पहली सावण २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरि जोती नूर अगम्म, अगम्म समाया। आदि अन्त ना मरे ना पए जम्म, आप आपणे विच समाया। पवण स्वासी ना लए दम, आलस निन्दरा विच ना आया। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, जल धारा दिस ना आया। गगन पताल रक्खे बिना थम्म, शब्द जाल इक्क विछाया। आप रखाए आपणा नाम, ना कोई हड्ड मास ना नाड़ी चम्म, मात पित ना किसे गोद उठाया। जुग जुग आदि पुरख अपरम्पर सुआमी आपे आप पए जम्म, शब्द साचा नाम रखाया। लोआं पुरीआं आपे जाणे आपणा कम्म, मात पताल आकाश प्रकाश एका नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। आप आपणी रचन रचाए, अकल कला भरपूरा। निहचल धाम अटल सुहाए, हरि दाता जोद्धा सूरा। जल थल कोई दिस ना आए, नेरन नेर दूरन दूरा। वल छल इक्क खेल रचाए, अकल कला भरपूरा। निहचल धाम अटल सुहाए, शब्द वजाए साची तूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा सति सरूरा। आपणा आप आपे मन्ने, हरि आपणी बणत बणांयदा। किसे ना दिसे छप्परी छन्ने, भेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा। जुग जुग आपणा बेड़ा आपे बन्न्हे, वेद कतेबां दिस ना आंयदा। जो घड़या सो अन्तिम भन्ने, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। रवि ससि उपाए सूरज चन्ने, साची सेवा लांयदा। अगाध बोध शब्द जणाए कन्ने, सुनावणहारा दिस ना आंयदा। पंचम तत्त ना दिसे चन्ने, पंचम मीता पंच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वटांयदा। आप आपणा रंग वटाए, जोती नूर कराईआ। पुरख अबिनाश जोत जगाए, एका नाद तूर वजाईआ। वरन गोत कोई दिस ना आए, ना कोई नाता दिसे मात पित भैण भाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त हाज़र हज़ूरा आप अख्वाए, भेद अभेद अख्वाईआ। पूरन भगवन्त सन्त कन्त जीव जन्त मेल मिलाए, एका पल्ला नाम फड़ाईआ। शिव शंकर गणपति गणेश कोई भेव ना पाए,
ब्रह्मा चारे मुख चारे रसना रिहा ध्याईआ। आपे जाणे आपणा वेसा, पुरख अबिनाशी नर नरेशा, मूंड मुंडाए ना धारी केसा, सीस धड़ कोई दिस ना आईआ। आप आपणे विच प्रवेशा, ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, चोटी चढ़ किसे दिस ना आईआ। आपे जाणे आपणा लेखा, लोआं पुरीआं भरम भुलेखा, चित्रगुप्त राए धर्म दोवें बैठे सीस झुकाईआ। सृष्ट सबाई जोत निरँजण एका नेत्र साचे पेखा, आप आपणा भेव छुपाईआ। आप उपाए आपणी रेखा, अन्तिम दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत नूर कराईआ। नूर उजाला सच घर, ना कोई चार दिवारी। गुर गोपाला इक्क कर, ना कोई लिखे लेख लिखारी। आपे मंगे आपे देवणहारा वर, करे खेल अपर अपारी। शब्द खुल्हाए साचा दर, हरि दाता वड भण्डारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग रवे मुरारी। हरि जोती निरँकार, नाउँ धराया। साचा नूर अपर अपार, दिस किसे ना आया। आपे बन्न्हे आपणी धार, जोती वर इक्क रखाया। आपे पुरख आपे नार, सुरती शब्द गोद उठाया। एका खोल्हे बन्द किवाड़, पंचम धाड़ दिस ना आया। पंचम अन्दर रिहा वाड़, पंचम एका हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पवण पवणी लए उपाया। हरि जोती नूर अगम्म, शब्द सपूत जंम्मया। प्रभ चाढ़्हे साचा रंग, नाम रंगे चारे कन्नीआं। निरगुण डोरी इक्क पतंग, मस्तक टिक्का कौस्तक मणीआ। ना कोई काया दीसे काची वंग, नाम खजाना वड धन धनया। नाद अनादी वज्जे मृदंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका राग सुणाए कन्नया। नाम अगम्म अगाध बोध, हरि शब्दी शब्द जणाई। देवे वर जोधन जोध, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याई। दर दुआरा आपणा सोध, नूरो नूर कराई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला शब्द वर, पवण पवणी नाल रलाई। जोती शब्दी पवण प्यार, एका रंग समाया। आपे बन्न्हे आपणी धार, भेव ना जाणे कोई राया। चौथे दर खोल्हे बन्द किवाड़, त्रैगुण माया तत्त उपाया। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मा रूप वटाया। कँवल नाभी कर उज्यार, पूत सपूता मात टिकाया। चारे मुख जगत उपाया। अट्ठे नेत्र राह तकाया। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, साचा लेखा रिहा लिखाया। विष्नूं वंसी कर अकार, आप आपणा भेख वटाया। शिव शंकर नाल कर त्यार, आप आपणी सेवा लाया। आपे वसे सभ तों बाहर, अन्दर भीतर विच समाया। आपे गुप्त आपे जाहिर, वेस अनेकां वेस वटाया। शब्द घोड़ा कर त्यार, कल्गी तोड़ा नाम लगाया। जोत सरूपी कर आकार, शब्द सरूपी हुक्म सुणाया। ब्रह्मा मुख लए उग्घाड़, पारब्रह्म विच समाया। चारे वेद रसन उचार, चारे जुगां लेख लिखाया। सतिजुग द्वापर त्रेता गए हार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। लक्ख चुरासी होए ख्वार, लोकमात ना धीर धराया। ना कोई दिसे मीत
मुरार, मात पित ना कोई अख्वाया। नार दुहागण होई विभचार, साचा कन्त सन्त ना किसे हंढाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, जीवां जन्तां दए सज़ाया। शब्द खण्डा फड़ दो धार, चिट्टे अस्व तंग कसाया। नीली छत्तों आए बाहर, आप आपणा राह तकाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। ब्रह्मा रोवे धाहां मार, वेला अन्त ना कोए सहाया। शिव शंकर बैठा करे विचार, धीरज धीर ना कोए धराया। करोड़ तेतीसा सुण पुकार, सुरपति राजा इन्द बिल्लाया। गगन पताली हाहाकार, रवि ससि बैठे मुख छुपाया। लोकमात मार झात, कर्म कुकर्म कर विचार, पुरख अबिनाशी जामा पाया। जन भगतां देवे साची दात, सोहँ साचा नाउँ जपाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, एका दूजा भउ चुकाया। आप चलाए आपणी गाथ, मात चलाए। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, सगला साथ दए निभाया। लेख चुकाए सीआं साढे तिन्न हाथ, जो जन सरन सरनाई साची आया। सगल वसूरे जायण लाथ, पारब्रह्म ब्रह्म दर्शन पाया। होए जणाई बोध अगाध, कथनी कथ ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणे रंग समाया। हरि रंग अपार, रूप अभेदया। सतिजुग साचे बन्न्हे धार, भेव ना पायण चारे वेदया। सृष्ट सबाई एका बन्न्हे धार, एका नाता भईआ बेब्या। ऊँचां नीचां कर प्यार, मेट मिटाए देवी देवया। भाण्डा भरम भउ निवार, हरिजन लगाए साची सेवया। जोती नूर शब्द भण्डार, मस्तक लाए साचा थेवया। देवणहार सर्ब संसार, ना कोई गाए जिह्वा जिह्वया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला वेखे इक्क द्वार, हरि जोती शब्दी सेवया। हरि जोती साचा पिता है, पूत शब्द गोबिन्द। जुग जुग साची मईआ है, नूर नुरानी एका बिन्द। आपे बणे साचा मिता है, धार वहाए साची सिन्ध। ना कोई जाणे वार थित है, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे आप वड मृगिन्द। गुर गोबिन्दे शब्द जणाई, जोती दया कमाईआ। घर मन्दिर अन्दर वज्जी वधाई, पंचम मंगल गाईआ। दीपक जोत करे रुशनाई, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। साचे मन्दिर आपे कुण्डा लाही, सच महल्ला रिहा वखाईआ। शब्द डण्डा हथ्थ उठाई, चार कुन्टां आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द करे सच्ची कुड़माईआ।
