पुस्तकालयभाग ६

पहली कत्तक २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि सावण मेहरवान, आदि पुरख अपारा। जन भगतां देवे जिया दान, जोती शब्द हुलारा। काया मन्दिर इक्क मकान, वसे हरि निरँकारा। सन्त सुहेले कर पछान, दीपक दीप करे उज्यारा। आपे गोपी आपे काहन, काहना कृष्ना राधका कृष्न मुरारा। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, वेखे परखे परखणहारा। धुरदरगाही शब्द बिबाण, लोआं पुरीआं इक्क हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्दा वाली हिन्दा इक्क कराए साचा वणज वपारा। साचा वणज वपार, चरन प्रीतया। गुरमुखां देवे मात अधार, काया करे पतित पुनीतया। ऊँचां नीचां राज राजानां शाह

सुल्तानां भेव निवार, एका धाम दिखाए हस्त कीटयां। जोत सरूपी हरि भगवाना, शब्द सरूपी तीर कमाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, एका एक एक अनडिठया। शब्द वर इक्क अनडिठ, दिस किसे ना आया। काया मन्दिर आपे सुत्ता दे कर पिट्ठ, मनमुखी मुख छुपाया। हरि दाता वडा शाह सेठ, दिवस रैण लेखा रिहा लिखाया। जन भगतां रक्खे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मनमुख भन्ने कौड़े रेठ, कलिजुग वेला अन्तिम आया। वेखे खेल महीना जेठ, पंचम पंचां दए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द गुर मेल हरि, मेला मेलणहार आप अख्वाया। गुर गोबिन्द साची नारी, हरि हरि साचा कन्ता। पुरख अबिनाशी करे प्यारी, देवे माण आदिन अन्ता। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, इक्क सुहाए रुत्त बसन्ता। सिँघ किशन प्रभ देवे तारी, निर्मल जोत कर उज्यारी, अमृत आत्म देवे सच ख़ुमारी, दिवस रैण रैण दिवस एका दीपक जोत जगंता। दीपक जोत काया मन्दिर, आपे आप जगांयदा। वेख वखाणे डूँघी कन्दर, भाण्डा भरम भउ भनांयदा। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया पावे वंडां, वेखे खेल विच ब्रह्मण्डां, जेरज अंडां वेख वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन बख्शे चरन ध्यान, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, सदा सुहागी वड वड भागी ना होए मात रंडा। दस्म द्वारी उच्चा टिल्ला, प्रभ साचे आप बणाया ए। गुरमुख विरले लोकमात कलिजुग मिला, लक्ख चुरासी दर दर फिरे हलकाया ए। मन्दिर अन्दर बहि बहि कट्टदे शिला, प्रभ अबिनाशी किसे हथ्थ ना आया ए। मनमुख लभ्भदे घोड़ा नीला, नीले वाला नज़र ना आया ए। गुर संगत प्रभ मिलण दा अन्तिम वेला, कलिजुग वेला नेड़े आया ए। प्रगट होए जोत सरूपी छैल छबीला, सम्मत तेरां तेरी रुत्त सुहाया ए। गुर संगत बणाए इक्क कबीला, ऊँच नीच भेव मिटाया ए। गुरमुख अमृत आत्म शब्द निधान, प्रभ अबिनाशी देवणहार अख्वाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरे वसया घर, घर आपणा आप सुहाया ए। गुरमुख तेरा साचा घर, प्रभ साचा धाम सुहांयदा। नौ द्वारे उप्पर चढ़, आपे वेख वखांयदा। शब्द सरूपी किला गढ़्ह, दस्म द्वारी आप खुल्हांयदा। आपे बैठा अन्दर वड़, निर्मल जोती नूर जगांयदा। एका अक्खर रिहा पढ़, पंचम पंचां रुत्त सुहांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, साची सेजा आसण लांयदा। दिवस रैण अग्गे खड़्ह, नेत्र लोचन नैण दरस दिखांयदा। अन्दरे अन्दर रिहा फड़, मनमुख कोई भेव ना पांयदा। आप फड़ाए आपणा लड़, दो जहान ना कोए छुडांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। साचे पौड़े गुरमुख साचा गया चढ़, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। शब्द सरूपी बांह फड़, लोआं पुरीआं पार करांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, साचा पल्लू नाम फड़ांयदा। कवण काया कवण कूट, कवण चार दिवारी। कवण शब्द वज्जे चोट, पारब्रह्म ब्रह्म करे ख़बरदारी। कवण कढ्ढे माया ममता मोह झूठा खोट, बख्शे चरन प्यारी। नाम दान देवे दाता इक्क अतोट, भरया रहे तन भण्डारी। फिर फिर थक्के कोटन कोट, साध सन्त जीव जन्त गंवारी। लक्ख चुरासी आल्हणिउँ डिग्गे बोट, ना कोई मारे शब्द उडारी। माया ममता अजे ना भरी पोट, कलिजुग पासा गया हारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, आए दर सोहे बंक द्वारी। बंक द्वार ग़रीब निवाज, हरि साचा मेल मिलाया। भगत जनां हरि साजन साज, साजणहारा आप अख्वाया। दिवस रैण रक्खे लाज, अट्ठे पहर सेव कमाया। सीस पहनाए शब्द ताज, सोहँ सेहरा मुख लगाया। लक्ख चुरासी रच्चया काज, ओंकारा दिस ना आया। प्रगट होए देस माझ, निहकलंका नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा साजन रिहा साज, वासी पुरी घनक बार अनक जोत जगाया। जोती नूर अपार, हरि उपाया। शब्द सिँघासण कर त्यार, आप आपणा आसण लाया। पृथ्वी आकाश वेख विचार, लोआं पुरीआं बणत बणाया। रवि ससि लाए कार, कारज आपणे हथ्थ रखाया। हरि अगम्म अगम्मड़ा कार, अगम्म अगम्मा खेल रचाया। नाथ अनाथां हो सहार, नाथ त्रैलोकी आप अख्वाया। साची गाथा शब्द अधार, वाजा शब्दी रिहा वजाया। सगला साथा विच संसार, पुरख अबिनाशी हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। जोती जामा हरि निरँकार, कलिजुग बणत बणाईआ। प्रगट होया विच संसार, साध सन्त रिहा जगाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा उठाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, नाम धारा आप बंधाईआ। सोहँ तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्मण्डां खोज अपर अपार, साचे घोड़े आसण लाईआ। जोत निरँजण कर आकार, लोकमात करे कुड़माईआ। कलिजुग कर्मां रिहा विचार, रैण अन्धेरी जगत छाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, गुर गोबिन्दा संग रलाईआ। गुर गोबिन्दा चरन प्यार, तेग बहादर दए वड्याईआ। तेग बहादर शब्द उडार, प्रभ चरनी आसन लाईआ। प्रभ चरन सच द्वार, साची रासण वेख वखाईआ। ब्रह्मा वेता करे पुकार, अन्तिम वेले दए दुहाईआ। सतिजुग साचा रिहा पुकार, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। कलिजुग रोवे धाहां मार, काला सूसा तन छुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मदी यार, प्रभ साचा रिहा हिलाईआ। ग्रन्थी पन्थी पावे सार, वेद पुराणा फोल फुलाईआ। आदिन अन्ता एका एकँकार, इक्क आकार कराईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, गुर गोबिन्द ना कोई दिसे चार दिवार, वल छल सर्ब संसार, लक्ख चुरासी आप

