२१ मग्घर २०१३ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फिरोजपुर
हरिजन एका आस, हरि चरन कँवल ध्यानया। हरि हरि होवे दास, दरस देवे नाम निधानया। रसना गाए स्वास स्वास, एका दूजा भउ चुकानया। साचे मण्डल वेखे रास, जोती शब्दी गोपी काहनया। ना कोई जाणे पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं भेव ना आनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां देवे दरस श्री भगवानया। देवे दरस हरि गोबिन्दा, हरिजन चिन्त मिटाईआ। लक्ख चुरासी मिटे चिन्दा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। आप बणाए आपणी बिन्दा, काया चोली रंग चढ़ाईआ। अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्धा, निर्मल जोती नूर सवाईआ। बजर कपाटी तोड़े जिंदा, पंज चोर रहिण ना पाईआ। वड दाता जोद्धा सूरा मृगिन्दा, शब्द खण्डा इक्क उठाईआ। आपे दाता गुणी गहिंदा, कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, चारों कुन्ट वेखे थाउँ थाँईंआ। हरि नाउँ उठाए चण्ड प्रचण्डा, नौ खण्ड पृथ्वी पावे वंडा, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। वेद विदांत ब्रह्मा रंडा, शिव शंकर तोड़े इक्क घमंडा, करोड़ तेतीसा दए दंडा, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। रवि ससि खेल ब्रह्मण्डा, उत्भज सेत्ज जेरज अंडा, विच वरभण्डा वरभण्डी बणत बणाईआ। बिन हरि नाउँ जीव जहानी रंडा, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। आपे देवणहारा दंडा, जुग जुग जोती जोत जगाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्डा, कलिजुग काया दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां पाए एका वंडा, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। भगत जनां घर साचा पाया, एका नाउँ निरँजणा। जीउ पिण्ड तन काचा वेख वखाया, दरस दिखाए दीन दर्द दु:ख भय भंजना। एका साचा साचो साचा राह वखाया, मिले मेल प्रभ हरि साचे सज्जणा। दो जहानां मलाह आप अख्वाया, आदि अन्त गुरमुख साचे पड़दा कज्जणा। बेपरवाह सर्ब थाँईं होए सहाया, मदिरा मास जिस
जन तजणा। साची रंगण नाउँ रंगाया, काया चोली रखे लजना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला सच घर, साची बणता रिहा बणाया। गुरमुख हरि रंग माणया, दो जहानी साचा नाउँ। आप चलाए आपणे भाणया, फड़ फड़ हँस बणाए काउँ। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, गुरमुख विरला माणे ठण्ढी छाउँ। जुग जुग आपणा भेख आप पछाणया, दो जहानी करे सच न्याउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, आप उठाए फड़ फड़ बाहों। नाम धन सच खज़ीना, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरमुखां देवे जिया दाना, आत्म झोली आप भरांयदा। नेड़ ना आए ताप तीना, त्रैगुण माया एका तत्त वखांयदा। सीतल सांतक करे भीन्ना, रसन रसायण जिस जन चीना, दे मति आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, एका राह वखांयदा। एका राह हरि निरँकारा, आपणा आप रखांयदा। जुग जुग चलाए आपणी धारा, भेखाधारी, आप अख्वांयदा। ना कोई जाणे जीव गंवारा, पढ़ पढ़ थक्के करन विचारा, जगत विद्या हथ्थ ना आंयदा। आपे वसे सभ तों न्यारा, करे खेल अगम्म अपारा, हर घट में आप समांयदा। जोती नूर इक्क आकारा, शब्द सरूपी साची धारा, पवण जोती दए हुलारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। महल्ल अटल इक्क उसारा, ना कोई दीसे चार दिवारा, आपे जाणे आपणी कारा, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे साचा वर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर साचा इक्क सुहाए, कलि आपणी किरपा धारीआ। नाम तमाचा इक्क लगाए, मारे पंच कटारीआ। काया कासा काचा भाग लगाए, दूई द्वैती जाए बिमारीआ। साचो साचा नाम रखाए, एका हट्ट खुल्हाए, कराए वणज सच्चा वपारीआ। तीर्थ तट्ट गुर चरन रखाए, अट्ठ सट्ठ कोई भेव ना राए, नठ्ठ नठ्ठ हरि जन दर्शन पाए, आत्म देवे दरस ख़ुमारीआ। सति सन्तोखी हट्ठ कमाए, आपे उलटी लट्ठ गिढ़ाए, काया अग्नी मठ तपाए, साड़े पंच विकारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सच घर, देवे दरस दर दरबारीआ। देवे दरस हरि निरँकारा, आत्म दर खुल्हांयदा। शब्द सरूपी बोल जैकारा, आत्म नूर वखांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, अन्दर मन्दिर कुण्डा लांहयदा। पंचम राग वजाए ताड़ा, अनहद साचा राग अल्हांयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, साचा खण्डा नाम वखांयदा। गुरमुख बणाए साचा लाड़ा, साची घोड़ी आप चढ़ांयदा। आपे होए पिच्छे अगाड़ा, दो जहानी पार करांयदा। वेखे खेल बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी रूप वटांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जल थल रूप आप हो आंयदा। कलिजुग वेख अन्त अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे एका वर, जोत निरँजण इक्क जगांयदा। जोत निरँजण सच
लिलाट, हरि आपणी आप जगांयदा। जन भगतां करे पूरा घाट, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। इक्क वखाए साचा हाट, कन्त कन्तूहल दया कमांयदा। अमृत आत्म सर सरोवर तीर्थ ताट, सच सुच्च इशनान करांयदा। भाग लगाए काया माट, भाण्डा भरम भउ भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, जुग जुग आपणा मेल मिलांयदा। जुग जुग मेला मेलणहारा, हरि वाली दो जहानीआ। खेले खेल खेलणहारा, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआ। गुर चेले घर घर वेखे अन्दर मन्दिर गुरुदुआरा, रसना गाए अकथ कथा कहाणीआ। लक्ख चुरासी वेख वखाए नौ दुआरा, पंच विकारा जीव शैतानीआ। माया ममता धुँदूकारा, दिस ना आए हरि दुआरा, बुध मति होई विद्वानीआ। मनमती होए जीव हँकारा, गुरमती दिसे दूर किनारा, वा तत्ती इक्क वखानीआ। गुरमुखां देवे नाम भण्डारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, सतिजुग साची इक्क निशानीआ। सोहँ होवे जै जैकारा, चार वरनां इक्क प्यारा, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां एक राग सुणानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम धुरदरगाही इक्क निशानीआ। नाम निशानी धुर दी दात, हरि जुग जुग मात लिआंयदा। जन भगतां मेला कमलापात, शब्द सरूपी मेल मिलांयदा। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, पंचां पंच आप समांयदा। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, भेद अभेदा अछल अछेदा दिस किसे ना आंयदा। पढ़ पढ़ थक्के जगत कतेबा, ना कोई जाणे भईआ बेबा, पिता पूत ना वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, गुणवन्ता हरि गुण निधाना शब्द सरूपी बन्न्हे गाना, साची तन्दन नाम एका तन्द रखांयदा। साचा तन्द नाम डोरी, गुरमुखां अंग बंन्हांयदा। मनमुखां कोलों करे चोरी, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग दिसे रैण अन्धेर घोरी, घोर अन्धेर ना कोई मिटांयदा। दर दर घर घर पंज चोर मचायण शोरी, जगत विकारा नाल रलांयदा। साचे मन्दिर कोए ना लाए साची पौड़ी, डण्डा ब्रह्मण्डां ना कोई वेख वखांयदा। कलिजुग वेल होई कौड़ी, ना कोई जाणे ब्रह्मण गौड़ी, पूत सपूता किसे दिस ना आंयदा। सम्बल नगरी दिसे सौड़ी, ना कोई जाणे लम्बी चौड़ी, गुर गोबिन्दा सेज विछांयदा। जन भगतां आपे रिहा बौहड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रूप अनूपा सति सरूपा आत्म दरसी एका दरस दिखांयदा। गुरमुख दरस अमोल, हरि आपणा आप वखांयदा। दस्म द्वारी पड़दा खोल्ह, मन्दिर अन्दर जोत जगांयदा। नाम मृदंगा वजाए ढोल, पंचम नादा आप वजांयदा। सदा सुहेला वसे कोल, आप आपणा मुख वखांयदा। निशअक्खर वक्खर रिहा बोल, परा पसन्ती रूप समांयदा। दिवस रैण करे चोहल, जीव जन्ती भेव ना पांयदा। अमृत आत्म धारा देवे नाभ कँवल, एका एक जाम पिलांयदा। जन
