पुस्तकालयभाग ६

३ असू २०१३ डा० रूप लाल बत्तरे नाल बचन होए दिल्ली

निर्मल जिया आप करे, आपणी किरपा धार। दीपक देवे इक्क दीआ, जोती नूर अपार। आत्म बीज बीजे शब्द बीआ, फल लाए काया डाल्ह। नाम निधान गुरमुख विरले मात पिया, तोड़े जगत जंजाल। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग

जोती भेख धर, जन भगतां होए आप दलाल। जगत दलाल भगत वणजारा, शब्द हट्ट खुल्हांयदा। काया मन्दिर वेखे तीर्थ पार किनारा, अमृत आत्म ताल सुहांयदा। काया माटी शब्द वजाए सच नगारा, ताल आपणे हथ्थ रखांयदा। करे प्रकाश एका एक एकँकारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। नाद धुन उपजे सुणाए राग हरि सुणनेहारा, मुन सुन तोड़ तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, भगत भगती मार्ग लांयदा। भगत भगवन्त सन्त कन्त एका सच हंढाईआ। दर घर साचे आप बणाए साची बणत, शब्द सिँघासण फूलन सेजा, दस्म द्वारी साचे अन्दर आप विछाईआ। जोत निरँजण शब्द सुनेहड़ा भेजा, हरिजन साचे मात जगाईआ। हथ्थ फड़ाए नाम शस्त्र नेजा, पंजां चोरां रिहा डराईआ। नैण खुल्हाए आपे तीजा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। हरिभगतां करे आपे रीझा, तन शब्द शृंगार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग जोती जामा भेख धर, वेख वखाए सृष्ट दृष्ट इष्ट इष्ट कवण रघुराईआ। अस्तक नास्तक दोवें धार, जुग जुग मात चलांयदा। हरि का रूप अगम्म, भेव अपारया। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, दिस किसे ना आ रिहा। पवण स्वासी ना कोई लए दम, पंच तत्त ना संग रला रिहा। नेत्र नीर ना दिसे छम्म छम्म, बस्त्र शस्त्र ना कोई लटका रिहा। ना मरे ना पए जम्म, साचे धाम सुहा रिहा। आपे जाणे आपणा कम्म, करन करावणहार आप अख्वा रिहा। आपे राम रमईआ राम, राम रामा आप अख्वा रिहा। आपे गगन पतालां देवे थम्म, लोआं पुरीआं आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे आपणे घर, जोती नूर उपा रिहा। जोती नूर हरि भगवान, दिवस रैण सवाईआ। शब्द रक्खे इक्क निशान, जुग जुग मात झुलाईआ। जिस जन किरपा कर देवे साचा दान, आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म बख्शे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। दरस अमोघा देवे जिया दान, धुर संजोगा मेल मिलाईआ। रसना रस ना कोई भोगा, आत्म रस निझर धार इक्क वहाईआ। ना कोई राग सुणाए जगत सलोका, पढ़ पढ़ ना कोए वखान कराईआ। आत्म अन्तर एका एक सच्चा गुर मन्त्र, पंच रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे आपणे वसया घर, जोती नूर कराईआ। जोती नूर हरि अगम्मा, अगम्मा धाम सुहांयदा। निरगुण रूप नर आकार, निज घर वास रखांयदा। सरगुण रूप विच संसार, हरि आपणी बणत बणांयदा। गुरमुख साचे सन्त सुहेले मीत मुरार, आपणी गणत गिणांयदा। आपणा बख्शे चरन प्यार, साची रीत वखांयदा। देवे शब्द नाम धुन सच्ची धुन्कार, काया मन्दिर मसीत गुरुदुआरा इक्क जणांयदा। गुण अवगुण प्रभ रिहा विचार, मीत मीता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, हरिजन सोए आप जगांयदा। सो जन उधरे पार, जिस जन जोत जगाईआ। साची जोत कर अकार, शब्द धार वहाईआ। शब्द धार अपर अपार, बजर कपाट खुल्हाईआ। बजर

कपाटी औखा घाट, आपे आप चढ़ाईआ। इक्क वखाए साचा हाट, सतो गुण सति वस्तू विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां मस्तक लेख लिखाए लिलाट, लिखणहार आप अख्वाईआ। नाम जोती काया धर, साचा शब्द जणांयदा। इक्क वखाए साचा सर, अमृत आत्म सच सरोवर तीर्थ इशनान करांयदा। जगत चुकाए झूठा डर, साचे मार्ग लांयदा। जिया दान भगती देवे वर, सारंगधर भगवान बीठला आप अख्वांयदा। आप आपणे जिहा कर, रूप अनूपा विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आप कराए आपणे मेले, आपणा शब्द जणांयदा। हरि मूर्त अकाल, जोती नूर सवाईआ। जोती नूर दीन दयाल, दिस किसे ना आईआ। आपणी आप करे प्रितपाल, आपणे रंग समाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, आपणी बणत बणाईआ। जोती सुत उपाया शब्द रखाया साचा लाल, हरि आपणी गोद उठाईआ। त्रैलोकां बणाया आप दलाल, ब्रह्मण्ड विच टिकाईआ। खोजन खोज खोज जुग जुग थक्के भाल, हरि शब्द हथ्थ ना आईआ। पुरख अबिनाशी आपे चले अवल्लड़ी चाल, आप आपणा रूप मात वटाईआ। आपे मार शब्द उछाल, पंज तत्त रसना बाहर कढाईआ। सृष्ट बणाए जगत दलाल, रसना गा गा तरे लुकाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, अकाल अकाला दोवें राह चलाईआ। हरि शब्द अनमुल्लड़ा लाल, हरि दर रक्खया आप संभाल, सभ घट में आप टिकाईआ।

