२ असू २०१३ बिक्रमी गज्जण सिँघ दे गृह अम्बाला छाउँणी
हरि साजण जग मीत, जुग जुग कर्म कमांयदा। जन भगतां दस्से साची रीत, मनमुख भरम भुलांयदा। शब्द सुणाए सुहागी गीत, गोबिन्द काया रूप समांयदा। आपे करे पतित पुनीत, नीत अनीती वेख वखांयदा। अमृत धारा काया करे ठण्ढी सीत, निझर झिरना आप झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग जामा भेख धर, हरिजन सोए आप जगांयदा। गुरमुख सोए मात जगाए, बख्शे चरन प्यारा। एका एक नाम जपाए, काया तन भरे भण्डारा। जन्म कर्म प्रभ आपणे लेखे लाए, दरस दिखाए अगम्म अपारा। नेत्र पेखे जो जन दर्शन पाए, लक्ख चुरासी उतरे पारा। जोती जोत सरूप हरि,
जोती जामा भेख धर, कलिजुग अन्तिम लोकमात लए अवतारा। लोकमात प्रभ जामा धार, नूरी जोत जगाईआ। शब्द भरया इक्क भण्डार, गुरमुखां रिहा वरताईआ। देवणहारा वारो वार, आपणी रीती आपणे हथ्थ रखाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, पुरख अबिनाशी सार ना पाईआ। माया रुल्ले तन हँकार, काम क्रोध अग्न जलाईआ। दर दुआरा एका भुल्ले, प्रगट होए हरि गिरधार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। करोड़ तेतीसा देवत सुर करे पुकार, दोए जोड़ सरन सरनाईआ। ब्रह्मा शिव रहे विचार, प्रभ अचरज बणत बणाईआ। अन्तिम वेले आए हार, हरि हरि भेव अभेद भेव ना राईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, अछल अछेद इक्क कराईआ। लक्ख चुरासी मारे मार, गुरमुख साचे लए तराईआ। कलिजुग अन्तिम करे विहार, सम्मत तेरां रुत्त सुहाईआ। नानक तेरी तेरां धार, पहली अस्सू आप लिखाईआ। सिँघ राम तेरा वेखे दर दरबार, अन्दर मन्दिर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त सुहेले शब्द सरूपी साचे मेले जोती जोत मिलाईआ। शब्द मेला सच द्वार, करे कराए हरि निरंकारया। गुरमुख विरला होवे सेवादार, सेवक सेवा रसन लगा रिहा। साची सेवा दर दरबार, रसना भेव अभेव गा रिहा। मिले मेल हरि पुरख भतार, गुरमुख नारी आप प्रना रिहा। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसार, आप आपणा मुख छुपा रिहा। गुरमुखां सुहाए साची रुत्ता, हउमे दुक्खां रोग मिटा रिहा। सुफल कराए मात कुक्खा, जिस जन आपणी सरन लगा रिहा। दर द्वारे जो जन आए दर्शन भुक्खा, नेत्र लोचन नैण तीजे दरस दिखा रिहा। मात गर्भ ना आए उलटा रुक्खा, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख घर, हरिजन साचे मेल मिला रिहा। हरिजन साचा इक्क है, जुग जुग अवल्लड़ी कार। गुरमुखां काया करे सदा बिबेक है, देवे शब्द अधार। एका एक सरन सरनाई साची टेक है, चरन कँवल अधार। मनमुख रहे वेखी वेख है, कलिजुग अन्तिम आई हार। अन्तिम मिटणी सभ दी रेख है, ना कोई दीसे विच संसार। जोती जामा हरि हरि भेख है, गुर गोबिन्दा पावे सार। गुरमुख विरला नेत्र लए पेख है, जिस जन आपणी किरपा देवे धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला इक्क दर, पूर्ब कर्मां रिहा विचार। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, पूर्ब लहिणा चुकांयदा। सर्बकल समरथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन आत्म दर्शन पांयदा। नाद अनादा शब्द अकथ, पंचम पंचां राग अल्हांयदा। पंच विकारा देवे मथ, साचा ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, आपणे रंग रंगांयदा। शब्द रंग गुरमुख मंग, अन्तिम अन्त रंगांयदा। शब्द घोड़े कस तंग, साध सन्त गुर पीर दर दर वेख वखांयदा। दस्म द्वारी कोई ना बैठा
अग्गे लँघ, माया भरमे भरम भुलांयदा। शब्द सरूपी इक्क पलँघ, प्रभ साची सेज विछांयदा। ना कोई भुक्ख ना कोई नंग, आलस निन्दरा तृष्ना तृख मिटांयदा। शब्द वज्जे इक्क मृदंग, नाद अनादा आप वजांयदा। गुरमुख विरला हरि सन्त सुहेला चरन द्वार पार जाए लँघ, एका दर एका घर अमृत आत्म साचा सर साचे नुहावण तीर्थ आप नुहांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन काया मन देवे नाम धन, भरम भउ कढ्ढे जन, दरस दरसी आप वखांयदा। दरस अमोघ धुर संजोग, जुग जुग मेल मिलांयदा। रसना देवे साची चोग, आत्म रस वखांयदा। ना कोई हरख ना कोई सोग, एका रंग रंगांयदा। धुरदरगाही बख्शे साचा जोग, जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन संवारे आपे भुगत, भगत भगवन्त कन्त सन्त एका सेज हंढांयदा। सन्त कन्त शब्दी नाता, जोती मेल मिलाईआ। मिले मेल हरि पुरख बिधाता, जोत निरँजण तेल चढ़ाईआ। एका पिता एका माता, जन भगतां देवे साची दाता, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। कलिजुग वेखे रैण अन्धेरी राता, माया ममता झूठा नाता, भुल्ली सर्ब लुकाईआ। चार वरन सुणाए एका गाथा, प्रगट होए त्रैलोकी नाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगाए जोत सभनीं थाँईंआ। गुरमुख वड्याई धन्न है, धन्न पाया हरि हरि नामा। हरिभगत वड्याई जन है, जन मिल्या गोबिन्द रामा। साचा राग सुणना कन्न है, मिटे रैण अन्धेरी शामा। जगे जोत काया तन है, वज्जे अनहद शब्द दमामा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरमुख बाल अञ्जाणया। देवे नाम अमृत आत्म सच्चा जाम धुर दरगाही सच्चा तामा। नाम ताम जगत धरवास, देवणहार दातारा। निज घर आत्म रक्खे वास, हर घट रूप पसारा। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग खेले खेल निहकलंक नरायण नर अवतारा।
चार कुन्ट दहि दिशा, हरि साचा वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम पाए हिस्सा, नौ खण्ड पृथ्वी वंड वंडांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां वाली दो जहानां खाली करे खीसा, दर दर घर घर अन्त फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, लोकमात किसे ना दिसा, आप आपणे रंग समांयदा। आप आपणे रंग समाया, गोबिन्द रूप अकाली। गुरमुख साचा सन्त जगाए, देवे शब्द दलाली। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाए, दीपक जोत जगे मस्तक गगन साची थाली। वरन गोत गोत वरन कलि मेट मिटाए जगत अवल्लड़ी चाली। एका ओट हरि रघुराए, फल लगाए काया डाल्ही। लक्ख चुरासी जीव
जन्त साध सन्त आल्हणिओ डिग्गे बोट, लोकमात ना कोए उठाए। तीर्थ तट्टां भेखाधारी फिरदे कोटन कोट, पुरख अबिनाशी घट घट वासी साचे मन्दिर अन्दर किसे दिस ना आए। जोती जगे बैराग उदासी रमता रमता माया ममता पीसण पीस पिसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द रूप समाए। गोबिन्द काया सच घर, हरि साची जोत जगाईआ। आप खुल्हाया आत्म दर, दस्म द्वारी भेव चुकाईआ। जोत अकारी इक्क कर, शब्द धारा धार वहाईआ। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, दिवस रैण इशनान कराईआ। पंचां तोड़े हँकारी गढ़्ह, जिया दान झोली पाईआ। शब्द सरूपी अन्दर वड़, पंज शैतानां बन्न्ह बंन्हाईआ। दर द्वारे अग्गे खड़्ह, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। शब्द घोड़े साचे चढ़, खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड वरभण्ड लोआं पुरीआं पार कराईआ। आपे वेख जेरज अंड, उत्भज सेत्ज वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरी वंड, प्रभ आपे रिहा वंडाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर देवे वंड, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाईआ। सृष्ट सबाई नार दुहागण होई रंड, सन्त कन्त ना कोई हंढाईआ। जन भगतां पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, दो जहानां सदा सहाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, सम्मत तेरां वीह सद अस्सू तिन्न वाली हिन्द करे जणाईआ। हथ्थ फड़े प्रभ चण्ड प्रचण्ड, नौ खण्ड पृथ्वी खण्ड खण्ड, चारे कुन्टां फिरे दुहाईआ। राज राजानां लाहे घमंड, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, अचरज