भगतां होए सहाई उप्पर धवल, धरत धवल आकाश प्रकाश आपणा आप रखांयदा। आपे काहना कृष्ना साँवल सँवल, राम रामा आप अख्वांयदा। जोती शब्दी रिहा मवल, जुग जुग जोत जगांयदा। कलिजुग अन्त चारों कुन्ट लक्ख चुरासी रही सोती, चारों कुन्ट हाहाकार वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, आत्म दर इक्क सुहांयदा। आत्म दर शब्द बिबाणा, प्रभ एका एक रखाया ए। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, बुध बिबेका रिहा कराया ए। इक्क वखाए नाम निशाना, रसना कोए ना गाए गाना, गायत्री रूप आप समाया ए। राग छतीस वेद पुराणा, खाणी बाणी हरि मेहरवाना, अञ्जील कुराना करे पछाना, आप आपणा मुख छुपाया ए। कलिजुग खेल श्री भगवाना, प्रगट होए वाली दो जहाना, एका शब्द रखाए तीर कमाना, दूसर कोए ना संग रखाया ए। जोत सरूपी पहरया बाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम निधाना ए। नाम निधान साची रास, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत सुहेला होया दास, समरथ दया कमाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, माया ममता मथ वखाईआ। हरिजन रसना गाए स्वास स्वास, साढे तिन्न हथ्थ लेख चुकाईआ। गुर पूरे गुरसिख सद बलि बलि जास, हरिभगत भगती सेवा लाईआ। हरिभगत भगती दासी, हरि हरि आप करांयदा। खेले खेल सर्ब गुणतासी, गुणवन्ता भेव छुपांयदा। प्रगट होए घनकपुर वासी, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। गुरमुखां मेला शाहो शाबाशी, बंक दुआरा इक्क वखांयदा। पकड़ वरोले मदिरा मासी, राए धर्म आप उठांयदा। लाड़ी मौत करे हासी, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी एका छासी, सम्मत पन्दरां नींह रखांयदा। सम्मत सोलां ना कोई राज राजान ना दासन दासी, सेवक सेवा ना कोए कमांयदा। सम्मत सतारां वहिंदी धारा, नारी नारां ना वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्क वर, दर घर एका एक सुहांयदा। सति पुरख सति अख्वाया, ना कोई सुरत ज्ञान। एका तत्त नाम रखाया, पंज तत्त ना कोई निशान। कमलापति आप अख्वाया, खेले खेल दो जहान। नाम रथ रिहा चलाया, जुग जुग चलाए आण। सर्बकल समरथ आप अख्वाया, आदि शक्त रूप भगवान। आपणी कथा अकथा रखाया, गुर मन्त्र शब्द वखाण। लक्ख चुरासी एका सत्थ रिहा विछाया, पुरीआं लोआं पाए आण। मानस देही साढे तिन्न हथ्थ रिहा वखाया, अन्तिम तुटे माण ताण। सतिजुग साची गाथा रिहा सुणाया, सोहँ शब्द इक्क बिबाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे मारे आपणा बाण। सति पुरख सति नाद है, एका शब्द अपार। आप वजाए विच ब्रह्माद है, कोई ना पावे सार। खेले खेल आदि जुगादि है, आदि जुगादी एकँकार। साचा मेला साधन साध है, आत्म साध करे विवहार। नाथ अनाथी त्रैलोकी नाथ है, देवणहार
सर्ब संसार। अन्त मिटाए नौ नौ नाथ है, सिद्ध चुरासी होए ख्वार। लेखा लिखणहारा मस्तक माथ है, लेख लिखारी आप करतार। जुग जुग खेले खेल हरि समरथ है, सतिजुग सति लए अवतार। आपे रामा घर दशरथ है, रावण गढ़्ह तोड़े हँकार। काहना कृष्ना पाए नत्थ है, द्वापर तेरी अन्तिम वार। कलिजुग अन्तिम रिहा मथ है, सृष्ट सबाई हाहाकार। गुरमुख विरले सगल वसूरा गया लथ्थ है, दरस पाया चरन द्वार। आप चढ़ाए साचे रथ है, रथ रथवाही आप गिरधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग देवे नाम अधार। नाम निधान जगत अनडीठा, ना कोई वेख वखाईआ। गुर बचन जन लागे मीठा, गुरमति होई कुड़माईआ। एका चाढ़्हे काया रंग मजीठा, उतर कदे ना जाईआ। मनमती होया काया कौड़ा रीठा, दुरमति होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। नर नरायण हरि करतार, रूप अनूप अनूपा। जुग जुग लहिणा देणा मूल चुकाए विच संसार, हरि साजन शाहो भूपा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, खेले खेल दहि दिशा चार कूटा। साध सन्त ना पायण सार, माया ममता तन मन लूटा। जीव जन्त होए विभचार, रस रसना लाया झूठा। ममता मोह भरया हँकार, नाम निधाना जाम झूठा। पंजां तत्तां करे प्यार, पंज शब्द ना आए मुठा। दर घर साचे आई हार, वेले अन्तिम बैठा रुट्ठा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरमुख रहिण ना देवे रुट्ठा। दरस दिखाए अगम्म अपार, कलिजुग अन्तिम वारी तुट्ठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, दो जहान ना किसे लुट्टा। आए दर दर परवाना, आत्म घर वधाईआ। नेत्र नैण लोचन दरस भगवाना, चरन धूढ़ साचे सर तीर्थ नुहावण नुहाईआ। मिले मेल हरि हरि दातार, रसना गावत गावत गावत गहर गम्भीर गुण गाईआ। एका बख्शे चरन ध्याना, सोहँ शब्द सुणावत सुणावत सुणावत धीर धराईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणा, गुरमुख पावत पावत पावत हरि दर पाईआ। जोती नूर कोटन भाना, रवि ससि नस्स नस्स नस्स बैठे मुख छुपाईआ। कलिजुग वेखे तीर निशाना, कमरकस इक्क कराईआ। बस्त्र चीर ना कोए वखाना, शस्त्र तन ना कोई सजाईआ। जोत सरूपी पहरया बाना, नाउँ खण्डा हथ्थ रखाईआ। आपे वेखे मोदीखाना, तेरां तेरां बोल निभाईआ। प्रगट होया हरि भगवाना, गोबिन्द गोबिन्द सेवा लाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे ताना, तार सितार ना कोई हिलाईआ। पंचम बन्न्हे हथ्थीं गाना, पंचम तेल चढ़ाईआ। पंचम सुणाए एका गाना, पंचम मेल मिलाईआ। पंचम मीता धुर फ़रमाणा, सोहँ शब्द जणाईआ। साची दाता देवे दाना, दाता देवणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि हथ्थ वड्याई, जुग जुग रचन रचांयदा। कलिजुग करे कुड़माई,
लक्ख चुरासी नाल प्रनांयदा। नौ दर वज्जे वधाई, जूठ झूठ मंगल गांयदा। पंच विकारा वेखे थाउँ थाँईं, पंच विकारा तन शृंगारा आप करांयदा। दूई द्वैती पकड़े बांही, रोग हँगता ताल वजांयदा। गुरमुख विरले मेला साची संगता, संगी साथी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां पहली चेत, करे खेल हरि नेतन नेत, चौदां देश शब्द संदेश जोत सरूपी हो प्रवेश, आप आपणा लेख लिखांयदा। चौदां देश शब्द सलाह, एका आण रखांयदा। आपे बणया जगत मलाह, आपे माण दवांयदा। आपे फड़ फड़ पाए राह, आपे भरम भुलांयदा। आप वखाए सच्चा थाँ, आपे मुख छुपांयदा। आप उडाए घर घर काँ, आपे हँस सुहांयदा। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां तेरी चौदां धार, चौदस चन्न होए संसार, चौदां तबकां आप हिलांयदा। शब्द संदेश साची धार, एका मात दुहाईआ। ना कोई जाणे नर नरेश जोत सरूपी मारे मार, भेव अभेद अभेद छुपाईआ। शब्द खण्डा हरि दो धार, आपे खिच्चे पहली वार, ब्रह्मा रोवे धांही मार, शिव शंकर बैठा करे विचार, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। गणपति गणेश ना करे अधार, दर दरवेश ना सुणे पुकार, धारी केस ना कोई प्यार, ना कोई मूंड मुंडाईआ। उत्तम जाति विच संसार, काया प्रभाती रसन उचार, शब्द गीत सच संगीत, एका नाद रिहा वजाईआ। जन भगतां बख्शे चरन पीत, एका रंग रंगाए हस्त कीट, रस मिट्ठा मुख चुआईआ। सम्मत सम्मती रहे बीत, अगम्म अगम्मी अचरज रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा जोत जगाई, जुग चौथे अन्तिम वारया। वरन गोत प्रभ भेव मिटाई, खेले खेल वड संसारया। सृष्ट सबाई लेख लिखाई, जन भगतां मेल अगम्म अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नाउँ निरँकार शब्द जैकार एका एक करा रिहा। शब्द जैकारा लोकमात, हरि एका एक करावणा। आप वेखे मार झात, दिस किसे ना आवणा। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, मुख मुखड़ा आप छुहावणा। आपे बैठा इक्क इकांत, दु:ख रोग ना किसे सतावणा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वात, दरस तरस आप वखावणा। शब्द विहारा दिवस सात, सत्त कलमी लेख लिखावणा। खेले खेल बहु बहु भांत, भारत भगती नाउँ रखावणा। नौ खण्ड पृथ्वी देवे दात, दे मति आप समझावणा। लक्ख चुरासी काया मन्दिर अन्दर वेखे मार झात, सिँघासण आसण इक्क डुलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द संदेश इक्क पुचावणा। ईश जीव ब्रह्म अभेद, पारब्रह्म समाईआ। मन मति बुध ना पाए भेद, वेद कतेब सार ना पाईआ। आपे होए अछल अछेद, इच्छया भिच्छया रूप वटाईआ। ना कोई गाए रसना जिहवा जिहव, लिख सके ना लेख लिखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जगत जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत जोग सच्ची सरकार, आपणी आप करांयदा। मोख मुक्त प्रभ चरन द्वार, साची सन्धया इक्क वखांयदा। भगत जगत विच संसार, आत्म अंध्या दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्ब जीआं आपे बख्शंदया, बेड़ा पार करांयदा। बेड़ा पार गुर चरन लाग, मस्तक मिले धूढ़ी दयाल। दाता सूरा सरबग्ग, रंग काया चाढ़्हे गूढ़ी। नाम बन्न्हे तन्द साचा तग, गुणवन्त बणाए मूर्ख मूढ़्ही। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, काया चोली रक्खे अंगी गूढ़ी। गुर पूरे पड़े साचे पग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन द्वार जीव जन्त अधार, एका देवे नाम साची धूढ़ी। नाम धूढ़ तन बस्त्र ख़ाक, गुरमुख तन रमाईआ। आपे करे पाकी पाक, पतित पवित कराईआ। अमृत आत्म जाम प्याए साकी साक, नित नवित्त दया कमाईआ। काया मन्दिर अन्दर बैठा रिहा झाक, अट्ठे पहर सिक रखाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताक, दीपक जोती इक्क जगाईआ। आपे जाणे भविख्त वाक, जुग जुग लेखा रिहा लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, दर द्वार जो जन आए सीस झुकाईआ। नेत्र नैण हरि दरस, फंदी फंद कटांयदा। करे कराए आपे तरस, सुहागी छन्द इक्क सुणांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, नाम चन्द इक्क चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, परमानंद विच रखांयदा। परमानंद निज घर वास, निज आत्म राम पछाणया। राम रामा होया दास, वास निवासा इक्क भगवानया। लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास, जो जन रक्खे चरन ध्यानया। आवण जावण लेखा चुक्के दस दस मास, लक्ख चुरासी फंद कटानया। होए सहाई जंगल जूह विच प्रभास, उजाड़ पहाड़ हरि हरि वाली दो जहानया। भगत जनां दर होया दास, दासी दास सेव कमानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन करे पूरी आस, आए दर होए परवानया। आए दर शब्द भिखारी, हरि भिच्छया आत्म पाईआ। नाम उडाए इक्क उडारी, रक्खक रक्खया रिहा कराईआ। गुर संगत सोहे बंक द्वारी, द्वार बंका इक्क सुहाईआ। जनक सपुत्री राज दुलारी, गुरमुख सुरती साचे राम आप प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर द्वार देवे भाग लगाईआ। लग्गे भाग होए वडभागी, भरम गढ़्ह तुड़ाया। सुरती सोई मात जागी, महल्ल अटल उच्चे चढ़ प्रभ अबिनाशी दर्शन पाया। गुर चरन धूढ़ बणाए हँस कागी, दुरमति मैल दए गंवाया। प्रीत अतीत जिस जन लागी, साची सेवा रिहा कमाया। मनमति गुर दर जाए भागी, दुरमति काया रहिण ना पाया। गुरमति बुझाए तृष्ना आगी, तामस तृष्ना रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वार देवे इक्क वर, सहिँसा रोग दूर कराया। सहिँसा
