३ अस्सू २०१३ बिक्रमी दिल्ली दरबार पहाड़ गंज गली नं० ७ मकान नं० ८९९७
सम्मत बीस तेरा साचा रंग, प्रभ साचा आप रंगांयदा। गुर संगत लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई होए भंग, गुरमुख विरला मात रहि जांयदा। चारों कुन्ट दिसे भुक्ख नंग, कोई ना किसे बचांयदा। जमन किनारा प्रभ आए लँघ, अस्सू तिन्न थित वखांयदा। चरन छुहाए शहीद गंज, तेग बहादर तेरा दर वसांयदा। वाली हिन्द सौणा मिले ना उप्पर पलँघ, दर दरबान रखांयदा। जगत काया तृष्ना खंघ, माया ममता बलगम चलांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी वज्जे मृदंग, प्रभ साचा आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ तेरां तेरी बणत बणांयदा। बीस बीस वज्जी वधाई, अस्सू तिन्न वड्याईआ। राज राजान शाह सुल्तान आयण चल सरनाई, माण ताण सर्ब मिट जाईआ। जगे जोत इक्क रघुराई, दूसर कोई दिस ना आईआ। ना कोई दिसे भैण भाई, मात पित ना कोई संग रखाईआ। गुरमुख साचे गायण चाँईं चाँईं, पंचम मीता मिले कर कर लंमीआं बांही, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण बैठा चढ़, दिस किसे ना आईआ। शब्द सिँघासण हरि निरँकार, रंगण नाम रंगाया। गुरमुखां करे मात प्यार, साचा संग निभाया। चरन छुहाए दिल्ली दरबार, द्वारका रूप वटाया। गऊ ग़रीब निमाणयां जाए तार, साची सेवा आपणी आप लगाया। कलिजुग वेला अन्त विचार, चारे जुग चारे हिस्से लेख लेखणी रिहा वंडाया। पहला हिस्सा किसे ना दिसा, माया मधी करे ख्वार। गुर पीर साध सन्त कोई रहिण ना पाया, दूजा हिस्सा धर्म जैकार। राज राजानां शाह सुल्तानां मिटे निशानां जगत झण्डा, विच ब्रह्मण्डां कोई रहिण ना पाया। पुरख अबिनाशी सोहँ फड़े हथ्थ विच खण्डा, नौ खण्ड पृथ्वी देवे दंडा, आपणे भाणे विच समाईआ। तीजी वंड हरि विचारी। गुर संगत लग्गी मात प्यारी। करे विहार पहली वारी। जन भगतां भरे शब्द भण्डारी। कलिजुग जीआं आई हारी। सम्मत चौदां पहली चेत्र कर त्यारी। दर द्वारे साचे जाए, इक्की इक्की इक्की पाए, खेले खेल हरि गिरधारी। गुर संगत संगत गुर छोटी सिक्खी, सृष्ट सबाई दुष्ट दुराचारी। खण्डे धार रक्खी तिक्खी, गुर गोबिन्द खेल न्यारी। गुर गोबिन्दे मंगी भिखी, दोवें चरन सरन सच्ची निमस्कारी। अन्तिम लज पति प्रभ मेरी रक्खी, हउँ दासन दास तुहारी। आपणी हथ्थीं रेख आपे लिखी, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तीजी भेंट गुर संगत चढ़ाए, आप आपणी सेवा लाए, सेवक सेवादारी। अस्सू तिन्न सवा पंज। होए वक्त सुहेला, प्रभ चरन छुहाया पहाड़ गंज। गुरमुख विरले मात मेला, सृष्ट सबाई नार बंझ। ना कोई गुर ना कोई चेला, मायाधारी अन्तिम मिटणे जिउँ कारू गंज। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला,
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां सुहाए अमृत वेला। शब्द सिँघासण हरि करतार, वेला अमृत आप सुहांयदा। गुर संगत तेरा सच विहार, लोकमात आप करांयदा। सिँघ बिशन खोल्हे बन्द किवाड़, आपणी हथ्थीं सेवा लांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपार, सति सरूप समांयदा। वाली हिन्द करे ख़बरदार, साचा शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। ना कोई दीसे दर दरबान, सेवक सेवा आप लगांयदा। तीजे मन्नया हरि भगवान, जुग जुग आपणी रीता आप चलांयदा। आपे करे पतित पुनीता, जिस जन दया कमांयदा। सम्मत अठारां इक्क वहाए जल जल धारा ना कोई दिसे गुरदुआरा मस्जिद मन्दिर मसीता, शिवदवाला ठाकर गणेश गणपति ना कोए रसन ध्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, तख्त निवासी घनकपुर वासी, हरि हरि साचा शाहो शाबासी, पारब्रह्म रूप अगम्मा हर घट आप समांयदा। तख्त बिराजे साचा काहना, साचा सईआ आप अख्वांयदा। जोत सरूपी पहरया बाणा, सोहँ नईआ इक्क चलांयदा। एका फड़ शब्द तीर कमाना, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। प्रगट होए वाली दो जहाना, भाणा सहिणा हुक्म जणांयदा। अन्तिम छड्डणा पैणा पीणा खाणा, सुंञ मसाणा मात करांयदा। इक्क निशान साचा रहिणा, गुरमुख विरला वेखे साचे नैणा, प्रभ साचा मात झुलांयदा। साढे तिन्न हथ्थ सीआं सभ ने बहिणा, मौत लाड़ी वहिण वहिणा, माया ममता तन पाए गहणा, साची डोली ना कोई चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रंगी चोली, गुरमुखां रंग चढ़ांयदा। काया चोली रंग बसन्त, प्रभ साचा