रीती मात चलाईआ। वाली हिन्द शब्द जणाई, हरि साचे चरन ध्याना। अन्तिम वेले होए जुदाई, गुरमुख विरले मेल श्री भगवाना। माया ममता राज जोग कुड़माई, सति सन्तोखी कोई ना बन्न्हे हथ्थीं गाना। नौ दर वज्जदी रहे वधाई, दसवें राग ना कोई सुणाना। पंडत पांधे रहे भुलाई, पढ़ पढ़ विद्या वेद विदाना। हरि अन्तर बुझाए बसन्तर शब्द जोत प्रगटाई, देवे नाम निशाना। आवे जावे फेरा पाई, राम रमईआ गोपी काहना। सम्बल नगरी धर्म सनवाई, प्रगट होए हरि जाणी जाणा। गऊ ग़रीबां पकड़े बांही, अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटाना। चार वरन देवे ठण्ढीआं छाईं, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण इक्क झुलाए धर्म निशाना। गुरमुखां नेत्र पाए अंजन, दर द्वारे देवे माणा। चरन धूढ़ कलि साचा मजन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका राग जगत हदीस भगत सुणाए साचा गाना। राग छतीस एका रंग, एका शब्द जणाईआ। सपारा तीस वज्जे मृदंग, बीस इकीस मुख छुपाईआ। गंगा गोदावरी होए नंग, तीर्थ तट्ट कोई रहिण ना पाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदर होइण भंग, कलिजुग अंग अंग भन्नाईआ। गुरमुख विरला पार जाए लँघ, जिस प्रभ साचा सरन लगाईआ। शब्द घोड़े कस तंग, नाम मृदंग इक्क वजाईआ। सम्मत चौदां मारे डंग, मनमुखां काया दए जलाईआ। गुरमुखां आत्म चाढ़्हे रंग, वज्जे नाम वधाईआ। सदा सुहेला होए संग, जोत निरँजण नाउँ रखाईआ। शब्द बैठ सच पलँघ, दस्म द्वारी नर
निरँकारी आत्म सेजा आसण लाईआ। एका मंगे साची मंग, चरन प्रीती साची नीती जन भगतां झोली पाईआ। जुग जुग करदा आया आपणी रीती, जुग जुग भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां चरनां हेठ रिहा पिसाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्त दीप, लक्ख चुरासी गेड़ा। माया ममता पीसण रिहा पीस, ना कोई करे हक्क निबेड़ा। अन्तिम लेखा चुक्के बीस इकीस, खुल्ल्हा होवे धरत मात तेरा वेहड़ा। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, ज़ात पाती वरन बरन ऊँच नीच राज राजानां शाह सुल्तानां वाली दो जहानां करे निबेड़ा। जगे जोत जगत जगदीश, आप चुकाए चौथे जुग कलिजुग तेरा गेड़ा। हरिसंगत सेवा परवान, दर द्वार कमाईआ। अमृत आत्म मेवा साचा खाण, तोट रहे ना राईआ। रसना जिह्वा साची गाण, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द हरि हरि हरि दरस दिखाईआ। बजर कपटी वज्जे बाण, तीर निराला आप चलाईआ। औखी घाटी मात चढ़ जाण, प्रभ साचा होए सहाईआ। साचे मन्दिर अन्दर अन्त वड़ जाण, धर्म राए बैठा मुख छुपाईआ। पुरख अबिनाशी करे पछाण, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। दर दुआरा एका पाण, अट्ठे पहर नेत्र लोचन दरस पुरख अबिनाशी बैठा जोत जगाईआ। एका राग जगत त्याग साचा नाद धुन धुन नाद तेरी वड्याईआ। आत्म देवे अमृत साचा पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सर्ब घटां हरि जाणी जाण, नाम चोग साची मुख रखाईआ। अन्तिम चुक्के जम की काण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। शब्द पंघूड़ा सच बिबाण, पारख पारखी आप उठाईआ। दरगाह साची देवे माण, महांसार्थी नाम रखाईआ। लेखा चुक्के आवण जाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, सेवक सेवा लेखे लाईआ।
२ असू २०१३ बिक्रमी दिल्ली सन्त कृपाल सिँघ ने डेरे सद्दया ते फिर आप डेरा छड्ड के बाहर चला गया
ते संगत तों मुख भवा गया
सति पुरख निरँजण एक है, सृष्ट सबाई टेक। सृष्ट सबाई रिहा वेख है, कवण घर मात बिबेक। आपे लिखणहारा लेख है, नौ खण्ड पृथ्वी नेत्र पेख। कलिजुग तेरा काला भेख है, जूठी झूठी लग्गी मेख। अन्तिम ना कोई रहिणा औलीआ पीर शेख़ है, जीव जन्त साध सन्त प्रभ रक्खे चरनां हेठ। कलिजुग माया ममता भरमे भुल्ले वड वड सेठ। दर मेला ना साचे कन्त है, होए झूठे कौड़े रेठ। ममता अग्नी महीना जेठ है, हउमे तत्ती सीस रेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा लेख। आप आपणा लेख लिखाया, लेखा धुर दरगाही दा। सन्त कृपाल प्रभ हुक्म
