पुस्तकालयभाग ६

६ अस्सू २०१३ बिक्रमी गज्जण सिँघ दे गृह अम्बाला छाउँणी

हरि साजन घर वसया, मेला सच द्वार। दस्म द्वारी बहि बहि हस्सया, मन्दिर कोट अपर अपार। कोटन कोट प्रकाश रवि सस्सया, जोती नूर आकार। धुरदरगाही आवे नस्सया, पारब्रह्म रूप अपार। जन भगतां दर एका साचा दस्सया, गुर चरन प्रीती साची कार। मनमुख दर तों जाए नस्सया, शब्द खण्डा मारे तेज कटार। लक्ख चुरासी चरनां हेठ झस्सया, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, सतिजुग साचा कर उज्यार। तीर निराला एक कसया, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, निरगुण रूप हरि करतार। निरगुण रूप समाए, सरगुण जगाया। सरगुण दरस दिखाए, दया कमाया। आप आपणा रूप वटाए, दिस ना आया। औलीए पीर शेख़ मुसायक, राणी अल्ला सार ना राया। सर्ब जीआं प्रभ नायक, जोती शब्दी धार चलाया। भगत सुहेला सदा सहायक, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग जोती भेख धर, लोकमाती भेख वटाया। लोकमात लक्ख चुरासी तेरा घर, प्रभ आपे आप बणांयदा। आपे वेखे मार झात चारों कुन्ट आए डर, कलिजुग काला रूप वटांयदा। गुरमुख विरले अमृत देवे बूंद स्वांत इक्क नुहाए साचे सर, दुरमति मैल गंवांयदा। भगत भण्डारा देवे भर, इक्क इकांत दरस अमोघ धुर संजोग आपणा आप करांयदा। आपणी करनी रिहा कर, दूसर कोई ना दीसे दर, चिन्ता रोग जगत विजोग जन हरि मेट मिटांयदा। पारब्रह्म प्रभ रूप अपार सदा सुहेला देवे वर, ना जन्मे ना जाए मर, रूप अनरंगा शब्द तरंगा वेखे खेल सूरा सरबंगा, दाता जोद्धा आप अख्वांयदा। दाता जोद्धा हरि बलकारी, शब्द खण्डा उठाया। वेख वखाणे लोआं पुरीआं पावे सारी, सत्तां दीपां रिहा हिलाया। लक्ख चुरासी वेख विचारी, कलिजुग बाजी अन्तिम हारी, भेख पखण्डा पाए वंडा, चारों कुन्ट हाहाकारी, वेखे खेल हरि विच ब्रह्मण्डा, उत्भज सेत्ज जेरज अंडा खाणी बाणी गगन पताली साची कार कराईआ। जन भगतां दीपक जोत जगाए मस्तक साची थाली, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। अनहद अनाहद शब्द वजाए साचा ताली, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर नाम देवे जगत दलाली, दो जहानां पार कराईआ। आपे वसे सदा हथ्थां खाली, जन भगतां आत्म घर भण्डार रिहा भराईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। साचा माली सत्तां वेख परखे फल लग्गा कवण डाल्ही, कवण रंग रंगाईआ। माया ममता मोह जगत जंज़ाली, काम क्रोध सुरत भवाईआ। प्रभ अबिनाशी भगत जनां दर बणया पाली, दर दरवाज़े ग़रीब निवाज़े साजन साजे, निज घर आत्म शब्द सरूप अनरंग रूप अगम्म अगम्मा बैठा आसण लाईआ। लेखे लाए काया चम्मा, पवण

स्वासी गाया दमा, नेत्र नीर वहाया छमा, प्रभ चरन कँवल ध्यान लगाईआ। गगन पताली देवे थम्म्हा, सेव लगाए शिव ब्रह्मा करोड़ तेतीसा बैठा सीस झुकाईआ। जोत निरँजण जोत सरूप लोकमात घर साचे जम्मा, मात पित ना कोई अख्वाईआ। आपे जाणे आपणा कम्मा, राम रहीम करीम रमईआ रामा, गोबिन्द रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, सम्बल नगर सच ग्रां, सदा सदा सद ठण्ढी छाँ, एका रंग समाईआ। गोबिन्द रूप अपार, हरि हरि आप वटाया। हरि हरि खेल अपार, गोबिन्द विच समाया। गोबिन्द मेल करतार, हरि हरि नाम ध्याया। हरि हरि सज्जण सुहेल, गुर चेल आप अख्वाया। साचा चेला चरन द्वार, गुर गोबिन्दा सीस झुकाया। हरि हरि