पुस्तकालयभाग ६

४ अस्सू २०१३ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ

घर मन्दिर अपार हरि उपाया। शब्द सरूपी लाया जन्दर, दिवस रैण बन्द कराया। खेल खेले काया अन्दर, रूप अनूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग रंगाया। गुर मन्दिर अपार, काया कोट उसारया। हड्ड मास नाड़ी चम्म चार द्वार, चारों कुन्ट करा रिहा। नौ द्वारे रक्खे बाहर, दसवां गुप्त रखा रिहा। जन भगतां बख्शे चरन प्यार, साची सेवा ला रिहा। आप आपणी किरपा धार, शब्द मेवा मुख खवा रिहा। शब्द मेवा विच संसार, रसना जिह्वा रस चखा रिहा। रसना गाए हरि निरँकार, अगम्मी तार हिला रिहा। अगम्म रूप नर निरँकार, निरगुण रूप वटा रिहा। निरगुण रूप जोत अकार, सरगुण विच समा रिहा। सरगुण बन्न्हे साची धार, आपणी दया कमा रिहा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, साचा राह वखा रिहा। पंचम लेखा पए झूठी धाड़, सीस खण्डा इक्क लगा रिहा। जोत प्रकाश बहत्तर नाड़, आपणी आप करा ल्या। काया लेख कराए पृथ्वी आकाश, गगन पतालां आप वखा रिहा। चौदां लोक तन प्रभास, हट्ट विका रिहा। मण्डप मण्डल पावे रास, काहना कृष्ना रूप वटा रिहा। पवणी पवण चलाए स्वास, शब्दी संग रला रिहा। शब्द शब्दी साचा वास, जोती नूर उपा रिहा। आदि अन्त ना जाए विनास, आदि पुरख अगम्म अपारया। जन भगतां होया रहे दास, लोकमात आवे जावे वारो वारया। लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास, पंचम तत्त जीव मति आप समझा रिहा। गुर पूरे सद बलि बलि जास, ब्रह्म पारब्रह्म जणा रिहा। सदा सदा संग वसे वास, बत्ती दन्द जो जन गा रिहा। साचा मेला सर्ब गुणतास, दीपक जोती साचा चन्द चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर खोल्हे इक्क दर, काया भाग लगा रिहा। घर मन्दिर अगम्म, भेव ना राईआ। चार द्वारी ना कोई दिसे थम्म्ह, प्रभ साचे धाम उपाईआ।

हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, ना कोई बणत बणाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आपणी रचना रिहा रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप वसाए इक्क घर, मन्दिर रूप वटाईआ। काया मन्दिर सच मकान, प्रभ साचा आप बणांयदा। शब्द सरूपी वेखे मार ध्यान, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। पाणी पवण पवण पाणी मसान, आपे जाणे पीण खाण, जीआं दान सर्ब दवांयदा। खाणी बाणी रसना गाण। वेद पुराण जस भगवान अञ्जील कुरानी नूर अलाही इक्क पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर वेखे इक्क घर, कवण करे सुंञ मसाण। काया मन्दिर साचा हट्ट, प्रभ साची वस्त टिकाईआ। किसे हथ्थ ना आवे तीर्थ तट्ट, रोवे सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी वसे घट घट, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। हरिजन लपेटे साचे पट, दुरमति मैल धवाईआ। दुरमति मैल देवे कट्ट, मस्तक धूढ़ी कौस्तक मणीआं टिक्का लाईआ। दीपक जोत जगाए लट लट, अन्ध अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, नाम पट्टी इक्क बंधाईआ। शब्द चोट काया तन नगारे लाए सट्ट, अनहद धुन वजाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढे वट्ट, भरमां कंध ढाहीआ। गुरमुख साचे सन्त सुहेले गऊ ग़रीब निमाणे तारे जिउँ धन्ना जट्ट, आप आपणी दया रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग करे खेल रघुराईआ। घर मन्दिर अथाह, वसया हरि निरंकारया। आपे होए बेपरवाह, सृष्ट सबाई पावे सारया। आपे जाणे आपणा नाँ, आपणी रसना रिहा उचारया। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठा रिहा। आपे देवे ठण्ढी छाँ, रसना सीर मुख चुआ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया अन्दर सच अस्थान, जोती नूर जोत भगवान, शब्द तूर इक्क महान, दूसर कोई भेव ना पा रिहा। तन मन्दिर अपार, संगीत सुणांयदा। जन भगतां देवे नाम अधार, जुग जुग रीत चलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म पावे सार, काया मन्दिर देहुरा सच मसीत गुरदुआरा आप वखांयदा। सच सच जग साचा धर्म, साचा नाअरा कर्म कमांयदा। वेखे परखे काया चर्म, एका एक चरन टेक प्रभ साचा वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर वेखे इक्क बिबेक, कलिजुग माया ना लग्गे सेक, त्रैगुण माया रहे निरलेप, आपणा रूप वटांयदा। घर मन्दिर अडोल, हरि रखाया। शब्द सरूपी रिहा बोल, अन्दर बैठा दिस ना आया। दिवस रैण तोले पूरे तोल, दो जहानी हिस्सा रिहा वंडाया। नाम वणजारा हट्ट साचा खोल्ह, साचा वणज रिहा कराया। भगत प्यारा जन भगतां हिरदे अन्दर रिहा मवल, अट्ठे पहर रहे दर दुआरा। उलटी करे नाभ कँवल, अमृत झिरना झिरे अपर अपारा। मिले वड्याई उप्पर धवल, जिस जन बख्शे चरन प्यारा। साचा मेला कृष्ना साँवल सँवल, सुन्दर रूप अपारा। लक्ख चुरासी होई बवल, एका भुल्लया हरि गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी वेखे काया मन्दिर साचे अन्दर कवण वजाए नाद अनादी साचा ढोल। घर मन्दिर अपार हरि सुहाया। दीपक जोती रक्खे अन्दर, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाया। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, पुरख अबिनाशी किसे ना पाया। मनमती जीव गाए मन्दिर, पंडत कांशी पढ़ पढ़ वाद वधाया। ग्रन्थी पन्थी आत्म अन्धेर, निरगुण रेख लेख ना जाणे राया। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, बख्शणहार सदा अख्वाया। घर मन्दिर अनाद, हरि अनादया। साचा मेला माधव माध, शब्द जणाए बोध अगाध्या। दो जहानी देवे दाद, दिवस रैण जो जन मन्ने देवे धुरदरगाही सच निशानया। सोहँ अक्खर रक्खणा याद, वेले अन्तिम सुणे फरयाद, ना कोई वजाए झूठा नाद, सृष्ट सबाई अन्तिम खानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे दर, मन्दिर गंवाए गाए साची बाणीआ। घर मन्दिर सच दरबार, प्रभ आपणा आप लगांयदा। ना कोई रक्खे जम्म जंदार, ना कोई बणत बणांयदा। शब्द सिँघासण साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, आपणी रीत चलांयदा। जन भगतां करे ख़बरदार, शब्द भण्डारा मात खुलायदा। लक्ख चुरासी अन्तिम कलि पैणी मार, धर्म राए वंड वंडांयदा। चित्रगुप्त लेखा लिखे अपर अपार, अन्त हिसाब मुकांयदा। लाड़ी मौत होए त्यार, हथ्थीं बन्न्हे गाना बस्त्र चीर लाल, कलिजुग मात रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे घर, मन्दिर कवण सुहांयदा। घर मन्दिर अमोघ, हरि हरि आप बणाया। गुरमुख मेला धुर संजोग, विछड़ कदे ना जाया। प्रभ कट्टण आया दूई द्वैती रोग, अमृत आत्म जाम प्याया। आत्म रस रसना देवे भोग, साचा भोगी भोग कराया। दिवस रैण ना होए वियोग, एका पल्ला नाम फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे सच घर महल्ला, साची कूटे आप वसाया। घर मन्दिर सच महल्ल, प्रभ साचा धाम सुहांयदा। गुरमुख साचा रिहा मल्ल, दिस किसे ना आंयदा। आपे वसया जल थल, लोआं पुरीआं आप समांयदा। सृष्ट सबाई आपे करे वल छल, जीआं जन्तां आप भुलांयदा। आपे जन भगतां फल लगाए काया डल, अमृत मेवा आप खवांयदा। आपे दीवा आपे बत्ती आपे जोत निराली जाए बल, आपे अन्ध अन्धेर रखांयदा। आपे रक्खे वा तत्ती वेख वखाए साची आलम, भेव अभेदा अछल अछेदा भेव ना कोई छुपांयदा। आपे दाता दुष्ट सँघारे जालम, जिउँ काहना कृष्ना रामा रावण जुग जुग बणत बणांयदा। अन्तिम मेला होणा पालम, अद्ध विचकार रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख घर, आपणा रंग रंगांयदा। घर मन्दिर अतोट, आप बणाया। लभ्भ लभ्भ थक्के कोटी कोट, दिस किसे ना आया। जीव जन्त आल्हणिउँ डिगे बोट, साची चोग ना कोए चुगाया। माया ममता तृष्ना जगत विकारे कलिजुग भरी ना पोट, रोग सोग चिन्ता ना

