१६ मग्घर २०१३ बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह दिल्ली दरबार
हरि हरि ना ठण्ढा ना तत्तड़ा, दु:ख रोग ना सोग। हड्ड मास नाड़ी ना कोई दीसे रत्तड़ा, ना कोई कर्म वियोग। मन बुद्ध ना देवे मतड़ा, काया रस ना दीसे भोग। ना कोई धीरज यति सन्तोखी यतड़ा, ना संजोग विजोग। एका हरि हरि शाहो साचे रंग रत्तड़ा, वेख दर घर हरि दरस अमोघ। बीजे बीज काया साचे वत्तरा, दो जहानी चुगे साची चोग। जगत सहिँसा रोग मात लथ्थड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, आप संवारे लोक परलोक। घर पाया जन आपणा, मिल्या हरि हरि राए। त्रैगुण माया विच ना तपणा, पंज तत्त ना कोई दिसाए। एका जाप जपाए जपना, लिखन पढ़न विच ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस वखाए साचा घर, रंगण एका रंग रंगाए। मन अंस जगदीस है, मानसिक आप उपाए। आप झुलाए छत्र सीस है, आप ख़ाकी ख़ाक मिलाए। आप गाए गवाए राग छतीस है, वेद पुराण आप पढ़ाए। आप जणाए दन्द बतीस है, रसना जिह्वा नाल रलाए। आप रखाए इक्क हदीस है, गुर शब्द डण्डा मगर लगाए। गुर पूरे कोई ना करे रीस है, मन मनुआ शब्द डोरी बंध बंधाए। दोए जोड़ चरन झुकाए आपणा सीस है, पिछली भुल्ल बख्शाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जगदीस मन माया ममता पीसण पीस, आपणी बणत बणाए। हरि जगदीस मन बांध्या, बंधनहार गोपाल। दिस ना आए आत्म आंध्या, गुर शब्द होए कंगाल। फंदनहारा वड वड फांदया, आपे पकड़े काया डूँघे ताल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी होए विच दलाल। जगदीस हरि रंग है, हर घट आप समाए। मन मनुआ इक्क पतंग है, आकाश अकाशां विच उडाए। आपे भन्न्हणहारा काची वंग है, नाम खण्डा हथ्थ उठाए। जिस जन निभाए आपणा संग है, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाए। नौ द्वारे बैठा लँघ है, दसवें शब्द सिँघासण आसण डेरा लाए। चारों कुन्ट धारा गंग है, दिवस रैण वहाए। पंचम शब्द वजाए मृदंग है, नाद अनादी गीत सुणाए। हरि बैठा शब्द रंगीले सच पलँघ है, दस्म द्वारी डेरा लाए। ऐर गैर ना सके कोई लँघ है, बजर कपाटी कुण्डा लाए। जोती नूर बहु बहु रंग है, साची सेजा डगमगाए। आपे चले चाल बेहंग है, जिस जन आपणी दया कमाए। मन मारे ना कोई तरंग है, शब्द सागर धार वहाए। आपे होए अंग संग है, संग सुहेला मीत मुरार आप हो जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, मन पंखेरू दहि दिशा ना धाए। मन उडारी दहि दिशा, दिवस रैण लगांयदा। मनमुख जीवां पाया हिस्सा, आपणी वंड वंडांयदा। लोइण तीजे हरि दरस ना दिसणा, तामस तृष्ना ना कोए मिटांयदा। जूठी झूठी मोह माया चक्की पिसणा,
पंचम झेड़ा ना कोई चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, मन मति बुध वखाया काया घर, नगर खेड़ा नौ द्वार जगत जुगत खोल्ह वखांयदा।
हरि नाम तीर्थ सच यात्रा, गुरमुख विरला विच संसार। अट्ठ सट्ठ अन्धेरी रात्रा, धीआं भैणां होण ख्वार। पढ़ पढ़ थक्के वेद शास्त्रा, पारब्रह्म ना पायण सार। भरमे भुल्ले जाति पात्रा, ज़ात पात ना हरि निरँकार। ला ला थक्के लगां मात्रा, हरि शब्द ना कोई आकार। खाणी बाणी होया नात्रा, नाम नरायण ल्या विसार। तन पाया जूठा झूठा गात्रा, माया ममता लोभ मोह शृंगार। मिले मेल ना कमलापात्रा, काया मन्दिर चार कुन्ट दहि दिशा धूआँधार। कोए ना पुच्छे किसे वातड़ा, रवि ससि ना सुणे पुकार। धरत मात ना दए दिलासड़ा, रोवे धाहां मार। पंचम तत्त पंच विकार करे निवासड़ा, पंचम शब्द ना सुणे धुन्कार। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाला अट्ठ सट्ठ तीर्थ बहि बहि करन हासड़ा, राम रामा नाउँ विसार। लोभ हँकारी भरया कासड़ा, साध सन्त भिक्षू फिरन भिखार। निज घर आत्म निज घर वासी ना करे वासड़ा, सुणे सुणाए ना कोए पुकार। ना कोए जाणे खेल मात पाताल आकासड़ा, लोआं पुरीआं ना वेख विचार। ब्रह्मा ब्रह्म ना दए दिलासड़ा, चार वेद रहे पुकार। शिव शंकर वेखे खेल तमासड़ा, मनमती जीव होइण ख्वार। इन्द इन्द्रासण छड्ड छड्ड नासड़ा, करोड़ तेतीसा हाहाकार। कलिजुग अन्तिम अन्त होए विनासड़ा, आप वहाए वहिंदी धार। भारत खण्ड हरि शब्द इक्क प्रकाशड़ा, नौ खण्ड पृथ्वी देवे धार। प्रगट होए हरि शाहो शाबासड़ा, जोती नूर करे उज्यार। रसना कोए ना लाए मदिरा मासड़ा, राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार। जगत अन्धेरा जाए विनासड़ा, दीपक जोत होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाए काया घर, कवण तीर्थ कवण करे कराए साची यात्रा।