हरि सदा सद बख्शणहार, बख़शिश आपणी झोली पाया। गुर गोबिन्दा कर निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाया। दर वेख सच्ची सरकार, शब्द बोल बुलाया। किरपा कर हरि करतार, मातलोक जगत ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी शब्द जणाए, गोबिन्द तेरी साची कार, हरि साचे मन भाया। दिवस रैण रसन उचार, चरन कँवल मिली वड्याईआ। पारब्रह्म कलि पावे सार, लोकमाती जन्म दवाईआ। शब्द देवे सच कटार, तन गात्रे आप सजाईआ। पंचम करना ख़बरदार, पंचम मेट मिटाईआ। पंचम मेला सच दरबार, पंचम बैठा मुख छुपाईआ। पंचम रोवे धाहां मार, पंचम हरि हरि हरि गुण गाईआ। पंचम पंचां एका धार, हरि पंचम रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा मात लगाईआ। साची सेवा मात लगाई, आदि पुरख अनादी। आत्म मेवा इक्क खवाई, शब्द बोध अगाधी। देवी देवा देव समाई, रसन शक्त प्रभ अराधी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर विस्मादी। चार वरन दर घर वज्जी वधाईआ। मातलोक चुक्कया डर, आपणी करनी रिहा कर, कर कर वेखे सृष्ट सबाईआ। हरि भाणा अन्तिम हरि हरि जर, एका एक टेक चरन सरन सच्ची सरनाईआ। लक्ख चुरासी लहिणा देणा लए भर, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, देवे शब्द जणाईआ। गोबिन्द रूप हरि धरनी धर, धरत धवल आकाश समाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे दर, अन्दर वड़ नूरी दर्शन पाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई किला कोट ना दीसे गढ़्ह, सच द्वारे पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे बैठा चढ़, शब्द सिँघासण आत्म सेजा पंचम रागा शब्द अनादा धुन आत्मक सच संगीत, इक्क वखाए चरन प्रीत, काया करे सीतल सीत, सति सन्तोख आत्म ब्रह्म सांतक सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा धुर फ़रमाण, जोत सरूपी हरि भगवान, गुर गोबिन्दे रिहा जणाईआ। गोबिन्द सुणया साचे कान, हरि शब्दी शब्द जणाया। अन्तिम छड्डे

तन मकान, रहिण कोई ना पाया। सरसा भेंटा नौजवान, तन साचा आप रुढ़ाया। जीव जन्त सर्ब पछताण, गुर पूरा ख़ुशी मनाया। प्रभ अबिनाशी एका रक्खे चरन ध्यान, दिवस रैण सद रिहा चित लाया। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, आपणा आप रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाणा सहिणा हुक्म जणाया। गुर गोबिन्द शब्द जणाई, हरि हरि भेख अवल्ला। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, इक्क वसाया काया मात महल्ला। गोबिन्द धार मात चलाई, इक्क वखाए निहचल धाम अटला। अन्तिम वेले होए जुदाई, हरि वेखे खेल कर कर वल छला। पिता पूत हरि सच सरनाई, सेवा लाई जल थला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क फड़ाया हथ्थ विच साचा भल्ला। गुर गोबिन्द ख़ुशी मनाई, प्रभ साचे मार्ग लाया। आत्म घर वज्जी वधाई, दोए जोड़ सीस झुकाया। दिवस रैण ना होए जुदाई, साची मंग मंगाया। पूत सपूता करे कुड़माई, चौथे जुग चारे भेंट चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेवट खेट माँ प्यो बेट पिता पूत पति पतिवन्ता, साचा कन्ता आत्म सेजा नारी कन्ता, गुर पीर औलीआ साध सन्त पारब्रह्म रूप समाया। गुर गोबिन्द करे अरदास। पुरख अबिनाशी होवे पास। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर विच प्रभास। उच्चे मन्दिर हरि नर नर हरि किते ना रक्खे वास। गुरमुख साचे सन्त सुहेले जायण तर, जो जन प्रभ मिलण दी रक्खण आस। आत्म नुहाए साचे सर, अमृत सति सरोवर हउमे दुखड़ा करे नास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा करे पुरख अबिनाश। पुरख अबिनाशी जगत मलाह, गुर पीर आप अख्वांयदा। शब्द जणाए साचा राह, धुर फ़रमाण जणांयदा। अगम्म अगम्मा पकड़े बांह, दिस किसे ना आंयदा। ना मरे ना कदे जम्मा, जुग जुग हिस्से आप वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द काया रूप आपणे विच समांयदा। गोबिन्द काया साचा हट्ट, प्रभ साचे आप खुल्हाया। आपे जाणे घट घट, घट घट मन्दिर डेरा लाया। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, सच सरोवर किसे दिस ना आया। कलिजुग माया खेल बाज़ीगर नट, जूठा झूठा स्वांग कराया। सन्त सुहेले लाहा जाण खट, प्रभ चरन कँवल चित्त लाया। मण्डप माढ़ी जायण ढठ्ठ, गुर गोबिन्दे लेख लिखाया। ना कोई दीसे मन्दिर मस्जिद काअबा मट्ठ, देहुरा मसीत पतित पुनीत कोई दिस ना आया। अन्तिम लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी रो रो रही नीर वहाया। त्रैगुण माया पए भट्ठ, ब्रह्मा शिव विष्न दिवस रैण रहे कुरलाया। कलिजुग तेरी अन्तिम चट्ठ, गोबिन्द साचा लेख लिखाया। धुरदरगाही बेपरवाही साचा माही जोत सरूपी आए नठ्ठ, शब्द खण्डा हथ्थ रखाया। लक्ख चुरासी गेड़े उलटी लट्ठ, भेव अभेदा अछल अछेदा चारे वेदां दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

गोबिन्द तेरा काया रूप आपणे विच समाया। गोबिन्द आत्म अन्तर कर ध्यान। एका मंगे जिया दान। पुरख अबिनाशी किरपा कर साचे हरि, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। चार वरन एका दर, राउ रंक चुक्के डर, ऊँच नीच सर्ब मिट जाण। पुरख अकाल तेरा साचा सर, नौ खण्ड पृथ्वी मिले वर, सत्तां दीपां एका रंग रंगान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगे मंग वाली दो जहान। प्रभ अबिनाशी शब्द जणाई, गुर गोबिन्दे रीती। मानस जन्म होए जुदाई, जोती जोत सदा अतीती। पारब्रह्म आपणे हथ्थ रक्खे वड्याई, आपे जाणे आपणी रीती। कलिजुग अन्तिम दए मिटाई, लेख लिखाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ सीती। ब्रह्मण्ड वरभण्ड नौ खण्ड जेरज अंड वेख वखाए ऊँच नीच रंक राजान, शाह सुल्तान हस्त कीटी। सृष्ट सबाई भंग कराए, नाम मृदंग इक्क वजाए, शब्द घोड़े तंग कसाए, आत्म मध अमृत एका पीती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे देवे वर, हरि साजन मीता खेले खेल नीकन नीकी। नीकन नीका हरि अख्वाया। मनमुख जीवां दिस ना आया। गुरमुखां प्रभ पर्दा लाहया। आत्म जोती नूर सवाया। शब्द सिँघासण हरि हरि घाड़न घड़दा, दर दूसर बाडी कोए ना लाया। लक्ख चुरासी अन्दर वड़दा, दिवस रैण आपे लड़दा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। लेखा चुक्के अस्थूल जड़्ह दा, सूख्म मूर्त हरि रघुराया। कलिजुग माया अग्नी जूठी झूठी जीव जन्त साध सन्त सड़दा, ना कोई होए सहाया। लहिणा देणा सीस धड़ दा, जगत जगदीश अन्तिम कलिजुग दए चुकाया। गुरमुख साचे शब्द सरूपी आपे फड़दा, चरन दुआरा हरि निरँकारा एका साचा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल बहत्तर नाड़ दा, अन्ध अज्ञान मार ध्यान श्री भगवान गुरमुख साचे दए मिटाया। मनमुख