पहली भाद्रों २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सगल पसारा वेख, सर्ब समाया। जुग जुग धारे भेख, भेखाधारी भेख वटाया। लक्ख चुरासी लिखे लेख, लिखणहारा दिस ना आया। आपे बैठा रिहा वेख, आप आपणा मुख छुपाया। बाल अवस्था अल्लड़्ह वरेस, तेरां तेरां धार वहाया। वेख
वखाणे धारी केस, गुर गोबिन्दा संग रलाया। आपे ब्रह्मा विष्न महेष, दर दरवेश फेरा पाया। शिव शंकर बण गणेश, जटा जूट आप अख्वाया। आपे दाता नर नरेश, निरवैर रूप समाया। करे खेल माझे देस, देस प्रदेसां दिस ना आया। जोती जामा हरि भगवाना भेखधारी गुर दस्मेश, दिस किसे ना आया। रूप अगम्म अपार हरि रघुराया। आपे जाणे आपणा कम्म, जुग जुग आपणा भेख वटाया। कलिजुग नेत्र नीर वहाए रोवे छम्म छम्म, वेला अन्तिम आया। हरि दुआरा ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, सद एका रंग समाया। लक्ख चुरासी नाता हड्ड मास नाड़ी चम्म, जीवां जन्तां बणत बणाया। पवण स्वासी देवे दम, आदि अन्ता खेल रचाया। आपे अन्दर पए जम्म, आप आपणे विच समाया। लक्ख चुरासी तेरा एका तम, वेले अन्तिम दए पकाया। गगन पतालां हिल्ले थम्म्ह, राए धर्म दर कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया रूप वटाया। जुग जुग धारे भेख, रंग अपारया। कलिजुग मेटे अन्तिम रेख, रिखी रिखेशर ना पाए सारया। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, कुरान हदीस ना कोई सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया काया रूप आपणा आप वटा रिहा। काया रूप अपार, गोबिन्द शब्द जणाईआ। हरि जोती नूर अपार, घर मन्दिर इक्क टिकाईआ। दोहां मेला इक्क द्वार, पवण पवण विच समाईआ। छत्ती राग ना पायण सार, नार सुरसती रहे गाईआ। ब्रह्मा लिख लिख थक्किआ चारे वेदां, वेद कतेबां भेव ना राईआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां जोत जगाईआ। काहना कृष्ना मीत मुरार, अर्जन रीता इक्क वखाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, हर घट रिहा आप समाईआ। आपे गुप्त आपे जाहिर, अठारां ध्याए गीता शब्द जणाईआ। कलिजुग तेरी वेख विचार, प्रभ साची बणत बणाईआ। संग रलाया मुहम्मद यार, चार यारां मता पकाईआ। मिल्या वर सच्चे दरबार, चौदां चौदां लेख लिखाईआ। नानक आया दर द्वार, प्रभ साची भिच्छया पाईआ। एका रसना रिहा उचार, सभ थाँईं होए सहाईआ। गुणवन्ता गुण रिहा विचार, पूरन भगवन्ता भेव ना राईआ। साधां सन्तां देवणहार, शब्द भण्डारा रिहा भराईआ। पाया दर नर निरँकार, पति पतिवन्ता आप अख्वाईआ। साची सेजा सुत्ता नाल प्यार, नारी रूप आप वटाईआ। शाहो भूपा सुहाए बंक द्वार, नानक नानक विच समाईआ। बिन रंग रूपा आप करतार, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। धुन नाद नाद धुन पंचम घर पंचम बोले, पंचम शब्द जणाईआ। आदि अन्त कदे ना डोले, कीर्तन गाए साचे राग महल्ले सुहले, गौड़ी पौड़ी आप गंवाईआ। लोआं पुरीआं आपे फोले, नर हरि वसे सदा कोले, रवि ससि होए दर द्वारे गोले, ब्रह्मा शिव देवत सुर दर्शन रहे पाईआ। चरन प्रीती गई जुड़ प्रभ आप सुणाए साचे सोहले, तार सितारा रिहा वजाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर आपे हरि हरि शब्दी बोले, दिस किसे ना आईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता एका वर, साचा नाउँ जगत गुर मन्त्र नाम सति वरोले, पंज तत्त सृष्टी सबाई देवे मति, एका राह जणाईआ। आपे रक्खणहारा पुरख अबिनाशी तेरी पत्त, आत्म बीजे बीज एका वत, रसना सोहँ धारा आप वहाईआ। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी बन्न्हे नत्त, साधां सन्तां जीआं जन्तां धीरज टुट्टे यति, आपे जाणे मित गत्त, साचा रथ इक्क चलाईआ। जगत चलाए महिंमा अकथ, प्रगट होए हरि समरथ, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई पाए नत्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। लोआं पुरीआं रिहा मथ, गगन पतालां करे सत्थ, ना कोई किसे सहाईआ। गुरमुख विरले जगत वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर आए दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धार, सम्मत तेरां रिहा चलाईआ। सम्मत तेरां तोलण आया, हरि साचा तोलणहारा। जगत भण्डारा खोल्हण आया, आदि अन्त एका एक एकँकारा। शब्द दो अक्खर बोलण आया, चहु अक्खर तेरा पार किनारा। रोड़ी सक्खर फोलण आया, संग रलाया मुहम्मदी यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अगम्म अपारा। नानक तेरा बोल बुलारा, रसना तोल तुलांयदा। सृष्ट सबाई इक्क हुलारा, आपणी हथ्थीं आप दवांयदा। लक्ख चुरासी डोले विच मँझधारा, गुरमुख विरले पार करांयदा। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, सम्मत पन्दरां नींह रखांयदा। सम्मत सोलां अगम्मी धाड़ा, चार कुन्ट आप उठांयदा। सम्मत सतारां कढ्ढे हाढ़ा, सर अमृत थेह करांयदा। सम्मत अठारां होए उजाड़ा, जल धारा रूप समांयदा। सम्मत उन्नीं चोटी जाए मुन्नी, ना कोई दीसे मुस्लिम सुन्नी, चार यारां वक्त चुकांयदा। बीस बीसा वड गुण गुणी, मेट मिटाए राग छतीसा, ना कोई गाए कुरान हदीसा, अंज़ील कुरान पुकार किसे ना सुणी, बीस इक्क इकीस छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, सृष्ट सबाई जाए पीस, आपणे रंग समांयदा। बीस इक्क इकीसा, हरि जगदीशा विच संसारया। छत्र झुलाए साचे सीसा, नर नरायण हरि अवतारया। बीस बीसा राज राजाना खाली खीसा, दर दर फिरन होए भिखारया। सम्मत उनी सृष्ट सबाई छाणी पुणी, चारों कुन्ट हाहाकारया। सम्मत अठारां नारी कन्त ना कोई बहारा, मावां पुत्तरां संग तुड़ा ल्या। सम्मत सतारां मारन धाहां, कलू काल कसाई रूप वटा रिहा। सम्मत सोलां प्रभ बदले चोला, चोजी आपणा चोज वरता रिहा। सम्मत पन्दरां प्रभ वेखे गुरद्वारे मन्दिर मसीतां काजी मुला पंडत पांधे फड़ फड़ आप हिला रिहा। सम्मत चौदां चौदां हट्ट गुरमुखां पहनाए तन साचा पट्ट, एका लाहा लैण खट्ट, दर द्वारे दर्शन पा रिहा। सम्मत तेरां वज्जा फट्ट, सृष्ट सबाई खेल बाजीगर नट, लक्ख चुरासी झूठी रचन रचा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम चट्ठ, हाढ़ सतारां तपणा मट्ठ, वेला अन्तिम अन्त लिखा रिहा। पंचम