हरि चरन कँवल प्यार, भगती भगत उपाया। भगती रूप अपार, हरिजन इच्छया विच रखाया। हरिजन इच्छया एका धार, हरि दर्शन नैणा पाया। हरि दर्शन अगम्म अपार, तामस तृष्ना दए मिटाया। साचा मेला इक्क द्वार, एकँकारा मेल मिलाया। विछड़ ना जाए दूजी वार, साची जुगती जुगत बणाया। भगत भगवन्ती साची धार, साचा कन्त रही हंढाया। दिवस रैण करे प्यार, आत्म सेजा इक्क विछाया। मंगे मंग दोवें भुजा पसार, चतुर्भुज मेल मिलाया। आपे देवे इक्क हुलार, गोझ आपणा आप खुल्हाया। भगवन्त भगती भगत एका रंग अपार, आपणा दए चढ़ाया। साची भगती विच संसार, हरि
सरन सरनाई चरन कँवल कँवल चरन चित लाया। भगती हरि का रूप है, हरिजन विच समाए। दिस ना आए अन्धकूप है, सृष्ट सबाई रही बिल्लाए। ना कोई धुखाए साचा धूप है, हरि मन्दिर अन्दर धूआँधार ना कोई दिसाए। आपे फिरदी चारे कूट है, गुरमुख सोए रही जगाए। शब्द पंघूड़ा रही झूट है, गोबिन्द साचा रिहा हिलाए। साची मस्तक जोत निरँजण पोह रही फूट है, अज्ञान अन्धेर मिटाए। जूठ झूठ फल रिहा टूट है, जिस जन आपणा राह वखाए। पंज चोर ना सकण लूट है, दर द्वार दए दुरकाए। तीर निराला जाए छूट है, जन हिरदे पार कराए। अन्तिम अन्त मनाए जो जन गए रूठ है, जुग जुग विछड़े मेल मिलाए। पुरख अबिनाशी जिस जन उप्पर जाए तूठ है, भगती भगतन सेवा लाए। भगत सुहेले एका मूठ है, एका दूजा संग निभाए। मनमुखां खाली ठूठ है, सच वस्त दिस ना आए। लोभ मोह विकारा नाता जगत झूठ है, निन्दक निन्दया विच रखाए। कलिजुग काया रही कूठ है, साचा राह ना कोई दिसाए। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग आपणी जोत धर, भगतन वेखे साचा घर, साची भगती सेवा लाए। हरिभगत जगत मलाह है, जुग जुग आप बणांयदा। जन भगतां फड़ फड़ वखाए बांह है, महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। इक्क जणाए जपाए सच्चा नां है, सति सन्तोख विच रखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ है, दुरमति मैल धवांयदा। दर घर दवाए ठण्ढी छाँ है, गुरमति साची जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे जगत वर, भगती भगतन संग रखांयदा। हरिभगती हरि भगवन्तया, भगतन रूप अपार। आप उपाए आदिन अन्तया, जीव जन्त ना पाए सार। हरिजन साचे संग रलाए, धाम अवल्ले आप बहाए, आप आपणी किरपा धार। काया महल्ले डेरा लाए, औंदी जांदी दिस ना आए, वेखणहार सर्ब संसार। हरि हरि गोबिन्द गोबिन्द गीत गाउँदी जाए, मेल मिलाए कन्त भतार। साची सेजा इक्क विछाउँदी जाए, तन फूलन हार परोंदी जाए, आप आपणा कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन किरपा देवे कर, भगती सुहाए भगतन दर, मेल मिलाए विछड़े यार।
असीस जगदीस हरिजन प्यारया, मिले मात वड्याई। रसना गाया नाउँ निरंकारया, ना होए अन्त जुदाई। तन मन्दिर अन्दर इक्क उसारया, हरि बैठा कुण्डी लाई। शब्द सरूपी देवे पहरया, नाम खण्डा हथ्थ उठाई। दिस ना आए नौ द्वारया, साध सन्त चढ़ चढ़ थक्के बैठे मुख भवाई। साचे मन्दिर किसे ना वाड़या, मिल्या मेल ना साचे माही। जोत जगी ना बहत्तर नाड़या, लोचन तीजे ना होई रुशनाई। जो जन आए दर मंगे मंग अपारया, देवणहार वड संसारया, सदा
सुहेला इक्क इकेला शब्दी जोती एका मेला देवे ठण्ढीआं छाई। शब्द गुर जगत बलवान, आदि अन्त ना कदे विनास्सया। इक्क झुलाए धर्म निशान, साधां सन्तां दए भरवास्सया। जूठे झूठे सर्ब मिट जाण, खाणी बाणी होए हैरान, हाहाकार पृथ्वी आकाश्या। हरिजन साचे सुख सहिजे सहिज समान, गोबिन्द गोबिन्द रसना गान, लेखा चुक्के आवण जाण दस दस मास्सया। मिले नाम इक्क निधान, लोकमात ना दिसे कोई निशान, दो जहानां सच बिबाण, काया मण्डल मण्डप पावे रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी देवे वर, किरत कमाई करनी कर, हरि हरि सद सद काया घर रक्खे आपणा वास्सया। काया मन्दिर चार दिवारी, हरि साची रचन रचाईआ। निर्मल जोती कर आकारी, आप आपणी डगमगाईआ। शब्द सरूप सच धुन्कारी, धुन आत्मक रिहा कराईआ। परा पसन्ती मधम बैखरी चारे बाणी रचन रचाईआ। अंडज जेरज उत्भज सेत्ज खाणी, चारे वेख वखाईआ। जन भगतां देवे नाम शब्द गुर साचा हाणी, आदि अन्त ना होए जुदाईआ। सुरत सवाणी बणे साची राणी, दर घर आपणा मूल पछाणी, मिले मेल साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, जन हरि देवे साचा वर, दर आए दया कमाए नाम वस्त आत्म झोली भगत भिच्छया आपणी पाईआ। वर वरन जगत गुर मीता, गुर मन्त्र शब्द दृढ़ाया। आपे जाणे आपणी रीता, गीता ज्ञान रूप समाया। हरि हरि वसया आत्म चीता, ध्यान इक्क रघुराया। आपे करे पतित पुनीता, सर सरोवर इक्क इशनान कराया। गुरमती मन जाए जीता, मनमती दए तजाया। वा ना लगे मात तत्ती, सांतक सीतल सीता दए कराया। जोत जगाए लिलाट लिलाटी, दीपक दीप प्रकाश कराया। नाम रखाए साची हाटी, चौदां हट्टां खोल्ह वखाया। हरिजन लाहा एका खाटी, नाउँ रसना गोबिन्द गाया। भाग लग्गे काया माटी, साचा लेखा लेख लिखाया। धर्म राए ना देवे चट्ट,ी, जम जंधार नेड़ ना आया। लक्ख चुरासी ना तपया भट्ठी, हरि जोती मेल मिलाया। त्रैगुण वस्त पंज तत्त होई इक्ट्ठी, आप उपाए आपे दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ नाउँ भगती वर, जुगती आपणे हथ्थ रखाया। सोहँ डण्डा विच ब्रह्मण्डां, हरि आपणा इक्क लगांयदा। गुरमुख पायण साची वंडा, पार कन्ढ्ढा आप करांयदा। खेल चुकाए जेरज अंडां, आप आपणी दया कमांयदा। सो पुरख निरँजण एका देवे खण्डा, हँ हँगता रोग मिटांयदा। दो जहान ना होवे रंडा, साचा संग आप निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, मनमति घमंडा दर द्वारे रहिण ना पांयदा। हरि शक्ती भगत अधीन है, दासी दास अख्वाए। हरि हरि हरिभगत जिउँ जल मीन है, जल मीन आप अख्वाए। वेख वखाणे लोकां तीन है, दिवस रैण कवण रिहा बुझाए। हरिभगत अछल अछल्ला शक्ती लए छीन है, दोए जोड़ सीस झुकाए। हरि शक्ती रंग नवीन है, आप आपणा भेख वटाए। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन इच्छया पूर कर, कला धार आप हो जाए। कल धार कलवन्तया, अकल कला भरपूर। हरिजन सुणे बेनन्तया, आपे नेड़े आपे दूर। आप आपणा रूप वटन्तया, प्रगट होए हाज़र हज़ूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगत द्वारे सदा सदा चोबदारे, भेखाधारी भेख वटन्तया। आदि शक्त अनरंग है, शक्त जोग बहु रूप। जुगा जुगन्त निभाए संग है, सर्ब जीआं शाहो भूप। सभ घट अन्दर बैठा लँघ है, रक्खे वसेरा अन्ध कूप। हरिजन मंगे साची मंग है, हरि जोती शब्दी काया चोली जाए भूप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप उपाए आप मनाए, आपे विछड़ आपे जाए रूठ। रूप रंग हरि खेल है, खेलणहार लिखारी। आप कराए आपणा मेल है, देवे दरस अगम्म अपारी। सद वसे रंग नवेल है, वेखण सुणन तों रहे बाहरी। दासी दास गुरु गुर चेल है, गोबिन्द हरि गिरधारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर कराए आस प्रगट होए शाहो शाबाश, भेव अभेदा अछल अछेदा ना कोई लिखे लेख लिखारी।
कलिजुग हाहाकार, दर द्वार दुहाईआ। दर घर रोवे धाहां मार, ना दिसे कोई सहाईआ। अन्तिम आई हार, होणी मात जुदाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दिवस रैण रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग उठ बलधार, प्रभ साचे रसन उचारया। गुरमुखां दर वेख द्वार, दोवें जोड़ कर निमस्कारया। आपे बख्शे बख्शणहार, बख्शणहारा सद अख्वा रिहा। गुण अवगुण ना करे विचार, गुण निधान दया कमा रिहा। सुण पुकार करे अधार, पुण छाण जगत करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, साचे मार्ग आपे ला रिहा। जगत क्रिया कर्म विचार, किरती किरत कमाईआ। धर्मी धर्म गया संसार, धीरज यति ना कोई वखाईआ। वरनी वरन हाहाकार, ज़ात पात रही कुरलाईआ। गोबिन्द धारा गुप्त ज़ाहिर, दिस किसे ना आईआ। अल्ला हू रिहा ललकार, ऐली अल्ला नाम सिखाईआ। मुहम्मद मुहम्मदी रिहा उधार, कलमा एका नबी पढ़ाईआ। सतिजुग साचा नेत्र रिहा उग्घाड़, लए मात अंगड़ाईआ। प्रभ अबिनाशी पैज संवार, जन्मे जन्म रिहा भवाईआ। आप सुहाए बंक द्वार, कर्मी कर्मां लेख लिखाईआ। एका नाउँ करे प्यार, रंगण काया रिहा चढ़ाईआ। सोहँ गाणा विच संसार, दूसर दर ना मंगण जाईआ। चार वरन बहाउँणा इक्क द्वार, दर दुआरा खोल्ह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल रिहा वरताईआ। सतिजुग साचा शब्द मलाह, लोकमात उपनया। पुरख अबिनाशी दस्से राह, जन भगतां बेड़ा बन्न्हया। पकड़ उठाए थाउँ थाँ, दिस ना आए आत्म अन्नयां। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग वखाए इक्क दर, जगत द्वारे देवे डन्नया। सतिजुग साचे मिले वड्याई, देवणहार दातारा। सोहँ शब्द होई कुड़माई, चार कुन्ट जै जै जैकारा। मात पाताल आकाश होए रुशनाई, मेट मिटाए धुँदूकारा। गुरसिख गोबिन्द मिलाए फड़ फड़ बांही, देवे जगत सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे साची धार, हरि नर चलाए विच संसार, करे कराए आपणी कारा।
