पुस्तकालयभाग ६

२६ पोह २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सुख भाग दिहाड़ा छब्बी पोह, प्रभ साचे जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई रही रो, गुरमुखां मन वधाईआ। दुरमति मैल रिहा धो, एका रंगण नाम चढ़ाईआ। अमृत आत्म साचा चोअ, कलिजुग तृष्ना रिहा मिटाईआ। करे कराए सोई जग हो, करन करावण आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पंचां मोह, प्रभ पंचम रिहा मिटाईआ। गुरमुखां बीज आत्म बोअ, फल फुलवाड़ी रिहा लगाईआ। मनमति जीव रहे सोअ, सुत्तयां रैण विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेल आपणी आप कराईआ। छब्बी पोह मात निशानी, कलिजुग अन्त रखाईआ। ना कोई जाणे गुण निधानी, ज्ञानी ध्यानी सार ना पाईआ। ना कोई जाणे वेद विदंता वड विद्वानी, पुराण पुराणी सार ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरानी, खाणी बाणी दए दुहाईआ। नानक पाया पद निरबाणी, गोबिन्द गोद उठाईआ। प्रगट होया हरि भगवानी, भगत भगवन रूप वटाईआ। शब्द ल्याए इक्क निशानी, पुरीआं लोआं आप जणाईआ। लक्ख चुरासी मारे कानी, ब्रह्मा शिव रिहा हिलाईआ। भगत जनां हरि जाण जाणी, काया मन्दिर अन्दर बैठा आसण लाईआ। आप चुकाए जम की कानी, राए धर्म मुख छुपाईआ। हथ्थीं बन्न्हे साची गानी, सोहँ तागा संग रलाईआ। एका एक पढ़दा जाए बाणी, अक्खर वक्खर नाउँ रखाईआ। करे कराए आप पछाणी, आदिन अन्ता भेस वटाईआ। कलिजुग माया जूठा झूठा पड़दा बैठे ताणी, नौ खण्ड पृथ्वी हेठ छुपाईआ। सत्तां दीपां आई हानी, सति सन्तोख रही गंवाईआ। गुरमुखां मेला गुर शब्द साचे हाणी, विछड़ कदे ना जाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, सारंग बूंद स्वांती मुख चुआईआ। अनहद राग अनादी बाणी, आत्मक धुन उपजाईआ। सुरत सवाणी साची राणी, सच महल्ले रिहा बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाईआ। छब्बी पोह धन्न सुभागा, घर साचे वज्जे वधाईआ। हरि घर अबिनाश एका जागा, निर्मल जोत जगाईआ। गुरमुख हँस बणाए फड़ फड़ कागा, आप आपणी दया कमाईआ। काया कंचन नाम सुहागा, सोहँ उप्पर लाईआ। मानस मैल धोए दाग़ा, कलिजुग शाही मिटाईआ। हरिजन मेला कन्त सुहागा, नर नारी ख़ुशी मनाईआ। दीपक जोती जगे चिरागा, प्रभ

आपे रिहा जगाईआ। इक्क सुणाए शब्द अनरागा, राग रागनी भेव ना पाईआ। माया डस्से ना डस्सणी नागा, तामस तृष्ना नेड़ ना आईआ। जगत बुझाए तृष्ना आगा, सति सरूप समाईआ। सरन सरनाई जो जन लागा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पोह छब्बी बणत बणाईआ। बणत बणाई आप प्रभ, करनहार दातार। जोत जगाई आप प्रभ, प्रगट होए विच संसार। डंक वजाई आप प्रभ, राउ रंक करे ख़बरदार। गुरमुख साचे लए लभ्भ, दिवस रैण पहरेदार। अमृत आत्म देवे उलटी नभ, काया कँवल खिड़े गुलज़ार। दर द्वारे बहिणा फब, कलिजुग मेला अन्तिम वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेलणहार। कलिजुग खेल खिलावण आया, दो जहानां वाली। गुरमुख सोए मात जगावण आया, धुरदरगाही साचा पाली। जुग जुग विछड़े मेल मिलावण आया, सोहँ देवे नाम दलाली। मोह ममता माया रुठड़े आप मनावण आया, जोत जगाए इक्क अकाली। एका मुठड़े आप बंन्हावण आया, आपे जाणे पत्त पत्त डाली। काया दुखड़े आप मिटावण आया, दर दर वेखे जीव सवाली। उलटे रुखड़े फंद कटावण आया, चरन प्रीती इक्क वखाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छब्बी पोह सति दिहाड़ा, सतिजुग तेरी चले साची चाली। सतिजुग तेरी चाल चलाउँणी। सम्मत सम्मती इक्क बणाउँणी। बीस बीसे हरि सुणाउँणी। जगत जगदीसे एह खेल रचाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी इक्की, एका वार साची सिक्खी, साची सिख्या विच संसार, फड़ फड़ बाहों पार कराउँणी। वीह सद इक्की छब्बी पोह, लेखा लेख मुकावणा। वेद अथर्बण रिहा रो, ब्रह्मे हो ना अग्गे बचावणा। हरि हरि खेल ना जाणे को, शिव शंकर मुख छुपावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे आप लिखावणा। साल अट्ठ अट्ठ तत्त, तत्त रत समाया। जगत महल्ल जाणा ढठ्ठ, ना कोई सके बणाया। आपे अग्न लाए मट्ठ, आपे दए बुझाया। आपे