पुस्तकालयभाग ६

५ अस्सू २०१३ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउँणी

जगत जुग जोग प्रभ हथ्थ, वड वड्याईआ। आपे आप चलाए रथ, दिस किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर ल्या मथ, कलिजुग वारी आईआ। जूठ झूठ खुल्हया हट, सच वस्त हथ्थ ना आईआ। औखी घाटी तीर्थ तट्ट, सच किनारा ना कोई वखाईआ। साधां सन्तां ममता फट, पटी नाम ना कोई बंधाईआ। माया खेल बाज़ीगर नट, चंचल रूप वखाईआ। धर्म कर्म होया भट्ठ, ना कोई किसे सहाईआ। यति सति गया नठ्ठ, आत्म धीर रही ना राईआ। साचा मन्दिर गया ढठ्ठ, सति सन्तोख दिस्स ना आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया इक्ट्ठ, पंचम मता पकाईआ। कलिजुग अग्नी लाए मट्ठ, तत्ती पवण रखाईआ। जगत विकारा मारे सट्ट, हाहाकार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तत्त विचार, त्रैगुण माया रूप वटाईआ। त्रैगुण माया तेरा संग, दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी चढ़या रंग, साचा हिस्सा मात वंडाया। अन्तिम करे मात भंग, भरम गढ़्ह तुड़ाया। प्रगट होए हरि सूरा सरबंग, अन्दर वड़ साचे मन्दिर आपे चढ़ दर दवारयो देवे बाहर कराया। नौ खण्ड पृथ्वी लग्गी जड़्ह, सत्तां दीपां रही लड़, प्रभ साचा दए तुड़ाया। जगत विसया जाए झड़, हरि दस्मेसा रिहा लड़, कोई ना सके मात फड़, प्रभ आपणा मुख छुपाया। जूठ झूठ जाए झड़, ना

कोई पीए हुक्का नड़, मदिरा मास ना मुख रखाया। सृष्ट सबाई एका अक्खर जाए पढ़, पुरख अबिनाशी आप फड़ाए आपणा लड़, दूसर कोए रहिण ना पाया। ना कोई पूजे गोर मड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी रिहा कमाया। करनी किरत कमाए, करनहार करतारा। धरन धरत धवल हिलाए, ना झल्ले मात भारा। गुरमुख साचे सरनी सरन लगाए, दरस दिखाए एका एकँकारा। हरनी फरनी नैण खुल्हाए, भेव चुकाए गुप्त ज़ाहिरा। साची चरनी जिस जन लाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सद देवे नाम भण्डारा। कंचन काया रूप, काया गढ़्ह अपार। हरि साचा शाहो भूप, बैठे सच द्वार। ना कोई रंग ना कोई रूप, सति सरूप अधार। वेख वखाणे दहि दिशा चारे कूट, पुरीआं लोआं पावे सार। तीर निराला रिहा छूट, लक्ख चुरासी आर पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धरत मात तेरा लाहवण आया भार। धरत निमाणी चरन दासी, दिवस रैण कुरलाईआ। कलिजुग जीव मदिरा मासी, रसन होई हलकाईआ। कोई ना गाए स्वास स्वासी, मानस गए भुलाईआ। धर्म राए हथ्थ फड़े फाँसी, चारों कुन्ट रिहा वखाईआ। लाड़ी मौत करे हासी, अन्तिम वारी मेरी आईआ। पढ़ पढ़ थक्के पंडत काशी, प्राग अयुध्या पए दुहाईआ। प्रगट होए घनकपुर वासी, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। जन्म दवाए राणी झांसी, गीता बाई नाम रखाईआ। बीस बीसा करे दासी, आगरा लए जगाईआ। तीजी कूट रक्खी वासी, गली महल्ला लेख लिखाईआ। घट घट जाणे पुरख अबिनाशी, भारत खण्ड लाड लडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचन जगत रचाईआ। जागणहारा हरि दातार, सृष्ट सबाई जगांयदा। दागणहारा