१९ भाद्रों २०१३ बिक्रमी हरिभगत जेठूवाल आत्मा सिँघ नूं वर दित्ता गया
धर्म द्वारे प्रभ अबिनाशी सर्ब घट घट, प्रभ रिहा विचार। ना कोई सहाई तीर्थ तट्ट, तट्ट तीर्थ आई हार। लेखा मुकया काया हट्ट, सिँघ बलजीता विच संसार। आत्म जोती बुझे झट्ट, ना कोई देवे मात उभार। बिरध अवस्था लग्गी सट्ट, ना कोई दीसे होर सहार। पुरख अबिनाशी खोल्ल्हया बजर कपाट, शब्द जणाया अपर अपार। नूरी दरस लट लट, चरन सरन सच्ची सरकार। लेख चुकाए जगत मट्ठ, मढ़ी गोर सुंञ मसाण। चरन कँवल जन जाए ढठ्ठ, प्रभ मोड़े मोड़ पवण मसाण। उलटी गेड़नहारा लट्ठ, धुरदरगाही धुर दी बाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शे बख्शणहार निशान। बिरध अवस्था शब्द जणाई, जगत विछोड़ा कटया। चरन सरन सरन चरन सच्ची सरनाई, मिले वस्त घर साचे हट्टया। पंचम नाता तत्त हरि हरि तत्त रिहा जुड़ाई, अमृत आत्म काया झट्टया। शब्दी जोती पवण टिकाई, स्वास स्वासी आपे रटयां। काया माटी करे कुड़माई, सुरती लाहा एका खट्टया। तिन्न सौ सट्ठ हाडी वज्जे वधाई, खेले खेल बाज़ीगर नटयां। पूर्ब लहिणा प्रभ झोली पाई, चरन सेव साची खट्टी खट्टया। पूत सपूता मिले वधाई, लेख चुकाए आन बाटयां। निर्मल जोती दए जगाई, लेख मुकाए साढे तिन्न तिन्न हाथया। उन्नी असू प्रभ पति रखाई, सगल वसूरा लथ्थया।
रोग सोग चिन्त ना लग्गे राई, शब्द डोरी प्रभ साचे नथ्थया। सच वस्त हरि झोली पाई, आप जणाई आपणी गाथया। गुरसिख धन्न धन्न तेरी कमाई, प्रभ साचे भाणा तेरे हथ्थ रक्खया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे जिया दान, उन्नी अस्सू ना बणे तेरे घर कोई सथया।
पहली अस्सू २०१३ बिक्रमी दिल्ली जाण समें हरिभगत द्वार जेठूवाल विच शब्द उचारया गया
इक्क इकल्ला कर आकार, एका एकँकारया। दूजी बन्न्हे शब्द धार, प्रगट हो विच संसारया। तीजे खेल अपर अपार, जोती जामा भेख न्यारया। चौथे घर रिहा वेख, साध सन्त गुर पीर अवतारया। पंचम लावण आया मेख, पंचम मीता पंच प्यारया। छेवें मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, कलिजुग मिटे रैण अन्ध अंध्यारया। सत्तवें सत्तां दीपां रिहा वेख, सत्त रंग निशान आप बणा रिहा। अठवें अट्ठां तत्तां लिखे लेख, लक्ख चुरासी जून उपा रिहा। नावें नौ खण्ड नौ दर जूठा झूठा भेख, भेखाधारी भरम भुला रिहा। दसवें वेखे दस दस्मेश, गोबिन्द काया जोत समा रिहा। ग्यारवें गुप्त रखाया आपणा एका एक, नौ द्वारे मात दिसा रिहा। सम्मत बारां सन्त सुहेले आपे वेख, सतारां हाढ़ी जोड़ जुड़ा रिहा। सम्मत तेरां नेत्र लोचन लैणा पेख, नानक तेरी तेरां धार, आपणी हथ्थीं कुण्डा ला रिहा। चौदवें गुरमुखां लाए मस्तक मेख, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। पन्दरवें वसे आप विसेख, अभेव भेदा भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां सोलां कल आप आपणा भेख धर, सृष्ट सबाई कलिजुग झोली पा रिहा। नानक तेरी तेरां धार, प्रभ तेरां लए तुलाईआ। प्रगट हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द कंडा अपर अपार, सोहँ डण्डा नाल लगाईआ। लक्ख चुरासी पावे वंडां, नौ खण्डां थाउँ थाँईंआ। वेख वखाणे जेरज अंडां, उत्भज सेत्ज फोल फुलाईआ। भेव चुकाए विच ब्रह्मण्डां, रूप अनूपा हरि रघुराईआ। जोत निरँजण एका फड़या कंडा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी राज राजानां शाह सुल्तानां अन्तिम वढ्ढण चल्लया कंडां, आप आपणा भेव चुकाईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म दर पावे ठण्ढां, अमृत धार शब्द जणाईआ। आपणी हथ्थीं देवे गंढ्ढां, सच वस्त हरि झोली पाईआ। मनमुखां आत्म होई रंडा, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। दर दर घर घर भेख पखण्डा, गुर पीरां सार ना राईआ। लोकमात पायण वंडां, झूठी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वेखे थित, भगत सुहेला नित नवित्त, सम्मत तेरां तेरी रुत्त सुहाईआ। रसना गाया नानक गुर, हरि हरि साजन मीता। मिल्या मेल गोबिन्द धुर, अचरज
