२३ मग्घर २०१३ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड मनावां तहिसील ज़ीरा ज़िला फिरोजपुर
सतिगुर दाता दीन दयाल, दया निध अख्वांयदा। भगत वछल आप कृपाल, कर किरपा पार लँघांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, आप सोए मात उठांयदा। देवे शब्द सच्चा दलाल, अकाल अकाला राह वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी विच्चों लए भाल, अवल्लड़ी चाल आप रखांयदा। काया गागर वेखे ताल, अमृत आत्म आप सुहांयदा। तोड़नहारा जगत जंजाल, जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। ना कोई शाह ना कंगाल, ठंडा तत्ता ना कोई अख्वांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, नाम टिक्का तिलक लगांयदा। जुग जुग घालण रिहा घाल, भेखाधारी भेख वटांयदा। कलिजुग काया फल लग्गा डाल, अमृत मेवा नाम रखांयदा। मन मती खाली दिसे खाल, गुर मती रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दलाल, कर्म धर्म प्रभ रिहा विचार, काया मन्दिर लेख लिखांयदा। काया मन्दिर साचा घर, हरि साचे जोत जगाईआ। भगत सुहेला देवे वर, शब्द सिँघासण आसण लाईआ। बन्द कराए नौ दर, आप आपणा मुख छुपाईआ। दसवें खेल हरी हरि, हरि गोबिन्द जोत सवाईआ। आपणी करनी रिहा कर, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वखाए इक्क घर, घर बाहरा आप अख्वाईआ। एका घर निरँकार है, जोत सरूपी बलोए। दूजी दिसे शब्द धार है, अवर ना दीसे कोए। तीजे अमृत आत्म धार है, कँवल नाभी मुखड़े चोए। चौथे मेला हरि दातार है, सुणे सुणाए साची सोए। पंचम अगम्म अगम्मा कार है, पवण स्वासी देवे ढोए। छेवें शब्द सरूपी तार है, वजावणहारा एका होए। सत्तवें सति पुरख निरँजण इक्क अकार है, आकाश प्रकाश ना जाणे कोए। अठवें अट्ठां तत्तां वसे बाहर है, वेस अवेसा आपे होए। नौ दर ना कोई द्वार है, हड्ड रत्त नाड़ी मास ना रक्खे कोए। दसवें दहि दिशा वेखे पृथ्वी आकाश है, पारब्रह्म अबिनाशी एका सोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, दूसर भेव ना जाणे कोए। देवे नाम वड बलकारी, जुग जुग दया कमांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, गुरमुख साचे आप जगांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारी, पंचम करे तन शृंगारी, पंचम राग उपजांयदा। पंचम रो रो नीर वहांयदा। पंचम करे जोत उज्यारी, पंचम अन्ध अन्धेर समांयदा। पंचम देवे शब्द उडारी, पंचम
डूँघी कन्दर आप सुटांयदा। आत्म मेला कन्त भतारी, पंचम विछोड़ा इक्क रखांयदा। पंचम सोहे सच दरबारी, पंचम आपे मुख भवांयदा। पंचम सीस छत्र झुलारी, पंचम ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। वेखे खेल हरि निरँकारी, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी काची डोरी, वेले अन्त ना कोई बचांयदा। साध सन्त होए हँकारी, जीव जन्त ना कोई छुडांयदा। माया
भुल्ले भरम गंवारी, आत्म पड़दा कोई ना लांहयदा। वेख वखाए उच्च महल्ल अटारी, अन्दर मन्दिर बंक सुहांयदा। माया ममता होई प्यारी, जीव जन्त होए हँकारी, दे मति ना कोई समझांयदा। पढ़ पढ़ थक्के वेद विचारी, मदीने मक्के हाहाकारी, अल्ला राणी ना कोई मेल मिलांयदा। ग्रन्थी पन्थी ना पावे सारी, अञ्जील कुरानां अन्ध अंध्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साचा खेल आप खिलांयदा। कलिजुग खेल करावणहारा, पारब्रह्म अबिनाशी। गुरमुख साचे मेलणहारा, जन भगतां दासन दासी। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त सोहँ एका कंडा तोलणहारा, वेख वखाए पृथ्वी आकाशी। शब्द दो अक्खर बोलणहारा, प्रगट होए घनकपुर वासी। आदि अन्त तोलणहारा, धर्म राए खोल्हे फाँसी। सच दुआरा खोल्हणहारा, चार वरन कराए एका दासी। गुर दर मन्दिर मस्जिद फोलणहारा, पकड़ उठाए पंडत कांशी। कलिजुग काया अन्तिम रोलणहारा, नाम जपाए स्वास स्वासी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, हरिजन होया दासन दासी। दासी दास हरि गोबिन्दा, गोबिन्द रूप वटांयदा। जन भगतां लाहे आत्म चिन्दा, सागर सिन्ध नीर वहांयदा। वड दाता जोद्धा सूरा मृगिन्दा, शब्द निराला इक्क चलांयदा। आपे तोड़नहारा जिंदा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। मनमुख जीव करन निन्दा, निन्दक निन्दया मुख रखांयदा। गुरमुख उपजाए साची बिन्दा, आप आपणी गोद उठांयदा। गुरमुख साचे सुत दुलारे, इक्क कराए वणज वपारे, नाम वस्त हरि झोली पांयदा। आत्म अन्तर भरे भण्डारे, वजाए नाद धुन अपारे, जोती नूर करे अकारे, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। सोलां कलीआं तन शृंगारे, वलीआ छलीआ आप निरँकारे, जोद्धा बलीआ शब्द जैकारे, अकल कला रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, दाता दानी इक्क हो आंयदा। दाता दानी हरि भगवाना, आपणी जोत जगांयदा। जोत सरूपी पहरया बाना, आप उठाए राउ रंक राज राजानां, शाह सुल्तानां आप हिलांयदा। जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना, नाम रंगण साची शब्दी रंग चढ़ांयदा। इक्क झुलाए शब्द निशाना, गुणवन्ता हरि गुण निधाना, ब्रह्मा शिव होए हैराना, भेव अभेदा भेव ना पांयदा। करोड़ तेतीसा मंगे दाना, वेले अन्त ना कोई छुडांयदा। वरभण्डी गाए इक्क तराना, ब्रह्मण्डी राग अल्हांयदा। मेट मिटाए जीव जन्त पखण्डी, ना कोई दीसे नार अन्तिम दुहागण रंडी, अन्तिम अन्त करांयदा। फड़ कटारा शब्द चण्डी, नौ खण्ड पृथ्वी पाए वंडी, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। आपे वेखे जेरज अंडी, उत्भज सेत्ज नाल रलांयदा। लक्ख चुरासी वढ्ढे कंडी, तिक्खी धारा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे अन्तिम दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। हरिजन वेखे वेखणहारा, दिस किसे ना आए। गुरमुख विरला पेखे पेखणहारा, भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़े, मुल्ला कुतब गौंस
