१७ सावण २०१३ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर
शब्द सिँघासण इक्क आकाशी, प्रभ अबिनासी डेरा लाया। जन भगतां बख्शे अमृत बूंद स्वांती, इन्द इन्द्रासण सेवा लाया। देवे दरस बहु बहु भांती, भेव अभेदा भेव ना राया। हरिजन आत्म करे रासी, चार वेदां दिस ना आया। धुर दरगाही एका दाती, आत्म झोली शब्द भराया। आपे पिता आपे माती, आप आपणी गोद उठाया। मेट मिटाए अन्धेरी राती, दीपक जोती चन्द चढ़ाया। निर्मल दीवा जगे बाती, हर घट वासी रिहा जगाया। आत्म अन्दर वेखे ताकी, बन्द किवाड़ा आप कराया। अन्तिम लहिणा देणा देवे बाकी, सिँघ बग्गा हिसाब मुकाया। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, साध सन्त सार ना राया। आपे चढ़या चिट्टे अस्व साचे राकी, लोआं पुरीआं वेख वखाया। बग्गा रक्खे चाल बांकी, अट्ठे पहर हरि रघुराया।
आप लिखाए भविख्त बाकी, कलिजुग मिटे अन्धेरी राती, ना कोई सके मेट मिटाया। अन्तिम ढहि ढहि ढेरी होए ख़ाकी, सम्मत सम्मती नेड़े आया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका मार्ग रिहा बताया। हरि पुरख अथाह बेपरवाहीआ। सन्त बणाए जगत मलाह, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। इक्क जपाए आपणा नाँ, नौ द्वारे बन्द कराईआ। शब्द सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, आत्म तृष्ना अग्न मिटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। हरि दुलारा सन्त, सन्त उपन्नया। हरि बख्शे चरन प्यार, भरम भुलेखा कढ्ढे जनया। अमृत आत्म ठण्ढी धार, काया मन्दिर आपे बन्न्हया। जोती नूर अपर अपार, दर द्वारे एका चन्नया। हरि शब्दी शब्द भण्डार, ना कोई लाए डन्नया। गुरमुख विरला करे वणज वपार, हथ्थ आवे ना जीव अन्नयां। जुग जुग मेल मिलाए विछड़े यार, किला गढ़्ह हँकारी भन्नया। प्रगट होए नर हरि सच्ची सरकार, लक्ख चुरासी बेड़ा बन्न्हया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, लोआं पुरीआं देवे डन्नया। ब्रह्मा ब्रह्म करे विचार, अन्तिम भाणा एका मन्नया। शिव शंकर हाहाकार, लग्गी बसन्तर एका तनया। करोड़ तेतीस करे निमस्कार, सुरपति राजा इन्द जावे डन्नया। रवि ससि धुँदूकार, जो घड़या सो अन्तिम भन्नया। लक्ख चुरासी उतरे पार, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां देवे डन्नया। गुरमुख विरला उतरे पार, जिस भाणा हरि हरि मन्नया। देवे दरस अगम्म अपार, एका राग सुणाए कन्नया। खोल्हे आत्म बन्द किवाड़, साचा घर इक्क वखाए दया कमाए ना कोई छप्पर छन्नया। ना कोई दीसे चार दिवार, ना कोई सांझा मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा बेड़ा आपे बन्न्हया। हरि सन्त दुलारा सुत, मात उपाया। कलिजुग सुहाई रुत्त, काया खेड़ा इक्क वसाया। मिल्या मेल पुरख अबिनाशी अचुत्त, पंचां झेड़ा आप मुकाया। अमृत आत्म पीणा घुट्ट, खुल्ल्हा वेहड़ा इक्क रखाया। आवण जावण गया छुट्ट, साचे पौड़े शब्द चढ़ाया। नाम खज़ाना ल्या लुट, आत्म पल्लू अग्गे डाहया। पंच विकारा जड़्ह पुट्ट, सच दुआरा इक्क वसाया। मनमुख जीवां कढ्ढे कुट्ट, हरि हरि साचा खेल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जुग जुग आपणा भेख वटाया। हरि सन्त प्यारा मीत, साचा सज्जणा। आप चलाए साची रीत, आपे होए पड़दा कज्जणा। काया देहुरा गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, गुरमुख साचे हरि हरि सजना। इक्क सुणाए अनादी गीत, राग अनादा एका वज्जणा। दिवस रैण परखे नीत, मदिरा मास रसना तजना। चरन कँवल उप्पर धवल साची प्रीत, चरन धूढ़ी साचा मजना। काया करे ठंडी सीत, वेले अन्तिम रक्खे लजना। आपे हस्त आपे कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया काया घर आपे चोला तजना। आत्म सज्जण साचा मीतड़ा, प्रभ साचा मात बणांयदा।
काया चोली रंगे चीथड़ा, एका रंगण नाम चढ़ांयदा। मेल मिलावा हरि हरि साचे मीतड़ा, हरि संजोगी मेल मिलांयदा। पंचम तत्त कौड़ा रीठड़ा, आपणी हथ्थीं भन्न वखांयदा। निज घर निज आत्म निज पति पतिवन्ता डीठड़ा, निज आसण आप सुहांयदा। एका एक सुणाए सुहागी गीतड़ा, साचा मंगल राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त अन्त कन्त पिता पूत सुत भगवन्त, भगवान मेल मिलांयदा। हरि धाम अपार आप उपाया। जोती जोत कर आकार, प्रकाश प्रकाश सवाया। चारों कुन्ट एका धार, वड दाता आप वहाया। अन्दर बाहर गुप्त जाहर, आप आपणा रूप वटाया। आपे पुरख आपे नार, आपे पिता पूत अख्वाया। आपे जनणी जण संसार, आपे आपणी गोद उठाया। आपे आपणा कर अधार, आप आपणे बल जिवाया। आपे जाणे आपणी कार, आप