जणाया, अस्सू दो वेला साचे माही दा। अस्सू तिन्न वेख वखाया, दर घर टिकाणा साचे शाही दा। आप आपणा भेख वटाया, खेले खेल बेपरवाही दा। साधां सन्तां बहि बहि आसण लाया, पुरख अबिनाशी दिस ना आया, कवण द्वारे बहि बहि गाई दा। रसना ढोल मृदंग वजाया, नौ द्वारे ना लँघ वखाया, लेखा चुक्के आवण जावण झूठी फाही दा। मानस जन्म भंग कराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा जगत मूल आपणी हथ्थीं रिहा चुकाया। सन्त कृपाल तेरा कौल इकरार, घर साचे इक्क निभांयदा। आपणा छड्डया दर दरबार, पंचम सावण वक्त भुलांयदा। साचा मीता मीत मुरार, सावण सावण सावण रसना गांयदा। अचरज रीता वेख विच संसार, साध सन्त ना कोई बचन निभांयदा। अमृत नाम निधान मात किसे ना पीता, साचा धाम ना कोई वसांयदा। कलि कोए ना पतित पुनीता, पल्ले दाम ना नाम कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अस्सू दो आए दर, वेख वखाणे घर घर साचा साजण दिस ना आंयदा। साचे साजण छड्डया घर, उलटी रीत चलांयदा। आपणी रसना मंग्गया वर, साची लग्गी तोड़ निभांयदा। आपणी करनी रिहा कर, भरम भुलेखा बेपरवाही दा। अन्तिम बन्द कराए सारे दर, चार वरनां एका सरनां एका राह जणाई दा। सम्मत सोलां चुक्के डर, दोए दोए जोड़ ना सीस किसे झुकाई दा। सन्त सुहेले गुर गुर चेले प्रभ अबिनाशी लए फड़, जोती शब्दी मेल मिलाई दा। पंचम अन्दर रिहा सड़, पंचम जोड़ जुड़ाई दा। ना कोई सीस ना कोई धड़, साचे मन्दिर बहिणा वड़, अट्ठे पहर दर्शन माही दा। कदे ना करे बन्द दर, गुर संगत कोलों ना आए डर, सतिगुर साचा वसे साचे घर, ना कोई नारी ना कोई नर, एका अंक समाई दा। अमृत नुहाए साचे सर, आप आपणी किरपा कर, दरस कराए दया कमाए, हरिजन आपणे रंग रंगाई दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अस्सू दो वेखे घर, मस्तक लेख लिख्या केहड़ी शाही दा। आपणी हथ्थीं लिख्या लेख, कवण दिवस सुहावणा। उत्तर दित्ता सभ घट वेख, वार थित आप समझावणा। मस्तक वेखे लग्गी मेख, बजर कपाटी खोल्ह खुल्ल्हावणा। ना कोई जाणे धारी भेख, जोत सरूपी हरि भगवानणा। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, ना कोई दिसे मूंड मुंडावणा। सभ घट आपे होए प्रवेश, शब्दी आप फड़ाए दामना। वेख वखाणे नर नरेश, राज राजानां शाह सुल्तानां दे मति आप समझावणा। अस्सू तिन्न प्रभ साचे वेस, प्रभ आपणा आप वटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वक्त विचारे साढे दस, वाली हिन्द आप उठावणा। वाली हिन्द जाणा जाग, प्रभ दिल्ली चरन छुहांयदा। सन्त सुहेले गए भाग, इक्क इकल्ला जोत प्रगटांयदा। माया डस्से ना डस्सणी नाग, शब्द वैराग इक्क उपजांयदा। चरन धूढ़ी बख्शे साचा मजन माघ, गुरमुख दिवस रैण नुहांयदा। कलिजुग
काया लग्गे भाग, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, कागों हँस बणांयदा। जगत तृष्ना बुझाए आग, एका अमृत जाम प्यांअदा। सृष्ट सबाई पकड़ी बैठा वाग, नौ खण्ड सत्त दीप आपे आप भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वेखण आया दर, कवण सुहेला रसना बोले करे मेला, गुर पूरा बचन निभांयदा। अस्सू तिन्न दिवस विचार। दो दो प्रभ मेटे धार। एका एक एकँकार। सृष्ट सबाई एका बन्न्हे धार। वरन बरन निहकलंक कलि साची सरन, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। राज राजान शाह सुल्तान विच जहान। सृष्ट सबाई साची करे पछान। सम्मत सोलां पन्दरां कत्तक वेख वखान। इक्क हदीस ऊँच नीच सारे पढ़न, सोहँ अक्खर मात महान। गुर पीर साध सन्त दर दर घर घर बैठे लड़न, खाली दिसण अन्दर मन्दिर सुंञ मसाण। जूठे झूठे मात सड़न, अन्तिम तुट्टे हँकारी जन्दर, मेट मिटाए पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, खेले खेल श्री भगवान।
