१७ सावण २०१३ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद
वीह सौ तेरां तेरी धार, नानक रसना गाईआ। तेरां तेरां कर विचार, तेरां धार बंधाईआ। तेरां तेरां एका धार, प्रभ साचे हथ्थ फड़ाईआ। प्रभ तोलणहारा सर्ब संसार, नाम कंडा एका लाईआ। नाम कंडा अपर अपार, सोहँ डण्डा नाल लटकाईआ। वेखे खेल विच ब्रह्मण्डां, जेरज अंडां नाल चढ़ाईआ। उत्भज सेत्ज पाए वंडां, खाणी बाणी नाल उठाईआ। झोली पाए नौ द्वारे भेख पखण्डा, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। मनमुख हँकारी वेख घमंडा, झूठा पासा रिहा भराईआ। वरते खेल विच वरभण्डा, हरि साची बणत बणाईआ। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, धरत मात दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, तेरां तेरां रिहा तुलाईआ। तेरां नानक गाया, रसना मुख उचार, कलिजुग जीवां भेव ना पाया, हट्ट हटवाणा आप अख्वाया, जूठा झूठा हट्ट पसार। जर जरवाणा जोत जगाया, आप आपणा भेख वटाया। रूप रंग किसे दिस ना आया, कलिजुग तेरी काली धार। सोहँ वट्टा इक्क ल्याया। सृष्ट सबाई छाणे घट्टा, मनमुख जीव वरोल वखाया। आपे वेखे तीर्थ तट्टां, तट्ट किनारा कोई दिस ना आया। सच सरोवर काया मट्टा, गुरमुख विरले नहावण साचा नुहाया। आपे मेटे दूई द्वैती फटा, चार वरनां एका सरना एका राहे पाया। आपे गेड़े उलटी लट्ठा, कलिजुग अन्तिम जाए नठ्ठा, चारों कुन्ट पए दुहाया। ना कोई दीसे तीर्थ अट्ठ सट्ठा, गंगा गोदावरी मुख छुपाया। वरते कहर महीना जेठ, जेठा सुत हरि उपजाया। लक्ख चुरासी वेखे परखे कौड़ा रीठा, शब्द हथौड़ा इक्क रखाया। नाम जपाए इक्क अनडीठा, नेत्र लोचन नैण दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरां तेरी धार, तेरां तेरां दए वहाया। तेरां तेरां तोलणहारा, जोत सरूपी आया ए। शब्द सरूपी पावे घेरा, सृष्ट सबाई वेख वखाया ए। करे कराए हक्क निबेड़ा, काया खेड़ा फोल वखाया ए। पंचम मुकाए पंच झेड़ा, पंच पंचां संग रलाया ए। धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, आपणी हथ्थीं रिहा कराया ए। जन भगतां बन्न्हण आया बेड़ा, आप आपणे कंध उठाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी काली धार, तेरां तेरां विच संसार, तेरा मेरा भेव चुकाया ए। तेरां तेरां हरि गुण गाया, दर घर वज्जी वधाईआ। नाम वणजारा वणज कराया, साचा हट्ट चलाईआ। अन्तिम लहिणा देणा रिहा चुकाया, मूल मूला रहिण
ना पाईआ। दुरमति मैल कट्ट वखाया, शब्द झूला रिहा झुलाईआ। दीपक जोती लट लट जगाया, कन्त कन्तूहला मेल मिलाईआ। दूई द्वैती भरमां वट्ट गंवाया, दूलो दूला दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रिहा बणत बणाईआ। तेरां तेरी साची धार, प्रभ साचा मात चलांयदा। शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, राज राजानां आप उठांयदा। तीर कमाना शब्द कटार, आप आपणे तन सजांयदा। बली बलवाना जोद्धा बलकार, जोत सरूपी हरि अख्वांयदा। नाम निशाना मारे मार, चारे कुन्टां वेख वखांयदा। वेखे खेल श्री भगवान, जीव जन्त ना कोई जणांयदा। जन भगतां देवे जिया दान, आत्म ब्रह्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरां तेरी साची धार, एका धर्म चलांयदा। तेरां तेरां तोलणहारा, तेरां तेल चढ़ांयदा। शब्द जैकारा बोलणहारा, कलि साचा मेल मिलांयदा। मेट मिटाए धुँदूकारा, दीपक जोती इक्क जगांयदा। प्रगट होए विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। नानक नानक बण लिखारा, गुर गोबिन्दा गोद उठांयदा। भरमे भुल्ला भरम संसारा, सर्ब बख्शिंदा दिस ना आंयदा। रूप अनूप अगम्म अपारा, देवत सुर ना दर्शन पांयदा। आपे जाणे आपणी धारा, आपे गुर पीर अख्वांयदा। कल्गी तोड़ा सीस अपारा, जोती जोड़ा मेल मिलांयदा। शब्दी घोड़ा चिट्टी धारा, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। लोआं पुरीआं वेखे पार किनारा, गगन पताल पताल अकाशां एका राह वखांयदा। आदि अन्त ना कदे विनाशा, पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, लक्ख चुरासी तेरा वेखे अन्त तमाशा, वेखणहार आप अख्वांयदा। ना कोई खाए मदिरा मासा, शब्द जपाए स्वास स्वासा, वेख वखाणे काया कासा, नाम रंगण रंग रंगांयदा। भगत जनां हरि दासन दासा, निज घर आत्म रक्खे वासा, शब्द सरूपी दे भरवासा, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी काली धार, तेरां तेरां विच संसार, तेरां तेरां नाम वडिआंयदा। तेरां तेरां तेरा बोल, कलिजुग अन्त व्याहया। हरि शब्द भण्डारा रिहा खोल्ह, वरन अवरनी इक्क अख्वाया। प्रगट होए कला सोल, एका कल रिहा वरताया। भगत सुहेला करे चोहल, जल थल विच समाया। नाम मृदंगा वजाए ढोल, डूँघी डल डेरा लाया। लोआं पुरीआं जाए लँघ सदा सुहेला वसे कोल, शब्द घोड़े तंग कसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरां तेरां तेरी धार, तेरां रूप रिहा वटाया। तेरां तेरां नानक गाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। हेरा फेरा रिहा चुकाया, प्रभ जोती नूर सवाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क कराया, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। पंचम घेरा पंचम पाया, पंचम मोह चुकाईआ। सच सिँघासण डेरा लाया, शब्द सिँघासण नाउँ रखाईआ। नौ द्वारे खोल्ह वखाया, सृष्ट सबाई करे कुड़माईआ। पंजां तत्तां नाल उपाया, पंचम बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, कलिजुग तेरी तेरां धार, आपणी हथ्थीं रिहा तुलाईआ। नौ दरवाज़े चार कुन्ट, तेरा तोलण आया। ग़रीब निवाज़े वेख बैकुण्ठ, शब्द सुनेहड़ा बोलण आया। जुगां जुगां दे विछड़े जो जन गए रुट्ठ, प्रभ साचा मेली मेला मेलण आया। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठ, मीत मुरारा गया तुठ्ठ, सज्जण सुहेला आप अख्वाया। तीर निराला रिहा छुट्ट, लक्ख चुरासी रिहा कुट्ट, भाग निमाणे गए निखुट, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। घर घर अन्दर दिसे फुट्ट, आप आपणी जड़्ह रहे पुट्ट, अमृत आत्म मिले ना घुट्ट, जगत तृष्ना ना कोए बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, तेरां तेरां बोलण आया। तेरां बोल शब्द जैकारा, तेरां भेव चुकांयदा। नौ द्वारे खोल्ह किवाड़ा, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। चारे कुन्टां वेखे दिन दिहाड़ा, दहि दिशा फोल वखांयदा। पंचम लाए मगर धाड़ा, ना कोई किसे छुडांयदा। गुरमुख विरला साचा लाड़ा, प्रभ साची घोड़ी शब्द चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी वज्जे ताड़ा, बहत्तर नाड़ी आप वजांयदा। धर्म राए दा इक्क अखाड़ा, लाड़ी मौत विच नचांयदा। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिले पर्बत फोल फुलांयदा। आप चबाए आपणी दाढ़ा, भेखाधारी भेख वटांयदा। कलिजुग अन्तिम कढ्ढे हाढ़ा, जूठ झूठ मुख शरमांयदा। माया ममता तन मन साड़ा, अग्नी अग्ग ना कोई बुझांयदा। धुर दरगाही पैणीआं झाड़ां, अग्गे हो ना कोई छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, तेरां तेरां नाम जपांयदा। तेरां धार नाम बोदी, प्रभ आपणी मुट्ठ वखाईआ। गुरमुख बिठाए साची गोदी, शब्दी लाड लडाईआ। सुरत सवाणी आपे सोधी, वाहिद गाँड मेल मिलाईआ। शब्द ज्ञानी आत्म बोधी, देवे ब्रह्म जणाईआ। गुरमुखां हिरदे रिहा सोधी, साचा धर्म इक्क रखाईआ। दाता सूरा वड जोधन जोधी, जग जुग करदा रिहा लड़ाईआ। आपे बैठा खाने मोदी, तक्कड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग तोले वैर क्रोधी, तोलणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, तेरे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। तेरां हथ्थ वड्याई, त्रैगुण तोल्लया। किसे जीव ना चले चतुराई, प्रभ साचे शब्द रसना बोल्लया। चार वरन करे कुड़माई, सोहँ साचे ढोल्लया। नौ खण्ड पृथ्वी वज्जे वधाई, सत्तां दीपां चरन द्वारे करे गोल्लया। लोआं पुरीआं रिहा जगाई, ब्रह्मा उठे नेत्र वेखे खोल्ल्हया। शिव शंकर लए इक्क अंगड़ाई, कवण कूटे हरि हरि बोल्लया। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द वेखे जगत जगदीसा, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाई। होए सहाई बीस इकीसा, सम्मत सम्मती दए मिटाई। ना कोई गाए राग छतीसा, वेद पुराणां अन्त कराई। ना कोई पढ़े कुरान हदीसा, अञ्जील अञ्जील रहिण ना पाई। प्रगट होए बीस बीसा, एका धार रिहा चलाई। छत्र झुलाए साचे सीसा, जगत जगदीसा नाउँ रखाई। राज राजानां शाह सुल्तानां विच जहाना खाली करे खीसा, माया
राणी बैठे मुख छुपाई। हरि मेहरवाना इक्क चलाए शब्द तराना, राग अनादी हरि भगवाना, वेखे थाउँ थाँईं। पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मादी, खेले खेल आदि जुगादी, जुग जुग बणत रिहा बणाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरी धार, तेरा मेरा रिहा चुकाई। तेरां तेरां साचा रंग, सच तख्त सुल्तानया। भगत जनां प्रभ साचा संग, जिउँ नानक संग मरदानया। मानस जन्म ना होए भंग, गुर अंगद अंग लगानया। शब्द घोड़े कसे तंग, अमर अमरापद पानया। सच दुआरा जाए लँघ, रामदास वेख वखानया। गुर अर्जन मंगी साची मंग, प्रभ बख्शे चरन ध्यानया। हरि गोबिन्द कटाई भुक्ख नंग, चरन प्रीती मात निशानया। हरिराए वहाए साची गंग, साचा तीर्थ इक्क इशनानया। हरिकृष्न कराया साचा जंग, बाल अवस्था मेल मिलानया। तेग बहादर वज्जे मृदंग, कलिजुग वेखे अन्त जहानया। गुर गोबिन्दा बैठा शब्द रंगीले पलँघ, साचा