कोई देवे भुक्ख मिटाया। जन भगतां लग्गा एका अंक नेत्र दर्शन हरि अमोघ, दिवस रैण रहे बिल्लाया। अन्तिम मेला धुर संयोग, पुरख अबिनाशी रिहा लिखाया। साचा देवे सोहँ जोग, जमन किनारा इक्क वसाया। भगत जनां दर आत्म भोग, शब्द सरूपी दए लगाया। जगत विछोड़ा होए वियोग, प्रभ चरनी लए बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर वेखे इक्क द्वार, आप आपणा आसण लाया। घर मन्दिर आप सेज सुहञ्जणी, प्रभ अबिनाशी कीती आप त्यार। जोत जगाई इक्क निरँजणी, प्रेम विछोड़ा फूलन बरखा आपणी हथ्थीं लाया। नाम रखाया दर्द दु:ख भय भंजनी, गीत संगीत एका एक सुणाया। चरन धूढ़ कराया साचा मजनी, सच प्रीत इक्क वखाया। कलिजुग तेरी जूठी झूठी रैणी, सतिजुग साचा वक्त सुहाया। ना कोई दीसे देहुरा मन्दिर मसीत, चारों कुन्ट दए दुहाया। बीस बीसा एका गाए सुहागी गीत, सोहँ साचा नाउँ रखाया। आपे वेखे हस्त कीट, ऊँचां नीचां विच समाया। लक्ख चुरासी रिहा पीठ, कलिजुग चक्की रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेखे इक्क घर, अनडिठ अनडिठ दिस किसे ना आया। घर मन्दिर अबिनाश, हरि सुहांयदा। जन भगतां होया दास, जोत सरूपी दरस दिखांयदा। खेले खेल पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं विच रहांयदा। ब्रह्मा शिव शंकर होए दास, दास साची सेवा आप लगांयदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द चरन द्वारे रक्खे वास, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। सूरज चन्द मण्डल मण्डप पायण रास, दिवस रैण सेव कमांयदा। लोकमात प्रभ मार झात, जन भगतां पुच्छे अन्तिम बात, धरतमात प्रभ देवे दात, कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्न चढ़ांयदा। आपे वेखे बैठ इकांत, गुरमुख साचे सन्त जनां अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत, काया ठण्ढी ठार करांयदा। आपे पिता आपे मात, दर दर घर घर पुच्छे बात, सोहँ देवे शब्द सुग़ात, आत्म झोली आप भरांयदा। मेरी तेरी बन्न्हे नात, ना कोई वेखे ज़ात पात, ऊँचां नीचां रंक राजानां शाह सुल्तानां एका धाम सुहांयदा। सर्ब जीआं प्रभ कमलापात, जन भगतां करे सीतल शांत कराए आत्म सीना, मेट मिटाए मुहम्मदी दीनां, साचा खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख तेरा वेखे इक्क घर, नगर खेड़ा इक्क वसांयदा। हरि मन्दिर हरि साचा पाया, गुरमुख काया खेड़ा। अन्तिम सच्चा डेरा लाया, खुल्ल्हा रखाया वेहड़ा। शब्द घेरा चौगिर्द रखाया, आप बन्न्हया आपणा बेड़ा। कारज सिद्ध लोकमात कराया, करया सच्चो सच निबेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम जन भगतां बन्न्हे मात बेड़ा। नैण मूर्त हरि प्रभ गोबिन्द गुर गोपाल। भगत भगवन्त हरि बख्शिंद, दीनां बंधप दीन दयाल। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, सदा सदा सदा वसाल। मेट मिटाए सगली चिन्द, फल लगाए काया डाल।