कथा कहाणी जगत है, गोबिन्द भेव अभेव। ना कोई वखाणे वेला वक्त है, ना कोई जाणे वेद कतेब। आप आपणी यथा शक्त है, ना गाए रसना जिह्व। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसया सच घर, जगत जगत जगत दिसे फरेब। भाणा हरि बलवान है, गोबिन्द रिहा सुणाए। गोबिन्द चरन ध्यान है, प्रभ चरन कँवल रिहा चित लाए। रसना शब्द ना ल्या वखाण है, नाअरा आह दा कवण लगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप वखाया इक्क दर, दर दुआरा इक्क सुहाए। गोबिन्द भाणा मन्नया, हाहाकार ना कोए विचार। ना वर सराप ना देवे डन्नया, प्रभ चरन रिहा अधार। जनणी जन पूत सपूता जिस जन जणया, सो जन पावे सार। हरि भाणा हरि गोबिन्द गोबिन्द रूप मन्नया, सिँघ फतहि ना कोए उधार। जगत विकारी जूठा झूठा डन्नया, पेट पुजारी करे पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गोबिन्द इक्क अधार। हरि गोबिन्दा, गोबिन्द रूप समांयदा। आप मिटाई सगली चिन्दा, साची बिन्दा आप उपजांयदा। सूरा नरेश वड मृगिन्दा, सागर सिन्धा आप अख्वांयदा। हरख सोग चिन्त ना कोई चिन्दा, नाअरा हा ना रसना गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुर गोबिन्दा दित्ता वर, ना जन्मे ना जाए मर, पूत सपूता एक रंग समांयदा। नूरी खण्डा किसे ना वेख्या, ना कोई जाणे तेज धार। जगत जहान आत्म रंडा सभ ने वेख्या, दर दर घर घर हाहाकार। पार कन्ढ्ढा किसे ना वेख्या, गुर चरन चरन जाए बलिहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वसाया इक्क घर, भरमे भुल्ला भरम संसार। शब्द घोड़ा हरि निरँकार है, नीला नाउँ रखाया। जोती जोड़ा सच्ची सरकार है, पीली धार बंधाया। होया आप आपे अस्वार है, कल्गी तोड़ा सीस सजाया। दर घर साचे होया बाहर है, लोआं पुरीआं विच समाया। भरमे भुल्ला भरम संसार है, दस दस्मेस दिस ना आया। भेखाधारी भेख अपार है, जोती जामा भेख वटाया। गुर गोबिन्दा काया अकार है, काया चोली रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी अवस्था रिहा लिखाया। बाल अवस्था बाली बुध, बालक बाल निधानया। शब्द घोड़े बैठा कुद्द, खेले खेल दो जहानया। नाम सरूपी साचा युद्ध, रसना चिला
तीर कमानया। भेव ना पाए मन मति बुध, खेले खेल गुण निधानया। आउण ना देवे किसे सुध, ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरी धार, नानक गाई विच संसार, गोबिन्द वधाई जै जैकार, जोत जगाई हरि निरँकार, खेले खेल मात महानया। साल तेरवां जगत जवानी, जोबन हरि रंग रतया। सोहँ मुखी तीर कानी, मारे शब्द पंचम तत्तया। गुर गोबिन्दे एह निशानी, जन भगतां चरन बंधाए नतया। तीर कमान ना हथ्थ उठावणी, काया रंगण चोली रत्तया। छैल छबीले चढ़दी जाए मात जवानी, सृष्ट सबाई लग्गे वा ना तत्तया। पंच विकारा पंच जैकारा ना कोई दिसे निशानी, आपे जाणे आपणी मतया। भेव ना राया लोकमात खाणी बाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, आप टिकाई आपणी सतया। नीला घोड़ा नज़र आए, नीली धार वहाउँदा ए। जोती जोड़ा शब्द जणाए, नाम खण्डा हथ्थ उठाउँदा ए। चारों कुन्ट पए दुहाई, मनमुख फिरंगीआं आप मिटाउँदा ए। गुरमुख साचे सच सरनाई, अंगीकार अंग लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, गोबिन्द काया चाढ़्हे रंग, आप निभाए आपणा संग, मनमुखां दिस ना आउँदा ए। चिट्टा अस्व चिट्टी धार, हरि साचे रूप समाया। शब्द सरूपी हो त्यार, सोलां कलीआं आसण लाया। शब्द खण्डा हथ्थ दो धार, ब्रह्मण्डां वेख वखाया। कल्गी तोड़ा सीस अपार, आप आपणा रिहा सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वसया काया घर, रूप अनूप सति सरूप शाहो भूप अख्वाया। नेत्र अन्ध भागां मन्द, आपणा आप ना जाणया। गुर गोबिन्द ना वेख्या चढ़या चन्द, ना जाणे गुण निधानया। रसना गा ना सके दन्द, मिल्या माण ना विच जहानया। जगत विकार रखाया रसना गन्द, साचा मेल ना हाणी हाणीआं। आत्म उपजिआ ना परमानंद, नंद किशोर ना किसे विखाणया। जोती जोत सरूप हरि, एका वेखे सच घर, काया मन्दिर कवण टिकाणया। गुर गोबिन्दा जोत जगाए आसण लाए, वेखे इक्क बिबाणया। गुर गोबिन्दा कवण रंग, कवण रूप वटाया। कवण रखाया आपणे संग, कवण कूट सहाया। कवण वजाए इक्क मृदंग, कवण हथ्थ उठाया। कवण दुआरा बैठा लँघ, कवण धाम सुहाया। काया मन्दिर दिसे तृष्ना भुक्ख नंग, सच सुच्च सन्तोख रंग ना किसे चढ़ाया। माटी काची काची वंग, धार ना वेखी अमृत गंग, गुर चरन नहावण किसे ना नुहाया। दूर दुराडा ना कोई दिसे पन्ध, गुर गोबिन्दा जिस जन आपणे घर वसाया। जोती जोत सरूप हरि, एका पुच्छे साचा घर, कवण सिँघासण पुरख अबिनाशण, नेरन नेरा दूरन दूरा रिहा दरस दिखाया।