भुलाईआ। जल थल प्रभ साची धार, अमृत धारा आप वहाईआ। वेखे खेल अज्ज कल्ल, कल्ल अज्ज वेख वखाईआ। प्रभ का भाणा ना जाए टल, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ल, जन आए चल सच सच्ची सरनाईआ। इक्क दुआरा ल्या मल्ल, प्रभ दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, आत्म अन्दर खेल अलाहीआ। इक्क वखाए निहचल धाम अटल, अगम्म अपारा शब्द गुर एका बैठा जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी तेरी अन्तिम वार आया करन जगत कुड़माईआ। लक्ख चुरासी वेखण आया, सर्ब जीआं प्रभ दाता। गुरमुख साचे नेत्र पेखण आया, पारब्रह्म ब्रह्म भए ज्ञाता। औलीए पीर शेख़ मेट मिटावण आया, मेट मिटाए ज़ात पाता। बिधनी लिखी रेख मनमुखां मस्तक वेखण आया, गुरमुखां देवे साची दाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण डेरा लाए, बैठा रहे इक्क इकांता। इक्क इकांत सर्ब गुणवन्ता, सर्बकला भरपूरीआ। जोत जगाए पूरन भगवन्ता, कलिजुग आसा मनसा पूरीआ। हरिजन नारी मेला साचे कन्ता, दिवस रैण हाज़र हज़ूरीआ। सतिजुग बणाए तेरी साची बणता, वेला नेड़ ना जाणे दूरीआ। लक्ख चुरासी होए भंगता, वरभण्डी कूड़ो कूड़ीआ। मिले वड्याई साची संगता, प्रभ दर्शन नेत्र नूरीआ। गुर संगतां हरि हरि तेरा मंगता, एका मनसा करनी पूरीआ। काया चोली आपे रंगता, चाढ़्हे रंग साचा गूढ़ीआ। आपे होए भुक्खा नंगता, गुरमुखां आपे बौहड़ीआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जंगता, गुर गोबिन्दा पावे घूरीआ। राज राजानां शाह सुल्तानां तोड़ तुड़ाए हउमे हँगता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगत द्वारे इक्क वर, मस्तक बख्शे चरन धूढ़ीआ। उठ भगवान प्रभ देवे दान, आए चरन द्वारया। धूढ़ी मजन सच इशनान, मिले मेल कन्त भतारया। अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख निवारया। मिले मेल प्रभ साचे हाणी हाण, आपे बैठे आत्म घर दर सच्चे द्वारया।