गेड़े उलटी लट्ठ, आपे मार्ग लाया। आप उपाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, अन्तिम आपे आप मिटाया। सतिजुग तेरी साची चट्ठ, पोह छब्बी रिहा कराया। नौ द्वारे इक्क इक्ट्ठ, दसवें आसण लाया। सृष्ट सबाई होए भट्ठ, गुरमुख साचे जै जै जैकार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहाया। नौ द्वार दर दरवाज़ा, लोकमात वखाया। कलिजुग तेरा साजन साजा, हरि आपणा रंग रंगाया। देस माझ रच्चया काजा, गोबिन्द संग रलाया। पुर अनन्द प्रभ मारे आवाजा, कीर्तन कीरतपुर नाम सुहाया। तेग बहादर देवे दाजा, सोहँ चादर चिट्टी पाया। आपे रक्खणहारा लाजा, नानक नाम समाया। गुर मन्दिर अन्दर मारे आवाजा, अर्जन अर्ज़ सुणाया। हरिगोबिन्द हरि साजन साजा, दोए धारा धार चलाया। शब्द चलाया इक्क जहाज़ा, आपे लए चढ़ाया। लक्ख चुरासी खोल्हे पाजा, लहिणा देणा

रिहा चुकाया। चिट्टा अस्व एका ताजा, प्रभ साचे तंग कसाया। खेले खेल मक्का काअबा हाज़ा, हाज़ी हाज़न आप अख्वाया। आपे जाणे पुन्न सवाबा, हरि पुष्कर डेरा लाया। साचा मेला दो दो आबा, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, पोह छब्बी माण दवाया। एकँकार नर निरँकार, एका घर वसंदड़ा। शब्द महल्ला कर त्यार, दर द्वार ना कोई वखंदड़ा। तीजा हल्ला अपर अपार, एका मेल मिलंदड़ा। चौथे घर खोल्ह किवाड़, सन्त सुहेले आप वसंदड़ा। पंचम वेखे पंच प्यार, पंचम हरि बख्शंदड़ा। छेवें छप्पर छत्त अपार, ना कोई बाडी हथ्थ बनंदड़ा। सति पुरख प्रभ साची कार, जुग जुग भेख वटंदड़ा। अट्ठां तत्तां वसे बाहर, आप आपणा भेव छुपंदड़ा। नावें नौ दर कर त्यार, कलिजुग काया राह वखंदड़ा। दसवें बैठ सच्ची सरकार, हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा। नाम सिँघासण अपर अपार, दीपक जोती इक्क जगन्दड़ा। पवण उनन्जा छत्र झुलार, अमृत धारा मेघ बरसंदड़ा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपे लाए जिंदड़ा। भगत जनां हरि मीत मुरार, जुग जुग आप बख्शंदड़ा। कलिजुग तेरी काली धार, वेले अन्त ना कोई रखंदड़ा। संग मुहम्मद रुले चार यार, अल्ला राणी मुख छुपाए पल्लड़ा। गुर गोबिन्दा कर त्यार, प्रभ सोहँ फड़ाए एका भल्लड़ा। पंच कराए जै जै जैकार, एका ताज सीस रखंदड़ा। आपे गुप्त आपे ज़ाहिर, आप आपणे विच वसंदड़ा। करे कराए घड़नहार, जुग जुग काज रचन्दड़ा। सतिजुग त्रेता उतरे पार, द्वापर सीस झुकंदड़ा। कलिजुग तेरी आई वार, चारे कूटां राह वखंदड़ा। माया ममता लोभ मोह हँकार, जगत माया फाही फसंदड़ा। ना कोई दीसे मीत मुरार, गुणवन्ता होया अन्धड़ा। चारों कुन्ट हाहाकार, शाह सुल्तानां आप भुलंदड़ा। गुरमुखां करे ख़बरदार, आप फड़ाए आपणा पलड़ा। लिख लिख भेजे लेख द्वार, अन्तिम वारी आप जगन्दड़ा। वाली हिन्द रहिणा ख़बरदार, हरि साचा मोह चुकंदड़ा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, तीर तलवार ना कोई रखंदड़ा। शस्त्र तीर ना कोए कटार, खाली हथ्थ आप रखदंड़ा। ब्रह्मे देवे शब्द हुलार, पुरी ब्रह्म भाह वहंदड़ा। आदि पुरख प्रभ एकँकार, एका राह वखंदड़ा। इक्क कराए जै जैकार, एका धर्म चलंदड़ा। वरन बरन ना कोई विचार, ऊँचां नीचां हरि वसंदड़ा। भरमे भुल्ला भरम संसार, प्रभ भरम गढ़्ह तुड़ंदड़ा। हरिजन मेला चरन द्वार, हरि साचा लेख लिखंदड़ा। फड़ फड़ बाहों लाए पार, साची नईआ इक्क वखंदड़ा। आपे आर आपे पार, वंञ मुहाणा आप चलंदड़ा। आपे डोबे देवे तार, जुग जुग खेल खिलंदड़ा। मनमुखां अन्तिम आई हार, जोती जोत सरूप हरि, जगत आपणा भेख वटंदड़ा। आदि शक्त प्रभ आदि भवानी, आदि अन्त अवतारया। पारब्रह्म हरि जोत नुरानी, नूरो नूर समा रिहा। आपे जाणे धुर दी बाणी, आपे आप अला रिहा। आप जणाए वेद पुराणी, ब्रह्मा व्यासा सेवा ला रिहा। अंज़ील कुरानां दे निशानी, आप आपणा