अन्तिम वेले होए विछोड़ा निमाणी जिंद, मुकट बैना कँवल नैणां मुकंद मनोहर लखमी नरायण दरस दए दिखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आए दर देवे वर, दिवस रैण करे प्रितपाल। चरन धूढ़ मस्तक रेख, दुरमति मैल गंवाईआ। नेत्र लोचन नैण दर्शन पेख, आपणा भरम मिटाईआ। धुरदरगाही लाए साची मेख, ना कोई सके मात उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आए दर देवे वर, एका आपणा काया रंग चोली आप चढ़ाईआ। शब्द चोली कार अंगी, अंग अंग करांयदा। जगत जोड़ी साचा संगी, सगला संगी संग निभांयदा। दर द्वारे आए मंग मंगी, काया तंगी सर्ब मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क सुणाए सुहागी छन्दी, सोहँ साचा नाउँ रखांयदा।

जोत सरूप शब्द जैकार, ब्रह्मण्ड विच समाया। लक्ख चुरासी अपर अपार, आपणी रचन रचाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, साची सेवा लाया। लोआं पुरीआं पसर पसार, धरत धवल आकाश सुहाया। आपे वसया सभ तों बाहर, सभ घट आप समाया। लोकमाती वेख विचार, साची वंड वंडाया। ब्रह्मा वेता लेख लिखार, शब्दी शब्द जणाया। चारे हिस्से जगत धार, चारे जुग लिखाया। सतिजुग द्वापर त्रेता उतरे पार, कलिजुग अन्तिम आया। जीव जन्त साध सन्त चारों कुन्ट रसन विकार, पुरख भतार किसे दिस ना आया। जूठा झूठा अन्ध अंध्यार, सञ्झ सवेर ना कोई रखाया। धरत मात रोवे धाहां मार, पाप पुन्न ना कोए गंवाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, वेला अन्तिम आया। वेद व्यासा बण भिखार, साचा लेखा लेख लिखाया। गुर नानक गाई तेरां धार, तेरां सम्मत आया। सर्ब जीआं प्रभ कर्म विचार, लोकमाती जोत जगाया। गोबिन्द डल्ला लए उभार, आपणा रूप वटाया। जलां थलां पावे सार, दिस किसे ना आया। सम्बल नगरी वेख विचार, शब्दी धार चलाया। शब्दी धार हरि करतार, जोती नूर उपाया। जोती नूर इक्क आकार, जुग जुग करदा आया। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, अन्तिम दए मिटाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा शिव देवत सुर रिहा हिलाया। शब्द खण्डा फड़ कटार, तिक्खी दोवें धार कराया। शब्द घोड़े हो अस्वार, नीली छत्तों बाहर कराया। पवण उनन्जा छत्र झुलार, साचा हवण रखाया। अवणी गवणी पार किनार, एका राह तकाया। मातलोक प्रभ जामा धार, जोती भेख वटाया। ना कोई जाणे जीव गंवार, पढ़ पढ़ थक्की सृष्ट सबाया। वेद पुराण करन विचार, पुरख अबिनाशी ना मरे ना जाया। अंज़ील कुराना आई हार, मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक साचा नायक दिस ना आया। ग्रन्थी पन्थी वारो वार, दिवस रैण रहे कुरलाया। पुरख अबिनाशी अगम्म अगम्मड़ी कार, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाया। लक्ख चुरासी कर्म विचार, सर्बकला समरथ आपणी