आपणे धन्दे लाया। साची चोली हरि करतार, एका एक आप सुहाया। आपे बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा मता पकाया। ना कोई दीसे मीत मुरार, भैणा भाई ना कोई अख्वाया। बस्त्र शस्त्र ना कोई कटार, तीर तलवार ना कोई रखाया। जल थल ना कोई पहाड़, उच्चा पर्बत दिस ना आया। जंगल जूह ना कोई उजाड़, नगर खेड़ा ना बणत बणाया। ना कोई दीसे पंचम धाड़, पंचम तत्त ना कोई उपाया। पंझी प्रकृती ना लाड़ी लाड़, अट्ठां अट्ठां वक्ख रखाया। ना कोई दीसे नौ द्वार, पैर हथ्थ ना मुख रखाया। ना कोई दिसे धुँदूकार, सूरज चन्द ना कोई चढ़ाया। ना कोई दीप लोअ पताल, धरत धवल ना कोई सहाया। ना कोई काल ना महांकाल, जगत जंजाल ना कोई रखाया। ना कोई तीर्थ ना कोई ताल, ना कोई शब्द ताल वजाया। ना कोई पवण पाणी मसान, ना कोई अग्नी हवन कराया। ना कोई खाणी बाणी वेद पुराण, अञ्जील कुरान ना कोई गाया। ना कोई वेखे मार ध्यान, पुरख अगम्मा कवण कूटे डेरा लाया। ना कोई चतर सुघड़ स्याण, ज्ञानी ध्यानी ना कोए रखाया। ना कोई वेद कतेब सुजान, काया माटी ना हट्ट विकाया। ना कोई मक्का काअबा दो दो आबा पीण खाण, पीर पैगम्बर ना कोई रखाया। गुरदुआरा मन्दिर ना दीसे कोई कँवल नाभा, अमृत आत्म ना मुख चुआया। ना कोई पुन्न ना सवाबा, ना कोई देवे अन्त अजाबा, ना कोई शाह ना नवाबा, राज राजाना कोई दिस ना आया। ना कोई घोड़ा जोड़ा चरन रकाबा, शाह सुल्तान ना नज़री आया। ना कोई महीना जेठ ना मजन माघा, साध सन्त ना नज़री आया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आपणे घर आपे वड़े भागा, दूसर कोए ना संग रलाया। आपे सुरत सवाणी आपे कन्त भतार सुहागा, आप आपणी सेज हंढ्ढाया। आपे सोया आपे जागा, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी हथ्थीं बन्न्हे तागा, आप आपणा सगन मनाया। आपे मिल मिल गाए रागा, आप आपणा गीत अल्हाया। आपे हँस आपे कागा, आपे पंखी पंछी सरवर आप आपणा रूप वटाया। आप आपणी
सरनी लागा, आप आपणा नाउँ रखाया। आप आपणी पकड़े वागा, डोरी आपणे हथ्थ रखाया। आपे बाशक सेज माणे नागा, सागों पांग सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, सद आपणा थाँ सुहाया। हरि सुहाए थाँ अगम्म अगोचरा, नज़र किसे ना आया। सृष्ट सबाई करे सोच, सन्त साध चढ़ चढ़ थक्के भेव किसे ना पाया। प्रभ दर्शन को सृष्ट सबाई रही लोच, विरले गुरमुख पाया। घर घर बैठे सारे कहिण, अग्गे हो ना कोए अल्हाया। खब्बे खड़ी मौत लाड़ी डैण, सज्जे काल रिहा डराया। माया ममता रुढ़े झूठे वहिण, गुर पूरा अन्तिम लैण ना आया। जगत नाता झूठा बणाया भाई भैण, संगत तेरा लहिणा देण किसे ना मूल चुकाया। बिन गुर पूरे नौ द्वारे सारे रहिण, दसवां घर ना किसे वखाया। ना कोई साक सज्जण सैण, प्रभ लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जन भगतां चुकाए लहिण देण, देवणहार आप अख्वाया। शब्द पहनाए गहणा गहिण, तन बस्त्र इक्क रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे सच घर, साचा आपणा धाम सुहाया। सच सुहाए धाम, हरि बनवारीआ। जोती नूर रमईआ राम, हरि जोती कृष्न मुरारीआ। आपे आप घनईआ शाम, भेखधारी भेख अपारीआ। आपे अमृत आत्म जाम, आपे भरया शब्द भण्डारीआ। आप जपाए आपणा नाम, आपे देवे चरन प्यारीआ। आप मिटाए अन्धेरी शाम, दीपक जोत करे उज्यारीआ। अमृत आत्म प्याए जाम, दिवस रैण रहे ख़ुमारीआ। पंचां तत्तां करे एका ताम, तन लाहे दूई द्वैत बीमारीआ। लेखे लग्गे काया चाम, जो जन आए बंक द्वारीआ। अग्गे कोई ना लाए दाम, शब्द देवे जगत सहारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आपे अन्दर आपे बाहरीआ। आप आपणा घर वसाया, चारे कुन्ट वखानीआ। दहि दहि दिशा प्रभ डेरा लाया, सभ घट जाणी जाणीआ। सञ्झ सवेरा इक्क कराया, एका शब्द एका बाणीआ। सप्तम घर उठ उठ धाया, छेवें वेखे गुण निधानीआ। जोती नारी दया कमाया, शब्द सुत प्रभ झोली पाया, छेवें अन्दर बन्द कराया, अमृत देवे ठण्ढा पाणीआ। बत्ती दन्द ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे आपणा घर, जोती शब्दी एका वर, साचा मेला हाणी हाणीआ। शब्द जोती इक्क सलाह, घर साचे मता पकाया। पुरख अबिनाशी इक्क मलाह, गतमित ना कोए जणाया। ना कोई जाणे साचा राह, थिर घर दिस किसे ना आया। शब्द सिँघासण बैठा बेपरवाह, जोती नूर सवाया। साचा आसण एका थाँ, लोकमाती दिस ना आया। आपे पकड़नहारा बांह, आप आपणी गोद उठाया। दर द्वारे देवे ठंडी छाँ, सति शब्दी हुक्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां वखाए इक्क घर, सच मेला मेल मिलाया। जोती शब्द इक्क द्वार, घर साचे मेल मिलांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, पंचम