जेठ करे इक्ट्ठ, गुर संगत दर द्वारे आए नठ्ठ, सोलां तेरी धार वहा रिहा। उच्चे मन्दिर जाणे ढठ्ठ, ना कोई शिवदवाला मट्ठ, गुर पीर ना कोए बचा रिहा। भेव चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी कोए ना नहावण नुहा रिहा। गुरमुख तेरा साचा हट्ठ, गुर चरन प्रीती इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग देवे अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। कलिजुग लहिणा साचा लैणा, आए बंक द्वारया। जूठ झूठ प्रभ पाए गहिणा, माया ममता तन शृंगारया। खाली ठूठा अन्तिम रहिणा, तन भरया इक्क हंकारया। दर दवारिउँ रूठे रहिणा, मिल्या मेल ना पुरख भतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वेखे खेल अपर अपारया। कलिजुग बंक द्वार, दए दुहाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, वेला अन्तिम आईआ। गुर गोबिन्दा बणया लेख लिखार, लक्ख चार हज़ार बत्ती मेरा मेट मिटाईआ। नाता तुट्टे जगत यार, जूठा झूठा कोए ना संग निभाईआ। एका मेला मुहम्मदी यार, नबी रसूलां मता पकाईआ। सदी चौधवीं ख़बरदार, चौदां चौदां धार वहाईआ। चारों कुन्ट हाहाकार, ईसा मूसा रिहा कुरलाईआ। आपे करनहार करतार, कलिजुग तेरी धार बंनाईआ। लक्ख चुरासी छड्डणा पए प्यार, होणी अन्त जुदाईआ। राए धर्म होया ख़बरदार, प्रभ अग्गे बैठा सीस सीस झुकाईआ। चित्रगुप्त वेखे खोल्ह हिसाब, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। प्रगट होए हक्क ज़नाब, दो दो आबा फोल फुलाईआ। आपे जाणे पुन्न सवाबा, जीव जन्त भेव ना पाईआ। सृष्ट सबाई एका खवाबा, सुफने रैण विहाईआ। शब्द घोड़े दे रकाबा, प्रभ सोलां कलीआं आसण पाईआ। कोई ना झल्ले मात ताबा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। गुरमुखां अमृत बख्शे नाभा, साची धारा मुख चुआईआ। मनमुख जीवां दए अज़ाबा, देवणहार सज़ाईआ। वेख वखाणे मक्का काअबा, कोना गोशा फोल फुलाईआ। मुख रखाए इक्क नकाबा, काला बस्त्र तन पहनाईआ। नूर अलाही बेपरवाही प्रगट होवे सच नवाबा, आपे जाणे आपणी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द तेरा रूप वटाईआ। कलिजुग सोहे बंक द्वार, आए दर परवानया। प्रभ पाए फूलणहार, अन्तिम एह निशानीआ। चारो कुन्ट हाहाकार, सृष्ट सबाई होए दीवानया। घर घर रोवण धाहां मार, ना कोई करे किसे पछाणयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात मार झात इक्क इकांत, एका तीर मारे शब्द सच्ची कानीआ। कलिजुग अन्तिम वार, अन्त उदास्सया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, अन्त वसेरा दिसे प्रभास्सया। एका बख्शे चरन प्यार, घर साचे करना वास्सया। माया ममता करे ख्वार, जीव जन्त मदिरा मास्सया। कोई ना दीसे मात सहार, भरमे भुल्ले पंडत काशीआ। ग्रन्थी पन्थी गए हार, दस दस्मेस ना गाया स्वास्सया। मुल्ला शेख़ां पए मार, वेख वखाणे पृथ्वी आकाश्या। पंचां तत्तां जगत प्यार,
लोभ मोह पई गल फास्सया। गुर पीर ना देवे कोई सहार, गुर मन्दिर अन्दर घर घर करे हास्सया। धरत मात दर करे प्यार, हरि साजन साचा शाहो शाबास्सया। लज पति तेरी होए ख्वार, घर साचे कोई ना दिसे दास्सया। वेला अन्तिम लए अवतार, किरपा कर घनक पुर वास्सया। शब्द खण्डा फड़ कटार, मारी जाए वारो वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख विरले चरन लगाए, अन्त चलाए शब्द स्वास्सया। खण्ड ब्रह्मण्ड शब्द प्रभ धार, जुग जुग आप रखाईआ। लक्ख चुरासी वंड जेरज अंड, उत्भज सेत्ज आप कराईआ। नौ द्वारे खण्ड खण्ड, पंचम पंचां वढ्ढे कंड, नाम गंढ्ढ पल्ले हरि बंधाईआ। आपणी हथ्थीं रिहा वंड, देवे शब्द सच प्रचण्ड, नाम गात्रा तन म्यान टिकाईआ। कलिजुग औध गई हंढ, कोई भेव ना पाए वेद शास्त्रां पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, जोती नूर हरि वरभण्ड, लेख चुकाए अट्ठ सट्ठ तीर्थ यात्रा चरन नातरा इक्क बंधाईआ। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, कलिजुग माया पाए भट्ठ, अग्नी जोती ताए मट्ठ, मोह ममता लम्बू आपणी हथ्थीं लाईआ। जोती शब्दी इक्क इक्ट्ठ, सति सन्तोखी नाल रलाए हट्ठ, सम्मत पन्दरां आपे वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दरा, कोलम्बू चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, दीप जम्बु करे रुशनाईआ। चरन छुहाए हरि कोलम्बू, रावण गढ़्ह अपारया। लेख चुकाए शंकर शिव शम्भू, गणेश गणेशा पूत सपूता वारया। चार दिवारी शब्द कनात सोहँ लाए एका तम्बु, दर दरवाज़ा इक्क खुल्ल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटा रिहा। पन्दरां पन्ध मुकावण आया, कलिजुग कल दुहाई। मदिरा मास गन्द गंवावण आया, कलिजुग झूठी मिटे शाही। सतिजुग साचा चन्द चढ़ावण आया, हरि दाता बेपरवाही। जगत नाता तोड़ तुड़ावण आया, मनमुख भुल्ले झूठे राही। गुरमुख साचे जोड़ जुड़ावण आया, गलों कटे जम की फाही। शब्द घोड़े तोड़ चढ़ावण आया, होए सहाए थाउँ थाँईं। वागां मोड़ गुरसिख सुहेले लोकमात मुड़ावण आया, दूसर कोए जाणे नाही। जगत विछोड़ा आप विछोड़न आया, दर घर साचे आप बहाए फड़ फड़ बांही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सदा सुहेला देवे ठंडीआं छाँई। पन्दरां पन्ध करे पान्धी, दिवस रैण इकल्ला। जगत घोड़ा बणया गांधी, पुरी इन्द मिल्या इक्क महल्ला। करोड़ तेतीस चरन बांधी, हरि शब्द फड़ाए पल्ला। सृष्ट सबाई कलिजुग आंधी, अन्तिम वहिण वहाए जल थला। किसे हथ्थ ना आए सोना चांदी, ना कोई पीवे ठंडा जला। जोती जोत सरूप हरि, इक्क चलाए शब्द आंधी, कलिजुग वरते आपणी कला। कलिजुग तेरी कल, लेख किसे ना लिख्या। लक्ख चुरासी वल छल, साची मिले ना नाम भिख्या। साचा मेला गोबिन्द डल डल्ला, गोबिन्द साचा लेख लिख्या। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल, सृष्ट