जीवां अन्तिम अन्ध, दिवस रैण अन्धेरा। दूई द्वैती भरमां कंध, माया ममता घेरा। ना कोई सुणाए सुहागी छन्द, सृष्ट सबाई हेरा फेरा। हरि का नाउँ ना मिल्या बत्ती दन्द, ना कटयां जम का जेड़ा। रसना लाए मदिरा मास गन्द, लग्गे भाग ना काया खेड़ा। आप गंवाया परमानंद, निजानंद ना वेख वखाया। हउमे रोग रोग बन्द बन्द, काम क्रोध फिरे हलकाया। सतिगुर साचा सदा सदा सद बख्शंद, गुरमुख साचे लए तराया। कलिजुग तेरा अन्तिम पन्ध, बीस बीसा दए मुकाया। सतिजुग चाढ़्हे साचा चन्द, सति सतिवादी नाउँ रखाया। सृष्ट सबाई करे खण्ड, वरन बरन कोई रहिण ना पाया। शब्द चले इक्क प्रचण्ड, चण्ड चण्डूल रहिण ना पाया। सोलां सोलां सोलां आपे वंड, सोलां तेरी धार विच संसार दए चलाया। वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्ड, पुरीआं लोआं विच समाया। आपे सुत्ता दे कर कंड, मनमुख जीवां दिस ना आया। नार दुहागण होई रंड, कन्त सुहाग ना कोए हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा रूप आपणे रंग रंगाया।

रंग चलूल शब्द भट्ठी, प्रभ साची मात चढ़ांयदा। हरिजन ना जाए भूल, आत्म रक्खे हथ्थी, सच्ची दात झोली पांयदा। आपे आप कन्त कन्तुहल भेव चुकाए अट्ठ सट्ठी, चरन धूढ़ मस्तक लांयदा। नाभी कँवली साचा फूल उलटी करे लट्ठी, अमृत बूंद मुख चुआंयदा। आप चुकाए पिछला मूल पंचम जेठी, लेखा लेख मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे घर, साध सन्त जीव जन्त औलीआ पीर शेख़ मुसायक कोए रहिण ना पांयदा। नाम रस जगत अत मीठा, गुरमुख विरले पाया। रूप रंग प्रभ किसे ना डीठा, हरि जी हिरदे विच समाया। लक्ख चुरासी जूठ झूठ पीसण पीठा, रसना शब्द ना साचा गाया। मन मती कौड़ा होया रीठा, गुर मती गुर राह ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, दे मति आप समझाया। गुर मति जगत बलवान, जुग जुग आप रखाईआ। पंचम मिटाए तन शैतान, पंजे शब्द जणाईआ। साचा मेला हरि भगवान, आत्म जोती नूर सवाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, शाहो भूप आप अख्वाईआ। जिस जन देवे जिया दान, चारों कुन्ट होए सहाईआ। मदिरा मास तजणा पीण खाण, आत्म रस घर साचे पाईआ। दर द्वारे साचा माण, दिवस रैण हरि साचा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ काया बरस, ठण्ढी ठार रखाईआ। दयानिध दयाल गुर मीता, नित नित दया कमांयदा। जन भगतां परखणहारा नीता, दिवस रैण सेव कमांयदा। नाम निधान जिस जन पीता, देवी देवा अलख अभेव जोत निरँजण शब्द पाए नेत्र अंजन जगत अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे जगत वर, भगत भगवन्त एका रूप समांयदा। सम्बल नगर साचा गढ़्ह, प्रभ साचे मात बणाया। आपे अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आया। साचे पौड़े गया चढ़, दस्म द्वारी कुण्डा लाहया। आप आपणा घाड़न घड़, महल्ल अटल इक्क सुहाया। ना कोई सके जीव जन्त साध सन्त फड़, लक्ख चुरासी फिरे हलकाया। पुरख अगम्मा आपे वेखे खड़्ह, नौ खण्ड पृथ्वी वहिंदी धार वहाया। पंच विकारा रिहा लड़, जीवां जन्तां माया ममता मोह वधाया। कलिजुग अग्नी रिहा सड़, अमृत धार ना कोए मुख चुआया। जूठ झूठ बणाया हँकार गढ़्ह, जगत विकारा विच वसाया। कर्म कुकर्म रहे लड़, धर्म अधर्मी झगढ़ा पाया। दोहां मिल्या जगत वर, कलिजुग वेला अन्त सुहाया। चार यार संग मुहम्मद आपणी करनी रिहा कर, प्रभ साची रचन रचाया। गोबिन्द रूप मात धर, सम्बल नगरी डंक वजाया। गौड़ ब्रह्मण आप हरि, पूत सपूता शब्द उपाया। तिन्नां लेखा इक्क घर, लहिणा देणा मूल चुकाया। कलिजुग करनी रिहा कर, धर्मराए संग रलाया। चित्रगुप्त लेखा रिहा पढ़, लाड़ी मौत हुक्म जणाया। लक्ख चुरासी वेखे सीस धड़, सीस धड़ कोई दिस ना आया। हरिजन सन्त