सर्ब संसार, कलिजुग दाग़ मिटांयदा। मेटणहारा तृष्ना आग, सतिजुग सति रखांयदा। लपेटणहारा साचे ताग, साचे तन पहनांयदा। लक्ख चुरासी हथ्थ पकड़े वाग, साचा शब्द जणांयदा। चरन धूढ़ मजन साचा माघ, सर सरोवर इक्क वखांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, दुरमति मैल गंवांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। सरन सरनाई जो जन जाए लाग, जनणी जन रूप वटांयदा। आत्म देवे इक्क वैराग, भय भंजनी दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोग जुगत जगत आपणे हथ्थ रखांयदा। जगत फंदन कलिजुग बांधा, ना होए मात छुटकारा। साध सन्त आत्म आंधा, भरया तन हँकारा। दिवस रैण पंजां चोरां बांधा, रसना बोले बोले करे बुलारा। ना कोई जाणे पंडत पांधा, ग्रन्थी गाथा हाहाकारा। कलिजुग अन्तिम थक्का मांदा, प्रभ चरनी डिग्गे वेखे सच दुआरा। कर्म कुकर्मां वेख शरमांदा, ना कोई देवे अन्त सहारा। खाली हथ्थीं दोवें जांदा, नाम सीस ना मिल्या सच्चा दस्तारा। दिवस रैण रहे कुरलांदा, जूठ झूठ मारे नाअरा। आपणी भुल्ल अन्त बख्शांदा, दोवें भुजा

पसारा। जोत सरूपी वेख वखौदा, कलिजुग तेरा अन्त किनारा। सतिजुग साचा दिवस रैण ध्याँदा, किरपा कर गिरधारा। मातलोक तेरा दर्शन पांदा, सोंहदा सच दुआरा। भगत जनां नूं राह वखांदा, सोहँ गाउँदा गीत अपारा। एका ढोला नाम अनादी जगत वजाउँदा, चार कुन्ट कराए जै जैकारा। गुरमुख साचा सन्त सुहेला आत्म मन्दिर जो जन ध्याँदा, देवे शब्द हुलारा। साची इक्की कलिजुग तेरी अन्तिम वार एका पौदा, गुरमुखां दर जाए बण भिखारा। रसना गुरमुख गोबिन्द साचे गौदा, भरदा जाए भण्डारा। मनमुख जीव अन्त खपौदा, मेट मिटाए दुष्ट दुराचारा। ऊँच नीच ज़ात पाती वक्त चुकौदा, चार वरन एका घर बहौदा, दर सच्चे दरबारा। पुरख अबिनाशी मेल मिलौदा, लक्ख चुरासी फंद कटौदा, देवे नाम अधारा। घनकपुर वासी जोत जगौदा, शाहो भूप आप अख्वौंदा, चरन छुहाए दिल्ली दरबारा। राष्ट्रपति दे मति आप समझौंदा, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। लेखा चुक्के नगर शहर काया गढ़्ह ग्रांउ दा, अन्तिम मेला जमन किनारा। लहिणा देण वेख वखाए गुरमुखां साचा लेख चुकाए थाउँ थाउँ दा, जोती शब्दी पावे सारा। साचा नाता जोड़ जुड़ाए पिता पूत माउँ दा, साची गोदी करे प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, करे पार किनारा। पार किनारे इक्क वखाए, दो जहानी कन्ढ्ढा। नौ खण्ड पृथ्वी आप उठाए, खेल खिलाए विच ब्रह्मण्डां। सत्तां दीपां वंड वंडाए, भेव चुकाए जेरज अंडा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे मेटे मेट मिटाए कलिजुग भेख पखण्डा। कलिजुग भेख पखण्ड अन्धेरी रैण, चारों कुन्ट छाया। जूठा झूठा वहे वहिण, माया ममता पर्दा पाया। अन्तिम अन्त खाए डैण, सहिँसा रोग ना कोए चुकाया। हरि दरस ना पेखे तीजे नैण, दोए मूंद रसन विकार चलाया। ना कोई चुकाए लहिण देण, अमृत सवात बूंद ना कोई प्याया। झूठा नाता भाई भैण, अन्तिम अन्त ना कोए सहाया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले सदा सदा मात विच रहिण, प्रभ लेखा रिहा लिखाया। धन्न गुरदेव धन्न गुरसिख, साची सेवा सेवक रिहा लगाया। धुर दरगाही शब्द सिँघासण बैठा लेख रिहा लिख, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। ब्रह्मा शिव मंगे भिख, हरि भिखक भिख्या पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगत उपजाए मुन रिख, रिख मुन आप उपाया। मुनी रिखी आत्म सुनी जोग अभ्यासी, दासन दास सन्यास वैराग जणाईआ। पकड़ उठाए पंडत काशी, डूँघी कन्दर शब्द स्वासी, उच्चे मन्दिर करन हासी, स्वांगी स्वांग रहिण ना पाईआ। सन्धया वेखे साची रासी, अमृत वेला हरि प्रभाती, ना कोई दीवा ना कोई बाती, अज्ञान अन्धेर सञ्झ सवेर आपे रिहा कराईआ। पंज तत्त तन काया माटी, नौ द्वारे औखी घाटी, जीव जन्त ना कोए पार कराया। नहा नहा थक्के तीर्थ ताटी, दुरमति मैल ना किसे काटी, शब्द शृंगार ना कोए कराया। बजर

कपाट ना किसे पाटी, नाम ना मिल्या साची हाटी, वणज वणजारा कोई दिस ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के पूजा पाठी, शब्द ना मिली साची लाठी, दुबदा मैं ना दर तों नाठी, रंग मजीठ ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेख दर, दर दरवाज़ा इक्क खड़काईआ। दर दरवाज़ा एका खड़के, हरि जोती जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी कालजा धड़के, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। राज राजान शाह सुल्तान अधविचकारा अटके, सांतक सति ना कोई वरतांयदा। चिन्ता अग्नी लग्गे काया मटके, अमृत धार ना कोई वहांयदा। शब्द अगम्मा चढ़या कटके, ना कोई वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी धरत मात दी गोदी हटके, एका वार करांयदा। प्रभ अबिनाशी दूर दुराडा बैठा हट्ट के, शब्द सरूपी रचन रचांयदा। ना कोई खाए हलाली झटके, प्रभ आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी नेत्र वेख लाड़ी मौत भटके, हरि साचा हुक्म जणांयदा। लक्ख चुरासी कलिजुग दात, अन्तिम मंगे मंग सवालीआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार झात, कवण शाह कवण कंगालीआ। कवण बैठा इक्क इकांत, प्रभ चरन ध्यान इक्क रखालीआ। वरन बरन खेल खेले बहु बहु भांत, खिच्चे जोती जोत ज्वाल्या। तीर्थ तट्टां नाता तुट्टे पुरख अबिनाशी तेरा नात, कलिजुग अन्तिम करे खालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, अन्तिम जाणा हथ्थीं खालीआ। गावत गावत गा रहे, गहर गम्भीर अनाद। ध्यावत ध्यावत ध्या रहे, पारब्रह्म ब्रह्माद। सुणावत सुणावत सुणा रहे, आदि जुगादि आदि। पावत पावत पा रहे, रसना नाम स्वाद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवत देव साची दाद। गायण गुण गोबिन्द, हरि गोबिन्द रूप समाया। सर्ब जीआं बख्शिंद, दर सगली चिन्द मिटाया। धार वहाए अमृत सागर सिन्ध, हरि साचा ताल सुहाया। सृष्ट सबाई निन्द, निन्दक निन्दया आप लगाया। हरिजन साचा साची बिन्द, कर तन बिन्दराबन बणाया। सर्ब जीआं बख्शिंद, हरि गोपी काहना आप अख्वाया। सरन सरनाई जो जन जाए पड़, कारज रास दु:ख रहे