मानस जन्म पाया, वज्जी मात वधाईआ। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, लक्ख चुरासी होई कुड़माईआ। साचा धर्म आप रखाया, भरमे भुल्ली सर्ब लुकाईआ। गुर गोबिन्द हरि हरि हरि नरायण नरायण जिस जन रसना गाया, कटे जम की फाहीआ। आप आपणी शरन लगाया, मस्तक टिक्का लाहे लग्गी काली छाहीआ। जिस जन हो प्रतक्ख दरस दिखाया, कर्म कुकर्म एका रंग समाईआ। अन्त अन्त हरि लए रक्ख, आप आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां लहिणा देणा पिछला रिहा मूल चुकाईआ। बैठत बैठत जग गए, चार चुफेरे संगी यार। बैठत बैठत बैठत हँकार हँगता तन झूठी चोली रंग गए, ना मिल्या मीत मुरार। बैठत बैठत बैठत तपी तपीश्रां बरस महीने लँघ गए, ना होया मात अधार। गुरमुख साचे सन्त सुहेले अन्तिम वेले संग गए, दोए जोड़ करन निमस्कार। हरि हिरदे अन्दर वस जाए, जगत विकारा विच्चों नस्स जाए, साचे अन्दर नर हरि साचा बहि बहि हस्स जाए, देवे दरस अपार। अमृत आत्म मेघ सीतल धारा वस जाए, काया करे ठण्ढी ठार। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आत्म खोल्हे

बन्द किवाड़। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, आपणी रीत चलाईआ। सृष्ट सबाई चलाए रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी आपे रिहा मथ्था, आप आपणी रचन रचाईआ। जीवां जन्तां आत्म अन्दर पाई बैठा नत्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस जन किरपा कर आपणी कथा सुणाए अकथ, साचा मार्ग रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा रिहा कर्म कमाईआ। जन्म कर्म हथ्थ करतार, करन करावणहारा। ना कोई जाणे जीव जन्त गंवार, प्रभ खेल खिलाए खिलावणहारा। लक्ख चुरासी मात विहार, उपजावे मिटावे मिटावणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिखे लिख्या लेख धुर, घर मन्दिर लेख अपारा। लिख्या मन्दिर मस्तक लेखा, आपे आप लिखांयदा। जीव जन्त रिहा भरम भुलेखा, भरम ना कोए चुकांयदा। धुर दी बाण लग्गी मेखा, ना कोई वेख वखांयदा। जिस नेत्र लोचन नैण साचे पेखा, दृष्ट इष्ट खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राह चलांयदा। सच भूप हरि साचा राजा, सच तख्त सुहांयदा। उप्पर बैठ ग़रीब निवाज़ा, लेखा लिख्त लिखांयदा। शब्द सरूपी मारे आवाज़ा, पवण पवणी सेव लगांयदा। सीस ना दिसे कोए ताजा, साचा ताज इक्क सुहांयदा। अन्तिम रक्खणहारा लाजा, कवण घर वसांयदा। कवण करे गुरमुखां काजा, सुरती नारी आप प्रनांयदा। कवण द्वारे वज्जे वाजा, अनहद राग सुणांयदा। कँवल द्वारे फिरे भागा, सन्त सुहेले गोद उठांयदा। कवण निरँकारे इक्क कराए साचा हाजा, मक्का काअबा आप वखांयदा। मेल मिलाए दो दो आबा, सूरज चन्द ना झल्ले ताबा, तारा मण्डल मुख शरमांयदा। शब्द घोड़ा हरि चरन रकाबा, अमृत धार वहाए कँवल नाभा, साचा सीर मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, हर घट अन्दर वेखे दर, नौ दर खोज खुजांयदा। नौ दर माया खेल है, वरते विच संसार। दस्म द्वारी घर नवेल है, वसे एका एकँकार। सृष्ट सबाई सज्जण सुहेल है, दिवस रैण सुणे पुकार। जिस जन जोत निरँजण चाढ़्हे साचा तेल है, मिले मेला कन्त भतार। गुर शब्दी पवणी साची वेल है, देवे नाम भण्डार। अचरज पारब्रह्म ब्रह्म खेल है, मेल विछोड़े विछड़े मेले मेल मेलणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर वेखे सच घर, कवण खोल्हे कवण रक्खे बन्द किवाड़। बन्द किवाड़ा काया हट्ट, गुरमुखां मात खुल्हांयदा। जीव जन्त फिर फिर थक्के तीर्थ तट्ट, अट्ठ सट्ठ ना कोई वखांयदा। जोत ज्वाला जगे लट लट, आदि शक्त आदि भवानी नूर नुरानी ना कोई तन उपांयदा। दुरमति मैल ना देवे कट्ट, शब्द ना लाए साची हट, पंच शैतानी ना कोए मिटांयदा। भरमा ढाहे ना दूजी वट, दूई द्वैती ना मेटे फट, जोती जोत सरूप हरि, सभ घट अन्दर वेखे घर, कवण बन्द कवण खुल्हांयदा। साचा मन्दिर काया खेड़ा, प्रभ साचे आप वसाया। अन्दर बहि बहि करे निबेड़ा, राए धर्म चित्रगुप्त

