१४ कत्तक २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों ईरान विच शब्द भेज्जया
सहिँसा गढ़्ह हँकार जगत डन्नया। गुरमुख विरला वेखे उप्पर चढ़, कर प्यार जिस जन आत्म मंनया। नौ द्वारे झूठ पसार, माया ममता लोभ मोह हँकार, सच द्वारे धर्म जैकार, एका धुन आत्मक धुनी सच्ची धुन्कार, गुरमुख साचे सुण, एका दूजा भउ कटन्तया। प्रभ अबिनाशी जुग जुग सन्त सुहेले चुण चुण, कलि आपणा बेड़ा बन्न्हया। खेले खेल सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण, काया डूँघी डल्लया। लक्ख चुरासी छाण पुण पुण छाण, गुरमुख साचे सन्त जनां शब्द सीस सेहरा साचा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत पुच्छे सच घर दर द्वार आए चढ़ाए साचा चन्नया। साचे शब्द हरि जणाईआ। गुरमुख आस रखाईआ। दे मति मात समझाया, धरत धवल आकाश सुहाईआ। सतिगुर साचा संग रखाया, वास निवास थाउँ थाँईंआ। लेखा आपणे हथ्थ रखाया, लिखणहार आप अख्वाईआ। सम्मत सोलां वेख वखाया, प्रगट होए दो जहानां शहनशाहीआ। सिँघ सावण शब्द जोत मिलाया, जोती मेल मिलाईआ। जोती पूत सपूता जाया, शब्दी नाउँ रखाईआ। शब्द नगारा काया तूता इक्क वजाया, सावण नाउँ रखाईआ। सावण जैमल विच समाया, रूप अनूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी खेल रचाया, शाहो भूप आप अख्वाईआ। अन्ध कूप कलि डेरा लाया, चारों कुन्ट बणत बणाईआ। शब्द घेरा रिहा पाया, गुर चेला एका धाम मेल मिलाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क कराया, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सम्मत तेरां
लेख लिखाया, तेरां तेरी धीर धराईआ। सम्मत सोलां लए उपजाया, आप आपणा रूप वटाईआ। साँवल सुन्दर हरि रघुराया, सावण संग रलाईआ। सावण मोहणी रूप वटाया, शब्दी बणत बणाईआ। शब्द सरूपी दहि दिशा समाया, आपणा हिस्सा आप वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा दित्ता वर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर सावण दर द्वार, दिवस रैण सलाह। पुरख अबिनाशी किरपा धार, बणे बणाए जगत मलाह, वेख वखाए विच संसार, सन्त सुहेले साचा राह। कन्ता पुरखा साची नार, आप बहाए साचे थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी दित्ता वर, सम्मत सोलां पकड़े बांह। सम्मत सोलां सोलां धार, कलिजुग भेख वटंदड़ा। वेखे खेले आर पार ब्यास, आस हद्द रखंदड़ा। चरन सरन दासी दास, साध सन्त हरि बख्शंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निज घर आत्म रक्खे वास, पारब्रह्म पुरख अबिनाश आप फड़ाया आपणा पल्लड़ा। आपणा पलाणा नाम पलड़ा, नाम साची डोरी, गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग रैण अन्धेर घोरी, दिस किसे ना आईआ। जीवां जन्तां करे चोरी, साचा हिस्सा इक्क रखाईआ। आत्म मेला साची जोड़ी, शब्द घोड़ी आप चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी आपे बौहड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर साचे गुरमुख करे मात कुड़माईआ। साचा कन्त सुभागी नारी, हरि हरि साचा पाया। चरन कँवल कँवल चरन इक्क प्यारी, अनहद राग साचा गाया। दिवस रैण रैण दिवस नेत्र लोचन दरस अपारी, गुर दरसी दरस दिखाया। जोत निरँजण कर उज्यारी, अमृत जाम शब्द ख़ुमारी, अंजन नेत्र साचा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे भगत वर, वेले अन्तिम पावे सारा। इक्क इकीसा हरि जगदीसा, आपणे रंग समांयदा। बीस बीसा छत्र झुलाए साचे सीसा, नौ खण्ड पृथ्वी चरन लगांयदा। उन्नी उनीसा ईसा मूसा खाली खीसा, अल्ला राणी संग मुहम्मद तोड़ निभांयदा। सम्मत