हुक्म जणा रिहा। नानक मिल्या हरि भगवानी, हरि आपणा रूप वटा रिहा। धुर दरगाही इक्क निशानी, नाम सति वरता रिहा। आपे होया जाण जाणी, जानणहार बणत बणा रिहा। शब्द मारे तीर कानी, तिक्खी धारा आप वखा रिहा। नानक गाए गोबिन्द बाणी, हरि गोबिन्द रंग रंगा रिहा। कोई ना दिसे हरि प्रभ सानी, दूर नेड़े वेख वखा रिहा। तीर्थ वेखे अट्ठ सट्ठ पाणी, साचे तीर्थ ना कोए नहा रिहा। पंडत पांधे वेद पुराण पुराणी, गीता ज्ञान ना कोए जणा रिहा। भरमे भुल्ले भरम नादानी, पारब्रह्म ना कोई मिला रिहा। कलिजुग वेखे कहर निशानी, प्रभ साचा राह तका रिहा। लिख्या लेख इक्क महानी, निहकलंक डंक वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पोह छब्बी जोत प्रगटा रिहा। पोह छब्बी मात वधाईआ, मति बुध भेव ना राया। गुरमुख विरले मात जणाईआ, जिस जन आपणी दया कमाया। हरि शब्द करे कुड़माईआ, साचा मंगल एका गाया। नौ दर जगत वज्जे वधाईआ, घर दसवें साजण पाया। हरि साजण सहिज सुखदाईआ, हउमे रोग मिटाया। मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। सज्जण सुहेल आप अख्वाईआ, जुग जुग भगतन सेव कमाया। अचरज खेल आप रचाईआ, गुर गोबिन्दे रूप समाया। किसे चले ना मात चतुराईआ, साध सन्त सार ना राया। आपे जाणे आपणी वड्याईआ, आप आपणे विच समाया। गुर पीरां देवे शब्द जणाईआ, आप आपणे धन्दे लाया। छत्ती जुग ना दए वखाईआ, आप आपणा मुख छुपाया। आपे जोत करे रुशनाईआ, आपणी कल रिहा वरताया। अकल कल हरि रघुराईआ, सोलां कल सृष्ट सबाया। लोआं पुरीआं वेख वखाईआ, बेपरवाह भेव ना राया। नानक निरगुण गया गाईआ, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द राया। सरगुण मेला सहिज सुभाईआ, कलिजुग वेला दए सुहाया। साचे मन्दिर आसण लाईआ, आत्म सेजा इक्क विछाया। गोबिन्द काया गढ़्ह बणाईआ, शब्द खण्डा तन पहनाया। उप्पर चढ़ वेख वखाईआ, महल्ल अटल इक्क रखाया। जोती नूर कर रुशनाईआ, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। राए धर्म दए दुहाईआ, प्रभ दर अग्गे सीस झुकाया। धरत मात रही कुरलाईआ, कलिजुग काला रंग वटाया। लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ, प्रभ साचे दर्शन पाया। दर दुआरा वेखे चाँईं चाँईंआ, पोह छब्बी दिवस सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार विच संसार आप आपणी जोत जगाया। जोत जगाए आप प्रभ, अकल कला भरपूरया। अकल कला प्रभ आप हो, वेखे नेड़े दूरया। सो पुरख निरँजण आपे हो, सो साचा हाज़र हज़ूरया। हँ हँगता मिटे जगत मोह, देवे दात साची धूड़या। सोहँ शब्द सदा निर्मोह, आसा मनसा पूरया। काल महांकाल दर सके ना छोह, हरि साचा हाज़र हज़ूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आसा मनसा पूरया।

आपे नर आपे नारी, नरायण आप अख्वांयदा। आपे दर आप द्वारी, दर दरबान आप हो जांयदा। आपे घर आपे घर बाहरी, पैज संवारी आप अख्वांयदा। आपे सर आपे सिक्दारी, सर सरोवर आप हो जांयदा। आपे हरि आपे निरँकारी, आपे निरगुण रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वक्त सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहांयदा। जोत जगाए इक्क निरँजणा, सति पुरख निरँजण आप हो जांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जो घड़या सो भज्जणा, भन्न्हणहार आप अख्वांयदा। साक सज्जण सैण सभ तज्जणा, साचा संग ना कोई निभांयदा। वेले अन्त पड़दा किसे ना कज्जणा, दे मति आप समझांयदा। कलिजुग काल लाउण ना देवे अज पजना, होए सहाई ना कोए छुडांयदा। काल नगारा एका वज्जणा, धर्म राए डौरू वांयदा। शब्द ताल एका वज्जणा, प्रभ साचा आप वजांयदा। जन भगतां इक्क कराए साचा हज्जना, मक्का काअबा इक्क वखांयदा। पी अमृत आत्म रज्जणा, नाम भण्डारा आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साजण साचे सन्त साची सेवा लांयदा। साजण साचे मीत, साची कारे लाया। आप चलाई आपणी रीत, दर द्वारे होए सहाया। काया होवे पतित पुनीत, पतित पावन आप अख्वाया। रसना गाए एका गीत, सोहँ साचा नाउँ जणाया। नेत्र परसे गुर चरन प्रीत, अट्ठे पहर वसे चीत, मात गर्भ फेर ना आया। काया होए सीतल सीत, सवा पहर जो सेव कमाया। अट्ठे पहर वसे चीत, हरि विसर कदे ना जाया। सतिजुग तेरी साची रीत, नौवां खण्डां आप चलाया। सत्तां दीपां करे पुनीत, साची सिख्या रिहा समझाया। गाउँदा जाए सुहागी गीत, गोबिन्द रसना सेवा लाया। लक्ख चुरासी परखे नीत, करोड़ तेतीसा एका पल्लू नाम फड़ाया। बैठा आप हरि अतीत, शिव शंकर गोद