कलिजुग रीता। शब्द जोती जोड़ी गई जुड़, सृष्ट सबाई आपे जीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे वेख वखाणे गुर दर मन्दिर अन्दर जगत मसीता। पहली अस्सू भगत विहार, जगत करे रघुराईआ। अमृत वेला सवा चार, नौ खण्ड पृथ्वी लेख लिखाईआ। खेले खेल खेलणहार, जीव जन्त भेव ना राईआ। शब्द सुनेहड़ा भगत द्वार, देवणहार आप अख्वाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त जाहिर थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां आसण आस पुजाईआ।
सिँघासण वाले पलँघ नूं हिलाउँणा ते फेर लिख्त कराउँणी
शब्द सिँघासण हरि हिलाया, कलिजुग जोत जगाईआ। गुरमुखां दे नेड़े आया, मनमुखां रिहा डराईआ। लक्ख चुरासी गेड़ रिहा कटाया, चरन प्रीत इक्क वखाईआ। मनमुख जीवां रिहा दबाया, जोत सरूपी भार पाईआ। आप आपणा रिहा छुपाया, दिस किसे ना आईआ। करनहार सदा अख्वाया, करता कादर हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण रचन रचाईआ। चार कुन्ट चार दीवार, चारे जुग हिलांयदा। जुग जुग मात लए अवतार, जुग जुग भेख वटांयदा। जुग जुग खेले खेल अपार, जुग जुग बणत बणांयदा। जुग जुग सन्त सुहेले लए अधार, जुग जुग मनमुखां आप खपांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग वक्त सुहांयदा। ईसा मूसा मुहम्मदी यार, यार यारी तोड़ निभांयदा। नानक जोती दस अवतार, आप आपणे विच समांयदा। गुर गोबिन्दा कर लिखार, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। प्रगट होवे विच संसार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द घोड़ा अपर अपार, नीली छत्तों पार करांयदा। नाम तोड़ा सीस दस्तार, नाम कटार तन सजांयदा। लोआं पुरीआं करे खबरदार, ब्रह्मा शिव देव हिलांयदा। मातलोक कर विचार, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। गुरमुखां करे ख़बरदार, मनमुखां गूढ़ी नींद सवांयदा। जुग जुग लहिणा देणा कर्ज़ उतार, आपे भाणे विच रखांयदा। आत्म जोती शब्द अधार, वरन गोती भेव मिटांयदा। जगत वासना कढ्ढे खोटी, आप चढ़ाए साची चोटी, बन्द किवाड़ा आप खुल्हांयदा। नाम फड़ाए साची सोटी, मनमुख भुल्ले जीव कोटन कोटी, गुरमुख विरले चरन लगांयदा। कलिजुग औध होई छोटी, गुर गोबिन्दा लेख लिखांयदा। मायाधारी हथ्थ ना आवे रोटी, सम्मत सतारां रुत्त सुहांयदा। सम्मत अठारां बोटी बोटी, एका नाअरा अल्ला हू लगांयदा। सम्मत उन्नी ना कोई हुक्का ना कोई लोटी, मस्तक तिलक ना कोई लगांयदा। बीस बीसा हरि जगदीशा प्रगट होए बजर कपाटा साचा पत्थर चोटी, दस्म दुआरा हरि
निरँकारा एका दर खुल्हांयदा। इक्क इकीसा छत्र झुलाए आपणे सीसा, चरन लगाए चीना रूसा, ईसा मुसा रहिण ना पांयदा। मेट मिटाए अञ्जील कुरान ना कोई पढ़े जगत हदीसा, खाणी बाणी वेद पुराण अन्त करांयदा। सोहँ तेरी इक्क निशानी, सतिजुग तेरी साची बाणी, जन भगत वेखे साचे हाणी, जोती शब्दी एका मेल मिलांयदा। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, सुरत सवाणी सुघड़ स्याणी, दर मन्दिर अन्दर इक्क सुहांयदा। इक्क वरन कराए जेरज खाणी, राउ रंकां एका डंका शब्द वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, द्वार बंक सुहांयदा। द्वार बंक इक्क सुहाउँणा। हरि हरि हरि आपे विच वसाउँणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंगण रंग चढ़ाउँणा। साढे तिन्न हथ्थ कलि काया ढेर, धरत मात टिकाईआ। आपे चलाए उलटा गेड़, धुर दी बाण हरि रघुराईआ। तीर्थ तट्टां दए उखेड़, मन्दिर