दर जाए लँघ, आपणी हथ्थीं कुण्डा ला रिहा। मान सरोवर साचा गंग, साचा तीर्थ नुहावण नुहा रिहा। अनाद अनादा वज्जे मृदंग, सुन्न समाधी आप तुड़ा रिहा। आपे होए अंग संग, बोध अगाधी शब्द जणा रिहा। एका चाल चले बेहंग, साचे पौड़े आप चढ़ा रिहा। वड दाता सूरा सरबंग, मिट्ठा कौड़ा वेख वखा रिहा। मानस देही ना होए भंग, जो जन गुर चरनी चित ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी देवे वर, सतिजुग तेरी बणत बणा रिहा। सतिजुग बणत बणाए, सखी सुल्तानया। वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई गाए, एका नाम जपे जपाए श्री भगवानया। आपे वरते हरि हरि थांए, खाणी बाणी वेख वखाए, शब्द जणाए साची बाणीआ। पृथ्वी आकाश वास रखाए, परम आत्मा परमात्मा विच समाए, ब्रह्म ब्रह्म रूप प्रकाशीआ। पूरन आस सर्ब कराए, शब्द धरवास इक्क धराए, ना कोई दीसे मदिरा मासीआ। पंडत काशी ज्ञान गंवाए, इक्क ध्यान चरन हरि रघुराए, दूसर कोए ना आए,

घर मेला सच निवासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, दे मति मात समझासीआ। सतिजुग मति जगत जोग, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कदे हिरख ना कदे सोग, हरिभगत सदा वड्याईआ। प्रभ देवणहारा दरस अमोघ, एका शब्द चोग चुगाईआ। एका मेला धुर संजोग, जुग जुग विछड़े आप मिलाईआ। आपे कट्टणहारा रोग, रसना भोग इक्क कराईआ। जगत विछोड़ा चुक्के विजोग, प्रभ दर दरस दुआरे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, आप आपणी दया कमाईआ। सतिजुग तेरा साचा यति, प्रभ जीवण जुगत बताईआ। गऊ गरीबां रक्खणी पति, दे मति रिहा समझाईआ। राजा राणा कोई ना पीवे किसे रत, मदिरा मास ना कोई रसना लाईआ। इक्क चढ़ाउँणा साचे रथ, ऊँचां नीचां भेव मिटाईआ। शब्द चलाउँणी साची गत्थ, सोहँ सो दए वड्याईआ। चरन दुआरे इक्क इक्ट्ठ, अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी दए दुहाईआ। कलिजुग विकारा चारों कुन्ट रिहा नठ्ठ, जूठ झूठ फिरे हलकाईआ। ना कोई दीसे शिवदवाला मट्ठ, मन्दिर अन्दर पंडत पांधा माया तृष्न वधाईआ। हरि चरन सरन इक्क इक्ट्ठ, गुर मन्त्र शब्द गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, सति संतोखी धार बन्हाईआ। सतिजुग तेरा साचा हट्ठ, घर साचे आप निभावणा। पल्ले बन्न्हे नाम गट्ठ, लोकमाती गंढ्ढ खुल्हावणा। गुर चरन दुआरे जो जन जाए ढठ्ठ, फड़ बाहों पार करावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा देवे वर, सभ थाँईं होए सहारना। सतिजुग साचे वर घर पाया, तन मन वज्जी वधाई। पुरख अबिनाशी दया कमाया, धरत मात सोई आप उठाई। साचा मार्ग इक्क वखाया, साची गोदी दए टिकाई। शब्द हुलरा इक्क कराया, आलस निन्दरा मगरों लाही। पार किनारा इक्क वखाया, दो जहानां फड़ फड़ बाहीं। वरन गोत कोई रहण ना पाया, ऊँचां नीचां एका रंग समाई। सच सरनाई जो जन आया, आप आपणी गोद उठाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे दित्ता वर, वड दाता जोधा जोध सूर होए सभनी थाँईं। कलिजुग उठ निधान, सोया जागया। हरि दरस कर मेहरवान, निर्मल जोत जगी चिरागया। शब्द मिल्या इक्क बलवान, लोकमात आवे भागया। मेट मिटाए जीव शैतान, कलिजुग धोवे काला दाग़या। इक्क झुलाए धर्म निशान, गुरमुख हँस बणाए कागया। गुणवन्ता हरि गुण निधान, जगत बुझाए तृष्ना आज्ञा। पंचम मीता पंच प्रधान, पंच सुणाए साचा रागया। पंचम जोती इक्क महान, पंचम फिरे विच वैरागया। पंचम गोली इक्क मकान, पंचम सच सरन सरनाई लागया। पंचम मीता इक्क ध्यान, पंचम उपजाए इक्क वैरागया। पंचम अतीत हरि भगवान, हथ्थ पकड़े आपणे वागया। मन्दिर मसीत कोई ना दीसे विच जहान, कलिजुग ढाए हरि शब्द फेर सुहागया। एका गुण