भेव ना पाया ए। पंडत पांधे वेखण रेखे, कवण कूटे हरि हरि जोत जगाया ए। पुराण पुराणी किसे ना लेखे, गोझ ज्ञान दिस ना आया ए। अन्तिम मिटणी सभ दी रेखे, खाणी बाणी रही कुरलाया ए। ना कोई जाणे धारी केसे, केसाधारी कवण अख्वाया ए। कवण सरूपा हरि दस्मेसे, कवण तीर कमान उठाया ए। कवण जोद्धा नर नरेशे, कवण खण्डा तन लटकाया ए। कवण लेखा लाए लेखे, ब्रह्मण्डां खोज खुजाया ए। सृष्ट सबाई आपे वेखे, वेखणहारा दिस ना आया ए। गुर पीर साध सन्त किसे ना चले पेशे, लोकमाती वेख वखाया ए। खेले खेल देस पर्देसे, देवत देव राह तकाया ए। नज़र ना आए गणपति गणेशे, शंकर अंकर कंकर मृदंग रिहा वजाया ए। तक्क तक्क थक्के ब्रह्मा विष्न महेषे, हरि विष्नूं रूप समाया ए। आपणी जोत आप प्रवेशे, आप आपणा रिहा उपाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काली धार मिटाया ए। कलिजुग काली धार, लक्ख चुरासी चोली रंगीआ। हरि साचा मेला मुहम्मदी यार, यार यारी एका मंगीआ। अल्ला राणी करे प्यार, दो हथ्थीं वाहे कंघीआ। मंगे मंग दर द्वार, मूल ना संगीआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, सम्मत चौदां लग्गे जंगीआ। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, अन्तिम होई सिरों नंगीआ। प्रगट हो विच संसार, कलिजुग खेले खेल फरंगीआ। धर्म राए दा खोल्ह किवाड़, लाड़ी मौत वजाए मृदंगीआ। अज़राईल ज़बराईल असराफील मेकाईल साचे लाड़, हथ्थीं पायण आपणी वंगीआ। साचे घोड़े वसीए चार, चौदां तबक अद्ध विच टंगीआ। धरत मात वखाए इक्क अखाड़, संग मुहम्मद एका मंगीआ। पुरख अगम्मी साची धाड़, हरि शब्द लगाए आप आपणी अंगीआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेख उजाड़, भारत खण्डी लग्गे चंगीआ। त्रैगुण माया देवे साड़, सम्मत चौदां वंडाउँणी वंडीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे इक्क वर, सुरत सवाणी ना होए रंडीआ।
गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, प्रभ साचे आप उसारया। कीरतपुर नाम धर, शब्द सरूपी चार दिवारया। आपे वेखे उप्पर चढ़, दिस किसे ना आ रिहा। ना कोई सीस ना कोई धड़, आप आपणे अंग लगा रिहा। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, शब्द खण्डा इक्क वखा रिहा। तोड़ी जाए किला हँकारी गढ़्ह, ब्रह्मण्डां खोज खुजा रिहा। लग्गी रहिण ना देवे मात जड़्ह, वेले अन्तिम आप उखड़ा रिहा। साध सन्त भगत सुहेले लए फड़, शब्द डोरी इक्क वखा रिहा। एका अक्खर जाए पढ़, सृष्ट सबाई राह वखा रिहा। ना कोई दिसे गोर मड़्ह, कलिजुग अन्तिम वहिण वहा रिहा। ना कोई पीए हुक्का नड़, मदिरा मास ना रसन लगा रिहा। पुरख अगम्मा इक्क वगाए नाउँ हड़्ह, साची धारा नाम चला रिहा। जगत विकारा जाए सड़,
त्रैगुण माया तत्त समा रिहा। जोत सरूपी अग्गे खड़्ह, गुरमुख सोए मात जगा रिहा। आप फड़ाए आपणा लड़, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। जोत जगाए बहत्तर नड़, अन्ध अन्धेरा आप मिटा रिहा। शब्द चलाए धड़ा धड़, नाद अनादा गीत सुणा रिहा। काया मन्दिर जाए वड़, दस्म द्वारी कुण्डा लाह रिहा। शब्द सिँघासण उप्पर चढ़, दीपक जोती इक्क जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया किला कोट, शब्द नगारे साची चोट, आप आपणी मात लगा रिहा। गोबिन्द काया चार दिवार, प्रभ साचे रचन रचाईआ। आपे होया मीत मुरार, साक सज्जण सैण आप अख्वाईआ। अमृत आत्म देवे साची धार, दिवस रैण रिहा चलाईआ। शब्द घोड़े साचे चाढ़्ह, पुरीआं लोआं रिहा दुड़ाईआ। पुरख अगम्मा मारे मार, अगम्म अगम्मी खेल रचाईआ। प्रगट होए विच संसार, एका डंक नाउँ वजाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, साधां सन्तां रिहा हिलाईआ। एका खण्डा दुहरी धार, निरगुण सरगुण बणत बणाईआ। जीव जन्त जन होए गंवार, कलिजुग कार कमाईआ। माया ममता तन शृंगार, लोभ मोह करी कुड़माईआ। गुर का शब्द ना तन प्यार, मनमती जीव हलकाईआ। गोबिन्द गोबिन्द रूप अपार, हरि गोबिन्दा नज़र ना आईआ। सृष्ट सबाई पाए चिन्दा, आप आपणी कराए निन्दा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। गुरमुख उपजाए साची बिन्दा, हरि दाता वड गुणी गहिंदा, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। शब्द धारा इक्क वहाए सागर सिन्धा, बजर कपाटी पार कराईआ। आपे तोड़े हँकारी जिंदा, सति सांतक रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, हरि वेखे थाउँ थाँईंआ। गोबिन्द काया नाम निशाना, प्रभ साचा मात चढ़ांयदा। एका रक्खे तीर कमाना, रसना चिल्ला नाउँ रखांयदा। खेले खेल दो जहानां, त्रैलोकां फोल फुलांयदा। चौदां हट्टां वेख वखाना, तीर्थ तट्टां फोल फुलांयदा। आपे जाणे गुरुद्वारे मन्दिर मस्जिद मट्ठां, वेद पुराणां भेव चुकांयदा। धुर दरगाही आए नठ्ठा, सर्बकल आप समरथा, लोकमाती