पहली सावण २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों राष्ट्रपती राजिन्दर प्रशाद नूं शब्द भेज्जया
राष्ट्रपति मिले वधाई, नौ खण्ड पृथ्वी गेड़ा। गुर गोबिन्दे जोत जगाई, सम्बल नगरी काया खेड़ा। वाली हिन्दे शब्द जणाई, प्रभ बन्न्हण आया बेड़ा। वड मृगिन्दे जोत प्रगटाई, खुल्ल्हा कराए धरत मात वेहड़ा। चारों कुन्ट पए दुहाई, लक्ख
चुरासी चुक्के झेड़ा। गुरमुख विरले होए शब्द कुड़माई, पुरख अबिनाशी नाम बन्न्हे सीस साचा सेहरा। राज राजाना शाह सुल्ताना तख्त ताज जुदाई, करे अन्तिम हक्क निबेड़ा। चार वरन बणाए नाता भैणा भाई, आपे बन्न्हणहारा बेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर रिहा उपाई, कलिजुग वक्त ल्याए नेड़ा। सम्बल नगर मात उजागर, हरि हरि शब्द जोत वसाईआ। अमृत ताल सुहाया काया गागर, सच उछाल रिहा लगाईआ। दर द्वारे बणना इक्क शब्द सौदागर, काल महांकाल दर द्वारे आप रखाईआ। अस्सू तिन्न सुहाए बंक द्वार, भेखाधारी भेख अपार, दर दरवेशा दरस दिखाईआ। धारी केसा रूप अपार, जोत प्रवेशा हरि निरँकार, ब्रह्मा शिव गणेशा दर आए सीस रहे झुकाईआ। राज राजानां दर दरबानां शाह सुल्तानां कोई ना चले पेशा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सम्बल नगरी जोत धर, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। अस्सू तिन्न चित चितावनी, देवणहार भगवान। करे कराए पूर भावनी, जन मंगे दर द्वार। कलिजुग मिटे अन्तिम रैण अन्धेरी शामनी, हरि जोती नूर होए उज्यार। चण्डी चमके तेज़ दमक दामनी, ना कोई सुणे सुणाए पुकार। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रामणी, भगत भबीखण रहिणा ख़बरदार। ना कोई देवे धुरदरगाही सच्ची जामनी, जूठे झूठे मीत मुरार। ना कोई मिटाए कलिजुग तृष्ना तामनी, काम क्रोध मोह लोभ तन हँकार। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगर वेस कर, आए दर दिल्ली दरबार। दिल्ली दरबार शब्द सिँघासण, बीस बीसा इक्क रखाईआ। वेख वखाणे पृथ्वी आकाशन, जगत जगदीसा जोत जगाईआ। करोड़ तेतीसा दासी दासन, इन्दलोक रिहा कराईआ। ब्रह्मा शिव स्वास स्वासन, दिवस रैण रहे गाईआ। प्रगट होया शाहो शाबासन, निहकलंक नाउँ रखाईआ। साचे मण्डल पावे रासन, द्वार बंका दए सुहाईआ। ना कोई खाए मदिरा मासन, हरि शब्द मात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी वेस धर, पंचम मीता पंचम रिहा मोख दवाईआ। पंचम मुख पंचम ताज, हरि साची बणत बणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां एका राज, राज राजाना आप अख्वांयदा। शब्द घोड़े पकड़े वाग, जोती जोड़े मेल मिलांयदा। साचे पौड़े चढ़या देस माझ, शब्द सिँघासण इक्क रखांयदा। लक्ख चुरासी रच्चया काज, नौ द्वारे खोल्ह वखांयदा। जन भगतां रक्खे अन्तिम लाज, दस्म द्वारी कुण्डा लांहयदा। जोत सरूपी मारे आवाज़, सुरत सवाणी सुत्ती आप जगांयदा। बीस इकीसा सिर सोहे ताज, भारत खण्ड तेरी रक्खे लाज, महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। शब्द ताज जगत जगदीस, बणाए बणत बनवारी। सृष्ट सबाई जाए पीस, ना कोई दीसे जीव हँकारी। ना कोई गाए राग छतीस, वेद पुराण ना रसन उचारी। कुरान हदीस संग मुहम्मद तुटी यारी। हरि वेखे खेल बीस इकीस, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, सृष्ट