अठारां वहिण धारी धारा, आप वहांयदा। सम्मत सतारां खेल अपारा, तट्ट ब्यासा पार किनारा आप रखांयदा। सम्मत सोलां बदले काया चोला, हरि चोजी चोज करांयदा। सम्मत पन्दरां वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दरां, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। सम्मत चौदां साचा हट्ट गुरमुखां खुल्हाया काया मट्ट, रत्न अमोलक नाम हीरा कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का सोहँ चीरा, जगत जगदीशा साचे सीस बंन्हांयदा। सम्मत तेरां कर विचारा, राज राजानां शाह सुल्तानां पावे सारा, वाली हिन्द पंच निशाना पंचम संग रखांयदा। सम्मत बारां गुरमुखां बणया लेख लिखारा, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। सम्मत ग्यारां कलिजुग तेरी काली धारा, साढे तिन्न हथ्थ सीआं जगत रखाई साची नीआं, साचा लेखा आप लिखांयदा। सम्मत दस दस दुआरा, शब्द महल्ल हरि उसारा, जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा विच टिकांयदा। इक्क ग्यारां इक्क है, आदि पुरख अकाल। दो बारां साची सिक्क है, गुरमुखां हाढ़ सतारां दीन दयाल। सम्मत तेरां लेखा रिहा लिख है, वेख वखाणे वाली हिन्द गऊ ग़रीब शाह कंगाल। सम्मत चौदां गुरमुख बणाए साची बिन्द, हरि शब्द देवे धुर दलाल। सम्मत पन्दरां लक्ख चुरासी भौंदी बन्दरा, हरि नाउँ हथ्थ ना आए साचा लाल। सम्मत सोलां लाड़ी मौत चुक्के डोला, चाढ़्हे रंग इक्क गुलाल। सम्मत सतारां ना कोई दीसे मीत मुरारा, चारों कुन्ट हाहाकारा, सर अमृत थेह दए वखाल। सम्मत अठारां कोई ना देवे किसे सहारा, कलिजुग पाए जगत रुढ़ाए आपणे ताल। सम्मत उन्नीं सच पुकार हरि दातार इक्क मुहम्मद मात सुणी, उम्मत उम्मती होए ख्वार। बीस बीसा वड गुण गुणी, शब्द ताज सीस दस्तार। इक्क इकीसा दीपां लोआं खंडां ब्रह्मण्डां वरभण्डी देवे एका धुनी, सोहँ शब्द जै जैकार। ना कोई दीसे पंडत पांधा मुस्लिम सुन्नी, हिन्दू सिख ना कोई विचार। सभ दी चोटी जाए मुन्नी, शब्द सीस जगदीस देवे साची चुन्नी, एका एक कराए सर्ब संसार। मति मन बुध प्रभ छाणी पुणी, सुरत सवाणी करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। इक्क इकीस रुत्त सुहाए, होए रुत्त बसन्ता। गुरमुख सन्त जगाए, एका मेला नारी कन्ता। महिंमा अग्नत आप जणाए, मेट मिटाए देव दंता। लक्ख चुरासी बणत बणाए, साजन साज आप अख्वन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा देवे वर, सोहँ नाम सच्चा धन्नवन्ता। सतिजुग साची दात, प्रभ आपणी झोली पाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, एका होली रिहा खिलाईआ। दूर दुराडा आपे वेखे मार झात, कलिजुग लहिणा देणा रिहा मूल चुकाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत, जगत तृष्ना अग्न बुझाईआ। साचा मेला कमलापात, पति पतिवन्ता पति रखाईआ। गुर गोबिन्दा सगला साथ, हरि रघुनाथ आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तख्त अकाल अकाल तख्त जोत बिराजे शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द सिँघासण हरि सुल्ताना, जोती रूप समाईआ। प्रगट होए श्री भगवाना, एका डंक नाउँ वजाईआ। आप आपणा पहरे बाणा, राउ रंकां रिहा उठाईआ। शब्द सरूपी तीर कमाना, गोबिन्दा रसन चलाईआ। आपे वसया काया मन्दिर सच मकाना, दिस किसे ना आईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, आप आपणी निगाह उठाईआ। लेखा चुक्के ज़िमी अस्माना, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर होए हैराना, कवण कूटे प्रभ अबिनाशी जोत जगाईआ। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, गुणवन्ता हरि गुण निधाना, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा लिख्या लेख, जोती जामा धर धर भेख, आपे नर आपे नरेश, आपणा रूप वटाईआ। गुर गोबिन्दा