हरि शब्द गुर मति है, भेखी भेख अपार। हरि शब्द गुर मति है, जुग जुग लए अवतार। हरि शब्द गुर रत्त है, जनणी जन आप करतार। हरि शब्द गुर मति है, देवणहार सर्ब संसार। हरि शब्द सच तत्त है, पंजां तत्तां वसे बाहर। हरि शब्द धीरज यति है, साचा रथ अपार। हरि शब्द राम घर दसरथ है, रामा राम अवतार। हरि शब्द लक्ख चुरासी पाए नत्थ है, इक्क वखाए बंक द्वार। हरि शब्द गुर मति सदा समरथ है, बख्शे बख्शणहार। हरि शब्द गुर एका वत्थ है, आदि अन्त एका एक ओंकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लए मात अवतार। हरि

शब्द अकाल अकाल अकालया। हरि शब्द दीन दयाल, सर्ब करे प्रितपालया। हरि शब्द रखवाल, नेड़ ना आए जगत जंजालया। हरि शब्द इक्क उछाल, साचा ताल इक्क सुहा ल्या। हरि शब्द गुरमुख साचे लए भाल, आप आपणी गोद उठा ल्या। हरि शब्द दो जहानी मात दलाल, प्रभ साचे आप बणा ल्या। हरि शब्द आपे शाह आपे कंगाल, आपे आप धन्न सच्चा धन मालया। हरि शब्द अनमुल्लड़ा लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ा ल्या। हरि शब्द वसे मुख काया खाल, विरले गुरमुख पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग जोत जगाए गोपाल, भेखाधारी भेख वटा ल्या। भेखाधारी भेख वटाए, जुग जुग अवल्लड़ी कारीआ। सतिजुग त्रेता खेल रचाए, राम रामा हरि निरँकारीआ। द्वापर जूआ खेल वखाए, तोड़े गढ़्ह किला हँकारीआ। कलिजुग वेला अन्त ल्याए, फड़े शब्द तेज कटारीआ। गुर गोबिन्दा संग रलाए, हरि आपे पहरेदारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी खेल अपारीआ। संम्बल नगरी धाम सुहाया, जोती नूरी सवाईआ। गुर गोबिन्दा आप उठाया, वरन गोती दिस ना आईआ। सृष्ट सबाई निन्दा लाया, निन्दक निन्दया मुख रखाईआ। गुरमुखां आत्म चिन्दा दए मिटाया, दूई द्वैती जिंदा तुड़ाईआ। वाली हिन्दा आप उठाया, सम्मत तेरां तेरी रुत्त सुहाईआ। गुणी गहिंदा खेल रचाया, नानक तेरी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि बलवाना, कलिजुग अन्तिम वारीआ। शब्द फड़े तीर कमाना, शब्द खण्डा दोहरी धारीआ। मेट मिटाए पंज शैताना, पंचां देवे नाम अधारीआ। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म ब्रह्म विचारीआ। एका बख्शे चरन ध्याना, दूई द्वैती करे ख्वारीआ। लक्ख चुरासी देवे ताअना, कोई ना पावे हरि हरि सारीआ। भगत सुहेला बन्न्हे गाना, हथ्थीं मैहन्दी नाम अपारीआ। प्रगट होए वाली दो जहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी पैज संवारीआ। सम्बल नगर धाम अवल्ला, गुर गोबिन्द लिखाया ए। आपे वसया इक्क इकल्ला, दिस किसे ना आया ए। वेख वखाणे जल थला, डूँघी डल्ल रिहा तकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गोबिन्द काया अन्दर रला, रल मिल साचा खेल रचाया ए। गोबिन्द काया साचा घर, प्रभ साचे आप पछाणया। आपे दित्ता साचा वर, आप चलाया आपणे भाणया। ना जन्मे ना जाए मर, जिस जन शब्द पछाणया। सदा खुल्ल्हा रक्खे दर, साचा मेला हाणी हाणया। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, लेखा चुक्के जेरज खाणीआ। धर्म राए ना देवे डर, ना कोई पढ़े दूसर बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे शब्द साचा धुर फ़रमाणीआ। धुर फ़रमाणा लै के आया, गुर गोबिन्द सवाली। साचा राणा साचे तख्ते बहि के आया, दोहां हथ्थां रक्खे खाली। धर्म राए दर कहि के आया, पूर कराए भरे खाली। शब्द सुनेहड़ा लै के आया, कलिजुग

