पुस्तकालयभाग ६

पहली पोह २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि खण्डा नाम अपार, प्रभ साचे हथ्थ उठाया। ब्रह्मण्डां पावे सार, दिस किसे ना आया। जेरज अंडां रिहा विचार, उत्भज सेत्ज वेख वखाया। लक्ख चुरासी मारे मार, मारनहारा आप अख्वाया। पारब्रह्म ब्रह्म खेल अपार, जुग जुग आपणा करदा आया। सतिजुग त्रेता उतरे पार, द्वापर लहिणा देण चुकाया। कलिजुग अन्तिम काली धार, काला सूसा तन पहनाया। खेले खेल खेलणहार, नर निरँकारा खेल रचाया। प्रगट होए विच संसार, लोकमाती फेरा पाईआ। जीआं जन्तां पावे सार, साधां सन्तां रिहा हिलाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा उठाया। नौ खण्ड पृथ्वी वहे एका धार, सत्तां दीपां वंड वंडाया। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा शिव रिहा हिलाया। करोड़ तेतीसा हाहाकार, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका खण्डा नाउँ उठाया। नाम खण्डा हरि निरँकार, एका एक उठांयदा। आपे रक्खे तिक्खी धार, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। पुरख अगम्मा अगम्मड़ी कार, आदि अन्त ना कोई पांयदा। कलिजुग काला कर्म विचार, जूठ झूठ तन वसांयदा। माया ममता लोभ हँकार, काया भुक्ख इक्क अपार, मनमती जीव फिरांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, जोत सरूपी कर आकार, अन्दर मन्दिर खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वरन गोती भेव मिटांयदा। शब्द खण्डा हरि बलवाना, एका एक रखाया ए। आप उठाए गुण निधाना, गुणवन्ता कर्म कमाया ए। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, वरभण्डी बणत बणाया ए। धर्म झुलाए इक्क

निशाना, भेख पखण्डा दए मिटाया ए। आपे बन्न्हे हथ्थीं गाना, आत्म रंडी जीव मुकाया ए। आत्मक धुन सुणाए इक्क तराना, अनहद नाम रखाया ए। पंचम मेल श्री भगवाना, घर साचा इक्क सुहाया ए। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार सर्ब घट राया ए। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क अस्थाना, उच्च महल्ल अटल रखाया ए। जगे जोत नूर नुराना, दीवा बत्ती ना कोई रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा हरि बलकारी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, आपणे हथ्थ रखाया ए। नाम खण्डा हरि करतार, एका एक रखांयदा। जुग जुग पाउँदा आया वंडां, कलिजुग आपणी वंड वंडांयदा। चारों कुन्ट भेख पखण्डा, लक्ख चुरासी आत्म रंडा, साध सन्त सुत्ते दे कर कंडा, हरि साचा नाउँ ना कोई जणांयदा। वक्त अख़ीरी अन्तिम कन्ढ्ढा, हरिजन वखाए एका डण्डा, साचे पौड़े नाम चढ़ांयदा। पंच विकारा खण्ड खण्डा, प्रभ अबिनाशी देवे दंडा, वंडणहारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम फड़ हथ्थ चण्ड प्रचण्डा, चारों कुन्ट आप वखांयदा। चारों कुन्ट हरि निरँकारा, एका धार वहाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, सृष्ट सबाई होई हलकाईआ। खेले खेल अपर अपारा, माया रैण अन्धेरी छाईआ। ना कोई दीसे धुँदूकारा, गुर पीर साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। प्रगट होए हरि निरँकारा, जोती नूर सवाईआ। एका शब्द जै जै कारा, चारों कुन्ट रिहा सुणाईआ। शब्द सरूपी कर पसारा, हरि शब्दी मेल मिलाईआ। इक्क वसाया सच्चा घर बाहरा, घर बाहरा आप वसाईआ। खेले खेल एकँकारा, ओंकारा रूप सहाईआ। सति नाम तेरी साची धारा, सति पुरख निरँजण विच समाईआ। आपे जाणे जानणहारा, जीव जन्त सार ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम खण्डा वेख वखाईआ। नाम खण्डा हरि बलवाना, एका एक रखंनया। मेट मिटाए पंज शैताना, भाण्डा भरम गढ़्ह हँकारी देवे भन्नया। लक्ख चुरासी तुटे माणा, अन्त वसेरा ना कोई दीसे छप्पर छन्नया। पुरख अबिनाशी वरते भाणा, जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्हया। राग अनादी इक्क सुणाए सच तराना, पूत सपूता साचा मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम खण्डा देवे वर, लक्ख चुरासी देवे डन्नया। नाम खण्डा तन गात्रा, हरि साचा आप रखांयदा। भेव ना पायण वेद शास्त्रा, खाणी बाणी ना लेख लिखांयदा। ना कोई लग कन्ना ना दीसे मात्रा, अक्खर वक्खर ना कोई बणांयदा। आपे जाणे हरि हरि कमलापात्रा, गुरमुख साचे तन सजांयदा। होए सहाए दिवस रातरा, अट्ठे पहर सेव कमांयदा। ना कोई पुच्छे ज़ात पात्रा, ऊँच नीच आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नाम खण्डा इक्क रखांयदा। हरि खण्डा नाम निरंकारया, निरगुण रूप समाए। गुरमुख साचे तन शृंगारया, सरगुण साची बणत बणाए। आपे वसे सभ तों

बाहरया, सभ घट में रिहा जोत जगाए। जुग जुग खेले खेल अपारया, लोकमाती आवे जाए। गुर पीर साध सन्त आप अख्वा रिहा, खाणी बाणी पावे सारया, वेद पुराणी लेख लिखाए। सेवक सेवा साची ला रिहा, अञ्जील कुरानी आप हिलाए। मेटणहारा आप अख्वा रिहा, लक्ख चुरासी बणत बणाए। ब्रह्मा विष्न शिव साचा संग रखा ल्या, महिंमा अगणत गणी ना जाए। दर दरवेश आप बहा रिहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे धारी केसा आपे मूंड मुंडा रिहा। हरि रंग ना धारी केस है, ना कोई मूंड मुंडाए। हरि जोती दस दस्मेस है, पुरख नारी ना कोई अख्वाए। जुग जुग धारे आपणा भेस है, वेस अवेसा आप अख्वाए। आपे दाता नर नरेश है, निरगुण · समाए। सेवक सेवा ब्रह्मा ब्रह्म