रोग जगत जड़्ह, दर भगत रिहा दुरकाईआ। पंचम पंचां रिहा लड़, पंच पंचां मेल मिलाईआ। दर द्वारे अग्गे खड़्ह, दर दरबाना सेव कमाईआ। कोई ना सके मात लड़, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। सन्त सुहेले आपे फड़, साची वंडा वंड वंडाईआ। गुर चेले एका दर, जेरज अंडां वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी आवे डर, ब्रह्मण्डां दए दुहाईआ। गुरमुख विरला जाए तर मिले वर, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। आपणी किरपा रिहा कर, दरस दिखाए घर घर, काया घर इक्क सुहाईआ। नौ कराए बन्द दर, तामस तृष्ना जाए मर, राजस राज जाए हर, सांतक सति समाईआ। सति सन्तोखी मिले वर, अन्तिम मोखी सोहे दर, गुणवन्त दए गुण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, जो जन दर आए दरस रहे पाईआ। दरस अमोघ धुर संजोग, साचा मेला मेल मिलाया। सोहँ शब्द रसना चोग, एका रिहा चुगाया। रसना रस साचा भोग, अमृत आत्म फल खवाया। आदि अन्त ना होए विजोग, विछड़ कदे ना जाया। देवे दरस दर अमोघ, दर द्वार बंक सुहाया। भरमे भुल्ले भरम लोग, लोक लज्जया जगत बंधाया। सच ना गाए कोई सलोक, रसन विकार रहे चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि देवे एका वर, नाम निधाना झोली पाया। हरि शब्द जैकार, अन्तिम कलि कराईआ। सोहँ जै जै जैकार, ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे गाईआ। सति पुरख निरँजण अपर अपार, सति सन्तोख समाईआ। हउमे हँगता रोग निवार, जीव जन्त दए वड्याईआ। साची संगता मेल अपार, आप आपणा संग निभाईआ। हरिजन मंगता दर दरबार, एका वस्त मंग मंगाईआ। देवणहार सर्ब संसार, प्रभ झोली दए भराईआ। दिस ना आए विच संसार, अनडिठ वस्त हरि रघुराईआ। आदि अन्त ना जाए हार, सवा गिट्ठ समाधी लाईआ। दस उंगली वेख दिवार, नौ दर खोज खुजाईआ। शब्द सरूपी चार दिवार, सच महल्ल आप उपाईआ। छत्त तत्त ना कोई विचार, रत्ती रत्त ना कोई सुहाईआ। कमलापात हरि भतार, साची सेजा आसण लाईआ। एका खेले खेल संसार, सार पाशा रिहा वछाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, रिख दरबाशा दए दुहाईआ। मिले मेल मीत मुरार, अन्तिम वेले लए मिलाईआ। सम्मत पन्दरां हो त्यार, साचे मन्दिरां फोल फुलाईआ। जगत नाथी पावे सार, जगन्नाथ दर खुल्हाईआ। आप चढ़ाए साचे राथ, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म युधिष्टर जगत प्यार, नाथ त्रैलोकी रिहा कमाईआ। भगत युधिष्टर अन्तिम मंग, मंगी चरन द्वार। गोपी काहना चाढ़्हे रंग, प्रगट विच संसार। शब्द जैकार वजाए मृदंग, चारों कुन्ट जै जैकार। चरन धूढ़ इशनान कराए साची गंग, सम्मत पन्दरां वेख विचार। किले कोट प्रभ अन्दर लँघ, खोल्ह वखाए बन्द किवाड़। कट्टणहारा भुक्ख नंग, आत्म झोली भरे भण्डार। जुग जुग निभाए
आपणा संग, सगला साथी नैण मुँधार। जगत तपीश्र मंगी मंग, काया खेत्र पावे सार। शब्द घोड़े कसे तंग, पहली चेत्र हो त्यार। जन्म अजन्मा करे भंग, मारे खण्डा एका वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत युधिष्टर दित्ता वर, साचा मेला अन्तिम वार। योग युधिष्टर मात कमाए, आई अन्तिम वारीआ। साचा मेला मेल मिलाए, जुग जुग खेल अपारीआ। लिख्या लेख ना कोई मिटाए, हरि लिखणहार लिखारीआ। काहना कृष्ना भुक्ख वटाए, जोत सरूप हरि निरँकारीआ। सृष्ट सबाई वेख वखाए, अन्दर बाहर गुप्त जाहरीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुहाए बंक द्वारीआ।
थिर घर अपार, नर निरंकारया। ना कोई दीसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई दिसा रिहा। जोत सरूपी कर आकार, दीपक एका इक्क जगा रिहा। विष्न वराटी पहरेदार, आपणा आप बणाया। पंज तत्त ना दीसे माटी, मन मति बुध ना वेख वखाया। एका घर साची हाटी, आप आपणा हरि उपाया। आपे जाणे आपणी घाटी, आर पार भेव ना राया। आपणा लाहा आपे खाटी, घर आपणे ख़ुशी मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर रखाए इक्क दर, दर दरवाज़ा आपे बन्द कराया। थिर घर हरि महल्ल, एका एक उपनया। आपे जाणे उच्च महल्ल, आपे बेड़ा बन्न्हया। किसे दिस ना आए जल थल, रवि ससि ना जाणे सूरज चन्नया। पृथ्वी आकाश वेखे थल, दिस ना आए जनणी जनया। एका वसे निहचल धाम अटल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा दर, आप आपणा रंग महल्लया। हरिजन उधार, आपे आप करांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, साची रीत रीत वखांयदा। अगम्म अगम्मा दरस अपार, दीपक जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचन रचांयदा। सच महल्ल कर त्यार ना कोई दीसे काया बुत्त, आप आपणे अन्दर वाड़या। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, दर दर बैठा रिहा ताड़या। आदि अन्त ना जाए निखुट्ट, वरते वरतावे विच हरि निरंकारया। ना कोई सके जड़्ह पुट्ट, आप लगाई उच्च महल्ल अटल धर्म चुबारया। ना कोई कढ्ढे बाहर सुट्ट, हरि हरि हरि नर आपणे विच समा रिहा। ना कोई पावे दूई द्वैती फुट्ट, एका रंगण रंग रंगा रिहा। ना कोई फड़ फड़ सके कुट्ट, प्रभ शब्द किसे दिस ना आ रिहा। ना कोई वेखे उप्पर चढ़ चढ़ चोट, शब्द सिँघासण आपणा आप सुहा रिहा। ना कोई सके लोकमात लुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर रखाए इक्क दर, दर दुआरा आपणे हथ्थ रखा रिहा। पारब्रह्म किसे भेव ना पाया, जीव जन्त साध सन्त रसना फिरे
हलकाईआ। देवी देव देवा दिस ना आया, करोड़ तेतीसा रहे कुरलाईआ। शिव शंकर साची सेवा लाया, बाशक तशका गल विच लटकाईआ। ब्रह्मा लेख लिखारा आप उपाया, आप आपणी बिन्द उपाईआ। गुरमुख साचा हरि प्रभ बहाए चरन दुआरा, दूसर किसे वस्त दस्त हथ्थ ना आईआ। मिले मेल हरि पुरख भतारा, साची सेज साची नारी इक्क हंढाईआ। एका एक एक ओंकारा, रूप अनूपा कर पसारा, शब्द सुहाए इक्क दुआरा, साचा मेला मेल मिलाईआ। थिर घर हरि धन्न है, शब्द वस्त अपार। पुरख अबिनाशी गया मन्न है, आप आपणा किया अधार। ना कोई सूरज चन्न है, तारा मण्डल ना वेख पसार। ना कोई लोआं पुरीआं बन्न्ह है, रत नत ना दीसे धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वखाए इक्क दर, एका शब्द होए जै जैकार। थिर घर लग्गा भाग, हरि साचा आप लगांयदा। पूत सपूता गया जाग, शब्द सुत आप उपांयदा। जनणी जोती धोवे साचा दाग़, साची सेवा आप रखांयदा। एका बख्शे इक्क वैराग, एका सिख्या आप उपांयदा। ना कोई तृष्ना ना कोई आग, जगत चिराग ना कोई जगांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खी वाग, जोती धारा आप बंन्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसाया इक्क दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा, आप आपणा साजन साजा, साजणहार आप अख्वांयदा। साजणहारा हरि कृपाला, आप आपणी बणत बणाईआ। खेले खेल दीन दयाला, देवणहार सृष्ट सबाईआ। मेले मेल मेलणहारा, जुग जुग जन भगतां मेल मिलाईआ। गुर गुर चेले सोहण इक्क दुआरा, द्वार बंका इक्क सुहाईआ। सति पुरख निरँजण पावे सारा, आदि शक्त आदि भवानी एका नाउँ रखाईआ। शब्द सरूपी कर जैकारा, जै जैकार कराईआ। आप रखाए धुँदूकारा, प्रकाश आकाश समाईआ। आप उपाए मेट मिटाए मेटणहारा, दिस किसे ना आईआ। आपे खेवट आपे खेटा, मात पित हरि बेटी बेटा, पिता पूत आप अख्वाईआ। आप आपणा तन लपेटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर सुहाए इक्क घर, सच दुआरा नाउँ रखाईआ। सच दुआरा साचा नाउँ, हरि आपणा आप उसारया। आपे जाणे नगर गराउँ, आपे पावे सारया। गुरमुखां वखाए साचा थाउँ, आप आपणी किरपा धारया। आप कराए सच न्याउँ, जुग जुग मात लए अवतारया। जन भगत उठाए फड़ फड़ बाहों, आप आपणा इक्क उधारया। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, चरन धूढ़ सच इशनान इक्क नुहावण आप नुहा रिहा। आपे पिता आपे माउँ, सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाउँ, आप आपणी गोद उठा रिहा। गुर पूरे सद बलि बलि जाओ, जुग जुग विछड़े मेल मिला रिहा। गुरमुख साचे साचा देवे थाउँ, थिर घर महल्ल इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत निरँकारा शब्द अधारा एका रंग वखा रिहा। एका रंग हरि परबल, आपणा आप वखाया। आपे