मेला श्री भगवानया। शब्द डोरी इक्क पतंग, प्रभ आप चढ़ाए जुग जुग वाली दो जहानया। वड दाता सूरा सरबंग, हरि शाहो शाह शहानया। आदि शक्त हथ्थ तेज कटारी, शब्द भगौती नाम रखानया। पन्थी पन्थां पावे सारी, ग्रन्थी ग्रन्थां ना कोई जाणे वेद पुराणया। जुग जुग लै मात हरि अवतारी, आप रहीम कृष्ना कान्हिआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, धारे भेख हरि बनवारी, विष्नूं नाउँ हरि भगवानया। भरमें भुल्ले जीव गंवारी, साधां सन्तां आई हारी, मगर लग्गे पंज शैतानया। दर घर बैठा हरि सुल्ताना, वेखे खेल सच्ची सरकारी, आपे जाणे आपणे भाणया। लक्ख चुरासी बाजी हारी, ना कोई देवे मात सहारी, वज्जे तीर जगत निशानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरां तेरी धार, आप आपणे हथ्थ रखानया। तेरां तेरां रक्खणहारा, तेरा रूप वटांयदा। सृष्ट सबाई परखणहारा, शाहो भूप अख्वांयदा। लक्खण दीप कर विचारा, करोच फेरा पांयदा। पुष्कर हाहाकारा, जम्बु नाल रलांयदा। सलमल होए धुँदूकारा, सान ना कोए छुडांयदा। कुशा ना पावे कोई सारा, भरमे भुल्ले जीव गंवारा, साध सन्त ना देवे कोई सहारा, अन्तिम वेले मुख छुपांयदा। कुलाखण्ड प्रभ शब्द हुलारा, इलाबुत कर चरन प्यारा, केतमाल हरि शब्द जैकारा, किंपुरख तेरी साची धारा, हरिवरख तेरा हरि वरतारा, भारत खण्डी जोत जगांयदा। हरणमयह तेरा सगल पसारा, रमक चले एका धारा, हरिभद्र गोद उठांयदा। जोत सरूपी कर अकारा, निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्बल नगरी पावे सारा, गुर गोबिन्दा साचा पूत एका धागा एका सूत, आपणी हथ्थीं आप पुरांयदा। शब्द जणाए साचा दूत, आप घलाए चारे कूट, लोआं पुरीआं आप जणांयदा। सच पंघूड़ा रिहा झूट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, तेरा पल्लू नाम फड़ांयदा। तेरां तेरां त्रैगुण जाल, प्रभ माती मात चुकांयदा। सृष्ट सबाई खाए काल, मार झाती वेख वखांयदा। लक्ख
चुरासी हाल बेहाल, ना कोई किसे बचांयदा। गुरमुख विरला मस्तक जोती साचे थाल, जोत निरँजण डगमगांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, आपे करे सर्ब प्रितपाल, आपे बणत बणांयदा। आपे शब्द धुर दलाल, आपे अमृत आत्म दए प्याल, आपे जगत तृष्ना अग्न मात जलांयदा। आपे दीपक जोती देवे बाल, आपे ब्रह्मा आपे शिव आपे विष्न रूप वटांयदा। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाल, भेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा। आपे मारे इक्क उछाल, शब्द सुहाए साचा ताल, मुख चारे खोल्ह वखांयदा। फल लगाए साचे डाल्ह, त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, ब्रह्मा वेता साचा नेता, चारे वेद चारे मुख चारे रसन चलांयदा। आप उठाया आपणी कुक्ख, कँवल नाभी साचा मुख, साचा मेला उतरे दु:ख, एका रंग समांयदा। कलिजुग अन्तिम वेला गया ढुक, हरि हरि भाणा जाए ना रुक, लक्ख चुरासी जीवां जन्तां दाणा पाणी गया मुक्क, लेखा रिहा लेख मुकांयदा। हरया बूटा जाणा सुक्क, जीव हँकारी जाणा चुक्क, मनमुखां पया मूंह विच थुक्क, राए धर्म दए सजाया। लाड़ी मौत आपणी गोदी लए चुक्क, काल द्वारे रिहा बुक्क, वेला