सबाई अन्तिम मिथ्या। चरन छुहाए उप्पर थल, लोकमात लगाए साची मेखया। सम्मत चौदां आप बणाए निहचल धाम अटल, त्रैगुण माया तेरा मिटे सल्लया। शब्द सरूपी सृष्ट सबाई आप चलाए एका हल्ल, गुरमुख चढ़ाए सोहँ साचे रथया। लक्ख चुरासी मनमुख जीवां लाहे खल्ल, नाम मधाणी आपे मथया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप चलाए आपणी गाथया।
पहली भाद्रों २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों प्रताप सिँघ नाम धारीए नूं
चचिआल कोठी ज़िला हिसार शब्द भेज्जया अते उत्तर दी मंग कीती,
उस ने कोई उत्तर ना दित्ता
हरि गोबिन्द गोबिन्द, हरि गोबिन्द समाया। हरि गोबिन्द बिन्द, हरि बिन्द गोबिन्द हरि रघुराया। हरि गोबिन्द मिटे चिन्द, गोबिन्द हरि दर्शन पाया। हरि गोबिन्द अमृत धारा सागर सिन्ध, गोबिन्द हरि साचा नुहावन नुहाया। हरि गोबिन्द सच नरिंद, गोबिन्द हरि साचा तख्त सुहाया। हरि गोबिन्द गोबिन्द बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाया। हरि गोबिन्द सृष्ट सबाई कराए निन्द, हरि गोबिन्द रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द लेखा लेख लिखाया। शब्द लिखारी लेख, लेख लिखारया। साचे लोचन आपे पेख, आप आपणे रंग समा रिहा। आपे लिखणहारा लेख, अन्तिम आपे आप मिटा रिहा। गुर गोबिन्दा साची नारी, हरि हरि साचा कन्ता। आपे बख्शे चरन प्यारी, आप बणाए साची बणता। शब्द पहनाए तन कटारी, पार कराए जीआं जन्तां। पंचम पैज रिहा संवारी, पंचम चाढ़्हे रंग बसन्ता। पंचम घोड़े कर अस्वारी, पंच सँघारे देव दंतां। पंचां वेखे वारो वारी, पंचां अमृत आत्म रस मुख चवन्ता। पंचां देवे शब्द उडारी, धुन आत्मक नाद इक्क वजन्ता। पंचां देवे शब्द ख़ुमारी, घर साचा धाम इक्क सुहंता। पंच बणाए दर दरबारी, पंचम आसण जोग वखंता। पंचम होवे पहरेदारी, नाम धन धन्न धन्नवन्ता। पंचां बणया मीत मुरारी, पंचां सुहाए द्वार बंका। पंचां गीत सुणाए अपर अपारी, एका नाउँ एका अंका। पंचां खेले खेल खिलारी, हथ्थ फड़ाए सोहँ साचा धनखा। पंचां देवे शब्द उडारी, पंचां माण जिउँ जन जनका। पंचां करे धर्म जैकारी, प्रगट होए बार अनका। पंचां पैज रिहा संवारी, पुरख अबिनाशी वासी पुरी घनका। राम सिँघ कर घर त्यारी, सिँघ प्रताप प्रभ लौहण आए शंका। निर्मल जोत होई उज्यारी, इक्क वजाए साचा डंका। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारी, शब्द सतारी लाए तनका। लक्ख चुरासी पावे सारी, पावे भेव जीअ जीअ जन का।
प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, वेखे खेल बन बन का। फड़ शब्द तेज कटारी, वास मिटाए छप्परी छन्न का। चारों कुन्ट हाहाकारी, नाता तुट्टे सरीर तन का। कर्म कुकर्मां रिहा विचारी, आप फिराए मन का मणका। तोड़े गढ़्ह काया कोट हँकारी, भाण्डा भरम आपे भन्न का। पहली अस्सू आए वारी, शब्द सिँघासण पैज संवारी, जोती आसण मीत मुरारी, मण्डल रासन शब्द उडारी, साचा मेला अनन अननका। अनन जनन जन दर घर आए, पतित पुनीत पुनीता। ननन ननन मन भरम चुकाए, काया रस वखाए फीका। कवण जनन कवण गनन द्वार बंक सुहाए, जोती नूर समाए, दिस ना आए नीकन नीका। गुर सतिगुर शब्द सिँघासण वेख वखाए, नेत्र लोचण कवण रुशनाए, कवण नैण वेखे हरि साक सज्जण सैण कवण जगत शरीका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, असू तिन्न पाए पहली इक्क तरीका। इक्क तारीख इक्क तिन्न, नौ दर वेख वखाईआ। अन्तिम लेख चुकाए गिण गिण, जोती जामा भेख वटाईआ। प्रगटाए जोत जोत छिन्न्ह छिन्न्ह, सिँघ राम राम रूप समाईआ। अन्तिम मेला पहले तिन्न दिन, थित वार आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल प्रभ भिन्न भिन्न, गुरमुखां आत्म विंन विंन, शब्द निराला तीर चलाईआ। गुर पूरा हाज़र हज़ूरा, दर द्वारे दर्शन पाईआ। गिण गिण, मुख रसना पुच्छ पुछाईआ। कवण भूत प्रेत होए जिंन, कवण गुर सतिगुर रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी वेस धाम अवल्लड़ा इक्क इकल्लड़ा आप वसाईआ। सच महल्लड़ा दस्म द्वारी, शब्द सरूपी चार द्वारी, नाम दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, आप आपणा साजन साजा, बाडी कोई दिस ना आईआ। प्रगटे जोत देस माझा, जन भगतां रक्खे लाजा, कलिजुग सतिजुग रच्चया काजा, लाड़ी मौत मंगे दाजा, धर्म राए दा खुल्ल्हा दरवाज़ा, पंच विकारा जगत डोली। मनमुखां सुरत सवाणी होई गोली। जूठ झूठ काया रंगण रंगी चोली। लक्ख चुरासी घट घट वासी, आपणी हथ्थीं डोली पाईआ। प्रगट होया शाहो शाबासी, गुरमुख वेखे शब्द स्वासी, मात पाताल आकाश पृथ्वी आकाशी, पुरीआं लोआं मण्डल रासी, रवि ससि नस्स नस्स रैण दिवस दिवस रैण रहे पन्ध मुकाईआ। पुरख पुरखोतम ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठां रिहा झस्स, जोत निरँजण जन भगतां पाए नेत्र अंजन, शब्द सुनेहड़ा राह साचा रिहा दस्स, कलिजुग वेला अन्त सुहाईआ। चरन धूढ़ साचा मजन, वेले अन्तिम रक्खे लजन, पुरख अबिनाशी आया पर्दे कज्जन, धुरदरगाही साचा सज्जण, जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, ना सके कोई बचाईआ। कलिजुग ताल झूठे वज्जण, मन मती जीव माया दजन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर मन्त्र अन्तर जगत दुआरा वेखे पंच बसन्तर, शब्द नाद धुन आत्म धाम धामा राम रामा आपे जाणे आपणा कामा कवण द्वार हरि निरँकार गुर पीर साध सन्त अवतार बैठे आसण लाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ प्रताप दो जहानी वेख आप हिसाब, काया बस्त्र खोल्ह कताब, अक्खर वक्खर बजर कपाटी पाड़ पत्थर, आपे फोल फुलाईआ। वड प्रताप प्रताप कवण जग रीती, कवण शब्द जणाईआ। कवण रूप काया अतीती, कवण सति सरूप समाईआ। कवण धाम गुर चरन प्रीती, गुर शब्दी रूप वटाईआ। कवण घर सिँघ राम करे काया सीतल सीती, नूरी जोत शब्दी मेल मिलाईआ। कवण वजाए नाद सुणाए साचा कन्न, तन मन्दिर अन्दर राग अल्हाईआ। कवण जाणे मिती मीती, सम्मत सम्मती मास दिवस घड़ी पल रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, नौ द्वारे छड्ड दर, दस्म द्वार हरि निरँकार जोत उज्यार शब्द भण्डार सुणनेहार, कवण रूप वटाईआ। कवण धाम सति पुरख है, दीसे हरि अबिनाश। ना सोग ना कदे हरख है, हर घट रक्खे वास। जुग जुग जन भगतां करे परख है, निर्मल जोत करे प्रकाश। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आए जाए दर द्वार, दर द्वारे वेखे मण्डल रास। आए दर शब्द परवाना, गुर गोबिन्द इक्क निशानी। मिले मेल हरि भगवाना, गुण गहिंदे खेल निराली। प्रगट होए वाली दो जहाना, कलिजुग चले अवल्लड़ी चाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे दर द्वार कवण भरया कवण खाली। सम्बल नगरी कवण गढ़्ह, कवण कूट वसाईआ। कवण वेखे उप्पर चढ़, कवण राह तकाईआ। कवण वेखे दर द्वारे अग्गे खड़्ह, कवण मलाह बणाईआ। कवण चोटी कवण जड़्ह, कवण नां रखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, गोबिन्द गोबिन्द रूप समाईआ। सन्त सुहेले आपे रिहा फड़, सगली चिन्द मिटाईआ। कोई ना सके अग्गे अड़, विच हिन्द जोत जगाईआ। सम्मत सोलां जूठे झूठे पत्त डाली जाए झड़, बिरखा बिरखा कोए रहिण ना पाईआ। माया ममता बस्त्र जाणे सड़, ना कोई सके तन छुहाईआ। एका अक्खर गुर पीर साध सन्त जाणे पढ़, पुरख अबिनाशी आपे रिहा अल्हाईआ। ना कोई पीवे हुक्का नड़, मदिरा मास रसन तजाईआ। एका पल्लू नाम फड़ाए साचा लड़, चार वरनां इक्क सरनाईआ। शब्द धार वहाए साचा हड़्ह, मनमुखां रिहा रुढ़ाईआ। बंक द्वार किला कोट ना दीसे गढ़्ह, उच्चे मन्दिर आपे ढाहीआ। आपे घाड़न आपे घड़, आपे लए मिटाईआ। वेख वखाए पृथ्वी आकाश पहाड़ उजाड़, जलां थलां विच समाईआ। गुरमुखां जोत प्रकाश बहत्तर नड़, अन्ध अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। साचे पौड़े जाणा चढ़, निहकलंक सच्ची सरनाईआ। जगत विकारा जाए झड़, वज्जे शब्द धुर डंक सच्ची शनवाईआ। अन्दर मन्दिर आपे बांह लए फड़, दोवें भुजा अग्गे उठाईआ। जगत चतराई मात वड्याई ना कोई सके लड़, शब्द धुजा इक्क उठाईआ। ना कोई पूजे मढ़ी गोर मढ़, दरस दिखाए प्रभ अग्गे खड़्ह, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल
नगर इक्क घर, शब्द दिवारी चार कुन्ट, महल्ल अटल इक्क सुहाईआ। महल्ल अटल उच्चा मन्दिर, प्रभ आपणा आप सुहांयदा। आपे वसया आपणे अन्दर, दूसर कोए दिस ना आंयदा। शब्द सरूपी लाया जन्दर, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। सदा वसेरा डूँघी कन्दर, ना कोई वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, गुर पूरा हथ्थ ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी साचा वासा, आपे करे पुरख अबिनाशा, सच द्वारे आसण लांयदा। सम्बल नगरी शब्द सिँघासण, प्रभ साची सेज विछाईआ। जोती नूर होए प्रकाशन, दीवा बत्ती ना कोई रखाईआ। साचे मण्डल पावे रासन, गोपी काहना आप अख्वाईआ। आपे होए दासी दासन, जन भगतां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी वेस कर, घर साचे बैठा मुख छुपाईआ। सम्बल नगरी साढे तिन्न हथ्थ, गोबिन्द आप रचाया। अन्दर बैठा हरि समरथ, दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, शब्द डोरी हथ्थ रखाया। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा मथ्था, सत्तां दीपां लेख चुकाया। जगत चलाए महिंमा अकथ, सतिजुग साचा मार्ग लाया। सतिजुग तेरा साचा रथ, सोहँ नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी वेस कर, वेस अवल्लड़ा आप कराया। गुर गोबिन्द जोत प्रगटाई, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। पारब्रह्म शब्द कुड़माई, मुख साचा सगन लगाईआ। दर मन्दिर अन्दर वज्जी वधाई, मंगलाचार इक्क कराईआ। पंचम गायण चाँईं चाँईं, पंचम ताल रिहा वजाईआ। साचा मेला सहिज सुभाई, कलिजुग वेला अन्तिम दए सुहाईआ। लहिणा देणा चुकाए थाउँ थाँईं, बस्त्र गहणा गुरमुखां शब्द तन पहनाईआ। नेत्र लोचन दर्शन साचे नैणा, जन्म जन्म मैल गंवाईआ। अन्तिम भाणा सभ ने सहिणा, निहकलंक सच्ची सरनाईआ। एका एक पुरख अबिनाशी जोत सरूपी मात रहिणा, शब्द वज्जे सच्ची वधाईआ। नाता तुट्टे भाई भैणां, ना कोई दीसे साक सज्जण सैणा, कलिजुग चुक्के लहिणा देणा, सतिजुग साची रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, साचा मेला इक्क दर, दर द्वारे आवे जावे फेरा पाईआ।
पहली भाद्रों २०१३ बिक्रमी जेठूवाल तों अमृतसर अकाल तख्त दे प्रधान नूं शब्द भेज्जया
अते उत्तर मंग्गया, परन्तू उस कोई जवाब ना दित्ता
सर अमृत सच तख्त है, कवण तख्त अकाल। आपे लिखणहारा लेख लिख्त है, दीना बंधप दीन दयाल। कवण वेला कवण वक्त है, प्रभ साचा होए कृपाल। अन्त विछोड़ा दुनी जगत है, ना कोई शाह ना कंगाल। कवण गुर गोबिन्द
कवण साचा भगत है, लोकमात चले नाल नाल। कवण बूंद कवण रक्त है, कवण काया माटी हाटी जीव खाल। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे जगत वर, वेले अन्तिम होए कवण दलाल। कवण दलाल अन्त कलि, कवण दए सहारा। कवण करे वल छल, खेले खेल अपर अपारा। कवण मेटे दूई द्वैती सल, एका एक वखाए एकँकारा। अमृत आत्म कवण द्वारे मिले साचा जल, सर अमृत आत्म धारा। दीपक जोती कवण द्वार रही बल, कवण शब्द वज्जे नाद सुणे धुन्कारा। कवण तख्त अकाल प्रभ बैठा मल्ल, कवण करे तन शृंगारा। कवण बस्त्र पहने तन, फड़े तेज कटारा। कवण घोड़ होए अस्वारा। गुर गोबिन्द कवण कूटे चढ़या चन्न, नीला घोड़ा मारे पौड़, धरत मात वेखे इक्क अखाड़ा। कवण कूट सम्बल नगर लभ्मा चौड़, प्रगट होए धुरदरगाही साचा लाड़ा। कवण पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, वेद व्यासा होए लिखारा। कवण वेखे परखे मिट्ठा कौड़, घर घर दर दर गुर पीर भरे हँकारा। वेले अन्तिम कवण जाए बौहड़, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। धुर दरगाही लाए एका पौड़, दो जहानी वखाए पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तख्त अकाल अकाल तख्त वेखे सच दुआरा। कवण ज्ञानी ज्ञान जणाई, गुण गोबिन्द गाया। कवण घर वज्जी वधाई, तन शब्द हरि रघुराया। कवण शब्द होई कुड़माई, पंचम सिक्खां मंगल गाया। कवण दर मिले वधाई, राग रागणी रहे अल्हाया। कवण हरि लए प्रनाई, नारी कन्त एका रूप समाया। कवण अमृत आत्म नहाता सर, काग हँस हँस काग रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे सच घर, कवण ज्ञानी गुर का ज्ञान, कवण रूप प्रभ चरन ध्यान, कवण सरूप नज़री आया। जगत विद्या मात विद्यार्थी, पढ़े वेद कतेबा। कवण बणे जगत महांसार्थी, लेख चुकाए करोड़ तेतीस देवी देवा। कवण हिन्दी उर्दू गुरमुखी फ़ारसी, कवण जिह्वा रसना गाए अलख अभेवा। कवण शब्द गुर मन्त्र अन्तर तारसी, कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा। कवण वारस अन्तिम वारसी, मुख लगाए अमृत आत्म साचा मेवा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका पुच्छे सच घर, कवण धाम वसे निहकाम निहचल नहिकेवा।