सुहेले एका अक्खर जायण पढ़, ब्रह्म विद्या नाउँ उपाया। जगत विद्या वहिण झूठा हड़्ह, जोग जुगत किसे हथ्थ ना आया। ना कोई गोर ना कोई मड़, पवण मसाण सर्ब समाया। पुरख अबिनाशी जोती जामा भेख धर, अवण गवण पृथ्वी आकाश प्रभास वेख वखाया। तीर्थ तट्ट वेखे सर, मन्दिर टिले उच्चे किले आप फोल फुलाया। धरत मात दर मंगे वर, पुरख अबिनाशी किरपा कर, कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी छाया। सतिजुग साचा सोहे दर, चरन सरन प्रभ जाए पड़, पुरख अबिनाशी फड़ लड़, लग्गी अग्ग बहत्तर नड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी तन जलाया। सतिजुग साचा भगत जनां दे अन्दर जाए वड़, सच सुच्च दी लाए जड़्ह, सति सन्तोख धर्म निशान उगाया। कलिजुग फल जायण झड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संग मुहम्मद चार यार, गोबिन्द तेरी एका धार, ब्रह्मण गौड़ रूप अपार, साचा मेल मिलाया। साचा मेला इक्क घर, नौ दर दिस ना आईआ। पुरख अबिनाशी दित्ता वर, साचा हिस्सा मात वंडाईआ। अगम्म अगम्मा जोत धर, जोती शब्द जणाईआ। वड शाहो भूप नर, नर नरेशा आप अख्वाईआ। चार वरन सुहाए बंक द्वार, दर दरवेशा लोकमात फेरा पाईआ। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेष सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा, आपणी सेव लगाईआ। भाग लगाए माझे देसा, गुरमुख साचे विच प्रवेशा, वेख वखाणे धारी केसा, मूंड मुंडाई हरि रघुराई आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरी धार संग मुहम्मद सुण पुकार, पूत सपूता धरत मात तेरी गोद बिठाईआ। धरत मात दए हुलारा, हरि साचा शब्द जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पार किनारा, एका वार कराईआ। मनमुख डोबे वहिंदी धारा, सम्मत अठारां अट्ठ तत्त मात दिस ना आईआ। नौ दर वेखे वेख विचारा, दसवां वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला हरि करतारा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ दो धारा, दो जहानी रिहा चलाईआ। गुरमुखां देवे शब्द अधारा, जोती दीपक नूर उज्यारा, पवण उनन्जा छत्र झुलारा, सास ग्रास आत्म तृखा प्यास दरस नेत्र नैण लोचन सांतक सति वरताईआ। सांतक सति सरूप, हरि हरि रंगया। सृष्ट सबाई वेखे दहि दिशा चार कूट, लोआं पुरीआं आपे लँघया। कलिजुग मिटाए जूठ झूठ, माया ममता तन शृंगार एका रंगया। सच सुच्च दर दरवाज़िउँ गई रूठ, जीव जन्त साध सन्त काया तन फिरे नाम नम्गया। खाली दिसे घर घर ठूठ, मिले दान ना किसे कोलों मंग्गया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे कुट्ठ, जगत डोरी आप बंधाए, लक्ख चुरासी पावे फन्दया। लक्ख चुरासी फंदी फास, प्रभ आपणी हथ्थीं आप पांयदा। अन्तिम वेला विच प्रभास, होए दास ना कोए सेव कमांयदा। काया मण्डल झूठी रास, साचा काहन हरि भगवान दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द तीर तीर तुफंग, मनमुख जीवां