कलिजुग अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, आपणी हथ्थीं तोलण आया। तोलणहारा हरि जगदीश, आपे सृष्ट सबाईआ। लक्ख चुरासी पीसण रिहा पीस, कलिजुग चक्की मात चलाईआ। वेखे खेल बीस इकीस, सतिजुग साचा जन्म दवाईआ। कवण करे प्रभ तेरी रीस, तेरी महिंमा अगणत गणी ना जाईआ। आपे जाणे हस्त कीट, कीट कीटां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई इक्क वर, एका छाबे रिहा पाईआ। सृष्ट सबाई एका पल्ला, एका लड़ फड़ाया। पंच विकारा करे हल्ला, विषे विकारा हड़ वहाया। चारों कुन्ट पए तरथल्ला, सभ दी जड़्ह रिहा उखड़ाया। वेखे खेल घड़ी घड़ी पला पला, नाड़ बहत्तर विच समाया। आपे वसया जल थला, डूँघी कन्दर डेरा लाया। आप वसाया इक्क महल्ला, रंग महल्ल सजाया। हरि जी बैठा इक्क इकल्ला, शब्द भल्ला हथ्थ फड़ाया। दूई द्वैती मेटे सल्ला, साचा भाणा हुक्म जणाया। कलिजुग तेरा अन्तिम शिला, बीस बीसे दए कराया। ना कोई दीसे बूरा कक्का बिल्ला, चीना रूस दए मिटाया। रसना चढ़ाए साचा चिल्ला, शब्द रखाए घोड़ा नीला, कल्गी तोड़ा सीस लगाया। बस्त्र पहने तन पीला, गुर गोबिन्दे भेख वटांयदा। साल तेरवां छैल छबीला, नौजवाना हो हो आया। भारत खण्ड तेरा इक्क कबीला, सृष्ट सबाई दए बणाया। ज़ात अजाति मिटे मेला, वरन अवरनी गोत चलाया। गुरमुखां लाहे बजर कपाटी सिला, अन्दरों कुण्डा लाहया। आप हिलाए उच्चा टिल्ला, गोरख मच्छन्दर रहिण ना पाया। वेख वखाणे सागर झीलां, उलटे नदीआं वहिण वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सदी बीस तेरां तेरी झोली पाईआ। झोली तेरां तेरी पाई, तेरा लहिणा मुक्कया। काया डोली इक्क उठाई,
हरया काष्ट सुकया। गुरमुख विरले चोली रंग रंगाई, दर द्वारे आए झुकया। पुरख अबिनाशी दए वधाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे इक्क वर, हरि भाणा मात ना रुकया। सगल रूप करतार, सगल समाया। अन्ध कूप संसार, दिस किसे ना आया। दर मन्दिर अन्दर धुखदे धूप, साचा हवन ना किसे कराया। रसना गाउँदे चारे कूट, अन्दर वड़ किसे ना पाया। कलिजुग पाया जूठ झूठ, भेख पखण्डा नाल रलाया। अन्तिम खाली होए ठूठ, साची भिच्छया कोए ना पाया। इक्क इकल्ला गया तुठ, राए धर्म दए वड्आया। गुरमुख रक्खे एका मुठ, लक्ख चुरासी हरि जी झोली पाया। अगम्म अगम्मा रिहा रुट्ठ, पुरीआं लोआं मुख भवाया। तीर निराला रिहा छुट्ट, सोहँ मुखी मुख रखाया। जन भगतां नाम हलूणा देवे झूट, सहिँसा दुखी रोग गंवाया। नौ खण्ड पृथ्वी दूई द्वैती कढ्ढे फूट, भाण्डा भरम गढ़्ह तुड़ाया। बस्त्र शस्त्र वेखे पहन बूट सूट, कवण कप्पड़ तन रंगाया। पंच विकारा रिहा लूट, जगत छप्पड़ नहावण नहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल सृष्ट सबाया। सर्बकला समरथ, सर्बकला कलि धारया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नर निरंकारया। सृष्ट सबाई रिहा मथ्था, हरि साचा शाह संवारया। जीव जन्तां पाए नत्थ, नत्थी जाए वारो वारया। कलिजुग लहिणा लैण चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, उच्चे मन्दिर अटल ढाहे अटारया। महिंमा जगत चलाए अकथ, सोहँ शब्द जै जैकारया। हरि