पुस्तकालयभाग ६

पहली मग्घर २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

आदि पुरख हरि सति है, सति सति वरतार। साचा नाम साचा तत्त है, सार शब्द अधार। सो साची रत्त है, हँ पसर पसार। दस्म द्वारी साचा नत्त है, नाता एकँकार। अगम्म अगम्मा किसे ना आए हथ्थ है, वेखे कोए ना विच संसार। आदि पुरख सदा समरथ है, रूप अनूप अधार। सति नाम साची वत्थ है, साचे सच दरबार। सोहँ साचा रथ है, रथ रथवाही आप करतार। दस्म द्वारी शब्द अकथ है, पंचम धुन अपर अपार। आदि पुरख सदा अनाद है, आदि अन्त शाह

भूप। सतिनाम शब्द ब्रह्माद है, दहि दिशा चारे कूट। सोहँ शब्द साची दाद है, फल अगम्मा रिहा टूट। दस्म द्वारी मेला माधव माध है, शब्द पंघूड़ा रिहा झूट। आदि पुरख सदा अनन्त है, अनन रूप प्रकाश। सति नाम सदा बेअन्त है, हरि हरिजन रक्खे वास। सोहँ शब्द साची रास है, चले चलाए पृथ्वी आकाश। दस्म द्वारी जोत प्रकाश है, आदि अन्त ना जाए विनास। आदि पुरख अथाह है, आदि अन्त ना कोए। सति नाम सच मलाह है, जीव जन्त ना जाणे कोए। सोहँ शब्द वखाए राह है, साचा मार्ग त्रैलोए। दस्म द्वारी एका नाउँ है, दूसर नाउँ ना जाणे कोए। आदि पुरख अनील है, एका एक अपार। सति नाम वकील है, मेला सच द्वार। सोहँ शब्द छैल छबील है, जुगा जुगन्तर पसर पसार। दस्म द्वारी इक्क अपील है, सुणे सुणाए हरि करतार। आदि पुरख आदेस है, आदेस आदेसा होए। सति नाम प्रवेश है, ब्रह्मा शिव ना जाणे कोए। सोहँ साचा नर नरेश है, त्रै लोकां पावे सोए। दस्म द्वारी ना कोई गणपति गणेश है, एका जोत निरँजण बलोए। आदि पुरख सुल्तान है, रूप रंग ना रेख। सति नाम मेहरवान है, अगम्म अगम्मा भेख। सोहँ साचा लेख है, लोआं पुरीआं रिहा वेख। दस्म द्वारी ना कोई दिसे रेख है, शब्द सरूपी लग्गी मेख। आदि पुरख

एका एक पसार। सति पुरख दयाल है, वरते विच संसार। सोहँ साची धार है, रूप अनूप अपार। दस्म द्वारी सच्चा घर बाहर है, मेला मेल नर निरँकार। आदि पुरख प्रकाश है, रूप रंग ना कोए आकार। सति नाम एका दास है, शाहो भूप साचा सोए। सोहँ शब्द घर साचे वास है, घर साचे रिहा बलोए। दस्म द्वारी ना कोई सास ग्रास है, आलस निदरा ना कोई सोए। आदि पुरख भरपूर है, सर्बकला कलि धार। सतिनाम हाज़र हज़ूर है, सोहँ बंक द्वार। सोहँ शब्द साची तूर है, आप वजाए वजावणहार। दस्म द्वारी ना नेड़े ना दूर है, प्रभ रक्खी अद्धविचकार। आदि पुरख अनाद है, दीना बंधप दीन दयाल। सति नाम सगला साथ है, नेड़ ना आए काल महांकाल। सोहँ साचा रथ है, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल। दस्म द्वारी महिंमा अकथ है, आपे गाए हरि कृपाल। आदि पुरख हरि जोत है, जोती जोत समाए। सति नाम सच ज़ात है, ज़ात अजाति होर ना कोए। सोहँ शब्द साची दात है, देवणहारा आपे होए। दस्म द्वारी मेला कमलापात है, शब्द सिँघासण एका सोए। आदि पुरख सति रंग है, रूप ना जाणे नाम। सति नाम सच रंग है, तन बस्त्र ना दीसे कोई चाम। सोहँ शब्द सच्चा मृदंग है, आप वजाए इक्क दमाम। दस्म द्वारी साची गंग है, आप नुहाए प्याए अमृत जाम। आदि पुरख खेल है, खेले खेलणहार। सति नाम सच मेल है, मेले मेलणहार। सोहँ शब्द साची वेल है, एका लाई बसन्त बहार। दस्म द्वारी रंग नवेल है, आपे जाणे आपणी धार। आदि पुरख भगवन्त है, साचे दर द्वार। सति नाम धन्नवन्त

है, देवणहार दातार। सोहँ शब्द मिलावा कन्त है, धन्न धन्न सुभागी नार। दस्म द्वारी मेला इक्क इकन्त है, जोती नूर शब्द हुलार। आदि पुरख प्रभ आप है, आपणे रंग समाए। सति नाम सच तुरंग है, आपे रिहा दौड़ाए। सोहँ शब्द मृदंग है, त्रैलोकां रिहा वजाए। दस्म द्वारी साचा रंग है, गुरमुख विरले रिहा वखाए। आदि पुरख अभुल्ल है, भुल्ल ना जाणे कोए। सति नाम अटल है, किसे हट्ट ना वेचे कोए। सोहँ शब्द साची कुल है, हरि घर प्रगट होए। दस्म द्वारी शब्द पंघूड़ा रिहा झूल है, गुरमुख साची सेजा सोए। आदि पुरख वरछत्रा, वर्तमान त्रैलोए। सति नाम सति मन्त्रा, इक्क दर उठावे सोए। सोहँ हरि वरछत्रा, साचे धागे रिहा परोए। दस्म द्वारे मेल मिलंतरा, हरिजन मेला साचा होए। दस्म द्वारी साची धार है, धर्म जड़्ह ना मूल। सोहँ शब्द रूप अपार है, आपे जाणे आपणा मूल। सति नाम वणज वपार है, करे कराए कन्त कन्तूहल। आदि पुरख अगम्मड़ी कार है, आपे जाणे आपणा नूर। आदि पुरख हरि नूर है, नूर नुरानी जोत। सति नाम सच सूर है, ना कोई वरन गोत। सोहँ शब्द हाज़र हज़ूर है, वेख वखाणे कोटन कोट। दस्म द्वारी प्रभ भरपूर है, शब्द लगाए साची चोट। दस्म द्वारी सच महल्ल है, हरि आपणा आप उसार। सोहँ शब्द धाम अचल है, चले चलाए वारो वार। सति नाम सदा प्रबल है, सार शब्द रंग अधार। आदि पुरख सदा बेहंग है, एका जाणे आपणी चाल। आदि पुरख धनवन्त है, साचा हरि जगदीस। सति नाम पति पतिवन्त है, एका छत्र सीस। सोहँ शब्द गुणवन्त है, भेव ना पावे राग छतीस। दस्म द्वारी मेला हरि भगवन्त है, ना कोई गाए दन्द बतीस। दस्म द्वारी साची धुन है, हरि साचा रिहा सुणाए। सोहँ शब्द वड्डा वड्ड गुण है, हरि बिन अवर ना जाणे कोए। सति नाम सुहेला ल्या चुण है, प्रभ साचे रंग बलोए। आदि पुरख ना कोई गुण अवगुण है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे अन्दर होए। आपणे अन्दर आप बिराजे, आपणी कल धारया। सति नाम हरि मारे आवाज़े, दर दरबान पहरेदारया। सोहँ चढ़या साचे ताजे, चारों कुन्ट फिरे ललकारया। दस्म द्वारी गढ़्ह हँकारी भाजे, शब्द खण्डा एका मारया। शब्द खण्डा हरि दातार, दस्म द्वार टिकाईआ। सोहँ शब्द रूप अपार, दिस किसे ना आईआ। सति नाम सुहेला मीत मुरार, इक्क इकेला दर्शन पाईआ। आदि पुरख जणाए आपणी धार, साचा वेला वक्त सुहाईआ। आप आपणा वक्त सुहाए, आदि पुरख अबिनाशी। सति नाम हरि शक्त रखाए, करे दासन दासी। सोहँ साचा भगत जणाए, गुरमुख अन्दर रक्खे वासी। दस्म द्वारी वक्त सुहाए, गुर गोबिन्दा जोत जगाए, मेल मिलाए घनकपुर वासी। जगत मलाह, घर साचे आसण लांयदा। गुर गोबिन्दे इक्क सलाह, दूसर कोए भेव ना पांयदा। लक्ख चुरासी भुल्ली भरमे राह, मनमुख आपणी निन्दा आपे लांयदा। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बांह, कलिजुग सागर सिन्धा