कुण्डा लांहयदा। पवण स्वासी कर त्यार, शब्दी रूप चढ़ांयदा। तिन्नां मेला इक्क द्वार, पुरख अबिनाशी बणत बणांयदा। आपे जाणे आपणी धार, आप आपणी कर विचार, दूसर कोई भेव ना पांयदा। तिन्नां नाता इक्क प्यार, पवण जोती शब्द अधार, एका रूप समांयदा। निरगुण रूप अगम्म अपार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे चौथा घर, साचा मण्डल फोल फुलांयदा। चौथे घर साची रास, प्रभ आपणी आप पाईआ। ना कोई दीसे हड्ड नाड़ी मास, ना कोई अंडज जेरज उत्भज सेत्ज खाणीआ। ना कोई पृथ्वी ना आकाश, ना कोई राग नाद गाए कोई बाणीआ। ना कोई चले पवण स्वास, ना कोई मेले हाणी हाणीआ। ना कोई जंगल ना प्रभास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करे आप पछाणीआ। चौथे घर खेल न्यारा, हरि साचा आप रचांयदा। दर घर साचे बैठ सच्ची सरकारा, आपणी बणत बणांयदा। नूर अगम्मी शब्दी धारा, पवणी देवे इक्क हुलारा, साचा झूला आप झुलांयदा। आपे वसया सभ तों बाहरा, आप आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणा घर, महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। अगणत ना गणया जाऐ, भेव ना भेवया। देव दंत ना जाणे राए, रसना कोए ना किसे सेवया। जीव जन्त फिरे हलकाए, गुरमुख विरले साचे सन्त मेल मिलाए, मस्तक लाए साचा थेवया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा तत्त, साची बणत बणाईआ। त्रैगुण माया तख्त रचाया, प्रभ साचे सेज विछाईआ। आप आपणा राज कमाया, राज दूत आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी काज रचाया, आप आपे लए उपाईआ। कँवल नाभी आवाज़ लगाया, अमृत मुख चुआया, ब्रह्मा ब्रह्म उपाईआ। साजन साज आप अख्वाया, ग़रीब निवाज हर हर थांया, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे द्वार बंक, आप आपणे धाम सुहाईआ। सच दुआरा बंक, हरि सुहानया। ना कोई राउ ना कोई रंक, ना कोई राज शाह सुल्तानया। एका जोती नूर शब्द तनक, आप लगाए वाली दो जहानया। जोती भेखा बार अनक, अंक अनक करानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए दिसाए सच घर, जोती नूर श्री भगवानया। कवण घाट जन उतरे पार, कवण मलाह बणाईआ। कवण वखाए इक्क लिलाट, जोत निरँजण इक्क जगाईआ। कवण मार शब्द साट, ओंकारा रूप वटाईआ। कवण वखाए तीर्थ ताट, अमृत आत्म जाम प्याईआ। कवण पाड़े बजर कपाट, तीर निराला शब्द चलाईआ। कवण वणज कराए साचा हाट, साचा नाम झोली पाईआ। कवण दुरमति मैल देवे काट, काग हँस उडाईआ। कवण बहाए साची खाट, पावा चूल ना कोई रखाईआ। कवण रस हरिजन लए चाट, आत्म रस आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। कवण आत्म रस रस, कवण मुख चवीजे। कवण राग सुणाए हस्स हस्स, कवण नाद सुणीजे। कवण मेल मिलाए राह दस्स दस्स, सुरत शब्दी बीज बीजे। कवण प्रकाश कराए कोटन रवि ससि, कवण कारज कीजे। कवण पंज विकारा देवे झस्स, कवण पल्लू नाम फड़ाए खड़ दर दहिलाजे। कवण मेटे रैण अन्धेरी मस्स, तन मन आत्म एका सीजे। कवण शब्द जन करे वस, मन मन्दिर इक्क गवीजे। कवण नौ द्वारे करे वस, कवण दसवां दर खुल्हीजे। कवण देवे साचा वर, दरस दिखाए नैण तीजे। कवण चुकाए जम दा डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच घर, कवण दुआरा हरि निरँकारा, शब्द भण्डारा सन्त दुआरा गुरमुखां करे साची रीझे। कवण अन्ध कवण अन्धेरा, कवण गुफा सुहाईआ। कवण पन्ध आवण जावण गेड़ा, कवण लक्ख चुरासी विच भवाईआ। कवण बन्न्हणहारा बेड़ा, कवण आपणे कंध उठाईआ। कवण वसाए काया नगर खेड़ा, पंचम झेड़ा दए चुकाईआ। कवण कराए काया खुल्ल्हा वेहड़ा, दूई द्वैती भरमां कंध रिहा हथ्थीं ढाहीआ। कवण करे हक्क नबेड़ा, कवण तोड़े जम की फाहीआ। कवण बन्ने सीस साचा सेहरा, कवण मस्तक तिलक लगाईआ। कवण पाए शब्द घेरा, साचा राह इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे सच घर, सन्त दुआरा इक्क वर, नारी नारा रूप वटाईआ। कवण राग कवण कन्न, कवण जन सुणांयदा। कवण माल कवण धन, कवण झोली पांयदा। कवण वसे छप्परी छन्न, कवण महल्ल अटल बणांयदा। कवण जोत जगाए तन, कवण रूप शाहो भूप भेखी भेख वटांयदा। कवण मन प्रभ देवे बन्न्ह, साचे मन्दिर ना लाए संन्ह, दर द्वार दुरकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, सन्त दुआरा वसया घर, हरी हरि कवण मिलांयदा। कवण हरि कवण मिलावा, कवण संग रखाईआ। कवण घर कवण थाउँ, कवण गढ़्ह तुड़ाईआ। कवण पकड़े आपणे हथ्थीं बाहों, उप्पर चढ़ होए सहाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सभ दे अन्दर बैठा वड़, दिवस रैण रिहा लड़, जीव जन्त भेव ना जाणे राईआ। जिस फड़ाए आपणा लड़, पौड़े पौड़े जाए चढ़, एका अक्खर जाए पढ़, साची धारा शब्द चलाए, दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, जोत जगाए बहत्तर नड़, आप आपणा प्रकाश वखाईआ। मनमती जीव रहे सड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त दुआरा वेखे सच घर, कवण साजण मिल्या साज, सज्जण साची बणत बणाईआ। कवण राज कवण जोग, कवण शाह कवण सुल्तान। कवण रस आत्म भोग, कवण होए वस मेला धुर संजोग, कवण मीठा पीण खाण। कवण कटे हउमे रोग, देवे दरस इक्क अमोघ, शब्द चुगाए इक्क चोग, गुणवन्ता हरि गुण निधान। ना कोई हरख ना कोई सोग, आदि अन्त ना जगत वियोग, एका एक जन भगत टेक, साचा बख्शे चरन ध्यान। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे सच दर, कवण शब्द कवण बाणी कवण लाया आत्म बाण। कवण शब्द कवण सुरत, कवण मेल मिलांयदा। कवण अकाल कवण मूर्त, कवण नाद कवण तूरत, कवण रूप कवण सूरत, कवण आसा मनसा पूरत, कवण जोती मेल मिलांयदा। कवण नेड़े कवण दूरत, कवण सवण भवण अवण गवण कवण बैठा रिहा झूरत, कवण रोग सोग चिन्त मिटांयदा। कवण नाता दीसे कूड़त, कवण बिधाता बख्शे चरन धूढ़त, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। कवण मूर्ख कवण मूढ़्हत, कवण रंग चढ़ाए गूढ़त, कवण ज्ञान कवण ध्यान कवण इशनान कवण सर कवण अमृत आत्म ताल सुहांयदा। कवण घर कवण दर कवण देवे साचा वर, आदि अन्त चुक्के डर, ना जन्मे ना जाए मर, एका रंग समांयदा। कवण रूप कवण रंग, कवण शाहो भूप कवण साचा संग निभांयदा। कवण घोड़ा कवण जोड़ा कवण कसे तंग, कवण वजाए नाम मृदंग, कवण कूट कवण दिशा, कवण पाए साचा हिस्सा, कवण साची वंड वंडांयदा। कवण ईसा कवण मूसा, कवण गाए राग छत्तीसा, कवण अञ्जील कुरान हदीसा, कवण पद बीस बीसा, कवण घर सद लेख चुकाए दन्द बत्तीसा। कवण ब्रह्म कवण ब्रह्माद, कवण खेल इक्क इकीसा। कवण बंस कवण यद, दस्म द्वारी अद्ध विच हद्द, छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा। लक्ख चुरासी जांदा लद्द, ना कोई मदिरा मदि, कलिजुग तेरी अन्तिम होई हद्द, ना कोई दीसे सूरबीर बलवान शाह सुल्तान ना कोई ऊँच नीच वड्डा छोटा दिसे कद्द, ना कोई दीसे मन्दिर मकान, एका शब्द एका धार, आप कराए वणज वपार, पुरख अबिनाशी जामा धार, निहकलंक नर अवतार लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा रोवे धांहा मार, शिवद्वारे हाहाकार, करोड़ तत्तीसा इन्द करे पुकार, मातलोक प्रभ कराए जै जैकार, जन भगतां दर सुहाईआ। आपे जाणे आपणी कार, शब्द घोड़े हो अस्वार, बस्त्र भूशन लाल धार, लछमी वेखे दर द्वार, कंचन रूप निरँकार, नीली धारों आए बाहर, चिट्टा कर आकार सूहा वेस पसर पसार, पीला बस्त्र विच संसार, काला काली घटा अन्ध अंध्यार, कलिजुग रैण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे इक्क दर, कवण सन्त कवण कन्त कवण साचा मेल मिलाईआ। कवण राग कन्न सुणाए, कवण दरस दिखांयदा। कवण दाग़ कलि मिटाए, आप आपणा तरस कमांयदा। कवण दीपक जोती चिराग तन जगाए, आपणी दया कमांयदा। कवण वाग आपणे हथ्थ रखाए, कवण सिध्धे राहे पांयदा। कवण हँस दर काग बणाए, सोहँ मोती चोग चुगांयदा। चरन लाग जो जन भुल्ल बख्शाए, कन्त सुहाग इक्क हंढाए, आत्म साची सेज इक्क वखांयदा। वड वड भाग प्रभ दर्शन पाए, दुरमति मैल धोया झूठा दाग़, आप आपणी बणत बणाए, सरन सरनाई हरि रघुराए जो जन आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे साचा राह, कवण द्वारे उडे
काँ, कवण कागी काग सुहांयदा। कवण काग कागी रलया, कवण हँस हँसा। कवण सुहागी कन्त वरया, कवण माणी साची सेजा। कवण नीर जल अमृत पाणी भरया, कवण द्वारे वेखे नौ नौ नेजा। कवण रूप अगम्मा, जन वेखे एका दूजा। कवण द्वारे अग्गे खड़या, लहिण देण मुकाए जिउँ जन्मेजा। भेव ना जाणे लेहजा फेहजा। कवण महल्ला उप्पर चढ़या, कवण नूर हरि हज़ूर कवण वखाए तीजा। कवण द्वारे अग्गे खड़या, कवण शब्द सुनेहड़ा भेजा। कवण पल्लू मात फड़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे इक्क घर, शब्द सिँघासण विछी सेजा।