बिठाया। सृष्ट सबाई आपे जीत, साजन मीत आप हो आया। ब्रह्मा तेरी निभ जाए प्रीत, जो साची रिहा कमाया। अमृत बरखे ठण्ढा सीत, चरन चरनोदक प्रभ आप दवाया। सतिजुग तेरी साची रीत, छब्बी पोह दए लिखाया। सम्मत तेरां रिहा बीत, नानक नामा सेवा लाया। गाउँदा रहे गोबिन्द दे गीत, निरँकार निरँकार रंग रंगाया। आपे वसया हस्त कीट, ऊँचां नीचां विच समाया। साचा पीसण रिहा पीठ, सतिजुग चाकर आप अख्वाया। कलिजुग भन्ने कौड़े रीठ, भन्न्हणहार आप अख्वाया। पुरख अबिनाशी बीठला बीठ, जन भगतां दर द्वारे आया। सोहँ देवे नाम बीठला मीठ, घर चौथे आप रखाया। चरन कँवल रखाए इक्क प्रीत, पूजा पाठ ना कोए रखाया। अन्दर मन्दिर बैठा परखे नीत, दस्म द्वारी डेरा लाया। हरिजन गाओ सुहागी गीत, हरि घर साचे जन पाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सेवक सेवक

बण के आया। सेवक सो प्रधान है, दिवस रैण जगाए। सेवक सो दरबान है, पंज तत्त रिहा दुरकाए। सेवक सो जवान है, चारों कुन्ट खण्डा चमकाए। सेवक सो सुजान है, सच सिख्या दे समझाए। सेवक सच ज्ञान है, सच सुरती संग रलाए। हरि सेवक आप मेहरवान है, जन भगतां दया कमाए। हथ्थ उठाए धर्म निशान है, लोआं पुरीआं रिहा झुलाए। सत्तां दीपां एका आण है, नौवां खण्डां रिहा जणाए। ब्रह्मण्डां पवण मसाण है, वरभण्डी डगमगाए। राज राजाना शाह सुल्तान है, बंक द्वारी आप हो जाए। गुणवन्ता गुण निधान है, निर्धन रूप समाए। सरगुण खेले खेल महान है, हरि निरगुण जोत जगाए। गुर गोबिन्दा विच जहान है, नाम खण्डा रिहा उठाए। हरि शब्द सच्चा बिबाण है, फड़ बाहों उप्पर बिठाए। आपे वेखे मार ध्यान है, दिस किसे ना आए। पंचम तत्त ना कोई निशान है, नेत्र नैण ना कोई वेख वखाए। शब्द धारा इक्क महान है, हरि जोती रिहा जलाए। गोबिन्द पाया साचा हाण है, हरि हाणी हाण मिलाए। नारी कन्ता इक्क मकान है, आत्म सेजा रिहा विछाए। पूरन भगवन्ता नौजवान है, अंगीकार आप कराए। सतिजुग साचा इक्क निशान है, हरि शब्द रिहा जणाए। कलिजुग झूठी मात दुकान है, अन्त रहिण ना पाए। मोह ममता होई हैरान है, जूठ झूठ बैठी मुख शरमाए। चित्रगुप्त बेपछाण है, लेखा लेख रिहा कुरलाए। राए धर्म दर नादान है, रो रो पल्लू गल विच पाए। ब्रह्मा वेखे मार ध्यान है, कवण कूटे हरि जोत जगाए। शिव शंकर कंठ कंठान है, हरि साचा भेव छुपाए। इन्द इन्द्रासण तुट्टा माण है, नर हरि साचा रिहा हिलाए। शब्द सिँघासण विच जहान है, हरि आपणा आप बणाए। नौ द्वारे इक्क मकान है, लक्ख चुरासी वेख वखाए। बीस बीसा करे पछाण है, गुरमुख साचे सेवा लाए। शब्द लिखारी हरि जवान है, बिरध बाल ना वेख वखाए। जोत निरँकारी वड प्रताप है, जुग जुग जोत जगाए। कलिजुग अन्तिम निहकलंक प्रभ आपे आप है, जीव जन्त भेव ना जाणे कोए। शब्द डंक राउ रंक सोहँ सच्चा जाप है, दुरमति मैल धोए। आप सुहाए द्वार बंक है, जन भगतां पाए सोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरवेशा आपे होए। दर दरवेश नर निरँकार, जन भगतां आप अख्वांयदा। जुग जुग वेस अवल्लड़ी कार, दस दस्मेश सेवा लांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, रेख केस इक्क रखांयदा। आपे होया पहरेदार, साचा संग निभांयदा। सम्मत तेरां तेरी धार, त्रैगुण रंग वखांयदा। सम्मत चौदां कर प्यार, इक्क मृदंग वजांयदा। वज्जे मृदंग विच संसार, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। कलिजुग माया मारे डंग, डस डसणी रूप वटांयदा। गुरमुख साचे जाणा पार लँघ, हरि साचा राह वखांयदा। गुर गोबिन्दे सिक्खी इक्की मंगी मंग, हरि अन्तिम पूर करांयदा। निक्की निक्की धारों तिक्खी, मुनी रिखी भेव ना पांयदा। धुर दरगाहों मस्तक लेख लिखी, ना कोई