ना राया। आत्म तृखा बुझाए प्यास, नेत्र लोचन दर्शन पाया। आपे कट्टणहारा जम का फास, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। लेखे लाए दस दस मास, बत्ती धार दए बख्शाया। सदा सुहेला वसे पास, सास ग्रास नाम रखाया। गुर पूरे सद सद बलि बलि जास, बलिहारी गुर चरन लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख कर, गुरमुख साचे लए जगाया। साजन साचा मीत हरि, सुत्या रिहा जगाए। अचरज आपणी रीत कर, नाम रुट्ठयां जाम पिलाए। काया मन्दिर सच मसीत कर, नाम तुट्ठयां झोली पाए। एका रंग हस्त कीट कर, राज राजानां पुट्ठयां आप टंगाए। शब्द खेल जगत अनडीठ कर, अनडिठे रूप समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरे लेखे छुट्टे धर्म राए हथ्थ फड़ाए। धर्म राए शब्द संदेसा, दर द्वारे सुणने आया। दोए जोड़ चरन करे आदेसा, आपणा पल्लू अग्गे डाहया। पुरख अबिनाशी आप जणाए ब्रह्मा शिव गणेशा, कलिजुग रहिणा नाही। सुरपति राजा इन्द दर दरवेशा, मंगे भिच्छया कर कर लंमीआं बाहीं। जोती जामा हरि जी धरया भेसा, सूरज चन्न दोनों रहे शरमाई। माझे देस करया वेसा, जोती शब्द होई कुड़माई। बाल अवस्था अल्लड़्ह वरेसा, सम्मत तेरां रुत्त सुहाई। गुरमुख साचे विच प्रवेशा, जोती नारी इक्क प्रनाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त वज्जे वधाई। कलिजुग तेरा अन्तिम डंक, हरि आपणे हथ्थ वजांयदा। पकड़ उठाए राउ रंक, सोलां कल वरतांयदा। इक्क सुहाए द्वार बंक, महिंमा अकथ जणांयदा। हरिजन वड्याई जिउँ राजा जनक, कलिजुग खाली कुण्ड करांयदा। धर्म राए तेरी मिटे शंक, खाली फेर भरांयदा। प्रगटे जोत वार अनक, कलिजुग वेला वक्त सुहांयदा। सोहँ शब्द रखाए साचा धनुख, चिल्ले कमान तीर इक्क चढ़ांयदा। गुरमुखां आत्म सेज सपुत्री व्याहे जनक, राम रामा आप अख्वांयदा। साचा लाड़ा वसया पुरी घनक, दिस किसे ना आंयदा। वाली हिन्द वजाए डंक, नैण नाई ना ढोल कोए खड़कांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सुहाए द्वार बंक, बंक दुआरा इक्क वखांयदा। प्रेम डोरी जोती देवे तनक, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। मुख उठायण चार भाई वेखण ब्रह्मा सुत्त, कवण कूट प्रभ साची रचन रचांयदा। अगम्म अगम्मा पुरख अबिनाशी पन्थ, आदि अन्त एका रंग समांयदा। गगन पाताल हिलाए रोवण छम्म छम्मा, पुरीआं लोआं कोए ना धीर धरांयदा। लाड़ी मौत तेरा इक्को तामा, लक्ख चुरासी आप बणांयदा। धर्म राए तेरा एका जामा, भर प्याला आप प्यांअदा। चित्रगुप्त तेरा होए दलाला, लहिणा देणा हिसाब मुकांयदा। प्रगट जोत हरि गोपाला, गोपीआं काहन सुहांयदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, अन्ध अन्धेरी शाम मिटांयदा। चरन द्वारे रखाए सच्ची धर्मसाला, धर्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। एका रंग रंगाए समाए जवान बिरध बिरध बालां, आपणी दया कमांयदा। अमृत आत्म सुहाए साचा ताला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तीर्थ नुहावण इक्क नुहांयदा। कलिजुग अन्तिम नुहावण आया, प्रभ मंगे