पंचम सावण पंचम गाया, पंचम रुत्त सुहाईआ। सतिगुर सावण दिवस मनाया, शब्द होई कुड़माईआ। अन्दर बैठ हरि सन्त एह मता पकाया, अस्सू दो रुत्त सुहाईआ। आप आपणा हथ्थ मिलाया, भुल्ल भुल्ल रही ना राईआ। सृष्ट सबाई जगत काज दए तजाया, एका मेला मेल मिलाईआ। शब्द विच्चोला नाल रलाया, वेखे खाना दफ़तर शाहीआ। माण ताण प्रभ अबिनाशी आपणे हथ्थ रखाया, ना कोई जाणे जीव वड्याईआ। सन्त भगवान मेल मिलाया, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। सज्जण सुहेल कवण अख्वाया, इक्क नरेल संग लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे सच घर, सन्त कृपाल दिस ना आया, हरिद्वार जा डेरा लाया, हरि द्वार नज़र ना आईआ। हरि द्वार जिस जन जाणया, मिटया भरम अंदेसा। सो जन होए पुरख सुजानया, साचा मेला नर नरेशा। एका एक घर पछाणया, ना कोई वेखे दूजा वेसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोलां कल जगत भुलाए कर कर वल छल, आपे वसे निहचल धाम अटल, चले चलाए आपणे भाणया। हरि रूप महान, किसे हथ्थ ना आया। भरमे भुल्ले जीव नादान, हउमे विच फसाया। गोबिन्द गीता सारे गाण, गोबिन्द किसे ना गाया। जिस जन किरपा करे आप भगवान, आपणी सरनी लए लगाया। आत्म देवे शब्द साचा दान, गुरमुखां झोली रिहा भराया। जुगो जुग हरि साचा मेहरवान, जन भगतां पैज रक्खदा आया। झूठा घर झूठा दर झूठे सन्त सुहेले लए सद्द, जगत टिक्का तिलक दए लगाया। ना कोई वेखे वड्डा निक्का, जिस जन सिर आपणा हथ्थ दए टिकाया। जगत रस रसना सृष्ट सबाई जाणो फिक्का, जग रस फिरे सर्ब हलकाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अस्सू दो आए दर, आपे आया गया फेरा पाया। सम्मत सोलां रक्खणा याद। जमन किनारे प्रभ सुणे फरयाद। ना कोई जणाई ना कोई वड्याई, ना होवे शब्द बोध अगाध। तन बस्त्र एका शब्द शस्त्र, साचा मेला माधव माध। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, आवे जावे आदि जुगादि। आदि अन्त एका एकँकारा। जुग जुग वरते आपणा वरतारा। वेखे खेल उप्पर धरते, पुरीआं लोआं पावे सारा। करनी खेल प्रभ कादर करते, कलिजुग अन्तिम करे विहारा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न चरन छुहाए जाए दिल्ली दरबारा। आपे करन करावणहार, आपे सृष्ट उपांयदा। आपे जाणे जानणहार, आपे भरम भुलेखे विच रखांयदा। अगला लेखा लिखणहार, पिछला लेख मूल चुकांयदा। नौ दवारिउँ वसणा बाहर, सुखमन नाड़ी पैंडा डूँघा कवण मलाह बणांयदा। कवण देवे साचा नाँ, सच सुच्च रसना बहि बहि गांयदा। तन कच्चा किसे रहिणा ना, नौ द्वार लेखा आवण जावण झूठी फाही दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मंगे शब्द वर, कवण द्वारे मेला सति पुरख निरँजण सति सतिवादी साचे माही दा। गुर संगत धन्न कमाईआ। दिवस रैण रसना गाए, गुरमुख विरले शब्द जणाईआ। विरले पंच धाम सुहाए, गुर पूरा हाज़र हज़ूरा अन्दर बैठा सदा सदा पकड़े बाहींआ। ना कोई जाणे ना जाणो दूरा, दो जहानी देवे ठण्ढीआं छाँईंआ। सर्बकल आपे भरपूरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आया गया गया आया आपणा बचन कराया पूरा।
२ असू २०१३ बिक्रमी सन्त सुजान सिँघ दे गुरद्वारे गए, उन्हां ने निहकलंक दी बाबत पुच्छया
ते हज़ूर ने उत्तर दित्ता दिल्ली
निहकलंक हरि शब्द है, जुग जुग भेख वटाए। इक्क सुहाए द्वार बंक है, बंक द्वारी आप अख्वाए। आपे राउ रंक है, ऊँचां नीचां विच समाए। जन भगतां लाए जोती तनक है, शब्दी वाजा पवण वजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचाए। निहकलंक नर निरँकार है, साचा सति सरूप। लक्ख चुरासी आत्म घर वसाए द्वार बंक है, हरि हरि वड्डा शाहो भूप। नूर उजाला जोती कणक है, पृथ्वी आकाश अन्ध कूप। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग मात भेख धर, करे खेल अनूप सरूप। निहकलंक नर निरँकार है, निरगुण रूप समाए। पंज तत्त ना कोई आकार है, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई दिसाए। एका शब्द साची धार है, लोआं पुरीआं विच समाए। त्रैगुण माया सृष्ट अपार