गुरदेव गुर शब्द मन्त्रा, गुर मूर्त अकाल। गुर बणाए मात बणतरा, गुरमुख उपजाए साचे लाल। आपे जाणे आत्म अन्तरा, फल वेखे काया डाल। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, कवण गुर होए रखवाल। गुर साखी गुर साख्यात, सगला संग निभाए। गुरमुख बणाए पारज़ात, मस्तक चरन छुहाए। मेट मिटाए अन्धेरी रात, अज्ञान अन्धेर मिटाए। अमृत प्याए बूंद स्वांत, साची धार इक्क वहाए। वेखे खेल बातन बात, जमाल बातनी आप वखाए। जिस जन देवे पूरी
दात, सिर आपणा हथ्थ टिकाए। गुर पूरा पुच्छे आपे वात, राह विच ना कोई अटकाए। दूर दुराडा बैठा आपे वेखे मार झात, नौ अठारां दर दुरकाए। आप चढ़ाए औखे घाट, एका पल्ला नाम फड़ाए। बजर कपाटी जाए पाट, जिस जन नाम भल्ला हथ्थ फड़ाए। अमृत धारा मारे ठाठ, एका हल्ला आप कराए। गुर साखत जलया लकड़ी काठ, गुरसिख कवण पार कराए। आत्म अन्तर औखी घाट, दूरन दूर किनारा। दीपक जोत ना जगे लिलाटी, ना कोई मेटे अन्ध अन्धयारा। नाम विकाए साची हाटी, हरिजन जन हरि करे वणज सच्चा वपारा। दुरमति मैल दर द्वारे काटी, देवे एका शब्द सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ देवे शब्द वर, आप कराए नौ द्वारे पार किनारा। सोहँ शब्द साचा वर, जोत निरँजण संग रलांयदा। आप दिसाए काया घर, नेत्र अंजन एका पांयदा। कामन तृष्ना जाए हर, भाण्डा भरम भनांयदा। मन सुरती घाड़न आपे घड़, शब्द कुठाली एका पांयदा। कंचन रूप बणाए काया गढ़्ह, नाम सुहागा नाल रलांयदा। साचे अन्दर जाए वड़, जगत दागा आप मिटांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी चरन कँवल जन जाणा पड़, बातनी बातन दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मण्डल आकाश आकाशन, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। शब्द सुरत जगत मलाह, हरि एका एक बणाया। फड़ फड़ बाहों राहे देवे पा, जिस जन आपणी दया कमाया। गुरमुख विरला वेखे साचा थाँ, कोटी कोट चढ़ चढ़ थक्के, हथ्थ किसे ना आया। सोहँ गाउँणा साचा नाउँ भगती बोए अन्तिम पक्के, साचा फल दए ख्वाया। आपे पिता आपे माँ, सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, मन्दिर अन्दर दए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक रिहा जगाया। एका पुरख एका नारी, एका कन्त सुहागीआ। इक्क शब्द इक्क भण्डारी, एका देवणहार संसारी, एका जोग जुगन्तर जागीआ। एका वणज इक्क वपारी, सृष्ट सबाई होए पनिहारी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, चरन धूढ़ कराए मजना साचा माघीआ। आप बहाए बंक द्वारी, अस्सू तिन्न दिवस विचारी, जमन किनारा ढहि उचारी, जुग जुग धोवे दाग़ीआ। ब्यास किनारा पहली वारी, पुरख अबिनाशी बन्न्ही धारी, हाढ़ सतारां दिवस विचारी, सम्मत सोलां लेख लिखासीआ। सिँघ जैमल तेरी शब्द उडारी, पंचां करे चरन प्यारी, बावन बावन भेखाधारी रूप वटासीआ। भेख पखण्डा करे ख्वारी, शब्द डण्डा हरि करतारी, सिँघ चरन रहिणा ख़बरदारी, प्रगट होए घनकपुर वासीआ। चरन सिँघ प्रभ चरन ध्यान, एका ओट रखावणी। प्रगट होए हरि भगवान, एका रुत्त सुहावणी। धर्म झुलाए इक्क निशान, गुरमुखां पूर कराए भावनी। ना कोई दीसे जीव निधान, मेट मिटाए दुष्ट दुराचार कामन कामनी। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां एका देवे वर, सोहँ शब्द सच्ची जामनी।
सम्मत सोलां रक्खणा याद, लोकमात कलि आया ए। सच द्वार सुणे फरयाद, डेरा डेरे लाया ए। धुर दरगाही देवे दाद, चारों कुन्ट घेरा रिहा पाया ए। सत्तर लक्ख रहे अराध, हू हू अल्ला नाअरा लाया ए। देवे वर प्रभ माधव माध, हरि मोहणी रूप वटाया ए। ना कोई दीसे सन्त साध, बोध अगाध ना किसे जणाया ए। आपणा भार रहे लाध, माया ममता सिर उठाया ए। एका वज्जणा साचा नाद, लोआं पुरीआं दए सुणाया ए। शब्द जणाई हरि ब्रह्माद, नौवां खण्डां आप उठाया ए। आपे जाणे आदि जुगादि, आप आपणे विच समाया ए। कलिजुग बख्शी साची दाद, पंच विकारां संग रलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे मिल्या वर, सम्बल नगरी धाम सुहाया ए। सम्मत सोलां सोलां कल धार, लोकमात वड्याईआ। जोती नूर कर उज्यार, शब्द कटार चलाईआ। खाली करे भरे भण्डार, राज राजानां ख़ाक रुलाईआ। ना कोई दीसे बंक द्वार, घर घर चारों कुन्ट पए दुहाईआ। लहिणा देणा मुहम्मद यार, वेले अन्तिम रिहा चुकाईआ। वेख वखाणे ब्यास किनार, आप आपणा चरन छुहाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। आपे होए पहरेदार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। फड़ फड़ बेड़ा लाए पार, सोहँ डण्डा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थल कपूर राज राजाना आप रखाए एका आणया। सम्मत सोलां चरन छुहाए, हरि गोबिन्द रूप समाया। शब्द भण्डारा खोल्ह वखाए, वरन अवरनां आप अख्वाया। जगत वणजारा आप अख्वाए, साचा मार्ग रिहा लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क सुहाया। सम्मत सोलां सोलां धार, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। प्रगट होए नर अवतार, वासी पुरी घनक मिले वड्याईआ। गुरमुख साचे सन्त दुलार, आप आपणे अंग लगाईआ। शब्द सरूपी दए प्यार, जिउँ नानक अंगद अंग लगाईआ। इक्क वखाए दर दरबार, चार वरनां साचा प्यार, ऊँचां नीचां भेव मिटाईआ। राजा राणा होए ख्वार, शाह शहान दए हुलार, मस्तूआणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह संगरूर बख्शे जोती नूर, आत्म तूर शब्द जणाईआ। शब्द