पुस्तकालयभाग ६

२५ मग्घर २०१३ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

साजण साचा एक है, सतिगुर मीत मुरार। जुग जुग जन भगतां देवे साची टेक, है, चरन कँवल प्यार। करनहारा बुध बिबेक है, अमृत आत्म साची धार। कलिजुग माया ना लाए सेक है, साचा शब्द करे आहार। मनमती जीव वेखण रहे वेख है, भरमे भुल्ले भरम गंवार। हरिजन धुर मस्तक लग्गी रेख है, प्रभ मेले मेलणहार। हरि जोती दस दस्मेस है, गोबिन्द काया शब्द अधार। आपे होए धारी केस है, मूंड मुंडाए खेल अपार। नर नरेशा हरि निरँकार है, आदिन अन्ता एकँकार। दर द्वारे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश है, दिवस रैण रहे पुकार। जोती जामा हरि हरि भेख है, भेखाधारी वड बलकार। लक्ख चुरासी लिखणहारा लेख है, अन्तिम मेटे मेटणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन साजण मीत मुरार। हरि मीत मुरारा सज्जणा, हरिजन मेल मिलाए। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल गंवाए। आपे होए पड़दा कज्जना, शब्द दुशाला उप्पर पाए। सच नगारा एका वज्जणा, पंच विकारा दए दुहाए। माटी भाण्डा अन्तिम भज्जणा, थिर रहिण कोई ना पाए। गुरमुख विरले अमृत आत्म पी पी रज्जणा, हरि दर्शन नेत्र पाए। मनमुखां डर डर दर तों भज्जणा, हरि साचा दए दुरकाए। राए धर्म द्वारे गज्जणा, अन्तिम वेले फंद फंदाए। कोई ना रक्खे किसे लजना, मात पित ना कोए छुडाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे दर, साचा मेला सहिज सुभाए। हरि साजण जगदीश है, जुग जुग होए सहाए। नाम झुलाए साचा सीस है, छत्र शत्रु रूप वटाए। लक्ख चुरासी माया ममता पीसण रिहा पीस है, मिले मेल ना हरि रघुराए। अन्तिम मेला बीसा बीस है, बीस बीसे लए मिलाए। गुर मन्त्र राग छतीस है, राग रागनी सेवा लाए। एका नाउँ कुरान हदीस है, हरि साची बणत बणाए। खाणी बाणी इक्क इकीस है, एका रंगण रंग रंगाए। वेद पुराण शाहो शाबीस है, शाह सुल्तान आप बणाए। ना कोई गाए दन्द बतीस है,

जिह्वा रसन ना हरि गुण गाए। जुग जुग करे ना कोई रीस है, आप आपणी जोत जगाए। राज राजाना खाली खीस है, नाम धन ना कोए रखाए। लहिणा देणा अन्त उनीस है, संग मुहम्मद मुख छुपाए। बीस बीसा हरि जगदीस है, गुरमुख साचे लए तराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचे मीत, आप वखाए आपणी रीत, एका राह वखाए। गुरमुख साजन साचा राह, हरि साचा आप वखांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, आपे पार करांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, एका दूजा भेव मिटांयदा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठांयदा। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, जन भगतां पैज रखांयदा। लक्ख चुरासी दर दर घर घर उडणे काँ, भेद अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचा रंग आपणा आप चढ़ांयदा। गुरमुख साजण रंग अपारा, काया चोली रत्तीआ। मिल्या मेल हरि कन्त भतारा, लेखा चुक्कया रागां छत्तीआ। निर्मल जोती कर उज्यारा, सहिँसा रोग चुकाया दीवा बत्तीआ। आत्म भरया नाम भण्डारा, दिवस रैण वा ना लग्गे तत्तीआ। दरस दिखाए अगम्म अपारा, भेव ना जाणे बुध