पार करांयदा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठांयदा। दो जहानां देवे ठण्ढी छाँ, दूसर कोई ना संग रलांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, धुर दरगाही मेल मिलांयदा। फड़ फड़ बणाए हँस काँ, दुरमति मैल धो धवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी साचा घर, घर साचे मता पकांयदा। दस्म द्वारी सच टिकाणा, प्रभ साचे आसण लाया ए। दस्म गुर गोबिन्दा होए निमाणा, दोए जोड़ सीस झुकाया ए। पुरख अबिनाशी पहरे बाणा, निहकलंका नाउँ रखाया ए। पकड़ उठाए राजा राणा, शब्द डंका इक्क वजाया ए। आपे होए सुघड़ स्याणा, ज्ञान ध्यान आप अख्वाया ए। आप चलाए आपणा भाणा, माण अभिमान रिहा मिटाया ए। ना कुछ खाणा ना कुछ पीणा, हरि शब्दी शब्द समाया ए। लक्ख चुरासी तणया ताणा, कलिजुग आपणा रंग वखाया ए। दन्द बतीसा गौंदे गाणा, साचा नाद ना किसे वजाया ए। साचा रंग ना किसे माणा, घर सुंञी सेज विछाया ए। पुरख अबिनाशी किसे ना पाणा, मन मती जन्म गंवाया ए। जिस जन देवे जिया दाना, वा तत्ती नेड़ ना आया ए। एका बख्शे चरन ध्याना, जप तप हट्ठ सति एका एक रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी वेख घर, आप आपणा आसण लाया ए। दस्म द्वारी शब्द अटारी, प्रभ आपणी आप बणाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, प्रगट होए हरि गिरधारी, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सोहँ पकड़े तेज कटारी, मारी जाए वारो वारी, चारों कुन्टां वेख वखाईआ। गुर गोबिन्दे बन्न्हे धारी, आप आपणी पैज संवारी, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। आपे पुरख आपे नारी, जणया सुत अपर अपारी, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। जोती माता करे प्यारी, पुरख अबिनाशी पावे सारी, दिस किसे ना आईआ। मिल्या मेल दस्म द्वारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला इक्क घर, गोबिन्द रूप वखाईआ। गुर गोबिन्दा तेग बहादर, होए दर परवाना। प्रभ अबिनाशी लै के आया चिट्टी चादर, सोहँ नाम तराना। आप बहाए कर कर आदर, आत्म अन्तर बन्न्हे गाना। रहीम करीम करता कादर, वड गनीम रहिमाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्त वजावण इक्क दमामा। दस्म द्वारी साचा थाउँ, हरि गोबिन्द नाता जोड़या। कलिजुग अन्तिम करे सति न्याउँ, चढ़े चढ़ाए साचे घोड़या। नौ खण्ड पृथ्वी आप उडाए घर घर काउँ, गुरमुख काया मन्दिर अन्दर आपे बहुड़या। दया कमाए गले लगाए फड़ बाहों, सम्मत चौदां आए दौड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी इक्क घर, एका नाम लगाया पौड़या। दस्म द्वारी साचा पौड़ा, प्रभ एका नाम लगांयदा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, ना कोई वेख वखांयदा। धुर दरगाही आया दौड़ा, लोकमाती फेरा पांयदा। आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, गुरमुख सोया आप जगांयदा। भेखाधारी ब्रह्मण गौड़ा, पूत सपूता आप

अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम आपे बौहड़ा, सोहँ दूता नाल रलांयदा। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, चारे कुन्टां वेख वखांयदा। राह विच ना अटकाए कोई रोड़ा, साध सन्त अन्त कन्त भेव ना पांयदा। चिट्टे अस्व चढ़या साचे घोड़ा, जीव जन्त आप हिलांयदा। चौदां तबकां मारे पहला पौड़ा, चौदां लोकां आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी साचा घर, सच महल्ले आसण लांयदा। आसण लाए हरि निरँकारा, शब्दी सेज विछाईआ। गुर गोबिन्दा सच दुलारा, आपे रिहा उठाईआ। सोहँ देवे इक्क हुलारा, दिवस रैण हिलाईआ। सति नाम देवे साची धारा, अमृत मुख चुआईआ। आदि पुरख मिल्या मीत मुरारा, विछड़ कदे ना जाईआ। गुर नानक मंगे दर दुआरा, प्रभ भिच्छया आपणी पाईआ। सति नाम इक्क भर भण्डारा, आपणी हथ्थीं विदा कराईआ। सोहँ मिल्या शब्द अधारा, रसना भोग लगाईआ। दस्म द्वारी खुल्ल्हे किवाड़ा, प्रभ साचा नज़री आईआ। आसण लाया विच उजाड़ा, सृष्टी भरमे भरम भुलाईआ। इक्क सुरंगा साचा ताड़ा, मरदाना रिहा वजाईआ। सिँघ मनजीत बहत्तर नाड़ा, इक्क सितार हिलाईआ। साधां सन्तां पाए धाड़ा, आत्म अन्दर खोज खुजाईआ। शिव शंकर वेखे उच्च पहाड़ा, उच्चे टिल्ले आसण लाईआ। जगत जगदीसा मारे धाड़ा, नौ दर लक्ख चुरासी इक्क निशान वखाईआ। दो जहानी मिटे पाड़ा, हरि शब्द बिबाण बिठाईआ। अग्नी जोती आपे साड़ा, आप आपणा हवन कराईआ। गुर गोबिन्दे तेरी भगती पूत सपूत कढ्ढया भाड़ा, गुर संगत फल खवाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी बणे इक्क अखाड़ा, हरि साचे रचन रचाईआ। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, शब्दी नाउँ रखाईआ। धर्म राए दा भरे वाड़ा, लाड़ी मौत नाल रलाईआ। कलिजुग अन्तिम कढ्ढे हाढ़ा, ना सुणे कोई लुकाईआ। त्रैगुण चबाए आपणी दाढ़ा, पंज तत्त मेट मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार प्रभ अग्नी साड़ा, सिँघ मनजीते बन्ने लाईआ। करोड़ तेतीसे पैण झाड़ां, सुरपति राजा इन्द रिहा शरमाईआ। जगत जगदीसा साचा लाड़ा, प्रभ आपणी हथ्थीं घोड़ चढ़ाईआ। दर घर साचे साचा वाड़ा, दो जहानां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वसया घर, घर साचे भाग लगाईआ। भाग लगाया काया गढ़्ह, हरि साचा धाम सुहंदड़ा। दस्म द्वारी उप्पर चढ़, एका रंग वखंदड़ा। लक्ख चुरासी नाल रहे लड़, शब्द खण्डा इक्क रखंदड़ा। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोद्धा सूर बलवंदड़ा। ना कोई सके मात फड़, राज राजानां शाह सुल्तानां राउ रंक विच जहान नेत्र नैण होया अन्धड़ा। आपणा घाड़न आपे घड़, साचे मन्दिर बैठा वड़, हरि आपणा खेल रचन्दड़ा। ना मरे ना जाए सड़, हरि जोती जोत जगन्दड़ा। कोई ना सके अग्गे अड़, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे साध सन्त मुशटंडड़ा। आप उखेड़े सभ दी जड़्ह, लुकया रहे ना विच वरभण्डड़ा। शब्द तीर चलाए कड़ कड़, काया किला कोट इक्क रखंदड़ा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा घर, हरि साचा आप वसंदड़ा। हरि साचे घर वसया, वेखे नौ द्वार। दस्म द्वारी बहि बहि हस्सया, भरमे भुल्ले जीव गंवार। जगत नुहाए पुंनया मस्सया, ना कोई मेटे अन्ध अंध्यार। वेख प्रकाश फिरन रवि सस्सया, आत्म अन्ध होई अंध्यार। सच सुच्च दर दवारयो नस्सया, जूठा झूठा तन पसार। पंज विकारा तीर कसया, पंच कराए हाहाकार। गुरमुख विरले हरि हरि अन्दर वसया, जिस जन किरपा देवे धार। कलिजुग एका राह दस्सया, नौ खण्ड पृथ्वी चढ़ चढ़ गई हार। पुरख अबिनाशी धुर दरगाही आए नस्सया, सोहँ फड़ तेज कटार। मुख छुपायण रव रवि सस्सया, कलिजुग अन्तिम पैणी मार। सतिजुग साचा आवे नस्सया, प्रभ चरन करे निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा घर, बैठा भुजा पसार। चतुर्भुज जगत जगदीश्र, दिवस रैण जग मीता। जुगत जोग भगत तपीश्र, आपे जाणे आपणी रीता। आपे ब्रह्मा शिव आपे ईश्र, आपे रिख मुन अतीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया इक्क घर, आप रखाए इक्क प्रीता। इक्क प्रीती चरन हरि, दिस किसे ना आईआ। नुहावण नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क रखवाईआ। एका दूजा चुक्के डर, तीजे भरम मिटाईआ। चौथे वेखे साचे घर, पंचम रागा रिहा गाईआ। छेवें छप्पर ना कोई दर, सत्तवें सति पुरख समाईआ। अठवें अट्ठां तत्तां घाड़न घड़, नौ दर बणत बणाईआ। दसवें बैठा आपे वड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। बजर कपाटी साची सिला अग्गे धर, माया ममता पड़दा पाईआ। पंच बलकारा रिहा लड़, पंच शैताना नाल रलाईआ। हड्ड मास नाड़ी अन्दर वड़, आपणी जड़्ह आपणी हथ्थीं आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा घर, सच समग्री आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। सति पुरख सतिवाद है, साचे घर समाए। सच शब्द ब्रह्माद है, सार रूप समाए। पुरख अबिनाशी आसा वजे नाद है, नाम रूप हो जाए। आदि पुरख आपे रिहा अहिलाद है, रसना कोई ना गाए। बत्ती दन्द ना मिले दाद है, पंचम तत्त ना कोई टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया शब्द नाम रखाए। हरि इच्छया बलवान, आपणी आप उपाईआ। दिस ना आए कोई निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड समाईआ। रसना गाए ना कोई गान, रूप रंग ना कोई वखाईआ। ना कोई लिखे विच जहान, सूरत मूर्त किसे दिस ना आईआ। गा गा थक्के वेद पुराण, अञ्जील कुरान दए दुहाईआ। खाणी बाणी होए हैरान, नाम अक्खर कर कर वक्खर कोए ना सके मात बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया आपणा नाउँ रखाईआ। प्रभ अबिनाशी आई आसा, आसा आस रखाईआ। जोती नूर इक्क प्रकाशा, प्रकाश रूप समाईआ। आप आपणा किया दासन दासा, आप आपणे अंग लगाईआ।

आप चलाया पृथ्वी आकाशा, राउ रंकां दिस ना आईआ। आपे जाणे अगम्म अगैबा, अगैब अगैबी आपणा नाउँ रखाईआ। किसे हथ्थ ना आए रत्ती तोला मासा, रत्ती रत्त वहाईआ। खोजत खोजत खुल्ल्हे काया कासा, मक्का काअबा दो दोआबा फोल फुलाईआ। रवि ससि तक्क रहे महिताबा, शाह नवाबा नाम सति दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आपे नाउँ रखाईआ।