विष्न महेष गणेश है, दर बैठे सीस झुकाए। करोड़ तेतीसा रिहा वेख है, दर द्वार रिहा बिल्लाए। राए धर्म करे आदेस है, दूर दुराडा पन्ध मुकाए। चित्रगुप्त अलड़्ह वरेस है, आपणी भुल्ल रिहा बख्शाए। लाड़ी मौत खुल्हड़े केस है, नेत्र नीर वहाए। प्रगट होए गुर दस्मेस है, नाम खण्डा इक्क उठाए। अष्टभुज ना चले पेश है, सुंभ नसुंभ सृष्ट सबाए। आदि शक्त एका वेस है, जुग जुग आपे करदी आए। गुरमुख साचे विच प्रवेश है, कलिजुग तेरी धार रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खण्डा निरवैर, कलिजुग अन्तिम मेटे कहर, आप आपणा रिहा चमकाए। निरगुण खण्डा निराहार, आपणा आप रखांयदा। करे कराए आपणा वार, लक्ख चुरासी दिस ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम मारे मार, सतिजुग साची बणत बणांयदा। साध सन्त गुरमुख साचे लए उभार, जिस जन आपणी दया कमांयदा। ना कोई पुरख ना कोई नार, बिरध बाल जवान हरि एका रंग समांयदा। आपे गोपी आपे काहन, आपे होए जाणी जाण, मण्डल रासी आप पवांयदा। आपे मारे शब्द तीर निराला बाण, जम की फाँसी आप मिटांयदा। गुरमुख साचे करे पछाण, दासन दासी आप अख्वांयदा। दर द्वारे देवे माण, पंडत कांशी मुख भवांयदा। अछल अछेदा हरि भगवान, चार वेदा भेव ना आंयदा। जगत कतेबा होए हैरान, पुराण अठारां हिसाब मुकांयदा। खाणी बाणी सारे गाण, गावत गा ना कोए सुणांयदा। अंज़ील कुरानां आई हान, ईसा मूसा मुख छुपांयदा। प्रगट होए हरि बलवान, सत्त रंग उठाए इक्क निशान, नौ खण्डां आप वखांयदा। शाह सुल्तान बली बलवान, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। रवि ससि मंगे चरन ध्यान, प्रकाश प्रकाश प्रकाश ना कोई रखांयदा। धरत धवल वेख ज़िमीं अस्मान, मण्डल मण्डप आप हिलांयदा। ब्रह्मा तोड़े आत्म माण, ब्रह्म विद्या खोज खुजांयदा। शिव शंकर होए जाणी जाण, बाशक तशका गल सुहांयदा। करोड़ तेतीसा चुक्के कान, हरि एका बाण लगांयदा। लक्ख चुरासी कर पछान, जोती जामा भेख वटांयदा। कलिजुग तेरी कर कल्याण, संग मुहम्मद चार यारां आप निभांयदा। प्रगट होए

शब्द गुर हरि बलवान, रसना चिल्ला नाम चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम खण्डा इक्क इकल्ला, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। नाम खण्डा इक्क इकल्ला, गुर गोबिन्दे हथ्थ उठाया ए। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे इक्क महल्ला, सत्तां दीपां खोज खुजाया ए। मिले मेल गोबिन्द डल्ला, सम्मत चौदां इक्की जेठ लेख लिखाया ए। नाल रलाया घोड़ा नीला, नीले वाला आप हो आया ए। बस्त्र पाए तन साचा पीला, पीली धार कराया ए। पार ब्यासों कर कर हीला, आपणा चरन टिकाया ए। भाग लगाए उच्चा टिल्ला, आपणा बचन निभाया ए। गोबिन्द धारा हरि शब्द सरूपी छैल छबीला, बस्त्र शस्त्र इक्क रखाया ए। लक्ख चुरासी आत्म अन्तर लाए तीला, अग्नी जोती इक्क लगाया ए। गुरमुख साचे नाम निधान प्रभ दर पी ला, हरि अमृत आत्म रिहा प्याया ए। प्रभ मिलण दा साचा हीला, हरि गोबिन्द रूप समाया ए। हरि खण्डा ब्रह्मण्डां ब्रह्म रूप समांयदा। खाणी चारे पाए वंड, आपणी वंड वंडांयदा। माया नार दुहागण रंड, अन्तिम कंड वंढांयदा। लक्ख चुरासी देवे दंड, भेख पखण्ड मिटांयदा। सम्मत सम्मती करे वंड, कलिजुग लहिणा देणा मूल चुकांयदा। सतिजुग साचे पाए ठंड, लोकमाती जन्म दवांयदा। सम्मत चौदां देवे गंढ्ढ, गुरमुखां साचा हिस्सा मात वंडांयदा। पंच विकारा खण्ड खण्ड, नाम खण्डा एका वांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया सच घर, साचा खण्डा तन सजांयदा। गोबिन्द काया सच तख्त, हरि साचा आप बिराज्जया। हरि साचा आपे लिखणहारा लिख्त, आप संवारे आपणा काज्जया। आपे जाणे वाक भविख्त, प्रगट होए देस माज्झया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका खण्डा आपणा साज्जया। हरि खण्डा शब्द कटार, भेव भेद ना राया। दो जहानी पावे सार, वेद कतेब ना लेख लिखाया। गुरमुखां देवे कर प्यार, देवी देव हथ्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया।

तुरीआ महल्ल हरि अपार, कवण धाम सुहांयदा। कवण सरूप रक्ख चार दिवार, छप्पर छन्न कवण रखांयदा। कवण तख्त ताज सच्ची सरकार, कवण राज कमांयदा। कवण मारे शब्द आवाज़, कवण दर दरबान सुहांयदा। कवण रच्चया हरि हरि काज, कवण खेल खिलांयदा। कवण घोड़ा दिसे ताज, कवण चरन उठांयदा। कवण साजण रिहा साज, कवण मीत मुरार अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वखाए सच घर, तुरीआ तेरा रूप समांयदा। तुरीआ रंग शब्द अटारी, नाम सच मुनारा। आपे जाणे किरपा धारी, गुरमुख विरले देवे चरन प्यारा। जिस जन वेख्या नैण मुँधारी, दिसे एकँकारा।

कथना कथी ना रसन उचारी, ना लिखे लेख लिखारा। जोती शब्दी एका धारी, तत्त मति ना पावे सारा। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला इक्क घर, तुरीआ गावण हरि हरि पावण ना फिर छुपावण, गुर संगत बैठ अद्ध विचकारा। उठ सन्त आ द्वार। खोल्ह भेव दस्म द्वार। तुरीआ पाउँणी फेर सार। सुरत सवाणी गई हार। गुर शब्द ना मिल्या साचा यार। गुर गोबिन्द दिवस रैण ना लाहे माया ममता तन बुखार। साध सन्त गुरसिख ना करे निन्दा, पारब्रह्म रूप अगम्म अपार। गुर गोबिन्दा उतारे मन तन चिन्दा, जिस जन देवे दरस अपार। आप बणाए आपणी बिन्दा, अमृत आत्म धार पावे सागर सिन्धा, काया सीतल करे ठंडी ठार। बजर कपाटी तोड़े जिंदा, भगत जनां हरि सद बख्शिंदा, आदि अन्त तारनहार। दाता जोद्धा सूर शब्द मृगिन्दा, पंचम वखाए एका कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे इक्क घर, तुरीआ तूरत नाद कवण अपार।