जीव जन्त सभ गान, सोहँ प्रभ सुरत लगाए जागया। एका राग उपजे कान, काशी अयुध्या जगत प्रागया। ना कोई खाए पूजा धान, ग्रंथी पन्थी पंडत पांधा कोई ना फिरे दर दर भागया। एका एक श्री भगवान, जोत जगाए मात महान, शब्द झुलाए इक्क निशान, सतिजुग सोया मात जागया। गुरमुखां बख्शे चरन ध्यान, आत्म सुखा मिटे दुःखा दर घर साचे मिले माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे साचा वर, साचा राह वखानया। सतिजुग तेरा साचा रथ, प्रभ साचे आप चलावणा। सर्बकला आप समरथ, सभ घट में डेरा लावणा। आपे लेखा लिखणहारा मथ, मस्तक रेखा फोल वखावणा। गुरमुख साचे लए रक्ख, फड़ बाहों उप्पर चढ़ावणा। सृष्ट सबाई पाए नत्थ, मनमुखां जीवां राए धर्म दर फिरावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकावणा। हर घट वस्सया आप, जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, शब्द जणाईआ। आपे जाणे आपणा आप, दिस किसे ना आईआ। जुग जुग वड प्रताप, लोकमात बणत बणाईआ। आप जपाए साचा जाप, अजपा जाप भेव ना राईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, गुरमुखां हउमे रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुग जुग धारे भेख, दया कमांयदा। सृष्ट सबाई वेख, नौ दुआरे फोल फुलांयदा। हरिभगत सुहेला नेत्र नैण लोचण साचे वेख, दरस दरस वखांयदा। आपे परखणहारा मस्तक साची रेख, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, संग मुहम्मद चार यार दर फिरांयदा। जोत निरँजण अवल्लड़ा भेख, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे रेख, भेख पखण्डा नष्ट करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मेल साचे संत दुलार, निर्मल जोती कर अकार, एका भरया शब्द भण्डार, दर दुआरे बंक सुहांयदा। सोहे बंक द्वार, गुरमुख चतुर सुघड़ स्याणयां। साचा मेला मीत मुरार, चले चलाए आपणे भाणया। कल्गी तोड़ा नाम दस्तार, शब्द बाज जगत उडारया। चिट्टे अस्व हो अस्वार, नीली छत्तों आए बाहरया। सति पुरख निरँजण साचा हरि, सति सतिवादी साची बणत बणा रिहा। अगम्म अगम्मा वेख विचार, नाड़ी चम्मा भाग लगा रिहा। शब्द डंक अपर अपार, कलिजुग अन्तिम पार उतारया। राउ रंकां करे ख़बरदार, राज राजानां शाह सुल्तानां भेव चुका रिहा। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां रंग रंगा रिहा। दर घर बैठ सच्ची सरकार, शब्द सिँघासण डेरा ला रिहा। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा शिव आप उलटा रिहा। करोड़ तेतीसा दर भिखार, सुरपति राजा इन्द दर पुकारया। प्रगट होए हरि दाता जोधा सूरा मृगिन्द, निहकलंका नाउँ रखा रिहा। भाग लगाए भारत खण्डी विच हिन्द नौवां खण्डां खण्ड करा रिहा। सत्तां दीपां इक्क बणाए साची बिन्द, भेख पखण्डा जगत मिटा रिहा। जन

भगतां मिटाए सगली चिन्द, दरस अमोघा धुर संजोगा आपणा मेल मिला रिहा। अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्ध, बजर कपाटी पर्दा ला रिहा। वड दाता गुणी गहिंद, काया मन्दिर साचे अन्दर शब्द सिँघासण जोत बिराजे, दिस किसे ना आ रिहा। ना कोई जाणे गोरख मच्छन्दर, उच्चे टिल्ले बहि बहि रो रो धांही मार रिहा। कोई ना तोड़े आत्म वज्जा जन्दर, पंचम पंचां हथ्थ फड़ा रिहा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी भाग लगाए काया डूंघी कन्दर, जिस जन आपणा दरस दिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म वेख घर, घर साचे आप सुहा रिहा। साचा घर अटल हरि