त्रैगुण साची रास, शब्द रत्न अमोल। जुग जुग रक्खे पास, जुग जुग भण्डारा देवे खोल्ह। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, आपे तोले पूरे तोल। जन भगतां अन्दर रक्खे वास, निशअक्खर वक्खर शब्द सरूपी बोल। काया मण्डल पावे रास, अनहद वजाए ताल साचा ढोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सदा अडोल। निरगुण निर्लज, लोक लाज तजाईआ। सच सिँघासण बैठा सज, पलँघ रंगीला सेज विछाईआ। जोत सरूप चढ़या भज्ज, शब्द घोड़ा नीला नाउँ रखाईआ। आपणा पड़दा आपे कज्ज, काया चार दिवार बणाईआ। दो जहानी बणया जज्ज, लिख्या लेख वेख वखाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म प्याए रज्ज, नेत्र पेख दरस दिखाईआ। गुरुदुआरा मन्दिर मस्जिद ना कोई दिसे काअबा काअब, चरन प्रीत एका रीत सिखाईआ। उलटी करे कँवल नभ, अमृत धारा सीतल सीत वहाईआ। कारज पूरे करे सभ, जो जन रसन रसनी गाईआ। प्रगट होए दरस दिखाए झब्ब, जोती जामा भेख वटाईआ। जुग जुग विछड़े लए लभ्भ, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुरमुखां द्वारे रिहा फब, मनमुखां पिठ वखाईआ। नेत्र दरस दिखाए जणाए आबे हयात अब, दो आब लेखे लाईआ। तन वजाए इक्क रबाब, सुरती सुरत भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल मूर्त निरगुण रूप समाईआ। निरगुण रूप निरपक्ख, निज घर वसया। हरि शाहो भूप प्रतक्ख, सच सिँघासण बहि बहि सज्जया। भगत सुहेले करे वक्ख, दिवस रैण फिरे भज्जया। नौ खण्ड पृथ्वी उडणे कक्ख, ना कोई रक्खे किसे लज्जया। राज राजानां काया ठूठे सक्ख, झूठा ताल मात वज्जया। दहि दिशा लाउँदे भक्ख, काया भाडां सभ दा भज्जया। गुरमुखां राखे दे कर हथ्थ, दो जहानां पड़दा कज्जया। सर्बकला आपे समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे आपे सज्जया। संगत आई दर प्यासी, जगत रोग सताया। किरपा कर घनकपुर वासी, धुर संजोग मिलाया। कट्टणहारा जम की फ़ासी, दरस अमोघ वखाया। किसे हथ्थ ना आए पंडत काशी, वेद पुराणां भेव ना राया। हरिजन मेला शाहो शाबाशी, दर दुआरा बंक सुहाया। पूर कराए आत्म आसी, आसा तृष्ना जो जन रखाया। रसन तजाए मदिरा

मासी, आप आपणे रंग रंगाया। दु:ख रहे ना दिक खांसी, दर्द सिर सर्ब मिट जाया। निज घर आत्म रक्खे वासी, वास देव अख्वाया। दर द्वार जो करन हासी, लहिणा देणा मूल गंवाया। चरन सरन जो जन होए दासन दासी, फूलन सेजा दए सुहाया। जगत अन्धेर एका छासी, धुँदूकार कराया। गगन पाताल ना दिसे पृथ्वी आकाशी, रवि ससि नज़र ना आया। गुरसिख गुर पूरा सद बलि बलि जासी, चरन कँवल कँवल चरन जिस जन ध्यान लगाया। आए दर परवान, सुणे बेनन्तीआ। नाम दाता मेहरवान, साचा कन्तीआ। देवे सोहँ धुर फ़रमाण, जीव जन्तीआ। आप सुणाए साचे कान, दात गुण गुणा गुणवन्तीआ। मनमुख आपणा कीता आपे पाण, गुरमुखां मेला हरि भगवन्तीआ। तीर निराला वज्जे बाण, ना कोई जाणे वेद विदंतीआ। खाणी बाणी करे पछाण, पावे सार ग्रन्थ ना ग्रन्थीआ। कलिजुग अन्तिम आई हान, जूठ झूठ बणाए संखीआ। सेवा लाए पवण पाणी मसाण, एका एक हुक्म सुणंतीआ। राए धर्म उठ निधान, लक्ख चुरासी वेख वखंतीआ। लाड़ी मौत धी रकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां काया चोली एका रंग रंगाए सोहँ सच बसन्तीआ। आए दर शब्द भिखार, हरि साचा झोली पाईआ। जो जन मंगे जगत अधार, रोग सोग चिन्त मिटाईआ। दुध्ध पुत्त जो करे प्यार, हरि इच्छया पूर कराईआ। पंचम चोर जन कढ्ढे कुट्ट, शब्द खण्डा इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, सोहँ डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। साचा लाहा लैण लुट्ट, नैण नेत्र दर्शन पाईआ। अमृत आत्म साचा घुट्ट, हरिजन पी पी तृखा बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आए देवे जगत वर, सहिँसा रोग चिन्त गंवाईआ। दु:ख रोग जगत संताप, जीव जन्त कुरलांयदा। कलिजुग काया वध्या पाप, ना कोई किसे बचांयदा। भगत दो अक्खर एका जाप, साचे मार्ग लांयदा। नेड़ ना आयन तीनों ताप, साची रसना जो जन गांयदा। दरस दिखाए हरि आपे आप, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, आसा इच्छया पूर करांयदा। बाल बिरध नौजवान, एका रंग रंगाईआ। मात कुक्ख वेखे मार ध्यान, दस दस मास लेख लिखाईआ। जगत वियोग सर्ब मिट जाण, चरन ध्यान जो रखाईआ। साचा मेला धुर संयोग, नाम बिबाण इक्क चढ़ाईआ। आपे कट्टणहारा रोग, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। नाम रस रसना लैणा भोग, साची संगता संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दर आई मंगत, साची भिच्छया रिहा पाईआ।

कलमा अमाम कायनात पसारया। आबे हयात जाम प्याए मध, संग मुहम्मद चार यारया। पाक पाकी मकलूके ख़ाकी