फेरा पांयदा। सतिजुग कराए साची चट्ठा, लक्ख चुरासी एका पड़दा पाए चिट्टा लट्ठा, लाड़ी मौत सेवा लांयदा। कलिजुग अन्तिम चरन द्वारे ढठ्ठा, पंच विकारी जाए नठ्ठा, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। सतिजुग सति सन्तोख कराए इक्ट्ठा, इक्क रखाए साचा हट्ठा, प्रभ चरन सीस निवांयदा। प्रभ अबिनाशी आप बंन्हाए एका मुट्ठा, कलिजुग वेले अन्तिम तुट्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, दीपक जोती इक्क जगांयदा। गोबिन्द काया साचा घर, हरि शब्दी वज्जी वधाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, हरि जोत करी कुड़माईआ। नाम विच्चोला आवे दर, वेखे धी जवाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, हरि साचे रचन रचाईआ। सति पुरख निरँजण लाए जड़्ह, सति सतिवादी नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द
काया तेरा दर, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। गोबिन्द काया दर अपार, हरि जोती जोत समांयदा। देवणहारा साचा वर, वरन गोती भेव मिटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका घर, सत्तां दीपां मेल मिलांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां आपणा आप ल्या हर, वेले अन्त ना कोई छुडांयदा। जन भगतां नाम भण्डारा रिहा भर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, तीर्थ तट्ट ना कोई वखांयदा। गंगा गोदावरी आए डर, अट्ठ सट्ठ लहिणा देणा मूल चुकांयदा। प्रगट होए अवतार नर, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। जीव जन्त साध सन्त आपणा कीता लैण भर, साचा कन्त हरि भगवन्त लेखा लेख मुकांयदा। आप बणाए आपणी बणत, हरि जुग जुग भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया काया धार, हरि नामे नाउँ चलांयदा। गोबिन्द काया नाम अपारा, हरि साचा आप टिकांयदा। आपे देवे देवणहारा दिस किसे ना आंयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, अगम्मड़े धाम सुहांयदा। जोत सरूपी कर अकारा, शब्दी डंक वजांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, ब्रह्मा शिव उठांयदा। करोड़ तेतीसा देवे इक्क हुलारा, देवत सुर सर्ब कुरलांयदा। मातलोक प्रभ लै अवतारा, वरभण्डी खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, बन्द खुलासी आप करांयदा। धर्म राए दर वेखे फाँसी, मनमुखां आप टंगांयदा। गुरमुखां करे चरन दासी, दासी दास आप हो जांयदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी, आप आपणी रचन रचांयदा। पकड़ उठाए पंडत कांशी, सम्मत पन्दरां लेख लिखांयदा। गुर मन्दिर अन्दर बहि बहि जो करन हासी, ग्रन्थी पन्थी खिच्च लिआंयदा। अंज़ील कुरानां करे दासी, संग मुहम्मद चार यार हरि गिरधार, नाम खण्डा इक्क वखांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, जेरज अंडां फोल फुलांयदा। गोबिन्द काया साचा रंग, रंगणहार करतारा ए। आप निभाए आपणा संग, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा ए। नौ द्वारे भुक्ख नंग, तृष्ना अग्नी हाहाकारा ए। गुर दसवें दसवें घर इक्क वज्जे मृदंग, अनहद रखाई साची धारा ए। पंचम मंगे साची मंग, हरि सोहे चरन दुआरा ए। नाम रंगीला सच पलँघ, प्रभ ढाहया उच्च मुनारा ए। दूसर कोए ना सके लँघ, हरि किया बन्द किवाड़ा ए। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, दर घर साचे मेलणहारा ए। पुरख अबिनाशी लाया अंग, पूत सपूता कर प्यारा ए। शब्द घोड़े कस तंग, कराए आप उत्ते अस्वारा ए। नीली धारों पार लँघ, नीले वाला हरि निरँकारा ए। नाम डोरी इक्क पतंग, साचा नाम हुलारा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया तेरा रूप, पुरख अबिनाशी साचा भूप, रंग रेख ना कोई वखाया ए। गोबिन्द काया साची रेख, हरि साची बणत बणाईआ। शब्द सरूपी एका लेख, निशअक्खर वक्खर नाउँ रखाईआ। परा पसन्ती रही वेख, मधम बैखरी जुग जुग गाईआ। ना कोई जाणे धारी केस, दस दस्मेश ना रूप समाईआ। घर
घर बैठे कर कर वेस, साधां सन्तां पई लड़ाईआ। बाल जवानी ना बिरध वरेस, हरि एका रंग समाईआ। दो जहानी नर नरेश, थिर घर साचे डेरा लाईआ। ना कोई जाणे ब्रह्मा शिव विष्न गणेश, सारे बैठे राह तकाईआ। जन भगतां होए दर दरवेश, दर दरबाना आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम रेख, प्रभ अबिनाशी जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी लिख्या लेख, वेले अन्तिम आप मिटाईआ। सतिजुग साचे लाए मेख, पूत सपूता आप अख्वाईआ। नेत्र लोचन नैणा पेख, सम्मत सम्मती नेड़े आईआ। जोती जामा हरि हरि लेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया एका राग हरि आपणा रिहा उपाईआ। गोबिन्द काया साचा राग, हरि साचा आप सुणांयदा। पंचम मीता गया जाग, पंचम संग निभांयदा। पंचम बुझाए तृष्ना आग, आत्म तृप्त करांयदा। पंचम पकड़े आपे वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखांयदा। पंचम धोवे काला दाग़, दुरमति मैल धवांयदा। पंचम दीपक जोती जगे चिराग, नाम बत्ती एका पांयदा। पंचम मेला कन्त सुहाग, पंचम नारी इक्क हंढांयदा। पंचम लाए साचा भाग, आत्म सेजा इक्क विछांयदा। पंचम देवे इक्क वैराग, आप आपणी सेवा लांयदा। पंचम बणाए हँस काग, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। पंचम बन्न्हे साचा ताग, धुरदरगाही