जोत निरँजण कवण घाट, दीपक रही जगाईआ। माया बस्त्र जाए पाट, गुर शब्द तन पहनाईआ। सच वस्त है साचे हाट, हट हटवाणा आप अख्वाईआ। दुरमति मैल देवे काट, आपणी दया कमाईआ। लेखा चुक्के पाठ, गुर शब्दी होए जणाईआ। नहावण जाए ना अट्ठ साठ, तीर्थ ताट ना कोई वखाईआ। दूजा घर दिसे कवण घाट, गुर पूरा दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन पुच्छे इक्क घर, दूजा भेव खुल्हाईआ।

सावण साँवल शाह, हरि रंग समाया। आपे जाणे बेपरवाह, जीव जन्त भेव ना पाया। आप ना मिल्या साचे थाँ, गुर पूरा दे मति रिहा समझाया। नौ द्वारे उडदे काँ, दसवां राह ना किसे वखाया। गुर शब्द ना मिल्या पिता माँ, गोदी गोद ना किसे उठाया। हरि रंग ना माणी ठण्ढी छाँ, अग्नी अग्ग जलाया। वेले अन्त ना पकड़े कोई बांह, राए धर्म दए सज़ाया। गुर पूरा गुरमुखां वेखे थाँ थाँ, लड़ आपणा आप फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समाया। आदि अन्त एकँकारा, अकल कला भरपूरया। जुग जुग मातलोक लए अवतारा, गुरमुखां हाज़र हज़ूरया। लोकमात बन्न्हे साची धारा, मेट मिटाए कूड़ा कूड़या। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, हरिजन साची देवे चरन धूड़या। विष्नूं भगवान हरि भगवन्ता, नानक रसना गाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त बेअन्ता, बेअन्त आप अख्वाईआ। सार धार जुग साधन सन्ता, आपणी आप बंधाईआ। देवे शब्द सच सुगंधता, गुर पूरा रसना गाईआ। जन भगत बणाए

साची बणता, जो जन आए सरनाईआ। मनमुखां पाए माया बेअन्ता, दर दर फिरे हलकाईआ। हरिजन मेला साचे कन्ता, साची सेजा इक्क हंढाईआ। नाम ख़ुमारी रंग बसन्ता, दिवस रैण चढ़ाईआ। आपे होए पति पतिवन्ता, पतिपरमेश्वर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटाईआ। अन्तिम भेखा भेखा धार, नर नरायण अवतारा। लेखा लिखे हरि संसार, खेले खेल अपारा। जोती जामा भेख अपार, रूप अनूप पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, · एकँकारा। ओंकार जोती जाति, जगत जुगत बणाईआ। जन भगतां मेला कमलापाती,

मनमुखां मुख भवाईआ। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांती, सीतल धारा आप वहाईआ। अन्दर मन्दिर खोल्हे ताकी, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। जुग जुग देवणहारा बाकी, ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। आपे होए पाकन पाकी, पारब्रह्म ब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, एका देवे शब्द हुलार, नौ द्वारे पार कराईआ। नौ द्वारे पार किनारा, हरि आपणा आप वखांयदा। साचा मेला कन्त भतारा, सुरत सुहागण आप बणांयदा। महल्ल अटल उच्च मुनारा, आपणा आप वसांयदा। आत्म सेजा हरि गिरधारा, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। शब्द सरूपी कर आकारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। पंचम धुन अपर अपारा, अनहद रागी गीत सुणांयदा। आपे बोले बोलणहारा, बोल बोला इक्क वखांयदा। वरन अवरनी हरि वरतारा, वरन गोत ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, साचा धाम सुहांयदा। गोबिन्द काया धाम अवल्ला, प्रभ आपणा आप उपाया। आपे वसया इक्क इकल्ला, दूसर ना कोई संग रलाया। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थला, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाया। गुरसिख शब्द स्वासी पवण पवणी रला, आकाश प्रकाश हरि हरि सेवा लाया। दीपक जोती जिस जन बला, रवि ससि रहे शरमाया। गोबिन्द काया हरि हरि रला, हरि आपणा रूप समाया। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पला, नेत्र लोचन नैण वेख वखाया। सृष्ट सबाई आप भुलाए कर कर वल छला, अछल अछला हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, दर दरवेशा फेरा पाया। दर दरवेशा नर निरँकारा, घर घर आत्म वज्जी वधाईआ। हरि शब्द कराए जै जैकारा, चारों कुन्टां रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा उठ उठ करे विचारा, चारे वेदां वेख वखाईआ। लोकमात कलि अन्तिम वारा, शिव शंकर दए दुहाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द कोई ना दए सहारा, प्रभ साचा रिहा हिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां धुँदूकारा, दीपक जोत ना कोए जगाईआ। खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी करन विचारा, सावण सार कोए ना पाईआ। मस्जिद मन्दिर गुरुदुआरा रोवण धाहां मारा, गुर गोबिन्दा दिस