मेटे मेट मिटांयदा। आपणे नेत्र आपे पेखी, जगत नेत्र ना वेख वखांयदा। महीना चेत्र धारे भेखी, थित वार आप जणांयदा। दर द्वारे लाए मेखी, ना कोई मात उखड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे शेखी, चतुर चतुराई ना कोई वखांयदा। आपे होया धारी केशी, केसाधारी रूप समांयदा। रूप अनूपा दस दस्मेशी, दहि दिश वेख वखांयदा। जोद्धा सूरा नर नरेशी, नर हरि आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम पेशी, एका एक जणांयदा। मिटे पूजा ब्रह्मा शिव शंकर गणेशी, करोड़ तेतीसा ना कोए मनांयदा। पुरख अकाला एका रहसी, दीन दयाला आप हो आंयदा। जोत ज्वाला ढेरी थीसी, उच्चे पर्बत आपे ढांयदा। गंगा गोदावरी पीसण पीसी, अट्ठ सट्ठ मूल चुकांयदा। अञ्जील कुरान खाली खीसी, अन्तिम मुख भवांयदा। वेद पुराणां ताज ना सीसी, नंगे सीस वखांयदा। जोत सरूपी हरि जगदीसी, जोती नूर करांयदा। दे वड्याई बीस बीसी, बीस बीसा वक्त सुहांयदा। इक्क इकीसी शाहो शाबीसी, शाह शहाना आप हो जांयदा। एका ताज झुलेसी सीसी, सीस ताज आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, साचा वक्त सुहांयदा। इक्क इकीसी इक्क इकल्ला, एका जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी बणाए इक्क महल्ला, कूड़ कुटम्ब दए मिटाईआ। एका रंग रंगाए जल थला, पर्बत टिल्ले हरि समाईआ। सत्तां दीपां दर दुआरा एका मल्ला, दर घर साचा एका पाईआ। आपे वसया निहचल धाम अटला, जुग जुग हरि रघुराईआ। आवे जावे अछल अछला, अछल छल्ल रिहा कराईआ। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, सदा सद एह वड्याईआ। होए सहाई डूँघी गार डल्ला, अन्ध कूप लए बचाईआ। कलिजुग अन्तिम बोले हल्ला, अल्ला हू नाअरा लाईआ। चार यांरी संग मुहम्मद रल्ला, दर द्वारे मता पकाईआ। हरि शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, अन्त अन्ती रिहा जगाईआ। दूई द्वैती लाए सल्ला, बिरहों रोग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकीसा वेख वखाईआ। इक्क इकीसा एक ओंकार, एका घर वसांयदा। वरभण्डी हरि नौ द्वार, दसवां संग रलांयदा। दस दस उप्पर देवे चाढ़्ह, भेव अभेदा भेव कोए ना पांयदा। बीस बीसा घाड़न घाड़, हरि जगदीस आप अख्वांयदा। इक्क इकीसा साचा लाड़, नर निरँकारा आप अख्वांयदा। जन भगतां मेला सतारां हाढ़, लोकमाती आप मिलांयदा। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, चेला गुर आप अख्वांयदा। सज्जण सुहेला मीत मुरार, हरि साची सेव कमांयदा। रंग नवेला वसया बाहर, दिस किसे ना आंयदा। पोह छब्बी मेला जगत विहार, सम्मत तेरां आप लिखांयदा। नानक तोले तोलणहार, हरि कंडा नाम लगांयदा। पाए वंडां विच संसार, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, एका देवे नाम धना, साचा राग सुणाए कन्ना, साची धुन उपजांयदा। साचा नाम हरि

जगदीस, आपणा आप अल्हांयदा। खाणी बाणी लहिणा देणा चुकाए बीसा बीस, लेखा लिखे ना कोए मिटांयदा। एका शब्द छत्र झुल्ले जगत जगदीस, प्रभ साचा आप झुलांयदा। ना कोई पढ़े कुरान हदीस, अल्ला हू ना कोए जणांयदा। वेद पुराणां पीसण ल्या पीस, ऐड़ा अथर्बण झोली आप भरांयदा। एका इक्क इक्क इकीस, हरि साचा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा रंग आपणा संग, जुग जुग आप निभांयदा। वरन चार प्रभ टेक, अन्तिम इक्क रखाईआ। चार वरन बिबेक, बुध बिबेक कराईआ। चार वरन हरि एक, एका एक कराईआ। चार वरन हरि लेख, साचा लेख लिखाईआ। चार वरन हरि वेख, एका ब्रह्म जणाईआ। चार वरन हरि भेख, गुर पीर साध सन्त उपजाईआ। चार वरन हरि रेख, आप लिखाए आपे दए मिटाईआ। चार वरन हरि वेस, आपणा वेख वखाईआ। चार वरन नरेश, नर दाता आप अख्वाईआ। चार वरन प्रवेश, जोती नूर टिकाईआ। चार वरन आदेस, रसना जिह्वा रिहा जणाईआ। चार वरन इक्क सरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम कल रिहा वखाईआ। चार वरन पग यात्रा, एका एक रखांयदा। नाम पाए तन साचा गात्रा, साची सिख्या सिख बणांयदा। सस्सा इकल्ला ना लग ना मात्रा, एका होड़ा उप्पर लांयदा। भेव ना पायण वेद शास्त्रा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। प्रगट होए कमलापात्रा, हँ हँगता मैल गंवांयदा। ना कोई जाणे ज़ात पात्रा, एका रंग रंगांयदा। कँवल चरन बंधाए साचा नातरा, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान ऊँच नीच एका धाम सुहांयदा। धुर दरगाही देवे एका दातरा, दाती दाता आप अख्वांयदा। आपे होए पित मात्रा, मात पित आप हो जांयदा। आप जणाए दिवस रातरा, दिवस रैण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन एका शरन एका मार्ग लांयदा। चार वरन सच संदेश, एका नर निरंकारया। ना कोई पूजे शिव गणेश, ब्रह्म असमी पार किनारया। ना कोई वेखे औलीआ पीर शेख़, दर दरवेश नूर इल्लाही विच मिला रिहा। वेद पुराण करन अदेस, हरि भेव किसे ना पा ल्या। सहँसर मुख गाए सेश, दोए सहँसर जिह्व हिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन इक्क शरन एका दर सुहा रिहा। चार वरन हरि मीतड़ा, जोती ब्रह्म टिकाए। आपे ठांडा सीतड़ा, कर्म कांड वखाए। आपे वसे काया चोली जगत चीथड़ा, अन्दर मन्दिर डेरा लाए। आपे होया कौड़ा रीठड़ा, मनमुख ना रसना लाए। आपे होया हरि हरि मीठड़ा, हरिजन रसना जिह्वा खाए। आपे होया शब्द अनडीठड़ा, लिखण पढ़न विच ना आए। आपे चाढ़्हे रंग बसीठड़ा, नाम मजीठी इक्क रंगाए। आपे जाणे आपणा कीतड़ा, जीव जन्त भेव ना राए। लक्ख चुरासी परखणहारा नीतड़ा, हर घट में रिहा समाए। कलिजुग वेला अन्तिम बीतड़ा, काली रैण दए

दुहाए। ना कोई गाए सुहागी गीतड़ा, रसना लोभी फिरन हलकाए। आत्म मदि किसे ना पीतड़ा, मदिरा मास मुख रखाए। घर सद ना मिल्या मीतड़ा, सच नाद ना कोए वजाए। मानस जन्म ना कोए जीतड़ा, साध सन्त रहे कुरलाए। गुरमुख विरला इक्क अतीतड़ा, हरि चरन रिहा लिव लाए। नाम निधान एका पीतड़ा, दिवस रैण उतर ना जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन सुहाए इक्क दर, दर दरवाज़ा रिहा वखाए। चार वरन सच जोग है, गोबिन्द चरन द्वार। आत्म रस सच भोग है, भोगी भोग करे संसार। जूठ झूठ भगत वियोग है, दर द्वारे दए दुरकार। गुर शब्दी धुर संयोग है, घर मेले मेलणहार। दूई द्वैती कटे हउमे रोग है, हउमे हँगता दए निवार। नैणी नेत्र दरस अमोघ है, हरिजन पाए विच संसार। सोहँ चुगे साची चोग है, माणक मोती अपर अपार। होए सहाई तीन लोक है, घर चौथे पावे सार। इक्क सुणाए नाम सलोक है, हरि जिह्वा रसन उचार। हरि भाणा कोए ना सके रोक है, नौ खण्ड पृथ्वी आई हार। लक्ख चुरासी देवे झोक है, सृष्ट सबाई हाहाकार। गुरमुख विरले अन्तिम मोख है, जिस जन बख्शे चरन प्यार। आप मिटाए तृष्ना भोख है, एका देवे शब्द अधार। दर दर घर घर सुखणा रहे सुख है, प्रगट होए नीले अस्वार। ना कोई गोबिन्द गुर मानस देही मनुक्ख है, गुर शब्द जोत अधार। मात गर्भ ना उलटा रुख है, मरे ना जन्मे विच संसार। ना कोई तृष्ना भुक्ख है, आलस निन्दरा ना तन विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन रखाए इक्क घर, आपे होए पहरेदार। चार वरन हरि जगत निमाणा, आपे आप अख्वांयदा। आपे रंक राज शाह राजाना, आपे भिखक भीखक आप अख्वांयदा। आपे होए ताण निताणा, निमाणयां माण दवांयदा। आपे होए चतुर सुघड़ स्याणा, मूर्ख मूढ़्हां चतुर बणांयदा। गुणवन्ता हरि गुण निधाना, जन भगतां बख्शे चरन ध्याना, आप आपणी गोद उठांयदा। धुर दरगाही देवे माणा, शब्द सरूपी इक्क बिबाणा, आप आपणे संग रखांयदा। चतुर्भुज हरि भगवाना, भेव खुल्हाए कलिजुग सतिजुग साचा राह चलांयदा। लक्ख चुरासी रही भुज, गुरमुख विरला गुर चरन प्रीती रिहा लुझ, हरि साची सेवा लांयदा। भेव चुकाए एका दूज, तीजा चौथा संग मिलांयदा। त्रैगुण माया दीपक जाणा बुझ, ब्रह्मा खाली हथ्थ वखांयदा। पुरख अबिनाशी एका वार जाणा सुझ, आपे मेटे आपे आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन सुहाए इक्क दर, वेद अथर्बण वक्त चुकांयदा। वेद अथर्बण अन्त कराए, ऐड़ा अल्ला आया। सखी सरवर ना कोई सदाए, जल थल ना कोए समाया। परवरदिगार खेल रचाए, पीर दस्तगीर हकीर शब्द जंज़ीर लए बंधाया। तोफ़ीक ख़ुदाए इक्क अख़ीर, सच रफीका लथ्थे चीर, हकीकी पड़दा कोए ना पांयदा। अल्ला उडीके इक्क तारीक, अमाम