तोड़ निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा सर, सर सरोवर इक्क वखांयदा। गोबिन्द काया साचा सर, हरि वेखे तीर्थ तट्टया। एका अमृत देवे भर, दर द्वारे बहि बहि चट्टया। हरि हरि भाणा रिहा ज़र, जोत जगाए काया मट्टया। आप आपणे जिहा कर, भाग लगाए चौदां हट्टया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया साची चोली एका रंग चढ़ाए खट्टया। काया चोली रंग बसन्ती, हरि गोबिन्द तन चढ़ांयदा। साचा मेला हरि हरि कन्ती, पूरन भगवन्ती जोत जगांयदा। मनमुख जीव देव दंती, हउमे हँगता झूठी संगती, जगत विकारा मुख रखांयदा। गुरमुख साचे साची पंगती, अंगीकार नानक अंगदी, अंगीकार आप हो जांयदा। शब्द दुआरा एका लँघती, कट्टणहारा भुक्ख नंगती, नाम भण्डारा इक्क वखांयदा। अमृत धारा चरन धूढ़ साची गंगती, गंगा गोदावरी माण गंवांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे जंगती, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया तेरा भेख, भेखाधारी आप वटांयदा। गोबिन्द काया कलिजुग भेख, हरि साचे रूप समाया ए। कलिजुग अन्तिम वेला वेख, अन्ध कूप आप हो आया ए। वेख वखाणे औलीए पीर शेख़, मुल्ला काज़ी रिहा हिलाया ए। आपे लिखणहारा लेख, दिस किसे ना आया ए। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दर घर साचे डेरा लाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द भण्डारा रिहा भर, सतिजुग साचा राह तकाया ए। गोबिन्द भण्डारा हरि भरपूर, आपणी हथ्थीं आप करांयदा। वड दाता हरि जोद्धा सूर, सूरबीर आप अख्वांयदा।
एका जोती साचा नूर, हर घट में आप टिकांयदा। शब्द अनादी साची तूर, पंचम अनादी धुन आत्मक आप सुहांयदा। लक्ख चुरासी नाता कूड़, कलिजुग अन्त तुड़ांयदा। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़, धूढ़ी मजन इशनान करांयदा। एका चाढ़्हे रंग गूढ़, आदि अन्त उतर ना जांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़्ह, नेत्र अंजन नाम पांयदा। लक्ख चुरासी कटे जूड़, धर्म राए मुख भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया सच अटारी, पारब्रह्म हरि आप उसारी, बाडी दूसर कोए ना लांयदा। गोबिन्द काया सच महल्ला, हरि आपणा आप उसारया। जोत सरूपी इक्क इकल्ला, बैठा हरि निरंकारया। शब्द रखाए तिक्खा भल्ला, लोआं पुरीआं पावे सारया। दर दुआरा एका मल्ला, नूरो नूर होए उज्यारया। लक्ख चुरासी दूई द्वैती मेटे सल्ला, कलिजुग अन्तिम लए अवतारया। जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पला, निहकलंका खेल अपारया। आपे होए वल छला, बावन भेखी भेख अपारया। प्रभ का भाणा अन्त ना टला, हरि लेखा लिखणहार लिखा रिहा। मिल्या मेल गोबिन्द डल्ला, सम्मत चौदां मेल मिला रिहा। आप वखाए निहचल धाम अटला, हरि साचा आसण ला रिहा। जोती शब्दी आपे रला, गुरमुख काया डेरा ला रिहा। किसे दिस ना आए जला थला, अट्ठ सट्ठ डूँघा वहिण वहा रिहा। दीपक जोती एका बला, कलिजुग मेटे अन्ध अंध्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा नाउँ आपणा आप रखा रिहा। गोबिन्द काया साचा नाम है, हरि नामे बणत बणाई। ना कोई तृष्ना ताम है, माया अग्न ना दए जलाई। ना सुबह अन्धेरा शाम है, दिवस रैण ना कोए जणाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, जोती शब्द करे कुड़माई। शब्द कुड़माई नाम कर, वज्जे सच तराना। दहि दिशा इक्क वधाई, अनहद राग महाना। पंचम गावण चाँईं चाँईं, मिल्या मेल श्री भगवाना। आप उठाए फड़ फड़ बांही, वाली दो जहानां। राग छतीसा दन्द बतीसा इक्क इकीसा कहिण ना जाई, नाद अनादी इक्क तराना। बीस बीसा खेल रचाई, जगत जगदीसा हरि रघुराई, गुर गोबिन्दे मेल मिलाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा ताज, हरि साचा सीस सुहाना। दो जहानी एका राज, राजन राज आप अख्वांयदा। लोआं पुरीआं साजन साज, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे रचणहारा काज, आपे खेल खिलांयदा। आपे मारनहारा आवाज़, आपे गूढ़ी नींद सवांयदा। आपे जुग जुग देवणहारा दाज, आपे सीस मुंडांयदा। आपे रक्खणहारा लाज, आपे मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया रंग गूढ़ा, एक एक चढ़ांयदा। गोबिन्द काया रंगण गूढ़ा, हरि साचे आप रंगाया। नाम सरूपी पाया चूड़ा, सति सन्तोखी मैहन्दी लाया। जन भगतां कट्टण आया जूड़ा, कलिजुग देवे फंद कटाया। चरन प्रीती
बख्शे धूढ़ा, बत्ती दन्द रहे गुण गाया। माया ममता जूठा झूठा कूड़ा, मनमुखां झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया इक्क अटला, ऊँचो ऊँच वखाया। गोबिन्द काया उच्च अटला, हरि साचा बेअन्त बेअन्तया। आकाश आकाशी दीपक बला, पवण गाए ना कोई स्वास्सया। निरँकार आकार आपे रला, संसकार ना जीव जन्तया। आप वसाया रंग महल्ला, रंग माणे नारी कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख दर, वखाए निहचल धाम अचल्ला। गोबिन्द काया सति सरूप, हरि सांतक सति वरताया। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख भेख दिस ना आया। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल वखाया। नाम हुलारा रिहा झूट, हरि जोती सेवा लाया। आपे होया साचा पूत, हरि गोबिन्द पूत अख्वाया। एक तागा साचा सूत, लक्ख चुरासी आप पुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया इक्क आकार, लोआं पुरीआं विच समाया। गोबिन्द काया जगत आकार, भगत सुहेला मीता। नाम खण्डा तेज कटार, हरि रसना शब्द पलीता। साचे घोड़े हो अस्वार, सृष्ट सबाई आपे जीता। जन भगतां पावे आपे सार, हरि दाता पतित पुनीता। खोलणहारा बन्द किवाड़, एका शब्द जणाए माण गंवाए अठारां ध्याए गीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया सच मृदंग, आप सुणाए हस्त कीटा। गोबिन्द काया नाम मृदंगा, हरि आपणा आप रखाया। दस्म द्वारी अन्दर टंगा, दिस किसे ना आया। जीव जन्त साध सन्त बिन हरि नामे भुक्खा नंगा, नौ द्वार फिरे हलकाया। अंगीकार ना होए अंगा, जगत नुहावण नुहाया गंगा, साचा संग ना कोई निभाया। एका तार निरँकार नानक नाम सुरंगा, सारंगधर रिहा वजाया। शब्द रंगीला हरि पलँघा, सति सतिवादी सेज विछाया। हरिजन लगाए आपणे अंगा, गोबिन्द गोबिन्द दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, बंक दुआरा इक्क सुहाया। गोबिन्द काया द्वार बंक है, बंक द्वारी आप। ना कोई राउ रंक है, ना कोई पुन्न पाप। ना कोई सहिँसा रोग शंक है, जगत जोग ना कोए संताप। ना कोई मनुआ मन का मनक है, पूजा पाठ ना कोई जाप। खेले खेल बार अनक है, सृष्ट सबाई माई बाप। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग जोती नूर कर, गोबिन्द आसा पूर हरि, करे कराए वड प्रताप। गोबिन्द आसा पूरीआ, लोकमात वज्जी वधाईआ। सर्बकला आपे भरपूरीआ, देवे दरस हरि हर थाँईंआ। नूर नुरानी नूरो नूरीआ, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाईआ। कलिजुग माया कूड़ो कूड़ीआ, जगत जंजाला रिहा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया देवे वर, वर दाता आपे बौहड़ीआ। वर दाता हरि भगवन्त, गुर चेले आप सुहांयदा। आपे जाणे साध सन्त, साचे मेले मेल मिलांयदा। भरम भुलेखा जीव जन्त, माया ममता विच फसांयदा।
हरिजन मेला साचे कन्त, कन्त कन्तूहला दरस दिखांयदा। जुग जुग महिंमा अगणत, लेखा गणत ना कोई गिणांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्त, मायाधारी माया मोह रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, डंक अंक एका एक रखांयदा। एका डंक राउ रंक, द्वार बंक जणाईआ। हरिजन उठाए दया कमाए जिउँ जन जनक, वासी पुरी घनक आपणी दया कमाईआ। आत्म जोती लाए तनक, आपे कढ्ढे काया शंक, सति सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया मेल दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा एका एक सुहाईआ।
तन मन्दिर जिस जन देख्या, आए चरन द्वार। कवण द्वारे हरि हरि बहि बहि लिखे लेखया, कवण द्वारे सुणे पुकार। कवण द्वारे मेटे लिखी रेखया, कवण द्वारे लोचन तीजा दए उग्घाड़। कवण द्वारे नाता तुट्टे धारी केस्सया, कवण द्वारे मिटाए पंचम धाड़। कवण द्वारे होए दर दरवेश्या, कवण द्वारे नाता तुट्टे बहत्तर नाड़। कवण द्वारे हरि जू हरि मन्दिर अन्दर देख्या, हरि शब्दी साचा लाड़। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखणवाला दर, घाढ़नहारा साचा घड़। हरि शब्द हरि साची बाणी, अनहद राग अल्हांयदा। रसना कथ ना सके कहाणी, अकथ कथा समांयदा। महल्ल अटल जाणे जाणी, जो जन आपणा वेख वखांयदा। अमृत आत्म पीता ठंडा पाणी, ताल सुहावा नज़री आंयदा। मिल्या मेल गुर पूरे हाणी, गुर शब्दी शब्द समांयदा। आवण जावण चुक्की काणी, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे इक्क घर, ना कोई नारी ना कोई नर, नर नार ना कोए अख्वांयदा।
भावी भाणा हरि है, दर दर रही बिल्लाए। नुहावण नुहाउँणा साचे सर है, गुर चरन सरन सच्ची सरनाए। मरनी मरना जाणा मर है, गेड़ गेड़ा विच फिराए। हाहाकार दर दर है, घर घर रहे कुरलाए। तृष्ना अग्नी रहे सड़ है, माया ममता तन अग्न जलाए। जूठा झूठा घाड़न घड़ है, जो घड़या भन्न वखाए। गुरमुख साजन साचा लाड़ है, राए धर्म ना दए सज़ाए। दर घर साचे देवे वाड़ है, दर दुआरा इक्क वखाए। आपे जाणे चंगे माढ़ है, कर्म गत भेव ना राए। मनमुखां मगर लग्गी पंचम धाड़ है, दिवस रैण रही डराए। वा तत्ती अग्नी हाढ़ है, जीव जन्त रही जलाए। साड़ सती अधर्म दी धार है, धर्म कर्म ना कोई जणाए। नाम रत्ती वणज वपार है, गुरमुख विरला मात कराए। यती सती शब्द करतार है, तन मन्दिर अन्दर आप टिकाए। दीवा बत्ती इक्क अपार है, जोत निरँजण आप जगाए। राग छत्ती साचा राग है, अनहद
बाणी धुन उपजाए। कमलापाती मीत मुरार है, गुरमुख विरला नारी कन्त हंढाए। नाम रथी वड संसार है, महांसार्थी आप हो जाए। सर्बकल समरथी एकँकार है, आप आपणी कला वरताए। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थी कर्ज़ उतार है, कलिजुग वेला अन्तिम आए। अकथना कथी शब्द जैकार है, लोआं पुरीआं रिहा कराए। वरभण्डी खेल अपार है, लक्ख चुरासी वेख वखाए। ब्रह्मण्डी जोत आकार है, निर्मल दीप जगाए। शब्द खण्डी तेज कटार है, निरगुण रिहा हथ्थ उठाए। पाए वंडी जगत सुधार है, सरगुण लेखा रिहा चुकाए। भेख पखण्डी चार दिवार है, माया पड़दा संग संग रलाए। नार दुहागण रंडी अद्ध विचकार है, पति पतिवन्त ना कोई अख्वाए। जगत ख़ुमारी काम क्रोध लोभ मोह हँकार है, अमृत जाम ना कोई प्याए। माया ममता तृष्ना विकार है, धीरज धीर ना कोई धराए। लोभ विकारा रसन आहार है, दु:ख भुक्ख ना कोई मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे बख्शे चरन प्यार है। चरन प्रीती साचा नाता, देवणहार दातारा। पारब्रह्म