करे वल छल, आपे मार्ग लाया। आपे वसे नेहचल धाम अटल, आपे दिस ना आया। आपे वसया जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर हरि समाया। आपे गुरमुखां अन्दर रिहा रल, काया मन्दिर डेरा लाया। आत्म सेजा रिहा मल्ल, शब्द सिँघासण डेरा लाया। भाग लगाए काया खल्ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वखाए सच घर, थिर घर साचा नाउँ रखाया। थिर घर अगम्म अगम्म अथाह है, हरि आप वखाए बेपरवाह। हरि दाता बेपरवाहो है, इक्क जपाए साचा नाँ। नाम निधाना हरि भगवाना एका एक न्याउँ है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वखाए थिर घर, एका शब्द झुल्ले धर्म निशान। थिर घर सच निशानी, प्रभ आपणी आप रखाईआ। पंचम नादा गाए साची बाणी, अनहद ताल वजाईआ। पारब्रह्म पुरख पद निरबाणी, निरगुण रूप समाईआ। कथ कथा हरि अकथ कहाणी, गावणहारा आप अख्वाईआ। जन भगतां करे मात पछाणी, आत्म पड़दा दए चुकाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, सर सरोवर इक्क वखाईआ। सुरत सवाणी साची राणी, प्रभ कन्ते आप प्रनाईआ। मिल्या मेल शब्द हाणी, कन्त सुहाग इक्क हंढाईआ। दर द्वार इक्क वखानी, प्रभ साचा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वखाए इक्क घर, थिर घर तेरी वड्याईआ। थिर घर वेखे राज जोग, हरि साचा आप चलांयदा। रस रसना ना जाणे भोग, भोगी भोग ना कोई रखांयदा। गुरमुख मेला धुर संजोग, आप आपणा मेल मिलांयदा। एका देवे दरस अमोघ, नाम चोगी चोग चुगांयदा। काया कटे हउमे रोग, भुक्ख तृष्ना मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा घर, थिर घर नाउँ रखांयदा। थिर घर हरि टिकाणा, हरि आपणा आप बणाया ए। इक्क रखाए नाम बिबाणा, गुरमुखां रिहा चढ़ाया ए। ना कोई जाणे राजा राणा, शाह सुल्तानां हथ्थ ना आया ए। नानक नानक नानक हरि गुण वखाणा, गुणवन्ता भेव ना राया ए। आपे चतुर सुघड़ स्याणा, मूर्ख मति बुध आप अख्वाया ए। आपे वरते आपणा भाणा, भेखाधारी आप अख्वाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वखाए इक्क घर, थिर घर साचा नाउँ रखाया ए। नानक घर निरँकार है, निज घर आप सुहाए। जोत सरूपी इक्क अकार है, जोती जोत उपाए। बिन रंग रूपी साची धार है, शब्दी शब्द जणाए। आप वसया सभ तों बाहर है, हर घट बैठा आसण लाए। आप सुहाए बंक द्वार है, दर द्वारी आप हो जाए। आपे माया पसर पसार है, त्रैगुण तत्त रिहा उपाए। पंचम लेखा इक्क दातार है, दाता दानी आप हो जाए। भरम भुलेखा वड संसार है, बाणी बाण ना कोई लगाए। अक्खर अक्खरे जगत विहार है, अक्खर अक्खर लेख लिखाए। बजर कपाटी साचा पत्थर अद्धविचकार है, साची सिला आप टिकाए। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा सतिगुर किला गढ़्ह है, सच दुआरा इक्क वखाए। नानक घर निरगुण रूप, हरि निरगुण रंग समाए। सदा खुल्ल्हा रक्खे दर है, दर दुआरा बन्द ना कोई कराए। जुग जुग देवणहारा वर है, भगत भगती मार्ग लाए। आप आपणी करनी रिहा कर है, साची करनी साची किरत कमाए। गुरमुखां शब्द भण्डारा रिहा भर है, धन्न धर्मी आप रखाए। जगत जंजाला तोड़े डर है, आत्म शक्ती इक्क वखाए। साची तरनी रिहा तर है, अन्तिम बेड़ा बन्न्हे लाए। एका वेख वखाणे हरी हरि है, हरिजन साचे मात जगाए। साचा दर दुआरा एका दर है, दर दरबान आप हो आए। ना जन्मे ना जाए मर है, जुग जुग जोती भेख वटाए। सेवक सेवा रिहा कर है, साची सेवा सेव कमाए। हरि हरि भाणा एका जर है, ज़र ज़रवाणा आप हो जाए। गुर नानक वखाया एका घर है, दूसर कोए दिस ना आए। गुरमुख विरले लोकमात मिले वर है, गोलक गोला होए सेव कमाए। मनमुखां दर आए डर है, बैठे मुख भवाए। माया ममता लग्गी लड़ है, लाड़ी मौत अन्त प्रनाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाए। नानक गोला दर दरबार कराया। शब्द बोला इक्क जैकार, नाम सति रखाया। लोआं पुरीआं पावे सार, वरभण्डी मेल मिलाया। साची डण्डी एका धार, चार वरनां रिहा चलाया। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे भेख पखण्डी, आत्म सभ दी होई रंडी, दर द्वार ना बंक कोई सुहाया। फड़े हथ्थ तेज शब्द चण्ड प्रचण्डी, कलिजुग अन्तिम पावे वंडी, साची वंडण वंड वंडाया। आपे वेखे जेरज अंडी, उत्भज सेत्ज फोल फुलाया। लक्ख चुरासी नार होई रंडी, ब्रह्मण्डी खोज खुजाया। आपे सुत्ता दे कर कंडी, आप आपणा मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक इक्क वखाए साचा गोला शब्द अमोला आपे बणया हरि हरि तोला, सम्मत तेरां तेरी धार नानक गाई विच संसार, तोलणहारा हरि निरँकारा एका दर एका घर, एका हरि लए तुलाया। आपे तोला तोलणहारा, जुग जुग कंडा लांयदा। नानक गोला बोलणहारा, शब्द ढोला इक्क सुणांयदा। काया चोली फोलणहारा, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। शब्द भण्डारा खोल्हणहारा, हट्ट हटवाणा साचा हट्ट चलांयदा। तेरां तेरां बोलणहारा, मोदीखाना नाम रखांयदा। आपे वरते विच संसारा, शब्द तराना नाम वजांयदा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रूप अपारा, गोबिन्द गोबिन्द विच समांयदा। प्रगट होए विच संसारा, कल्गी तोड़ा सीस अपारा, जोती जोड़ा शब्द मिलांयदा। साचे घोड़े हो अस्वारा, लोआं पुरीआं पावे सारा, ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा करे निमस्कारा, सुरपति राजा इन्द राह तकांयदा। लोकमात हरि लए अवतारा, आपे जाणे आपणी कारा, शब्द खण्डा तेज कटारा, तिक्खी रक्खे दोवें धारा, दिवस रैण हरि साचा साक सज्जण सैण आपे आप वखांयदा। नानक गोला सेवादार,
घर साचे आप बणांयदा। घर साचा वेखे इक्क निरँकार, अमृत मेवा मुख लगांयदा। आत्म सुख भगत उधार, पूरन भगवन्ते मेल मिलांयदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, काया मन्दिर अन्दर ढोल वजांयदा। नाम सुरंगी खिच्चे तार, नानक गाई विच संसार, इक्क मरदाना जगत निशाना हरि भगवाना नेत्र नैण आप वखांयदा। आपे मस्ती मस्त दीवाना, आपे हस्त कीट अस्माना, आपे राज जोग अभ्यासी आपे शस्त्र बस्त्र पहने तीर कमाना, तीर अंदाज़ आप अख्वांयदा। आपे गोपी आपे काहना, आपे राम रमईआ रामा, आपे बीना आपे दाना, आपे जाणे आपणा भाणा, हरि हरि भाणे आप समांयदा। राग छतीस गाए गाना, पद निरबाण इक्क रखाणा, सृष्ट सबाई सुंञ मसाणा, गुरमुख तेरा आत्म घर इक्क वसाणा, हरि जोती जोत जगांयदा। धुर दरगाही इक्क टिकाणा, आप वखाए दया कमाए विच बिठाए नाम बिबाना, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। मेल मिलाए दो जहानां, नेड़ ना आए पंज शैताना, शब्द फड़ाए तीर कमाना, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, धर्म झुलाए इक्क निशाना, दीपां लोआं आप झुलांयदा। जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे गाना, धुर दरगाही इक्क फ़रमाणा, शब्द गीत हरि सच संगीत, नाद अनादी हरि ब्रह्मादी बोध अगाधी एका शब्द जणांयदा। मिले मेल प्रभ माधव माधी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, आप कराए चरन गोला, राग उपजाए एका ढोला, ढोल मृदंगा इक्क वजाए, आप आपणा राग अल्हांयदा। पंचम साजा रिहा खड़काए, हरि हरि साचा बेपरवाहीआ। राजन राजा दया कमाए, साचा बाजा नाउँ उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द गुर मेला इक्क दर, दर द्वार बंक बार अंक सुहाईआ। बार अनक सुहाए दर, दर दरवेश भिखारी। प्रगट होए वासी पुरी घनक, जोत जगाए अगम्म अपारी। गुरमुख रखाए गले लगाए जिउँ जन जनक, देवे नाम वस्त सच सच ख़ुमारी। आपे मेटणहारा सहिँसा शंक, आपे तोड़े गढ़्ह हँकारी। शब्दी जोती लाए तनक, एका बख्शे चरन प्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए द्वार बंक, गुर संगत करे प्यारी। हरि साजन जग मीत, आपणी किरपा धारया। गुरमुखां बख्शे चरन प्रीत, चरन प्रीती इक्क वखा रिहा। आप चलाए साची रीत, आपणी रीत इक्क वखा रिहा। काया करे पतित पुनीत, जो जन आए चरन द्वारया। आत्म धारा सीतल सीत, अमृत नाभी मुख चुआ रिहा। शब्द सुणाए सुहागी गीत, चिन्ता दु:ख जगत मिटा रिहा। मानस देही लैणी जीत, जागरत जोत इक्क वखा रिहा। तन कच्चा कौड़ा रीठ, हँकारी तत्तां विच वसा रिहा। माया ममता पीसण रिहा पीठ, नाड़ बहत्तर उब्बल रत्ता रत्ती रत्त ना कोई समा रिहा। हरि हरि शब्द इक्क अनडीठ, गुर मती आप समझा रिहा। दरस दिखाए बीठला बीठ, धीर यती सति सन्तोख आत्म ज्ञान जणा रिहा। आपे भन्न्हणहारा
कौड़े रीठ, शब्द हथौड़ा इक्क उठा रिहा। गुरमुख काया चोली रंग चाढ़्हे इक्क मजीठ, लाट लिलाटी आप जगा रिहा। आत्म रस वखाए निझर साचा मीठ, धारमिक धारा धर्म वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सज्जण सुहेला इक्क अकेला, जुग जुग विछड़े मेला आप मिला रिहा। हरि साजण साचा साक सैण, जन भगतां आप अख्वांयदा। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण, सुत बंधप दिस कोई ना आंयदा। दरस दिखाए तीजे नैण, नैण मुँधारा रूप वटांयदा। रसना किसे ना सके कहिण, शब्द जैकारा इक्क अल्हांयदा। निशअक्खर वक्खर धाम अगम्मे बैठे रहिण, नाद अनादी नाउँ रखांयदा। साची धार वहाए वहिण, जिस जन आपणी दया कमांयदा। गुर चरन द्वारे बैठे रहिण, साची भगती आप करांयदा। आप चुकाए लहिणा देण, जगत जुगती आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा संग आदि अन्त निभांयदा। हरि साजण जग मेल, मेलणहार दातार। शब्द सरूपी चाढ़्हे तेल, खेले खेल अपर अपार। धर्म राए दी कटे जेल्ह, जो जन होए चरन भिखार। धाम सुहाए इक्क नवेल, हरिजन साचे पाए सार। आपे गुर आपे चेल, गुर गोबिन्द लेख लिखार। मीत मुरारा सज्जण सुहेल, वंड वंडाए गुरमुखां उठाए दो जहानी भार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण जग मीत, जुग जुग पावे सार। जुग जुग जोत जगन्दड़ा, जोग जुगत तन भेद। आपे होए सद बख्शंदड़ा, आपे करे अछल अछेद। आपे काया चोली रंग चढ़ंदड़ा, आप गंवाए रसना जिह्व। भगत भिखारी आप अख्वंदड़ा, आपे करे कराए सेव। आपे चरन ध्यान रखंदड़ा, आपे अमृत आत्म खवाए साचा मेव। आपे दीपक जोत जगन्दड़ा, आपे इष्ट देव गुरदेव। आपे वरन गोती भेख वटंदड़ा, आपे आप होए नहिकेव। आपे गुरमुख माणक मोती इक्क वखंदड़ा, आप आपणी लाए सेव। आपे मारनहारा काया मन्दिर अन्दर जिंदड़ा, आपे होए भेव अभेव। आपे जगत निधान अन्धड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका राग सुणाए कन्ना, साचा नाम देवे धना, धर धर्मी लाए सेव। सेवक सेवा चाकरी, दिवस रैण विचार। वेख वखाणे साकत साकरी, गुरमुख साचे लए उधार। लहिणा देणा देवे बाकड़ी, तोले तोल तोलणहार। हथ्थ उठाए नाम ताकड़ी, कलिजुग अन्तिम दए हुलार। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकड़ी, करे खेल हरि निरँकार। शब्द घोड़े चढ़या साचे राकड़ी, लोआं पुरीआं पावे सार। सोहँ शब्द साची लाठड़ी, सो पुरख निरँजण लए उभार। मन मति खोले्ह काया गाठड़ी, बुद्धी बुध करे विचार। गुरमुख विरला एका हाठड़ी, गुर चरन करे प्यार। जगत विकारा जाए नाठड़ी, काया मठ ना तपे अन्ग्यार। चरन धूढ़ नुहाउँणा तीर्थ अट्ठ साठड़ी, गंगा गोदावरी ना कोई हरिद्वार। इक्क कराए पूजा पाठड़ी, गोबिन्द रसना नाउँ अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन
साचा साचा मीत, आपे जाणे आपणी रीत, इक्क सुहाए बंक द्वार। हरि मीत सच सज्जणा, दर घर साचे पाया। चरन धूढ़ कराए मजना, तीर्थ तट्ट ना कोए वखाया। आदि अन्त पर्दा कजणा, काया माटी दया कमाया। जो घड़या सो भज्जणा, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाया। कलिजुग ताल एका वज्जणा, धरतमात दए दुहाया। लाड़ी मौत हार शृंगार ला ला लोकमात विच सजणा, लक्ख चुरासी वेखे कन्त भतार। कालका पी पी रक्त अन्तिम रज्जणा, प्रभ तृष्ना दए निवार। अष्टभुज कराए साचा हाजी हज्जना, गदा चक्र एका दए हुलार। गुर गोबिन्दा एका गज्जणा, साचे घोड़े हो अस्वार। शब्द नगारा एका वज्जणा, लोआं पुरीआं जै जैकार। लेखा चुक्के मक्का काअबा हाज़ी हज्जना, पीर पैगम्बर औलीए शेख़ मुसायक मुल्ला काज़ी होवण शार। गुर दर मन्दिर अन्दर जीवां जन्तां साधां सन्तां अन्तिम तज्जणा, चारों कुन्ट हाहाकार। काल नगारा एका वज्जणा, कलिजुग तेरी काली धार। गोबिन्द काया अन्दर हरि हरि सजणा, जोत सरूपी कर आकार। गुरमुखां अमृत आत्म पी पी रज्जणा, हरि बख्शे बख्शणहार, लक्ख चुरासी जीव जन्त कलि दझणा,कोए ना पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां पर्दा कज्जणा, मेल मिलाए अन्तिम वार। हरि साजन जग ठग्ग है, ठग्गे ठग्गणहार। कलिजुग वा तत्ती रही वग है, कोए ना पावे किसे सार। जगत तृष्ना लग्गी अग्ग है, काम क्रोध लोभ मोह हँकार। गुरमुख विरले एका शब्द नाउँ लग्गा मुख सग है, साचा सगन अपर अपार। धीरज यति सति सन्तोखी बन्न्हे तग है, पति पतिवन्ती एका नार। आत्म मोखी भगती भगत है, जीव जन्ती लए उधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साजण साज, मिले मेल ग़रीब निवाज़, शब्द पहनाए सीस ताज, दर द्वार दया कमाईआ।
हरिसंगत हरि रूप है, हरि हर रंग समाए। हरि राजन शाहो भूप है, वेखे हरि हर थाँए। काया अन्धेरी दहि दिशा चारों कूट है, अन्ध अज्ञान डेरा लाए। पंच विकारा रिहा लूट है, रोग सोग चिन्ता दु:ख तृष्ना भुक्ख वधाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत आत्म ब्रह्म जणाए। हिरदा सच ध्यान है, धरे धराए हरि भगवान। हरि शब्दी शब्द निशान है, वेख वखाणे विच जहान। हरि दाता सद मेहरवान है, जीआं जन्तां देवे जिया दान। दर आए दर परवान है, मेट मिटाए रोग संताप। देवे नाम गुण निधान है, दरस दिखाए आपे आप। तीर अवल्ला मारे बाण है, सोहँ शब्द जपाए साचा जाप। करे कराए आपे आप पछान है, आपे होए माई बाप। हरिजन मेला इक्क भगवान है, कोटन कोट उतारे पाप। अमृत आत्म पीण खाण है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर हरि रघुनाथ।
बाल बिरध जवान, हरिसंगत हरि रंग वटाया। माता कुक्ख वेखे मार ध्यान, किशना सुखला वेख वखाया। तन विकारा लग्गा दु:ख, रोगी रोग रहे बिल्लाया। उज्जल होए दर द्वारे मुख, जिस जन आए दर्शन पाया। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, मानस मनुख देही लेखे लाया। साची सुखणा एका सुख, घर साचे सहिज सुख पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे इक्क वर, हरि नाउँ साची चोग चुगाया। रसना नाउँ साची चोग, आपणी आप चुगांयदा। दरस दिखाए हरि अमोघ, रसना भुक्ख मिटांयदा। मेल मिलाए धुर संजोग, विछड़ कदे ना जांयदा। आपे कट्टणहारा रोग, चिन्ता भरम दु:ख मिटांयदा। एका देवे साचा जोग, सोहँ रंगी रंग रंगांयदा। आदि अन्त ना होए वियोग, आपणे अंगण आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत किरपा रिहा कर, जोत निरँजण तेल चढ़ांयदा। जोत निरँजण कुँवार कन्या, लोकमात कवण प्रनांयदा। देवे दाम शब्द धन धनया, सोहरे पईए तोड़ निभांयदा। नाम चढ़ाए साची नईआ, बेपरवाही रथ चलांयदा। दो जहानी बेड़ा बन्न्हया, साचे माही मेल मिलांयदा। मिल्या मेल चिरी विछुनया, जगत विछोड़ा मूल गवांयदा। गुरमुख साचा सन्त सुहेला एका चन्नया, आप आपणा विच टिकांयदा। राग नादी एका सुन सुनया, सुन्न समाध खुल्हांयदा। धुन आत्मक देवे साची धुनया, सच सितारा इक्क हिलांयदा। किसे हथ्थ ना आए रिखीआं मुनीआं, जटा जूटां नूं वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई छाणी पुणीआ, चारे कुन्ट दहि दिशा आपणा आप जणांयदा। जन भगतां पुकार रिहा सुणीआ, सुणनहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे नाम वर, रसन जैकारा एकँकारा सोहँ नाउँ धरांयदा। सोहँ साची टेक है, सच सुच्च ज्ञान। तन काया बुध बिबेक है, तीर्थ तट्ट ना कोई इशनान। साचे नेत्र रिहा वेख है, लोइण तीजा इक्क पछाण। भेखाधारी धारे भेख है, वसे काया मन्दिर सच मकान। आपे लिखणहारा लेख है, सतिजुग खोल्हे मात दुकान। सृष्ट सबाई रही वेखा वेख है, पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण कुरान। गुरमुख विरले लग्गी मस्तक मेख है, मिल्या मेल श्री भगवान। नेत्र लोचन हरि हरि दर्शन रिहा पेख है, जगी जोत मात महान। गुर गोबिन्दा धारी केस है, जोद्धा सूर बली बलवान। जोत सरूपी हरि प्रवेश है, दस दस्मेशा इक्क ज्ञान। आपे दाता नर नरेश है, निरगुण सरगुण एका जाण। बाल जवानी अल्ल्हड़ वरेस है, लक्ख चुरासी करे पछाण। किसे ना चले कोई पेश है, कलिजुग खेले खेल जहान। जन भगतां दर दरवेश है, आपे होए निगाहबान। ना कोई जाणे ब्रह्मा शिव गणेश है, रवि ससि सर्ब कुरलाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे इक्क वर, चरन धूढ़ सच्चा इशनान। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, आत्म मजन माघीआ। गुणवन्ता देवे गुण निधाना, साची साजन रिहा साजिया।
परा पसन्ती भेव ना जाणा, मधम बैखरी कथा कहानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, लेखे लाए जेरज खाणीआ।
दर घर साचा एक है, चरन कँवल प्रभ टेक। जगत जगदीश्र हर घट रिहा वेख है, कवण बुद्धी मात बिबेक। लेखा लिखणहारा लिखत साची रेख है, कलिजुग माया ना लाए सेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया वेखे इक्क घर, दर द्वारे हरि दरवेश। दर घर साचा इक्क पछाण, प्रभ लाए नौ दरवाज़या। आपे होया बेपछाण, दर दसवें ग़रीब निवाज़या। गुरमुख विरले मात पाण, जिस जन आप उठाए मारे शब्द सरूपी आवाज़या। दर दर घर घर सारे गाण, कवण रक्खणहारा लाज्जया। काची माटी वेख मकान, बस्त्र शस्त्र घोड़े हाथी वड वड राजन राज्जया। मदिरा मास पीण खाण, जगत सवारी माया ताज्जया। गुरमुखां देवे इक्क निशान, गोबिन्द काया साजन साज्जया। शब्द सरूपी इक्क बिबाण, सति सरूप नाम जहाज्जया। अक्खर वक्खर पावे आण, देवे दान साचा दाज्जया। धुरदरगाही हरि फ़रमाण, लोकमात आए भाज्जया। जिस जन चुकाए जम की कान, जगत संवारे एका काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल देस माज्झया। गुरमुख वड्याई धन्न है, घर वसया गुर गोबिन्दा। सहिँसा रोग जाए तन है, मेट मिटाए सगली चिन्दा। भाण्डा भरम देवे भन्न है, रसन तजाए जूठी झूठी निन्दा। नाम सरूपी चढ़या चन्न है, हरिजन बणाए साची बिन्दा। ना वसेरा छप्परी छन्न है, सागर धार इक्क वहिंदा। रागनी राग सुणाए कन्न है, दूई द्वैती तोड़े जिंदा। जगत जज्ञासू एका जन है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म वेखे इक्क घर, दाता दानी हरि मृगिन्दा। दर दुआरा बंक है, सुहाए आप करतार। ना कोई राउ रंक है, ऊँच नीच ना कोई विचार। एका नाम वजाए डंक है, करे कराए ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया वेखे इक्क घर, महल्ल अटल उच्च मनार। काया गागर अमृत धारा, हरि वस्त अमोल टिकाईआ। डूँघा सागर कलि संसारा, गुरमुख विरला पार कराईआ। लक्ख चुरासी डुब्बे विच मँझधारा, आर पारा दिस ना आईआ। भरमे भुल्ला भरम गंवारा, भरमी भरम ना जाईआ। जन्मे रुल्ला जन्म ख्वारा, मानस जन्म ना बूझ बुझाईआ। हउमे हँगता रोग अपारा, साची संगता मूल ना भाईआ। वेखे दर ना हरि दुआरा, दर दरबान ना सेव कमाईआ। हँकार विकारी इक्क चुबारा, बैठा मात बणाईआ। आपे ढाहे लए उसारा, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कोई लाए मिट्टी गारा, ना कोई बाडी रिहा बणाईआ। पुरख अबिनाशी साची कारा, साचा धाम