करे भंग, रसना चिले आप चढ़ांयदा। रसना चिला शब्द कमान, गुर गोबिन्दा आप चढ़ाईआ। इक्क इकल्ला विच मैदान, सोहँ कटार तन म्यान, नौ खण्ड पृथ्वी पावे तरथल्ला, नाल रलाए गोबिन्द डल्ला, जलां थलां आप हिलाईआ। सृष्ट सबाई दूई द्वैती सल्ला, एका दूजा दूजा एका एका भाओ चलाईआ। गुरमुख विरले वसे काया मन्दिर सच महल्ला, प्रभ आत्मक दीपक जोती नूर सवाईआ। दर दुआरा एका मल्ला, पारब्रह्म प्रभ अग्गे खल्ला, चतुर्भुज आपणी भुजां उठाईआ। लोकमात जन फला फुला, माया ममता विच ना रुला, लग्गी अग्ग ना काया झल्ला, हरि दरस नेत्र नैण दिखाईआ। दर द्वारे जो जन आए भुल्ला, भाग लगाए आपणी कुला, चरन सरन घोली घुल्ला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। कलिजुग फल अन्तिम हुल्ला, लक्ख चुरासी कोई ना पैणा मुल्ला, अमृत आत्म सभ दा डुल्ल्हा, निझर धार साचा रस सर सरोवर दर आत्म घर कोए ना मुख चुआईआ। नौ द्वारे मिल्या वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात करे जुदाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त कर, सतिजुग सुरत दवाईआ। आप आपणी जोत धर, अकाल मूर्त इक्क वटाईआ। चार वरन इक्क दर, नाद तूरत रिहा वजाईआ। शब्दी जोती पवणी इक्क वर, त्रै लोआं रिहा दवाईआ। भगत भण्डारे आपे भर, भगत भागवत भगवन्त लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मुहम्मद अहिमद गोबिन्द धार, रूप अनूप सति सरूप हरि दातार, पूत सपूत ब्रह्मण गौड़ एका एक ओंकार एका रंग वखाईआ। इक्क ओंकार इक्क इकल्ला, एका धाम वसंदड़ा। शब्द रक्खे तेज कटारा, नाम खण्डा हथ्थ उठंदड़ा। तिन्नां लोआं पावे सारा, इक्क जैकार करंदड़ा। चौथे घर कर प्यारा, सन्त सुहेले कर कर मेले निहचल धाम सुहंदड़ा। पंचम मेला मीत मुरारा, पंजां बख्शे चरन प्यारा, पंचम जोती नूर उज्यारा, सच रंग सुहंदड़ा। छेवें छप्पर छन्न अपारा, ना कोई दीसे चार दिवारा, ऊँच नीच प्रभ अगम्म अपारा, घर साचे आप वसंदड़ा। सत्तवें सति पुरख निरँजण प्रभ तेरी धारा, आदि अन्त जुगा जुगन्त लोकमात लए अवतारा, आपणी धारा आपणे हथ्थ रखंदड़ा। अठवें अट्ठां तत्तां कर विचारा, मति मन बुध करे अन्त ख्वारा, शब्द खण्डा तेज कटारा, सीस आरा आप रखंदड़ा। नौ दर भुल्ले जीव गंवारा, मानस देही आई हारा, ना कोई दीसे पार किनारा, लक्ख चुरासी फाही फंदड़ा। दसवां घर हरि करतारा, जोत सरूपी कर अकारा। शाहो भूपी बैठ दर सच्चे दरबारा, साचा ताज एका सीस सुहंदड़ा। एका ताज एका काज एका राज सृष्ट सबाई साजन साज, साचे हुक्म जणाईआ। शब्द घोड़े चरन दे रकाब, प्रगट होए हक्क ज़नाब, वेख वखाणे दो दो आब, कँवल नाभ फोल फुलाईआ। पुरख अबिनाशी कोई ना झल्ले तेरी ताब, लक्ख चुरासी दए अज़ाब, लहिणा देणा हिसाब मुकाईआ। साचा नाम जगत खिताब, साचा मेला

इक्क अहिबाब, नाम वजाए तन रबाब, सारंगधर भगवान बीठला सुरती किंगी आप वजाईआ। काया काअबा काअबा काअब, हरि हरि साचा शाह नवाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सपत सरिंग पंचम धुन जोत निरँजण आपे चुण, नाम सति साचा तत्त वजाईआ। नाम सितार दर दर वज्जे, वजावणहार दिस ना आया। सर्ब जीआं प्रभ पर्दे कज्जे, गुरमुखां पर्दा आपे लाहया। अनहद मारे साची आवाजे, राग रागणी रिहा अल्हाया। चिट्टे अस्व शब्द घोड़े चढ़या साचे ताजे, देस माझे भेस वटाया। पकड़ उठाए राजन राजे, शब्द सरूपी साचा गाजे, वाली हिन्द दए जगाया। सम्मत सोलां पैणी भाजे, कोई