इक्क चढ़ंनया। हरिजन मेला साचे कन्त, आदि अन्त ना कदे विछुनया। आप बणाए साची बणत, वड दाता हरि गुण गुणया। भरमे भुल्ले जीव जन्त, खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी साचा हाणी, कोई ना देवे अमृत आत्म ठण्ढा पाणी, राग नाद ना धुन उपजाए साची धुनया। माया ममता चादर बैठे ताणी, गुर गोबिन्द ना कोए पछाणी, तन म्याना शब्द गात्रा, ना कोई जाणे वेद शास्त्रा, पढ़ पढ़ थक्के देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सम्बल नगरी वेस कर, आपणी बणत बणाईआ। गुर गोबिन्द तेरा साचा घर, हरि साचा आप वसांयदा। अन्दर बैठा हरी हरि, हरि हरि रूप वटांयदा। सृष्ट सबाई आए डर, पंज तत्त वेख शरमांयदा। जगत घाड़न रिहा घड़, आपणा घाड़ ना किसे जणांयदा। सभ दे अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख जगाए दस्म द्वारी चोटी चढ़, शब्द सरूपी दरस दिखांयदा। लक्ख चुरासी नौ खण्ड पृथ्वी लोआं पुरीआं रिहा लड़, दिवस रैणा खण्डा वांहयदा। दोए दोए करे सीस धड़, लग्गी रहिण ना देवे किसे दी जड़्ह, सम्मत उन्नी सभ दी चोटी जाए मुंनी, ना कोई दिसे ज्ञानी ध्यानी पंडत पांधा मुस्लिम सुन्नी, साध सन्त ना कोई वखांयदा। एका एक हरिसंगत प्रभ साचे चुणी, देवे शब्द दर नाद
वजाए साची धुनी, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता पंचम रीता पंचम मात चलांयदा। पंचम रीत चलावण आया, पंचां मेल मिलांयदा पंचम गीत सुनावण आया, पंचां तेल चढ़ांयदा। पंचां जगत वसावण आया, पंचां मार मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचां संग निभांयदा। पंच प्रधान प्रभ मात बणाए। शब्द निशान हथ्थ फड़ाए। चरन रखाए एका आण, सोहँ साचे रथ चढ़ाए। ब्रह्मा शिव देवत सुर अन्त मिट जाण, भाणा समरथ आप वरताए। गुरमुख साचे चतर सुजान, दरस दिखाए विच जहान, सगल वसूरे जायण लथ्थ, नेत्र लोचन दर्शन पायण, आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान साढे तिन्न हथ्थ रखाए इक्क निशान, सत्तां दीपां रिहा चढ़ाए। वाली हिन्द ना सौणा बण नादान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कथा अकथ रखाए।
प्रभ अबिनाशी काज रचाया, त्रैलोक वज्जे वधाईआ। ब्रह्मा ब्रह्मलोक त्याग दर साचे आया, दोए जोड़ पड़े सरनाईआ। शिव शंकर नेत्र जाग खुल्हाया, बाशक तशका गल लटकाईआ। सुरपति राजा करोड़ तेतीसा नाल रलाया, चरन धूढ़ मस्तक लावे, नेत्र चरन टिकाईआ। सूरज चन्द रसना गायण आपणे दन्द, मिटावण आए जगत अन्ध, दर द्वार रहे तकाईआ। वरते खेल प्रभ विच वरभण्ड, नौ खण्ड पृथ्वी मिटे भेख पखण्ड, सृष्ट सबाई एका रंग रंगाईआ। सत्तां दीपां रिहा वंड, अचरज खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, साची रंगण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा रिहा लिखाईआ। लेखा लिखणहार दातार, कलिजुग अन्त लिखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क दरबार, इक्क द्वार वखांयदा। इक्क बणाए सच्ची सरकार, सच सुच्च वरतार चलांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, बीस बीसा रुत्त सुहांयदा। कल्गी तोड़ा नाम अपार, पंचम जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। सोहँ लेखा अपर अपार, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, लेखा लिखणहार आप अख्वांयदा। सच सरकार सच सुल्तान, साचे तख्त बराज्जया। इक्क रखाए आपणी आण, ना कोई सके मात पछाण, ना कोई जाणे राजन राज्जया। नाम चलाए साचा बाण, सोहँ रक्खे तीर कमान, सृष्ट सबाई मिटे निशान, लाड़ी मौत मंगे दाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, जगत संवारे भगत काज्जया। साचा वेस आप कराया, माझे जोत जगाईआ। माझा देस दए मिटाया, घर घर ख़ाक उडाईआ। बेमुख जीवां दिस ना आया, अन्तिम रो रो दए दुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सीआं धाम सुहाया, साची सेवा आपणी आपे लाईआ। जगत जगदीशा नीहां हेठ दबाया, राज राजानां रिहा जगाईआ। अन्तिम वेला नेड़े आया, ना होए कोई सहाईआ।