१७ मग्घर २०१३ बिक्रमी कुरूक्षेत्र विच पंडतां नूं मिले अते शब्द उचारया
आदि पुरख अगम्म, आपणा आप उपाया। आपे आप पया जम्म, मात पित ना किसे गोद उठाया। पवण स्वास ना कोई लए दम, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोए रखाया। नेत्र नीर ना वगे छम्म छम्म, आलस निन्दरा विच ना आया। तृष्ना भुक्ख प्यास ना खाए तम, नित्त नवित्त आपणी बणत बणाया। गगन पाताल ना दिसे कोई थम्म्ह, मन्दिर अन्दर ना कोई सुहाया। आपे जाणे आपणा कम्म, सूरज चन्न रवि ससि मण्डल मण्डप कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे रंग समाया। जोती नूर आकार कर, हरि आपणा आप विचारया। एका एक अधार कर, सति पुरखां नाउँ अपारया। चारों कुन्ट दहि दिशा पसार कर, करे खेल अपर अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बणत आप बणा रिहा। आपणी बणत हरि आप बणाई, आपणा आप उपनया। जीव जन्त कोई दिस ना आई, मात पाताल आकाश ना दिसे बन्नया। ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड ना कोई वंड वंडाई, ना कोई छप्पर छन्नया। उत्भज सेत्ज जेरज अंड ना कोई रचन रचाई, जनणी पूत ना कोई जणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बेड़ा आपे बन्न्हया। आप आपणा रंग रंगाए, अचरज खेल रचाईआ। जोती जोत नूर उपाए, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द तूर इक्क उपाए, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। ब्रह्मण्ड वंड निशअक्खर वक्खर सर्ब समाऐ, साची रास बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचना आप रचाईआ। आप आपणा कर्म कमाया, भेव दिस ना आई। जन्म कर्म कोई भेव ना राया, धीरज तत्त रहे ना राई। वरन बरन ज़ात पात ना कोई गोत बणाया, ना कोई सरन रहे सरनाई। नेत्र हरन फरन ना कोई रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाई। आप आपणा काज रचाया, करी इक्क कुड़माईआ। एका एक सीस ताज रखाया, दिस किसे ना आईआ। वड राजन राज शाह नवाब आप अख्वाया, दूसर कोई दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया आपे रिहा उपाईआ। साची इच्छया, हरि करतार एका एक विचार। पारब्रह्म साची भिच्छया, खेले खेल खेलणहार। देवत देव ना किसे दिस्सया, भेव ना पायण करे विचार। लेखा लेख ना किसे लिख्या, वेद कतेब ना गुप्त ज़ाहिर। आदि अन्त ना होए मिथ्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बन्न्हे आपणी धार। आई इच्छया हरि भगवान, साची रीती जगत चलांयदा। कँवल नाभी पाई भिच्छया, ब्रह्मा सुत उपजांयदा। त्रैगुण माया साचा तत्त लेख लिख्या, लिखणहारा दिस ना आंयदा। आउँदा जांदा किसे ना दिस्सया, ना कोई वेख वखांयदा। वेद
कतेब निशअक्खर वक्खर किसे ना लिख्या, पारब्रह्म ब्रह्म जणांयदा। ब्रह्म वस्त ना होवे मिथ्या, पारब्रह्म मेल मिलांयदा। ब्रह्मा वेता एका धार दर पाई सिख्या, चरन कँवल कँवल चरन चित लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे नाम वर, जोती नूर साचे मन्दिर धर, ज्ञान जोत दीपक प्रकाश एका एक जलांयदा। ब्रह्मा सुत उपनया, किरपा होई अपार। मिल्या नाम सच्चा धन धनया, रसना रहे उचार। पुरख अबिनाशी साचा मन्नया, देवे वर अपर अपार। ना कोई सूरज ना कोई चन्नया, धरत धवल ना कोई सहार। जल बिम्ब कवण बेड़ा रिहा बन्न्हया, देवणहार कवण अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त ब्रह्मे देवे दस्त, लक्ख चुरासी लए करे कराए पसार। कवण वस्त हरि झोली पाई, ब्रह्मे ख़ुशी मनाई। काया डोली दए बणाई, पंज तत्त दए जणाई, हौली हौली होए जणाई, शब्द शब्दी विच रखाई, निर्मल जोत करे रुशनाई, चेतन्न चेतन्न रूप अख्वाईआ। वेखण वेख रहे थाउँ थाँईं, वेखणहारा दिस ना आईआ। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, ब्रह्मा चतुर्भुज दया कमाईआ। देवणहारा ठण्ढीआं छाँई, अमृत आत्म धार इक्क वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा दित्ता वर, ब्रह्मे ब्रह्म भण्डारा दित्ता भर, ब्रह्म भिच्छया पुरख अबिनाशी कर कर इच्छया, आपणी वस्त साची दात वड करामात इक्क सुग़ात झोली पाईआ। कवण वर कवण वरन, दीआ हरि भगवन्त। कवण रूप कवण रंग कवण धाम भूमिका अस्थान, ब्रह्मे मंगी साची मंग। कवण राम कवण शाम, कवण देवे साचा ताम, कट्टणहारा भुक्ख नंग। कवण आत्म दित्ता एका जाम, सच दुआरा गया लँघ। जोती जोत सरूप हरि, ब्रह्मे दित्ता इक्क वर, कर्म धर्म जरम ना कोए अंग।