बुध मतीआ। एका रूप एकँकारा, एका चाढ़्हे रंग बसन्तीआ। अमृत आत्म देवे ठण्ढी धारा, दस्म द्वारी ताल सुहंतीआ। शब्द सिँघासण अपर अपारा, हरि साचा सेज वछंतीआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपे राह वखंतीआ। मनमुख भुल्ले नौ दुआरा, मिले मेल ना साचा कन्तीआ। जन भगतां कढ्ढे हरि पंच विकारा, अन्त करंतीआ। मेट मिटाए धुँदूकारा, घर साचा इक्क सुहंतीआ। चतुर्भुज हरि जोत अधारा, आप आपणा खेल खिलंतीआ। गुरमुख उठाए भुजा पसारा, आप आपणा मेल मिलंतीआ। जोती शब्दी एका धारा, पंचम तत्त ना कोए वखंतीआ। वर घर पाया पुरख अपारा, गुरमुख नारी साचा रंग रगंतीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन गुरदेव एका एक अख्वन्तीआ। हरि साजन अबिनाशी, आदि अन्त उधारया। जन भगतां होए दासन दासी, दासी दास आप अख्वा रिहा। निज घर आत्म रक्खे वासी, निज़ानंद रूप समा रिहा। भेव खुल्हाए पृथ्वी आकाशी, गगन पातालां वेख वखा रिहा। आपे जाणे मण्डल रासी, सास ग्रास आप चला रिहा। साचा मेला हरि गुणतासी, हरि हरि हरिजन रूप समा रिहा। शब्द वस्त गुर साचे दासी, धन्न धन्नवन्त गुरमुखां झोली पा रिहा। पंच विकारा करे नासी, मन ममता मोह चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन साचा संग सगला संग निभा रिहा। हरि साजन साचा संग, जुग जुग आप रखांयदा। हरिजन मंगे साची मंग, प्रभ साची भिच्छया पांयदा। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, अमृत धारा गंग वहांयदा। शब्द वजाए इक्क मृदंग, राग अनादी गीत सुणांयदा। नौ द्वारे आपे लँघ, आत्म कुण्डा लांहयदा। शब्द घोड़े कसया तंग, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। एका चाल चले बेहंग, बेहंगम

रूप दिस ना आंयदा। मानस जन्म ना होए भंग, जो जन चरनी सीस निवांयदा। काया माटी काची वंग, अन्तिम भन्न वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन आप अख्वांयदा। हरि साजन साचा शाहो है, जुग जुग होए सहाए। आपे दाता बेपरवाहो है, विछड़े लए मिलाए। करनहारा सच न्याउँ है, दर दरबारा इक्क सुहाए। अगम्म अगम्मा वसे अगम्मड़े थाउँ है, जाणे हरि हर थाएं। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म चम्मड़ा ना कोई पिता माउँ है, जोत सरूपी डगमगाए। नगर खेड़ा ना कोई शहर गराउँ है, महल्ल अटल अचल्ल ना कोई वेख वखाए। हरि सन्त सुहेले आप उठाए फड़ फड़ बाहों है, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल वेख वखाए। एका एक जपाए साचा नाउँ है, खाणी बाणी रही अलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजण मीत आप हो जाए। साजण साचा साख्यात, हरि हरि रूप गोबिन्द। गुरमुख बणाए पारज़ात, मनमुख लगाए निन्द। जन भगतां देवे साची दात, आप उपजाए साची बिन्द। हरि हरि नाउँ शब्द वड करामात, अमृत धारा सागर सिन्ध। ना कोई ज़ात ना कोई पात, सगल मिटावणहारा चिन्द। पारब्रह्म अबिनाशी पुरख बिधात, दाता जोद्धा सूरा मृगिन्द। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी रात, हरि दाता गुणी गहिंद। लक्ख चुरासी अन्दर बैठा वेखे मार झात, आपे सास ग्रास देवणहारा जिंद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण सद बख्शिंद। हरि साजण सच सुल्तान है, वाली दो जहान। दीन दयाला मेहरवान है, गुरमुख साचे करे पछाण। इक्क वखाए धर्म निशान है, नाम सरूपी पाए आण। भरमे भुल्ले जीव निधान है, मिल्या मेल ना हरि भगवान। सन्त कन्त ना सके पछाण है, माया ममता होई गलतान। कलिजुग माया पाए बेअन्त है, नाल रलाए पंज शैतान। एका नाता जीव जन्त है, गुण पाया ना गुण निधान। काया चोली रंग बसन्त है, काली कमली बेपछाण। साची नारी ना कोई पति पतिवन्त है, सति धर्म होए वैरान। गुरमुख साचा इक्क इकन्त है, हरि चरन कँवल ध्यान। कलिजुग माया पाए बेअन्त है, जूठा झूठा देवे दान। हरि दाता गुणी गुणवन्त है, हर घट आपे जाणी जाण। जन भगतां इक्क सुणाए सुहागी छंत है, आत्मक धुंन अनहद माण। तुट्टे नाता माया मोह प्रपंच है, दरस अमोघा धुर संजोगा एका रूप समाए गोपी काहन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन लए मात पछाण। हरि साजन धुर संजोग है, आप आपणा आप रखंदड़ा। जन भगतां चुगाए साची चोग है, रसना नाम वखंदड़ा। एका आत्म रस साचा भोग है, निज्ज आत्म आप चखंदड़ा। आदि अन्त ना होए विजोग है, चरन ध्यान इक्क रखंदड़ा। मनमती हउमे रोग है, अग्नी भाअ इक्क लगन्दड़ा। कलिजुग नाता जूठा झूठा जोग है, साचा जोग ना कोई कमन्दड़ा। रस रसना रहे भोग है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, साजन साचा हरि दातार, दानी दाता आप अख्वंदड़ा। हरि साजन सच दानीआ देवणहार संसार। गुरमुखां आत्म अन्तर देवे अनहद बाणीआ, पंचम गायण वारो वार। आप सुणाए आपणी अकथ कहाणीआ, लिख ना सके कोई विच संसार। गुर पीर करे पछानीआ, साध सन्त लए विचार। आपे होए जाणी जाणीआ, जानणहार ना पावे सार। जोद्धा सूरा हरि बलवानीआ, शब्द खण्डा तेज कटार। पंचम नामा पंच पंच निशानीआ, आप कराए तन शृंगार। आपे जाणे आपणी आनीआ, सच तख्त सच्ची सरकार। गुरमुख बणाए साची राणीआ, सोलां करे तन शृंगार। पलँघ रंगीला इक्क वखानीआ, दस्म द्वारी महल्ल अपार। फूलन सेजां इक्क विछानीआ, अमृत धारा चार दिवार। अनहद अनाहद गाए साची बाणीआ, पंचम होए सेवादार। सुणनेहार पुरख सुल्तानीआ, आपे बैठा मीत मुरार। गुरमुख साचे सन्त सुहेले एका सच्ची हरि सरनाईआ, साचा मेला कन्त भतार। एका कन्त एका नारी एका रंग समाईआ, साचा मेला इक्क द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण सति रूप है, सच समग्री रास। आपे शाहो भूप है, आपे दासी दास। आपे आप अन्धेर चारों कूट है, आपे आप करे प्रकाश। आपे लोआं पुरीआं रिहा लूट है, आपे मण्डल मण्डप बणाए रास। आपे रसना जिह्वा जूठ झूठ है, आपे नाउँ सास ग्रास। आपे लक्ख चुरासी रिहा कुठ है, आपे आप पुरख अबिनाश। आपे आप रिहा तुठ है, आपे करनहारा नास। आपे बन्न्हणहारा एका मुट्ठ है, आपे खेल पृथ्वी आकाश। आपे बैठा रुट्ठ है, आपे हरिजन हिरदे अन्दर रक्खे वास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजन साचा मेहरवान, आदि अन्त ना होए विनास। साजन साचा मेहरवान। सखी सरोवर सुल्तान। जन भगतां देवे जिया दान। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान। चरन धूढ़ सच्चा इशनान। वरन गोती भेव मिटान। मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह कराए चतुर सुजान। दीपक जोत जगाए इक्क महान। धुर शब्द रखाए इक्क निशान। लोआं पुरीआं आप झुलान। हरिजन मेला हरि भगवान। आवण जावण चुक्के कान। जुग जुग खोल्हे मात दुकान। नाम भण्डारा हरि वरतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण सतिवाद एका एक वखान। हरि साजण सतिवाद है, सति सति समाए। खेले खेल विच ब्रह्माद है, बुधमत भेव ना पाए। एकँकारा आदि जुगादि है, जुग जुग आपणी बणत बणाए। आप उपाए जीव जन्त सन्त साध है, बेअन्त बेअन्त आपे आप हो आए। कथा कहाणी बोध अगाध है, लक्ख ना सके कोई राए। जिस जन देवे साची दाद है, सो जन रसना शब्द अल्हाए। गुर नानक मेला माधव माध है, हरि चरन द्वार गया सीस झुकाए। प्रभ एका दित्ती साची दाद है, वेले अन्तिम भिच्छया पाए। सतिनाम वजाया साचा नाद है, लोकमाती आप सुणाए। आपे गाया सोहँ शब्द इक्क नाद है, दूसर भेव ना राए। पारब्रह्म एका रस एका स्वाद है, हथ्थ

किसे ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजण मेला सच घर, साचा मेल मिलाए। हरि साजन मेला सच घर, गुर पीर अवतारा। खुल्ल्हा रक्खे सदा दर, आदि अन्त एका एकँकारा। गुर पीरां देवे इक्क वर, आपे भरे शब्द भण्डारा। आपणी किरपा हरि हरि कर, लोकमात लए अवतारा। आप आपणा सिर हथ्थ धर, बख्शे चरन कँवल अधारा। जोती शब्दी एका कर, देवे सच हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजन साचा सर्ब गुण गुणवन्ता हरि भण्डारा। हरि साजण हरि सर्ब गुण, आपे आप भरपूरया। लक्ख चुरासी पुकार रिहा सुण, आपे वसे नेरन दूरया। सन्त सुहेले मात चुण, दरस दिखाए हाज़र हज़ूरया। आपे जाणे गुण अवगुण, जन भगतां आसा मनसा पूरया। लक्ख चुरासी छाण पुण, कलिजुग जूठा झूठा हूंजे कूड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण बलवान एका बख्शे चरन धूड़या। हरि साजण बलवान, दो जहानया। जुग जुग खेले खेल महान, आप आपणे रूप समानया। सतिजुग त्रेता द्वापर मिटे निशान, कलिजुग होया मात निधानया। प्रगट होए हरि मेहरवान, जोती जामा हरि गुण निधानया। ना कोई खण्डा तीर कमान, रसना चिल्ला इक्क चढ़ानया। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं मेट मिटानया। ब्रह्मा शिव होए हैरान, भेव अभेदा अछल अछेदा दिस ना आए वेद कतेबा, ना कोई जाणे खाणी बाणीआ। देवत सुर तुट्टे माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण सुखवन्त सुख सहिजे सहिज समाणया। हरि साजण सुखवन्त है, दु:ख रोग ना कोए। जोती नूर पूरन भगवन्त है, चिन्ता सोग ना कोए। आपे दाता साध सन्त है, आपे घट घट जोत बलोए। आपे रसना जिह्वा मणीआ मंत है, आपे सभ घट वेखे सोए। आपे नारी आपे कन्त है, पूत सपूता आपे होए। लक्ख चुरासी साची बणत है, ब्रह्मा विष्न शिव देवे साचे ढोए। हरि गणत अगणत है, गिण ना सके कोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन साचा सच्च, सच घर मिलावा होए। हरि साजन साचा सच है, सच समग्री रास। मेट मिटाए पंच विकारा कच्च है, जो जन होए दासन दास। जन भगतां हिरदे अन्दर रिहा रच है, दिवस रैण वसे पास। माया ममता कलिजुग जीवां रही मच्च है, रसन हलकाई मदिरा मास। नाम रस गुरमुख विरले गया पच है, हरि शब्द बुझाए प्यास। लाड़ी मौत रही नच्च है, वेखे खेल पृथ्वी आकाश। गुरमुख विरला जाए बच है, जिस मिल्या हरि गुणतास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजण साचा सच घर, हरि नर पुरख अबिनाश।