बणे लिखारी, प्रभ साचा लेख लिखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरि जोती जामा पांयदा। आप निभाए साची यारी, लग्गी तोड़ निभांयदा। मंग्गया वर बंक द्वारी, कन्त भतारी मेल मिलांयदा। जुग जुग पैज रिहा संवारी, दमन दुष्ट नाउँ रखांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। ना कोई जाणे जीव जन्त गंवारी, सुरती सुरत सर्ब भुलांयदा। मानस देही बाज़ी हारी, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। गुरमुखां मेला मीत मुरारी, साचा वेला आप सुहांयदा। सम्मत तेरां जोत निरँकारी, गुर गोबिन्दा तन शृंगारी, बस्त्र पीला तन छुहांयदा। वाली हिन्द करे ख़बरदारी। अन्तिम छड्डणी महल्ल अटारी, सुंञ मसाणा जगत विखांयदा। एका बणना चरन वपारी, देवे शब्द उडारी, सोहँ साचा लेख लिखांयदा। कवण राज कवण जोग कवण सोहे जगत द्वारी, कवण ताज सीस बंधांयदा। कवण भोग धुर संजोग, आत्म वेखे साची चोग, कवण नाभी मुख चुआंयदा। जगत तृष्ना झूठा रोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भरम भुलेखे आप भुलांयदा। भरम भुलेखा हरि रखाया, कलिजुग वर घर मंग्गया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, काया चोली काया रंगया। इक्क मुहम्मद संग रलाया, जूठ झूठ वजाए जगत मृदंगया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ द्वारे वेख घर, साध सन्त वेखे नम्गया।
पहली कत्तक २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल सन्त कृपाल सिँघ नूं दिल्ली शब्द भेज्जया गया
कृपाल किरत ना जगत कमाई, मनमति होई कुड़माईआ। शब्द सुरत ना मेल मिलाई, पंजां तत्तां विच समाईआ। अकाल मूर्त ना नज़री आई, रत्ती रत्त ना पाईआ। नाद तूरत ना किसे वजाई, जोत निरँजण ललाट ना करे रुशनाईआ। भेख पखण्डा कूड़ो कूड़त, नार वेसवा इक्क हंढाईआ। जगत नादान मूर्ख मूढ़्हत, लोक लज्जया मात तजाईआ। सावण रंग ना काया चढ़या गूढ़त, रसना काग वांग कुरलाईआ। गुर दर ना मिली साची धूढ़त, स्वांगी बैठा स्वांग वरताईआ। धर्म राए अन्त पावे जूड़त, सतिगुर सावण ना होए तेरा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, वेखण आया तेरा घर, बन्द दरवाज़ा ना सके कोई खुल्हाईआ। जीव जन्त जगत जुग, कलिजुग ठगोरी पाया। उप्पर ना चढ़या शाह रग, काया कवरी डेरा लाया। मिल्या मेल ना सूरे सरबग्ग, अलपग जीव अख्वाया। जूठ झूठ अन्धेरी रही वग, सन्त कृपाल अग्गे नाल रुढ़ाया। माया ममता अग्नी रही दग, लाल अँगयार माया ममता मोह वधाया। मानस देही होई कग्ग, हँस सरोवर ना किसे नुहाया। तन तुटा शब्द तग, रसना मूल मन्त्र शब्द गंवाया। पंज सावण कौल इकरार जग, सतिगुर सावण जामन विच रखाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा धुर दरगाही रिहा लिखाया। कृपाल आत्म अन्ध, जगत अन्धेर छाया। नौ द्वार ना मुक्का अजे पन्ध, दिवस रैण रहे हलकाया। जूठ झूठ मुख रसना गन्द, सतिगुर साचा मात भुलाया। कौल इकरार बत्ती दन्द, अन्तिम गया मुख छुपाया। रसन ना गाया परमानंद, निज़ानंद ना वेख वखाया। माया ममता झूठी कंध, कोई ना डेरा ढाहया । शब्द ना चढ़या साचा चन्द, अज्ञान अन्धेर दए मिटाया। कूड़ कुड़यारा बन्द बन्द, साढे तिन्न करोड़ दए दुहाया। अन्तिम होणा खण्ड खण्ड, राए धर्म दए सज़ाया। पहली पाई मात वंड, पंज सावण गुर सावण विच विच्चोला आप रखाया। पल्ले ना दिसी नाम गंढ्ढ, नार दुहागण होई