है, प्रभ आपणा रथ चलाए। आपे वसे सभ तों बाहर है, हर घट में आप समाए। आपे गुप्त आपे जाहिर है, आपे अन्दर मन्दिर डेरा लाए। आपे जोत निरँजण कर आकार है, शब्द अनादी धुन वजाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जुग जुग भेख वटाए। निहकलंक नर नरायण है, वसे धाम अगम्म। भगत सुहेला वेखे तीजे नैण है, ना मरे ना पए जम्म। रसना किसे ना सके कहिण है, आपे जाणे आपणा नम। जुग जुग जगत वहाए एका वहिण है, शब्द बणाए साचा थम्म्ह। जन भगतां चुकाए लहिणा देण है, पवण स्वासी शब्द चलाए दम। सन्त सुहेले विरले गुरमुख लैण है, मनमुख रोवण छम्म छम्म। धन्न धन्न जो जन रसना कहिण है, एका एक पारब्रह्म। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपे जाणे आपणा कम्म। निहकलंक निहकलंक निहकलंक, जोती हरि अकाल है। शब्द वजाए साचा डंक, जुग जुग अवल्लड़ी चाल है। आप रखाए एका अंक, सन्त सुहेले साचे लोकमात आपे भाल है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए दीन दयाल है। दीन दयाल कृपाल, जुग जुग भेख वटांयदा। जन भगतां भरे शब्द भण्डार, साचे घर दर आप सुहांयदा। आत्म खोल्हे बन्द किवाड़, आपे हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़, काल महांकाल मुख छुपांयदा। वज्जे शब्द ताल बहत्तर नाड़, धुन अनादी आप उपजांयदा। करे जणाई बोध अगाध, साचा मन्दिर इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। शब्द सिँघासण हरि करतार, आपणी बणत बणाईआ। ना कोई दीसे चार दिवार, दीवा बत्ती ना कोई जगाईआ। निर्मल जोती इक्क आकार, साचे मन्दिर रिहा टिकाईआ। सन्त सुहेले करे ख़बरदार, देवे मात शब्द जणाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, सभ घट में रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जन भगतां रिहा आप जगाईआ।
गुर नानक दरस कवण घर, देवे सहिज सुभाए। आवण जावण चुक्के डर, लेखा लेखे लए लाए। आत्म सर सरोवर नुहाए साचे सर, दुरमति मैल गंवाए। नौ द्वारे पार कर, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाए। साचे मन्दिर आपे वड़, आपे कुण्डा लाहे। शब्द सिँघासण उप्पर चढ़, दस्म द्वारी वेख वखाए। शब्द सरूपी घाड़न घड़, नाम पलँघ रंगीला इक्क विछाए। नारी कन्त आपे बण, साची सेज हंढाए। सन्त सुहेले साचे जन, शब्दी जोती जोत जगाए। निहकलंक शब्द अनाद, अनादी राग सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन आपणी किरपा देवे कर, नानक गुर वखाए साचा घर, मेरी तेरी ना कोए दिसाए। साचा घर सच महल्ल, गुर पूरे आप बणाया। जुगो जुग रहे अटल, ना कोई मेटे मेट मिटाया। किसे दिस
ना आए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल, काया मन्दिर डूँघी कन्दर आप रचाया। सन्त सुहेला गुरमुख विरला लए मल्ल, जिस जन गुर पूरे शब्दी आपणा लड़ फड़ाया। पौड़ी पौड़ी जाए चढ़, पंच विकारा ना सके अड़, एका शब्द खण्डा हथ्थ लए फड़, साचा मार्ग इक्क वखाया। प्रभ अबिनाशी सति सतिवादी दरस देवे अग्गे खड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे नाम धन, दो जहानी पार कराया। सन्त जनां घर होया मेला, आत्म वज्जी वधाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, आपे आपणा रंग वटाईआ। जूठा झूठा जगत धरवास, शब्द शब्दी रिहा जणाईआ। आपे गुरु आपे चेला, गोबिन्द रूप वटाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, नेत्र अंजन साचा पाईआ। चरन धूढ़ी बख्शे साचा मजन, भाण्डे भरम सन्त द्वारे भज्जण, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन आपणी किरपा