सखी सरवर परवरदिगारया। अहिनल हक्क राह रिहा तक्क, दूर द्वार किनारया। सदी चौधवीं फल गया पक्क, ईसा मूसा मेल मिला रिहा। अन्त निबेड़ा हक्को हक्क, अहिबाब रबाब साची आप वजा रिहा। संग मुहम्मद चार यार, हू अल्ला अल्ला हू पुकारया। ख़ुदी ख़ुदाई ख़बरदार, ख़ुदावंद खंदक ख़ुद ख़ुदा रिहा। मुल्ला शेख़ मुसायक नबी रसूल ना कोई गाए बत्ती दन्द, अल्ला बिस्मिलाह कलमा कोए ना रसन पढ़ा रिहा। अज़मतो कस्मतो अज़िबवा अतिलहे अज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफील हवा हवस मिला रिहा। बस्त्र पहन चोला नील, छैल छबील भेख वटा रिहा। अल्ला राणी दए दलील, कुरान हदीस इक्क सुणा रिहा। अमाम मैहन्दी बणे अन्त वकील, सपारा तीस वेख वखा रिहा। ख़ुदावंद ख़ुदा अन्तिम होए जुदा, अगैब अगैबी कदम उठा रिहा। अमाम मैहन्दी नूर अलाही, ख़ाकी बन्दा ना कोई। कलमा कलमी दए सलाही, मुल्ला शेख़ अन्धा रहे ना कोई। चौदां तबकां मिटे शाही, चारों कुन्ट दरोही ख़ुदाए होई। दरोही ख़ुदाए दी ख़ुदाए दे नबी दी, चार यार हज़रत पीर दस्तगीर संग मुहम्मद उम्मत सारी सोई। एका चले साचा तीर, वेला अन्त अन्त अख़ीर। ख़ुदाए ख़लक हथ्थ ना आवे नीर, मख़लूकात औकात बज़ाते ज़ात सफात रहे ना कोई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आलम उलमा वेखे अलाही तुलबा कवण सबक चौदां तबक रिहा पढ़ाईआ। शाह पाक अन्त उन्नीसा होए ख़ाक, नाल रलाए शाह इराक, अफगान तहिरान ईरान होए जुदाईआ। गफ़लत नींद सोए नादान, उलफत वेखी विच जहान, ख़ुदी ख़ुदाए बेपरवाहे बेपरवाह दिस ना आईआ। वाहिद ख़ुदा वाहिद कलमा हक्क हकूक वेखे खेल शाह तबरूक, ना मेटे कोई मिटाईआ। मुहम्मद मुहम्मदी दए फूक, अहिमद जम दी सुणे कूक, नेत्र नीर वहाए छम्म छम्म दी अन्तिम चुक्के चूक, चाकर चाक ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संग मुहम्मद चार यार, इक्क वखाए दर द्वार, पकड़ उठाए ऐली शाह, शाह सवार आप अख्वाईआ। अमाम मैहन्दी रंग अपार। दिशा लहिंदी रिहा विचार। नबी रसूलां धार वहिंदी, ना देवे कोई सहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलमा लेख कलाम अलाही वेख करे कराए ख़बरदार।

हरिसंगत भेंट चढ़ाया, फूलनहार अपार। हरि खेवट खेट आप अख्वाया, फड़ फड़ बाहों लाए पार। बेटी बेट सुत उपजाया, हरिसंगत इक्क प्यार। पहली चेत नेड़े आया, गुरमुखां करे ख़बरदार। काया खेत वेख वखाया, भेव चुकाए नौ द्वार। साचा शाहो सेठ आप अख्वाया, ग़रीब निमाणयां भरे भण्डार। आपणी साया हेठ रखाया, कलिजुग वा ना देवे

साड़। कौड़े रेठ रिहा भन्नाया, मनमुखां अग्न लगाए नाड़ नाड़। महीना जेठ दया कमाया, इक्की जेठ होए विचार। पार ब्यासों डेरा लाया, त्रैगुण माया महल्ल दए उसार। आप आपणा वक्त सुहाया, जीव जन्त ना पावे सार। साध सन्त माया भरम भुलाया, आत्म भरया इक्क हँकार। आप आपणी सेवा लाया, गुरमुखां होया पहरेदार। अमृत आत्म मेवा रिहा खवाया, फल लगाए काया डाल्ह। देवी देवा आप हो आया, हरिजन बणाए साचे लाल। कौस्तक मणीआं थेवा लाया, सूरज चन्द ना झल्ले झाल। सोहँ जिस जन रसना गाया, सम्मत चौदां करे संभाल। सम्मत पन्दरां मुख छुपाया, आपे वेखे शाह कंगाल। सम्मत सोलां आपणे लड़ बंधाया, हरि चले अवल्लड़ी चाल। चारों कुन्ट अन्धेरा छाया, फल किसे ना दिसे डाल्ह। सञ्झ सवेरा कोई दिस ना आया, खेले खेल आप तत्तकाल। अगम्म अगम्मी घेरा पाया, त्रैगुण माया तोड़े जाल। ब्रह्मा वेखे दए दुहाया, ना कोई दीसे मात दलाल। शिव शंकर लए अंगड़ाया, प्रभ दर अग्गे करे इक्क सवाल। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द दए दुहाया, अन्तिम लुट्टया जाए धन माल। निहकलंक कलि जामा पाया, वेखे खेल मस्जिद मन्दिर गुरुद्वारे जगत धर्मसाल। गुरमुख साचे लए प्रनाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंक समाया। फूलन बरखा सीस ताज, हरि हरिजन आप पहनांयदा। लोकमात कलि साजन साज, मार झात वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम रच्चया काज, इक्क इकांत बणत बणांयदा। लेख लिखाए देस माझ, बूंद स्वांत गुरमुखां मुख चुआंयदा। लोआं पुरीआं दिसे भाज, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे अन्तिम वर, जगत लज्जया आपणे हथ्थ रखांयदा। फूलन बरखा साचे सीस, आपणी हथ्थीं लाईआ। मिल्या मेल हरि जगदीस, साचे रथीं रिहा चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी जूठा झूठा पीसण रिहा पीस, साची चक्की इक्क चलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां खाली दिसे खीस, दर दर भिच्छया रिहा मंगाईआ। ना कोई गाए राग छतीस, रागां नादां वक्त चुकाईआ। जूठा झूठा झेड़ा दन्द बतीस, अन्तिम लहिणा देणा चुक्कणा बीस इकीस, जगत जगदीस सीस आपणे ताज सुहाईआ। अल्ला राणी विच उनीस, बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे इक्क वर, सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। हरि द्वार सति है, लोकमात प्रधान। आपे दे समझावे मति है, शब्द रूप ज्ञान। मेट मिटाए पंचम तत्त है, पंचम मेला हरि भगवान। सति सन्तोखी देवे एका रत है, बीरज बीजे गुण निधान। नाम कथा अकथना अकथ है, ना कोई रसना सके वखान। सर्बकला आपे समरथ है, जीआं जन्तां देवे दान। सगल वसूरे जायण लथ्थ है, जो जन दर्शन करे आन। आप चढ़ाए एका सोहँ साचा रथ है, पार कराए दो जहान। लक्ख चुरासी पाए नत्थ है, वड दाता हरि मेहरवान। जिउँ