पारब्रह्म प्रभ एक है, एका रंग समाए। लक्ख चुरासी साची टेक है, आपणी आप रखाए। पंचम तत्त काया बुत्त रिहा वेख है, आपणा नूर उपाए। आपे लिखणहारा लेख है, लिखत लिलाटी लेख लिखाए। पारब्रह्म ब्रह्म आपे रिहा वेख है, वेखणहारा दिस ना आए। जोती नूर पया जम्म है, शब्द सिँघासण डेरा लाए। ना फिरना तृष्ना वासना, आलस निन्दरा विच ना आए। जोती नूर इक्क प्रकाशना, धुन शब्दी संग रलाए। दर घर एका रक्खे वासना, वास निवासा साची थांएँ। पुरख पुरखोतम इक्क प्रभासना, भरम भुलेखा कोए ना पाए। हरि हरि होए दासी दासना, दासी दास आप अख्वाए। वेख वखाए पृथ्वी आकाशना, अन्ध अंधयार ना नज़री आए। साचे मण्डल पावे रासना, सच समग्री इक्क रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म ब्रह्म काया काअबा दए जरम, अंसा बंसा आप अख्वाए। अंस बंस हरि रघुनाथ,
बणाए सृष्ट सबाईआ। आप रखाए आपणा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। सगल वसूरे जायण लाथ, दरस दर्शन पाईआ। कथा कथनी चले गाथ, कथ कथ रही गाईआ। नक्क मूंह ना दिसे हाथ, ना कोई सीस सुहाईआ। संग सुहेला त्रैलोकी नाथ, त्रैगुण परे हटाईआ। इक्क वखाए साचा राथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, पारब्रह्म ब्रह्म इक्क दर, घर साचा बंक सुहाईआ। अंसा बंसा, पारब्रह्म ब्रह्म रूप समाया। एकँकारा होए सहँसा, गुण सहिँसा वेख वखाया। पंचम धाड़ नेड़ ना आए कंसा, दुष्ट हँकारी मार मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्म ब्रह्म रूप समाया। ब्रह्म जणाई हरि दर, वज्जे ढोल मृदंगया। इक्क वखाए सच घर, देवे दान दाता मूंहों मंग्गया। आपणी किरपा आपे कर, आप आपणी रंगण रंगया। नौ द्वारे बन्द कर, साचे मन्दिर आप बहाए शब्द सरूपी इक्क पलँघया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल इक्क नुहावण साचा नुहाए, सीतल धारा सीस वहाए, अमृत आत्म गन्गया। ब्रह्म रूप अथाह, प्रभ हथ्थ वड्याईआ। वेख वखाए बेपरवाह, भेव ना जाणे राईआ। इक्क जपाए आपणा नाँ, दूसर कोए दिस ना आईआ। आपे पिता आपे माँ, पिता पूत आप अख्वाईआ। ना कोई दीसे भैण भ्रा, साक सज्जण कोई ना गाए बत्ती दन्द, जगत भार ना कंध उठाईआ। गीत गोबिन्दा सुहागी छन्दा, इक्क उपजाए परमानंदा, निजानंद निज घर रूप वखाईआ। पारब्रह्म सदा बख्शंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म ब्रह्म करे जणाईआ। ब्रह्म जणाई बोध अगाध, अलख अगोचर अगम्मा। आप आपणा बैठा साध, मिटाई तामस तम्हा। एका सुणे अनादी अनाद, हरि हरि नामा नमा। साचा दर्शन माधव माध, वेख वखाए काया चम्मा। खोज खुजाए लोक ब्रह्माद, हरि हरि खेल बिन बिन थम्म्हा। ना कोई वाद जगत विवाद, रसन ना गाए दम दमा। आप आपणा घर ल्या लाध, पुरख अबिनाशी दित्ती दाद, ब्रह्म ब्रह्म सरूपी आपे जम्मा। ब्रह्म भेद अभेद है, जाणे जानणहार। जीव अछल अछेद है, खेले खेल विच संसार। लिख लिख थक्के वेद कतेब है, पुराण अठारां रहे पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीव जीवत लए उधार। जीव इच्छया जगत है, जगत मूल सम्बंध। काया माटी पंज तत्त है, दूई द्वैती भरमां कंध। मन मनुआ जाणे लखत है, विकार हँकारी एका जंद। इक्क विछोड़ा आत्म शक्त है, निज घर ना पाए अनन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव उपाए जगत जुग जोग जुगत गुणी गहिंद। जीव जहानां धंदया, दिवस रैणी कार। मोह माया ममता फन्दया, मिल्या मेल ना मीत मुरार। काम क्रोध हँकारा अंध्या, तन मन्दिर धूआँधार। बजर कपाटी वज्जा जंदया, ना कोई खोल्हे बन्द किवाड़। ना कोई प्रभाती सन्धया, नाता लग्गा पंचम धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