ना किसे रखे लाजे, शाह सुल्ताना वाली दो जहानां राज राजानां दर दर फिराया। आप रचाए आपणा काजे, लाड़ी मौत मंगे दाजे, लक्ख चुरासी घनकपुर वासी कराए दासी, कलिजुग देवे अन्त प्रनाया। कोई ना दीसे मदिरा मासी, ना कोई पंडत पढ़े कांशी, वेद पुराण अञ्जील कुरान मुल्ला काजी शेख़ मुसायक अन्तिम रो रो चढ़न फाँसी, प्रभ साचा दए सज़ाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी, भगत जनां दासन दासी साचे मण्डल पावे रासी, मेल मिलाए शब्द स्वासी, सुरत ज्ञानन इक्क ध्यानन दरस दिखाए श्री भगवान, नेत्र अंजन चरन धूढ़ मजन सच इशनान कराया। भाण्डे भरम भउ प्रभ दर भज्जण, शब्द ताल साचे वज्जण, मिल्या मेल साचे सज्जण, एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां आया पड़दे कज्जण, शब्द दुशाला उप्पर पाया। शब्द दुसाला रंग लाल, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। प्रगट होए दीन दयाल, सर्बकला समरथ आप अख्वांयदा। जन भगतां सुहाए अमृत आत्म ताल, सर सच नुहावण इक्क नुहांयदा। अन्तिम तोड़ जगत जम काल, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। शब्द बणाए आप दलाल, सुरत सवाणी करे रखवाल, दिवस रैण सेव कमांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, हरिभगत सुहेले लए भाल, मात पित अम्मां अम्मड़ी आप अख्वांयदा। फल लगाए काया डाल, दीपक जोती जगे साचे थाल, कौस्तक मणीआ मस्तक नूर नुराना शाह सुल्ताना आपणी हथ्थीं आप लगांयदा। आपे गोपी आपे काहना, रूप अनूप सति सरूप हरि भगवाना, बार अनक वासी पुरी घनक जोती जोत प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल कन्त कन्तूहल आप चुकांयदा। शब्द सरूप अनरंग, दिस किसे ना आया। जिस जन किरपा कर देवे सूरा सरबंग, सगला साथ निभाया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, शब्द मृदंग काया मन्दिर अन्दर आप वजाया। जूठा झूठा तोड़े वज्जा जन्दर, आपणी किरपा कुण्डा लाहया। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, सच दरवाज़ा किसे दिस ना आया। उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ थक्के गोरख मच्छन्दर, साचा हट्ट ना किसे वखाया। गुर पूरा हाज़र हज़ूरा भाग लगाए काया डूँघी कन्दर, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द वर, भाणा सहिणा दरस नैणा दोवें राह चलाया। दोवें राह एका धार, एका संग निभाईआ। चरन कँवल बख्शे इक्क प्यार, शब्द मलाह बेपरवाह आपे आप अख्वाईआ। फड़ फड़ बाहों करे पार, इक्क जपाए साचा नाँ, काया चोली रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, इक्क सुणाए शब्द सुहागी सच संगीत, काया करे पतित पुनीत, पति पतिवन्ता श्री भगवन्ता साचा कन्ता आपे आप अख्वाईआ। शब्द भण्डार अतुट्ट, देवणहार दातार। आदि अन्त सदा निखुट्ट, लक्ख चुरासी पावे सार। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जो जन सोहे बंक द्वार। आत्म लाहा साचा साची लुट्ट, हरि नाउँ रसन जै जै जैकार। अमृत आत्म पीणा घुट्ट, दिवस रैण रहे ख़ुमार। मनमुख जीव जड़्ह आपे रहे पुट्ट, तन वसया काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे जगत वर, एका शब्द नाम अधार। नाम निशअक्खर प्रभ आप है, ब्रह्मण्ड रूप निवास। सृष्ट सबाई माई बाप है, जन भगतां दासी दास। आपे जाणे आपणा वास है, हरि घट घट रक्खे वास। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश है, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर विच प्रभास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, लेखे लाए सास ग्रास।