हरि अभेद अपार भेव ना राया। चारे वेद लिखार, मुख चारे रसना गाया। पुराण अठार कतेब अधार, वेद व्यासा गया जणाया। पृथ्वी आकाशा साची धार, साचा मार्ग इक्क रखाया। सर्ब भरवासा हरि निरँकार, आसा मनसा पूर कराया। काया कासा कर त्यार, साची वस्त इक्क टिकाया। नौ द्वारे खोल्ह द्वार, जगत ज्ञान रिहा दवाया। आपणा कर बन्द किवाड़, मोहण मुखड़ा रिहा छुपाया। त्रैगुण अग्नी तत्ती हाढ़, विष्ना रूप रही जणाया। ब्रह्मा उपाए पंजे लाड़, पंजां चोरां संग रलाया। शिव चबाए आपणी दाढ़, लहिणा देणा दए मुकाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे वसे दर द्वारे हस्से जोत नूर बहत्तर नाड़, आप आपणा रूप वखाया। सच द्वार शब्द अखाड़, राग रागनी आपणा ताल वजाया। आपे घड़या साचा घाड़, ताल तलवाड़ा अनहद रखाया। आपे पिच्छे आपे अगाड़, पंचम पंचां दए बहाया। दर द्वारे पंचम वाड़, साचा पौड़ा इक्क रखाया। आपे वेखे शब्द घोड़े चढ़ के साचा लाड़, पंचम नाता कवण नारी साचे कन्त रखाया। पंचम मीता आपे लए बाहों फड़, सुहागी गीता छंत सुणाया। निशअक्खर वक्खर रिहा पढ़, परा पसन्ती मधम बैखरी भेव ज़रा ना आया। सच महल्ले बैठा अड़, देवी देव ना कोए मिलाया। जिस जन फड़ाए आपणा लड़, दर दरवाज़ा दए खुल्हाया। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, काया मन्दिर जोत अकार, दीपक नूरी इक्क जगाया। नूरी दीप सच उजाला, सच प्रकाश कराईआ। साचा मेला गुर गोपाला, पृथ्वी आकाश इक्क वखाईआ। गुर शब्द बणाया जगत दलाला, हरि रसना हरि गुण गाईआ। लहिणा देण चुकाए काल महांकाला, दीन दयाला दया कमाईआ। दरस दिखाए सच्ची धर्मसाला, तन मन्दिर इक्क सुहाईआ। मारे शब्द सच्ची उछाला, माणक मोती बाहर कढाईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, जुग जुग जोती नूर उपाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे सृष्ट सबाई भरम भुलेखे, लक्ख चुरासी भरमी भरम भुलाईआ। संग मुहम्मद चुक्के लेखे, चार यारी नेत्र पेखे, सच हदीस ना कोई
पढ़ाईआ। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़े, अन्तिम लहिणा देणा मिटे काली धार कलिजुग वेखे, प्रभ साचा आप मिटाईआ। सम्मत उनीसा इक्क कराए, मूसा ईसा चरन छुहाए, मक्का मदीना काला सूसा तन छुहाईआ। सम्मत उन्नी चरन लगाए, चीना रूसा इक्क कराए, शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वेखे लोकमात हुन्दी जुदाईआ। लोकमात अन्त जुदाई, कलिजुग वहिण वहांयदा। लाड़ी मौत करे कुड़माई, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। धर्म राए दर इक्ट्ठे धी जवाई, एका नाता जोड़ जुड़ांयदा। लेखा चुक्कणा भाई भाई, लुकया कोई रहिण ना पांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे थाउँ थाँईं, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख घर, करे खेल अगम्म अथाही। कलिजुग अन्तिम नाता गूढ़, होणी मात जुदाईआ। लक्ख चुरासी जाणा छोड़, घर साचे मिले वधाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, धुरदरगाही आया दौड़, वेखे परखे मिट्ठा कौड़, शब्द हथौड़ा हथ्थ रखाईआ। सम्बल नगरी एका पौड़, साढे तिन्न हथ्थ रखाए साची डोर, आपे जाणे लभ्मा चौड़, नौ द्वारे जगत डण्डा ब्रह्मण्डां भेव ना राईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम कंडा, प्रभ मेट मिटाए भेख पखण्डा, गुर शब्दी जाणे साची वंडा, फड़े नाम कलि चण्ड प्रचण्डा, चारों कुन्ट खोज खुजाईआ। मनमुख जीवां वढ्ढे कंडां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, साची रचना रिहा रचाईआ। कलिजुग तेरा रच्चया काज, साचा वक्त सुहाया ए। लक्ख चुरासी पल्ले बन्न्हे दाज, माया ममता मोह विकारा संग रखाया ए। सम्बल नगरी वज्जे साज, अनहद रागी नाद अनादा इक्क वजाया ए। मातलोक अन्त जाणा त्याग, एका उपजे मन वैराग, जूठा झूठा नात तुड़ाया ए। चारे कुन्टां काला दाग़, मिल्या मेल ना कन्त सुहाग, साचा रंग प्रभ साचे संग लग्ग साचे अंग ना कोई मिटाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वेखे गंग, कवण धारा रिहा वहाया ए। कलिजुग लहिणा देणा चुक्कणा बाकी, प्रभ साचा आप मुकांयदा। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, पाकी पाक आप अख्वांयदा। ना कोई मीत मुरारा साकी, अमृत जाम ना कोई पिलांयदा। ना कोई खोले्ह बन्द ताकी, ताकी ताक ना खोल्ह खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेख दर, दर दरवाज़ा बन्द करांयदा। दर दरवाज़ा बन्द किवाड़, प्रभ साचे आप करावणा। सम्मत बीस सतारां हाढ़, लहिणा देण चुकावणा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क अखाड़, शब्द अखाड़ा मात लगावणा। जगत विकारा आत्म तृष्ना शक्ती भुगती जोती जुगती देवे साड़, साचा राह चलावणा। लेखा चुक्के पंचम धाड़, त्रैगुण तत्त देवे साड़, हड्ड मास नाड़ी ना उब्बल रत्त, पति पतिवन्ता पति रखावणा। शब्द चलाए एका रथ, जोत सरूपी हरि समरथ, लक्ख चुरासी पावे नत्थ, वाग आपणे