नगर खेड़े रिहा ढाया, साधां सन्तां दिस ना आईआ। आपणा आपणा राह चलाया, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया, गा गा थक्की सर्ब लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई इक्क मलाह बण के आया, साची नईआ नाम चलाईआ। साची नईआ नाम चलाए, वाली दो जहानया। साचा सईआ आप अख्वाए, देवे दान साचा दानया। भैणा भईआ चार वरन बणाए, चरन धूढ़ कराए सच्चा इशनानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां साचा समां सुहानयां। सम्मत तेरां लग्गे भाग, वडभागी हरि हरि पाया। गुर संगत मन रहे वैराग, प्रभ साची दया कमाया। सुरत सवाणी जाए जाग, कागीं हँस बणाया। आप बुझाए तृष्ना आग, दुरमति दाग़ धवाया। आपणे हथ्थ पकड़े वाग, दिल्ली तख्त चरन छुहाया। माया डस्से ना डस्सणी नाग, आत्म तृप्त कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि रघुराया। शब्द ताज जोग राज, नाम सुल्तान भगत दरबान साचा दर सुहञ्जणा। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्यान, आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, शब्द जणाए धुर फ़रमाण, हरि हरि भाणे चलणा। नाम दान पीण खाण, चरन धूढ़ सच्चा इशनान, बीस बीसा कर पछाण, दर घर साचे मन्नणा। साध सन्त जन्त नादान, मन्दिर बहि बहि सारे गाण, मदिरा मास रसना पान, भाण्डा भरम ना किसे भन्न्हणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी करे सच्चा चानणा। सच तख्त सच्चा शाह, जगत मलाह आप बिराज्जया। सृष्ट सबाई दस्से राह, अन्तिम कोई रहिणा ना, ना कोई रक्खे लाज्जया। ना कोई पिता ना कोई माँ, भईआ भैण ना देवे ठंडी छाँ, जूठा झूठा साजण साज्जया। पुरख अबिनाशी एका एक पकड़े बांह, जो जन दर द्वारे आए भाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे सोहँ सच्चा दाज्जया। सोहँ शब्द सृष्ट कुड़माई, प्रभ आपणी हथ्थीं आप कराउँणी। घर घर दर दर वज्जे वधाई, साची बणत बणाउँणी। अंज़ील कुरान होए जुदाई, प्रभ साची खेल रचाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची लिख्त लेख भविख्त आपणी आपे आप कराउँणी। हरि हरि हरि साची कार, सच सुच्च वरताईआ। धर्म खण्डा इक्क जैकार, जगत जोग दवाईआ। पाए वंडां कर्म विचार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत जगाईआ। जगे जोत होए प्रकाश, मिटे अन्ध अन्धेरया। गोबिन्द गाया घनकपुर वास, कलिजुग अन्तिम पाए फेरया। हरि हरि साचा दासन दास, सद वसे नेरन नेरया। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं रिहा घेरया। कलिजुग सन्तां लग्गी अग्न खै खै जलन बांस, अन्तिम भस्मी भस्म ढेरया। गुरमुख विरले लेखे लग्गे हड्ड नाड़ी मास, चुक्के मेरा तेरया। साचे मण्डल वेखे रास, हरि शामा चाउ
घनेरया। सर्ब गुणा गुण आपे तास, गुणवन्ता करे मिहरया। कट्टणहारा जुग जुग फास, आवे जावे पावे फेरया। गऊ ग़रीब निमाणे मुख विच रक्खी बैठे घास, साध सन्त बणाई बैठे वड वड डेरया। शब्द सरूपी कोई ना वसे किसे पास, रसना कहिण मैं तेरा तूं मेरया। अन्तिम होणा सभ ने नास, राए धर्म पाए घेरया। गुर पूरे गुरसिख साचे सद बलि बलि जास, इक्क कराया सञ्झ सवेरया। गुर संगत साची रक्खणी आस, वेला अन्तिम नेड़े आ रिहा। बीस बीसे अस्सू तिन्न बुझे प्यास, तट्ट किनारा चरन छुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घट घट रूप वटा रिहा। जमन किनारा वज्जे नाद, हरि साचे आप वजावणा। भगत भगवन्त लए लाध, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फोल फुलावणा। वेख वखाणे आत्म रसीए साध, रस निझर इक्क चुआवणा। दिवस रैण गुप्त गुप्ती रहे अराध, गोबिन्द नज़र किसे ना आवणा। रसना कहि कहि करन विवाद, वाहवा सतिगुर साचा किसे ना पावणा। जिस जन किरपा कर आपे मेल मिलाए माधव माध, सो जन दर द्वार सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप वटावणा। पंच रंग प्रभ रूप वटाए, पंचम खेले खेला। राम कृष्न कृष्न राम रूप आप हो जाए, सीस मुकट बैन साचे नैणा। गोबिन्द धारा शब्द जणाए, दरस दिखावे देवी नैणा। अमाम मैहन्दी हथ्थ मैहन्दी लाए, सृष्ट सबाई आप वहाए वहिंदे वहिणा। मुहम्मद मुहम्मदी संग रलाए कलिजुग अन्त वखाए नेत्र नैणा। उम्मत नबी रसूल दी निज मेरे घर जम्मदी, धरत मात ने रो रो कहिणा। कोए ना जाणे खेल अगम्म दी, साधां सन्तां ढहि ढहि चरनी पैणा। काया खेल हड्ड मास नाड़ी चम्म दी, प्रभ साचे अन्दर मन्दिर साचे रहिणा। ना भरवासा दम दम दी, बीस बीसे किन्न किन्न रहिणा। गुरमुखां आत्म नीर वहाए छम्म छम्म दी, प्रभ दर्शन लोचन नैणा। तृष्ना रहे ना भुक्ख तम दी, चौथी कूटे दिल्ली आपे बहिणा। घाट रहे ना प्रभ तेरे नाम दी, आप चुकाए लहिणा देणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन धूढ़ नेत्र