आपणे संग रखाया। काल महांकाल मंगे मंग, प्रभ साचे हुक्म जणाया। लाड़ी मौत वजाए दर दर घर घर मृदंग, जो घड़या सो भन्न वखाया। गुरमुख विरले काया चोली चढ़या रंग, जिस जन प्रभ आपणा लड़ फड़ाया। दर दुआरा पार जाए लँघ, अग्गे ना सके कोई अटकाया। जोत सरूपी होए संग, शब्दी पहरेदार अख्वाया। शब्द सिँघासण वेखे इक्क पलँघ, पुरख अबिनाशी आपणी हथ्थीं आपे डाहया। उप्पर विछाया लाल रंग, लच्छमी चरन झस्सण लाया। चतुर्भुज सूरा सरबंग, सांगो पांग सेज हंढाया। सर्ब जीआं सदा अंग संग, विसर कदे ना जाया। आपे कटे जगत माया तृष्ना भुक्ख नंग, नाम वस्त झोली पाया। दर द्वारे जो जन मंगे साची मंग, प्रभ देवे देवणहार अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम अन्त तेरा खेल वेखण आया। मन चैंचल चतुराई, किसे ना जाणया। हरि रचना आप बणाई, नाल रलाई बुध मति सुघड़ स्याणया। तिन्नां साचा मेल मिलाई, पंचां तत्तां आख वखाणया। तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाई, बहत्तर नाड़ी तणयां ताणया। मन इच्छया आप कराई, साचा रूप वखाणया। जोती जोत सरूप हरि, पंचां तत्तां पाई भिच्छया, पंचां रिड़के वांग मधाणया। हरि डोरी शब्द अपार, आत्म परमात्म पाईआ। ना कोई वेखे विच संसार, दिस किसे ना आईआ। आप लाए धुन सच्ची धुन्कार, खिच्चे वाहो दाहीआ। सर्ब जीआं रिहा सुण पुकार, सुणनेहार आप अख्वाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर, रूप अनूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि एका रंग समाईआ।

हरि नामा हरि दान है, उत्तम विच संसार। लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास चामा, जोत जगाए अगम्म अपार। काया वजाए सच दमामा, उपजे धुन सच्ची धुन्कार। मिटे रैण अन्धेरी शामा, आकाश प्रकाश अपर अपार। एका देवे साचा दामा, दो जहानी पावे सार। मिले मेल रमईआ रामा, गोपी काहना कृष्न मुरार। अमृत प्याए साचा जामा, दिवस रैण रहे ख़ुमार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंगे रंग इक्क अपार। नाम दात वस्त अमोल, गुरमुख विरले पाईआ। आपे तोलणहारा तोल, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। तन नगारा वज्जे ढोल, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। नौ द्वारे कढ्ढे पोल, दसवें बूझ बुझाईआ। दस्म द्वारी कुण्डा खोल्ह, घर मन्दिर इक्क वखाईआ। शब्द डण्डा फड़े हथ्थ अडोल, हरिजन डोल कदे ना जाईआ। पंचम मीता पए बोल, काया मन्दिर अन्दर साचा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, साचा नाम देवे वर, मेला साचे माहीआ। नाम धारा वक्खरी कल, आपणी आप चलाईआ। पुरख अबिनाशी हरि प्रबल, जुग जुग भेख वटाईआ। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल, थल जल विच समाईआ। साचे

मन्दिर दीपक रिहा बल, कोटन कोट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द धारा इक्क छुहाईआ। शब्द धार वहे गंग, आत्म नाल सुहांयदा। वज्जे नाम सच्चा मृदंग, काल जंजाल तुड़ांयदा। नौ द्वारे जो जन पार जाए लँघ, हरि साचा दया कमांयदा। आपे होए अंग संग, सोहँ खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। पंच विकारा भन्ने काची वंग, दूसर कोई दिस ना आंयदा। शब्द घोड़े कसे तंग, शाह सवार नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, आत्म दर पूरी करे मंग, नाम भिच्छया साची पांयदा।

आदि पुरख आदि शक्त, आदि जुगादि समाईआ। ना कोई बूंद ना कोई रक्त, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई दिसाईआ। पंचम पंचां ना कोई दिसे कटक, ना कोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर उपाईआ। आदि पुरख अपरम्परा, अकल कला भरपूर। आपणा खेल आप वरछत्रा, नूर नुरानी नूरो नूर। आप बणाए आपणी बणतरा, ना कोई बाडी लाए मज़दूर। आप आपणा घर वसन्तरा, नूर नुरानी नूरो नूर। आप बणाए आपणा बणतरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे नेड़ा दूर। आदि पुरख अगम्म, अगम्म अगम्म समाया। अगम्म अगम्मो पए जम्म, जोती नूर कराया। जोती नूर देवे दम, शब्दी सच उपाया। शब्द सपूता पए जम्म, ब्रह्मण्डी विच समाया। गगन पतालां देवे थम्म्ह, दिस किसे ना आया। आप आपणे जाणे कम्म, आप आपणे रंग समाया। आदि पुरख अनादया। एका एक इकल्ला, सद वसे विच ब्रह्मादया। धाम सुहाए सच महलया, शब्द जणाए बोध अगाध्या। सद वसे जल थला, आपणा आप अराध्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंक उपाईआ। आप आपणा अंक उपाया, नाउँ नर निरंकारया। शब्द डंक इक्क वजाया, धुनी नाद अपर अपारया। द्वार बंक इक्क सुहाया, सति पुरख निरंजन अपर अपारया। राउ रंक ना कोई वखाया, राज राजाना शाह सुल्ताना कोई दिस ना आ रिहा। दर दरबान ना कोई रखाया, निर्मल जोत अकार करा रिहा। अन्ध अन्धेर दिस ना आया, वरन गोत ना रूप वटा रिहा। एका रंग रंगाया, शब्द चोट इक्क लगा रिहा। ना कोई दिसे कोटी कोटन कोट, कोटी कोटां विच आप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ आप रखा रिहा। आप आपणी जोत जगाए, आत्म करे विचारा। पुरख अबिनाशी वेख वखाए, केहड़ी बन्न्हे आपणी धारा। आपणा लेखा आपे आप लिखाए, दूसर किसे दिस ना आए, ब्रह्मा वेता भेव ना पाए, नाउँ रखाए इक्क निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, करे सर्ब पसारा। हरि रूप नाउँ निरँकार है, हरि हरि रंग समाया। आपे