रंड, दर दवारयो नठ्ठा दे कर कंड, दूर दुराडा डेरा लाया। वेखणहारा हरि ब्रह्मण्ड, उत्भज सेत्ज जेरज अंड, चार कुन्ट दहि दिशा मात पाताल आकाश लोआं पुरीआं वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे जगत दर, भेव अभेदा अछल अछेदा आत्म पड़दा रिहा लाहया। कवण कूड़ रसना मुख, कवण जिह्वा गाईआ। कवण कूड़ देवे सुख, साची सेवा सेवक रहे कमाईआ। कवण कूड़ मेटे भुक्ख, साची झोली मात भराईआ। कवण कूड़ वासा करे उलटा रुख, गर्भवास मिले सज़ाईआ। कवण कूड़ वखाए मात कुक्ख, दस दस मास भरम भुलाईआ। कवण कूड़ छुपाए मुख, नस्स नस्स पिट्ठ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे गया तुट्ठ, तेरा लेख सच सुच्च सच नाल लिखाईआ।
गावत गावत गा रहे, गुणवन्त गुण निधानी। पावत पावत पा रहे, हरि शब्द धुर निशानी। सुणावत सुणावत सुणा रहे, गुरमुख साचे आत्म ब्रह्म ज्ञानी। नुहावत नुहावत साचा नहावण नुहा रहे, चरन धूढ़ सच्चा इशनानी। धावत धावत घर साचे धा रहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दान नाम सच्चा दानी। सोवत सोवत सो रहे, मूर्ख मूढ़ नादान। रोवत रोवत रो रहे, मनमुख जीव अञ्जाण। गुरसिख गुरमुख दुरमति मैल धोवत धोवत धो रहे, सरन सरनाई साची जाण। मनमुख जूठा झूठा बीज बोवत बोवत बो रहे, फल लग्गे ना काया डाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम जिया साचा दान। नाम दान सर्ब गुणवन्त, देवणहार निरँकार। मिले वड्याई जीव जन्त, साचा मेला दो जहान। आत्म सेजा नारी कन्त, सन्त भगवन्त पुरख सुजान। आप बणाए साची बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस महान। रसना गाया हरि गुण, गुण रसना गहर गम्भीर। सर्ब पुकार प्रभ रिहा सुण, अन्दर मन्दिर चोटी चढ़ अख़ीर। आपे करे छाण पुण, सोहँ मुखी हथ्थ फड़ाए जगत निराला तीर। आपे
जाणे गुण अवगुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे शब्द वर, दरस दिखाए दया कमाए बजर कपाटी पड़दा चीर। चार कुन्ट चार दिवार। दहि दिशा वेख वखाणया, कलिजुग तेरा कूड़ पसार। कूड़ कुड़यारा जाणया, जूठ झूठ जगत वणजार। साचा वणज ना कोई पछाणया। लक्ख चुरासी खाणी बाणी रोवे धाहां मार। गुरमुख विरले आत्म सेजा एका माणया, मिल्या मेल कन्त भतार। धुरदरगाही देवे इक्क निशानया, सोहँ शब्द तन शृंगार। अमृत आत्म ठंडा पाणीआ, सर सरोवर इक्क अपार। पंचम नाद अनहद बाणीआ, बोध अगाध साची धार। लेखे लाए जेरज खाणीआं, हरिजन साचे सन्त उभार। नाम देवे दाणा पाणीआ, सृष्ट सबाई सांझा यार। लेखा चुक्के राजे राणीआ, ना कोई सोहे बंक द्वार। कलिजुग झूठी तणी ताणीआ, मनमुख डोबे अधविचकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बणया शब्द लिखार। शब्द लिखारी साचा लेखा, कलिजुग अन्त वखांयदा। जोत निरँकारी भरम भुलेखा, कलिजुग माया पांयदा। सृष्ट सबाई वेखी वेखा, पंचम रंग रंगांयदा। गुरमुख विरले नेत्र पेखा, साचा संग निभांयदा। आपे जाणे धारी केसा, गुर गोबिन्दा नाउँ रखांयदा। वेख वखाणे ब्रह्मा शिव विष्न गणेशा, विष्न रूप वटांयदा। शब्द सिँघासण नर नरेशा, जोती आसण लांयदा। वक्त चुकाए जगत गणेशा, छत्र कोए ना सीस झुलांयदा। गुरमुख साचे विच प्रवेशा, राग छतीसा ना कोए अल्हांयदा। आपे होए दस दस्मेशा, दन्द बतीसा ना कोए गांयदा। भेख अवल्लड़ा अवल्लड़ा भेसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। दस दस्मेस जोत उज्यारा, हरि शब्द सच्ची कुड़माईआ। दिवस रैण इक्क जैकारा, सोहँ ढोला गाईआ। एका एक एकँकारा, चरन गोला रिहा बणाईआ। वरभण्डी होवे धुँदूकारा, शब्द गोला रिहा चलाईआ। भेख पखण्डा विच