बणत बणाया। प्रगट होए विच संसार, साढे तिन्न हथ्थ कलिजुग तेरा रथ आपणी हथ्थीं रिहा चलाया। जगत विकारा देवे मथ, राजानां शाह सुल्तानां ऊँचां नीचां एका रंग समाया। शब्द चलाए महिंमा अकथ, भेव कोए ना पाया। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां शब्द डोरी पाए नत्थ, चारों कुंट आप भवाया। गुरमुख साचे सन्त जनां सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर आए दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्बल नगरी साचा वास, वेख वखाए पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं आपे आप समाया। आप समाया सर्ब घट, दिस किसे ना आंयदा। वेख वखाए तीर्थ तट्ट, गुरदर मन्दिर फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी जीवां जन्तां दूई द्वैती लग्गा फट्ट, एका रंग ना कोई चढ़ांयदा। गुरमुख विरले प्रभ तन लपेटे शब्द पट्ट, आत्म सेजा इक्क वखांयदा। नाम लगाए काया नगारे साची सट्ट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। इक्क वखाए साचा हट, साचा नाम विकांयदा। गुरमुख साचे साचा लाहा लैण खट्ट, जिस जन आपणी दया कमांयदा। मनमुखां आत्म घर आई भरमां वट्ट, ना कोई पर्हे हटांयदा। अन्तिम लेखा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी सीस झुकांयदा। ब्रह्मा शिव सुर दर आयण नठ्ठ, लहिणा देणा हिसाब मुकांयदा। करोड़ तेतीसा तुटे हट्ठ, सुरपति राजा इन्द दिवस रैण रसना गांयदा। लक्ख चुरासी तेरा इक्क बणाए मट्ठ, जोती अग्नी लांयदा। गुरमुख साचे सन्त जनां चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द हरि गोबिन्द रूप समांयदा। मन्दिर मण्डप माढ़ी जाणे ढठ्ठ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ कोए दिस ना आंयदा। कलिजुग गेड़े उलटी लट्ठ, संग मुहम्मद चार यार साचा संग निभांयदा। पंचम जेठी करे चट्ठ, चारों कुन्ट हाहाकार वखांयदा। हाढ़ सतारां किसे ना दिसे दर दुआरा पुरख अबिनाशी मिलण नठ्ठ नठ्ठ, राह खैड़ा दिस कोए ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरा अन्तिम वेखे जूठा झूठा मट्ठ, सतिजुग सोया आप जगांयदा। सतिजुग जगाए एका गाए, धरतमात तेरी गोद बिठाए, आपणी किरपा धारया। गुरमुख साचे संग रलाए, अंग संग आप हो जाए, शब्द मृदंग इक्क वजाए, ना कोई जाणे पूजा पाठया। मन मति विकारा काची वंग बणाए, धीरज यति आत्म सति इक्क रखाए, कमलापत प्रगट होए नैण मुँधारा, दरस दिखाए शब्द उछाल मारे एका ठाठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन एका देवे शब्द साचा वर, सगल सगल सगल चिन्त वसूरा लाथया।

५ अस्सू २०१३ बिक्रमी नवीं दिल्ली राष्ट्रपती हाऊस विच
डा० राजिन्दर प्रशाद नाल बचन होए

अस्सू पंज वीह सौ तेरां बिक्रमी घर साचे वज्जी वधाईआ। राष्ट्रपति पती पतिवन्त, सृष्ट सबाई एका राह वखाईआ। जुग जुग हरि संग रहे कुड़माई, ना कोई छोड़ छुड़ाईआ। सच वस्त हरि भेंट चढ़ाई, अंगीकार आप अख्वाईआ। दर दुआरा बंक सुहाए, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, धुर फ़रमाण एका एक जणाईआ। आए द्वार दर मेहरवान, मिल्या मेल मीता। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, शब्द सुणाई साची रीता। सत्त रंग झुल्ले धर्म निशान, भारत खण्ड सृष्ट सबाई जीता। ताज मोर मुकट भगवान, एका रंग रंगाए हस्त कीटा। पंच निशान राज जोग जगत मन्त्री इक्क वखाए साची रीता। शब्द सोटी जगत बलवान, एका एक कराए हस्त कीटा। चरन जोड़ा चरन कँवल ध्यान, श्री भगवान आप आप आप प्रभ आपणा दीता। राष्ट्रपति जगत संदेश रिहा सुणाया। भारत खण्ड बाल अवस्था, वड वड कर्म कमाया। ईसा मूसा मस्तक लागे मथ्थाा, जगत विच्चोला आप अख्वाया। पारब्रह्म सर्बकला समरथा, जन भगतां रथ रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, साची सेवा भेंट धर, धन्न धन्न धन्नवाद रिहा कराया।

५ असू २०१३ बिक्रमी नवीं दिल्ली ११ : ४५ ते जो शब्द लिख के राष्ट्रपती नूं दित्ता गया