देवे कर, भरमे तोड़ गढ़्ह, गुर पूरे शब्द वड्याईआ। देवे शब्द निशान, जुग जुग भेख वटांयदा। सन्त सुहेले दिवस रैण रसना गाण, साचा कन्त साचा राग सुणांयदा। आप आपणा वेस कर, सन्त साजण साचे देस धर, आपणे संग मिलांयदा। साचा सन्त सुघड़ स्याण, सुरती शब्द जगाईआ। सुरत शब्द इक्क ध्यान, एका ब्रह्म जणाईआ। आत्म ब्रह्म जोत महान, मिले मेल हरि रघुराईआ। एका जोती एका नूर, शब्द धारा रिहा चलाईआ। शब्द धार हरि करतार, लक्ख चुरासी विच समाईआ। आपे वसे अन्दर आपे होया बाहर, गुप्त ज़ाहिर आप अख्वाईआ। खाली भरे शब्द भण्डार, भरे खाली रिहा कराईआ। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी कार, जुग जुग आप आपणी रीत चलाईआ। गुर पीर साध सन्त जीव जन्त आप लए उभार, आप आपणे विच मिलाईआ। जन भगतां देवे शब्द अधार, इक्क कराए वणज वपार, रसना जिह्वा एका सेवा लाईआ। रसना गाया नानक गुर गुर नानक निरँकार, कवण सितार काया मन्दिर आप वजाईआ। किरपा कर आए दर बख्शो धार, मिले मेल सच्चे माहीआ। गुरुदुआरा काया अन्दर, गुर नानक आसण लाया। आप सुहाया साचा मन्दिर, शब्द सिँघासण इक्क विछाया। जगत विकार हँकारी तुट्टा जन्दर, सति सरूप समाया। होए रुशनाई डूँघी कन्दर, अज्ञान अन्धेर मिटाया। उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ थक्के गोरख मच्छन्दर, हथ्थ किसे ना आया। सतिगुर साचा सदा सदा जन तेरे अन्दर, तेरा रूप वटाया। सच दुआरा सचखण्ड, कवण बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी कीनी वंड, साधां सन्तां रिहा जणाईआ। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आईआ। वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्ड, जेरज अंड उत्भज सेत्ज खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे वंड, सत्तां दीपां लेख लिखाईआ। कलिजुग औध गई हंढ, गुर गोबिन्दा कलिजुग अन्तिम दए जोत जगाईआ। हथ्थ फड़े शब्द चण्ड प्रचण्ड, मनमुखां दए सज़ाईआ। मनमती जीवां कंडां देवे वढ्ढ, गुरमुख साचे सन्त जनां सिर आपणा
हथ्थ टिकाईआ। सन्त साजना पाए साची वंड, सम्बल नगरी भाग लगाईआ। सृष्ट सबाई नार दुहागण होई रंड, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। गुरमुख विरले बध्धी नाम गंढ्ढ, गुर नानक आपणी हथ्थीं झोली पाईआ। वाली हिन्दा आपे दए वंड, गऊ ग़रीबां होए सहाईआ। लोआं पुरीआं करे खण्ड खण्ड, ब्रह्मा शिव सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा रिहा जगाईआ। अन्तिम जोत जगे विच ब्रह्मण्ड, आत्म पड़दे देवे लाहीआ। सतिगुर साचा सदा सदा कृपाल, भगत वछल दीन दयाल, जन भगतां बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। सन्त सुजान घर साचा पाया, आत्म ब्रह्म जणाईआ। जीउ पिण्ड तन काचा जगत तजाया, शब्द वज्जी वधाईआ। एका नाम साचो साचा गाया। दिवस रैण ना होए जुदाई, सतिगुर साचे नानक गुर गुर शब्द जणाया, लोकमात मार झात बैठ इकांत, अमृत देवे बूंद स्वांत, आत्म तृखा रिहा बुझाईआ। कवण सिँघासण हरि बिराजे, आपणी सेज विछांयदा। कवण घोड़ा रक्खे ताजे, कवण चरन टिकांयदा। कवण सवेला अमृत शब्द सरूपी गाजे, आलस निन्दरा मगरों लांहयदा। कवण वजाए नाद अनादी अनहद वाजे, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। कवण साजण साचा साजे, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। गुर पूरा दिवस रैण गुरमुखां मारे अवाज़े, आप आपणी शरन लगांयदा। दर द्वारे आयण भाजे, वेले अन्तिम रक्खे लाजे, आप आपणे रंग समांयदा। सतिगुर साचा सच वड्याई, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना राई, एका रंग रंगाईआ। रंग रंगाया शब्द लाल, एका चोली रतीआ। मिल्या मेल गुर गोपाल, वा ना लग्गे तत्तीआ। शब्द मारे इक्क उछाल, सति सन्तोखी देवे मतीआ। साचा सन्त ना शाह ना कंगाल, शाहो आपणे नाल रतया। गुर पूरा जिस जन होए दलाल, घर आपणे जाए