वेख अवल्लड़ी चाली। शब्द सिँघासण पुरख अबिनाशी जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी रिहा जणाया। गुर गोबिन्दे करे पुकार, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। दोवें भुजा रिहा पसार, साचा मेला बेपरवाहीआ। शब्द घोड़ा कर त्यार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। चिट्टा जोड़ा नर निरँकार, आपे चरन छुहाईआ। सत्तवें घर खोल्हे बार, जोती नूर सवाईआ। छेवें वेखे छहिबर धार, शब्दी वज्जदी रहे वधाईआ। पंचम लेखा अपर अपार, पवण स्वासी नाल रलाईआ। चौथे घर सन्त दुलार, आपे रिहा जगाईआ। तीजे घर पावे सार, खाणी बाणी रचन रचाईआ। त्रैगुण माया कर आकार, प्रभ ब्रह्मे झोली पाईआ। शिव शंकर नाल कर त्यार, डोरी विष्नूं हथ्थ फड़ाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, आपे भाणे विच रखाईआ। करोड़ तेतीसा कर उज्यार, सुरपति राजा इन्द दए वड्याईआ। राग छतीसा विच संसार, नारद मुनी रसना गाईआ। माँ सुरसती इक्क प्यार, ब्रह्मा नारी गीत सुणाईआ। मंगी मंग इक्क दरबार, हरि सच सच्ची सरनाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, एका दात झोली पाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सुनणेहार आप अख्वाईआ। छत्ती रागां पार किनार, कोए ना रसना गाईआ। राग अनादी वसे बाहर, शब्द अनाहद धुन वजाईआ। पंज तत्त ना पावे सार, पंचम चोटी शब्द चढ़ाईआ। शब्द गढ़्ह इक्क अपार, प्रभ आपणा आप सुहाईआ। बैठा वड़ रूप अपार, नेत्र नैण दिस्स ना आईआ। गुरमखां करे ख़बरदार, सुरत सवाणी रिहा जगाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। सोहँ रक्खी तिक्खी धार, नौ द्वारे बाहर रखाईआ। खिच्ची जाए वारो वार, गुप्त ज़ाहिर भेव ना राईआ। कोटन कोट मंगण दर द्वार, गुरमुख विरले आत्म झोली अग्गे डाहीआ। शब्द सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, नाम भिच्छया साची पाईआ। दो जहानी उतरे पार, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। शब्द कानी मारे मार, पंज शैतानी नेड़ ना आईआ। वड विद्वानी गए हार, पढ़ पढ़ थक्की जगत लुकाईआ। खाणी बाणी करे विचार, मदीने मक्के पए दुहाईआ। अंज़ील कुरानां आई हार, ना कोई देवे मात सहार, मुहम्मदी यार रहे कुरलाईआ। ईसा मूसा करे विचार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, काला टिक्का मस्तक छाहीआ। लाड़ी मौत करे शृंगार, लक्ख चुरासी वेखे साची नार, वेले अन्तिम लए प्रनाईआ। राए धर्म खोल्हे बन्द किवाड़, सम्मत सोलां लेखा मिटे सतारां हाढ़, प्रभ आपणी रचन रचाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा पुकार, छोटा बाला करे ख़बरदार, साढे तिन्न हथ्थ कलिजुग सीआं मात रखाईआ। शिव शंकर रोवे धाहां मार, जगत जगदीशा पावे सार, ना होए कोई सहाईआ। ब्रह्मा उठे नेत्र खोल्हे रोवे ज़ारो ज़ार, प्रभ अबिनाशी देवे इक्क हुलार, वेला अन्तिम अन्त कराईआ। तेग बहादर तेरी धार, कलिजुग वरती विच संसार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। गुर गोबिन्दा बिन्द अपार, सागर सिन्धा शब्द अधार, हरि जोती मेल मिलाईआ।