वीह सौ तेरां सच विहार, साचा मात कराया। दर द्वार दिल्ली दरबार, पंचम भेंट चढ़ाया। धर्म जड़्ह दी सच्ची सरकार, साचा राह रही जगत वखाया। सम्मत चौदां हरि वेखे अखाड़, त्रै देशां भेड़ भिड़ाया। सम्मत पन्दरां अन्दर वड़, जीव जन्त दए हिलाया। सम्मत सोलां आपणा घाड़न घड़, चारों कुन्ट पए दुहाया। सम्मत सतारां साचे पौड़े आपे चढ़, दूर दुराडे लए उठाया। सम्मत अठारां इक्क वहाए पाणी हड़्ह, जलधारा नाम रखाया। सम्मत उन्नी ईसा मूसा जायण झड़, कोई ना होए सहाया। सम्मत बीस हरि जगदीश भगत सुहेले लए फड़, जमन किनारा साचा धाम सुहाया। बीस इकीस साचा घाड़न आपे घड़, साचा मार्ग दए लगाया। सत्त रंग निशाना जाए चढ़, सत्तां दीपां इक्क संदेश सुणाया। साचा ताज शब्द सीस साचे धर, धर्मी धर्म कमाया। नाम सोटी हथ्थ फड़, कोटी कोट जीव तराया। पंच पंचायण लाए जड़्ह, पंच प्रमुख साचा राज चलाया। साचा जोड़ा वेखे चरन शब्द घोड़ा, अगम्म अगम्मा चढ़ के आया। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, दोहां मेल मिलाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, खेल आपणे हथ्थ रखाया। लिख्या लेख

वेद व्यास पूत सपूता प्रगट होए ब्रह्मण गौड़ा, निहकलंक नाउँ रखाया। जगत निशाना धराया साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ा, कलिजुग जीआं सीआं वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेश हो मात प्रवेश, राष्ट्रपति साचा रिहा जणाया। राष्ट्रपति जगत जुगीशर, धन्न तेरी कमाईआ। साचा मेला शाह भबीखण, राम रामा जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई करे परीखन, प्रभ परीखया किसे ना आईआ। भगत सुहेला एका सिक्खे सिख्या, साची सिख्या हरि मन भाईआ। नेत्र नैण लोचन जिस जन वेख्या, प्रभ आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दो जहान लिखणहारा लेखया, जुग जुग पैज रखाईआ। कलिजुग जोती जामा धारे भेखया, शब्दी बणत बणाईआ। मस्तक लाए साची मेखया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा शब्द वर, राष्ट्रपति जगत दर साचे रिहा सेव कमाईआ। राष्ट्रपति भगत ज्ञान, जगत होए सहारा। बीस बीसे बणे इक्क विधान, ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान सोहण इक्क दुआरा। प्रगट होए श्री भगवान, एका रूप एका भूप शाह सच्चा निरँकारा। गऊ ग़रीब निमाणयां देवे जीआं दान, इक्क सिखाए चरन प्यारा। सच धर्म दा झुल्लाए इक्क निशान, जूठ झूठ कराए पार किनारा। जन भगतां आत्म जोती देवे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म कलि खेल न्यारा। जोती जोत सरूप हरि, भगत सुनेहड़ा शब्द वर, आए जाए देवे दर दुआरा। दर द्वारे साचा माणा, शब्द संदेश धुर फ़रमाणा, आदि जुगादी वसया। प्रगट होए हरि भगवाना, कलिजुग अन्धेर मिटे अन्धेरी मस्सया। जन भगता बन्ने हथ्थीं गाना, तीर निराला शब्द साचा कसया। सोहँ आत्म ब्रह्म साची माला, हरि हिरदे अन्दर वसया। दो जहानी देवे सच्चा धन माला, रसना रस एका रस्सया। आपे शाह आपे कंगाला, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे शब्द वर, धुरदरगाही आए नस्सया। राष्ट्रपति शब्द उजागर, निर्मल इक्क रखाईआ। सृष्ट सबाई कराउँणी आप सौदागर, साचा नाम जपाईआ। भाग लग्गे काया गागर, डूँघे सागर अमृत आत्म ताल सच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, जुग जुग मेला मेल मिलाईआ। राष्ट्रपति हरि रक्खे जगत सच्ची सरनाईआ।

५ अस्सू २०१३ बिक्रमी दिल्ली दरबार विच हरिसंगत नूं वड्याई दित्ती

हरिसंगत तेरी साची भेंट, प्रभ आपणा सीस लगाया। शब्द सरूपी बणया खेवट खेट, जगत जगदीस अख्वाया। मात पित जन बणाए साचे बेट, तृष्ना प्यास बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती शब्दी रंग रंगाया। सीस भेंट अग्नी धर, अग्नी विच समाईआ। अग्नी जोती नूर कर, शब्दी बणत बणाईआ। शब्द सर्ब भरपूर कर, कलि