सुहाईआ। जन हरि बख्शे चरन प्यारा, राम रामा राम मिलाईआ। अमृत आत्म निझर धारा, मुख अगम्मा रिहा चुआईआ। शब्द सरूपी तेज कटारा, तन बस्त्र इक्क सजाईआ। सोलां करे नाम शृंगारा, प्रेम मैहन्दी हथ्थीं लाईआ। शब्द सरूपी सीस दस्तारा, मस्तक टिक्का इक्क रघुराईआ। करे कराए ख़बरदारा, नीकन नीका नींव रखाईआ। जूठा झूठा नाता सज्जण मीत मुरारा, अन्त विछोड़ा भैणां भाईआ। एका सोहे बंक दुआरा, द्वार बंका आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, दे मति रिहा समझाईआ। गुरमति सच रंग है, काया चोली दए रंगाए। मानस जन्म ना होए भंग है, कलिजुग बोली दए व्याहे। आपे होए अंग संग है, साची डोली शब्द चढ़ाए। नाम निधाना इक्क पतंग है, गुरमुख साचे रिहा उडाए। आत्म धारा साची गंग है, अमृत सर सरोवर इक्क नुहाए। सच द्वारे बैठा लँघ है, आत्म सेजा इक्क विछाए। नाम रंगीला हरि पलँघ है, बैठा आसण लाए। अनहद वजाए सच्चा मृदंग है, गीत सुहागी एका गाए। गुरमुख विरले लाए अंग है, अंगीकार आप हो जाए। ना कोई तृष्ना भुक्ख नंग है, आलस निन्दरा नेड़ ना आए। वड दाता सूरा सरबंग है, हर घट वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए साचा घर, दर दरवाज़ा दिस ना आए। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा, आपणा आप लगाया ए। शब्द रखाया एका ताजा, लक्ख चुरासी साजन साजा, कलिजुग अन्तिम रच्चया काजा, जोत जगाए देस माझा, गुर गोबिन्दा रक्खे लाजा, पार ब्यासों चरन उठाया ए। शाहो भूप राजन राजा, अन्ध कूप मारे अवाज़ा, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख सोए रिहा मात जगाया ए। हरिजन उठ उठ जाग, कलिजुग रुत्त सुहाईआ। माया ममता धो आपणा दाग़, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत आपणी दया कमाईआ। बिन हरि नामे खाली बुत्त, साचा सुत ना कोई उपजाईआ। काया तन नगारे ना लग्गे शब्द चोट, धुनी नाद ना कोए वजाईआ। पंज तत्त विकारा भरमा खोट, गोबिन्द गीत ना रसना गाईआ। मनमती आल्हणिओ डिग्गे बोट, ना कोई सके मात उठाईआ। जगत तृष्ना ना भरी पोट, दिवस रैण होई हलकाईआ। चारों कुन्ट दर दर घर घर फिरदे कोटी कोट, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे साचा घर, घर बाहरी कवण अख्वाईआ।
हरि मन्दिर घर सुहञ्जणा, एका एक सुहाए। दीपक जोत जगे निरँजणा, अन्ध अन्धेर मिटाए। हरि शब्द मेला साचा सज्जणा, सगला साथ आप निभाए। आप कराए आपणा मजना, सच दुआरा इक्क सुहाए। ताल नगारा एका वज्जणा,
राग अनादी इक्क वजाए। भाण्डा भरम गढ़्ह हँकारी भज्जणा, भन्न्हणहारा आप भनाए। लक्ख चुरासी लोकमात अन्त अन्त तज्जणा, मानस पंखी पंछी सरवर रहिण ना पाए। कर्मां जेड़े अन्तिम बज्झणा, ना कोई सके जगत छुडाए। दर दर घर घर अन्तिम जिंदा वज्जणा, बंक द्वार ना कोई सुहाए। लाउण ना देवे किसे अज पजना, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाए। राए धर्म कराए साचा हज्जना, अठाई कुण्डां मुख खुल्हाए। किसे सीस ना दिसे ताजना, राज राजानां ख़ाक मिलाए। शब्द घोड़ा साचा बाजना, प्रभ साचा रिहा उडाए। प्रगट होए देस माझना, सांझीवाल सर्ब अख्वाए। जन भगतां पर्दा काजना, गुर गोबिन्दा गोबिन्द राए। नाम चलाए सच जहाज़ना, गुरमुख साचे लए चढ़ाए। आप रचाया आपणा काजना, कलिजुग वेला अन्त सुहाए। सतिजुग साचे देवे दाजना, पूत सपूता सोया आप उठाए। पुरख अगम्मा मारे आवाज़ना, दिस किसे ना आए। जन भगतां रक्खण आया लाजना, निहकलंकी जामा पाए। आदि अन्त पर्दा काजणा, शब्द डंकी डंक वजाए। चारों कुन्ट पैणी भाजणा, मात पित ना कोई सहाए। शब्द नगारा एका वाजणा, लोआं पुरीआं रिहा सुणाए। ब्रह्मा शिव जाणे कल कि आजना, पारब्रह्म भेव ना राए। करोड़ तेतीसा अन्तिम नाचना, हरि हरि साचा रिहा नचाए। गुरमुख विरले नाम जणाए साचो साचना, हरि साचा हट्ट खुल्हाए। काया माटी भाण्डा काचना, तन सोहँ पट पहनाए। इक्क खुल्हाए साचा हाटना, हट्ट हटवाणा आप हो जाए। ना कोई दीसे तीर्थ ताटना, अट्ठ सट्ठ बैठे मुख छुपाए। ना कोई पार कराए घाटना, सागर डूँघा वहिण संसार वहाए। जोती नूर ना कोई लिलाटना, अन्ध अज्ञान अन्धेरा छाए। दुरमति मैल ना कोए काटना, अमृत आत्म धार ना मुख चुआए। अग्गे जाणे ना कोई वाटना, साध सन्त रहे कुरलाए। शब्द खटोला ना कोई जाणे साची खाटना, नाम सिँघासण ना वेख वखाए। लक्ख चुरासी लेखा आन बाटना, गर्भवास ना कोई कटाए। गुरमुख विरले हरि हरि नाउँ रसना राटना, हरि साची सेव लगाए। एका रस रसना चाटना, मदिरा मास रसन तजाए। बजर कपाटी पर्दा पाटना, सम्मत चौदां नेड़े आए। पुरख अबिनाशी घट घट वासी गुरमुखां पूर कराए घाटना, घाटा कोई रहिण ना पाए। गुरमुखां दर दरवाज़िउँ उठ उठ नाठना, शब्द खण्डा रिहा वखाए। आपे जाणे पूजा पाठना, काया मन्दिर अन्दर बहि बहि डेरा लाए। शब्द सरूपी मारे एका ठाठना, जगत विकारा अन्त रुढ़ाए। गुरमुख रखाए साचा हाठना, गुर चरन कँवल चित्त लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल चुकाए। कलिजुग लहिणा जाए चुक्क, हरि वेला वक्त सुहांयदा। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, ना कोई मात बचांयदा। सम्मत पन्दरां रिहा ढुक्क, प्रभ साची नींह रखांयदा। सम्मत सोलां दाणा पाणी जाए मुक्क, प्रभ अग्न मींह बरसांयदा। प्रभ का भाणा ना जाए
रुक, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। सतिजुग साचा रिहा झुक, दोए जोड़ सीस निवांयदा। कलिजुग काला बैठा लुक, जूठा झूठा मूंह शरमांयदा। सच सरोवर गया मुक्क, तृष्ना अग्न ना कोई बुझांयदा। सतिजुग साचा रिहा बुक्क, लोकमाती राह तकांयदा। सम्मत सतारां रिहा ढुक्क, सृष्ट सबाई हाहाकार करांयदा। बाल ना दीसे किसे कुक्ख, ना कोई सहाई मानस देही मनुक्ख, देवत सुर ना कोई बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर निरँकारा आप अख्वांयदा। नर निरँकारा हरि निरँकारी, जोती नूर सवाया। शब्द फड़ तेज कटारी, लहिणा देणा मूल चुकाया। जुग जुग लए मात अवतारी, प्रगट होए वड्ड संसारी, लक्ख चुरासी पावे सारी, कन्त कन्तूहला भेव ना राया। कलिजुग तेरी चार दिवारी, आपे ढाहे लए उसारी, ना कोई जाणे नर नारी, भेव अभेदा अछल अछेदा साचा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत निरँजण देवे वर, दर दर घर घर वेख वखाया। जोत निरँजण साची सेवा, प्रभ साचे आप लगाईआ। गुरमुखां वेखे कौस्तक मणीआ लग्गा थेवा, नाम रत्ती रत्त छुहाईआ। रसना गाए गुण हरि जिह्वा, गुणवन्ता भेव अलाहीआ। वेख वखाणे सुर नर देवी देवा, यश गधंरब रहे गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं वेख वखाणे, हरि शब्द घोड़ अस्वारा। जीव जन्त कोई भेव ना जाणे, आदि अन्त एकँकारा। साध सन्त बेमुहाणे, विसरया करतारा। साचा राह ना कोई पछाणे, पुरख अगम्मा एका धारा। माया ममता राजे राणे, हउमे हँगता करे शृंगारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए विच संसारा। प्रगट होए हरि बलवाना, आपणी जोत जगाईआ। शब्द फड़े तीर कमाना, रसना चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। खेले खेल आप महाना, उच्चे टिल्ले रिहा हिलाईआ। एका मार नाम निशाना, लक्ख चुरासी पार कराईआ। ब्रह्मा उठे बण नादाना, चारे मुखड़े रिहा भवाईआ। शिव शंकर वेख चरन ध्याना, कवण कूटे हरि हरि जोत जगाईआ। सुरपति मंगे जिया दाना, करोड़ तेतीसा संग रलाईआ। कलिजुग होए अन्त निमाणा, दर बैठा मुख शरमाईआ। धर्म राए दा झुल्ले निशाना, वरभण्डी वंड वंडाईआ। लाड़ी मौत बन्न्हे गाना, सम्मत चौदां नेड़े आईआ। पुरख अबिनाशी धुर फ़रमाणा, गुरमुखां दर दर घर घर रिहा जाए सुणाईआ। ना कोई जाणे राजा राणा, शाह सुल्तानां भेव ना राईआ। आपे वरते आपणा भाणा, हरि भाणे विच समाईआ। जोत सरूपी पहरया बाणा, शब्दी बणत बणाईआ। गुर गोबिन्दा संग रखाना, शस्त्र अस्त्र इक्क सुहाईआ। गुणवन्ता हरि गुण निधाना, सगला संग निभाईआ। लिख्या लेख लेख महाना, नानक हरि गुण रसना गाईआ। प्रगट होए हरि भगवाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशाना, बीस बीसा दए
दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात लक्ख चुरासी करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी एका नाता, प्रभ साचा आप निभांयदा। धर्म राए तेरा पूर कराए खाता, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। कलिजुग मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। ना कोई जाणे ज़ाता पाता, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका रंग रंगांयदा। प्रगट होए कमलापाता, जन भगतां देवे साची दाता, नाम सुग़ाता झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे मार झाता, आप आपणा मुख छुपांयदा। आप आपणा मुख छुपाया, दिस किसे ना आया ए। चुप चुपीते खेल रचाया, गुर गोबिन्दा इक्क जगाया ए। साची रीते मात रखाया, पतित पुनीते वेख वखाया ए। गीत सुहागी इक्क सुणाया, चरन कवण चित लाया ए। साचा मीत आप अख्वाया, आप आपणा मेल मिलाया ए। काया ठण्ढी सीतल सीत कराया, अमृत धारा ठण्ढी ठारा आपणी आप वहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत अठारां बख्शे धारा, एका इन्द्र सेवा लाया ए। एका इन्द्र करोड़ छिआनवें, हरि करोड़ी करोड़ अख्वांयदा। भेख ना जाणे बावन बावने, जोती शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। आवण अठ तरै जाण सत्त नवै, नौ सत्त वेख वखांयदा। अट्ठ त्रै भेव ना पावने, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत अठारां एका धारा, इन्द इन्द्रासण दए हुलारा, एका हुक्म जणांयदा। ख्वाजा खिजर खिजर ख्वाजा। एका बख्शे प्रभ साचा दात। अट्ठ अठारां वड्ड करामात। जल थल धारा धरत मात। प्रभ देवे सच सुग़ात। आर पार ना दीसे कोई किनारा, ना कोई वेखे तीर्थ ताट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे उलटी गेड़े लाठ। सम्मत उन्नी उन्नी उनीसा। खेले खेल हरि जगदीसा। ईसा मूसा खाली खीसा। कोई ना पढ़े सुणाए कुरान हदीसा। छत्र ना झुल्ले किसे सीसा। राह तकाए बीस बीसा। नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख चुरासी पीसण पीसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका छत्र झुलाए सीसा। बीस बीसे शब्द मलाह, हरि नामे मता पकांयदा। पुरख अबिनाशी बणे मलाह, दो जहानां वेख वखांयदा। कलिजुग काला दिसे ना, सतिजुग साचा चन्न चढ़ांयदा। गुरमुख उठाए थाउँ थाँ, आप आपणे रंग रगांयदा। सन्त सुहेले फड़ फड़ बांह, साचा मेली मेल मिलांयदा। जमन किनारा एका नाँ, लेखा लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणी बणत बणाए, जुग जुग जोत जगाईआ। साध सन्त हरि लए उठाए, एका शब्द करे कुड़माईआ। वरन गोती कोई रहिण ना पाए, केसाधारी ना कोए मूंड मुंडाईआ। पुरख अबिनाशी जोत जगाए, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। जमन किनारे डेरा लाए, राज राजानां रिहा जणाईआ। ज़र ज़रवाणा आप हो आए, शाह शहाना वेख वखाईआ। तीर कमाना
हथ्थ उठाए, एका चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। माण ताण सर्ब जगत मिटाए, उच्चे टिल्ले रिहा ढाहीआ। शब्द निशाना इक्क झुलाए, सत्त रंगां रंग रंगाईआ। सीस गंज प्रभ दए गडाए, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। वाली हिन्द प्रभ दए उठाए, चरन कँवल दए सरनाईआ। राग अनादी इक्क सुणाए, सोहँ शब्द वजे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी आप जणाए, देश प्रदेशा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत बीस तेरी रुत्त सुहाईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा, जोती खेल खिलांयदा। वेख वखाणे राग छतीसा, नाद धुन रसन अल्हांयदा। मात सुरसती दन्द बतीसा, बत्ती धारा मुख सुहांयदा। लेखा चुक्के इक्क इकीसा, सम्मत इक्की लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका सीस हरि जगदीस सुहांयदा। हरि जगदीस शब्द बनवारी, हरि नामे बणत बणाईआ। पंचम मेला सच दरबारी, दर दरबारा इक्क सुहाईआ। जोत जगाए नर निरँकारी, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां आप बिठाए चरन द्वारी, शब्द सरूपी शब्द जणाईआ। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारी, धारा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे लेखा लिख्त लिखारी, लिखणहार हरि रघुराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क सिक्दारी, साचा सिकदार आप हो जाईआ। शब्द सुनेहड़ा भेजे वारो वारी, दूत दूतां नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे कुन्ट शब्द संदेश, देवणहारा नर नरेश, ब्रह्मा शिव गणेश ना कोई पूज पुजाईआ। सृष्ट सबाई एका नाता, एका रंग रंगांयदा। ना कोई दीसे ज़ाता पाता, ज़ात पाती भेव चुकांयदा। प्रगट होए कमलापाता, पंचम मुख प्रमुख आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई मेटे दु:ख, दु:ख भुक्ख आप गंवांयदा। हरि सन्त सुहेले धरत मात दी रक्खे कुक्ख, मनमुख ना कोई दिसांयदा। सतिजुग साची सुक्खणा रिहा सुख, प्रभ अग्गे झोली डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत इकी पाए इक्की नौ खण्ड पृथ्वी छोटी सिक्खी आपणी आप बणांयदा। साची सिक्खी शब्द विचार, हरि आपणी आप दृढ़ांयदा। सत्तां दीपां दए हुलार, सतिजुग साची जड़्ह लगांयदा। आपे बैठ दिल्ली दरबार, तिक्खी धारा इक्क वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी जोत अकार, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। शब्द सिँघासण हरि दातार, एका मात विछांयदा। चतुर्भुज हो त्यार, अष्टभुज सेवा लांयदा। गुरमुखां तन शृंगार, पंचम ताजा सीस टिकांयदा। पंचम आवाजां रिहा मार, सोहँ मस्तक लेख लिखांयदा। नाम सोटी हथ्थ करतार, सृष्ट सबाई आप वखांयदा। चरन जोड़ा अपर अपार, शब्द घोड़ा नाल रलांयदा। आया दौड़ा विच संसार, कौड़ा मिट्ठा परखणहार, भेद अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत इक्की इक्क इकल्ला नौ खण्ड पृथ्वी बणत बणाए इक्क महल्ला, सत्तां दीपां पावे सार। नौ खण्ड पृथ्वी एका घर, प्रभ आपणा आप बणांयदा। शब्द सिँघासण बहि बहि देवे वर,
वर दाता आप हो जांयदा। आपणी करनी रिहा कर, जुग जुग भेख वटांयदा। पंचम ताज सीस धर, राज प्रमुख आप हो आंयदा। सतिजुग तेरा काज कर, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। धरतमात तेरी लाज रक्ख, लाजावन्त आप हो आंयदा। देस माझ हरि जोत धर, सम्मत सोलां चरन उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सम्मत इक्की आपे वेखे धार तिक्खी, तिक्खी धार ना कोई वखांयदा। तिक्खी धार हरि निरँकारा, आपणी आप वखाईआ। प्रगट होए विच संसारा, एका डंका नाउँ वजाईआ। ना कोई दीसे शाह सवारा, राज राजानां दिस ना आईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। जन भगतां देवे नाम सहारा, सम्मत चौदां वंड वंडाईआ। इक्की इक्की इक्की इक्क घर बाहरा, आप आपणा रूप समाईआ। आप वखाणे सच दुआरा, दर द्वारका नाउँ रखाईआ। सृष्ट सबाई हाहाकारा, जन भगतां जै जैकार कराईआ। कलिजुग वेखे धुँदूकारा, गुरमुख साचे चन्द चढ़ाईआ। आपे बणया लेख लिखारा, गुर गोबिन्दा कलम चलाईआ। नानक बणया दर भिखारा, हरि देवणहार सबाईआ। प्रगट होए नर अवतारा, कलिजुग अन्त करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी पावे सारा, राए धर्म दए वड्याईआ। लाड़ी मौत करे प्यारा, चारों कुन्ट हलकाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। अन्तिम मेला जमन किनारा, साधां सन्तां रिहा जणाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। शब्द सरूपी दए हुलारा, पवण उनन्जा सेवा लाईआ। धरतमात तेरा इक्क अखाड़ा, प्रभ साची रचन रचाईआ। पंचम जेठ उठाए अगम्मी धाड़ा, सिँघ शेर शेर दलेरी इक्क वखाईआ। अग्न लगाए सतारां हाढ़ा, प्रभ साचे बणत बणाईआ। ना कोई दीसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे पर्बत रिहा हिलाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, ना कोई सके मात बुझाईआ। धर्म राए दा वज्जे ताड़ा, कलिजुग आपणी खेल खिलाईआ। गुरमुखां बख्शे एका दर दुआरा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। मिल्या मेल हरि कन्त भतारा, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, वर घर आपणा आप हंढाईआ। गुर गोबिन्दे वर घर पाया, हरि साचा कन्त कन्तूहला। ना मरे ना कदे जाया, देवे शब्द साचा झूला। कलिजुग वेला अन्तिम आया, आप चुकाए अगला पिछला लहिणा देणा मूला। गुरमुख साचे लए तराया, आप आपणी दया कमाया, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर द्वारे आए भूला। आए भुल्ल दर द्वार, दर्शन लोचन नैणा। पाए मुल्ला विच संसार, गुर संगत साचा बहिणा। गुरमुख विरला पूरे तोल तुला, गुर पूरे मंनयां साचा कहिणा। लोकमात फलया फुल्ला, कलिजुग वहिण झूठा वहिणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि देवे इक्क वर, आपे होए साक सज्जण सैणा।
चौथा घर हरि द्वार, आपणा आप उपाया। सन्त सुहेले कर त्यार, दर द्वारे लए बहाया। हड्ड मास नाड़ी ना कोए आकार, पंज तत्त दिस ना आया। जोती मेला शब्द अधार, शब्दी शब्द समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरी नूर रखाया। नूर उजाला सति पुरख चौथा घर, चौथा पद वखंदड़ा। गुर गोपाला इक्क घर, एका धाम सुहंदड़ा। दीन दयाला जोत धर, जोती मेल मिलंदड़ा। आपणी रचना आपे कर, भेव आपणे हथ्थ रखंदड़ा। पंचम खोल्हे साचा दर, साचा धाम सुहंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक कबीरा इक्क दर, एका राह वखंदड़ा। पंचम घर धाम सुहाया, धुर दरगाही मीता। आप आपणा मुख छुपाया, आपे जाणे आपणी रीता। सति पुरख निरँजण दर घर साचे आसण लाया, बैठा रहे अतीता। नानक निरगुण रिहा ध्याया, चरन कँवल तन जीता। निरगुण नर हरि दया कमाया, निर्धन बणाए मीता। आप आपणा नूर उपाया, दर घर हरि छेवें वेखे शब्द मीता। साचे शब्द हरि जणाया, पंचम घर राह वखाया, दर द्वारे नानक आया, जीवत जीवत जीवत जीता। प्रभ अबिनाशी बोल सुणाया, आप अडोल अडोल कराया, एका नाम प्याए मीठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छेवां घर बाहर कराया, पंचम दरस वखाए इक्क अनडीठा। पंचम घर दर सुहञ्जणा, मिले मेल बनवारी। चरन कँवल किया साचा मजना, नानक निरगुण हारी। ताल तलवाड़ा एका वज्जणा, किरपा कर मंगे दान होए पनिहारी। सतिनाम रक्खे लजना, वरते कल वड संसारी। नानक मेला साचे सज्जणा, सज्जण मैंढा हरि निरँकारी। दर दुआरा आप आपणा तज्जणा, गुर नानक शब्द करे अस्वारी। पुरख अबिनाशी पड़दा कज्जना, दो जहानां पावे सारी। नाम नगारा एका वज्जणा, अट्ठे पहर रहे धुन्कारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे साचा वर, हरि साजन साचा सज्जणा। पंचम दर सिफ्त सलाह, नानक हरि गुण गाया। वेख वखाणे साचा थाँ, सरगुण दिस ना आया। ना कोई दीसे पिता माँ, बाल गोद ना कोई उठाईआ। ना कोई दीसे चिड़ी काँ, लक्ख चुरासी नज़र ना आया। ना कोई दीसे धुप्प छाँ, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम सुहाए इक्क दर, दर दुआरा इक्क रखाया। पंचम घर हरि भगवाना, भगवन रूप समाईआ। नानक देवे नाम निधाना, इक्क तराना तन उपजाईआ। कबीर कबीरे बद्धा गाना, तन्दी तन्द बंधाईआ। आपे होए जाणी जाणा, आप आपणा रूप वखाईआ। ना कोई बाणी ना कोई बाणा, छत्ती राग ना कोई अल्हाईआ। रसना गुण ना कोई वखाणा, बत्ती दन्द ना ताल रखाईआ। मन्दिर अन्दर ना कोए मकाना, गुरुदुआरा ना कोए बणाईआ। एका जोत हरि गुण निधाना, चारों कुन्ट डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां मेला इक्क घर,