कज्जल पाए, खोल्ह दिखावे तीजे नैणा। पार किनार कर कर तट्ट, प्रभ प्रगट होवे झट पट, जोती नूर होए प्रकाश। शब्द सरूपी निकले लाट, पंज गज ना कोई आवे पास। काया अग्नी लग्गे मट्ट, रसना गाए इक्क स्वास। आत्म खुल्ल्हे शब्द साचा हट, सतिगुर पूरा होवे सदा पास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे साचा वर, तन पहनाए सोहँ साचा पट्ट। नौ जेठ प्रभ नींह रखाई, नौ खण्ड वेख वखाणया। नौ खण्ड साढे तिन्न हथ्थ सीं वखाई, लिख्या लेख ना मिटे भगवानया। गुरमुखां अमृत आत्म मींह बरसाई, मेघ मेघला आप अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द सिँघासण इक्क पछाणया। शब्द सिँघासण हरि करतार, आपणा आपे साज्जया। सृष्ट सबाई रिहा पुकार, प्रभ प्रगट
होए देस माज्झया। नौ खण्ड पृथ्वी बन्न्हे धार, पकड़ उठाए राजन राज्जया। वाली हिन्द कराए ख़बरदार, शब्द सरूपी साचे मन्दिर बहि बहि गाज्जया। साढे तिन्न हथ्थ हरि समरथ फड़े निशान अपर अपार, सृष्ट सबाई रक्खे लाज्जया। गुरमुखां होए पहरेदार, घर घर बैठा मारे आवाज्ज़या। जोत सरूपी पहरेदार, सभ दे पड़दे रिहा काज्जया। कलिजुग अन्तिम अन्त ना आए हार, जो जन चरन द्वार आए भाज्जया। पंचम जेठ करे प्यार, लक्ख चुरासी देवे दाज्जया। हाढ़ सतारां मारे इक्क अवाज़, दरस दिखाए दया कमाए तृप्त बुझाए, ब्यास किनारा खिज़र खवाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख चढ़ाए शब्द सच ज़हाज्जया। पंच निशाना पंचम धार, पंचम सीस बंधाईआ। गुरमुखां रहिणा ख़बरदार, जगत जगदीस रिहा कराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पैणी मार, बीस बतीस छतीस ना कोई गाईआ। सतिजुग तेरा सच विहार, इक्क इकीस कराईआ। इक्की इक्की चारे मेल वार, इक्क इक्क रूप वटाईआ। एकँकारा कर अकार, एका दर खुल्हाईआ। शब्द भरे नाम भण्डार, दिवस रैण चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम पंचां मेल मिलाईआ। शब्द सोटी जगत हुलारा, आपणे हथ्थ रखांयदा। राज राजानां करे ख़बरदारा, उलटी लट्ठ गिड़ांयदा। अन्त विछोड़ा नारी नारा, नारी कन्त ना कोए हंढांयदा। जन भगतां बख्शे चरन प्यारा, साची सुरत दवांयदा। धुरदरगाही एका लाड़ा, लक्ख चुरासी आप प्रनांयदा। धरत मात एका वेख अखाड़ा, राए धर्म ख़ुशी मनांयदा। लग्गे अग्ग सतारां हाढ़ा, सोलां सोलां तेरी धार बंन्हांयदा। लुक्कया रहिण ना पाए कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, मस्जिद मन्दिर गुरुदुआरा फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द डण्डा चारों कुन्ट अगम्मी धाड़ा आप उठांयदा। अगम्मी धाड़ आए चढ़, दिस किसे ना आईआ। शब्द डण्डा प्रभ ल्या फड़, अचरज रीत बणाईआ। तिन्नां लोआं रिहा लड़, दिवस रैण लड़ाईआ। आप उखाड़े सभ दी जड़्ह, आपणी मात लगाईआ। कलिजुग ममता लए फड़, सम्मती सम्मता वक्त चुकाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, अगम्मा शब्द जणाईआ। दर दर घर घर सीस धड़, चारों कुन्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अस्सू तिन्न शब्द सोटी कर त्यार, वेखे खेल दिल्ली दरबार, वाली हिन्द रिहा जगाईआ। वाली हिन्द रिहा सौं, अन्तिम अन्त जुदाईआ। उच्चे मन्दिर ना वेखणे भौं, दिवस रैण जुदाईआ। सम्मत इक्की प्रभ भाग लगाए, चरन छुहाए विच गुड़गाउँ, साचा धाम बणाईआ। गुर पूरा देवे गुरसिख तेरे नाम वड्याई, साचा द्वार बंक इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सोटी फड़ आप जाए चढ़ उप्पर चोटी, सृष्ट सबाई रिहा जगाईआ। पंचम जोड़ा हरि भगवान,
आपणे चरन छुहांयदा। गुरमुखां देवे चरन ध्यान, धूढ़ी मस्तक लांयदा। मनमुखां मेटे मात निशान, बीस बीस बीस इकीस लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, पंचम पंचां रंग वटांयदा। पंचम ताज जगत जगदीश, आपणी बणत बणाईआ। सृष्ट सबाई जाए पीस, वरन गोत रहिण ना पाईआ। ना कोई पढ़ाए कुरान हदीस, अंज़ील अंज़ीलां वक्त चुकाईआ। रसना गाए ना राग छतीस, राग रागनी मुख छुपाईआ। बन्द कराए दन्द बतीस, बत्ती धारा मात बख्शाईआ। प्रभ साचे तेरी साची रीत, सतिजुग साचे मंगी वधाईआ। लेख लिखाए बीस इकीस साचे शब्द मात कुड़माईआ। सोहँ शब्द गुरमुखां झुल्ले साचे सीस, चौथे घर आपे झुलाईआ। साचे दर आपे खड़, आपणी हथ्थीं बूहा लाहीआ। कन्ता नारी लए वर, तन वेस करेंदी आईआ। आप नुहाए साचे सर, काग हँस बणाईआ। मेला मेला मेल कर, मिल्या विछड़ ना जाईआ। गुरमुख साचे सज्जण सुहेल मात धर, दर दरबान आप अख्वाईआ। आप चुकाए जगत डर, घर साचे इक्क वड्याईआ। सृष्ट सबाई वेखे नौ दर, दसवां बन्द रखाईआ। गुरमुखां आपणी किरपा देवे कर, आपणे रूप समाईआ। जोत निरँजण साचा दीपक बाती साची धर, पहली इक्क करे रुशनाईआ। पौड़ी पौड़ी जाणा चढ़, साचा डण्डा शब्द हथ्थ फड़ाईआ। जगत विकारा जूठ झूठ अन्तिम जाए सड़, प्रभ जोती लम्बू लाईआ। ना कोई दिसे किला गढ़्ह, तख्त ताज किसे रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी प्रभ लावण आया सतिजुग तेरी साची जड़्ह, अस्सू तिन्न रुत्त सुहाईआ। दिल्ली द्वार अग्गे आपे खड़्ह, हरि हरि भेव किसे ना राईआ। अन्तिम सरनी जाए पड़, प्रभ देवे दरस आपणा रूप वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्त दीप एका अक्खर जायण पढ़, सुरती शब्द जणाईआ। साचा घाड़न आपे ल्या घड़, घड़नहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रीती रिहा चलाईआ। पंचम मुख पंचम ताजा। पुरख अबिनाशी धुर दरगाही साचा राजा। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त, लोकमात मार झात करावण आया सतिजुग संवारे साचा काजा। गऊ ग़रीब निमाणयां बाहों पकड़ मात उठाए, देवे शब्द साचा दाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त ग़रीब निवाजा। इक्क इक्की एका धार, हरि साचे आप चलाईआ। सेव लगाए साची सिक्खी, साचा सुख उपजाईआ। चार लक्ख बत्ती हजार मंगे भिक्खी, कलिजुग आयू औध मिटाईआ। गुर गोबिन्दे रेख लिखी, हरि पूर कराए धुरदरगाहीआ। शब्द धार रक्खे तिक्खी, खण्डा चलाए वाहो दाहीआ। ना कोई जाणे मुनी रिखी, पंडत पांधे भेव ना पाईआ। ना कोई जाणे साची सिक्खी, सिख्या कवण द्वारे आईआ। वरन गोत गोत वरन भेखा भेखी, भेखाधारी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आपणी जोत जगाईआ। साची सिख्या सिख विचार, सति सरूप
समावणा। वरन गोत तों वसणा बाहर, एका हरि पछानणा। देवे दरस गुप्त ज़ाहिर, दर दुआरा साचा मानणा। फड़ फड़ बाहों करे पार, जमन किनारा इक्क वखावणा। सृष्ट सबाई वहिंदी धार, अग्गे हो ना किसे बचावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख शब्द फड़ाए साचा दामना। दामन फड़ाए दामनगीर, दम दम रसन ध्यावणा। तन बस्त्र पहनाए शब्द चीर, नाम पड़दा उप्पर पावणा। सोहँ गात्रा रसना तीर, एका एक चलावणा। नौ खण्ड पृथ्वी पैंडा चीर, ब्रह्मण्ड खोज खुजावणा। अन्तिम पीणा साचा सीर, सीर मुख चवावणा। नेत्र दर्शन साचे गुर, तृष्ना भुक्ख मिटावणा। साचा मेल मिलावण आया धुर, धुर दा मेल मिलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत सेवा रिहा कर, सवा पंझी साध संगत तेरी भेंट चढ़ावणा। तेरी भेंट आप चढ़ाए आपणी सेवा लाए, दर दर घर घर गुरसिक्खां कोलों मंगे अग्गे खड़, नाम प्रीती झोली पावणा। गले लगाए बाहों फड़, जिउँ सुदामा हरि रघुराईआ। बन्न्ही जाए आपणे लड़, एका गंढ्ढ दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म ठण्ढा रखाईआ। सवा पंझी कर अरदास, तीजी वंड वंडांयदा। सवा पंझी रक्खे पास, सम्मत सोलां वक्त सुहांयदा। ब्यास किनारा पाए दस, जैमल सावण संग रलांयदा। आपे वसे आस पास, दिस किसे ना आंयदा। लेखे लाए सास ग्रास, जो जन मदिरा मास तजांयदा। वेखणहारा पृथ्वी आकाश, आकाश अकाशां विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए सर्ब घर, आपणे रूप समांयदा। नाम धार हरि पाया, नामे बणत बणाईआ। कर्म विचार प्रभ कर्म कमाया, माटी जामे लिख्त लिखाईआ। अमृत आत्म साचे जामे, साची धार चवाईआ। साची स्वांती बूंद चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अमृत मेघ एका बरसाईआ। सम्मत पन्दर्हां वज्जे सट्ट, प्रभ साचे आप लगावणी। सिँघ प्रताप उठे झट्ट, कवण वेखे दामन दामनी। अन्दर कीता बन्द हट्ट, राम रामा रूप रमावणी। माया ममता पाई तन छट्ट, छुट्ट जाए तन मिटे तृष्ना तामनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां पूर कराए घर घर भावनी। पूर कराए घर घर आसा, आत्म तृखा बुझांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन भरवासा, दासी दासा आप अख्वांयदा। मण्डप माढ़ी पाए रासा, काया मण्डल इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्दर सद रक्खे वासा, आस प्यास बुझांयदा। अस्सू तिन्न सवा पंज, प्रभ ताज सीस टिकाया। ताज सीस जगत जगदीश, बीस इकीस होए सहाया। छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, दूसर कोई रहिण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतारां हाढ़ वीह सद आया। सतिजुग तेरी साची लिख्त, सोलां विद्या