वड्डा शाहो भूप है, ग़रीब निमाणा आप अख्वाया। आपे वसया अन्ध कूप है, आपे सति प्रकाश कराया। आपे देवे जोती साची तूर है, नाम सुगंधी इक्क रखाया। आपे वसया दहि दिशा चारे कूट है, आपे आपणा मुख छुपाया। आपे हर घट रिहा झूट है, आप आपणा राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण एका कूट, आपणा धाम सुहाया। एका कूटे इक्क महल्ला, वसे नर निरंकारया। शब्द रक्खे हथ्थ विच भल्ला, आपे होए पहरेदारया। पवणी जोती शब्दी आपे रला, त्रैगुण माया ना तत्त विचारया। सदा सदा सदा अलेप निरलेप वसे इकल्ला, काया खेत ना कोई रचा ल्या। आपे भाग लगाए आपणे डाला, अमृत फल आपणा आप उगा ल्या। आपे करे वल छला, वल छलधारी आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाउँ निरँकार अपर अपार वरन गोत वसे बाहर, इक्क सुहाए बंक द्वार, चार दिवार ना कोई रखा ल्या। चार दिवार ना कोई दरवाज़ा, प्रभ जोत जगांयदा। जोत सरूपी आप बिराजा, आप आपणा पलँघ विछांयदा। आप सुहाए सीस आपणे ताजा, आपणे मस्तक आपे टिक्का लांयदा। आपे रक्खे आपणी लाजा, दूसर कोई ना संग रखांयदा। आपे चढ़े साचा ताजा, डोरी आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे पाए जुग जुग भाजा, आप आपणे विच समांयदा। आपे मारे आप अवाज़ा, आप आपणा आप उठांयदा। आप आपणा रच्चया काजा, आप आपणा काज रचांयदा। शब्द प्रगटाए जोत जगाए नाल रखाया वाजा, अनहद साज वज्जे वाजा, सुणे सुणाए ग़रीब निवाज़ा, साचा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूरो नूर कर, सर्बकला भरपूर दर, नर निरँकार आप अख्वांयदा। निरँकार निरवैर निज घर आप समाया। घर साचे कदे ना वरते कहर, एका रंग रंगाया। दयाल दयाल दयाल कृपाल सद रक्खे मेहर, मेहरवान आप अख्वाया। इक्क चलाए साची लहर, नाम उछाल इक्क लगाया। आपे करे घर आपणे साची सैर, दिवस रैण ना कोई रखाया। ना कोई आवे ऐर गैर, सूरज चन्द कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, हड्ड मास नाड़ी ना कोई दिसे बन्द ना कोई काया घाड़न घड़ाया। निरँकार निरगुण रूप है, निरगुण हरि रघुराए। आपे आप सति सरूप है, सति सतिवादी आप अख्वाए। प्रभ हथ्थ वड्याईआ, जुग जुग करदा आए। जुग जुग आपणी बणत बणाईआ, जन भगत मात उपाए। जन भगतां सेवा लाईआ, पूर्ब लहिणा झोली पाए। जो जन रसना गाईआ, नेत्र नैणा दर्शन पाए। नेत्र नैणा दरस दिखाईआ, जीवां जन्तां भार वंडाए। जीवां जन्तां भार वंडाईआ, साधां सन्तां मिले गल लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत हरिभगती मार्ग लाए। कर्म चन्द नरायण गांधी, प्रभ आपणी दया कमाईआ। भारत खण्ड कलिजुग रैण अन्धेरी वगे आंधी, निर्मल रूप वखाईआ। जीव जन्त गऊ

ग़रीब निमाणे जगत फिरंगीआं होए बांधी, आपे लए छुडाईआ। ना कोई रक्खे सोना रूपा चांदी, तन मन आपणा भेंट चढ़ाईआ। दिवस रैण आत्मा रो रो गांदी, प्रभ किरपा कर हरि रघुराईआ। हरिभगती भगत जनां दी दुष्ट दुराचारां आप बख्शांदी, दोए जोड़ सीस झुकांदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सेवा इक्क लगाईआ। सेवा लाई सेवादार, हरिभगती कर्म पछानया। प्रगट होया विच संसार, आपणा आप जाणया। मिली वस्त इक्क अपार, तुट्टा माण ताणया। छड्डया घर राज दरबार, मेल विछोड़ा हाणी हाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा दित्ता वर, भारत खण्डी पाई वंडी, जगत जुदाई साची डण्डी, एका मन्नया प्रभू भाणया। प्रभ भाणा मन्न, दिवस रैण सेव कमांयदा। उपजे शब्द धुन साचे कन्न, हरि साचा आप सुणांयदा। गऊ ग़रीबां बेड़ा बन्न, ऊँचां नीचां मगर लांयदा। छड्डया वसेरा छप्परी छन्न, डेरा हरि हरि चरन टिकांयदा। लोकमात चढ़या साचा चन्न, हरि साचा आप चढ़ांयदा। अन्तिम झूठी माटी होणी खंन खंन, धर्म राए ना दित्ता डन्न, पुरी इन्द्र शब्द मिलांयदा। पुरख अबिनाशी बेड़ा ल्या बन्न, एका राग सुणाया कन्न, लोकमात जन्म दवांयदा। लोकमात प्रभ जन्म दवाया, साची बणत बणाईआ। अठारां माघ देह छुडाया, साची रचन रचाईआ। आप आपणा नेहुं लगाया, साची सेव कमाईआ। आत्म अमृत पीव साचा मींह बरसाया, मेघ माला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत ज्वाला इक्क वखाईआ। अठारां माघ देह तज्ज। सच सिँघासण चढ़या भज्ज। प्रभ अबिनाशी पड़दा ल्या कज्ज। दर द्वारे अमृत पीता रज्ज। धुरदरगाही एका करे शब्द जणाई, मातलोक विच जाणा सज। शब्द घोड़ा जोती जोड़ा आप आपणी देही तज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे खोल्हे तेरा दर, तेरे पड़दे लए कज्ज। काया माटी झूठी खेह, अन्तिम खाक रुलाईआ। चरन कँवल प्रभ लग्गा नेह, सच प्रीत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इन्द इन्द्रासन शब्द सिँघासण, वेख वखाए पृथ्वी आकाशन, साचे घोड़े जोती जोड़े मेल मिलाईआ।