सबाई होए चरन पनिहारी। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी वेस कर, पंचम ताज मात बणाए, अस्सू तिन्न ल्याए बंक द्वारी। मुख पंचम ताज · संग पंच कराउँणा सच निशान बणाया। आपे जाणे आपणा काज, जगत नादान भेव
ना राया। साची साजण रिहा साज, सत रंग निशान उपाया। करे खेल देस माझ, बीस बीसा अवतार चौबीसा आया। जगत नाता तुट्टे सांझ, इक्क इकीसा दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगर वेस कर, दर द्वारे अग्गे खड़्ह, अस्सू तिन्न देवे दिवस सुहाया। शब्द सोटी जगत सहार, प्रभ वाली हिन्द फड़ांयदा। करे कराए ख़बरदार, भेद अभेद चुकांयदा। सर्ब जीआं प्रभ सांझा यार, वेद कतेबां दिस ना आंयदा। भरमे भुल्ला भरम संसार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। माया मोह आत्म हँकार, उप्पर चढ़ महल्ल अटारी, अन्दर वड़ दरस कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी वेस कर, दर द्वारे अग्गे खड़, एका पल्ला नाम फड़ांयदा। पंचम जोड़ा चरन कँवल, चरन धूढ़ इशनान। शब्द घोड़ा उप्पर धवल, मिले मेल श्री भगवान। प्रभ उलटी करे नाभ कँवल, उपजे आत्म ब्रह्म ज्ञान। दरस दिखाए साँवल सँवल, काहन घनईआ कृष्ना काहन। सृष्ट सबाई आपे रिहा मवल, जोती शब्द मात निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए वड जोद्धा सूर बली बलवान। अस्सू तिन्न जगत विहार, दर दिल्ली दरबारया। मिल्या वर भबीखण यार, प्रगट होए राम रामा अवतारया। लंका तुट्टा गढ़्ह हँकार, कंचन गढ़्ह महल्ल उसारया। द्वापर अन्तिम आई हार, दर्योध्न खाली होए द्वारया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, चारों कुन्ट अन्धेर पसारया। जगत स्यासत आई हार, ना कोई दिसे किसे विरासत, ना कोई मात सहारया। प्रगट होए निहकलंक नर अवतार, लक्ख चुरासी धरत मात तेरी वेखे काशत, सोलां सोलां सोलां बीस दो हज़ारया। आपे होए आस्तिक नास्तिक आपे वणज करे वपारया। आपे ब्रह्म जोत वेद प्रकाशत, आपे शब्द शस्त्र बणत बणा रिहा। आपे वास देव आत्म वास्तक, आपे विष्न रूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगर जोत धर, एका शब्द सुनेहड़ा दर द्वारे आप घला रिहा। अस्सू तिन्न साढे दस, जोती नूर सवाईआ। जगत शाह मिलणा हस्स हस्स, प्रभ देवे मात वड्याईआ। मुख छुपा जे जाएं नस्स, ना होए कोई सहाईआ। सोहँ तीर वज्जे कस, तख्त ताज दए उलटाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां चरनां हेठ रिहा झस्स, लुकया रहिण कोई ना पाईआ। शाह शहाना साचा राह रिहा दस्स, निहकलंक चरन सरन सच्ची सरनाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी मिटे मस्स, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाईआ। कोई ना चले किसे दा वस, जो घड़या भन्न सो वखाईआ। दूर दुराडे तक्कण रवि ससि, प्रभ जोती नूर सवाईआ। सम्मत सम्मती होए बस, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। अगम्म अगम्मा आए नस्स, लोकमाती मार झाती, गुरमुखां देवे लहिणा देणा