ना आईआ। अल्ला हू एका नाअरा, अल्ला राणी संग मुहम्मद चार यारां रही कुरलाईआ। अहिनल हक्क इक्क द्वारे साचा मेला कन्त भतारा, साचा मंगल सुत्तया गाईआ। वेद व्यासा जगत लिखारा, कुतब कतेबां रिहा फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, आसण बैठा लाईआ। गोबिन्द काया सच टिकाणा, हरि आपणा आप सुहांयदा। शब्द सरूपी इक्क बिबाणा, सुंन अगम्मो पार करांयदा। आपे होए जाणी जाणा, दस्म द्वारी दर सुहांयदा। रागी नादी इक्क तराना, तार सितारा आप वजांयदा। आपे जाणे आपणा भाणा, ना कोई मोड़े मोड़ मुड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम आई हाणा, लोकमाती जुड़या जोड़ अन्तिम तोड़ वखांयदा। भरमे भुल्ले राजा राणा, साध सन्त ना हरि वखाणा, दर दर घर घर फेरी पांयदा। माया ममता जूठा झूठा तणया ताणा, भेखाधारी भेख भखण्डा पहरे बाणा, साचे हाणी हाण ना कोई मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, आप आपणा रूप समांयदा। गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, हरि आपणा आप सुहांयदा। शब्द सरूपी अन्दर वड़, दीपक जोती इक्क जगांयदा। अक्खर अक्खर आपे पढ़, खाणी बाणी रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, आप आपणा हथ्थ उठांयदा। लोकमात ना कोई सके फड़, भेखाधारी भेख वटांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, आप उखेड़े सभ दी जड़्ह, कलिजुग वहिण वहाए ना कोई पार करांयदा। आदि अन्त ना जाए सड़, ना कोई नाता बहत्तर नड़, हड्ड मास नाड़ी दिस कोई ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वेख काया घर, घर बाहरा आप सुहांयदा। गोबिन्द काया सच घर, पारब्रह्म आपणा आप बणाया। ना कोई जाणे नौ द्वार, जीव जन्त फिरे हलकाया। आप आपणा महल्ल उसार, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। जोत सरूपी पहरेदार, कंचन गढ़्ह सुहाया। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, दर दुआरा बंक सुहाया। दर दुआरा बंक है, बंक द्वारी आप। आपे राउ रंक है, सृष्ट सबाई माई बाप। दर आया मेटे शंक है, जगत मिटाए तीनो ताप। जिस जन हरि जोती मेल एका कनक है, सो जन जाणे आपणा आप। पुरख अबिनाशी जुग जुग खेल बार अनक है, आपे जाणे आपणा वड प्रताप। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए वासी पुरी घनक है, गुर गोबिन्दा माई बाप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, त्रैगुण माया मेटे ताप। त्रैगुण माया जगत खेल है, हरि साचे रचन रचाई। ब्रह्मा विष्न शिव गणेश सज्जण सुहेल है, हरि शब्द करी कुड़माई। आपे गुरू आपे चेल है, आप आपणी वेल वधाई। आपे खेलणहारा खेल है, आपे धी आप जवाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, हरि शब्द करी कुड़माई।

हरि शब्द नाउँ निरंकारया, हरिजन होए कुड़माई। साचा मेला मीत मुरारया, आदि अन्त ना होए जुदाई। आपे होए शाह अस्वारया, शाह सुल्तानां आप अख्वाई। दर दुआरा इक्क सुहा रिहा, निरँकारा नाउँ रखाई। कोटन कोट जीव उपा रिहा, कोटन कोटां विच समाई। गुरमुख साचे शब्द चोट तन लगा रिहा, पंचम बैठे मुख शरमाई। हउमे काया खोट गंवा रिहा, जो आए चल सरनाई। शब्द भण्डारा अतुट इक्क रखा ल्या, दो जहानां रिहा वरताई। बेमुख जड़्ह पुट्ट आपणी हथ्थीं बाहर सुटा रिहा, कलिजुग वहिंदी धार वहाई। गुरमुख घुट्ट घुट्ट आपणे गले लगा रिहा, हरि आप उठाए फड़ फड़ बांही। सतिजुग सारा वक्त सुहा रिहा, जन भगतां देवे सच सलाही। मनमति जगत गंवा रिहा, हो दाता बेपरवाही। सतो गुण सति सति समा रिहा, राजस तामस वेख वखाई। गोबिन्द साचा मेल मिला रिहा, सच सवाणी लए प्रनाई। पलँघ रंगीला इक्क वखा रिहा, शब्द सिँघासण सेज विछाई। बस्त्र पीला तन पहना रिहा, आप आपणा रंग चढ़ाई। सोहँ नीला नाल रखा ल्या, डोरी आपणे हथ्थ रखाई। लोकमात किला लाल आ, नौ द्वार दरबार वखाई। सम्मत चौदां भेव खुल्ल्हा रिहा, गुरमुखां दे मति रिहा समझाई। सम्मत पन्दरां रंग चढ़ा ल्या, देस प्रदेसा जाए कर कर धाई। सम्मत सोलां सगन मना ल्या, पहली चेत्र शहर लाहौर किला शाही। पुरख अबिनाशी मोड़ा पा ल्या, पंचम जेठ पए दुहाई। गुर संगत संग रला ल्या, हाढ़ सतारां वाहो दाही। सर अमृत थेह करा ल्या, पार ब्यासों दिसण राही। साचा धाम सुहा ल्या, थल कपूर बेपरवाही। आप आपणा कदम उठा ल्या, मस्तूआणे जोत जगाई। शाह संगरूर शब्द मिला ल्या, भज्जा आवे वाहो दाही। शाह पटियाला आप उठा ल्या, मुख विच घास उठाई। वाली हिन्द समझा ल्या, जमन किनारा दए सुहाई। साधां सन्तां नाल रला ल्या, आपणा बेड़ा रिहा बंन्हाई। पार किनारा इक्क वखा ल्या, गुर तेग बहादर पकड़े तेरीआं बांही। सीस गंज चरन छुहा ल्या, प्रगट होए जगत मलाही। नाम वंञ इक्क लगा ल्या, गुर संगत नाल तराई। सवेर सञ्झ इक्क करा ल्या, जन भगतां आत्म जोत करे रुशनाई। पारब्रह्म ब्रह्म रूप समा ल्या, निज घर बैठा आसण लाई। · दर्शन देवे चाँईं चाँईं।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द निशाना हथ्थ फड़, मनमुखां दए सज़ाई। अज्ञान अन्धेर अन्ध है, मनमुख ना कोए मुकाए। दूर दुराडा पन्ध है, लेखा लिख ना सके राए। दूई द्वैती अन्दर कंध है, बिन गुर पूरे कोई ना ढाहे। मनमती जीव भागां मन्द है, काम क्रोध लोभ मोह हलकाए। गुर शब्द ना चढ़या साचा चन्द है, दीपक जोत ना कोए जगाए। मदिरा मास रखाया बत्ती दन्द है, रसना गुण ना हरि हरि गाए। आप गंवाया परमानंद है, माया ममता तृष्न हलकाए। गुर पूरा सद बख्शंद है, दर आए लए तराए। दर द्वारे जो जन करन निन्द है, निन्दक निन्दया मुख