रामा घर दशरथ है, शब्द सपूता हरि बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, गुर मन्त्र अन्तर एका आण। शब्द गुर नेत्र अंजन, कज्जल धार बंन्हांयदा। चरन धूढ़ साचा मजन, मीत मुरार आप करांयदा। नाद अनादी ताल वज्जण, अनहद तलवाड़ा आप वजांयदा। भाण्डे हँकारी गढ़्ह आपे भज्जण, मिले मेल हरि साचे सज्जण, मदिरा मास जो जन तज्जण, अन्तिम वेले रक्खे लजण, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। अमृत पी पी रज्जण, काया सच सरोवर इक्क इशनान करांयदा। गुर चरन चरन गुर बहि बहि गुरमुख साचे सजण, मनमुख दर दुरकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे इक्क वर, काया काअबा हाज़ी हज्जण, एका हज्ज करांयदा। आए द्वार बंक, हरि रंग माणया। हउमे जाए शनक, आप आपणा रंग पछाणया। ना कोई राउ ना कोई रंक, गुरमुख मिले वड्याई जिउँ जन जनक, भगत भगती लेखे लानया। जोत सरूपी लाए तनक, आपे रूप सनक सनंदन, सन्त सनातन आप अख्वा रिहा। गुरमुखां आत्म फेरे मन का मनक, रसना जिह्वा आपणा नाम जपा रिहा। प्रगट होए वासी पुरी घनक, काहन घनईआ साँवल सुन्दर रूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, वेद व्यासा दए खुलासा गोबिन्द नानक भेव चुका रिहा। नानक गोबिन्द रसना गायण, आयण चरन द्वार। परम पुरख प्रभ साचा पायण, दासी दास तुहार। साक सज्जण बण साचा सैण, रूप अनूप रंग अपार। लक्ख चुरासी अन्तिम खाए लाड़ी मौत डैण, कोई ना होए किसे सहार। राए धर्म चुकाए लहिण देण, चित्रगुप्त लेख लिखार। मनमती जीव जूठे झूठे वहिण वहिण, कलिजुग धारा वहिंदी धार। गुरमुख विरले सन्त सुहेले अन्तिम रहिण, जिस जन बख्शे चरन प्यार। दरस दिखाए तीजे नैण, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़। नाता तुट्टे भाई भैण, आत्म सेजा नारी कन्ता इक्ट्ठे रहिण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मेला इक्क दर, जो जन हरि हरि भाणा सहिण। हरि भाणे शब्द जणाई, लोक परलोक ब्रह्माद। एका एक सलोक सुणाई, बोध अगाध अगाध बोध। ना कोई रोके रोक रुकाई, लोआं पुरीआं वज्जे साचा नाद। लक्ख चुरासी झोक वखाई, ना कोई सहाए सन्त साध। गुरमुखां एका मोख अन्तिम पाई, गुर चरन दुआरा ल्या लाध। सम्मत सोलां सति सन्तोख रखाई, धीरज धीर धरावे, देवे हरि हरि माधव माध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत मेला सच घर, खेले खेल आदि जुगादि।

हरि शब्द तन गात्रा, काया विच म्यान। लेखा लिखे ना वेद शास्त्रा, खाणी बाणी ना करे ज्ञान। आप पहनाए कमलापात्रा,

आपे वेखे मार ध्यान। अन्दर मन्दिर अन्धेरी रात्रा, ना कोई दीसे होर निशान। गुर गोबिन्दे बख्शे चरन सच्ची यात्रा, हरि चरन धूढ़ इशनान। जोत जगाए नव नव सातरा, नौ खण्ड वेखे हरि भगवान। नाम देवे साची दात्रा, दानी दाता हरि हरि दान। वरन बरन ना कोई यात्रा, ज़ात पात ना करे पछाण। एका एक रखाए नात्रा, आपे वरते जाणी जाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा आप रखाए आपणे तन म्यान। शब्द खण्डा हरि दातार, काया तन लपेटयां। तिक्खी रक्खे दोवें धार, वेखे खेल पिता पूत सुत बेटयां। एका देवे नाम सहार, आपे होए खेवट खेटयां। वरते कल कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती जगे महीना जेठया। आपे ढाहे लए उसार, भन्न्हणहार कौड़े रेठया। जीवां जन्तां पावे सार, साध सन्त हिलाए वड वड सेठया। अन्दरे अन्दर मारे मार, चलाए बाण इक्क अनडीठया। आप झुलाए विच जहान, सम्मत सोलां पहली चेत्र नौ खण्ड पृथ्वी शब्द दुआरा लेख लिख भेजे जगत चिठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा तेज कटार, धारी धार अनडीठया। शब्द खण्डा काया अन्दर, हरि आपणे हथ्थ रखांयदा। दिस ना आए डूँघी कन्दर, समरथ खेल रचांयदा। आपे बैठा लाई जन्दर, ना कोई मात तुड़ांयदा। चारों कुन्ट भौंदे बन्दर, बन्द खलासी ना कोई करांयदा। गुरमुख साचे सीस सोहे पीत पितम्बर, जगत जगदीस दया कमांयदा। कलिजुग माया रच्चया सवम्बर, नाता बिधाता आप तुड़ांयदा। त्रैगुण तेरा वेखे अडम्बर, कमलापाता जोत जगांयदा। सृष्ट सबाई आप भरतम्बर, भारत देश वेख वखांयदा। वेख वखाणे पीर पैगम्बर, गौंस धौंस ना कोई जणांयदा। साध सन्त तारा मण्डल ना कोई वेखे रहिबर, आत्म झाकी ना कोई पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे काया ख़ाकी, बन्दी बन्दा ना कोई तुड़ांयदा। शब्द खण्डा हरि गोबिन्द, गोबिन्द तन सजांयदा। आप उपजाए आपणी बिन्द, रित बीरज आप हो जांयदा। उत्पत होए काया खित, काया विच समांयदा। जोती माता करे हित, शब्दी सुत बणांयदा। खेले खेल नित नवित्त, आपणी गोदी आप उठांयदा। आपे माई आपे पित, पिता पूत आप अख्वांयदा। दो जहानां रिहा जित्त, त्रैलोकी नाथ आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया तन शब्द कटार, आपणी आप सुहांयदा। शब्द खण्डा नाम कृपान, ब्रह्मण्ड करे रखवाली। उच्चा डण्डा वेखे मार ध्यान, जोत निरँजण दीपक थाली। गुर गोबिन्दे इक्क ज्ञान, मिल्या मेल जोत अकाली। धुर जणाई धुर फ़रमाण, धुरदरगाह रहे सवाली। शब्द बिठाए सच बिबाण, चलाए अवल्लड़ी चाली। खाणी बाणी होए हैरान, प्रगट होए दो जहानां वाली। लोआं पुरीआं मारे बाण, वरभण्ड कराए खाली। इक्क रखाए धर्म निशान, जन भगतां करे दलाली। पंचम ताज सीस भगवान, फल लग्गे साची डाल्ही।