हरि भण्डार अतोल, सदा सदा रखांयदा। दर दरवाज़ा एका खोल्ह, जन भगतां झोली पांयदा। मन्दिर अन्दर साचे बोल, शब्द मृदंग वजांयदा। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, आपणा रंग वखांयदा। निज घर वासी सदा वसे कोल, कलिजुग जीआं दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया खेत्र रिहा मौल, तन मन हरा करांयदा। भगत भण्डारी हरि दातार, देवे जिया दाना। जगत संसारी नर निरँकार, खेले खेल महाना। हरिजन मंगे दर बण भिखार,

आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। मांगत मंगे एका वार, गुर पूरा साचा बन्न्हे हथ्थीं गाना। तन करे सोलां शृंगार, साचा मेला साचे काहना। लज पति रक्खे विच संसार, पार कराए दो जहानां। अन्तिम वेले पावे सार, आपे होए बीना दाना। आप सुहाए बंक द्वार, शब्द जणाए सच तराना। मेल मिलाए एका एकँकार, निरगुण सरगुण लेख महाना। सरगुण साखत बंन्हे धार, निरगुण रूप वटाना। दोहां मेला इक्क द्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच मिलाना। शब्द निशान सति है, झुल्ले विच जहान। सृष्ट सबाई दे समझावे मति है, भरमे भुल्ले ना जीव नादान। इक्क रखाए धीरज यति है, धुरदरगाही मारे साचा बाण। नाम दिसे साचा रथ है, आदि अन्त इक्क भगवान। सर्बकला आपे समरथ है, सृष्ट सबाई करे पछाण। कलिजुग माया लक्ख चुरासी पाई नत्थ है, ना कोई करे किसे कल्याण। साध सन्त माया ममता रही मथ है, दर दर घर घर रसना करन विख्यान। हरि महिंमा जगत अकथ है, कथनी कथे ना विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होवे विच जहान। पुरख अबिनाशी जामा पाया, जोती नूर जगाईआ। एका एक आप अख्वाया, त्रेता तृप्त कराईआ। कृष्ना काहना भेव ना राया, अर्जन रथ रथवाहीआ। अठारां ध्याए शब्द जणाया, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। चार वेदां भेव ना पाया, पुराण अठारां रहे गाईआ। वेद व्यासे लेख लिखाया, लक्ख इक्क हज़ार सतारां सलोक बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेख वटाईआ। भेखाधारी भेख धरे, जुग जुग बणत बणांयदा। सृष्ट सबाई आपे वरे, आपे परे हटांयदा। धरनी धर धरती धवल जोत एका घरे, एका घर वसांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी आवे डरे, सत्तां दीपां आप हिलांयदा। ब्रह्मा शिव द्वार खड़्हे, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। सुरपति राजा करोड़ तेतीसा मंगे दान हरि हरे, हरि हरि झोली आप भरांयदा। कलिजुग काला काला रूप मात धरे, ना कोए किसे मिटांयदा। प्रगट होए निहकलंक अवतार नरे, शब्द खण्डा हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी पावे वंड, मेट मिटाए भेख पखण्ड, हथ्थ फड़े शब्द डण्डा, साचा नाउँ रखांयदा। शब्द डण्डा हरि बलकार, आपणे हथ्थ उठांयदा। रसन कमान तेज कटार, शब्दी शब्द इक्क रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, ना कोई किसे बचांयदा। लक्ख चुरासी आई हार, सृष्ट सबाई होए ख्वार, प्रभ साची बणत बणांयदा। राए धर्म दोए जोड़ पुरख अबिनाशी अग्गे करे पुकार, अठाई कुण्डां बूहा लांहयदा। लाड़ी मौत करे शृंगार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, मातलोकी राह तकांयदा। धरतमात रो रो रही धाहां मार, कलिजुग जीवां माया लुट्टया, घर घर दर दर गऊ ग़रीबां कुट्ठया, चुक्कया ना जाए अन्तिम भार। ग़रीब निवाज़ा क्यों बैठा रुट्ठया, सुणी जाए मैथों पुकार। पुरख अबिनाशी एका तुट्ठया, प्रगट होए