रखाए। गुरमुख बणाए साची बिन्द है, पिता पूत आप हो जाए। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध है, गंगा गोदावरी बैठी मुख शरमाए। आपे मेटणहारा सगली चिन्द है, आप आपणा दरस दिखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क द्वार, दुआरा बंक सुहाए। तुरीआ नाद हरि वज्जणा, नाद अनादा एक। दर द्वारे आपे बहि बहि सजणा, सद आपे होया बिबेक। आप आपणी रक्खे लजना, आपे जाणे आपणी टेक। ना घड़या ना भज्जणा, ना ठण्ढा ना लग्गे सेक। ताल नगारा ना कोई वज्जणा, ना कोई नेत्र रिहा देख। पड़दा पा किसे ना कज्जणा, ना कोई दिसे रेख मेख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच द्वारे आपे सजणा। तुरीआ तख्त सुल्तान है, हरि जोती नूर नुरानी। एका बैठा मेहरवान है, आपे जाणे नाम निशानी। जिस जन देवे जिया दान है, गुर चरन सच्ची कुरबानी। आवण जावण इक्क ध्यान है, हरि जोती खेल महानी। हरि जोती खेल महान है, आप आपणे विच समानी। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेख सच घर, तुरीआ तेरी इक्क निशानी। तुरीआ तूर तुरंग, हरि रंग अनरंग हरि हरि रंगया। खेले खेल सूरा सरबन्ग, आपे होए अंग संग, आप वजाए इक्क मृदंगया। आदि अन्त ना होए भंग, ना कोई चले चाल बेहन्गया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा घर, गुरमुख गुरमुख मनमुख तेरी काया चोली रंगया। चौथा घर कवण रास, हरि साचे आप रखाईआ। कवण वस्त होवे सति पास, घर चौथे जा समाईआ। चौथे घर फिरदे दासी दास, सन्तन राह वखाईआ। सन्तन मेला हरि गुणतास, विछड़ कदे ना जाईआ। कवण रंग पृथ्वी आकाश, वेखे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन पुच्छे इक्क घर, चौथा पद कवण ताल वज्जे ना कोई आवाज़ सुणाईआ।

जगत हउमे रोग है, रही जगत जलाए। रस रसना जीव जन्त रहे भोग है, आत्म रस सार ना राए। गुर पूरा जिस जन देवे शब्द साची चोग है, जिह्वा हरि गुण गाए। रस रसना एका भोग है, भगत भगती सेवा लाए। हरि देवे दरस अमोघ है, जगत जुगती आपणे हथ्थ रखाए। जिस जन मेला धुर संजोग है, हरि संजोगी मेल मिलाए। आदि अन्त ना होए विजोग है, विछड़ कदे ना जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाए। हरिजन साचे साचा मेला, गुर पूरे चरन द्वारया। आपे होए सज्जण सुहेला, साची सेवा सेव कमा रिहा। आपे वसे रंग नवेला, धाम अकेला इक्क सुहा रिहा। दर दर घर घर वेखे गुरु गुर चेला, नारी कन्त कवण प्यारया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, हरि शब्दी तन शृंगारया। साचा खेल आपे खेला, घर पाया अगम्म अपारया। नर नरायण साचा मेला, लेखा चुक्के नौ

द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मन मती जीव आप समझा रिहा। मन मति जगत कंगाल है, दिवस रैण कुरलाए। फल दिसे ना काया डाल्ह है, पंचम तत्त होए हलकाए। माया ममता मोह जंजाल है, दिवस रैण रही भरमाए। सुरत सवाणी होई हाल बेहाल है, मन मनुआ दहि दिशा धाए। बुध मति ना कोई समझाए है, दर द्वार ना कोई पाए। गुरमुख साचे आप जगाए है, हरि आपणी सेवा लाए। देवे नाम सच्ची वड्याई है, कौस्तक मणीआ मस्तक थेवा जोत निरँजण डगमगाए। मिले मेल हरि हरि अलख अभेव है, देवी देवा तरस कमाए। हरिजन गाए रसना जिह्व है, रस आत्मक निज्झर आप झिराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मार्ग रिहा वखाए। आत्म रस निज आत्मा, परमानंद समानया। परम पुरख परमात्मा, पारब्रह्म हरि जानया। लेखा चुक्के ज़ात पातना, राउ रंक ना कोई राजानया। एका एक निभाए साथना, हरिजन बिठाए सच बिबाणया। प्रगट होए त्रैलोकी नाथना, अनाथ अनाथां दया कमाए। गुर गोबिन्दा साचा साथना, सगला साथ आप हो जाए। लेखे देवे हाथो हाथना, लहिणा देणा मूल चुकाए। आप चलाए अकथा अकाथना, रसना कथ ना सके राए। हरि पुरख समरथ अबिनाशना, अबिनाशी पुरख अख्वाए। खेले खेल पृथ्वी आकाशना, आकाश आकाशां विच समाए। जन भगतां दासी दासना, काया अन्दर मन्दिर बैठा डेरा लाए। साचे मण्डल पावे रासना, गोपी काहन आप हो जाए। आप जाणे आपणी वासना, नाम सुगंधी इक्क रखाए। खेले खेल सार पाशना, साची बाजी एका लाए। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी उपासना, जुग जुग आपे रिहा कराए। आपे रामा राम है, आपे कृष्न मुरार। आपे मुहम्मदी यार है, आपे अल्ला प्यार। आपे नानक गोबिन्द धार है, आपे शब्द रूप अपार। आदि अन्त एका एकँकार है, लोकमात लए अवतार। कलिजुग अन्तिम वेख विचार है, प्रगट होए विच संसार। निहकलंक कल्की अवतार है, कलधारी आप सरकार। नाम तोड़ा अपर अपार है, जोती जोड़ा हरि गिरधार। जन भगतां बौहड़ अन्तिम वार है, शब्द घोड़े हो अस्वार। सोहँ पौड़ा एका वार है, दर घर साचे देवे वाड़। लभ्मा चौड़ा ना कोई विचार है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे इक्क वर, जोत जगाए बहत्तर नाड़।

हँस होए मात कग्गया, कागी काग उडार। गुरमुख विरले मेला उप्पर शाह रगया, जोत निरँजण पहलां कर प्यार। आप डोरी आपणी बज्झया, आपे आए वारो वार। पंच विकारा हरिजन साचे दज्झया, पी अमृत आत्म उज्यार। घर साचे बहि बहि सज्जया, गुर पूरे चरन द्वार। आप कराए वखाए मक्का काअबा साचा हाज़ी हाजन हज्जया, मस्जिद मन्दिर अन्दर