गोबिन्द साचा मीतड़ा, मीत मुरारा आप। कलिजुग काया चोली रंगे चीथड़ा, रंग ललारा आप। मीठा करे कौड़ा रीठड़ा, शब्द सरूपी देवे भाप। फल खवाए इक्क अनडीठड़ा, मेट मिटाए तीनो ताप। प्रभ आपे आप वसीठड़ा, हरिजन माई बाप। नाम निधाना जिस जन हरि दर साचे पीतड़ा, मेट मिटाए कोटन पाप। लेखा जाणे अगला पिछला बीतड़ा, जुग जुग सहाई आप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन आपे जाणे आपणा वड प्रताप। हरि साजन वड सागरा, हरि हरि गहर गम्भीर। अमृत देवे काया गागरा, निर्मल एका नीर। वणज कराए नाम सौदागरा, तन बस्त्र साचे चीर। निर्मल कर्म करे उजागरा, हउमे कढ्ढे पीड़। रती रंग रत्ते रत्नागरा, काया सांत सरीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन जगमीत वेला अन्त अख़ीर। हरि साजण सच रास है, शब्द रूप अपार। लेखे लाए हड्ड नाड़ी मास है, देवे दरस अपार। अवण गवण पवण स्वास है, सुरत शब्द आस पास। धरती धवल पृथ्वी आकाश है, पुरीआं लोआं साची रास। लहिणा देणा दस दस मास है, मात गर्भवास निवास। देवणहार सास ग्रास है, पूरन पूर कराए आस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, होए दासी दास। हरि साजन साचा नाम गढ़्ह, चारों कुन्ट दिवारया। सच महल्ले बैठा चढ़, दिस किसे ना आ रिहा। आप आपणा घाड़न घड़, आपणा हिस्सा आप वंडा रिहा। कोई ना सके मात फड़, कोटी कोट जीव फिरा रिहा। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, एका खण्डा शब्द चला रिहा। आपे लावणहारा जड़्ह, जुग जुग आपे आप उखड़ा रिहा। आपणा अक्खर आपे गया पढ़, लक्ख चुरासी आप सुणा रिहा। दर द्वारे अग्गे खड़्ह, जन भगतां दरस दिखा रिहा। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोत सरूपी डगमगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजण साचा आपे आप अख्वा रिहा।

हरि साजण साची ओट, एका एक रखाईआ। दर दर घर घर भौंदे कोटी कोट, हरि साचा दिस ना आईआ। माया ममता तृष्ना ना भरी काया पोट, दिवस रैण रही हलकाईआ। गुरसिख प्रेम नगारे वज्जे चोट, तन काया आप वजाईआ। आपे कढ्ढणहारा खोट, निर्मल धार वहाईआ। साचा मेला शब्दी जोत, जोत शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सेव कमाईआ। हरिजन साचा सच द्वार, खेले खेल अपारा। मिले मेल प्रभ मीत मुरार, गुर चेले इक्क दुआरा। देवे नाम वड भण्डार, वरते वरतावे विच संसारा। आप आपणी किरपा धार, नाम बन्न्हे सीस दस्तारा। जुग जुग विछड़े संगी यार, डोरी बन्न्हे नाम धारा। साचा मेला इक्क द्वार, दर घर सच्चा दरबारा। कोटन