विच संसार। राज राजानां शाह सुल्तानां लुकया रहिण ना देवे गुट्ठया, करे खेल अपर अपार। हथ्थ फड़ाए खाली ठूठया, ईसा मूसा रोवण धाहां मार। संग मुहम्मद होया झूठया, अल्ला राणी होए ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरी धार, सृष्ट सबाई रिहा विचार। अस्सू तिन्न दिवस विचार। पाया फेरा दिल्ली दरबार। आपणी खेल आपे खेले, जगत खिलावणहार। प्रभ अबिनाशी किसे ना दिसे, आत्म अन्ध अंध्यार। जिस जन किरपा कर पाए साचे हिसे, देवे शब्द अधार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्वी शब्द सरूपी कराए जै जै जैकार। जै जै जैकार कराए, हरि हरि भगवानीआ। आदि अन्त एकँकार, जुग जुग जाणे आपणी कार विच जहानया। माया पाए बेअन्त, गुणवन्ता गुण निधानया। गुण अवगुण कर्म कुकर्म रिहा विचार, साधां सन्तां होए अन्त, ना कोई दिसे धर्म निशानया। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणे भाणया। साधां सन्तां होया अन्त है। ना कोई दिसे धर्म द्वार, माया पाई सृष्ट बेअन्त है। जूठा झूठा धुँदूकार, सच दिसे ना कोई सुगंधता है। लेखा लिख्या हरि करतार, शब्द निशाना अपर अपार, सत्तां दीपां लेख लिखाए ना कोई मेटे मेटत है। सम्मत बीस रहिणा ख़बरदार, चढ़े चढ़ाए दिल्ली दरबार, नौ खण्ड पृथ्वी मेला एका कन्त है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे खेल बेअन्त है। राष्ट्रपति जोग रखीशर, आत्म ब्रह्म जणाईआ। भगती भगत भुगत सच्चा तपीश्र, आत्म तृप्त कराईआ। मिले मेल जगत जुगीशर, साचा सीस ताज भेंट चढ़ाईआ। मस्तक टिक्का लाए केसर, सवा रत्ती नाल रखाईआ। जुग जुग विछड़या विच थनेसर, अन्तिम कलिजुग मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, आप आपणा रिहा छुपाईआ। जुग जुग विछड़े मेल मिलावणहार दातारा। शाह भबीखण जुग त्रेता पार कराए, मिल्या मेल राम अवतारा। भगत सहेटा आप अख्वाए, माँ प्यो बेटा आप करतारा। खेवट खेटा आप हो जाए, कलिजुग पार कराए किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर लै के आया, शब्द सरूपी पंचम मुखीआ साचा सुखीआ नाम सच्चा दस्तारा। शब्द नाम सीस जगदीस, आपणा आप रखाईआ। सृष्ट सबाई जाए पीस, ना कोई होए किसे सहाईआ। इक्क चलाए शब्द हदीस, अंज़ील कुरान वेद पुराण खाणी बाणी एका रंग समाईआ। आपे जाणे राग छतीस सपारे तीस दन्द बतीस, आपे रिहा जणाईआ। लहिणा चुक्के बीस इकीस, प्रभ साची बणत रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह भबीखण देवे मात वड्याईआ। मात वड्याई जुगो जुग, हरि हरिभगतां आप रखांयदा। लहिणा देणा जुगो जुग, जुग जुग मूल चुकांयदा। भाणा सहिणा जुगो जुग, जुग जुग हुक्म सुणांयदा। दरसन नैणा जुगो जुग, कलिजुग रूप वटांयदा। साचे मन्दिर अन्दर

बहिणा जुगो जुग, राम रामा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि द्वारे साचे बहिणा, एका राह वखांयदा। पंचम मीता पंचम चीता, पंचम जोत जगांयदा। पंचम करे पतित पुनीता, पंचम पंचां ठण्ढा सीता, पंचां खोट कढांयदा। पंचां पंचां करे अतीता, पंचम बख्शे चरन प्रीता, पंचम कूट उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सच निशाना धुर फ़रमाणा, सोहँ अक्खर लेख लिखाना, अचरज रीत चलांयदा। शब्द सोटी जगत सहारा, धुरदरगाही दाता। हरि हरि साचा कर प्यारा, देवण आया मात सुग़ाता। गुरमुख विरला करे वणज वपारा, जिस जन बंधाए साचा नाता। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी धारा, आप आपणे रंग समाता। चरन जोड़ा जगत विछोड़ा, भगती मार्ग लांयदा। नाम मिले सच्चा घोड़ा, धुरदरगाही आया दौड़ा, वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, नौ द्वारे वेख वखांयदा। प्रगट होए ब्रह्मण गौड़ा, पूत सपूता जोती जोड़ा, आपणा रूप वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे राह लम्बा चौड़ा, उच्चा टिल्ला फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर आपे बौहड़ा, आप आपणा मुख छुपांयदा। भिन्नी रैनड़ीए तेरी रुत्त सुहाई, सन्त जनां घर पाया। भिन्नी रैनड़ीए कलि मिले वधाई, हरि हरि मंगल गाया। भिन्नी रैनड़ीए तेरे नाम वड्याई, गुरमुखां रंग रंगाया। भिन्नी रैनड़ीए लोकमात होए जुदाई, हरि हरि चरनी चित लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण जन भगतां दर साचे दए दुहाया। भिन्नड़ी रैण मंगी मंग, आए चरन द्वारे। भगत जनां दा साचा संग, सोहण बंक द्वारे। शब्द उडारी सुरती चढ़े पतंग, जाए पार किनारे। अमृत धारा वहाए साची गंग, छोहे चरन कँवलारे। होए सहाई अंग संग, सर्ब जीआं दा दातारे। मानस जन्म ना होए भंग, मिले मेल कन्त पुरख भतारे। दर घर साचे मंगी एका मंग, सतवन्ती साची नारे। आत्म सेजा शब्द रंगीला पलँघ, दस्म द्वारी डट्ठा अटल महल्ल उत्तम चुबारे। गुर किरपा पार जाणा लँघ, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे बैठा भुजा पसारे। इक्क वजाए नाम मृदंग, सुणाए राग अपर अपारे। आप लगाए आपणे अंग, एका सेजा सुत्ते पैर पसारे। जुग जुग जुग जुग पार जायण लँघ, प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे मात वर, आदि अन्त एका घर सुरत सवाणी मात सुहागण मिल्या हरि हरि कन्ता। दिवस रैण लभ्भे साचा हाणी, पुरख अबिनाशी वड वड बलवन्ता। मनमुखां अन्दर सुत्ती काली चुन्नी उत्ते ताणी, भरम भुलेखा जीवां जन्तां। कोई ना देवे अमृत आत्म ठण्ढा पाणी, ना कोई वखाए रुत्त बसन्ता। गुरमुख विरला निशअक्खर वक्खर पढ़े एका बाणी, बणाए आपणी बणता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका साचा रंग दिखंता। साचा रंग साची सेज, प्रभ फूलन आप विछाईआ। गुरमुखां शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, कन्त कन्तूहला