वखाए साचे घर, हरि हरि आपे वसया। सच दुआरा वेख दर, धुर दरगाही आया नस्सया। अमृत आत्म वेखे सर, कलिजुग रैण अन्धेरी मस्सया। चार वरन आवे डर, माया नागनी मनमुख जीवां डस्सया। गुरमुख विरला भाणा रिहा जर, गुर चरन कँवल साजण बहि बहि हस्सया। ना जन्मे ना जाए मर, जुगां जुगन्तर देवे वर, आपे पुरख नारी नर, हर घट घट अन्दर वसया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे जगत वर, पंच विकारा चरनां हेठ झस्सया। गुरमुख सदा अडोल, आप रखाया। चार वरनां इक्क दुआरा खोल्ह, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। शब्द सरूपी करे चोल्ह, कलि सोलां सम्मत सोलां सोलां कल वरताया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मुख शब्द सिँघासण, प्रगट होए पुरख अबिनाशण, सच समग्री साची रासन, साचा धाम सुहाया। सम्मत चौदां पहली चेत, गुरमुख चित चितारना। प्रभ वसे हरिजन काया खेत, रसना रसन उचारना। दरस दिखाए नेतन नेत, नित्त नित्त रूप वटावणा। अन्तिम लहिणा देण चुकाए महीना जेठ, हाढ़ सतारां मेल मिलावणा। ना कोई दीसे राज राजान शाह सुल्तान सेठ, प्रभ ख़ाकी ख़ाक मिलावणा। गुरमुखां रक्खे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकावणा। कलिजुग जीव भन्ने कौड़े रेठ, शब्द डण्डा हथ्थ उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे इक्क वर, दर दुआरा बंक सुहावणा। पहली चेत होए दास, जोत निरँजण भेख वटाईआ। फिरे फिराए पृथ्वी आकाश, पुरीआं लोआं फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम ब्रह्मे मुख होए उदास, अट्ठे नेत्र वेखे आप उठाईआ। शिव शंकर बाशक तशका गल वेख करे हासी, अन्तिम पैणी कलिजुग फाहीआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द वेखे मार झाकी, कवण जोत लोकमात करे रुशनाईआ। धर्म राए लहिणा देणा वेखे बाकी, कलिजुग अन्तिम हिसाब मुकाईआ। लाड़ी मौत बणे साकी, लक्ख चुरासी एका जाम प्याईआ। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द ताकी, नाम कुंजी आपणी हथ्थीं लाईआ। जाणे जणाए भविख्त वाक्ी, लेख लिख्त ना सके कोई जणाईआ। आपे होए पाक पाकी, पतित पुनीत रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत गुरमुख साचे सन्त जनां देवे मात वड्याईआ। सम्मत चौदां गुरमुख घर घर, गुरसिख वज्जे वधाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ नुहाए साचे सर, जिस दर चरन छुहाईआ। सतिजुग साचे मिले वर, होए मात रुशनाईआ। आपणी करनी रिहा कर, जीव जन्त साध सन्त भेव ना राईआ। जो जन सरनी जाए पढ़, आदि अन्त होए सहाईआ। एका अक्खर मात पढ़, लोचन तीजा इक्क खुल्हाईआ। काया कोट तोड़ किला हँकारी गढ़्ह, साचा घर इक्क वसाईआ। हौली हौली अन्दर मन्दिर आपे चढ़, आपे कुण्डा देवे लाहीआ। दर द्वारे अग्गे खड़्ह, छोटा मुंडा साधां सन्तां देवे शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नारी नर एका धाम सुहाईआ। नारी पुरख भतार, कन्त कन्तूल्हिआ। शब्द घोड़ा भगत अस्वार, झूले साचा झूलया। दो जहानां उतरे पार, आदि अन्त चुकाए लहिणा देणा मूलया। सच कराए वणज वपार, फल लगाए काया डाल्ह, गुरमुख साचा फलया फूलया। शब्द जोग इक्क अपार, दरस अमोघ विच संसार, धुर संजोग कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द सिँघासण इक्क वखाए, ना कोई पावा ना कोई चूलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां गुरसिख तेरी आत्म अन्दर डाहे, जो जन दर द्वारे आए भूलया। गुरमुखां रुत्त सुहाए, चाढ़्ह रंग बसन्तीआ। आप
आपणे सुत बणाए, दिवस रैण सुणे बेनन्तीआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत आप अख्वाए, महिंमा अगणत गणत गणंतीआ। चारे कुन्ट जै जैकार कराए, सुर नर देव दंतीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नारी पुरख इक्क घर, एका धाम सुहंतीआ। नारी पुरख शब्द वरन, गोत किसे ना जाणीआ। जो जन आए सरनाई साची सरन, शब्द जणाए धुर फ़रमाणीआ। लेख चुकाए मरन डरन, अन्तिम चुक्के जम की काणीआ। मनमुख जीव आपणा कीता आपे भरन, ना कोई जाणे पवण मसाणीआ। गुरमुखां नेत्र खोल्हे हरन फरन, दिवस रैण देवे चरन ध्यानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी पुरख पुरख नारी, एका दर दुआरा बंक सुहाईआ। दर द्वार आए जन, आत्म आस रखाईआ। जग रंग लग्गा तन, तृष्न प्यास तड़फाईआ। किसे दिस ना आवे आपणा मन, चारों कुन्ट दहि दिशा फिरे हलकाईआ। साचा राग ना सुणन पाए कन्न, आलस निन्दरा धी जवाईआ। दर घर वसेरा ना भाए छप्परी छन्न, महल्ल अटल आस रखाईआ। भाण्डा भरम दर देवे भन्न, जो जन आपणा जन कढाईआ। साचा राग सुणाए कन्न, नाद अनादा गीत सुहाईआ। आपे करे पुण छाण, शब्द मधाणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख विरले आत्म लाए बिरहों बाण, आर पार आप कराईआ। आपे बख्शे चरन ध्यान, अन्दर बाहर दरस दिखाईआ। शब्द बिठाए इक्क बिबाण, लोआं पुरीआं पार कराईआ। दर घर साचा वेख मार ध्यान, मति मन बुध सुरत संग वसाईआ। आपे चतर सुघड़ स्याण, अकाल मूर्त रूप वटाईआ। आपे ब्रह्म शब्द ज्ञान, नाद तूरत आप वजाईआ। आपे गोपी आपे काहन, शब्द बंसरी रिहा वजाईआ। आपे सीता आपे राम, आप आपणा कारज रचाईआ। आपे मोहण माधव शाम, आपे राधा कृष्न समाईआ। आपे नानक नाम निधान, निरगुण रूप वटाईआ। आपे गोबिन्द शब्द खण्डा किरपान, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। आपे जोद्धा सूर बली बलवान, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। आपे दाता हरि मेहरवान, जगत जगदीशा आप हो आईआ। आपे देवे धुर फ़रमाण, लेखा लिखणहार आप अख्वाईआ। आपे सुणे सुणाए कान, रसना जिह्वा कोए ना गाईआ। काया मन्दिर बैठ सच मकान, दस्म द्वारी नाउँ रखाईआ। नौ द्वारे जगत निशान, जगत वासना विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे एका वर, नारी नर साचे वर, सम्मत चौदां इक्की इक्की रिहा पाईआ। एका इक्की इक्क घर, एका एक ओंकारया। शब्द धार तिक्खी जगत धर, वेखे खेल सर्ब पसारया। शब्द सिक्खी साचे वर, सोहँ जै जैकारया। पुरख अगम्मा देवे वर, आप आपणा काज संवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख धर, जोती नूर करे उज्यारया। रोग सोग प्रभ कट्ट, आए चरन द्वारया। साची वस्त मिले साचे हट्ट, खाली भरे भण्डारया। शब्द पाए साचा पट्ट, अंगी अंग करे अंगकारया। दूई द्वैती