नौ दर मेटे सगली चिन्द, आदि अन्त हरि बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि हथ्थ वड्याई भेव ना राया। सृष्ट सबाई रिहा मथ, दिस किसे ना आया। राज राजानां पाए नत्थ, दर द्वारे फेरा पाया। शब्द जणाई अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके ना रसना किसे गाया। सोहँ चलाए साचा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाया। सतिजुग तेरी साची गाथ, चार वरनां इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई रिहा जगाया। सृष्ट सबाई आप जगाए, जीव जन्त हुलारा। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। सतिजुग साचा दर खुल्हाए, चार वरन बहाए इक्क घर बाहरा। राउ रंक ऊँच नीच कोई रहिण ना पाए, सम्मत सम्मती मिटे पसारा। सूचो सूच इक्क अख्वाए, एका एक एकँकारा। कूचो कूच सृष्ट सबाई कूच कराए, चारों कुन्ट धुँदूकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह ईरान संग अफगान देवे नाम अधारा।

पहली कत्तक २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों ईरान दे बादशाह नूं शब्द लिख के भेज्जया

शाह ईरान जगत दुरानी, हरि जोती नूर सवाया। एका देवे शब्द निशानी, तूरत तूर नाम रखाया। नाल रलाए अल्ला राणी, अल्ला हू नाअरा लाया। आब हयात ना मिले पाणी, बे बेआबा रिहा तरसाया। मक्का काअबा होए वैरानी, दो दो आबा दिस ना आया। हक्क ज़नाबा मेट मिटाए जीव शैतानी, पुन्न सवाब ना कोए जणाया। चरन घोड़े दे रकाबा, आपणा रूप वटाया। शब्द शस्त्र बस्त्र तन मुख नकाबा, अगैब अगैबी रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा रिहा लिखाया। शाह ईरान अन्त वैरान, होणी मात जुदाईआ। सम्मत अठारां इक्क तुफान, उच्चे टिल्ले रिहा वहाईआ। महिबान बीदो बी खैरीया अल्हा, अलाही नूर दिस ना आईआ। संग मुहम्मद चार यार इक्क इकल्ला आपे वेखे जल थला, उजाड़ पहाड़ जंगल जूह दए दुहाईआ। अहिमद मुहमन्द ख़बरदार, ऐली शाह सुणे पुकार, नबी रसूलां आई हार, पीर मुसायक गौंस शेख़ कुतब अन्तिम होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। अवल्ल औलीआ हक्क बहक्क, हकीकत जानी जानया। दीन मुहम्मदी रिहा तक्क, पीर पैगम्बर इक्क निशानया। दिस ना आए मूंह हथ्थ नक्क, काला सूसा तन पहनानया। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे अहिनल हक्क, कलिजुग अन्तिम हक्क हक्क करे कुरबानया। अहिनल हक्क शाह रफीक, तौफीक ख़ुदी ख़ुदाई ना। कलिजुग बूटा

गया पक्क, फल साचा कोए खवाई ना। एका शब्द नकेल पाए नक्क, कोई सके मात तुड़ाई ना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखे खेल हर घट थाँईं, लुकया रहिण कोई पाई ना। वाहिद ख़ुदा बेऐब परवरदिगार निहकामी। होए जुदा कराए सदा, खेले खेल जगत दुरानी। जगाए नाम सदा, करना हक्क अदा, चरन सरन सच्ची कुरबानी। आबहयात मदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आए दया कमाए धुरदरगाही इक्क निशानी। इक्क निशाना इक्क फ़रमाणा, एका नाम हज़ूरी दा। एका तीर इक्क कमाना, एका नूर कोहतूरी दा। एका नाम इक्क निधाना, एका प्याला सबर सबूरी दा। एका शब्द एका गाना, मिले मेल श्री भगवाना, तुट्टे गढ़्ह हँकार ग़रूरी दा। ना कोई राज राजाना, ना कोई शाह जगत सुल्तानां, जूठा झूठा जीव जहानां, अन्त लहिणा देणा कूड़ो कूड़ी दा। हक्क ख़ुदाए जिस पछाना, रहिमत रहिमान आप करे जिस होए मेहरवाना, लेखा चुक्के नेड़ दूरी दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल दर दर घर घर मूर्ख चतर सुघड़ मूढ़्ही दा।