सुहांयदा। निर्मल जोती कर आकार, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। धुन आत्मक सच्ची धुन्कार, नाद अनादा ताल वजांयदा। सुन अगम्मो सुण पुकार, सुन्न समाधी खेल वखांयदा। ओंकार एका धार, आपणा रंग वटांयदा। शब्द इष्ट गुरदेव, मस्तक चरन धूढ़। पारब्रह्म ब्रह्म साची सेव, लेखे लावे मूर्ख मूढ़। अमृत आत्म रस साची जिहव, जीव जगत रस नाता कूड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, एका रंग चढ़ाए गूढ़। गुरमति साची धार, जगत अतीतया। पंचम नाता तुटे जूठे झूठे यार, आपे बख्शे चरन प्रीतया। आत्म सेजा साचा मेला कन्त भतार, काया सुरती सुरत सवाणी सीतल सीतया। उपजाए धुन शब्द सच्ची धुन्कार, पंचम पंचां रिहा जीतया। राग अनादा इक्क सुणाए सुणनहार, बोध अगाधा शब्द जणाए गीतया। साचा करना वणज वपार, पुरख अबिनाशी घट घट वास आपे परखणहार नीतया। आदि अन्ता जुगा जुगन्ता पूरन भगवन्ता एका देवे नाम अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, एका एक इक्क वखाए, तन मन्दिर अन्दर गुरदुआरा सच मसीतया। चरन कँवल प्रभ लाग, आत्म जोत जगांयदा। दुरमति मैल धोए दाग़, एका अमृत जाम पिआंयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा मेला कन्त सुहाग, दो जहानी विछड़ ना जांयदा। जगत तृष्ना बुझाए आग, एका साची चोग चुगांयदा। माया डस्सणी ना डस्से नाग, चरन कँवल उप्पर धवल साँवल सँवल, शब्द बन्न्हे तन साचा ताग, उलटी करे नाभ कँवल, बूंद स्वांती मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, दर दुआरा इक्क वखांयदा। इक्क दुआरा धुर दरगाह, हरि साचा धाम सुहांयदा। शब्द बणाए जगत मलाह, गुरमखां बेड़ा बन्न वखांयदा। होए सहाई सभनी थाँ, भेव अभेदा अछल अछेदा, दिस ना आए चारे वेदा, आप आपणे अंग समांयदा। जन भगतां देवे ठंडी छाँ, अन्दर बाहर गुप्त जाहिर दहि दिशा वेख वखांयदा। आपे बणे पिता माँ, आप आपणी गोद उठांयदा। इक्क जपाए साचा नां, जुग जुग बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, आपणा पलू

मात फड़ांयदा। शब्द लड़ साचा फड़, गुरमति रीत चलाईआ। पंच विकारा उखड़े जड़्ह, साचा मार्ग रिहा वखाईआ। साचे पौड़े जाणा चढ़, शब्द घोड़े तंग कसाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पुरख अबिनाशी आपे रिहा जगाईआ। काया मन्दिर आपे वड़, दीपक जोती आप जगाईआ। निशअक्खर वक्खर आपे पढ़, हरि अन्तर शब्द जणाईआ। आदि अन्त ना जाए सड़, घर साचे सहिज समाध समाईआ। आप बणाया आपणा गढ़्ह, नौ द्वार दर रखाईआ। आपे बैठा अन्दर वड़, शब्द महल्ल रचन रचाईआ। जन भगतां घाड़न रिहा घड़, उच्च अटल्ला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, लक्ख चुरासी धर्म राए दी कटे फाँसी, साचा मेला शाहो शाबाशी, घर साचे धाम बहाईआ। हरि शब्द कुड़माई, काज रचाया। जन भगतां मन वधाई, प्रभ सोहँ साचा दाज बणाया। दरगाह साची जाणा चांईं चांईं, लहिणा देणा हिसाब मुकाया। चतुर्भुज आपे पकड़े आपणी बाहीं, आपणी गोदी लए बिठाया। भेव चुकाए एका दूज, एक एका रंग समाया। सच दुआरा जाए बूझ, जो जन दर सच सरनाई आया। आपे जाणे भेव गूझ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। दर दरवाज़ा एक, चार वरन उपदेशया। नर निरँकारा एक, सृष्ट सबाई विच प्रवेशया। शब्द जैकारा एक, जुगो जुग करे आदेशया। नाम भण्डारा एक, दर मंगण ब्रह्म शिव महेष गणेशया। जन भगतां बख्शे चरन टेक, जगत मिटाए लिखी रेख्या। जोती जामा धारे भेख, गुरमुख विरले नेत्र पेख्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख घर, सतिजुग लाए साची मेख्या।