वत्तया। सन्त साजण फल लगाए काया डाल्ह, आत्म बीज साचा घत्तया। दर दुआरा आए भाल, सतिगुर नानक दरस दए दिखाल, दर द्वारे दे समझावे मत्तया। मिले मेल दीन दयाल, जोती जगे इक्क अकाल, भेव खुल्ल्हे राग छत्तीआ। साची वेख सच्ची धर्मसाल, अमृत आत्म सुहाए साचा ताल। दीपक जोती नूर, हरि दिसे हाज़र हज़ूर, सर्बकला भरपूर, ना नेड़े ना दूर, सन्त जनां कुंजी आपणे हथ्थ रक्खीआ। सन्तन हथ्थ साची कुंजी, प्रभ शब्द खज़ाना दित्ता। मंगणहारा मंगे साची पूंजी, एका मिले साचा नाम, लेखा चुक्के अठारां ध्याए गीता। रोग जाए एका दूजा तीजे नेत्र तीजी धार, दरस दिखाए हरि निरँकार, काया होए पतित पुनीता। आए दर बण भिखार, सन्त सुहेले देणा तार, मिले मेला सज्जण साचे मीत मुरार, पंज तत्त रहे सीतल सीता। गुर पूरे भरया इक्क भण्डार, हरिजन वरया विच संसार, जुग जुग अवल्लड़ी रीता। सतिगुर साचा सच वड्याईआ। आत्म जोती जिस टिकाईआ। सद वजदी रहे वधाईआ। दिवस रैण गाए चाँईं चाँईंआ। ज़ात पाती आत्म कमलापाती चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। चरन कँवल मस्तक धूढ़, नैणी दरस
निराला। सुघड़ बणाए मनमुख मूढ़्ह, साध सन्त जीव जन्त करे प्रितपाला। सृष्ट सबाई नाता कूड़ो कूड़, एका एक साचा सर सच्ची धर्मसाला। लक्ख चुरासी आवण जावण कटे जूड़, शब्द साजन होए कृपाला। सन्त सुजान मेल मिलाउँणा नानक रूप भगवान, हथ्थ फड़ाउँणी साची माला। नाम माला मन मना डोर। बन्न्ह वखाए पंजे चोर। जोत जगाए अन्धेर घोर। साचे मार्ग देवे तोर। अग्गे मिले ना कोई होर। गुर नानक पकड़े आपे डोर।
पंज तत्त तन रत है, मानस रसन फिरे हलकाए। सतिगुर साचा बीज बीजे आत्म अमृत साचे वत्त है, अमृत फल लगाए। चरन प्रीत साचा नत्त है, जो जन सरन सरनाई आए। बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत्त है, जिस जन सीस आपणा हथ्थ टिकाए। आपे दे समझावे मति है, गुण अवगुण एका रंग समाए। दुरमति मैल देवे कट्ट है, हउमे हँगता दए जलाए। दूई द्वैती मेटे फट्ट है, अमृत आत्म जाम प्याए। इक्क वखाए काअबा साचा हट्ट है, गुर नानक तेरां सम्मत तेरां तेरी धार मोदीखाने गाए। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, मस्तूआणे जोत जगाए। पन्दरां कत्तक दिवस विचार, राणा संगरूर शब्द जणाए। गुरमुखां देवे शब्द हुलार, सन्त सुहेले फड़ फड़ बाहों लए तार, साचे सन्त नंद सिँघ तेरे साचे सुत आपे पार कराए। मनमुखां वढ्ढे काया जूठे झूठे पत्त, शब्द खण्डा एका वाहे। जो जन नानक गुर गोबिन्द दर दवारिउँ तेरे गए रुट्ठ, फड़ फड़ बाहों फेर मनाए। सतिगुर पूरा जाए तुट्ठ, लुकया रहिण ना पाए गुट्ठ, तीर निराला जाए छुट्ट, नीला घोड़ा पहला पौड़ा उठाए। गुरमुख सन्त सुहेले आप कराए एका मुट्ठ, दूजी धार विच संसार रहिण ना पाए। पुरख अकाल होए दीन दयाल, एका नाम रखाए। साचा सुत साचा हट्ट खुल्हाए। नानक गुर तेरा साचा घर, गुर गोबिन्दे मिल्या वर, सम्बल नगरी जाए तर, चार वरन खुल्हाए इक्क दर, साचा मार्ग इक्क वखाए। पंचम पाया पंचम गंवाया, सन्त घर वड्याई। पंचम साचा भोग लगाया, गुरमुख साचे दर घर साचे मेला मेल कराया, विछड़ कदे ना जाईआ। दर द्वारे दरस अमोघ दिखाया, जगत दुखड़ा रोग मिटाईआ। गुर शब्द गुर संगत साची चोग चुगाया, काया तृप्त कराईआ। हउमे हँगत दूई द्वैती मेट मिटाया, साची संगता संग निभाईआ। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंगता, प्रभ हथ्थ सच्ची वड्याईआ। एका दर एका घर एका सर हरिजन सदा सदा सदा रहे मंगता, गुर पूरा आत्म झोली रिहा भराईआ। काया चोली नाम रंगता, रंगण रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। मानस जन्म ना होए भंगता, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। अन्तिम तुट्टी आपणी हथ्थीं गंढ्ढता, नाम डोरी विच लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना लोकमात रिहा रचाईआ।