प्रभ पुरख ज्ञाता, भरया शब्द भण्डारा। हरिजन वेखे उत्तम ज़ाता, ऊँच नीच ना कोई विचारा। आपे पिता आपे माता, पूत सपूता नाम उज्यारा। आपे दिवस आपे राता, आपे अन्ध अंध्यार चार कुन्ट सहारा। आपे जागरत जोत जगाए, आपे मानसिक करे उज्यारा। आप चलाए जुग जुग आपणी गाथा, समरथ पुरख हरि खेल न्यारा। आपे होए त्रैलोकी नाथा, आपे वेखे पार किनारा। आप निभाए सगला साथा, आपे वसे सभ तों बाहरा। आपे लेखा लिखे मस्तक माथा, आपे मेटणहार लिखारा। आप उपाए आप सुणाए आपणी गाथा, आप कराए जै जैकारा। गुरमुख विरले सगल वसूरा लाथा, हरि पाया अगम्म अपारा। अगम्म अपार आदिन अन्ता, जुग जुग जोत जगांयदा। आपे साजन मीता पूरन भगवन्ता, गुरमुख सोए मात जगांयदा। आप उठाए साचे सन्तां, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। आप मिटाए जीव जन्ता, आपे आप उपांयदा। आपे मेला नारी कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे चाढ़्हे रंग बसन्ता, आपे काली धार वहांयदा। आप वरते कल अनन्ता, अकल कला आप हो आंयदा। आपे जाणे महिंमा अगणत अगणता, गणत ना कोई गिणांयदा। आपे होए बेअन्त बेअन्ता, गुर पीर भेव ना पांयदा। आपे धूढ़ी साजन सन्ता, आपे सेवा लांयदा। आप बणाए मात बणता, धुर दरगाही मेल मिलांयदा। मिले वड्याई जीव जन्ता, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, चरन कँवल हिरदे प्यार, काया चोली रंग रंगांयदा। काया चोली रंगण लाल, हरि साचे हरि रंग रतीआ। एका देवे नाम दुशाल, कलिजुग वा ना लग्गे तत्तीआ। दिवस रैण रैण दिवस करे प्रितपाल, आपे दे समझाए मतीआ। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत आत्म रस लगाए छत्तीआ। मन्दिर अन्दर सुहाए साचा ताल, सर सरोवर एका रक्खीआ। आपे
तोड़नहारा जगत जंजाल, लक्ख चुरासी आपे कट्टीआ। दीपक जोत जगाए मस्तक साचे थाल, नाम बीजे साचे वत्तीआ। आपे शाह आपे कंगाल, धुर दरगाही हरि दलााल, आपे जाणे मित गतीआ। सन्त सुहेले जुग जुग भाल, चले चलाए अवल्लड़ी चाल, आप गिड़ाए उलटी लट्ठीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया साचा रंग, रंगे एका आपे कन्तीआ। रंग गुलाला सच रूप, हरि साचे आपे रंगणा। मेल मिलाए शाहो भूप, दूसर कोए दर ना मंगणा। शब्द जणाई चारों कूट, नाम मृदंगा एका वज्जणा। आवण जावण जाए छूट, नुहावण नुहाए गुर चरन धूढ़ी साची गंगना। हरि हरि लाहा रिहा लूट, मानस जन्म ना होए भंगणा। पंच विकारा कढ्ढे खोट, वड दाता सूरा सरबंगणा। तीर निराला रिहा छूट, लक्ख चुरासी एका लग्गणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए इक्क दर, जगत बुझाए लग्गी अग्गना। जगत अग्नी अग्ग है, जीव जन्त रही जलाए। माया ममता रही वग है, एका भट्ठ तपाए। वा तत्ती रही वग है, दिवस रैण ना कोए सहाए। प्रगट होए हरि दाता सूरा सरबग्ग है, गुरमुख साचे लए तराए। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग है, सोहँ साची चोग चुगाए। नाम बन्न्हे साचा तग है, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए। दरस दिखाए उप्पर शाह रग है, दस्म द्वारी कुण्डा लाहे। सरन सरनाई जो जन गया लग्ग है, लहिणा देणा मूल चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचा संग, जुग जुग रिहा निभाए। प्रभ अबिनाशी साचा संगी, जुग जुग जोड़ जुड़ांयदा। हरिजन मंग एका मंगी, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। नाम डोरी सच पतंगी, आकाश आकाशां विच उडांयदा। आपे होए कार अंगी, अंगीकार करांयदा। एका रक्खे धार नंगी, तिक्खी धार आप वहांयदा। काया चोली हरिजन रंगी, रंग अणमुला इक्क चढ़ांयदा। काया माटी काची वंगी, अन्तिम भन्न वखांयदा। साची हाटी नाम वस्त एका चंगी, गुरमुख विरले झोली पांयदा। वजावणहारा हरि मृदंगी, नाद अनादी ढोल वजांयदा। पंचम यार ना रहिण कुसंगी, साचा संगी शब्द मिलांयदा। पंचम करे आपे भंगी, पंचम साचा मेल मिलांयदा। मन विच्चोला फिरे फरंगी, चारों तरफ कुरलांयदा। सोहँ कटार दिसे नंगी, दूर दुराडा मुख भवांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी हरिजन तेरा साचा संगी, जुग जुग पैज रखांयदा। आउणा जाणा ना कोई जाणे पैरीं नंगी, काया बुत्त ना कोई वखांयदा। सच दुआरा बैठा लँघी, आप आसण लांयदा। एका चाल चले बेहंगी, बेहंगम रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख काया वेख घर, साचा दर सुहांयदा। काया घर सच मकाना, हरि साची बणत बणाईआ। जूठ झूठ है जगत निशाना, अन्त रहिण ना पाईआ। माया ममता खोल्ह दुकाना, भेखाधारी भेख वटाईआ। जन भगतां हथ्थीं बद्धा गाना, जोत निरँजण तेल चढ़ाईआ। सुरत सवाणी