विच दए लिखाईआ। सोलां विद्या एका धार, एका रसन चलाईआ। सत दीप नौ खण्ड इक्क प्यार, एका पल्ले नाम गंढ्ढ बंधाईआ। ना कोई दिसे नार दुहागण रंड, ब्रह्मण्ड ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग साचा गुरमुखां घर घर साचा जाए नाम आए वंड, प्रभ साची सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव रिहा छुपाईआ।
इक्की एक एकँकार, एका रूप समावणा। जगत मिटाए धुँदूकार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ावणा। सुहाए बंक दर द्वार, राउ रंक एका धाम सुहावणा। साचा हुक्म धुर फ़रमाण, पंचम आप अख्वावणा। सति सन्तोखी वरते कार, नाम अधार आप रखावणा। बीज बीजे अपर अपार, आपणी हथ्थीं बूटा लावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा कर्म कमावणा। इकीस इकीस इक्की इक्क अकल्लया। करे खेल हरि जगदीस, वसाए इक्क महल्लया। सम्मत सम्मती लहिणा देणा चुक्के विच बीस, कलिजुग अन्त परछावां ढलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चल्ले चाल इक्क अवल्लया। चाल अवल्लड़ी इक्क चलाए। करन करावणहारा, इक्क अकलड़ी जोत जगाए। खेल खिलाए खेलणहारा, धरत धवल सारी हलड़ी, ना कोई दिसे होर सहाए। गुरमुखां वखाए एका घर एका हरि, अगम्म अगम्मड़ी जोत जगाए। ना कोई मंगे पैसा धेला दमड़ी, रूपा सोना ना तन शृंगार कराए। पुत्तर धीआं ना कोई लोचे माता अंमड़ी, पिता पूत ना कोए तरसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन इच्छया भगत कराए। सतारां हाढ़ सम्मत इक्की, सतिजुग तेरी धार चलावणी। नौ खण्ड पृथ्वी बणाए लक्ख ग्यारां मुनी रिखी, साची सिक्खी आप सुहावणी। मस्तक लेख आपणी हथ्थीं जाए लिखी, लिखी रेख ना किसे मिटावणी। सतिजुग मंगी साची भिखी, प्रभ आपणी हथ्थीं झोली पावणी। सोहँ धारा रक्खीं तिक्खी, सस्सा होड़ा दोवें मुख निरगुण सरगुण रूप सुहावणी। सुखमन टेडी रक्खी, भीड़ी गली इक्क तकावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सन्त जनां साची सिख्या इक्क सिखावणी।
सच घर वसया आप, साचे रूप समाया। हरि हरि साचा शाहो भूप, साचा तख्त रिहा सुहाया। लक्ख चुरासी अन्ध कूप, निर्मल जोत ना जगाया। कलिजुग रैण अन्धेरी चारों कूट, दहि दिशा अन्धेरा छाया। तीर निराला रिहा छूट, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मा अगम्मड़ा रूप वटाया। तीर निराला शब्द
मुख, रसन कमान चलांयदा। जन भगतां मेटण आया दु:ख, मनमुखां नष्ट करांयदा। धरत मात तेरी सुफल कराए कुक्ख, गौड़ ब्रह्मण पूत सपूता लोकमात चरन छुहांयदा। उज्जल करे सतिजुग साचे मुख, मस्तक साची रेख लिखांयदा। गऊ ग़रीबां कटे भुक्ख, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर फिरांयदा। जन भगतां गेड़ कटाए गर्भवास उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। घर घर धूंए रहे धुक्ख, किसे ना मिले आत्म सुख, साचा मन्दिर काया अन्दर कोए ना मात वखांयदा। साधां सन्तां वधाई तृष्ना भुक्ख, अग्नी अग्न जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग मेटे भेख पखण्डा, सोहँ फड़या हथ्थ विच डण्डा, नौ खण्ड पृथ्वी पावे वंडा, वेख वखाए जेरज अंडां, वेख वखाए चारे वेद कुरान पुराण ज्ञान ध्यान जगत विद्या ब्रह्म विचार, ग्रन्थ पन्थ साचे फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, एका एकँकारा। एका एक शब्द जैकारा, धुरदरगाही लेख साचा लिख्या प्रगट होए नर निरँकारा, नानक गाई सृष्ट सबाई मिथ्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क चलाए साचा रथया। सतिजुग साचा रथ चलाए, साचा हरि रथवाहीआ। कलिजुग काला मथ वखाए, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। महिंमा जगत अकथ अकथ आप रखाए, कथनी अकथ कथ ना सके राईआ। मनमुखां जीवां धर्म राए दर सत्थ वछाए, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम लेखा सीआं साढे तिन्न हथ्थ वखाए, दूसर वस्त कोए नाल ना जाईआ। गुरमुख साचे सन्त सुहेले सिर दे कर हथ्थ रक्ख वखाए, साचे शब्द करे कुड़माईआ। त्रैलोकी नाथ सगला साथ आपणा आप निभाए, पारब्रह्म ब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, लोआं पुरीआं रिहा