हरि रामा जिउँ घर दसरथ, रावण मारे दुष्ट हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वरते खेल अपर अपारया। अपर अपारा कलिजुग खेल, खेलणहार खिलंदड़ा। लक्ख चुरासी चढ़या तेल, घर साचा इक्क वखंदड़ा। धर्म राए दी वेखे जेल, अठाई कुण्डां भार रखंदड़ा। लाड़ी मौत करे मेल, कलिजुग गीत सुहाग गवंदड़ा। ना कोई गुर ना कोई चेल, माया वाह इक्क वहंदड़ा। कोई ना दीसे सज्जण सुहेल, साध सन्त जन्त मशटंडड़ा। कवण सहाई अन्तिम वेल, सदा सदा कवण बख्शंदड़ा। लक्ख चुरासी बेड़ा रिहा ठेल, पार किनारा कवण वखंदड़ा। कवण वधावे साची वेल, सतिजुग साचा राह वखंदड़ा। बीस इकीसा वसे रंग नवेल, भगत मलाह आप अख्वंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटंदड़ा। भेख वटाए जगत रेख, रिखी केश गिरधारीआ। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दर दरवेश बनवारीआ। लेखा लेख चुकाए औलीआ पीर शेख़, लहिणा देणा मूल चुकाए, जीव जन्त दुष्ट दुराचारीआ। गुरमुखां मस्तक मेख लगाए, देवे नाम शब्द ख़ुमारीआ। साचा वणज मात कराए, अन्तिम आए ना पासा हारीआ। शब्द वस्त प्रभ झोली पाए, हउमे तृष्ना लाहे तन बिमारीआ। काया चोली रंग वखाए, काग हँस लगाए सच उडारीआ। सृष्टी नाता भुक्ख नंग कटाए, आत्म घर सुहाए बंक द्वारीआ। पुरख बिधाता ख़ुशी प्रभ मनाए, गुरमुख
जन्मे एका घर सौ सौ वारीआ। धुर दरगाही गहणा तन पहनाए, सोलां सोलां सोलां कर तन शृंगारीआ। भाणा सहिणा हुक्म सुणाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। नेत्र लोचण नैणा दरस दिखाए, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़ीआ। गुर संगत बहिणा दे मति समझाए, सतिजुग साची सच फुलवाड़ीआ। आत्म वत्त साचा बीज बिजाए, सिंच काया नाम क्यारीआ। जन भगतां आपणी हथ्थीं रीझ कराए, सोहँ बन्न्हे सीस दस्तारीआ। एका दूजा तीज मुकाए, चौथे घर इक्क अधारीआ। पंचम कुण्डा आपे लाहे, वेखे खेल नर निरँकारीआ। छेवें मुंडा गोद उठाए, शब्द बाला हरि खिलारीआ। सत्तवें जोती नूर रखाए, नूरो नूर होए उज्यारीआ। सर्बकल भरपूर आप अख्वाए, आपे रहे विच संसारीआ। दूरो दूर आप हो जाए, नेरन नेर सर्ब जणा रिहा। कूड़ो कूड़ सृष्ट अख्वाए, मस्तक धूढ़ गुरमुख विरला ला रिहा। काया रंगण रंग गूढ़ चढ़ाए, दर घर साचे दर्शन पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण देवे वर, नौ द्वारे बन्द रखा रिहा। नौ द्वारे बन्द दरवाज़ा, दर दसवां इक्क खुल्हाईआ। आप आपणा साजण साजा, आप आपणी बणत बणाईआ। चोबदार दर मारे अवाजा, शब्द पहरेदार अख्वाईआ। शब्द सिँघासण ग़रीब निवाजा, साचा आसण बैठा लाईआ। चिट्टा अस्व सोहे ताजा, चौथा पौड़ा रिहा उठाईआ। अन्दरे अन्दर मारे अवाजा, शब्द पहरेदार अख्वाईआ। शब्द सिँघासण ग़रीब निवाजा, साचा आसण बैठा लाईआ। कलिजुग अन्तिम रच्चया काजा, आपणी हथ्थीं सगन मनाईआ। धरती सोहे देस माझा, हरि जोती नूर सवाईआ। भगतां देवे नाम दाजा, धुरदरगाही इक्क वड्याईआ। नौ द्वारे साजण साजा, सृष्ट सबाई होए हलकाईआ। चारों कुन्ट पए भाजा, नाता तुट्टे भैणा भाईआ। ना कोई रक्खे किसे लाजा, अन्त विछोड़ा धी जवाईआ। ना कोई मक्का काअबा हाजी हाजा, शाह