घर बाहरा इक्क वखाईआ। एका मेला इक्क द्वार, आपणा मुख छुपाया। नानक आया विच संसार, जीआं जन्तां दु:ख मिटाया। नाम सति गाई साची धार, मरदाना संग रलाया। सारंग सरंगा रिहा उचार, तार सितारा इक्क हिलाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आपणा राह तकाया। पंचम करे बन्द किवाड़, छेवें कुण्डा लाहया। शब्द सरूपी सच्ची धार, आपणी आप वहाया। आपे होया विच्चों बाहर, जोती जोत समाया। जोत सरूपी अगम्म अपार, सत्तवें डेरा लाया। सत्तवें रंग महल्ल अपार, आकाश आकाशा भेव ना पाया। निरगुण रूप हरि निराहार, निरवैर रूप समाया। चारे कुन्ट होए उज्यार, अन्ध अन्धेर दिस ना आया। ना कोई दीसे होर सहार, ना कोई संग रलाया। दर दरवाज़ा ना कोई पाए सार, शब्द सुत सुत ना सके अल्हाया। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, आप आपणे घर समाया। आपे जाणे आपणी रुत्त, दिवस मास ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर द्वारे बैठा आसण लाया। रसना भोग हरि भगवाना, गुरमुखां बणत बणांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना, आत्म सुख इक्क उपजांयदा। आत्म सुख जगत निशाना, उज्जल मुख करांयदा। उज्जल मुख दो जहानां, दुरमति मैल धवांयदा। दुरमति मैल मिटे निशाना, अमृत जाम प्यांअदा। अमृत जाम इक्क निधाना, तामस तृष्ना मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत संग समांयदा। हरिसंगत दर द्वार सुहाया, आप आया बंक द्वारी। हरिजन साचे लए तराया, देवे नाम वड भण्डारी। साचा मार्ग इक्क वखाया, चार वरनां मीत मुरारी। राउ रंकां एका रंग रंगाया, चाढ़्हे रंगण नाम ललारी। शब्द घोड़े तंग कसाया, आप आपणी किरपा धारी। सोलां कलीआं आसण लाया, साचे शाह करे अस्वारी। दो जहानी फेरा पाया, लोआं पुरीआं रिहा उधारी। वरभण्डी खोज खुजाया, जन भगतां रिहा अधारी। भेख पखण्डी मेट मिटाया, मारे खण्डा तेज़ कटारी। जेरज अंडी लेखे लाया, हरिजन आए चरन द्वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाए बंक द्वारी।
हरि शब्द अभेद, भेव किसे ना पाया। ब्रह्मा गा गा थक्के चारे वेद, आदि अन्त दिस ना आया। वेद व्यासा लिखे कतेब, नौ अठारां पुराण जणाया। शास्त्र सिमरत रहे वेख, वेखणहारा दिस ना आया। आपे धारे आपणा भेख, खाणी बाणी लए उपाया। लक्ख चुरासी लिखणहारा लेख, जीव जन्त रिहा उपाया। साचे लोचन आपे वेख, हरिजन साचे लए जगाया। धुरदरगाही मस्तक मेख, आप आपणी आप लगाया। ना कोई जाणे धारी केस, मुंड मुंडाया ना हरि रघुराया। जोती जामा हरि दस्मेश, काहना कृष्ना रूप वटाया। दो जहानी नर नरेश, निरगुण सरगुण रूप समाया। सरगुण गुरसिख
विच प्रवेश, निरगुण निरँकार हो आया। आपे वसया सद वसेख, घट घट अन्दर डेरा लाया। सेवा लाए ब्रह्मा शिव शंकर गणेश, करोड़ तेतीसा संग रलाया। सुरपति राजा इन्द दर दरवेश, दोए जोड़ सीस झुकाया। आपे जाणे आपणा वेस, जुग जुग आपणा वेस वटाया। बाल जवानी अल्हड़ वरेस, बिरध बुढापा ना कोई रखाया। जुग जुग चले ना कोई पेश, जुग जुग आपे दए उलटाया। कलिजुग वेखे काली रेख, जूठ झूठ होए हलकाया। भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़, संग मुहम्मद चारे यार नाल रलाया। अल्ला राणी रही वेख, हू हू अल्ला नाअरा लाया। हकीर फ़कीर शाह दरवेश, हथ्थ जंज़ीर कवण रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भेखाधारी भेख बावन पतित पावन दिस ना आया। पतित उधारी परम जोत, पारब्रह्म अबिनाशी। ना कोई वेखे वरन गोत, हरिजन तराए बणाए चरन दासी। नेड़ ना आए लाड़ी मौत, हरि दर दर घर घर काया मन्दिर अन्दर लहिणा देणा मूल चुकाए बाकी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत कर, हरिजन अमृत जाम प्याए, सहिँसा रोग चिन्त मिटाए, बण बण साचा साकी। साचा साकी हरि गोबिन्द, भर भर जाम प्यांअदा। बन्दा ख़ाकी चुगली निन्द, निन्दक निन्दया मुख रखांयदा। गुरमुख बणाए साची बिन्द, काया बिन्दरा बन वखांयदा। आप मिटाए तृष्ना भुक्ख, आत्म तृप्त करांयदा। गर्भवास ना उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। सुफल कराए मात कुख, जन हरिभगत भगती सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन काया जन कढांयदा। धन्न दुआरा धन्न घर, हरिजन धन्न कमाईआ। तन मन्दिर मन गया मन्न, गुर चरन सरन सरनाईआ। धर्म राए ना देवे डन्न, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, सच सच करे रुशनाईआ। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, नाम भण्डारा इक्क रखाईआ। पंच विकारा खन्न खन्न, तृष्ना तामस दए मिटाईआ। जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न, कलिजुग तेरी अन्त अन्त कन्त वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सुहाए साचा दर, आप आपणा चरन टिकाईआ।
धन्न भाग धन्नवन्त, धन पाया हरि नाउँ। मिल्या मेल प्रभ साचे कन्त, देवे ठण्ढी छाउँ। आप बणाए मात बणत, दर दर घर घर करे सच न्याउँ। गुरसिख साचा सज्जण सन्त, हरि साचा पिता माउँ। मिले वड्याई विच जीव जन्त, हँस बणाए काउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पार कराए फड़ फड़ बाहों। सिँघ जरनैल तन लैणा जर, हरि जोबन हरि रंग रतया। हरि नाम वड्याई जगत वर, गुर मन्त्र जगत साची मतया। चरन धूढ़ इशनान कर, कलिजुग
वा ना लग्गे तत्तया। खुल्ल्हा रहे सदा घर, हरि देवे सच समरथया। भगवन्त भगती ना जाए हर, पंचम पंच ना जाए मथया। नाम भण्डारा रिहा भर, इक्क चढ़ाए साचे रथया। आप आपणे जिहा कर, लेख चुकाए हथ्थो हथ्थया। अमृत मेवा देवे वर, शब्द कहाणी अकथ अकथया। सरन सरनाई जाणा तर, लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्थया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे दे कर हथ्थया। नाम ख़ज़ाना देवे वड भण्डारी। आदि अन्त ना जाए निखुट्ट, वरते वरतावे विच संसारी। गुरमुख लाहा लैण लुट्ट, मनमुख सुत्ते पैर पसारी। काया नगारे ना वज्जे शब्द चोट, नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारी। गुरमुख विरला विच्चों कोटी कोट, प्रभ साचा रिहा उभारी। आपे कढ्ढणहारा खोट, पारस परखे परखणहारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी रिहा पैज संवारी। ना कोई नगर खेड़ा जगत गराउँ, ना कोई शहर वसंदड़ा। गुरमुखां दीसे एका थाउँ, गुर चरन ध्यान रखंदड़ा। धरत सुहावी साची माउँ, प्रभ साचा चरन छुहंदड़ा। गुरमुखां पकड़े आपे बाहों, मेल मिलाए मिल्या मेल ना फेर विछंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख इक्क घर जोती नूर जोत जगन्दड़ा। सिख गुर दास रक्ख आत्म आस, प्रभ पूरी आस करांयदा। लेखा जाणे दस दस मास, सास ग्रास वेख वखांयदा। हरि हरि वस्त हरि साचे पास, देवणहार आप अख्वांयदा। आपे करनहारा नास, पूत सपूता आप उपजांयदा। गुर पूरे सद बलि बलि जास, गुरसिख रूप समांयदा। साचा मेला हरि गुणतास, गुणवन्ता हरि गुण झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूरो नूर उपांयदा। गुरसिख सुहाया बंक द्वार, दिवस रैण वज्ंजे वधाईआ। गुर संगत गाया मंगलाचार, प्रभ साचे साची सेव कमाईआ। आपे बख्शे बख्शणहार, बख़शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख गुरसिख तेरा जगत प्यार, जागरत जोत रिहा जगाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, सेवक सेवा लेखे लाईआ। आपे बणया दर भिखार, प्रेम भिच्छया मंगण आईआ। आपे कारज दए संवार, पूरन इच्छया आप कराईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साची सिख्या इक्क रखाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, गुरमुख साचे तन पहनाईआ। आप कराए सच शृंगार, सच दस्तारा सीस टिकाईआ। चरन जोड़ा अपर अपार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। शब्द पौड़ा एकँकार, आपणा आप वखाईआ। लम्बा चौड़ा विच संसार, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां आत्म अन्तर बौहड़ा, आपणी रीती रिहा सखाईआ। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, हरि रस मिट्ठा अन रस डीठा गुरमुख रिहा खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर संगत देवे नाम वर, भगत सच्ची वड्याईआ।