हथ्थ रखावणा। शब्द चलाए इक्क अकथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, जिस जन दर्शन पावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी एका राज, शब्द सरूपी साचा ताज, पंचम मुख रखावणा। पंचम मुख साचा ताज, प्रभ साचे मात बणावणा। सृष्ट सबाई मेटे दु:ख, पूर कराए आत्म भावना। सुफल कराए मात कुक्ख, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना गावना। गर्भवास ना उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटावणा। मानस देही मिले मनुख, आप आपणा दरस दिखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरी धार, सति सरूपी रूप वटावणा। सम्मत तेरां साची धार, गुरमुख शब्द जणाईआ। भरया रहे भण्डार, देवणहार आप अख्वाईआ। इक्क कराए वणज वपार, नाम वणजारा हरि रघुराईआ। जुग जुग जाणे आपणी कार, करन करावणहार आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम जामा धार, निहकलंका डंक वजाईआ। प्रगट होए विच संसार, राउ रंकां रिहा जगाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ कटार, मारी जाए वाहो दाहीआ। जोद्धा सूरा हरि बलकार, शब्द शस्त्र तीर रखाईआ। चरन छुहाए दिल्ली दरबार, अस्सू तिन्न रुत्त सुहाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, वाली हिन्द आप उठाईआ। अन्तिम आउणा चरन द्वार, राज मन्त्री होए भिखार, बीस बीसा दए दुहाईआ। शब्दी जोती इक्क अधार, वरन गोती वसे बाहर, इक्क इकलौती नूर सवाईआ। टिक्का धोती ना सीस दस्तार, मुच्छ दाढ़ी ना केस कोई रखाईआ। आपे चढ़या साची चोटी, फड़ फड़ थक्के कोटन कोटी, साधां सन्तां हथ्थ ना आईआ। कलिजुग मंगे बोटी बोटी, लक्ख चुरासी नीती खोटी, साचा नाउँ ना कोई ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग एका राह, शब्द सरूपी बण मलाह, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका राह, प्रभ साचे मात चलावणा। अस्सू तिन्न जणाए साचे शाह, वाली हिन्द उठावणा। देस प्रदेसां बेपरवाह, आपणा गीत गवावणा। वेख वखाणे सारे थाँ, नाउँ निरँकारा इक्क जपावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मुख एका ताज, धुर दरगाही एका राज, शब्द प्रमुख आपे आप बणावणा। शब्द प्रमुख हरि निरँकारा, साची बणत बणांयदा। जाए दर दिल्ली दरबारा, अस्सू तिन्न वक्त सुहांयदा। पंचम मुख ताज न्यारा, आपणे हथ्थ टिकांयदा। वाली हिन्द रहिणा ख़बरदारा, बीस बीसा वेख वखांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्मत सोलां याद करांयदा। राज राजाना छड्डणा बंक दुआरा, भिच्छया कोए ना दर ते पांयदा। चारों कुन्ट हाहाकारा, साध सन्त ना कोई छुडांयदा। पंचम मारे तेज कटारा, शब्द शस्त्र दिस ना आंयदा। ना कोई करे ब्रह्म विचारा, जगत दूजा भरम भुलांयदा। जोत सरूपी हरि निरँकारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, सम्बल नगरी खेल अपारा, जोती
नूर करांयदा। गुर गोबिन्दा मीत मुरारा, सर्ब बख्शिंदा हरि गिरधारा, लक्ख चुरासी करे निन्दा भेव कोई ना पांयदा। कामी क्रोधी वज्जा जिंदा, घर साचे ना उपजे साची बिन्दा, मात कुक्ख ना सुफल कोई करांयदा। भाग लगाए भारत खण्डी साची हिन्दा, पंचम खण्डा लेख लिखांयदा। पुरख अबिनाशी वड मृगिन्दा, पीर पीरां अख्वांयदा। कलिजुग तेरी धार वहाए सागर सिन्धा, ना कोई मात अटकांयदा। भगत जनां सदा सद बख्शिंदा, आप आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी बणत बणांयदा पंचम ताज पंच परवान, पंचम रूप वटाया। पंचम फड़ तीर कमान, पंचम घोड़े चढ़ बलवान, पंचम जोड़े मेल मिलाया। पंचम बौहड़े हरि सुल्तान, पंचम कौड़े विच जहान, पंचम पंचां भन्न वखाया। पंचम पौड़े काया मन्दिर सच मकान, पंचम गौड़े राग सुणाया। पंचम लग्गी औड़े आत्म ब्रह्म ध्यान, पंचम ब्रह्म ज्ञान वखाया। पंचम वखाए पंच निधान, सत्त निशाना संग रलाया। वेखे खेल श्री भगवान, गोपी काहना कृष्ना भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी साची सेवा, सेवक सेवा लाया। ठाकर सिँघ ठाकर अरदास, पैज संवारे तेरी। सति पुरख निरँजण वसे पास, कर कर आपणी मेहरी। शब्द उडान पृथ्वी आकाश, करे कराए ना लाए देरी। निज घर आत्म रक्खे वास, गुर पारब्रह्म गुरमुख साची चेरी। शब्द जणाई स्वास स्वास, काया मण्डल वेखे रास, भरमां ढाहे ढेरी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक सेवा लाए तेरी। पहली सेवा हरि भगवान, आपणी आप लाईआ। सवा पंझी करे दान, सत्त रंग निशान बणाईआ। दूजी भेंटा शब्द महान, सिँघ ठाकर आप कराईआ। सिँघ प्रीतम बणना नाल जवान, दस दसवां रिहा जगाईआ। गुरमुख तेरी वधदी शान, अट्ठ अठारवां हिस्सा पाईआ। सिँघ पाल तेरी