नवाबा ना कोई अख्वाईआ। ना कोई अस्त्र शस्त्र घोड़ा ताजा, महांसार्थी सार ना पाईआ। ना कोई रेल गाड़ी ना दिसे जहाजा, प्रभ अन्तिम मेट मिटाईआ। शब्द उडाए साचा बाजा, चारों कुन्ट आप उडाईआ। अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे आवाजा, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जगाईआ। शाह भीखम तेरी रक्खे लाजा, हाढ़ सतारां जन्म दवाईआ। गुर गोबिन्दे साजन साजा, प्रभ जोती लाड़ी नाल प्रनाईआ। माझे देस पाया अन्तिम माझा, ना सके कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, दर दुआरा बंक सुहाईआ। माझे देस पाया माझा, गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द आपणी हथ्थीं जोड़ा। सम्मत तेरां हाढ़ सतारां रच्चया काजा, चरन छुहाए चिट्टा जोड़ा। बस्त्र पीला तन रखाए, सोहँ चलाए नीला घोड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे हथ्थ वाग रखाए, लक्ख चुरासी मारे पहला पौड़ा। नीला घोड़ा नौ दर, नौ घर शोर मचांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आसण सिँघासण इक्क रखांयदा। चरन
रकाबे साचा धर, पृथ्वी आकाशन वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी आवे डर, स्वास स्वासन आप बचांयदा। धर्म राए दर मंगे वर, कलिजुग काल नाल रलांयदा। एका भाणा रिहा जर, आपणी झोली अग्गे डांयदा। नर निरँकार देणी भर, लक्ख चुरासी एका घर, गोली आपणी आप बणांयदा। गुरमुखां चरन द्वार रखाए साचा सर, अमृत आत्म इक्क इशनान करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर सर्ब समांयदा। जीव जन्त उपाए, जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। सृष्ट सबाई विच समाए, दिस किसे ना आंयदा। जिस जन आपणी दया कमाए, पूरन बूझ बुझांयदा। शब्द जणाई इक्क कराए, अगाध बोध भेव खुल्हांयदा। नाम वणज मात कराए, वणज वपारा आप अख्वांयदा। शब्द भण्डारा इक्क रखाए, लक्ख चुरासी आप वरतांयदा। नर निरँकारा रूप वटाए, जुग जुग भेव वटांयदा। बंक दुआरा इक्क सुहाए, सन्तन सति रूप समांयदा। सच अखाड़ा इक्क लगाए, गुरसिख गुरमुख हरिभगत हरिजन हरिसंगत मेल मिलांयदा। दिवस दिहाड़ा इक्क जणाए, लहिणा देण मूल चुकांयदा। दूई द्वैती पाड़ा मेट मिटाए, आप आपणे रंग रंगांयदा। पंचम धाड़ा परे हटाए, शब्द बाणा तन पहनांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां पंखी पंछी तरवर सरवर एका धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग आपणी जोत धर, जोग जुगती आपणे हथ्थ रखांयदा। जोग जुगत जगत अभ्यास, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस जन अन्दर करे वास, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। आए जाए स्वास स्वास, आप आपणा जाप जपाईआ। वेख वखाणे पृथ्वी अकाश, पुरीआं लोआं विच समाईआ। जिस जन होया दासी दास, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला जो जन तजाए मदिरा मास, अमृत फल मेवा मुख लगाईआ। शब्द वस्त गुर साचे पास, कलिजुग जीवां रिहा वरताईआ। जगत विकारा करे नास, पंच विकारा तत्त रहिण ना पाईआ। शब्द जैकारा काया विच प्रभास, मन अधारा इक्क वखाईआ। मेल मिलाए