मेटे फट्ट, तुट्टे माण मोह हंकारया। आपणी किरपा करनी झट्ट, मिटे दु:ख भुक्ख संसारया। साचा रस रसना लईए चट्ट,, सांतक सुख मिले द्वारया। मिटे तृष्ना काया मट्ट, आए तोट ना दूजी वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे रक्खे पति, पति पतिवन्ता आप अख्वा रिहा। पंच तत्त जगत अकार, प्रभ साचे साजण साज्जया। कर्म जरम हथ्थ करतार, लेखा जाणे ग़रीब निवाज्जया। रोग सोग चिन्त विच संसार, माया ममता जीव जन्त दाज्झया। रोग सोग भरे भण्डार, ना कोई संवारे आपणा काज्जया। शब्द जोग अपर अपार, आप चुकाए दया कमाए जो जन दर द्वारे आए भाज्जया। सोहँ नाउँ रसना गाए, तापदिक कोई रहिण ना पाए, नाड़ बहत्तर तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ी जोड़ पीड़ मिटाए, शब्द लडाए साचा लाडया। साची घोड़ी आप चढ़ाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे देवे वर, ग़रीब निमाणे गले लगाए, दर द्वार ढहि ढहि ढेरया। होए जगत ख्वार, ना कोई देवे मात दलेरीआ। सुखला किशना पक्ख अन्ध अंध्यार, चारों कुन्ट फिरे अन्धेरीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे देवे वर, कर कर आपणी मेहरीआ। सिर मुख कन्न, नक्क हथ्थ पैर जन अटयां। आपे बेड़ा देवे बन्न्ह, लग्गी अग्ग बुझाए काया भट्ठया। पवण मसाणी देवे डन्न, धुरदरगाही आया नट्ठया। गुरमुख काया आप चढ़ाए साचा चन्न, चरन प्रीत जो जन रखाए साचा हट्ठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग चिन्त मिटाए, ताप रहिण ना पाए मट्ठया। मिटे रोग सोग, रखाए आपणे अंग। रसना चुगाए शब्द चोग, मुख रहिण ना पाए जगत खंघ। साचा मेला धुर संजोग, मानस जन्म ना होए भंग। आपे कट्टणहारा रोग, वड दाता सूरा सरबन्ग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंक द्वारे देवे वर, कटे भुक्ख नंग। सम्मत चौदां रक्खणी आस, प्रभ घर घर पूर कराईआ। जो जन तजाए मदिरा मास, मंगे सरन सच्ची सरनाईआ। पूत सपूता कुक्ख करे निवास, फल काया डाल्ह लगाईआ। एका देवे शब्द धरवास, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। रसना गाउँणा स्वास स्वास, सुफल कुख मात कराईआ। गुरसिख ना होए कदे उदास, गुर पूरा दए मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे वर, साचे घर वज्जे वधाईआ। मनमति मात हलकाई, घर साचा मात ना दस्सया। गुर पूरे होई जगत जुदाई, साचा राह किसे ना दस्सया। जूठी झूठी जगत कुड़माई, वेला अन्तिम आए नस्सया। राए धर्म पाए फाही, दर द्वारे बहि बहि हस्सया। ना कोई होए जगत सहाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे शब्द वर, राह साचा एका दस्सया।
१२ भाद्रों २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों राष्ट्रपती डा० राजिन्दर प्रशाद नूं
दिल्ली विखे शब्द भेज्जया
राष्ट्रपति पति कर ध्यान। प्रगट होए हरि समरथ, समरथ पुरख विच जहान। शब्द चलाए साचा रथ, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ध्यान। महिंमा जगत चलाए अकथ, ना कोई जाणे जीव जन्त नादान। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग काया सुंञ मसाण। सगल वसूरा जाए लथ्थ, जो जन प्रभ अबिनाशी दर्शन पान। जोती जोत सरूप हरि, अस्सू तिन्न दया कमाए, द्वार बंक सुहाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। उठ जाग, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। साचा मेला कन्त सुहाग, नारी कन्ता आप अख्वाईआ। जुग जुग धोवे काया दाग़, जन भगतां होए सहाईआ। पकड़न आवे तेरी वाग, नौ खण्ड पृथ्वी दए दुहाईआ। सत्तां दीपां दीपक जोती बुझे चिराग, कलिजुग काया आपणा रंग वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द हलूणे रिहा जगाईआ। सत दीप नौ खण्ड, प्रभ खण्ड खण्ड करावणा। आपे करे आपणी वंड, भेद अभेदा भेव छुपावणा। सोहँ शब्द चण्ड प्रचण्ड, सृष्ट सबाई करे खण्ड, वड दाता खेल करे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज आप समावणा। नार दुहागण दिसे रंड, सन्त कन्त भगवन्त ना किसे हंढावणा। अन्तिम तुट्टे मात घमंड, जीव जन्त ना सीस झुकावणा। प्रभ चरन द्वारे साची ठण्ढ, जगत जगदीशा हरि आप अख्वावणा। साची दात प्रभ देवे वंड, बीस इकीस मुख साचा सगन लगावणा। वेखे खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस देवी देव भेव ना पावणा। चरन कँवल जो जन जाए मात सरन, शब्द छत्र प्रभ साचे सीस झुलावणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानणा, निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती शब्दी शब्दी जोती विच समावणा। अस्सू तिन्न रक्खणा याद, धुरदरगाही आप जणांयदा। आपे जाणे जुगादि आदि, आदि अन्त आपणा हथ्थ रखांयदा। शब्दी शब्द जणाए बोध अगाध, सृष्ट सबाई अग्नी अग्न जलांयदा। सोहँ शब्द वजाए साचा नाद, धुन आपणे हथ्थ रखांयदा। प्रगट होया माधव माध, साचा कन्त कन्तूहल मात अख्वांयदा। सृष्ट सबाई छाण पुण, भारत खण्ड पुकार रिहा सुण, आपे जाणे गुण अवगुण, गुणवन्ता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मात चुण, आप आपणा मेल मिलांयदा। अस्सू तिन्न साढे दस, प्रभ धर्म निशान लगावणा। सृष्ट सबाई करे वस, आपणा कर्म कमावणा। नेत्र मुख मिलणा हस्स, हरि साचा सुख उपजावणा। आत्म हँकार जाए नस्स, आत्म रस गंवावणा। सदी बीसवीं होए बस, बीस बीसा हथ्थ ना आवणा। एका राह साचा रिहा दस्स, पुरख अबिनाशी चरन ध्यान लगावणा। तीर निराला मारे कस, हरि शब्द कमान उठावणा।