गुरुद्वार। साची सेजा बहि बहि सज्जया, सोलां कर कर तन शृंगार। गुरमुखां पर्दा रिहा कज्जया, दुरमति मैल दए उतार। दूर दुराडा आए भज्जया, सुखमन नाड़ी दए सहार। आपे रक्खणहारा लज्जया, गुर शब्द रूप अपार। बजर कपाटी आपे भज्जया, नाम खण्डा मारे मार। नाद अनादी धुन आत्मक ताल साचा वज्जया, पंचम गायण वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वखाए इक्क घर, सति पुरख साजण साचा साज्जया। सन्तन घर सच थह है, हरि साचे वस्त टिकाई। भरम भुलेखा ना कोई जन है, एका एक हरि सरनाई। शब्द सुनेहड़ा साचे कन्न है, आप आपणा रिहा जणाई। ना कोई देवे दूसर डन्न है, तीजे लोइण रहे रुशनाई। चौथे घर साचा चन्न है, सञ्झ सवेर ना कोई रखाई। पंचम बेड़ा रिहा बन्न्ह है, दर घर आपणे मेल मिलाई। छेवें ना कोई छप्पर छन्न है, हरि महल्ल अटल वखाई। सत्तवें बैठा दर मल है, दर दुआरा इक्क सुहाई। अट्ठ तत्त माटी खल्ल है, नौ द्वारे खोल्ह वखाई। दस्म द्वारी वल छल है, प्रभ आपणी बणत बणाई। अमृत आत्म लाया साचा फल है, जन साचे रिहा खवाई। जोत जगाए काया डूँघी डल है, दिवस रैण रहे रुशनाई। गुर शब्दी हरिजन साचा गया रल है, रसना शब्द रिहा ध्याई। बंक दुआरा बैठा मल्ल है, पृथ्वी आकाश ना खोज खुजाई। हरि हरि निहचल धाम अटल है, ऊँच अटल रखाई। आपे रक्खे काया खल्ल है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, तन मन्दिर आप टिकाई। नाम धन हरि मेहरवाना, गुरमखां झोली पांयदा। दर द्वारे कर परवाना, काया चोली रंग रंगांयदा। इक्क सुणाए धुर फ़रमाणा, सोहँ साचा राग अल्हांयदा। खाणी बाणी करे पछाणा, गीत सुहागी आपणा गांयदा। सति पुरख निरँजण हरि भगवाना, विष्नूं रूप वटांयदा। लक्ख चुरासी देवे दाना, दाता दानी आप अख्वांयदा। आपे होए चतुर सुघड़ स्याना, राजन राज आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म एका दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा आपणा आप सुहांयदा। आत्म दर सच दरवाज़ा, प्रभ आपणा आप सुहाया ए। नाम रखाए चिट्टा ताजा, सोलां कलीआं आसण लाया ए। दस्म द्वारी बहि बहि गाजा, हरि जोती खेल खिलाया ए। प्रगट होए देस माझा, गुर गोबिन्दा गोबिन्द राया ए। सम्बल नगरी साजन साजा, हरि आपणा आप उपाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा जगाया ए। सम्बल नगरी सच ग्रां, प्रभ आपणा आप वसांयदा। आपे जाणे साचा थाँ, वास निवासा आप करांयदा। गुर गोबिन्दे पकड़े बांह, शब्द डोरी तन्द बंन्हांयदा। तेग बहादर तेरी ठण्ढी छाँ, घर साचा आप सुहांयदा। गुरमुख साचे साचा नाँ, पूत सपूता आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि

हरि आया, हरि साचा खेल खिलंदड़ा। हरिजन साचे लए जगाया, आप आपणा रंग चढ़ंदड़ा। ब्रह्मा वेता लए उठाया, वेला अन्त वखंदड़ा। अन्तिम जोती मेल मिलाया, बीस बीसा हरि बख्शंदड़ा। गुरमुख साचा दए सजाया, मस्तक टिक्का आप लगन्दड़ा। त्रैगुण माया झोली पाया, पंचम तत्त सुहंदड़ा। पंझी प्रकिरती सेवा लाया, सगला साथ आप निभंदड़ा। एका चरन प्रीती ध्यान रखाया, दर दुआरा वेख वखंदड़ा। गोबिन्द किरती किरत कमाया, किरतघण ना दीसे कोई मुशटंडड़ा। धरनी धरन धिरत रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेल आपणे हथ्थ रखंदड़ा। पंच ग्राँ आत्म घर, पंचम मेल मिलांयदा। पंचम देवे ठण्ढी छाँ, आपणा संग निभांयदा। पंच बणाए हँस काँ, नाम रत्ती चोग चुगन्दड़ा। पंच सहाई पिता माँ, पंचम गोद उठंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया नगर खेड़ा सच ग्रां, गुरमुख साचे मेल मिलंदड़ा। काया नगर साचा खेड़ा, गुरमुख वंड वंडाईआ। आपे मेटे पंचम झेड़ा, पंचम दए जगाईआ। पंचम बन्न्हे आपे बेड़ा, पंचम मोह चुकाईआ। पंचम देवे उलटा गेड़ा, पंचम वहिण वहाईआ। पंचम करे खुल्ल्हा वेहड़ा, पंचम दए दुहाईआ। पंचम बन्न्हणहारा बेड़ा, नगर काया साचा खेड़ा, पंचम ग्रां दए सुहाईआ। पंच ग्रां पंच प्रमुख, पंचम राज कमाया। गुरमुख आत्म एका सुख, जगत झेड़ा मूल चुकाया। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया। सुफल कराए मात कुक्ख, प्रभ दर्शन नेत्र पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया वेखे सच घर, पंचम पंच ग्रां नाउँ रखाया। सतिगुर जगत भण्डार है, वस्त इक्क अनमोल। देवणहार सर्ब संसार है, जुग जुग भण्डारा खोल्ह। आदि अन्त ना करे उधार है, चरन प्रीती जो जन दए घोल। पावणहारा साची सार है, काया मन्दिर अन्दर पर्दा फोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन दित्ता साचा वर, देवे नाम वस्त अतोल। नाम धन सच खज़ीना, गुर दर साचे पाया। आपे दाना बीना, बीना दाना आप अख्वाया। काया चोली तन मन भीन्ना, सीना सांतक सांत कराया। रसना नाउँ नां हरि हरि चीना, चिन्ता चित समग्री रखाया। गुरसिख बिल्लाए जिउँ जल मीना, जल मीना रूप समाया। चरन कँवल जन होए अधीना, आसा मनसा पूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन देवे शब्द वर, वर वरयाम आप हो आया। शब्द ना गाया रसना गुण, मन चित भया ठगोरी। दिवस रैण पुकार रिहा सुण, वेख वखाए काया कवरी। गुरमुख साचे सन्त सुहेले चुण, देवे वड्याई माण उप्पर धवली। आपे करे छाण पुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्द वर, मिलाए मेल साँवल सँवली। सर्बकल आपे समरथ, अकल कला भरपूरया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, आदिन अन्ता हाज़र हज़ूरया। जुग जुग चलाए अकथना अकथ, पसारा मेटे