दया कमाईआ। सम्मत अठारां नौ नौ खण्ड पृथ्वी पाणी नौ नौ नेज़, जल धारा आप वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई पावे दूसर कोए सार ना पाईआ।

शब्द हार तन शृंगार, हरिभगतां आप करांयदा। पूर्ब लहिणा कर्म विचार, आपणा कर्ज़ा लांहयदा। दर्शन नैणां अपर अपार, दर दुआरा इक्क वखांयदा। पंचां तत्तां खोल्ह किवाड़, जोत आकार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपानिध इक्क अख्वांयदा। कृपानिध अपार रूप, सति सन्तोख समाया। जोत जगाए अन्ध कूप, अन्ध अन्धेर मिटाया। करे प्रकाश चारे कूट, काया मन्दिर दए सुहाया। नाम धुखाए साचा धूप, पवण सुगंधी रखाया। आप समाए विच आपणा रूप, रूप अनूपा विच समाया। साचा धागा नाम सूत, प्रेम वट्ट चढ़ाया। दूई द्वैती मिटे फूट, एका बंन्हण पाया। रसना तीर रिहा छूट, चन्दन देही विच लगाया। पार कराए जूठ झूठ, पंच विकारा रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन शृंगार हार कराया। शब्द हार साचा फुल्ल, गुरमुख रंग चढ़ांयदा। दर द्वारे कोई ना लग्गे मुल्ल, चरन प्रीत जो कमांयदा। शब्द भण्डारा जाए खुल्ह, मिले वस्त इक्क अनमुल्ल, दूसर ना कोई दिसे तुल, गाउँदे रहिण सदा साचे बुल्ह, जाप अजपा आप चलांयदा। मानस देही ना जाए हुल्ल, भाग लग्गे साची कुल, फल फुलवाड़ी जाए फुल्ल, रुत्त बसन्त सुहांयदा। हरिजन साचा ना जाए रुल, एका एक आप अभुल्ल, सृष्ट सबाई आप भुलांयदा। लक्ख चुरासी कर्म कुकर्मां अन्तिम पावण आया मुल्ल, साचे कंडे पूरे तोल रिहा तुल, धड़ा एका नाउँ रखांयदा। मनमती जीव रहे रुल्ल, कलिजुग कालख लग्गी कुल, काला दाग़ ना कोई मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सन्त दुलार, आपे बख्शे बख्शणहार, फूलन तन शृंगार करांयदा। फूलन फूल रंग अपार, वेखे आप द्वारया। कलिजुग अन्तिम आई वार, खाली भरे रहिण भण्डारया। खाली भरे होण भण्डार, चारों कुन्ट हाहाकारया। गुरमुख साचा साची सेजा सुत्ता पैर पसार, प्रभ अबिनाशी रसना गा रिहा। आप सुहाए साची रुत्ता, अमृत धारा मेघ बरसा रिहा। साचा सोमा काया मन्दिर अन्दर फुट्टा, गुरमुख न्हावण न्हावणी साचे तीर्थ नुहा रिहा। आवण जावण गेड़ छुट्टा, पतित पावन आपणा दामन आप फड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी मिटे रैण अन्धेरी शामन, सच्चा एका चन्द चढ़ा रिहा। साचा चन्द मात बलोए, होए सर्ब प्रकाश्या। वेखे खेल हरि त्रै त्रै लोए, मात पाताल पृथ्वी आकाश्या। दिवस रैण रैण दिवस कदे ना सोए, शब्द चलाए साचा राथया। जोती नूर सर्बकला भरपूर अट्ठे पहर जन भगतां दर द्वार

रिहा खलोए, मस्तक लहिणा मूल चुकाए, लिख्या साचे माथया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाए, जन हरि त्रैलोकी नाथया। साचा भोग हरि भगवान, शब्द मुख लगांयदा। हरिसंगत देवे जिया दान, सगले दु:ख मिटांयदा। आत्म दरसी दरस घर आत्म पाण, आपणा मुख वखांयदा। मिटे हरस रसना भोग शब्द चोग साची धर, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। लग्गे भोग भगत भगवाना, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना, वज्जे नाम तीर निशाना, दिवस रैण ना सुझे, ना कोई बुझांयदा। दर दुआरा एका बुझे, जोत द्वारे हरि हरि लुझे, तृष्ना अग्नी बुझे, भउ चुकाए एका दूजे, तीजे दर्शन दरस महाना। तीजे नैण सच बलोइण, कलि सरूप समाईआ। सन्त सुहेले आत्म सेजा साची सोइन, कँवल फूल कन्त कन्तूहल साची भेंट चढ़ाईआ। अमृत धारा निझर रस अन्तिम मुख चोइन, सांतक सति वरताईआ। बुझे बसन्तर मिटे दु:ख, सहिज धुन धुन सहिज समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, ज्ञान गोझ गोझ ज्ञान मार ध्याना जिया दाना झोली पाईआ। जिया दान भगत गुर दीआ, देवणहार स्वामी। आप रखाई साची नीहा, थिर घर नर वसे निहचल धाम अटल शब्द निहकामी। आपे जाणे आपणा दर, किला कोट प्रभ रिहा वेख, आपे वसे नगर शहर सच गरामी। आपे अन्दर जाए वड़, साची चोटी वेखे जाए चढ़, किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, शब्द डण्डा साचा फड़, पंचां नाल जाए लड़, पंचां रिहा जगाईआ। जोत निरँजण अग्गे खड़्ह, भगत जनां दा पकड़े लड़, साची लाए आपे जड़्ह, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, शब्दी गुर वेख घर, मन्दिर अन्दर डूँघी कन्दर होए आप सहाईआ।