धुरदरगाही साजन साज, आपे बणया साचा वाली। भगत जनां हरि रक्खे लाज, मंगे भिच्छया प्रेम सवाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेटे रैण कलिजुग अन्धेरी काली। नाम खण्डा राम मुट्ठ, तुट्ठ हथ्थ रखाईआ। आदि अन्त ना जाए छुट, बंधन बंध बंधाईआ। मेटणहारा जगत फुट्ट, एका दूर कराईआ। गुरमुखां दर ना कोई जाए लुट्ट, पहरेदार आप हो आईआ। अमृत आत्म प्याए साचा घुट्ट, सोहँ मुखी साचा तीर छुहाईआ। भगत भगवन्त साचा जुट्ट, जुग जुग जोड़ी जोड़ बणाईआ। आप मनाए गए रुट्ठ, रुठयां आप मनाईआ। जगत विकारा देवे कुट्ठ, भय भयानक होए सहाईआ। माया राणी खाली ठुठ, दर दर दए दुहाईआ। जाग जाग गुरसिख रुट्ठ, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। नाम रंगीली चाढ़्हे मुट्ठ, काया चोली रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द कटार कर प्यार, गुर गोबिन्दे गोली दर बणाईआ। गुर गोबिन्दे साचा तन, नाम गात्रा इक्क लटकाया। प्रभ अबिनाशी ना गया मन्न, सस्से होड़ा रिहा वखाया। निरगुण सरगुण मिल्या एका तन, धन्न धन्नवन्ता दया कमाया। साचा राग सुणाए कन्न, सुणावणहार आप अख्वाया। शब्द वसेरा ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, ब्रह्मण्ड वेख वखाया। जुग जुग देवणहारा डन्न, डण्डावत बन्दना आप कराया। आपे कट्टणहारा · जन भगत फंदना रिहा तुड़ाया। साचा देवे नाम धन, चोर ठग्ग ना लए चुराया। गुर गोबिन्दे साचे

घर कोए ना लाए संन्ह, सोहँ पहरेदार आप अख्वाया। सृष्ट सबाई होई अन्न्ह, आप आपणी आलस निन्दरा लाहया। गुरमुखां बेड़ा रिहा बन्न, चरन दुआरा बन बिन्दरा धाम सुहाया। धर्म राए ना देवे डन्न, राजा इन्द्र सीस रिहा झुकाया। दूर दुराडे वेखण सूरज चन्न, गुरमुख साचा चन्द आकाश प्रकाश विच चढ़ाया। शिव शंकर ढाहे भरमां कंध, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। ब्रह्मा वेखे घर अनन्द, अनन्द अनन्द दया कमाया। सर्ब जनां आपे बख्शंद, आपणे भाणे विच समाया। गा ना सके बती दन्द, जुग जुग लेखा आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग मुकावण आया पन्ध, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। धरतमात तेरा ख़ुशी कराए बन्द बन्द, दुष्ट दुराचार कोई रहिण ना पाया। एका धार वहाए सागर सिन्ध, सिन्ध सागरां ताल सुहाया। मनमती जीव लाए निन्द, निन्दक निन्दया मुख रखाया। हरिजन उपजाए साची बिन्द, धीरज धीर सति सन्तोख आत्म ज्ञान जणाया। हरि दाता जोद्धा सूरा सरबंग, गुणी गहिंद, गोबिन्द काया विच समाया। साचे तख्त सुल्तान नरेश नरिंद, निगाहवान अख्वाया। सूरबीर हरि मृगिन्द, जगत शैतान दए मिटाया। जोत प्रगटाए जोती हिन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, रूप रंग रंग रूप ना कोई जणाया।

जन्म कर्म प्रभ हथ्थ है, लक्ख चुरासी रिहा उपाईआ। सर्बकल आपे समरथ है, समरथ कल आप अख्वाईआ। जगत जोग जाणे अकथना अकथ है, जिह्वा कत्थ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगत जोग जगत रिहा बणाईआ। जुगत जोग जगत जगदीश, आपणी आप बणांयदा। खेले खेल बीस इकीस, एका आप अख्वांयदा। लेख रेख चुकाए राग छतीस, रागी नादी आप अख्वांयदा। अञ्जील कुरान विच उनीस, शरअ हदीस वक्त चुकांयदा। त्रैगुण माया पीसण पीस, कलिजुग चक्की आप चलांयदा। छत्र ना झुल्ले किसे सीस, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी जन्म कर्म प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी मात बंधाया, आपणा संग रखांयदा। पुरख अकाल दयाल हरि रघुराया। सार शब्द सच धार, तन कटार समाया। दस्म द्वारी वेख द्वार, आपणा रंग रंगाया। शब्द घोड़ा इक्क अपार, नाम तंग कसाया। चिट्टे बस्त्र चिट्टी धार, सति सपैदी रूप समाया। कल्गी तोड़ा अपर अपार, जोती जोड़ा मेल मिलाया। अगम्म अगम्मा हो अस्वार, अगम्म अगम्मा धाम सुहाया। सुन्न अगम्मो आया पार, शब्द आपणा रूप वटाया। शब्द रूप हरि करतार, ब्रह्मण्ड विच समाया। करता पुरख करनहार, दिस किसे ना आया। लोआं पुरीआं पावे सार, गगन पातालां विच समाया। भेखाधारी भेख अपार, लेखा आपणा रिहा लिखाईआ। लोकमात कर विचार, लहिणा देणा मूल चुकाया। कलिजुग मंगे मंग भिखार, दाता दया दए कमाया। धरत धवल रोवे धाहां मार, ना कोई होवे जगत सहार, इन्द इन्द्रासण दए हुलार, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाया। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ार, जगत जगदीसा रिहा उठाया। हरिजनां नेत्र खोल्हे बन्द किवाड़, पारब्रह्म भेव चुकाया। सतिजुग साचा वेखे दिवस दिहाड़, सति पुरख द्वारे अग्गे सीस झुकाया। जोत सरूपी किरपा धार, देवे वर सच्चे दरबार, नाम निशअक्खर साची झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख शब्द सार दस्म द्वार एका धार वहाया। दस्म द्वारी रंग महल्ला, प्रभ आपणा आप निभांयदा। सार शब्द इक्क इकल्ला, ब्रह्मण्ड विच समांयदा। जोती नूर हरि हरि सरूप अनूप वखांयदा। आदि पुरख इक्क इकल्ला, जुगादि जुगत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। दस्म द्वारी घर साचे रचन रचाईआ। पंचम गाए एका गाना, पंचम धुंन उपजाईआ। पंचम देवे नाम निधाना, पंचम सच तख्त सुल्ताना, श्री भगवाना जोती नूर सवाईआ। आपे गोपी आपे काहना, आपे मण्डल रास रचाईआ। मारे तीर कटार नाम निशाना, बजर कपाटी पार कराईआ। आपे दीना आपे दाता, दाता सूरा आप अख्वाईआ। आपे बन्न्हे हथ्थीं गाना, साची रंगण रंग रंगाईआ। आपे जाणे आपणा भाणा, आपे भाणे विच समाईआ। आपे चतर सुघड़