कूड़ो कूड़या। नाम चलाए साचा रथ, गुरमुख बणाए मूर्ख मूढ़या। कलिजुग लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ, जिस जन बख्शे चरन धूड़या। सगल वसूरे जायण लथ्थ, काया चोली रंगण चाढ़्हे हरि हरि गूढ़या। पंच विकारा देवे मथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाता जोड़या। साचा नाता उत्तम ज़ाता, कर्म धर्म हरि द्वार। जगत माया भैण भ्राता, मात पित ना कोई मीत मुरार। कलिजुग रैण अन्धेरी राता, चारों कुन्ट अन्ध अंध्यार। भरम भुलेखा ज़ात पाता, गुर दर मन्दिर हाहाकार। हरिजन मेला कमलापाता, लेखा चुक्के नौ द्वार। सति पुरख निरँजण एका ज़ाता, आदि अन्ता एकँकार। शब्द जणाई साची गाथा, सोहँ कराए जै जै जैकार। प्रगट होए त्रैलोकी नाथा, सतिजुग साची बन्न्हे धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अपर अपार। कलिजुग धारी, धरत धवल रखाईआ। जोत जगाए हरि निरँकारी, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारी, गुर गोबिन्दे तन छुहाईआ। साचे घोड़े कर अस्वारी, लोआं पुरीआं पार कराईआ। आपे बणया लेख लिखारी, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़ी, प्रभ साचा रिहा हिलाईआ। शिव शंकर चरन छुहाए दाढ़ी, वेले अन्तिम दए दुहाईआ। सुरपति राजे इन्द लेखा चुक्के सतारां हाढ़ी, सम्मत बीसा रुत्त सुहाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मौत लाड़ी, लोकमाती राह तकाईआ। धर्म राए फड़ाए हथ्थ बहारी, चारे कुन्टां रिहा वखाईआ। पहली कूटे कर उजाड़ी, लहिंदी दिशा वेख वखाईआ। सम्मत चौदां उठे धाड़ी, प्रभ साचा रिहा उठाईआ। जन भगतां होए पिच्छे अगाड़ी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे ढाहे उच्चे मन्दिर महल्ल अटारी, नगर खेड़ा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम औध मुकाईआ। कलिजुग औध अन्तिम वेला, हरि अन्तिम अन्त करांयदा। गोबिन्द गुरू गुरु गुर चेला, हरि गोबिन्द रूप वटांयदा। दर द्वारे साचा मेला, वाली हिन्द आप जणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सज्जण सुहेला, साचा लेखा आप लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काया रंग चढ़ांयदा। कलिजुग काया रंगी चोली, हरि साचे आप रंगाईआ। लाड़ी मौत चुक्के डोली, चारों कुन्ट फिरे हलकाईआ। धर्म राए दर होए गोली, दोवें बैठी सीस झुकाईआ। मनमुखां अन्त व्याहे बोली, लक्ख चुरासी प्रनाईआ। तोलणहारा पूरे तोल तोली, आपे कंडा रिहा उठाईआ। धर्म राए दर साचा खोल्ही, आप आपणा बूहा लाहीआ। गुरमुखां दर होए गोली, दर बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दित्ता वर, करे मात कुड़माईआ। कलिजुग आया दर द्वार, मंगे मंग भिखारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आई अन्तिम वारी। संग मुहम्मद चार यार, टुट्टदी जाए यारी। अल्ला राणी हाहाकार, दिवस रैण रही पुकारी। वसदा महल्ला

दए उजाड़, प्रभ साचा खेल खिलारी। जलां थलां पावे सार, मारे शब्द उडारी। पन्दरां पन्दरां तेरी कार, जगे जोत इक्क निरँकारी। सोलां सोलां हाहाकार, सोलां करे तन शृंगारी। सत्त सतारां मारे मार, मन्दिर अन्दर ना कोई दीसे चार दिवारी। अट्ठ अठारां जल जल धार, सभ दी रिहा जड़्ह उखाड़ी। उन्नी उनीसा मौत लाड़, संग मुहम्मद तोड़े यारी। बीस बीसा ख़बरदार, प्रगट होए नर निरँकारी। पंचम मीता पहरेदार, नाम खण्डा इक्क कटारी। इक्क इकीसा विच संसार, ब्रह्मण्डी रिहा उसारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुणवन्ता गुण रिहा विचारी। बीस बीसा हरि जगदीसा, हरि हरि रंग समांयदा। छत्र झुलाए साचा सीसा, पंचम मुख वखांयदा। ना कोई दीसे ईसा मूसा, हिन्दू सिख ना कोई अख्वांयदा। चरन लगाए चीना रूसा, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां सतारां हाढ़, देस पर्देशा लेख लिखांयदा। हाढ़ सतारां रुत्त सुहाउँणी, हरि साचे लेख लिखाउँणी। देश बवंजा शब्द जणाउँणी। आप आपणी कलम चलाउँणी। करे कराए जो मन भाउँणी, स्यासत विरासत सर्ब मुकाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वाली हिन्द देवे वर, जगत ज़ामनी इक्क निभाउँणी। वाली हिन्द उठ जाग, नेत्र अक्ख उग्घाड़। लोकमात लग्गा भाग, पंचम जेठा प्रगट होए सतारां हाढ़। राज राजानां शाह सुल्तानां आत्म जोती बुझे चिराग, हँस होए कल कल काग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपणे हथ्थ रक्खे वाग।

जुग करता प्रभ आप है, रचना रचन रचाए। सृष्ट सबाई माई बाप है, हरिजन साचे संग रलाए। मन बुद्धि रही नाच है, हरि देवे दर दुरकाए। माया रक्त झूठी आंच है, दिवस रैण रही जलाए। अन्तिम मेला पंचम पांच है, पंचम मारे पंच लए उठाए। पुरख अबिनाशी एका नाद है, लोआं पुरीआं रिहा वजाए। हरिजन साचे दाद है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट दीवा बत्ती आप हो जाए। घट दीवा घट मन्दिरा, हर घट होए प्रकाश। जोती नूर कराए अन्दरा, सच समग्री वेखे रास। मोह माया हउमे अन्दर कंधड़ा, ना कोई सके मात ढाहे। जगत विकारा तन मन बन्न्हड़ा, बन्दी बन्द ना कोए कटाए। गीत सुहागी इक्क सुणंदड़ा, सोहँ साचा ढोला गाए। सरन सरनाई आप रखंदड़ा, चरन कँवल इक्क रघुराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम जगत वड्आए। हरि दर अपार सखी सुल्तान, सरवर रूप समाया। देवणहारा जिया दान, जीव जन्त रिहा तराया। आपे देवे पीण खाण, भगत भण्डारी आप