चरन धूढ़ी। आपणा दाग़ मिटावण आया, रंग काला चढ़या गूढ़ी। जूठा झूठा ताग तुड़ावण आया, भागां मन्दा मूर्ख मूढ़्ही। कन्त सुहाग हंढावण आया, प्रभ साचा दए घूरी। सतिजुग साचा गुरमुख साचे सन्त जनां लोकमात अग्ग बुझावण आया, प्रभ आसा करे पूरी। दीपक जोती सच चराग हरिजन काया मन्दिर आप जगावण आया, जगत बुझाए तृष्ना प्यास। हँस काग बणावण आया, सोहँ मोती चोग चुगाए साची वेखे आस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे बन्द खुलास। बंधी तोड़ बंधी पा बंधन बंध बंधाया। दर द्वारे आया दौड़, आत्म अन्धी

अन्ध अज्ञान वधाया। कर्मां काया कीती कौड़, मिट्ठा रस कोई नज़र ना आया। प्रगट होए पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। तेरी सीआं अन्तिम अन्तिम आया कन्ढ्ढे लेख लिखाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़, दूसर धाम ना कोए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला मिलण आया। नैण मंधारे मातलोक विच्चों हिलणे आया, बन्न्हे जूठे झूठे भारी। संगी साथी जग छलने आया, ना कोई पावे सारी। दर दरवाज़ा प्रभ अबिनाशी एका मल्लणे आया, बणे दर भिखारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्त कराए, अन्त आपणे चरन द्वारी। कलिजुग अन्तिम अन्त कराउँणा, सेवक सेवा लेखे लाईआ। लोआं पुरीआं आप उलटाउँणा, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। साचा मार्ग इक्क रखाउँणा, जेरज अंड वेख वखाईआ। सोहँ साचा शब्द चलाउँणा, सतिजुग साची वंड वंडाईआ। पारब्रह्म सिर हथ्थ टिकाउँणा, समरथ कला अख्वाईआ। जीव जन्त रसना गाउँणा, साध सन्त बीस बीसा झोली पाउँणा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। छत्र झुलाए उनन्जा पवणा, करोड़ तेतीसा सेवा लाईआ। शिव शंकर इक्क ध्यान लगाउँणा, ब्रह्मा दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अट्ठे पहर पुरख अबिनाशी तेरा राह तकाउँणा, लोकमाती जोत जगाईआ। आदि पुरख असुत्ते प्रकाश इक्क कराउँणा, शब्द जणाई आपणी आप इक्क रखाईआ। सोए मात आप जगाउँणा, एका जोग नाम दवाईआ। दरस अमोघ दर वखाउँणा, सहिँसा रोग चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लहिणा देणा अन्तिम मूल, संग मुहम्मद चार यार चुक्कणा। शब्द फड़े प्रभ हथ्थ त्रिसूल, चारों कुन्ट करे ख्वार, हरया बूटा मात सुकणा। प्रगट होए कन्त कन्तूहल, शब्द सरूपी मारे मार, हरि का भाणा मात ना रुकणा। गुरमुख साचे शब्द पंघूड़ा साचा झूल, चरन द्वारे बहि बहि झूटणा। शब्द सिँघासण आप बहाए ना कोई पावा ना कोई चूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम पैंडा मुक्कणा। कोई ना रहे बाकी मूल पिछला लेखा दए मुका, अग्गे सेज विछाईआ। आपणी हथ्थीं दए सवा, तिन्न जुग ना कोई उठाईआ। उत्ते पड़दा देवे पा, काला सूसा इक्क रंगाईआ। ईसा मूसा तेरी सेवा दए ला, बचया कोई रहिण ना पाईआ। संग मुहम्मद चार यार नूर इल्लाही मंगण इक्क दुआ, अल्ला हू नाअरा लाईआ। साचा राह तक्के ऐली शाह, शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। कवण होवे