संसारा, झूठा चोला अन्त मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया विच समाईआ। गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, हरि साचा आप सुहांयदा। साचे मन्दिर आपे चढ़, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, पुरीआं लोआं आप हिलांयदा। राज राजाना शाह सुल्ताना कोई ना सके फड़, दो जहानी खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी उखेड़े जड़्ह, कलिजुग वेला अन्त करांयदा। ना कोई गोर ना कोई मड़्ह, बन्दा ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। वहिंदे वहिण वहाए अठारां हड़्ह, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। हरिजन फड़ाए आपणा लड़, अमृत आत्म सीर प्यांअदा। एका अक्खर जाणा पढ़, सोहँ सुरती शब्दी मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया विच समांयदा। गोबिन्द काया रंग अपार, साची चोली आप चढ़न्नया। जोत सरूपी कर आकार, कलिजुग बेड़ा अन्तिम बन्न्हया। शब्द खण्डा तेज कटार, आप सजाए साचे तनया। रसन चलाए वारो वार, लक्ख चुरासी देवे डन्नया।
आपे घड़े आपे भन्ने भन्न्हणहार, आपणा भाणा आपे मन्नया। सूरज चन्न चन्न होए अंध्यार, रवि ससि ना दीसे कोई चन्नया। तारा मण्डल धुँदूकार, धूआँधार आत्म अन्नयां। ब्रह्मा रोवे धाहां मार, साचा राग ना सुणया कन्नया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दर द्वारे जाए डन्नया। गुरमुख साचा हो त्यार, सतिजुग साचा बेड़ा बन्न्हया। सतिजुग मंगे दर द्वार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, सन्त सुहेले लए उभार, एका राग सुणाए कन्नया। शब्द कराए वणज वपार, निहकलंक लए अवतार, सोहँ नाउँ अपर अपार, लोक ब्रह्म ना लाए संन्हिआ। ब्रह्मे आत्म ब्रह्म जणाई, वेला अन्तिम आया। आप कराए आपणा कर्म, निहकरमी हरि रघुराया। जुग जुग जामा साचा धर, धर्मी मार्ग इक्क रखाया। आपे देवे लक्ख चुरासी जन्म, अन्तिम आपे लए मिटाया। आप भुलाए भरमी भरम, आपे ब्रह्म ज्ञान जणाया। आपे वरनी वरना वरन, आपे वरन गोत मिटाया। आपे सरनी साचा सरन, आपे मुखड़ा आप भवाया। आपे हरना फरना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गोबिन्द काया डेरा लाया। गोबिन्द काया साचा डेरा, साचे घर वसेरा ए। पुरख अबिनाशी नेरन नेरा, निज आत्म करे वसेरा ए। लहिणा देणा चुकाए अन्तिम मेरा तेरा, तेरा मेरा भेव मिटाया ए। आप कराए हेरा फेरा, हेरी फेरी विच ना आया ए। सिँघ शेर हरि शेर दलेरा, दर दुआरा इक्क खुल्हाया ए। कलिजुग करे अन्त निबेड़ा, काली रेख रिहा मिटाया ए। लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, एका धक्का नाम लगाया ए। जूठा झूठा चुक्के झेड़ा, काया खेड़ा दिस ना आया ए। धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, अन्तिम अन्त वखाया ए। जन भगतां बन्न्हे मात बेड़ा, साचा चप्पू नाम लगाया ए। दन्द बतीसा भेड़ भेड़ा, साधां सन्तां जीवां जन्तां प्रभ अबिनाशी दिस ना आया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द काया विच समाया ए। गोबिन्द काया साची हाटी, प्रभ साची वस्त टिकाईआ। किसे हथ्थ ना आवे तीर्थ ताटी, गुर मन्दिर अन्दर दए दुहाईआ। उच्चा पर्बत वड्डी सिला बजर कपाटी पाटी, जोत ललाटी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका वेखी काया घाटी, आत्म सेजा शब्द सिँघासण सोहँ फूलन सेज विछाईआ। सोहँ फूल सच फुलवाड़ी, प्रभ आपणी सेज विछांयदा। गुरमुखां मेल सतारां हाढ़ी, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, चारों कुन्ट वखांयदा। रक्खे लाज चरन छुहाए दाढ़ी, मौत लाड़ी दर दुरकांयदा। माया ममता देवे साड़ी, नाम दात झोली पांयदा। होए सहाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, दिवस रैण सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, आप आपणे विच टिकांयदा। गोबिन्द काया साचा घर, प्रभ साचे बणत बणाईआ। चारों कुन्ट एका दर, एका धार बंधाईआ। आपे आप ल्या उसार, बाडी