स्याणा, सारंगधर आप अख्वाईआ। आपे चढ़े चढ़ाए उप्पर बिबाणा, आपे लोआं पुरीआं पार कराईआ। आपे पवण पाणी मसाणा, अवण गवण आप पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार दिवारी एका घर, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द सिँघासण हरि सुल्ताना, दिवस रैण बिराज्जया। आपे जाणे आपणा गाना, आप आपणी मारे आवाज्जया। आप आपणे रंग समाना, आप आपणा रच्चया काज्जया। आपे होए जाणी जाणा, आप आपणा पड़दा काज्जया। आपे होए गुण निधाना, आपे रक्खणहारा लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी साचे घर सदा वसेरा ग़रीब निवाज्जया। ग़रीब निवाजा राज भिखारी, दर द्वार सुहांयदा। गुरमुखां करे जगत प्यारी, आत्म दर खुल्हांयदा। निर्मल जोत कर अकारी, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। शब्द खण्डा फड़ कटारी, पंचम मार मुकांयदा। साचा मेला मीत मुरारी, मीत मुरारा आप अख्वांयदा। देवे दरस अगम्म अपारी, हरि दरसी दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी साचा घर, घर साचे सेज विछांयदा। दर घर साचा हरि मेहरवान, आपणा आप उपांयदा। ना कोई दीसे दर दरबान, निगाहबान दिस ना आंयदा। ना कोई करे मात पछाण, पंचम पंच रहे कुरलाया। गुरमुख विरला चतर सुजान, हरि चरन कँवल चित लाया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, एका रंगण रंग रंगाया। अन्दर मन्दिर वेख मकान, गोबिन्द गीता रिहा गाया। आप बिठाए शब्द बिबाण, साचा मीता दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी एका घर, अन्दर मन्दिर रिहा सुहाया। दस्म द्वारी साचा अन्दर, प्रभ साची रचन रचाईआ। जोती जगे अन्दरे अन्दर, काया काची बणत बणाईआ। बजर कपाटी लाया जन्दर, साची हाटी बन्द वखाईआ। मनमुखां दिसे रैण अन्धेरी डूँघी कन्दर, कमलापाती दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी वेख घर, आत्म अन्तर खोज खुजाईआ। लहिणा देणा देवे बाकी, अमृत आत्म प्याए साची साकी, नाम प्याला इक्क रखाईआ। नाम प्याला सच द्वार, हरि साचा आप प्यांअदा। दस्म द्वारी खोल्ह किवाड़, दीपक जोत जगांयदा। दर घर साचे देवे वाड़, नौ द्वारे मुख भवांयदा। ना कोई दीसे पंचम धाड़, पंचम रागां शब्द सुणांयदा। लग्गे अग्ग ना तत्ती हाढ़, सीतल धारा अमृत आप वहांयदा। जोत प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धयारा मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म द्वारी वेख वखांयदा। एका आसण पुरख अबिनाशण, घट घट वासण आपणा आप वखांयदा। पुरख अबिनाशी हर घट वसया, जगे जोत अकाल। भगत जनां राह साचा दस्सया, जोत निरँजण अवल्लड़ी चाल। मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, दीपक मस्तक साचे थाल। दर द्वारे आए नस्सया, हरि हरि साचा दो जहानां वाली। तीर निराला एका कसया, मारे बाण ना जाए खाली। जन भगत

अन्दर वसया, रसना जिह्वा घालन घाली। कोटन कोट प्रकाश रवि सस्सया, फल लगाए काया डाल्ही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका राह बण जगत मलाह हरि बेपरवाह कलिजुग अन्तिम सतिजुग साचा वसया। गुर नानक हरि शब्द है, शब्द रूप समाया। हरि शब्द गुर नानक है, रूप रंग रेख ना राया। गुर गोबिन्दा जोती भेख है, दिस किसे ना आया। हर घट आपे रिहा वेख है, साची बिन्दा गुरसिख मात उपजाया। आपे लिखणहारा लेख है, मनमुख निन्दया निन्दक आप लगाया। आपे दाता धारी केस है, मूंड मुंडाए भेव ना पाया। जन भगतां दर दरवेस है, दिवस रैण सेव कमाया। दो जहानी नर नरेश है, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। चरन दासी ब्रह्मा शिव गणेश है, दर बैठे सीस झुकाया। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीस अल्लड़ वरेस है, बाली बाल बुद्ध रखाया। शिव शंकर रहे वेख है, हरि साचा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, एका देवे नाम धना, मन मन्दिर अन्दर आप टिकाया। नाम रत्न जगत अमोल, गोबिन्द घर हरि पाया। आपे तोलणहारा तोल, नाम कंडा इक्क रखाया। शब्द वजाए मृदंग ढोल, अनहद ताल रिहा वजाया। जन भगतां आत्म पड़दा देवे खोल्ह, राग अनादी दए सुणाया। शब्द सुहेला वसे कोल, मीत मीता आप अख्वाया। दिवस रैण करे चोहल, काया चोली डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, गुरमुख साचे लए तराया। गुरमुख साचे सज्जणा, हरि मेला चरन द्वार। चरन द्वारी साचा मजना, दुरमति दए मैल उतार। अमृत आत्म पी पी रज्जणा, काया सीतल ठण्ढी ठार। शब्द नगारा एक वज्जणा, लोआं पुरीआं आप सुनार। लक्ख चुरासी भाण्डा भज्जणा, कलिजुग अन्तिम तेरी वार। मनमुख जीव तेरा किसे ना पड़दा कज्जणा, सृष्ट सबाई दुहागण नार। गुरमुखां गुर चरन द्वारे बहि बहि सजणा, हरि पाया कन्त भतार। आदि अन्त पड़दा कज्जणा, पुरख अबिनाशी पाए सार। त्रैगुण माया अग्नी दजणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सन्त सुहेला साचा मीता, आपे कन्त सुहागीआ। आप चलाए आपणी रीता, चरन धूढ़ कराए मजन साचा माघीआ। अन्दर मन्दिर परखे नीता, दुरमति मैल धवावे दाग़ीआ। बैठा रहे इक्क अतीता, शब्द जणाए अनहद रागीआ। गुरदुआरा सच मसीता, काया मन्दिर नाम वैरागीआ। नाम निधान अमृत रस पीता, सुरत सवाणी सोई जागीआ। एका रंग समाए हस्त कीटा, हँस बणाए फड़ फड़ कागीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचा साची नारी, एका सेजा सुत्ते पैर पसार, जगत बुझाई तृष्ना आज्ञा।