गुरुदुआरा कोई रहिण ना पाईआ। अन्तिम करे हक्क निबेड़, प्रभ जोती जोत जगाईआ। लेखा चुक्के नगर खेड़, शहर ग्रां रहिण ना पाईआ। खुल्ल्हा करे धरत मात तेरा कल्ला वेहड़, काला सूसा तन छुहाईआ। लक्ख चुरासी दए निबेड़, गुरमुख साचे लए बचाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मारे भेड़ भेड़, चारों कुन्टां आप उठाईआ। आपे जाणे आपणा गेड़, सत्तां दीपां रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पहली वेर रचन रचाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कलि तेरी धार, प्रभ अन्तिम अन्त करांयदा। वेख वखाणे मुहम्मदी यार, नबी रसूलां फड़ हिलांयदा। दर द्वारे हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। ईसा ईश्वर इक्क पुकार, जगदीश जोत जगांयदा। लहिंदी दिशा पावे सार, शब्द कटार हथ्थ उठांयदा। घड़ी घड़ी पल पल रिहा विचार, दिवस रैण लेख लिखांयदा। कलिजुग कर्मां आप नितार, छाछ वरोले मक्खण कढ्ढे बाहर, जगत सुहेले आप उठांयदा। शाह इरान हो त्यार, प्रभ प्रगट होए विच संसार, अहिनल हक्क अलाही नूर सर्बकल आपे भरपूर, अल्ला अलाह नाम रखांयदा। दहि दिशा करे चूरो चूर, मुल्ला शेख़ मिटाए, जोती जोत जगाए, काया मन्दिर सच कोहतूर, निर्मल आकार करांयदा। वेला नेड़ ना जाणो दूर, इराक कल तुट्टे गरूर, सम्मत सोलां पहली चेत्र प्रभ साचा चरन उठांयदा। वेखण जाए साचा खेत्र, पंचम जेठी साची हाढ़ी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा चरन छुहांयदा। पहली चेत्र चित ठगोर। प्रभ चरन छुहाए विच लाहौर। भाग लगाए धरत मात तेरी गोद सजाए, चारों कुन्ट बणाए तेरी मढ़ी गोर। गुरमुख साचे लए तराए, आप आपणा संग निभाए, शब्द रखाए साची डोर। चार यारां संग रलाए, ऐलीशाह मृदंग वजाए। मुहम्मद अहिमद सीस झुकाए। मक्का काअबा राह तकाए। चरन घोड़े दे रकाबा, दुलदुल तेरी वाग गुंदाए। प्रगट होए हक्क ज़नाबा, अहिनल हक्क आप अख्वाए।
मनमुख जीआं दए अज़ाबा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाए। ना कोई पुन्न ना कोई पापा, जुग जुग आपणी बणत बणाए। कोए ना झल्ले हरि हरि ताबा, अर्शी प्रीतम जोत प्रगटाए। गुरमुखां अमृत धार वहाए कँवल नाभा, शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान वेद पुराण कोई भेव ना पाए। इक्क वखाए हयात आबा, चरन कँवल प्रभ नीर छुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साढे तिन्न हथ्थ तेरा लेख आपणे हथ्थ रखाए। साढे तिन्न हथ्थ प्रभ रचन रचाई, शब्द सिँघासण इक्क सजांयदा। कलिजुग तेरी बणत बणाई, नौ द्वारे मुख खुल्हांयदा। शब्द दुशालन इक्क विछाई, जोती नूर जगांयदा। जोत आकाल अकालन मात प्रगटाई, नाम मृदंग ढोल वजांयदा। सर्ब जीआं प्रितपालन आप अख्वाई, आप उपाए आपे ढांयदा। जोत ज्वाला आप खिचाई, उच्चे टिल्ले पर्बत पहाड़ हरि आप हिलांयदा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटाई, गंगा गोदावरी नीर वहांयदा। मन्दिर मस्जिद पए दुहाई, गुर दर ना होए कोई सहाई, कलिजुग अन्त ना कोई छुडांयदा। प्रगट होवे हरि रघुराई, लोकमात कलि कलि वज्जे वधाई, ब्रह्मा शिव देवत सुर फड़ फड़ बाहों आप हिलांयदा। गुरमुख विरले चरन प्रीती गई जुड़, जिस आपणी दया कमांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साढे तिन्न हथ्थ लेख मिटांयदा। अन्तिम वेले जाए बौहड़, शब्द जणाई आप करांयदा। धुरदरगाही एका लाया पौड़, राह विच ना कोई अटकांयदा। प्रगट जोत ब्राह्मण गौड़, पूत सपूता आप अख्वांयदा। सम्बल नगर वेखे लभ्मा चौड़, साढे तिन्न हथ्थ बन्द रखांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, जोत सरूपी आसण लांयदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, सतिजुग