करे इशनाना, नाम मैहन्दी हथ्थीं लाईआ। गुर का शब्द नौजवाना, साचे घोड़े वाग गुंदाईआ। आप बिठाए श्री भगवाना, साचा लाड़ा रिहा सजाईआ। एका देवे सच बिबाणा, साचा संग रखाईआ। गुर शब्द बणाए साचा काहना, जन सुरती गोप सुहाईआ। आपे दोहां मेल मिलाना, आपे होए सहाईआ। आप कराए जाण पछाणा, आत्म सेजा इक्क विछाईआ। आप सुणाए राग तराना, गीत संगीत सच इक्क सुणाईआ। आपे देवे पीणा खाणा, अमृत एका जाम प्याईआ। आपे होए बीना दाना, दाना बीना आप अख्वाईआ। आपे करे ठांडा सीना, चरन कँवल सीस जगदीस टिकाईआ। साचा मेल जल जल मीना, गुरमुख गुर एका धाम सुहाईआ। भेव ना जाणे लोकां तीना, भेव अभेदा खेल रचाईआ। कलिजुग वजाए हँकारी बीना, नौ खण्ड पृथ्वी लंका गढ़्ह इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण उप्पर चढ़, तोड़नहारा किले गढ़्ह दिवस रैण रिहा लड़, मनमती जीव जायण झड़, हरिजन अक्खर एका जाणा पढ़, पढ़ावणहार हरि रघुराईआ। एका अक्खर हरि पढ़ाउँणा, चार वरन सिक्दारी। नौ खण्ड पृथ्वी गढ़्ह सोना, हरि साचा छत्र झुलारी। इक्क निशाना मात वखाउँणा, लोआं पुरीआं पावे सारी। नीचो नीच आप हो आउणा, ऊँचो ऊँच जोत निरँकारी। कूचो कूच सृष्ट सबाई कराउँणा, राज राजानां शाह सुल्तानां खाली दिसण बंक द्वारी। सूचो सूच हरि मार्ग लाउँणा, एका एक कराए जै जैकारी। कूटो कूट हरि फेरा पाउँणा, जोत सरूपी शब्द उडारी। जूठ झूठ सभ मात मिटाउँणा, ना कोई जीव हँकारी। कलिजुग काया खाली ठूठ वखाउँणा, अन्तिम आया पासा हारी। गुरमुख साचे एका मुट्ठ वखाउँणा, जिस जन बख्शे चरन प्यारी। पुरख अबिनाशी तुठ एह दरस दिखाउँणा, सतिजुग लाए सच्ची फुलवाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्दे वसया घर, आप आपणी पैज संवारी। गुर गोबिन्दे फड़या लड़, हरि साचा आप फड़ांयदा। साचे पौड़े गया चढ़, बत्ती दन्द अल्हांयदा। नाम द्वारी किला गढ़्ह, हरि कीरत नाम रखांयदा। ना ढठ्ठे ना उखड़े जड़्ह, पत्थर इट्ट ना कोए लगांयदा। ना मरे ना जाए सड़, जन्मी जन्म भवांयदा। विद्या अक्खर ना रिहा पढ़, अगम्म अगम्मी धार समांयदा। सरसे वहिण ना वहे हड़्ह, लिख्या लेख ना कोए मिटांयदा। साध सन्त कोई ना सके फड़, चरन ध्यान ना कोए लगांयदा। ना कोई वेखे सीस धड़, नीला पौड़ ना कोए उठांयदा। सच द्वारे अग्गे खड़्ह, आप आपणा रंग वटांयदा। कलिजुग अन्तिम रिहा लड़, खण्डा डण्डा ना वेख वखांयदा। आप उखेड़नहारा जड़्ह, आपणा कर्म कमांयदा। ना कोई सके अग्गे अड़, शाह सुल्तानां आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया एका घर, गोबिन्द गढ़्ह सुहांयदा। गोबिन्द गढ़्ह नाम दरवाज़ा, हरि साचा इक्क रखांयदा। आपे जाणे
ग़रीब निवाजा, दूसर किसे दिस ना आंयदा। अस्त्र शस्त्र घोड़ा ताजा, पीला बस्त्र तन सजांयदा। जोत जगाए देस माझा, चोला आपणा आप वटांयदा। देस मालवे आए भाजा, कलिजुग जीवां दिस ना आंयदा। वड शाहो हरि राजन राजा, राज नीती विच ना आंयदा। भगत सुहेला रक्खे लाजा, अचन अचेती दया कमांयदा। नाम वजाए साचा वाजा, · बन्न्ह
बंन्हांयदा। धर्म राए कर एका हाजा, जीवां जन्तां हज्ज करांयदा। गुरमुखां देवे नाम जहाज़ा, हरि साचा मात लिआंयदा। मनमुखां अन्तिम खोल्हे पाजा, साधां सन्तां वेख वखांयदा। सच सिँघासण आप बिराजा, आपणा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गोबिन्द गढ़्ह साचे चढ़, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। बदले चोला सम्मत सोलां, सोलां कल धारीआ। आपे खेलणहारा होला, हरि खेले खेल खिलारीआ। जन भगतां उठाए आपे डोला, पार कराए मञ्झ मञ्झधारीआ। लक्ख चुरासी धर्म राए दा होए गोला, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। सतिजुग तेरा एका बोला, सोहँ शब्द जै जै जैकारीआ। साचा पुरख अबिनाशी तोला, सृष्ट सबाई तोले तोलणहारीआ। आदि अन्त कदे ना डोला, ना डोले वड संसारीआ। सच भण्डारा एका खोल्हा, चार वरन वणज कराए इक्क वपारीआ। साचा शब्द दए झकोला, प्रभ देवणहार हुलारीआ। आत्म पर्दा जिस जन खोल्हा, पावे दरस नर निरँकारीआ। चरन द्वारे होए गोला, रैण दिवस होए पनिहारीआ। पुरख अबिनाशी वसे कोला, हरि सेवक सेवादारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख वेख्या इक्क दर घर, ना कोई दीसे ठग्ग चोर यारीआ।
२३ मग्घर २०१३ बिक्रमी हरिगोबिन्द सिँघ साहिब दे गुरद्वारे सन्तां नाल
बचन होए पिण्ड मनावां ज़िला फिरोजपुर
गुरुद्वार सच दर है, नाम वस्त अमोल। हरि सन्तन मिल्या वर है, आदि अन्त अतोल। सद खुल्ल्हा रक्खण दर है, नाम मृदंग वजावण ढोल। आपणी किरपा देण कर है, सच वस्त जो होवे कोल। नुहावण नुहायण साचे सर है, रंग चाढ़्हन काया चोल। साची तरनी जाणा तर है, मानस जन्म ना रहे अनभोल। साचा मेला गोबिन्द हरि है, काया पर्दा देवे खोल्ह। शब्द भण्डारा देवे भर है, आत्म डाही एका झोल। आवण जावण चुक्के डर है, लक्ख चुरासी जम की फाँसी ना दिसे कोई कोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वसया सच घर, जुग जुग देवणहारा वर, शब्द चहु अक्खर एका आपणा बोल। सन्तन घर हरि हरि वसया, मेला दो जहानीआ। सृष्ट सबाई मार्ग दस्सया, पाया
पद निरबाणीआ। पंच विकारा दर तों नस्सया, ना दिसे पंज शैतानीआ। तीर निराला एका कसया, गुर मन्त्र साची बाणीआ। पुरख अबिनाशी काया मन्दिर साचे अन्दर शब्द सिँघासण बहि बहि हस्सया, धुन आत्मक सुणाए अनहद साची बाणीआ। मिटे रैण अन्धेरी आत्म मस्सया, सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणीआ। सन्त द्वारे आए नस्सया, करे कराए मात पछाणीआ। जगत वसूरा जिस जन लथ्थया, देवे दरस महानीआ। सर्बकला आपे समरथया, जुग जुग खेले खेल खेलणहार आप खिलारीआ। आपे वेखे साढे तिन्न तिन्न हथ्थया, शब्द अनादी पवण वजाईआ। नाम कहाणी अकथ अकथया, राग रागणी आप सुणाईआ। शब्द सरूपी पाए नथ्थया, मनमति रिड़के वांग मधाणीआ। हरि सन्तां रक्खे दे कर हथ्थया, समरथ पुरख वडाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे इक्क घर, एका दाता देवे दानीआ। सन्तन मेला हरि निरँकारा, आत्म जोत जगाईआ। शब्द सरूपी जै जै जैकारा, दिवस रैण सुणाईआ। साचा मेला कन्त भतारा, आत्म सेजा