जीवत जीव जगत लाए विवहार। जगत विहारा जीव जन, जागरत दिशा वखाईआ। नाम नगारा ना चोट तन, साकत इक्क अख्वाईआ। भाण्डा भरम काया तन, मन हट्ठ रिहा कमाईआ। दोहां विछोड़ा खिन खिन, एका दूजा भउ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे देवणहारा डन्न, आपे बेड़ा देवे बन्न, काया मन्दिर साचे तन, एका एक एक बणत बणाईआ। तन यात्रा जगत है, जीव जन्त करन। लेख लिखाया वेद शास्त्रा, मुनी मुनीश्र भिन्न भिन्न। चरन चरनोदक हरि हरि कमलापात्रा, लेखे लाए तीर्थ जाए छिन्न छिन्न। जोती जोत सरूप हरि, आत्म स्वास वेख विखास, लेखा लिखे गिण गिण गिण।
१८ मग्घर २०१३ बिक्रमी कुरूक्षेत्र
हरि शब्द त्रैलोकी नाथ, जुग जुग बणत बणांयदा। जुग जुग निभाए आपणा साथ, सतिजुग द्वापर त्रेता वेख वखांयदा। राम रमईआ आप रघुनाथ, रावण लंका गढ़्ह हँकार आप तुड़ांयदा। काहन घनईआ कृष्न मुरार, द्वापर अन्त रेख मिटांयदा। इक्क वहाई मात नईआ, अठारां अखशूहणी नाम रखांयदा। इक्क अक्षूणी भेव खुल्हईआ, लक्ख चुरासी गणत गिणांयदा। पंचम राजा पंचम ताजा पंचम रक्खे आपे लाजा, पंचम मोर मुकट सुहांयदा। आप रचाया आपणा काजा, ना कोई जाणे राजन राजा, जीव हँकारी कर विचारी अन्तिम अन्त मिटांयदा। महांसार्थी पावे सारी, रथ रथवाही आप मुरारी, अर्जन रीता नाम गीता पतित पुनीता एका एक सुणांयदा। चरन कँवल रखाए इक्क प्रीता, सृष्ट सबाई आपे जीता, तीर कमान आप उठांयदा। वेख वखाणे हस्त कीटा, ना कोई जाणे कौड़ा मीठ, रूप वराटी इक्क अनडीठा आपणा आप वखांयदा। जीव जन्त हरि पीसन पीठा, प्रगट होए हरि बीठल बीठा, मोहण माधव नाम रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी आप उपाए आपे मेट मिटांयदा। द्वापर दोआ धार, दोवें रंग वखांयदा। आपे होए कृष्न मुरार, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। गोपी काहना तन शृंगारी, बैन मुकट साचे कुण्डल मूंड वखांयदा। नाद तराना इक्क अपार, जन भगतां आत्म अन्दर इक्क वखांयदा। सच निशाना मारे मार, तत्त सति विच समांयदा। दोहां मेला इक्क द्वार, दोवें धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात कर अकार, जगत रीती एका एक वखांयदा। जगत रीती राजन राज, आपणी आप चलाईआ। कौरो बख्शे तामस ताम, तामस तृष्ना अग्ग वधाईआ। पंच जणाए स्वास स्वास, आपणा नाम जपाईआ। अट्ठे पहर रहे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। सदा सुहेला पृथ्वी आकाश, दरबाशा माण
गंवाईआ। निर्धन हरि पूर कराए आस, सरधन रूप समाईआ। आपे पावे साची रास, नट नटूआ नाम रखाईआ। भगत सुहेला होया दास, बिप्पर सुदामा गले लगाईआ। द्रोपद मेला सर्ब गुणतास, हरि अंगी अंग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आप उपाए, आपे दए मिटाईआ। जुग द्वापर अन्त कर, युजर दए दुहाईआ। वेद अथर्बण मात धर, कलिजुग करे कुड़माईआ। आप आपणी खेल कर, बैठा कला छुपाईआ। जीव जन्त राए धर्म दी जेल्ह धर, कुण्डा बैठा लाईआ। पंचम पंचां मेल कर, राज युधिष्टर योग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक बचन अल्हाईआ। भगत युधिष्टर हरि द्वार, दोए जोड़ करे निमस्कारया। अन्तिम मेला कवण द्वार, दर घर साचे आप पुकारया। खेले खेल विच संसार, हरि काहना कृष्न मुरारया। भगत सुहेला दूजी वार, आए विच संसारया। कलिजुग वेला वक्त विचार, निहकलंक लए अवतारया। शब्द खण्डा तेज कटार, मारी जाए वारो वारया। ना कोई जाणे आर पार, सागर डूँघा वड संसारया। तिक्खी आपणी धार, ना कोई सके मात सहारया। ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे विचार, देवी देवा देव मना रिहा। लक्ख चुरासी वेखे चढ़ चढ़ शब्द घोड़ा, चिट्टा अस्व इक्क दुड़ा रिहा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, आप आपणा रूप वटा रिहा। धुरदरगाही आया दौड़ा, शाहो भूप आप अख्वा रिहा। कोई ना जाणे लभ्मा चौड़ा, एका पौड़ा मात रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत युधिष्टर एका वर, रसना कथनी शब्द ज्ञान चरन ध्यान वखा रिहा। योग युधिष्टर चरन ध्याना, आपणा आप बंधांयदा। पंचम देवे पंच निशाना, पंचम वेख वखांयदा। मिले मेल वाली दो जहानां, आपणे अंक लिखांयदा। पंचम तत्त ना कोई जाणे जीव जन्त बण जोती नूर हरि समांयदा। जोत सरूपी कृष्ना काहना, आपणी जोत जगांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी होए सुंञ मसाणा, सत्तां दीपां दीपक ना कोई जगांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म गुण