अन्त मलाह, सदी चौधवीं रही तकाईआ। पीर दस्तगीर कोई ना पकड़े बांह, शाह हकीर रहे कुरलाईआ। दर दर घर घर वेखण अमाम मैहन्दी केहड़ी थाँ, मुहम्मद अहिमद गया लिखाईआ। अन्तिम उडणे घर घर काँ, मक्का मदीना ख़ाक मिलाईआ। कोई ना खाए माता गऊ गां, नगर ग्रां दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, कलिजुग तेरी अन्तिम मंग पूरी रिहा कराईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम सुण फरयाद, प्रभ साचा दया कमांयदा। शब्द वजाए साचा नाद, राज राजाना आप सुणांयदा। होए जणाई बोध अगाध, शाह शहाना तख्त सजांयदा। सृष्ट सबाई देवे साध, हरि दाता इक्क अख्वांयदा। हरि प्रगट होवे माधव माध, तीर निराला इक्क चलांयदा। आदि शक्त प्रभ आदि जुगादि, जुग जुग वेस करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा लहिणा मूल चुकांयदा। कलिजुग रहिणा ख़बरदार, प्रभ साचा आप करांयदा। अन्तिम मेला संग मुहम्मद चार यार, साचा राह वखांयदा। वरभण्डी नारी नार, चण्ड प्रचण्ड चलांयदा। ब्रह्मण्डी होवे हाहाकार, आकाश प्रकाश धुँदूकार वखांयदा। भेख पखण्डी धूआँधार, अग्नी जोत लगांयदा। वढ्ढे कंडी विच संसार, मनमुखां मेट मिटांयदा। साची वंडी अपर अपार, गुरमुख साचे आप बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग मेल मिलाए प्रतक्ख, तेरी पति लए रक्ख, सृष्ट सबाई पति रखांयदा। कलिजुग काला ख़ुशी मनाए, प्रभ दर वज्जी वधाईआ। अल्ला राणी मूंह तकाए, आपणा पड़दा लाहीआ। खवाज़ा खिज़र नदी नूह चढ़ाए, प्रभ साचा हुक्म जणाईआ। कलिजुग अक्षूणीआं नौ खण्ड बणाए, सत्तां दीपां नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी पूरी आस कराईआ। नौ खण्ड सत दीप कलिजुग तेरी बणे बरात, प्रभ जगत करे तेरी कुड़माईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, जूठी झूठी डोली इक्क बणाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के दिवस सात, सति पुरख निरँजण साची सेवा लाईआ। धरत मात पाणी वारे साची मात, माया कज्जल सुरमा नेत्र पाए तेरी भरजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूठी झूठी मात घोड़ी कलिजुग दित्ता चढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम बद्धा गाना, मौली तन्द रंगाया। लाड़ी मौत गाए ख़ुशी तराना, लक्ख चुरासी आपणे फंद फंदाया। पुरख अबिनाशी पहरया बाणा, बत्ती दन्द मेरा सास ग्रास दर द्वारे लेखे लाया। चार कुन्ट चलाए तीर निशाना, मदिरा मास जिस रसन लगाया। अन्तिम वेले मेट मिटाए श्री भगवाना, ना कोई होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वसाया घर, अन्तिम होए वैराना। अन्तिम होए वैरान, शब्द जणाईआ। प्रभ पकड़ उठाए शाह ईरान, सम्मत चौदां नेड़े आईआ। पन्दरां चेत्र वेखे मार ध्यान, लिख्या लेख दए पुजाईआ। सूरबीर विच मैदान, आपणी हथ्थीं खिच्च लिआईआ। नाल रलाए पंज शैतान, साचा हुक्म जणाईआ। चिल्ले चाढ़्हे नाम निशान, तीर निराला इक्क चलाईआ। आपे होया बेपछाण, दिस किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज माया जगत वरताईआ।