कोट रहे पुकार, मंगण मंग भिखारा। गुरमुख विरला उतरे पार, हरि पाया अगम्म अपारा। आपे बख्शे बख्शणहार, इक्क वखाया पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम अधारा। नाम अधार सच धरवास, धुर मस्तक लेख लिखाया। सच वस्त गुर साचे पास, गुरमुखां झोली पाया। आपे दासी आपे दास, सेवक सेवा रिहा कराया। करे कराए पूरी आस, देवी देवा रूप समाया। हरिजन मेला शाहो शाबाश, अमृत आत्म मेवा फल खवाया। लेखा चुक्के हड्ड नाड़ी मास, लक्ख चुरासी फंद कटाया। निर्मल दीपक जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाया। गुरमुख साचे बलि बलि जास, सञ्झ सवेरा इक्क कराया। मिल्या मेल हरि सर्ब गुणतास, आलस निन्दरा दए गंवाया। करे कराए पूरी आस, इच्छया भिच्छया नाम पाया। आदि अन्त ना जाए विनास, साची सिख्या इक्क सिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, एका देवे नाम धना, रंगण चोली रंग रंगाया। हरिजन साचे सद बलिहारी, धन्न तेरी वड्याईआ। मिल्या मेल हरि निरँकारी, आत्म चिन्त मिटाईआ। जुग जुग पैज रिहा संवारी, भगत भगवन्ती खेल न्यारीआ। आपे होए पहरेदारी, आपे करे ख़बरदारी, आपे होए राम मुरारी, आपे तोड़े गढ़्ह हँकारीआ। आपे होए कृष्न मुरारी, दर्योध्न ढाहे अटल मुनारीआ। आपे होए वड संसारी, बिदर सुदामा पार उतारीआ। आपे होए जगत उधारी, जुग जुग भेख वटाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरि जोती नूर सवाईआ। चारों कुन्ट हाहाकारी, जन भगतां जै जै कार कराईआ। कलिजुग रैण अन्ध अंध्यारी, साचा चन्न ना कोई चढ़ाईआ। जूठे झूठे मीत मुरारी, अन्तिम बैठे मुख छुपाईआ। माया ममता मोह सिक्दारी, सगला साथ ना कोई निभाईआ। वेले अन्तिम होए ख्वारी, राए धर्म दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत दए बहारी, हथ्थ आपणे रही उठाईआ। गुरमुख साचे लए उभारी, धरतमात रही कुरलाईआ। धर्म राए वेखे अक्ख उग्घाड़ी, पुरख अबिनाशी जोत जगाईआ। मंगे भिख सतारां हाढ़ी, हरि देवे दया कमाईआ। गुरमुखां सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, समरथ पुरख वड्याईआ। आत्म घर वज्जी वधाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वड्याईआ। आत्म घर वज्जी वधाई, दिवस रैण मंगलाचारा। सुरत सवाणी करे कुड़माई, हरि पाया कन्त भतारा। आपे मेले फड़ फड़ बांही, ऊँचो ऊँच अगम्म अपारा। दूसर कोई जाणे नाही, अगम्म अगम्मड़ी कारा। देवणहारा ठण्ढीआं छाँईं, सति पुरख रूप अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहाए चरन दुआरा। चरन दुआरा सच टिकाणा, एका एक रघुबंस्सया। आगे देवे नाम बिबाणा, हरिजन बणाए साची अंस्सया। शब्द

सरूपी पीणा खाणा, पंच दुष्ट सँघारे काहना कंस्सयाा। नाद अनादी एका गाणा, नाम वजाए बंसरी बंस्सया। सोहँ नाम सच तराना, जन्म लगाए लेखे हरि सहंस्सया। आपे वरते आपणा भाणा, हरि हरि विष्नूं रूप सच अंस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूर कराए आसा मनस्सया। मनसा पूर सर्बकल दाता, कुलवन्त कल धारी। आत्म बोधी शब्द ज्ञाना, अकल कला निरँकारी। जन भगतां हिरदा आपे सोधा, बख्शे चरन प्यारी। हरिजन बणाए जोधन जोद्धा, हरि हथ्थ खण्डा शब्द दो धारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम ख़ुमारी। नाम ख़ुमारी साची वस्त, गुर पूरे हथ्थ रखाईआ। देवणहारा दस्त बदस्त, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। अट्ठे पहर रक्खे मस्त, लोचन नैणां दरस दिखाईआ। ना कोई जाणे कीट हस्त, हस्त कीट आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वसया साचे घर, घर साचा आप सुहाईआ।