बाकी, शब्द गहणा तन पहनाईआ। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, पुरख अबिनाशी शब्द घोड़े साचे चढ़या राकी, नाम तोड़ा जोती जोड़ा, साची कल्गी जगत जगदीश आपणे सीस टिकाईआ। कलिजुग वेले अन्तिम बौहड़ा, वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा गया लिखाईआ। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ा, उच्चा पर्बत उच्चा टिल्ला बजर कपाटी लाए सिल्हा, अन्दर मन्दिर बन्द कराईआ। कलिजुग अन्तिम कटया शिला, वेखे खेल शब्द घोड़ा नीला, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना करना आपणा हीला, दर द्वारे आए जोत सरूपी छैल छबीला, सम्मत तेरां तेरी रुत्त सुहाईआ। तन बस्त्र पाए चोला पीला, रंग बसन्ती इक्क चढ़ाईआ। राज मन्त्री वेखे जगत कबीला, पंडत नेहरू नाल रलाईआ। मौलाना आजाद प्रभ वेखे दाद, नूर अलाही कवण झोली पाईआ। देस प्रदेसां सुणे फरयाद, शब्द प्रमुख राज द्वारे आईआ। धरतमात तेरी सुफल कराए कुक्ख, जन भगतां लए उठाईआ। गऊ ग़रीब निमाणयां आत्म कटे दु:ख, राज राजानां शाह सुल्तानां ऊँचां नीचां एका थाँ बहाईआ। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, गोपी काहना कृष्ना रूप अनूपा, सति सरूपा भेखाधारी भेख वटाईआ। बिरला सेठ वेखे कवण द्वारे धुक्खे धूपा, कवण हवन कराईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकणा महीना जेठा, हाढ़ सतारां वाहो दाहीआ। भरे रहिण जगत भण्डारा, खाणा पीणा हथ्थ ना आईआ। जो जन होए भिखारा चरन दुआरा, प्रभ रक्खे गोद उठाईआ। अस्सू तिन्न रक्खणा याद दिवस दिहाड़ा, सम्मत तेरां दिल्ली दरबार, नर निरँकार आवे जावे फेरा पाईआ। राष्ट्रपति जुगां जुगां दा विछिड़या यार, जुग त्रेता याद कराईआ। लहिणा देणा करज उतार, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। भाणा सहिणा विच संसार, नेत्र नैणा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी वेख घर, घर साचे बैठा आसण लाईआ। घर मन्दिर साचा मीत, बैठा आसण लाईआ। इक्क सुणाए सुहागी गीत, राग अनादा भेव ना राईआ। चरन कँवल जन राखो चीत, ब्रह्म ब्रह्मादा पारब्रह्म मेल मिलाईआ। काया करे ठण्ढी सीत, आदि जुगादि विछड़ ना जाईआ। दरस दिखाए इक्क अतीत, वाद विवादा तन गंवाईआ। ना कोई जाणे हस्त कीट, आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां चरन कँवल बख्शे इक्क प्यार, साची रीत मात चलाईआ। आत्म सेजा सच घर, दिवस रैण वसेरा। सद खुल्ल्हा रहे दर, चुक्के मेरा तेरा। धुर दरगाही मिले वर, लोकमात रैण वसेरा। ना जन्मे ना जाए मर, साचा मेला गुरु गुर चेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच घर, अट्ठे पहर एका हरि, ना सञ्झ सवेर ना दूसर रात। गुरमुख अन्दर मन्दिर वेख मार झात। मिले मेल परम परमात्म, शब्द देवे साची दात। आत्म झूटे जाति ज़ातम, मिले मेल कमलापात।
ना कोई जाणे धर्म सनातन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण रक्खे सद प्रभात। दिवस रैण एका रंग, गुरचरन चित लाया। सतिगुर साचा होए संग, मीत मीता आप अख्वाया। चिट्टे अस्व कसे तंग, नाम पलाणा पाया। नौ द्वारे आपे लँघ, दसवें कुण्डा आपे लाहया। शब्द रंगीला वेख पलँघ, सोहँ डण्डा हरि टिकाया। आप रखाए आपणे अंग, पार कन्ढ्ढा ना किसे वखाया। पंच वजायण सच मृदंग, राग रागनी रहे अल्हाया। अमृत आत्म वगे गंग, सति सरोवर नीर वहाया। गुरमुख मंग साची मंग, आपे कटे भुक्ख नंग, जोती नूर हरि हज़ूर, आसा मनसा भगत पूर, तामस तृष्ना दए गंवाया। वसया घर हरि धन पाया, होई बुध बिबेका। चुक्कया डर तन मन वसाया, चरन ओट रखाया एका। हरि हरि भाणा रिहा जर, मस्तक लाए साची रेखा। साचा मार्ग रिहा वखाया, धुर दरगाही एका वर, आप चुकाए अगला पिछला लेखा। शब्द घोड़े रिहा चढ़ाया। इक्क सुहाए बंक द्वार, लहिणा देणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंगी अंग एका नाम अनामी रिहा चढ़ाया।