राम रामा होया वस, भबीखण भेखा भेखाधारी अख्वावणा। जोती जोत सरूप हरि, सच सुनेहड़ा देवे वर, चरन सरन प्रभ जाणा तर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा चार वरन इक्क खुल्ल्हावणा। चार वरन इक्क धार, एका रंग रंगावणा। साची सरन हरि निरँकार, ऊँच नीच भेव मिटावणा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कमलापाती मेल मिलावणा। अन्दर वेख मार झाती हरि साचा मीत मुरार, वेले अन्तिम जिस बचावणा। दरस दिखाए अगम्म अपार, बूंद स्वांती अमृत आत्म जाम पयावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवण आए जगत दान, पंचम पंचां हथ्थ फड़ावणा। शब्द सुनेहड़ा मोड़। प्रभ वेखे चढ़ चढ़ शब्द घोड़। जोती शब्दी दो जहानी जुड़या जोड़। जीव ना जाणे मात अनभोल, अन्तिम पैणी लोड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां वेखे परखे मिट्ठे कौड़। जोत सरूपी हरि निरँकार, शब्दी बणत बणाईआ। मेल मिलाए सच्ची सरकार, आदि अन्त ना होए जुदाईआ। कलिजुग कर्मां पैणी मार, ना सके कोई बचाईआ। राज राजाना दर दरबाना शाह सुल्तानां तख्त जुदाईआ। गोपी काहना कृष्न प्रभ रमईआ रामा, जोती नूर करे रुशनाईआ। चार वरनां जीआं जन्तां सोहँ मिले साची नईआ, लक्ख चुरासी उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न आए दर दिल्ली दरबार। दर द्वारका जाए बण, मिले मेल भगवन्ता। जोत राधका नाम धर, सुरती मेला साचे कन्ता। राम रामा मिले वर, मेले आदिन अन्ता। सीता सीतल सच घर, मिले वड्याई जीव जन्तां। कलिजुग अन्तिम मिले वर, प्रगट होए हरि भगवन्ता। राष्ट्रपति चरन धूढ़ नहाउणा साचे सर, प्रभ साचा लेख लिखंता। शब्द भण्डारा आत्म घर देवे भर, रक्खे पति अन्त पतिवन्ता। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, जुग जुग मेला आप मिलाए, जुग जुग विछड़े सन्ता।
हरि प्रभ रच्चया काज, जोत जगाईआ। आपणा साजण साज, बणत बणाईआ। शब्द सिँघासण सीस ताज, साध सन्त सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम रक्खण आया लाज, आपणा भेव छुपाईआ। शब्द उडाए साचा बाज, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। नाम चलाए इक्क जहाज़, हरिजन साचे संग रलाईआ। सोहँ मारे इक्क आवाज़, सोई सुरती आप जगाईआ। सच कराए एका काज, काअबा काया इक्क वखाईआ। धुर दरगाही साचा राज, मस्तक चरन धूढ़ी लगाईआ। मनमती खोल्हे पाज, गुरमती जगत जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ जेठ वीह सौ बारां बिक्रमी आप
आपणी रचन रचाईआ। नौ जेठ वीह सद, हरि साचे रंग रंगाया। शाह रूमा संग ईस मूस, फूलन सेहरा सीस गुंदाया। आपणी हथ्थीं पीसण पीस, सेवक सेव रिहा कमाया। लहिणा देणा बीस इकीस, देवी देवा आप जगाया। छत्र बन्न्हे साचे सीस, तेरां तेरी रुत्त सुहाया। गुर संगत तेरी ना कोई करे रीस, वीह सद ग्यारां अस्सू तिन्न तेल चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विहारा आपणे हथ्थ रखाया। गुर संगत तेरी सेव कमाई, सद इक्क इक्क सद अरदास कराई। पुरख अबिनाशी किरपा कर, किला लाल वंड कराई। सवा पंझी वक्ख कर, मायाधारी माया वहिण वहाई। अग्ग आगरे आपे धर, शब्द फुँकारा लाई। मनी सिँघ प्रभ दित्ता वर, आपे लए मिटाई। सवा पंझी झोली भर, पहली बणत बणाई। लहिणा देणा चुक्के डर, रिहा हिसाब मुकाई। आपे लाए साचे घर, साचा हुक्म जणाई। जगत बणाए साचा घर, नौ द्वार खुल्ल्हाई। सिँघ जगदीशे अग्गे धर, अचरज रीत चलाई। सवा पंझी मिल्या वर, प्रभ नीहां हेठ दबाई। भरया होया खाली घर, प्रभ साचे दी सच वड्याई। साधां सन्तां आवे डर, वेख वेख नौ दर देण दुहाई। अग्गे बैठा साचा हरि, शब्द सिँघासण डेरा लाई। पुरीआं लोआं चरनां हेठ धर, उप्पर बैठा आसण लाई। चन्द सूरज रोवण घर घर, पुरख अबिनाशी दिस ना आई। ब्रह्मा शिव मंगे वर, दोए जोड़ सीस झुकाई। करोड़ तेतीसा गया हर, सुरपति राजा इन्द दए दुहाई। गुरमुख साचे मिल्या वर, मिले मात वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाई। हरि भाणा बलवान, किसे ना जाणया। धर्म झुलाए इक्क निशान, वाली दो जहानया। सत्तां रंगां देवे दान, सिँघ मनजीता कर परवानयां। करोड़ तेतीसा चरन करे इशनान, प्रभ साचे धाम सुहानयां। प्रगट होया विच जहान, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां मारे कानया। पुरख अबिनाशी खेले खेल महान, राज राजानां शाह सुल्तानां आप वखावण जाए कलिजुग तेरीआं अन्त निशानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी पाए रास, अट्ठे पहर होए दास, गुणवन्ता गुण निधानया। गुर संगत तेरा साचा घर, प्रभ साची वस्त टिकाई। सवा पंझी सेवा कर, सच निशाना आप बणाई। चवी हथ्थ धरत मात तों उच्चा धर, साढे तिन्न हथ्थ सृष्ट वखाई। चारों कुन्टां आउणा डर, ना होवे कोए किसे सहाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले जगत निधाने चल्लया करन तेरी कुड़माई। सवा पंझी तीजी वंड। पुरख अबिनाशी गुरमुखां आत्म पाई ठण्ढ। अस्सू तिन्न अमृत वेला सवा पंज। आपणी हथ्थीं खोल्हे गंढ्ढ। गुर संगत मेला सज्जण सुहेला, भाग लगाए पहाड़ गंज। आपे गुर आपे चेला, आपे वसे रंग नवेला, मायाधारी मेट मिटाए कोई ना दिसे किसे कारू गंज। शब्द सिँघासण लाए आसण, पुरख अबिनाशी दासी दासन, गुरसिख दया कमाए सेवा लाए जिउँ भाई मंझ।
शब्द ताज प्रभ सीस टिकाए, पंचम पंचां हुक्म सुणाए, शब्द सेहरा सीस बंधाए, सृष्ट सबाई नेत्र वहाए अंझ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहाए सवेर सञ्झ। अस्सू तिन्न अमृत वेला, वक्त सुहाउँणा सवा पंज। गुरमुख साचे साचा मेला, मेल मिलाए प्यारे पंज। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, मेट मिटाए जगत विछोड़ा ग़मी ग़म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुरती शब्दी दर साचे मेला, नाद अनादी हीर रंझ। गुर संगत हरि शब्द जणाई। सवा पंज, पंज शब्द हरि भेंट चढ़ाई। पंज मुख पंज सुक्ख पंज भुक्ख प्रभ दए गंवाई। पंच लेखा मिटे उलटा रुक्ख, साचा मेला सहिज सुभाई। शब्द सिँघासण उज्जल मुख, गुर चेला रूप हरि दिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सेवा तीजी भेंट अस्सू तिन्न आपणी हथ्थीं शब्द सिँघासण देवे अरदास कराई। तीजा लहिणा जाए मुक्क। अग्गा नेड़े आए ढुक। पहली चेत पहला वेख काया खेत, गुरमुखां उतारे तन मन काया भुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणा भेख।