साचा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा मिटया वर, सतिजुग साचे खुल्ल्हा दर, लहिणा देणा आपणी हथ्थीं आप चुकांयदा। गोबिन्द रूप अपार, हरि हरि विच समाया। गोबिन्द चरन कँवल पनिहार, हरि हरि दया कमाया। हरि हरि जोत आकार, गोबिन्द रिहा जगाया। गोबिन्द जगत जैकार, हरि हरि आप कराया। हरि हरि खण्डा दो दो धार, गोबिन्द तन पहनाया। गोबिन्द होया पहरेदार, प्रभ साची सेवा लाया। साचा मेला विच संसार, कलिजुग लेख चुकाया। जोती शब्दी इक्क प्यार, एका राह चलाया। फिर फिर थक्के जीव गंवार, कलिजुग जीवां भेव ना पाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, गोबिन्द गोबिन्द लेख लिखाया। सृष्ट सबाई मारे मार, मनमुखां दए मिटाया। गुरमुख साचे लए अधार, नेत्र नैण दरस दिखाया। कलिजुग सतिजुग दोवें दर द्वार, दोहां लेखा रिहा चुकाया। कलिजुग काला वेस हाहाकार, दोए जोड़ सीस रिहा झुकाया। संग मुहम्मद साचा यार, चार यारां लड़ फड़ाया। नानक बैठा नैण मुँधार, आत्म ध्यान लगाया। गुर गोबिन्दा सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वेख विचार, जुग जुग आपणा भेख वटाया। कलिजुग
अन्तिम आई हार, काया कुकर्मां कर्म कमाया। पुरख अबिनाशी सद सुणे पुकार, चित्रगुप्त आपणा लेखा रिहा वखाया। राए धर्म खोल्हे बन्द किवाड़, लाड़ी मौत हथ्थीं मैहन्दी लाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, वेला अन्तिम अन्त दिस आया। धरत मात करे हाहाकार, गऊ ग़रीब निमाणयां मैनूं नित सताया। दुक्खां भुक्खां कोई ना पावे सार, राज राजानां शाह सुल्तानां आपणा विकार वधाया। आवे हथ्थ ना पीणा खाणा, बस्त्र ना तन छुहाया। प्रगट होए प्रभ बीना दाना, ग़रीब निमाणयां गले लए लगाया। आप कराए ठांढा सीना, सतिजुग साचा नाल जगाया। बख्शे राज लोक तीना, आपणी हथ्थीं तिलक लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेख वटाया। राज तिलक प्रभ देवणहारा, जुग जुग बणत बणांयदा। सतिजुग साचा सेवणहारा, एका नाम ध्यांअदा। दोए जोड़ दर नेवणहारा, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे बख्शे बख्शणहारा, बख्शणहार आप अख्वांयदा। सोहँ बन्न्हे सीस दस्तारा, साचा तोड़ा नाम सजांयदा। प्रगट होए नर अवतारा, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, धरती धवल आकाश समांयदा। लोआं पुरीआं इक्क हुलारा, ध्रू दरबानी वक्त चुकांयदा। गुरमुख साचे कर प्यारा, आपणा शब्द जणांयदा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप अपारा, सर्बकला अख्वांयदा। शिव जी देवे जोत अधारा, आप आपणे विच टिकांयदा। गुरमुख साचा साचा लाड़ा, हरि साचा धाम सुहांयदा। करोड़ तेतीस तेरा वेखे अखाड़ा, सुरपति राजा इन्द ताल वजांयदा। अमृत बरखे सतारां हाढ़ा, मेघ मेघणी सेवा लांयदा। मनमुखां दिसे ना पिच्छा अगाड़ा, गुरमुखां आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। सतिजुग साचे साची दात, प्रभ साचे झोली पाईआ। कलिजुग तेरी कोई ना पुच्छे वात, अन्त रैण अन्धेरी छाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, ना कोई बालक गोद उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार झात, जेरज अंड फोल फुलाईआ। ना कोई पलँघ ग़लीचा दिसे खाट, ना कोई फूलन सेज हंढाईआ। ना कोई तीर्थ तट्ट दिसे घाट, सर सरोवर कोई रहिण ना पाईआ। कलिजुग बस्त्र गया पाट, लथ्थे चीर रिहा सरमाईआ। कोई ना पूरी करे घाट, मदिरा मासी बैठण मुख छुपाईआ। गुरमुख विरले आप जगाए मस्तक दीपक आप लिलाट, जोती नूर सवाईआ। अमृत आत्म रस लैणा चाट, निझर धारा रिहा वहाईआ। दुरमति मैल रिहा काट, सोहँ साचा नाम जपाईआ। लेखा चुक्के आण बाट, गर्भवास फंद कटाईआ। एका सौदा साचे हाट, प्रभ साचा हट्ट खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वणज करे वणजारा, घाट रहे ना राईआ। सतिजुग तेरा साचा रंग, प्रभ साचा मात रंगांयदा। आपे होया अंग संग, अंगीकार आप अख्वांयदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, चारे कुन्ट सुणांयदा। चरन कँवल धारा गंग, आपणे आप वहांयदा। शब्द घोड़े