आपणे हथ्थ रखाईआ। आप आपणा हरि हज़ूर कर, हरि की पौड़ी इक्क वखाईआ। आउणा जाणा दर द्वार मन्ज़ूर कर, दिल्ली तख्त तेरी मेटे मात जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तेरी तीजी भेंट, आपणी हथ्थीं आप भेंट कराईआ। चौथी वार कर अरदास, दास दासां दए उठाया। आपे वसे रसन स्वास, आपणा रूप दए वखाया। काया मण्डल वखाए पृथ्वी आकाश, बराट बराटी रूप समाया। हरि साजण दाता शाहो शाबास, गुरमुख साचा साचे हट विकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सेवा आपे लाया।

५ अस्सू २०१३ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह करोल बाग नवीं दिल्ली

आपे पिता आपे माता, आपे बाल सखाईआ। आपे देवे साची दाता, दातार आप अख्वाईआ। आपे मेटे अन्धेरी राता, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आप बंधाए चरनी नाता, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। आपे देवे बूंद स्वांता, अमृत रस चुआईआ। आपे वसे इक्क इकांता, इक्क इकल्ला घर वसाईआ। आपे पुच्छे जन भगतां वातां, जुग जुग रीत चलाईआ। दरस दिखाए बहु बहु भांता, भरमे गढ़्ह तुड़ाईआ। जोत सरूपी हरि बिधाता, बिधना आपणे चरन लगाईआ। लिख्या लेख आप पछाता, पिछला लहिण चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस देही मानस आप बणाईआ। मानस देही आत्म माण, देवणहार दातारा। सुरत शब्द इक्क ज्ञान, कर्म धर्म जैकारा। पंचम तट्ट मिटे निशान, बख्शे चरन प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कराए पार किनारा। पार किनारा दो जहान, आपणा आप करांयदा। शब्द फड़ाए हथ्थ निशान, कलिजुग अन्त झुलांयदा। आपे होए जाणी जाण, जानणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, कर किरपा पार करांयदा। किरपा कर आप गिरधार, निर्धन संग समाया। निर्धन सरधन मेल दर, साचा मीत अख्वाया। दर्द दु:ख भंजन जगत भार उठाए गवर्धन, प्रभ काहना रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सन्तोख शब्द मोख साची भेंट चढ़ाया। साचा घर चरन द्वार, चरन द्वार घर वसांयदा। साचा सर मिले वर जाए तर, तारनहार दया कमांयदा। आप आपणा रंग रिहा कर, दूसर कोई ना रक्खे संग, लक्ख चुरासी जम की फाँसी डर चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम मीता आप कराए दासन दासी, आप आपणा दरस दिखांयदा।

५ अस्सू २०१३ बिक्रमी बूआ सिँघ दे गृह मुराद नगर ज़िला मेरठ

साजन साहिब साख्यात, सर्बकल भरपूरा। गुरसिख बणाए पारज़ात, निर्मल जोती बख्शे नूरा। मिटे रैण अन्धेरी रात, जगत विकारा करे दूरा। चरन प्रीती बख्शे दात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस हाज़र हज़ूरा। हरि दर्शन जन शांत, तृखा अग्न बुझाईआ। नेत्र परस इक्क इकांत, सोई सुरत जगाईआ। आत्म देवे बूंद स्वांत, सीतल धार वहाईआ। साचा मेला कमलापात, कमली वाला आप अख्वाईआ। गुर संगत बणाए सच बरात, दर साचे मंगल गाईआ। गऊ ग़रीबां आपे पुच्छे वात, घर घर फेरा पाईआ। आप निभाए आपणा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर आए बेड़ा पार कराईआ। बेड़ा बन्न्हे लावणहार, सर्ब जीआं प्रभ दाता। साची दात देवे विच संसार, चरन प्रीती नाता। चरन प्रीती चरन कँवल प्यार, उत्तम होए ज़ाता। उत्तम ज़ाता हरि द्वार, हरि हरि आप पछाता। हरि हरि राम पसर पसार, सर्ब जीआं का ज्ञाता। सर्ब जीआं प्रभ जानणहार, जन भगतां देवे शब्द सुग़ाता। शब्द सुग़ाती अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग लगाए साचे डाल्ह, मिटे रैण अन्धेरी राता।