हरि जोत सरूप समाया, शब्दी शब्द प्रतक्ख। वड शाहो भूप दिस किसे ना आया, सन्त सुहेले करे वक्ख। अन्धकूप चारों कुंट अन्धेरया, नर नरायण किसे हथ्थ ना आया, माया ममता करोड़ी लक्ख। नेत्र लोचन नैण दरस किसे ना पाया, जगत वसूरा ना गया लथ्थ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख रुल्ला शब्द चढ़ाए साचे रथ। शब्द रथ हरि दातार, कलिजुग मात चलाया। सर्बकला समरथ सिरजणहार, इक्क इकांत रूप समाया। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, गुरमुख साचे पिता पूत गोद उठाया। मस्तक लहिणा वेखे मथ्था, शब्द सूत साचा तन्द बणाया। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, नाथ अनाथां दया कमाया। जगत सुणाए साची गाथ, शब्द संदेशा इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण साचा मीत, आप आपणे रंग रंगाया। रंग गुलाला रंगे चोली, तन बस्त्र आप रंगाया। हरिजन उठाए साची डोली, अस्त्र बस्त्र साचा शब्द तन पहनाया। पंच आत्म बोले हौली हौली, दिवस रैण रैण दिवस एका धार वहाया। अन्दर मन्दिर पर्दे खोल्ही, डूँघी कन्दर दीपक जोत जगाया। जगत माया जगत विचोली, भगतां दर दर गाया। नौ द्वारे होई गोली, दसवें मुख छुपाया। शब्द शब्दी लेखने जोती, रंग बसन्ती इक्क चढ़ाया। पूरे तोल आपे तोली, दसवें दिस ना आया। जगत भिच्छया पाए झोली, हरि जन जन हरि चरन द्वारे गोली, सगली चिन्त मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निन्दक दुष्ट दुराचार दोए लए तराया। दर घर हरि निरँकार, दर दरवाज़ा दिस ना आया।
शब्द सिँघासण अपर अपार, ग़रीब निवाज़ा आसण लाया। जोती नूर कर आकार, सुरत सवाणी साजन साजा, आप आपणा विच वसाया। शब्द जणाई सच्चे निरँकार, अनहद राग वज्जे वधाई, पंचम पंचां संग मिलाया। गुरमुख साचा संगी साथी, साचा मेल कराया। अन्दर मन्दिर रिहा सुणाई। सच मृदंगा हरि हरि रंगा अन्त तरंगा आत्मक धुन रिहा उपजाई। वड दाता सूरा सरबंगा, चरन धूढ़ आत्म अन्दर इशनान गंगा, दुरमति मैल रिहा गंवाई। गुरसिख तृष्ना चरन प्यास भुक्खा नंगा, अमृत आत्म मेघ रिहा मुख चुआई। आपे जाणे आपणा संगा, पंच विकारा तोड़े काची वंगा, शब्द शृंगार तन कराई। आत्म अन्तर होए अनन्दा, जोग जुगत रंग रखंदा, सोहँ ढोला रसना गाई। जोग जुगत हरि आप बख्शिंदा, हरिजन उपजाए साची बिन्दा, जगत मिटाए झूठी चिन्दा, अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्धा, नीर सीर मुख चुआई। जोती जोत सरूप हरि, वड दाता गुणी गहिंदा, तन पहनाए बस्त्र चीर, हउमे कढ्ढे विच्चों पीड़, साचा मार्ग इक्क रखाई। साच मार्ग जगत मलाह, धुर दरगाह रखाया। धर्म राए पाए फाह, लक्ख चुरासी फंद कटाया। प्रभ मिलण दा साचा लाह, मानस देही लेखे लाया। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, जुग जुग विछड़े मेल मिलाया। दरस दिखाए सभनी थाँ, आप आपणा रूप वटाया। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचा बाल अञ्जाणा, आप आपणी गोद उठाया। दो जहानी देवे ठंडी छाँ, अगाध बोध शब्द जणाया। सोहँ सो साचा नाँ, सतिजुग साचा मार्ग लाया। चार वरन रखाए फड़ फड़ बांह, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। पुरख अबिनाशी अगम्म अथाह, राज राजाना शाह सुल्तान रिहा जणाया। ढाहे वसाए बेपरवाह, भेव अभेदा अन्त कलि वेद कतेबां सार ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां सिर हथ्थ टिकाया।