कसे तंग, मात पताल आकाश विच फिरांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जंग, शब्द खण्डा गल लटकांयदा। माया डस्सणी मारे डंग, राज राजाना आप उठांयदा। लक्ख चुरासी भन्ने काची वंग, कोई ना किसे बचांयदा। जन भगतां कटे भुक्ख नंग, नाम वस्त हरि झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची रीती साचा राह चलांयदा। सतिजुग तेरा साचा राह, प्रभ साचे मात चलावणा। आपे बणे जगत मलाह, चप्पू नाम लगावणा। उप्पर बैठे बेपरवाह, दिस किसे ना आवणा। आप उठाए थाउँ थाँ, गुरमुख सोया कोए रहिण ना पावणा। आपणी हथ्थीं पकड़े बांह, चरन कँवल चरन प्रभ आपणा दर सुहावणा। आपे बणे पिता माँ, बाल अञ्जाणे गोद उठावणा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, दे मति तत्त समझावणा। घर घर अन्तिम उडणे काँ, लज पति ना किसे रखावणा। इक्क जपाए साचा नाँ, प्रभ सोहँ धार वहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे तेरी बणत बणावणा। सतिजुग साचे सच सुल्तान, साची सेव कमाईआ। आपे होया हरि मेहरवान, हरि जोती मात प्रगटाईआ। राम रमईआ कृष्न काहन, भेखाधारी भेख ना राईआ। नानक गुर गोबिन्द चरन ध्यान, रस रसना रहे गाईआ। प्रगट होया जोद्धा सूर बली बलवान, निहकलंक नाउँ रखाईआ। वाली हिन्द उठ निधान, प्रभ सोया रिहा जगाईआ। अन्तिम मेटे पंच निशान, पंचां डोरी हथ्थ फड़ाईआ। पंचां चाढ़्हे इक्क बिबाण, पंचां मात वधाईआ। पंच मुख एका गाण, प्रभ साचा इक्क जणाईआ। सीस मुकट श्री भगवान, बीस बीसा रिहा आपणे सीस टिकाईआ। पंचां चाढ़्हे रंग महान, उतर कदे ना जाईआ। सत्तां दीपां इक्क ज्ञान, वरभण्डी आप रखाईआ। सिध्धी डण्डी शब्द निशान, साची झण्डी मात चढ़ाईआ। धरत मात प्रभ देवे दान, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। बाल अञ्जाणे तेरा झुल्ले इक्क निशान, प्रभ अबिनाशी आपणीं हथ्थीं दए चढ़ाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, जुग जुग आपणी रीत चलाईआ। गुरमुख साचे चतर सुजान, आपणे संग रलाईआ। पंचां मेला धुर फ़रमाण, कलि अन्तिम जन्म दवाईआ। त्रेता द्वापर विछड़े विच जहान, कलिजुग मिले मात वड्याईआ। सोहँ मिल्या पीण खाण, सतिजुग साची रुत्त सुहाईआ। अस्सू तिन्न प्रभ मस्तक बणे इक्क निशान, जोती नूर इक्क सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शब्द सोटी हथ्थ करतार, आपणी आप उठांयदा। त्रैलोक प्रभ पावे सार, धाम भूमिका वेख वखांयदा। लोक परलोक प्रभ रिहा संवार, गुरमुख साचे पार करांयदा। चरन जोड़ा अपर अपार, शब्द घोड़ा संग रलांयदा। वेख ना सके कोई विच संसार, आपणी हथ्थीं वाग गुंदांयदा। चौथा पौड़ा करे त्यार, कलिजुग अग्गे सीस झुकांयदा। सम्मत सोलां मारे पहली वार, मूंह दे भार सुटांयदा। पुरख अबिनाशी हो त्यार, गुर संगत हुक्म जणांयदा। साचा मेला चरन
द्वार, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। नारी नर होए ख्वार, ना कोई किसे बचांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, सोलां सोलां कल वरतांयदा। भेख पखण्डा वहाए वहिंदी धार, एका धार वहांयदा। शब्द सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। वरन गोत सद वसे बाहर, मात गर्भ कदे ना आंयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, सर्ब घटा आप समांयदा। जन भगतां करे मात प्यार, तीर्थ तट्ट वेख वखांयदा। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्मत तेरां नानक धार, तेरी आस पुचांयदा। नानक तेरा तेरा गाया। मोदी खाना मात चलाया। पुरख अबिनाशी दया कमाया। आप आपणी जोत जगाया। सोहँ कंडा नाल ल्याया। साचा तोला आप अख्वाया। लक्ख चुरासी तेरा माया डोला, खब्बे रिहा चढ़ाया। गुरसिख तेरा रसना गाया सोहँ ढोला, सज्जे छाबे आप टिकाया। दोहां बणया आप विच्चोला, इक्क हुलारा दए लगाया। त्रैगुण माया सति तत्त तेरा भार रती होए सोलां, सम्मत सोलां कल दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणया आपे गोला, दर दर घर घर जाए लए जगाया।