मैहन्दी वेखे हरि वसनीक, साचा घर सुहांयदा। आपे होए नीकन नीक, कलिजुग माया मुख छुपांयदा। दर दरवेशा मंगे भीख, काला सूसा तन छुहांयदा। सोहँ होड़ा दो मुखी ताई सीख, ईसा मूसा आप लगांयदा। प्रगट होए हरि जगदीस, बीस इकीसा जगत सुहांयदा। लेखा चुक्के तीस बतीस, छतीस हरि संग रलांयदा। एका चक्की रिहा पीस, हथ्था हरि समरथा आपणे हथ्थ रखांयदा। दो जहानी देवणहारा भत्ता, नाल रलाए पाणी तत्ता, ठंडा ठार ना कोई करांयदा। आपे करे कराए सत्था, आपे मार जिवांयदा। आप चलाए नाम रथा, जुग जुग रथवाही आप हो आंयदा। आपे मस्तक लेखा लिखे मथ्थाा, लिखणहारा आप हो जांयदा। लक्ख चुरासी पावे नत्था, दहि दिशा आप भवांयदा। जन भगतां सगल वसूरा लथ्था, दर द्वारे दर्शन पांयदा। लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्था, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। गुरमुखां देवे धन इक्ट्ठा, हरि भण्डारा नाम वरतांयदा। आप बंन्हाए एका मुट्ठा, धीरज यति सति भरांयदा। चरन सरोवर अट्ठ सट्ठा, धूढ़ इशनान करांयदा। दर द्वारे जो जन आए ढठ्ठा, फड़ बाहों पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, चार वरन सुहाए इक्क दर, दर दुआरा हरि निरँकारा एका एक जणांयदा। चार वरन तेरा कलिजुग अन्त, हरि साचा आप करांयदा। आपे जाणे साध सन्त, जीव जन्त आप उपांयदा। आपे होए बेअन्त बेअन्त, बेअन्त आप अख्वांयदा। जुग जुग महिंमा गणत अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। पूरन जोत हरि भगवन्त, जुग जुग आप पलटांयदा। हरिजन मेला साचे कन्त, नारी कन्ता रूप समांयदा। दो जहानां बणाए बणत, ऊँच नीच हरि वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन देवे इक्क सरन, सच सरनाई इक्क जणांयदा। सतिगुर चरन साची सरना, हरि एका एक वखाईआ। आदि अन्त होए ना मरना, प्रभ साचा गोद उठाईआ। कर दरस हरि भव जल तरना, हरि बेड़ा पार कराईआ। हरि हरि भाणा सिर ते जरना, गुरमुख साचे शब्द जणाईआ। हरि द्वारे बहि बहि तरना, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। ना कोई जाणे वरना बरनां, ऊँचां नीचां भेव ना राईआ। राउ रंक एका सरना, रघुपत रिहा रखाईआ। आपे होए धरनी धरना, धरत धवल आकाश समाईआ। आपे होए हरना फरना, नेत्र लोचन नैण आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरनां देवे एका वर, दर दरबार सदा सखाईआ। चार वरन बंक द्वारी, हरि साजण मीत मुरारा। आपे रिहा पैज संवारी, गीत सुणाए गोबिन्द धारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, सच संगीत सोहँ जै जै जैकारा। पुरख अबिनाशी वड भण्डारी, देवे देवणहार विच संसारा। चरन कँवल जाओ बलिहारी, दोए जोड़ सरन निमस्कारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन दिखाए इक्क दर, आप सुहाए बंक दुआरा। बंक दुआरा तन है, गोबिन्द

मिल्या राम। हरिजन आत्म गया मन्न है, तन मिटे अन्धेरी शाम। भाण्डा भरम ल्या भन्न है, साची संगता हरि बिसराम। घर साचे एका चन्न है, सूरज चन्न ना कोई निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन सुहाए इक्क दर, दर द्वारे देवे माण। सतिगुर सावण शब्द समाया, शब्द हरि अनादीआ। पारब्रह्म हरि मेल मिलाया, आप फिराए वड ब्रह्मादीआ। अकल कला कल विच रखाया, कल हरि नर आदि जुगादीआ। अछल अछल्ला हरि छल कराया, वल वल भेव उपादीआ। जल थल आपे डेरा लाया, हरि गोबिन्द आप विस्मादीआ। गुरमुखां रंग रिहा चढ़ाया, धुर दी बाण हरि दी वादीआ। अनहद राग गया वजाया, रसना गाए ना कोई स्वादीआ। तीर निराला बाण लगाया, पार कराए एका हादीआ। बजर कपाटी पार कराया, गुरमुख रूह मिली आज़ादीआ। अमृत आत्म धार चुआया, सर सरोवर इक्क रखादीआ। आप आपणा लड़ फड़ाया, पंचम गाया साचा ढाडीआ। रंग महल्ल इक्क वखाया, शब्द सिँघासण आप कराए लाडीआ। सुरत सवाणी शब्द मिलाया, हरि दूर कराया पादीआ। जोती नूर जोत समाया, हरि मिल्या मेल ब्रह्मादीआ। दस्म द्वारी पार कराया, गुरमुख साचे होई शादीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए आदि जुगादीआ। सावण आया हुक्मे अन्दर, हुक्मे शब्द जणाईआ। वेखे खेल काया कन्दर, जैमल जन्दर तुड़ाईआ। सच महल्ला इक्क अटला, पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, रूप अनूप हरि दरसाईआ। आपे जाणे चारे कूटा, चार वरन करे जणाईआ। कलिजुग काया भन्नया ठूठा, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। दर दुआरा एका अतूटा, सति पुरख निरँजण विच गया समाईआ। शब्द जणाया एका मूठा, गुरमुखां जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा कदे ना रूठा, विछड़ कदे ना जाईआ। मात गर्भ ना होए पूठा, दस