पहली कत्तक २०१३ बिक्रमी अमृतसर निर्मला सम्मेलन विच
पंडत शंकर अनन्द स्वामी कोलों शब्द दी पुच्छ कीती

कवण घर कवण टिकाणा। कवण शब्द मात बिबाणा। कवण रूप सन्त समाणा। कवण भूप कन्त भगवाना। कवण कूट बिसराम कराणा। कवण फल रिहा टूट, डाल किसे ना लाणा। कवण पंघूड़ा रिहा झूट, कवण आसण सेज विछाणा। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे सच घर, दूसर दर भेव ना पाणा। कवण सिँघासण कर शृंगार, आत्म सेज विछाईआ। कवण रूप रंग कन्त भतार, सुरत सवाणी नार सुहागण आप बणाईआ। कवण खाणा पीणा पहनणा तन शृंगार, कवण वेस कराईआ। कवण अमृत आत्म साची धार, दिवस रैण अट्ठे पहर तृप्त कराईआ। कवण दहि दिशा रिहा विचार, लोआं पुरीआं गगन पाताल आकाश एका रंग समाईआ। कवण घर हरि सन्त रक्खे वास, मिले मेल पुरख अबिनाश, हरि दूसर दर कोए दिस ना आईआ। निज घर निज आत्म वेख वखाणे सर्ब गुणतास, भेद अभेदा भेव खुल्हाईआ। कवण मण्डप वेखे रास, सन्त सुहेला इक्क अकेला इकांत अनन्त रूप अनूप सति सरूप शाहो भूप रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन

पुच्छे सच घर, नौ द्वारे बन्द दर, दसवें खोल्हे बन्द किवाड़, कवण दरवाज़े जाए अन्दर वड़, कवण कुण्डा आपे लाहीआ। कवण घर कवण दरवाज़ा। एका एक वसे हरि ग़रीब निवाजा। भगत जनां राह साचा दस्से शब्द रखाए घोड़ा ताजा। ना रोवे ना कदे हस्से, धुन आत्मक ब्रह्मादा। मारे शब्द अवाजा। रसना खाए ना गाए कोई स्वाद, आदि जुगादि इक्क इकांता। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे इक्क घर, खोजत खोजत काया पिण्ड ब्रह्मण्ड अंड खण्ड विच विस्मादा। सन्तन धाम घर अगम्म, दिस किसे ना आया , ना कोई छप्पर छन्न ना दीसे थम्म्ह, चार दिवार ना कोई बणाया। जगत तृष्ना भुक्ख ना तम, आलस निन्दरा नींद ना आया। शब्द सिँघासण जोती डेरा लाया। जोती नूर कवण द्वार, करे सच रुशनाईआ। मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, दीवा बत्ती ना कोई जलाईआ। शब्द धुन अपर अपार, पंचम रिहा गाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, एका रंग समाईआ। तन बस्त्र काया शब्द शस्त्र तीर कटार, नाउँ निरँकार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन पुच्छे सच घर, भारत खण्ड कवण द्वार द्वारका पाई वंड, चार कुन्ट दहि दिशा पंचम तत्त विकारी हिस्सा धीरज यति सति सन्तोख ज्ञान ध्यान अन्तिम मोख कवण द्वारे डेरा लाईआ। शब्द गुर बलवान, है, हर घट में रिहा समाए। जिस जन प्रभ देवे साचा जिया दान है, आत्म जोत जगाए। इक्क रखाए चरन ध्यान है, एका रंग समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेखाधारी भेख रखाए। कलिजुग तेरा अन्तिम भेख, पुरख अबिनाशी वेखण आया। लक्ख चुरासी मस्तक लिखे वेखे रेख, लिखणहारा दिस ना आया। नौ खण्ड पृथ्वी रही वेख, भेव अभेदा दिस ना आया। भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़, साधां सन्तां माया ममता जगत मोह वधाया। ना कोई जाणे शब्द अगम्मता, अगम्म अगम्मा जोती नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरां वेखण दर, लोकमात मार झात एका रूप समाया।