गुरमुख साचे मात जगाए, दिवस रैण वैरागी। आप आपणी सेवा लाए, सृष्ट सबाई रिहा त्यागी। अमृत आत्म मेवा इक्क खवाए, हँस बणाए कागी। कौस्तक मणीआ मस्तक तिलक इक्क लगाए, सुरत सवाणी सोई जिस जन जागी। वड देवी देव आप अख्वाए, हरिसंगत साचा मेल मिलाए, गुरमुखां होए वड वड भागी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वरते खेल, नौ खण्ड पृथ्वी चढ़े तेल, करे स्वांग वड स्वांगी। पहली अस्सू पंज तीस, पंचां मिले वधाईआ। पंचम जोती बीस इकीस, हरि जगदीश विच समाईआ। धुन नाद आत्मक वज्जे राग राग सुणाए छतीस, सुणावणहार आप अख्वाईआ। शब्द छत्र प्रभ साचे सीस, पंचम मुख रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे दए वधाईआ। पंज तीस हरि चरन उठाउणा, शब्दी लेख लिखांयदा। आउँदा जांदा किसे दिस ना आउणा, गुरमुख साचे विच समांयदा। नेत्र नैण जिस जन दर्शन पाउणा, चरन कँवल ध्यान लगांयदा। शब्द सुनेहड़ा देवे पवणी पौणा, उनन्जा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकल समरथ, कलिजुग तेरा बद्धा भार तेरे सीस टिकांयदा। पंज तीस कर त्यारी, शब्द सिँघासण वेख वखांयदा। गुर संगत करे निमस्कारी, प्रभ साचा काज रचांयदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाउँणा इक्क जैकारी, एका ताज आप भवांयदा। भगत
वछल आप गिरधारी, कलिजुग माया जूठ झूठ गवर्धन आपणे हथ्थ टिकांयदा। हरिभगतां पैज रिहा संवारी, धन्न धन्न जो जन रसना गांयदा। मोर मुकट हरि छत्र झुलारी, सतिजुग साचा चन्न चढ़ांयदा। चार वरनां इक्क द्वारी, बेड़ा बन्न्ह वखांयदा। एका शब्द होए जैकारी, जै जैकार आप करांयदा। दाता जोद्धा हरि भण्डारी, शब्द भण्डारा आप वरतांयदा। गुरमुखां आई कलिजुग अन्तिम वारी, मनमुख मुख छुपांयदा। दोहां पावे आत्म सारी, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। मढ़ी गोर मनमुख सुत्ते पैर पसारी, गुरमुख आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तीस आपणा कर्म कमांयदा। गुर संगत प्रभ दासी दास, सेव कमाईआ। घट घट अन्दर रक्खे वास, भेव कोई ना पाईआ। आपे जोती नूर करे प्रकाश, आपे शब्द धुन उपजाईआ। आप चलाए पवण स्वास, पंजां तत्तां विच टिकाईआ। पंचम पंचां पाए रास, दहि दिशा वेख वखाईआ। बणत बणाई हड्ड नाड़ी मास, प्रभ साचा जोड़ जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सीआं पृथ्वी आकाश, चौदां हट्ट विच रखाईआ। चौदां लोक रक्खे वास, अन्दर बैठा कुण्डा लाईआ। जो जन होए दासी दास, दासी दास विच समाईआ। मण्डल मण्डप पृथ्वी आकाश वेखे रास, गोपी काहन आप अख्वाईआ। लेख चुकाए दस दस मास, उलटा रुक्ख बिरख गर्भवास कटाईआ। गुर पूरे गुर संगत बलि बलि जास, दोहां एका बणत बणाईआ। हरिसंगत हरि दास, चरन ध्यान लगाईआ। संगत हरि होवे पास, आत्म ब्रह्म जणाईआ। साचा मेला विच प्रभास, भैण भाई ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। सेवा करे चार जुग, जुग जुग भेख अवल्ला। कलिजुग औध गई पुग, सुंञा दिस्सया जगत महल्ला। माया ममता गई झुक, जूठा झूठा फल लग्गा काया डल्ला। धरत मात तन गया सुक्क, रो रो नेत्र नीर उछला। यति सति कलि गया मुक्क, पंज तत्त फड़या हथ्थ विच भल्ला। जीव जन्त साध सन्त मदिरा मास पींदे हुक्क, दूई द्वैत काया सल्ला। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ मन्दिर अन्दर बैठे लुक, प्रभ वेख वखाणे जल थला। सतिजुग साचा वेला गया ढुक्क, प्रभ का भाणा ना जाए रुक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सेवा आप कमाए, सृष्ट सबाई पए तृथल्ला। गुर संगत हरि प्रनाम, आई चरन द्वारया। सच सच्चा नाम दान, सच कराए वणज वपारया। लेखे लाए काया चाम, पहली अस्सू दया कमा रिहा। मिटे रैण अन्धेरी शाम, प्रभ दीपक जोती आप जगा रिहा। एका एक हरी हरि नाम, दूसर काम ना कोई छुडा रिहा। अमृत आत्म पीणा जाम, दस्म द्वारी आप पया रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा आउणा जाणा लेखे ला रिहा। घर बाहर काम कलि
तज्ज। कलि चरन द्वारे आए भज्ज। प्रभ अबिनाशी किरपा करे, अमृत आत्म भण्डार भरे दिवस रैण पीणा रज्ज। दोहां कारज सर्ब सरे, प्रभ पड़दे देवे कज्ज। रसना गाउँणा सोहँ नर हरे, कलिजुग प्रभ रक्खणहारा लज। गोबिन्द हरि एका दर द्वार खड़े, सिँघ रूप खब्बे सज्जे। सम्बल नगरी नौ दरे, शब्द ताल एका वज्जे। पुरख अबिनाशी गुर गोबिन्दा आपे वरे, लोआं पुरीआं खण्ड मण्डल वरभण्ड ब्रह्मण्ड सृष्ट सबाई आप तजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी सेवा आप कमाए, गुर संगत होए पिच्छे अग्गे।
चतुर्भुज अन रंग, रूप रंग अपारया। सर्ब जीआं प्रभ साचा संग, दिस किसे ना आ रिहा। जन भगतां तन मन्दिर वजाए इक्क मृदंग, दिवस रैण वजा रिहा। अमृत आत्म नुहाए साची गंग, सर सरोवर इक्क वखा रिहा। कलिजुग औध गई लँघ, भेखाधारी भेख वटा रिहा। सृष्ट सबाई भुक्ख नंग, नाम दान ना कोए वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, वाली हिन्द आप उठा रिहा। वाली हिन्द भगत निशान जगत नादान, प्रभ सोया मात जगांयदा। अस्सू तिन्न थित वखाण, जोत सरूपी दरस वखांयदा। प्रगट होए कृष्ना काहन, राम रमईआ आप अख्वांयदा। धर्म झुलाए इक्क निशान, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, सोहँ साचा जाप जपांयदा। सम्मत सोलां मेट मिटाए तट्ट तीर्थ जगत इशनान, गुर दर मन्दिर अन्दर मक्का काअबा फोल फुलांयदा। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, आदि अन्त इक्क भगवान, लोकमात मार झात, जुग जुग भेख वटांयदा। चार वरन कराए इक्क जमात, नाता बन्न्हे भैण भ्रात, सतिजुग साचा राह वखांयदा। इक्क चलाए साची गाथ, प्रगट होए हरि त्रैलोकी नाथ, सगला साथ निभांयदा। लहिणा देणा चुक्के जीव जन्त साध सन्त गुर पीर साढे तिन्न तिन्न हाथ, अन्तिम अन्त हरि साचा कन्त पूरन भगवन्त लहिणा देणा चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा विच ब्रह्मण्डां वेख वखाणे जेरज अंडां अकाश प्रकाश पुरख अबिनाशी भगत जनां होए दासी दास, साचे मण्डल पावे रास, जोत निरँजण नेत्र अंजन शब्द चलाए स्वास स्वास, लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास, जिस जन अपणी दया कमांयदा।
पहली अस्सू २०१३ बिक्रमी बाबा प्रताप सिँघ दे डेरे जा के शब्द उचारया
भैणी साहिब ज़िला लुध्याणा
राम सिँघ गुर राम गढ़्ह। प्रभ अबिनाशी वेखे अन्दर वड़। जोत सरूप ना कोई सीस ना कोई धड़। ना कोई मात पताल आकाश वेख सके लग्गी जड़्ह। सन्त जनां सद वसे अन्दर, भाग लगाए साचे मन्दिर, जो जन शब्द चहु अक्खर जायण पढ़। पंचां नाल रिहा लड़। पंचां जोड़ जुड़ाए, जोत जगाए बहत्तर नड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्त सुहेले आप बंन्हाए आपणे लड़। आपणे लड़ बन्न्हणहार, जुग जुग हरि भगवन्ता। सन्त सुहेले मेलणहारा, देवे दान जीआं जन्तां। कर्म कुकर्मां परखणहारा, भेखाधारी भेख वटंता। नानक गोबिन्द शब्द धार लिखणहारा, सृष्ट सबाई साचा कन्ता। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग जोती जामा भेख धर, वेस अनेक एक कर, करे खेल आदिन अन्ता। आदि अन्त जगत प्रभ रीती, जुग जुग करदा आया। गुरमुखां करे काया पतित पुनीती, आप आपणा दरस दिखाया। मानस देही हरिजन जीती, रसना हरि हरि गुण गाया। काया होए सीतल सीती, गोबिन्द गोबिन्द रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जोती भेख धर, सतिजुग साचे जीव जन्त सभ भाण्डे काचे, साची सरन लगाए लए तराया। सतिगुर साचा हट्ट है, खोल्हे विच संसार। नाम रखाए साचा पट्ट है, गुरमुखां करे तन शृंगार। गुर चरन तीर्थ साचा तट्ट है, गुरमुख नुहावण उतरन पार। आपे जाणे घट घट है, आपे अन्दर आपे बाहर। आपे जोत जगाए लट लट है, आपे देवे शब्द धुन्कार। भाग लगाए काया मट्ट है, जिस जन किरपा देवे धार। दुरमति मैल देवे कट्ट है, जिस जन देवे चरन प्यार। शब्द मारे एका सट्ट है, बजर कपाटी पत्थर देवे पाड़। सिँघ राम कलिजुग जीआं कढ्ढे भरमां वट्ट है, प्रगट होए विच संसार। सन्त सुहेले लाहा रहे खट्ट है, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी धाम अपार। धाम अवल्ला, प्रभ साची जोत जगांयदा। गुरमुख वसाए इक्क महल्ला, हरि हरि सेवा लांयदा। आपे जाणे जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी आपे चबाए आपणी दाढ़ा, वरते खेल सतारां हाढ़ा, सम्मत सोलां हाहाकार सृष्ट मात करांयदा। गुरमुख साचा साचा लाड़ा, पुरख अबिनाशी घट घट वासी गुर गोबिन्दा सगली लाहे चिन्दा, आप आपणी सेव कमांयदा। सिँघ प्रताप हरि साचा जाप, आप पछाणे आपा आप, ना भेव कोई छुपांयदा। लोकमात वड प्रताप, जिस जन सीस आपणा हथ्थ टिकांयदा। त्रैगुण माया रही कांप, ब्रह्मा विष्न महेष सीस दर झुकांयदा। माया डस्सणी ना डस्से सांप, एका शब्द साची वस्त आत्म झोली पांयदा।
दुरमति मैल धोवे दाग़, हँस बणाए फड़ फड़ काग, आत्म जोती जगे चिराग, धुन अनादी बोध अगाधी शब्दी इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम सिँघ गुर साचा गढ़्ह, शब्द सरूपी वेखे अन्दर वड़, जगत विकारा जाए सड़, सांतक सति जो वरतांयदा। सति सति वरते, हरि वरतावणहारा। जन भगतां रक्खे पति उप्पर धरते, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। सतिगुर साचे सरन सरनाई परते, जीव जन्त जग उतरे पारा। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ भाणा सिर ते जरते, आदि अन्त जुगा जुगन्त पूरन भगवन्त साध सन्त करे शब्द प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वेखे सच घर, साचा वणज करे कराए नाम अपारा। आउणा जाणा वल छल, अचरज रीत चलाईआ। खेले खेल घड़ी घड़ी पल पल, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। जोत निरँजण रही बल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। गुर संगत जो जाए रल, गुर पूरा साची नईआ नाम चढ़ाईआ। साचे सन्त हरि जाए बलि बलि, एका टेक हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे सच घर, बन्द किवाड़ कवण कराईआ। सतिगुर साचा धन्न है, होए शब्द जैकार। जिस जन आत्म गया मन्न है, दो जहानां बेड़ा पार। चेला गुरू धन्न है, मेला इक्क द्वार। ना वसेरा छप्परी छन्न है, ना कोई बंक द्वार। सच्चा देवे नाम धन है, कोई लुट्टे ना चोर यार। राग सुणे सुणाए साचा कन्न है, धुन अनादी अगम्म अपार। सभ दा बेड़ा रिहा बन्न्ह है, भेखाधारी भेख अपार। जोती जोत सरूप हरि, आए दर वेखे सर, चुक्के डर नौ द्वारे वसे बाहर। पहली अस्सू वीह सौ तेरां, तेरी रुत सुहाईआ। साध भैणी दर साचा फेरा, हरि हरि आपे पाईआ। गऊ ग़रीब निमाणयां कटे जम का जेड़ा, फड़ फड़ राहे पाईआ। अन्तिम करे सच निबेड़ा, साचा पल्ला नाम फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम मेला लए मिलाया।