कोई मूल ना लाईआ। आपे अन्दर रिहा वड़, नाड़ी हाडी दिस ना आईआ। आपे आपणी लाए जड़्ह, दूसर बीज ना कोई पाईआ। शब्द द्वारे अग्गे खड़्ह, कलिजुग अन्तिम रीझ कराईआ। चिट्टे अस्व आपे चढ़, नीले वाग गुंदाईआ। गुर गोबिन्दा ल्या फड़, कल्गी तोड़ा सीस सजाईआ। कलिजुग अन्तिम घाड़न घड़, प्रभ आपणी बणत बणाईआ। जोत अगम्मी रिहा लड़, शब्द अगम्मी धाड़ चढ़ाईआ। साधां सन्तां लए फड़, सम्मत सोलां नेड़े आईआ। गुरमुख साचे सन्त सुहेले आप कराए आपणे मेले, वेख वखाणे गुर गुर चेले, दस्म द्वारी उप्पर चढ़ आपणा भेव छुपाईआ। मनमुख माया ममता रहे सड़, हउमे हँगता सीस धड़, जगत जंजाला हथ्थ कटार फड़ाईआ। गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया विच समाईआ। गोबिन्द जाति विच संसार, शब्द वरन रखाया ए। मिल्या मेल कमलापाती, चरन कँवल ध्यान लगाया ए। आपे दीवा आपे बाती, आपे जोत जगाया ए। आपे अमृत बूंद स्वांती, आपे मुख चुआया ए। आपे खोल्हे बन्द ताकी, आपे पड़दा पाया ए। आपे चढ़या शब्द घोड़े साचे राकी, लोआं पुरीआं रिहा रुढ़ाया ए। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, माया ममता लग्गी हाकी डाकी, नौ अठारां करे हलकाया ए। जन भगतां मिल्या साचा साकी, लहिणा देणा मूल चुकाए अन्तिम बाकी, अमृत आत्म जाम प्याया ए। इक्क सुणाए भविख्त वाक्ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा काया रूप, प्रभ आपणी सेवा लाया ए। गोबिन्द काया साचा इष्ट, हरि चरन अपारा। आपे खोल्हणहारा दृष्ट, गुर चेला इक्क दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अपारा। गोबिन्द चढ़या साचे घाट, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। जोती नूर इक्क लिलाट, तन साचे हट्ट विकांयदा। शब्द पंघूड़ा साची खाट, दस्म द्वारी अन्दर डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुन अगम्मो पार वसांयदा। सुन अगम्मी पीली धार, पीला रंग रंगांयदा। सुरत शब्द ना पावे सार, सुरती सुरत गंवांयदा। रूप रंग ना कोए करतार, करता पुरख करनहार अख्वांयदा। आपे जोती आपे धार, आपे शब्द सुणनेहार, आप आपणा राग अल्हांयदा। आपे आपणे घर वसणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ओंकारा खेल अपारा कंचन रूप समांयदा। कंचन तेरा साचा रंग, हरि शब्दी जड़त जड़ाईआ। साचा दर ल्या मंग, वज्जे धुन सच्ची शनवाईआ। ना कोई अमृत धारा वहे गंग, दूसर वस्त दिस ना आईआ। ना कोई ढोल वज्जे मृदंग, बंसरी बीन ना कोई वजाईआ। सुर ताल ना कोई बेहंग, बार बार ना कोई गाईआ। ना कोई जाणे दूर दुराडा पन्ध, दस्म द्वारी अद्धविचकार टिकाईआ। एका नानक गया लँघ, प्रभ आपे रिहा बुलाईआ। भगत कबीरा मंगी मंग, प्रभ चरन सीस निवाईआ। हरि अन्दर बैठा शब्द रंगीले सच पलँघ, जोती नूर सवाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया तेरी धार वेखण आया विच संसार, दीपक जोती सच जगाईआ। कंचन धारी कंचना रूप, हरि आपणा आप वटांयदा। शब्द सुहेला शाहो भूप, सति सरूप आप अख्वांयदा। ना कोई दिशा ना कोई कूट, ना कोई हिस्सा वंड वंडांयदा। शब्द हुलारा रिहा झूट, आर पार ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया तेरी धार, आप चलाए विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप आपणा कर्म कमांयदा। साचा कर्म हरि कमाया, जोती नूर उपन्नया। दर घर साचे नूर सवाया, ना कोई सूरज ना कोई चन्नया। तारा मण्डल दिस ना आया, साध सन्त ना दीसे कोई द्वारे, ना बेड़ा किसे बन्न्हया। एका एक एकँकारे शब्द सरूपी चार द्वारे, वसया महल्ल अटल उच्च चुबारे, ना कोई छप्परी ना कोई छन्नया। जुग जुग आपणा जामा धारे, जोती खेल अपर अपारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, गोबिन्द तेरी पैज संवारे। गोबिन्द पति रखावण आया, हरि जोद्धा सूरबीर बलकारी। एका तत्त मात समझावण आया, चार वरनां इक्क द्वारी। सोहँ साचा रथ चलावण आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। सर्बकला समरथ अख्वावण आया, निहकलंक नरायण नर अवतारी। साढे तिन्न हथ्थ तेरी सीआं धरत मात तेरी सत्थ विछावण आया, लक्ख चुरासी सोए पैर पसारी। गुरमुख साचे सन्त सुहेले शब्द अकथ सुणावण आया, गोबिन्द रसना नाउँ उचारी। मनमुख जीवां मथ वखाया, मारे तेज शब्द कटारी। गुरमुखां सिर हथ्थ टिकाया, आए चरन द्वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ साची गाथ चलाया, सतिजुग तेरी पैज संवारी। हरिसंगत हरि द्वार, मिटे रोग संतापया। काया पीड़ पेट अफार, कोटन कोट उतारे पापया। नेत्र नैण दरस अपार, सोहँ जाप अजपा जापया। गुर मती उतरन पार, मेट मिटाए तीनों तापया। धीरज यति सति सन्तोखी इक्क विचार, कलिजुग वा ना लग्गे तातया। सुहाए बंक दर सच्चा दरबार, नाम टिकाए साचे हाटयां। हरिजन करना वणज वपार, साचा लाहा जगत खाटयां। दुरमति मैल इक्क उतार, आत्म रस एका चाटयां। गुरमति काया तन शृंगार, नाम दीवा बाती साची वाटयां। रोग सोग चिन्त निवार, प्रभ भाग लगाए काया माटयां। दरस अमोघ विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे जगत वर, कलिजुग खेल बाज़ीगर नाटयां। हरिसंगत हरि दर सवाली, आए बंक द्वार। कोए ना दर तों जाए खाली, प्रभ देवे देवणहार। धुर दरगाही साचा माली, माल खज़ीना इक्क प्यार। वेख वखाए बिरध बाल जवानी, मन्दिर अन्दर पावे सार। मेटे चोर पंज शैतानी, अमृत आत्म काया ठंडी ठार। आप चढ़ाए शब्द बिबाणी, इक्क वखाए पार किनार। जोती जोत सरूप हरि, आपे होवे दाता दानी। देवणहार वस्त अपार, हरिसंगत मनमुख उतरे मुख,
तृष्ना दु:ख गंवाईआ। अन्दरे अन्दर जगत सुक्खणा रहे सुक्ख, साची सिख्या मन ना भाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा लिख्या दए मिटाईआ। दूई द्वैती लाहे विख, एका रंग रंगाईआ। दर द्वारे मूंहों मंगी मिले भिक्ख, आत्म मुखड़ा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे मात वड्याईआ। हरिसंगत मिटे हउमे रोग, चिन्ता सर्ब विनासीआ। मिल्या मेला धुर संजोग, पारब्रह्म पुरख अबिनाशीआ। नेत्र लोचन दरस अमोघ, साचा मेल घनकपुर वासीआ। रसना रस लैणा भोग, सोहँ बणना जगत सवालीआ। आपे कट्टणहारा रोग, तापदिक ना रहे काया डालीआ। जिस जन चुगाए साची चोग, दिवस रैण करे प्रितपालीआ। जोती जोत सरूप हरि, हरिसंगत देवे साचा वर, दर मंगण आए बण सवालीआ। आए दर बण भिखारी, साची रुत्त सुहाईआ। पुरख अबिनाशी लेख लिखारी, लिख्या लेख रिहा मिटाईआ। नाड़ बहत्तर पावे सारी, हाडी हाडी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत बेड़ा पार उतारी। हरिसंगत काया साचा रंग, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। दर द्वारे एका मंग, साची भिच्छया झोली पांयदा। चरन धूढ़ जन लाए साची गंग, सर सरोवर इशनान करांयदा। इक्क वजाए हरि मृदंग, मृदंगा अंग लगांयदा। गुरमुख साचा पार जाए लँघ, दाता सूरा सरबंग