जणाईआ। लोआं पुरीआं शब्द हुलार देवणहार एकँकार। वेखे खेल विच संसार। ब्रह्मा ब्रह्म वेता रसना गाए, चारे वेदा भेव ना पाए, अछल अछेद वेद व्यासा बण लिखार। अठारां पुराण गाए सलोक इक्क लक्ख हज़ार सतारां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, लोकमात अन्तिम कलि विच संसारा। रसना गाया गौड़ ब्रह्मण साचा पूता, नाल रलाए शब्द साचा दूता, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। मेटे जूठ झूठा, जग सच सुच्च वरताईआ। मनमुखां फड़ाए हथ्थ खाली ठूठा, चारों दर रिहा फिराईआ। गुरमुख साचा सन्त सुहेला दर दवारिउँ जो गया रूठा, दरस अमोघ हरि वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे संग आप रखाईआ। आत्म संगी शब्द सुरंगी, नाद अनादी नाद वजाईआ। वज्जे तन सच्चा मृदंगी, नौ द्वारे वेखे लँघी, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। वड दाता सूरा सरबंगी, दिवस रैण अंगी संगी, आप आपणा संग निभाईआ। गुरसिख पिठ ना होवे नंगी, प्रभ बैठा सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवे वस्त जो दर आए मूंहों मंगी, ब्रह्म रूप समाईआ।
आत्म धारा इक्क वहाए अमृत साचा गंगी, शिव शंकर सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जगत जगदीश तेरी करी घर साचे कुड़माईआ। जगत जगदीश घर साचा पाया, त्रैलोक वज्जी वधाईआ। जीउ पिण्ड काचा मात तजाया, नाम दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। ग़रीब निवाज़ा दर्शन पाया, सगली चिन्त मिटाईआ। हरिजन जन हरि तेरा साजन साजा, अग्गे बैठा दोवें भुजा उठाईआ। चतुर्भुज हरि रक्खे लाजा, भेखाधारी भेख वटाईआ। प्रगट होए देस माझा, सम्मत सम्मती रिहा मिटाईआ। हरिजन जन हरि तेरी रक्खे लाजा, आप कराए तेरा काजा, साची सेवा रिहा कमाईआ। मनमुख जीवां विकार हँकार काया डोली देवे दाजा, अन्तिम एका धक्का लाईआ। कलिजुग मातलोक विच्चों जाए भाजा, धुरदरगाहों आए भाजा, संग मुहम्मद मुख छुपाईआ। सतिजुग साचा धुरदरगाहों आए भागा, दोए जोड़ प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। धरतमात दूर दुराडी उठ उठ मारे आवाज़ा, आ सपूता साची गोद मैं आपणी आप सुहाईआ। भगत जनां दी रक्खे लाजा, सोहँ मुम्मा साचा सीर पिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत तेरां तेरी बन्न्हे धार, अस्सू तिन्न दिवस विचार, बीस बीसे होए जगत जैकार, इक्क इकीसे सारी सृष्ट एका इष्ट एका दृष्ट एका रूप समाईआ। एका रूप रंग रंगावणा। काया साची चोली, शब्द घोड़े तंग कसावणा। चार कुन्ट दहि दिशा वेख वखावणा। जन भगतां पूर कराए भावना। लहिणा देणा पिछला लेख चुकावणा। सम्मत सतारां साचा वेख, गुरमुख साचे संग निभावणा। सम्मत पन्दरां धारे भेख, तट्ट तीर्थांं खिच वखावणा। सम्मत सोलां लाए मेख, दर दर घर घर हाहाकार करावणा। सम्मत सतारां रिहा वेख, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ राज राजानां शाह सुल्तानां एका आसण विछावणा। सम्मत अठारां ना कोई दिसे औलीए पीर शेख़, सेठ सिठान विच जहान कोई रहिण ना पावणा। सम्मत उन्नी सन्त सुहेले जाए चुणी, कलिजुग मिटदी जाए रेख, बीस बीसे उपजे राग साची धुनी, मिले मेल हरि जगदीस। जोती जोत सरूप हरि, इक्क इकीसा हरि जगदीसा छत्र झुलाए साचे सीस। रथ रथवाही बण के आया, सृष्ट सबाई हरि रघुनाथ। दो जहानां खेल आपणे हथ्थ रखाया, प्रगट होए त्रिलोकी नाथ। भगतां जनां हरि रिहा जगाया, लहिणा आपणा मूल चुकाए मस्तक लिख्या धुर धुर माथ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, जुग जुग आप निभाए आपणा साथ।
रथ रथवाही ठाकर दाता, सर्बकला भरपूरा। ज्ञानी शब्दी ब्रह्म ज्ञाता, सद सद हाज़र हज़ूरा। जन भगतां रक्खे उत्तम ज़ाता, शब्द रखाए साची तूरा। प्रगट होए कमलापाता, कलिजुग कूड़ मिटाए कूड़ा। मिटे रैण अन्धेरी राता, माया ममता