अख्वाया। तीर निराला मारे बाण, राम रामा धनुश उठाया। हरिजन साचे मिले मेल श्री भगवान, बीस बीसा रूप समाया। आप झुलाए धर्म निशान, सागर सहिँसा रोग मिटाया। दर द्वारे कर परवान, आप आपणे अंक समाया। गोबिन्द गोबिन्द घर घर गान, हरि गोबिन्द विरले गुरमुख पाया। काया मन्दिर सच मकान, सागर सिन्ध दया कमाया। जूठी झूठी जगत दुकान, चित वित ठगौरी पाया। ना कोई दीसे पवण मसाण, रुतड़ी रुत्त ना कोए सुहाया। जन भगतां देवे साचा माण, काया बुतड़ी दया कमाया। नाम खज़ाना साची खाण, ना कोई मेटे मेट मिटाया। जुग जुग आप वखाए आपणी आण, भेखाधारी भेख वटाया। बण बण आए गोपी काहन, रासां मण्डल रास रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग रिहा वखाया। जोत जगत भगत कन्तूहल, हरि साचे आप जगाईआ। हरिजन चुकाए लहिणा देणा मूल, जुग जुग वड वड्डी वड्याईआ। नाम सिँघासण ना कोई पावा चूल, पलँघ रंगीला नाउँ रखाईआ। आत्म सेजा साचा फूल, बण मालण आप सुहाईआ। गुरमुख ना जाए मात भूल, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मस्तक लाए मेखा, ना कोई सके मात उखड़ाईआ। हरिजन काया रंग बसन्ती, पुरख निरँजण आप चढ़ांयदा। भेव ना पायण जीव जन्ती, जीव जन्त ना कोई जणांयदा। हरिजन मेला साचे कन्ती, कन्त भतारा अंग लगांयदा। जुग जुग महिंमा अगणत अगणती, लेखा लेख ना कोई गिणांयदा। हरि हरि प्रभ बेअन्त बेअन्ती, बेअन्त रूप समांयदा। मेल मिलावा साधन सन्ती, सन्त सुहेला आप हो जांयदा। सुणे सुणाए सदा बेनन्ती, सुणनेहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर नाम वक्खर हरिजन साचे आप पढ़ांयदा। नाम वक्खर शब्द भण्डारा, अतोट अतुल रखाया। आपे बणया हरि वरतारा, अकल कल कोए ना लाया। चारों कुन्ट जै जै जैकारा, भुल्ल रहे ना राया। प्रगट होए हरि निरँकारा, नाम भण्डारा गया खुल्ल्ह, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सेवक सेवा साची लाया। सेवक सेवा चाकरी, चरन कँवल प्रभ ध्यान। धन्न धन्न जणेंदी मातरी, देवे ब्रह्म ज्ञान। हथ्थ ना आए वेद पुराण शास्त्री, पढ़ पढ़ थक्के जीव नादान। कलिजुग रैण अन्धेरी रातरी, रवि ससि होए हैरान। तट्ट किनारा इक्क वखाए साचा पात्री, चरन धूढ़ इशनान। देवे दरस बहु बहु भातरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। भगत भगवाना एका धाम सुहञ्जणा। शब्द तराना अनहद गाणा, जोत जगाए हरि निरँजणा। पंचम मेला इक्क टिकाणा, पवण पवणी शब्द बिबाणा, चरन धूढ़ कराए मजना। ना कोई जाणे राजा राणा, चतुर सुघड़ स्याणा गुरमुख विरला पाए शब्द नाम अंजना। जुग जुग वरते आपणा भाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, जन भगतां होए सहाई दए वड्याई आप रघुराई, मीत मुरारा साचा सज्जणा। मीत मुरारा साजण मीता, नर हरि निरंकारया। सृष्ट सबाई आपे जीता, आप कराए पासा हारया। आपे होए पतित पुनीता, दीवा बत्ती आप जगा रिहा। आपे वेखे देहुरा मन्दिर गुरुद्वार मसीता, अन्दर मन्दिर कुण्डा ला रिहा। आपे वेखे खाणी बाणी राग छतीसा, अठारां ध्याए गीता खेले खेल भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, राग सुणाए अनहद साची बाणीआ। अनहद बाणी साची तूरा, आत्म घर उपजांयदा। निर्मल जोती करे नूरा, पुरख अबिनाशी हाज़र हज़ूरा, मनमुखां दिसे दूरन दूरा, गुरमुखां एका घर वखांयदा। माया ममता झूठा कूड़ा, गुरमुख विरला सन्त सुहेला काया रंगण रंग चाढ़्हे गूढ़ा, जगत ललारी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा।

करता पुरख अगम्म है, अगम्मड़ा थान सुहाया। सतिगुर पूरा लोकमाती देवे थम्म है, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जीव जन्त रसना जिह्वा गाए दम है, साढे तिन्न हथ्थ लेख चुकाया। वेले अन्तिम आए कम्म है, दूसर कोए ना संग रखाया। आप आपणा जाणे मन है, मन गुर चरन भेंट चढ़ाया। तत्ती वा ना लग्गे तन है, खेवट खेट मेल मिलाया। आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह है, मात पित बेटी बेट आप हो आया। एका राग सुणाए कन्न है, लिखण पढ़न विच ना आया। नाम चढ़ाए साचा चन्न है, सूरज चन्न रहे शरमाया। इक्क वसेरा इक्क घर है, छपर छन्न ना कोए रखाया। आपे देवणहारा डन्न है, आपे लए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर साचा साचा शब्द सुणाया। शब्द गुर एक है, जगत जुग प्रधान। आपे होए बिबेक है, आपे दाता दानी दान। लक्ख चुरासी आपे वेख है, आपे भेख वटान। आपे लिखणहारा लेख है, आपे वेख पंज शैतान। आपे लावणहारा मेख है, आपे देवे ब्रह्म ज्ञान। हरिजन साचा रिहा वेख है, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ इशनान। चरन कँवल चवर साचे केस है, तन सुरती सेव कमान। मेला मेल इक्क दस्मेश है, दस्म द्वारी वेख वखान। आपे दाता नर नरेश है, राज जोग जगत सुरत सुल्तान। सेवक सेवा ब्रह्मा विष्न महेष है, देवे धुरदरगाही इक्क फ़रमाण। शिव शंकर करे आदेस है, करोड़ तेतीसा निउँ निउँ गान। आपे बिरध जवान बाल अल्हड़ वरेस है, गुणवन्ता गुण निधान। जोती जामा धर धर भेस है, गुरमुख साचे करे पछाण। आदि अन्त जुगा जुगन्त सदा हमेश है, निशअक्खर वक्खर रूप भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल करता पुरख सुजान। करता पुरख करनहार, करे कराए खेल। गुरमुख साचा सेवणहार, सेवक सेवा मेले मेल। हरिजन साचा देवणहार, लहिणा

देणा देवे नवेल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख वसया काया घर, काया माटी चार दिवारी, अन्दर वसया नर निरँकारी, गुरमुखां दिसे झूठी जेल्ह। मनमुख काया झूठी जेल्ह, हरि साचा बन्द कराया। मिल्या मेल ना सज्जण सुहेल, बत्ती दन्द ना रसना गाया। जोत निरँजण ना चढ़या तेल, गीत सुहागी पंचम सखी ना मिल मिल गाया। आपे खेलणहारा खेल, दीवा बाती ना कोई जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया बन्द दर, जूठा झूठा कुफल लगाया।