दया कमांयदा। आपे कटे भुक्ख नंग, जो जन दर आए सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे एका वर, एका राग अल्हांयदा। हरिसंगत घर साचे गोली, साची सेव कमाईआ। मनमुख जीव मारन बोली, देवी देव दिस ना आईआ। जोती शब्दी काया सभ दी मौली, फल फुलवाड़ी इक्क सुहाईआ। शब्द जणाए हौली हौली, आप आपणा भेव रखाईआ। उलटी करे नाभ कँवली, अमृत आत्म मुख चुआईआ। मिले वड्याई उप्पर धवली, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। साचा मेला साँवल सँवली, सुन्दर रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत देवे साचा वर, आए सरन सच्ची सरनाईआ। नाड़ बहत्तर तन सितार, प्रभ आप रिहा वजाईआ। तिन्न सौ सट्ठ हाडी कर त्यार, काया बणत बणाईआ। आपे बणया साचा गाड़ी, शब्द सरूपी रथ चलाईआ। ना कोई लाए हरि हरि बाडी, बूंदी बूंद रिहा उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बैठा आसण लाईआ। काया मन्दिर नौ द्वार, जगत खोल्ह वखांयदा। पंजां तत्तां कर आकार, पंजां संग मिलांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, मन मती आप दुड़ांयदा। गुर मती जीव ना कोई पावे सार, हरि भाणा दिस ना आंयदा। वा तत्ती कलिजुग हाढ़, भरम भुलेखा इक्क रखांयदा। मगर लग्गी पंचम धाड़, दिवस रैण दुड़ांयदा। अन्तिम वरे मौत लाड़, लाड़ी मौत प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दिस किसे ना आंयदा।
कवण हट्ट हरि वसेरा, कवण तट्ट वखाईआ। कवण दुरमति मैल कट्ट, कवण गवण मिटाईआ। कवण शब्द लपेटे साचे पट्ट, आत्म तृष्न बुझाईआ। कलिजुग खेले खेल बाज़ीगर नट, माया ममता करे हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन दया कमाए जोत जगाए काया मट, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। काया मट अन्ध अज्ञान, दहि दिशा अंध्या। जगत हँकारी लग्गा फट, पंच विकारा रिहा घेरया। झूठा मन्दिर जाए ढठ्ठ, अन्तिम ढहि ढहि होए ढेरया। गुरसिख वेखे तेरा हट्ठ, हरि साचा शेर दलेरया। दर दुआरा आया नठ्ठ, कर कर आपणी मेहरया। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, लाए मात ना देरया। साध संगत तेरी साची चट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेखे हो दलेरया। वेखे नाड़ी जगत सितार, कवण मात हिलांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दया कमांयदा। गुर संगत बहाए गुरसिख विचकार, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। खण्डा फड़ तेज कटार, साची वंडा वंड वंडांयदा। मनमुख मारे पहली वार, गुरमुख पार करांयदा। आपणा आप प्रभ लए रक्ख, साची कल वरतांयदा। सिर धड़ वक्ख वक्ख, ना कोई करे किसे पक्ख, शब्द जणाई आप करांयदा। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, चारों कुन्ट लाउँदे भक्ख, माया माटी अग्नी कक्ख, अन्तिम अन्त जलांयदा। काची माटी होई सक्ख, कोई ना सके मात रक्ख, ना कोई किसे बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकला आपे समरथ, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीआं जन्तां पाए नत्थ, चारों कुन्ट भवांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, दिस किसे ना आया। प्रगट होए नर निरँकार, जोती जामा भेख वटाया। गुरमुख साचे कर त्यार, सेवक सेवा साची लाया। आपे होया पहरेदार, भेव अभेदा भेव छुपाया। काल महांकाल करे ख़बरदार, एका डंक नाम वजाया। कलिजुग कूड़ मिटे कुड़यार, राउ रंकां रिहा हिलाया। जूठ झूठ हाहाकार, भरमां गढ़्ह रिहा तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आपे फड़, आपणा मेल मिलाया।