४ अस्सू २०१३ बिक्रमी मल्ल सिँघ दे गृह दिल्ली

मूर्त अकाल सदा दयाल, सदा सदा प्रितपालीआ। बणे बणाए मात दलाल, दोवें हथ्थां रहे खालीआ। देवे शब्द सच्चा धन माल, धुरदरगाही वालीआ। साचा मन्दिर आप सुहाए काया सच्ची धर्मसाल, जोती दीपक एका बालीआ। फल लगाए काया डाल्ह, तोड़े जगत जंजालीआ। इक्क सुहाए आत्म ताल, अमृत धार निरालीआ। आपे चले आपणी चाल, बेहंगम रूप वटालीआ। सन्त सुहेले आपे भाल, गोद उठाए साचे लाल, धुरदरगाही वालीआ। शब्द वजाए साचा ताल, अनादी नाद हरि बनवालीआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, कलिजुग रैण विहानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बख्शे नाम सच्चा धन मालीआ। नाम ख़जाना सदा अतुट्ट, भरया रहे भण्डार। पुरख अबिनाशी आप निखुट्ट, खुट्ट

ना जाए विच संसार। हरिजन लाहा लए लुट्ट, चरन कँवल कलि कर प्यार। निर्मल जिया आत्म पीए घुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चले नाल नाल। चलणहारा चाल अवल्ली, जुग जुग चलाया। सृष्ट सबाई इक्क इकल्ली, दूजा संग ना किसे निभाया। कलिजुग माया अन्दर पली, मोह ममता प्यार रखाया। जंगल जूह उजाड़ डूँघी कन्दर काया फिरे झल्ली, साचा राह दिस ना आया। गुर चरन द्वार साची भूमिका एका मल्ली, प्रभ हउमे पर्दा लाहया। दीपक जोत निराली निरँजण साची बली, अज्ञान अन्धेर मिटाया। वेख्या राम देवे नाम वसे निहचल धाम अटली, महल्ल अटल इक्क रखाया। पार कराए फड़ फड़ भीड़ी गली, शब्दी रूप वटाया। आत्म विछड़ी अन्त परमात्मा रली, शब्द दूत नाल रलाया। ना कोई जाणे जगत वली, प्रभ अबिनाशी भाणा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जोग रिहा कमाया। सन्तन घर सच वसेरा, साचा थान सुहांयदा। पुरख अबिनाशी लग्गा डेरा, जाण पछाण करांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका गेड़ा, जीआं जन्तां दान दवांयदा। पंच वसाए एका खेड़ा, पंचां माण दवांयदा। पंचां बन्न्हणहारा बेड़ा, पंचां आप डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल ग़रीब निवाज्जया। चारों कुन्ट आवे डर, मक्का काअबा छुट्टे ना कोई हाजी करे हाज्जया। तीर निराला एका छुट्टे, वेख वखाणे शेख़ पंडत मुल्लां काजिया। मनमुख जीव कलिजुग माया रुल्ले, हरि नर सच्चा ना किसे पछानयां। जोत सरूप हरि साचा तुठ्ठे, जग देवे जिया दानया। पंच विकारा फड़ फड़ कुट्ठे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मारे शब्द तीर कमानयां। शब्द तीर आत्म कानी, गुरमुखां पार करांयदा। अक्खर दो अक्खर साची बाणी, सोहँ नाम धरांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम बाणी, सोहँ सो गुरमुख विरला गांयदा। आत्म लभ्भणा घर घर पाणी, प्रभ घर घर आप फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां आपणी सरन लगांयदा। सरन लाग मिले वड्याई, दरस नैण कँवला। चतुर्भुज प्रभ दया कमाई, माण रखाए उप्पर धवला। आत्म घर वज्जे वधाई, प्रगट होए साँवल सँवला। गुरमुख सद गाउँदे चाँईं चाँईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सभ घट अन्दर आपे मवला। सर्ब घटां घट आप आपे, आपणा कर्म कमांयदा। सदा सदा सद वड प्रतापे, जन्म मरन गेड़ कटांयदा। मेट मिटाए तीनो तापे, अग्नी आप बुझांयदा। ना कोई पुन्न ना कोई पापे, सृष्ट सबाई माई बापे, गुरमुख साचे आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा जाणे वड प्रतापे, वड प्रतापी आप अख्वांयदा। मल्ल सिँघ दर लैणा मल, प्रभ चरन सच्चा दुआरा। कलिजुग लेखा चुक्कणा अज्ज कल्ल, ढहिणा मन्दिर मुनारा। साचा खेल जल थल, उप्पर जमन

किनारा। सर्ब भुलाए वल छल, वसे सभ तों बाहरा। गुरमुखां दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, प्रभ साचे दी साची धारा। गुर संगत संग रिहा रल, मिल्या मेल एका एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देवे नाम वर, जोत निरँजण विच संसारा। जोत निरँजण मात प्रधान, प्रभ साचे आप रखाईआ। पहला देवे भूमिका अस्थान, साची जोत जगाईआ। मार्ग पाए साचे काहन, सज्जा हथ्थ उठाईआ। दिस ना आए कोए निशान, सज्जा खब्बा अग्गा पिच्छा रूप अनूपा ना कोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां देवे दरस दात जगत वड्याईआ।