शाहो शाबास, शब्द सिँघासण इक्क वखाईआ। साचे मण्डल पावे रास, पंचम पंचां मेल मिलाईआ। वरते वरतावे सर्ब गुणतास, आपणी रचना रिहा रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग आपणी जोत धर, जन भगतां देवे मात वड्याईआ। जुग जुग धारे भेख, भेख वटांयदा। सृष्ट सबाई लिखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां रिहा वेख, पुरीआं लोआं राह तकांयदा। ब्रह्मा शिव दर गनेश, अट्ठे पहर सीस झुकांयदा। इन्द इन्द्रासण करे वेस, करोड़ तेतीसा संग रलांयदा। ना कोई जाणे धारी केस, मूंड मुंडाया भेव ना पांयदा। जोती नूर सर्ब प्रवेश, हर घट में आप समांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दीसे केस, हड्ड मास नाड़ी ना कोए रखांयदा। बाल बिरध जवान ना कोए वरेस, एका रंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। कलिजुग काली
धार, बणत बणाईआ। माया ममता भुल्ला संसार, जूठा झूठा खेल रचाईआ। साध सन्त होए गंवार, आत्म अग्नी तृष्न वसाईआ। दर दर घर घर भरया इक्क हँकार, झूठी वंडण इक्क वंडाईआ। ना कोई दीसे किसे सहार, अन्तिम बैठे कंड वखाईआ। बिन गुर पूरे कोए ना उतरे पार, धर्म राए डण्ड लगाईआ। प्रभ अबिनाशी बख्शणहार, जन भगतां साची वंड रिहा वंडाईआ। आपे बख्शे चरन प्यार, जेरज अंडज वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई धुँदूकार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे जाहिर, दिस किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी सुणे पुकार, जोती जोती जामा पाईआ। गऊ ग़रीबां फड़ फड़ बाहों लाए पार, सम्मत सोलां रुत्त सुहाईआ। एका बख्शे शब्द अधार, चार वरनां इक्क जणाईआ। राउ रंक राजान शाह सुल्तान दर दरबार, इक्क दर दए बहाईआ। इक्क झुलाए धर्म निशान, भेख पखण्डा दए मिटाईआ। जोत निरँजण पावे आण, सोहँ डण्डा हथ्थ उठाईआ। तीर निराला वज्जे बाण, कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा नेड़े आईआ। गोबिन्द गोबिन्द सारे गाण, सृष्ट सबाई एका राह वखाईआ। वाली हिन्द करे पछाण, प्रभ साचा भारत खण्डी बैठा जोत जगाईआ। मेट मिटाए कलिजुग तेरी टेडी डण्डी, साचा मार्ग एका लाईआ। ना कोई दीसे नार दुहागण रंडी, कन्त सन्त इक्क हंढाईआ। फड़े शब्द प्रभ साची चण्डी, पंचां दूता नष्ट कराईआ। ग़रीब निमाणयां पाए वंडी, चारे कूटां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव अल्पग चरन लगाए सूरा सरबंग, एका बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। सरन सरना सतिगुर साचे, सच सच्ची सरनाईआ। जीउ पिण्ड जन भाण्डे काचे, साजन साज आप अख्वाईआ। नौ द्वारे जो जन आपणे नाचे, नट नटूआ खेल कराईआ। माया अग्न तृष्न तमाचे, मनमुख जीवां रही लगाईआ। हरि हरि शब्द जो जन वाचे, चरन सरन सरन चरन मिले जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीवां जन्तां आदिन अन्ता एका रंगण साची नाम रंगाईआ। काया रंगण रंगे चोला, प्रभ साचा जगत ललारी। शब्द चलाए सुणाए एका ढोला, कराए वणज सच्चा वपारी। जुगा जुगन्तर हारा तोला, तोलणहार संसारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अपर अपारी।