नाम दुकान, चलदी वाहो दाहीआ। सिँघ इन्द्र बख्शे चरन ध्यान, शब्द सहारा डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। सिँघ बिशन तेरा रक्खे माण, कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा नेड़े आईआ। पुरख अबिनाशी चतर सुजान, साची वंडा मात वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी देवे दंडा, एका डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम लेखा पंचम लेख, जोती जामा धर धर पेख, लहिणा देणा रिहा मूल चुकाईआ। आपणी सेवा आपे लाए, सर्ब जीआं जग दाता। गुरमुख साचे संग रलाए, आप पिता पित माता। काया चोली रंग चढ़ाए, बख्शे साची दाता। शब्द डोली विच बिठाए, ना कोई पुच्छे ज़ाता पाता। दर द्वारे गोली इक्क रखाए, एका इक्क इकांता। हौली हौली शब्द जणाए, अमृत बूंद प्याए स्वांता। आत्म गंढ्ढ आपणी हथ्थीं खोले्ह खोल्ह वखाए, मेल मिलाए कमलापाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा लहिणा देणा, गुरमुखां पहनाए शब्द गहणा, साची बणत बणाता। पंचम ताज जगत जगदीश, एका इक्क सुहांयदा। छत्र झुल्ले प्रभ साचे
सीस, शाह शहाना आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई गाए दन्द बत्तीस, इक्क हदीस सुणांयदा। लहिणा देणा बीस इकीस, कलिजुग कलि मुकांयदा। वेख वखाणे राग छतीस, राग रागणी संग मिलांयदा। आपे जाणे कुरान हदीस, वेद पुराणा फोल फुलांयदा। प्रगट होवे अवतार चौबीस, नर नरायण आप अख्वांयदा। ना कोई धड़ ना कोई सीस, तन बस्त्र ना कोई सजांयदा। लक्ख चुरासी पीसण रिहा पीस, कलिजुग चक्की आपणी हथ्थीं आप चलांयदा। अन्तिम वेला विच उनीस, अल्ला राणी आप लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मौलाना आज़ाद वेखे आत्म स्वाद, नूर अलाही कवण द्वारे झोली पांयदा। मौलाना आज़ाद मौला आया, अस्सू आस रखाईआ। कँवल कौल इक्क कराया, संग मुहम्मद चार यार दए गवाहीआ। उप्पर धवल डेरा लाया, बस्त्र अस्त्र शस्त्र बस्त्र नील पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अस्सू तिन्न आए दर दिल्ली दरबार, भरम भुलेखा देवे मात कढाईआ। भगत भण्डार हरि अतोल, हरि रखाया। आपे तोले साचा तोल, तोलणहार सृष्ट सबाया। सच दुआरा एका खोल्ह, चार वरनां रिहा जणाया। शब्द दो अक्खर एका बोल, चौह अक्खर भेव मिटाया। आपे वसे सदा कोल, आप आपणा भेव छुपाया। नाम मृदंगा वजाए साचा ढोल, ताल आपणे हथ्थ रखाया। शब्द भण्डारा एका खोल्ह, जगत दुआरा बन्द कराया। प्रगट होया सोलां सोल, नाउँ निरँकारा आप अख्वाया। जन भगतां करे आत्म चोल्ह, साची बोली आप प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा नाम वणजारा, साचा वणज नाम कराया। नाम वस्त वणज सच्च, हरि दर साचे पावणी। देवणहारा दस्त दस्त, पूर कराए भावनी। अट्ठे पहर रहिणा मस्त, सुरत सुरती शब्द मिलावणी। तन पहनाए बस्त शसत, तिक्खी धारा आप रखावणी। आपे कीट आपे हस्त, आपे राम रामा रावण रावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वखाए इक्क घर, शब्द भण्डार हरि निरँकार, वणज कराए जगत वपार, अन्तिम देवे धुरदरगाही साची जामनी। हरिसंगत हरि रंग माणया, आई चरन द्वार। प्रभ लेखे लाए बिरध बाल अञ्जाणयां, पार उतारे नारी नार। हउमे हँगता रोग निवारया, जगत सहिँसा दु:ख निवार। दरस अमोघ इक्क वखा ल्या, आप सुहाए बंक द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे इक्क वर, खाली भरे भण्डार। आत्म रोग चिन्त मिटाए, रोग सोग जन कट्ट। साचा सुख इक्क उपजाए, दूई द्वैती मेटे फट्ट। तृष्ना भुक्ख मात गंवाए, शब्द रखाए साचा हट्ट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ शब्द देवे साचा वर, तन पहनाए साचा पट। बिरध बाल नौजवान, दर आए आस रखाईआ। आपे बख्शे जीआं दान, जगत प्यास मिटाईआ। आवण जावण चुक्के कान, जो जन रसना साची गाण, ढोला सोहला इक्क सुणाईआ। शब्दी जोती मेला
विच जहान, काया चोली रंग रंगाईआ। मनमुख जीव आपणा कीता आपे पाण, अन्तिम मिटे जगत निशान, धूआँधार सृष्ट सबाईआ। गुरमुख साचे कर पछान, आपे होए निगाहबान, पहरेदार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे इक्क वर, दर द्वारे आईआ। आत्म तृष्न बुझाई, शब्द दात प्रभ झोली पाई, मिले मात वड्याईआ। बालक सीर रसन मुख। दरस लोचन नैण, जगत वसूरा उतरे दु:ख। रसना सके ना कहिण, पिता पूत घर साचा सुख। आप चुकाए लहिण देण, जोती जोत सरूप हरि, दर द्वारे देवे इक्क वर, चरन धूढ़ जो जन नहाता साचे सर, उज्जल करे मात मुख।
१७ सावण २०१३ बिक्रमी डाकटर तेजा सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर
घर शब्द अपार, घर जणाईआ। घर रंग अपार, रंग महल्ल इक्क टिकाईआ। घर संग गिरधार, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे आत्म घर, दर दरवाज़ा इक्क रखाईआ। दर दरवाज़ा इक्क दर, चारे मुख खुल्हांयदा। आपे बैठा अन्दर वड़, दिस किसे ना आंयदा। शब्द सिँघासण साची खाट, साची सेज विछांयदा। जोत प्रकाश एका कर, दीपक जोत जगांयदा। रवि ससि हेठां जड़्ह, उप्पर चरन छुहांयदा। मण्डल रासी घाड़न घड़, आकाश आकाश भेव ना पांयदा। सच महल्ले आपे खड़, गुरमुख साचे मात जगांयदा। आपे लाए आपणी जड़्ह, सीस धड़ ना कोए रखांयदा। पंचां वज्जे साचा तड़, ताल तलवाड़ा इक्क रखांयदा। किला कोट हँकारी गढ़्ह, गढ़्ह कंचन इक्क वखांयदा। डूँघी भवरे आपे वड़, सर सरोवर वेख वखांयदा। काया कवरी रिहा सड़, जीव अञ्जाणा भेव ना पांयदा। गुर शब्द अक्खर एका पढ़, चरन ध्यान मात रखांयदा। नेतन नेता बाहों फड़, साचा आपणा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा संग निभांयदा। साचा संग सगला साथी, सतिगुर सृष्ट सबाईआ। लहिणा देणा लोकमात माती, कमलापाती आप चुकाईआ। हरिजन तेरी उत्तम जाति, अमृत मिली बूंद स्वांती, धारी धार आप वहाईआ। वणज वणजारा साची हाटी, जोत निरँजण इक्क लिलाटी, औखी घाटी आप चढ़ाईआ। वेख वखाणे काया माटी, बजर कपाटी जिस जन पाटी, तीर्थ ताटी तट्ट किनारा इक्क वखाईआ। नौ द्वारे खेल बाजीगर नाटी, नट नटूआ स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेला सतिगुर मीता, वेख वखाणे इक्क अतीता, पतित पुनीता कवण अख्वाईआ। सन्त सतिगुर सच घर, सच शब्द प्रनाईआ। पुरख अबिनाशी एका वर, एका नारी कन्त सुहाईआ। आपे होए धरनी धर, दर दरवाज़ा
इक्क खुल्हाईआ। इक्क नुहाए साचे सर, सर सरोवर चरन रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म अन्तर खोज खुजाईआ। आत्म अन्तर खोज खोजीना, निज घर आत्म वसया। आपे होए दाना बीना, आपे दर तों जाए नस्सया। आपे होए भिन्नड़ा भीन्ना, आपे आप दूर दुराडा वसया। आपे करे ठंडा सीना, आपे दूई द्वैती तीर कसया। आपे दाना आपे बीना, आपे मरना आपे जीणा, आपे रोवे आपे बहि बहि हस्सया। आपे दाणा पाणी खाणा पीणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच घर सच द्वारे कौण वसया। कवण दुआरा सच, सच वणजारया। काया माटी भाण्डा कच्च, अन्तिम भन्ने भन्न्हणहारया। नौ द्वारे जो जन रिहा नच्च, सुणे सुणाए ना हरि पुकारया। गुर शब्द जणाए साचो सच, चरन कँवल इक्क प्यारया। तृष्ना अग्नी जाए मच्च, काम क्रोध लोभ मोह जाए हंकारया। हरि नाउँ अन्दर जाए पच, काया हरी होए क्यारया। नाड़ बहत्तर जाए रच, देवे दरस अगम्म अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए सच घर, कवण वणज करे वपारया। कवण वणज नाम वापार, कवण लाहा खट्टया। कवण मिल्या शब्द अधार, कवण जोती जगे लट लटयां। कवण दीपक होए उज्यार, सच तत्त काया मट्टया। कवण गोती ख़बरदार, कवण किनारा तीर्थ तट्टया। कवण सोटी शब्द अधार, कवण अमृत आत्म रस साचा चट्टया। कवण जोती विच संसार, चढ़ चढ़ वेखे औखी घाटीआ। गुर सतिगुर मिल्या कवण बजार, कवण खोल्हे साची हाटीआ। कवण फल फुलवाड़ी खिड़े गुलज़ार, कवण पत्ती कवण पातीआ। कवण पुरख कवण नार, कवण रंग रत्ती साची रातीआ। कवण सेजा मीत मुरार, कवण दे समझावे मतीआ। कवण करे शब्द शृंगार, वा ना लग्गे तत्तीआ। कवण कराए नाम आहार, एका बख्शे धीरज सतीआ। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, कवण रसना रसन भोग पदार्थ वेखे छत्तीआ। कवण रस रसना चोग, कवण मुख चुगांयदा। कवण मेटे जगत दोख, तृष्ना दु:ख गंवांयदा। कवण देवे अन्तिम मोख, सुफल कुक्ख करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच घर, कवण कन्त कवण सन्त कवण नारी हरि भतारी, साची सेज हंढांयदा। आत्म सेजा फूल क्यारी, गुर पूरे मात लगाईआ। गुरमुखां वेखे वारो वारी, रुत्त बसन्ती इक्क कराईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, सांतक सीतल सति कराईआ। सुरत शब्द मेल मिलाए साचे हाणी, पल्लू एका नाम फड़ाईआ। आप जपाए आपणी बाणी, पंचम दर राग अल्हाईआ। भेव ना जाणे जेरज खाणी, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। हरिजन साचा सुघड़ स्याण सवाणी, प्रभ पूरन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम निधानी नाम सिँघासण वेख वखाईआ। नाम सिँघासण शब्द भण्डार, जगत गुर वरतांयदा। देवणहार विच संसार, लेखा
धुर चुकांयदा। आपे बख्शे बख्शणहार, आत्म सुर इक्क उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, कवण वंड जीउ पिण्ड विच ब्रह्मण्ड, हरिजन मात करांयदा।