निधाना, धर्म झुलाए इक्क निशाना, साची रंगण रंग चढ़ांयदा। ना कोई जाणे खाणा पीण भेव ना पाए बीना दाना, हवन पवन नाम अहूती सच समग्री ना कोई रखांयदा। काया रमाए ना सच भबूती, जीव जन्त होए अधभूती, माया ममता तन मन झूठी, तृष्ना तृप्त ना कोई करांयदा। हँकारी विकारी फड़ी ठूठी, ब्रह्म विद्या गई रूठी, जगत विद्या गुण वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क युधिष्टर साचा वर, आपणा आप दवांयदा। सच युधिष्टर साचा ताज, आपणे सीस टिकाईआ। पारब्रह्म कलि करे काज, शब्द सरूपी मारे आवाज़, सोहँ बाज उडाईआ। प्रगट होए देस माझ, जन भगतां अन्तिम रक्खे लाज, जुग जुग जोत जगाईआ। चारों कुन्ट पैणी भाज, ना कोई राज राजान शाह सुल्तान करे कराए आपणा काज, दर द्वार ना बंक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, निहकलंक नरायण नर, एका वेखे जगत खेत्र, खेले खेल महीना चेत्र, चौदस चौदस चौदां रंग वटाईआ। नर अवतारी नर निरँकार, जुग जुग जोत जगांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, साचे तन आप सजांयदा। लोआं पुरीआं मारे मार, नौ खण्ड पृथ्वी आप हिलांयदा। साध सन्त ना पावे सार, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। पूरन भगवन्त हरि जोत अधार, जोती सभ दे अन्दर टिकांयदा। जन भगतां मेला कन्त भतार, नर नारी रूप वटांयदा। आपे होए द्वार पाल, दर द्वारका नाउँ रखांयदा। चरन छुहाए पहली वार, सृष्ट सबाई मारे मार, ना कोई जाणे जन्त गंवार, भेव अभेदा अछल अछेदा, हथ्थ ना आए चारे वेदा, जगत कतेबा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत सरूपी एका घर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा आप रखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि साचे जोत जगाईआ। कुरक्षेत्र सिम्मत विचारी, काहना कृष्ना मेल मिलाईआ। अर्जन जोद्धा हरि शब्द खण्डा खण्डा बलकारी, आपणी देवे आप वड्याईआ। रथ रथवाही नर निरँकारी, रथ पूरन इक्क बणाईआ। उप्पर रिहा कर सवारी, दिस किसे ना आईआ। इक्क गीता अठारां ध्याए लेख लिखारी, ज्ञान गोझ भेव लिखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, भउ चुकाए एका दूज, एका रचन रिहा रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखण आया सच दर, राए धर्म रिहा पुकारीआ। राए धर्म सुण पुकार, प्रभ आपणी कल कलि धारया। सम्मत तेरां तेरी धार, आई अन्तिम वारया। वेख वखाणे विच संसार, चारों कुन्ट चार दिवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल अपर अपारया। रथ रथवाही आप हरि, काया रथ चलांयदा। शब्द घोड़ा अग्गे धर, साचा जोड़ जुड़ांयदा। सृष्ट सबाई रिहा लड़, रसना तीर निराला इक्क चलांयदा। अगम्म अगम्मा धाम अगम्मे खड़्ह, आपणा वार करांयदा। सृष्ट सबाई तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, दिस किसे ना आंयदा। लग्गी रहिण ना देवे जड़्ह, तीर्थ तट्ट ना कोई वखांयदा। आप आपणा घाड़न घड़, घट घट रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर सरोवर तट्ट किनार ना कोई मात दिसांयदा। चरन छुहाए हरि निरँकारी, आपणी दया कमाईआ। तीर्थ तट्ट होए ख्वारी, ना कोई मात सहाईआ। कलिजुग अन्तिम मारे मारी, मारनहारा आप अख्वाईआ। आपे करन आया कारी, कारज आपणे हथ्थ रखाईआ। पंज सिख नाल इक्क लिखारी, अचरज लीला आप रचाईआ। जोत जगाई इक्क निरँकारी, आस आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेख लिखाए दया कमाए, नौ खण्ड पृथ्वी आप हिलाए, देवे लोकमात इक्क हुलारीआ। कुरक्षेत्र चरन छुहाया, लोकमात हुलारा। सृष्ट सबाई खेत्र इक्क बणाया, चारों कुन्ट धुँदूकारा। नेत्र नैण किसे दिस ना
आया, प्रगट होया हरि गिरधारा। साक सज्जण सैण कोई दिस ना आया, गोबिन्द काया मीत मुरारा। गुरसिक्खां हिस्सा इक्क वंडाया, सोहण चरन दुआरा। आत्म विसा रिहा लुहाया, चरन वखाए इक्क सरोवर इक्क दुआरा। तृष्ना भुक्खा रिहा मिटाया, रूप अनूपा हरि गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कृष्न कृष्ना अर्जन अर्जना एका रूप अपारा। धाम सुभागा हरि चरन लागा, दो जुग होए कुड़माईआ। जन भगतां धोवे दर दर घर घर दागा, सम्मत चौदां दया कमाईआ। मनमुखां आत्म लाए आगा, अग्न बाण इक्क चलाईआ। आपे सोया आपे जागा, आप आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धाम भूमिका गुर चरन अस्थान आपे दए सुहाईआ।