रिहा हंढाईआ। सन्त सुहेला साची नारा, साची सेवा रही कमाईआ। गुर गोबिन्दा कर प्यारा, आत्म चिन्दा सगल मिटाईआ। गुर नानक तेरी साची धारा, तेरां तेरां पूर कराईआ। आपे बैठा सच दरबारा, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां कराए वणज वपारा, एका पल्लू नाम फड़ाईआ। सृष्ट सबाई हाहाकारा, साचा नाउँ दिस ना आईआ। गोबिन्द तेरी साची धारा, अमृत आत्म जाम प्याईआ। किसे हथ्थ ना आए नौ दुआरा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आपे करया बन्द किवाड़ा, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। मनमुखां लग्गी पंचम धाड़ा, दिवस रैण करे हलकाईआ। कलिजुग वेखे इक्क अखाड़ा, आप आपणी कल वरताईआ। गुरमुख साचा सन्त सुहेला साचा लाड़ा, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, गीत अनादा अन्दर मन्दिर गाईआ। वेख वखाणे विच ब्रह्मादा, अबिनाशी पुरख आदि जुगादा, आदि जुगादी आप अख्वाईआ। साचा मेला सन्तन साधा, सांतक रूप सति समाईआ। जिस जन मिल्या मेल हरि हरि माधव माधा, मोहण माधव रूप समाईआ। शब्द जणाए बोध अगाधा, वेद पुराणां भेव चुकाईआ। हरि हरि साचा एका लाधा, सच वस्त हरि धन झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, जोती शब्दी आपे बांधा, हरि सन्तन आत्म घर बैठा आसण लाईआ। सन्त दुआरा धन्न है, हरि धन पाया नाम। भरम भुलेखा निकले जन है, पूरन पूर कराए काम। एका साचा घर वखाए ना कोई छप्परी छन्न है, मिले मेल रमईआ राम। राग अनादा कन्न सुणाए, कोए ना मंगे काया दाम। साचा बेड़ा बन्न्ह वखाए, मेट मिटाए अन्धेरी शाम। पंच विकारा खिंन खिंन कराए, अमृत आत्म इक्क प्याए जाम। जोत निरँजण चन्न चढ़ाए, पल्ले बंनाए साचा दाम। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे इक्क घर, एका हरि हरि नाम। नाम निधाना हरि मेहरवाना, सन्तन घर रखाया ए। तीर निशाना दो जहाना,
एका शब्द चलाया ए। गोपी काहना हरि सुल्ताना, जुग जुग भेख वटाया ए। मंगे वर दर दरबाना, धुरदरगाही इक्क फ़रमाणा, एका शब्द अल्हाया ए। राग अनादी सच तराना, आपे होए जाणी जाणा, जानणहार मेल मिलाया ए। सन्तन सोहे बंक दुआरा, दीपक जोती इक्क उज्यारा, काया मन्दिर सच मुनारा, दस्म द्वारी शब्द धारा, अमृत आत्म ताल सुहाया ए। देवणहार सर्ब संसारा, सन्तन संग हरि निरँकारा, भरया रहे सदा भण्डारा, निखुट्ट कदे ना जाया ए। आए दर बण भिखारा, तुट्टे गढ़्ह माण जगत हँकारा, चरन कँवल हरि इक्क प्यारा, एका रूप समाया ए। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे इक्क घर, हरि शब्दी नाउँ वरताया ए। हरि शब्द भण्डार अतोल, अतुट रखाया। घर साचे रिहा बोल, आप आपणा बोल अल्हाया। दर दुआरा एका खोल्ह, दर घर साचा इक्क सुहाया। भाग लगाए काया चोल, चोली रंगण इक्क चढ़ाया। आपे बैठा सदा अडोल, सृष्ट सबाई रिहा डुलाया। हरि सन्तां पड़दे रिहा खोल्ह, आत्म दरसी दरस दिखाया। आवे जावे हौली हौल, आउँदा जांदा दिस ना आया। पारब्रह्म ब्रह्म रहिणा मवल, मौल मौला रूप समाया। आपे वेखे नाभ कँवल, अमृत धारा मुख चुआया। देवे वड्याई उप्पर धवल, हरि सन्तन हरि चित लाया। आलस निन्दरा होई बवल, तामस तृष्ना नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे साचा दर, गुरदुआरा मिले वर, अन्तर मन्त्र गुर दए जणाया। सन्तां हथ्थ वड्याई, गुर शब्द करे कुड़माईआ। आदि अन्त विछड़ ना जाई, हरि मेला सहिज सुभाईआ। इक्क इकेला रिहा सेज हंढाई, गुर चेला भेव ना राईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, हरि सन्तन वेखे इक्क सरनाईआ। आपे वसया रंग नवेला, हर घट बैठा आसण लाईआ। जन भगतां सज्जण सुहेला, जुग जुग तारे फड़ फड़ बांहीआ। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे साचे दर, दर द्वारे ठण्ढीआं छाँ। सन्तन घर उच्च महल्ला, हरि साचे बणत बणाईआ। किसे हथ्थ ना आए जल थला, ना कोई खोजे खोज खुजाईआ। जन हरि साचे दर दुआरा पारब्रह्म घर एका मल्ला, गुण अवगुण भेव ना राईआ। आपे होए अछल अछल्ला, भेखाधारी भेख वटाईआ। हरि सन्त फड़ाए सन्तन पल्ला, विछड़ कदे ना जाईआ। जोत जगाए काया कन्दर डूँघी डल्ला, दिवस रैण करे रुशनाईआ। नाम चलाए साचा हल्ला, आत्म बीज साचा बीजे, साचा फल खवाईआ। दरस दिखाए नैण तीजे, सहिँसा रोग मिटाईआ। सोलां शृंगार करे रीझे, गुर गोबिन्द दया कमाईआ। गुरमुख आत्म तन मन भीजे, गुर पूरे दर्शन पाईआ। आपे बैठा दर दहिलीजे, दर दरबान आप अख्वाईआ। हरि सन्त प्यारा वेखे खेल अगम्म अपारा, जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे इक्क घर, तन मन सीजे। किरपा कर, नाम उत्तर देणा मोड़। आए दर वेख्या घर, उप्पर चढ़ शब्द घोड़। चुक्के डर, पारब्रह्म प्रभ जाए बौहड़। साचा वर, रीठे मिट्ठे
होइण कौड़। मानस जन्म गया हर, धुर दरगाह ना मिल्या एका पौड़। जगत मरनी जाणा मर, अमृत आत्म लग्गी रही औड़। एका वेखणा साचा घर, ना कोई जाणे लभ्मा चौड़। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे साचा घर, कवण सरूप ब्रह्मण गौड़। उत्तर देणा रसना बोल, मंगे मंग उमंगा। बत्ती दन्द दरवाज़ा खोल्ह, रसना नाम अनरंगा। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, वज्जे ढोल मृदंगा। पुरख अबिनाशी कवण कूटे रिहा बोल, कवण सु वेले होए संगा। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन वेखे इक्क घर, तोलणहारा पूरे तोल