जूठी झूठी मिटे धूढ़ा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वाता, करे प्रकाश दीवा बाती साची जोती नूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेद व्यासा लेख लिखाया करे कराए पूरा। ब्रह्म गौड़ गौड़ सपूत, जोती मात जणाईआ। गोद उठाया साचा पूत, शब्दी नाउँ रखाईआ। सोहँ धागा साचा सूत, हथ्थीं गाना बन्न्ह वखाईआ। लोआं पुरीआं फेर फिराए साचा दूत, साचा हुक्म जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग वक्त सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त आया, हरि जोती नूर उपांयदा। भगत सुहेले साचे सन्त रिहा जगाया, राम राम आप अख्वांयदा। शाह भबीखण अन्त कलि ना मिले सज़ाया, जुग त्रेता पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, माँ प्यो बेटा अख्वांयदा। मात पित हरि जगदीश्र, सृष्ट सबाई उपाया। आपे जोगी मुनी मुनीश्र, तपी तपीश्र रिख मुन आप अख्वाया। संग रखाए सवा रत्ती मस्तक टिक्का साचा केसर, नाम तिलक त्रिसूल धार लगाया। अन्तिम वेला जगत थनेसर, थिर घर रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जिज्ञासू वेखण आया। इक्क नरेल नारद मुन, ब्रह्मा पूत उठांयदा। भगत सुहेले साचे चुण, सोए मात जगांयदा। देवणहारा साचा गुण, आपणा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द अनादी साची धुन आपणे हथ्थ रखांयदा। नाद धुन तन काया मन्दिर, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। बजर कपाटी लाया जन्दर, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। रैण अन्धेरी डूँघी कन्दर, दीपक जोत दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आत्म वर, नेत्र नैणी दरस दिखाईआ। दर्शन नैण साचे घर, जगत तृष्ना बुझाईआ। हरि चरन बहिण साचा वर, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश दर बैठे सीस झुकाईआ। भगत जनां हरि दर दरवेश, लोकमात आवे जावे फेरा पाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी सदा आदेस, वेस अवेसा अनन अनेका आप कराईआ। ना कोई जाणे धारी केसा, मूंड मुंडाया सूझ ना पाईआ। हरिजन साचे विच प्रवेशा, शब्द धार इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां दस तीस, तीजी अस्सू थित लिखाईआ। अस्सू तिन्न साढे दस दासा दास आया। करे खेल बीस बीस, भेव किसे ना पाया। नौ खण्ड पृथ्वी चरन हेठ झस्स, लोआं पुरीआं पार कराया। आप आपणे घर रिहा वस, महल्ल अटल इक्क रखाया। हरिजन साचे राह साचा रिहा दस्स, चार वरन साची सरन इक्क सरनाया। अन्तिम मेला होणा नस्स नस्स, शब्द तीर चलाए कस कस, भरमां डेरा देवे ढाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे भगती वर, साची सेवा रिहा लगाया। भगत भगवन्त साचा मीत, दयानिध अख्वांयदा। एका राग सुणाए साचा गीत, कारज सिद्ध करांयदा। काया
करे पतित पुनीत, आप आपणी बणत बणांयदा। नेत्र दर्शन सीतल सीत, सांतक रूप समांयदा। आपे वसे आत्म चीत, चित वित ना कोई ठगोरी पांयदा। सदी बीसवीं रही बीत, बीस बीसा हरि अख्वांयदा। ना कोई हस्त शाह कीट, माया चक्की रही पीस, कलिजुग साचा पीसण पांयदा। माया ममता कौड़े रीठ, ना कोई चाढ़्हे काया चोली रंग मजीठ, रंगण नाम ना कोई रंगांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी भगवान बीठला बीठ, जोत सरूपी सदा अनडीठ, अनडिठा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे चरन प्रीती दर सो जन सरन सरनाई आंयदा।
३ अस्सू २०१३ बिक्रमी दिल्ली राष्ट्रपती भवन विच शब्द उचारया
अस्सू तिन्न साढे दस अन्दर वड़या, सर्बकला भरपूरा। राष्ट्रपति तुट्टा यति शब्द सरूपी जाए फड़या, वेखे खेल नूरी नूरा। जगत विकारा माया ममता मथया, हरि हरि नाता दूरन दूरा। लोकमात अग्गे होए ना अड़या, शब्द खण्डा करे चूर चूरा। आत्म अक्खर ना पढ़या, अमृत मिल्या ना सति सरोवरा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द लेखा रिहा भेज, अन्तिम छड्डणी फूलां सेज, जोत जाति जाए जड़या। फूलन सेज जाए छुट्ट, ना रहे रुत्त बसन्ता। भाग भागनी गए निखुट्ट, मेल विछोड़ा साचे कन्ता। अन्तिम पैणी दर द्वारे लुट्ट, मिले ना हाथी घोड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे बैठे रथ जगत रथया। मुख छुपाया मस्तक लेख अपारा, आप आपणा पर्दा पाया। भरमी भरम न्यारा, लेखा जाणे अस्थूल जड़्ह दा। अगम्म रूप अपारा, शब्द सरूपी आपे फड़दा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिरा, माया ममता विच ना सड़दा। जोत सरूपी हरि निरँकारा, तोड़े माण किला हँकारी गढ़्ह दा। खेले खेल विच संसारा, दस्म द्वारी साचे मन्दिर हरिभगत सुहेले आपे वड़दा। एका एक एकँकारा, काली धार वहे वहिण जूठे झूठे हड़्ह दा। सच सुच्च ना कोई वरतारा, हरिजन साचा एका अक्खर पढ़दा। दो जहानी उतरे पारा, लेखा चुक्के सीस धड़ दा। अन्तिम मेला जमन किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अगम्म अगम्म अपारा।