मास ना अग्न जलाईआ। जुगा जुगन्त ना होए झूठा, सच सुच्च करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग समाईआ। सस्सा सतिगुर एक है, विष्नूं रूप समाए। सावण सतिगुर टेक है, रसना हरि गुण गाए। अन्तिम वेला एक है, विछड़े लए मिलाए। हरिजन साची टेक है, गुर चरन सच्ची शरनाए। लेखा लिखणहारा लेख है, भुल्ल रहे ना राए। वेखणहारा रिहा वेख है, वड किरती किरत कमाए। आपे नेत्र रिहा पेख है, जगत नेत्र मूँध रहाए। नज़र ना आए धारी केस है, मूंड मुंडाए ना सीस वटाए। जोती नूर नर नरेश है, शब्दी बणत बणाए। गुर शब्दी साध बिबेक है, आपे आप हो जाए। नेत्र नैण लैणा वेख है, सतिगुर मेला सहिज सुभाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर पीरां विच लटकाए। सतिगुर साचा विच समाया। हरि जोत नूर अथाह है, आवण जावण खेल बणाया। हरि दाता बेपरवाह है, हरिजन साचे मेल मिलाया। सत्तां दीपां देवे थाँ है, भगवान भगवान रूप वखाया। अन्दर मन्दिर पकड़े बांह है, साचा

दामन हथ्थ फड़ाया। देवणहारा ठंडी छाँ है, सावण सावण रसना गाया। हरि सावण हँस बणाए काँ है, दर दुआरा एका पाया। पुरख अबिनाशी पिता माँ है, गुर पीरां रिहा गोद उठाया। जुग जुग रिहा जगा है, हरिजन हिरदा सोध वखाया। निशअक्खर वक्खर रखाया नां है, जोधन जोध आप अख्वाया। बजर कपाटी पाड़े पत्थर करे सच न्याउँ है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम एका दर रिहा सुहाया। सावण सुहणा रूप वटा के, शब्द जड़त जुड़ाईआ। शाहो भूप आप अख्वा के, एका डंक वजाईआ। रंग अनूप सति सरूप हरि जोती जोत प्रगटा के, अन्ध कूप करे रुशनाईआ। दहि दिशा चार कूट एका तन उपजा के, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। गुरमुख साचे सन्त जगा के, आप आपणा दरस दिखाईआ। फड़ फड़ बाहों राहे पा के, सुखमन नाड़ी पार कराईआ। दर दुआरा इक्क वखा के, पंचम नाता तोड़ तुड़ाईआ। साचा डण्डा आप चढ़ा के, ब्रह्मण्डी विच फिराईआ। ब्रह्मण्डी आसण एका ला के, सचखण्डी दए वधाईआ। सचखण्डी अन्तिम विच समा के, सति पुरखे विच समाईआ। सति पुरख साचा रंग चढ़ा के, नाम इनामी इक्क दवाईआ। गुर चरन प्रीती नाम दवा के, अलख अलख करे वड्याईआ। अलख अलख प्रभ भेव छुपा के, अगम्म अगम्मा रूप समाईआ। अगम्म अगम्म महल्ल बणा के, हरि जोती नूर चमकाईआ। हरि जोती नूर आप उपा के, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। चारों कुन्ट वेख वखा के, दहि दिशा नाल लटकाईआ। दहि दिशा भेव खुल्ल्हा के, अलख अलखणा वेख वखाईआ। अलख अलक्खा आप अख्वा के, इनाम इनामी होए आईआ। इनाम इनामी हरि अख्वा के, सति पुरखा रूप समाईआ। सति पुरशा रूप आप वटा के, सचखण्ड होए सहाईआ। सचखण्ड हरि जोत जगा के, दर दसवें बूझ बुझाईआ। द्वार दसवें मेल मिला के, गुरमुख साचे अंग लगाईआ। आत्म साची सेज विछा के, भोग बिलास कराईआ। पंचम साचा राग गा के, ख़ुशीआं रिहा मनाईआ। नाद अनादी ताल वजा के, अनहद धुन वजाईआ। साजन साज आप अख्वा के, दस्म द्वारी पार कराईआ। सोहँ साचा देस वसा के, घर चौथा आप सुहाईआ। आवण जावण भेख वटा के, काल महांकाल परे हटाईआ। जोत सरूपी जोत मिला के, शब्दी शब्द उडाईआ। सुन अगम्मो पार करा के, अकल कला वरताईआ। रूप रंग हरि रेख मिटा के, सतिगुर साचा संग वखाईआ। जोत निरँजण भेख वटा के, सति पुरखे मेला सहिज सुभाईआ। सति पुरखे लेखा लेख लिखा के, पार किनारा आप कराईआ। पार किनारा आप जणा के, बेड़ा बन्ने लाईआ। बेड़ा बन्ने आपे ला के, उप्पर बैठा आसण लाईआ। जोत सरूपी डगमगा के, दिस किसे ना आईआ। नानक कबीरा गए गा के, गावणहारा भेव ना राईआ। पुरख अबिनाशी उत्तों आ के, आप आपणे गले रिहा लगाईआ। सतिगुर सावण गोद उठा के, सिँघ जैमल राह

तकाईआ। आपे बैठा दूर दुराडा डेरा ला के, हर घट वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम जोत जगा के, गुरसिख साचे विच टिकाईआ। गुर गोबिन्दा नाम उपा के, गुर चेला आप हो जाईआ। सिँघ भगवान साचा मेला, दो जहान विछड़ ना जाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक्क अकेला, गुरसिक्खां संग निभाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, आपणी हथ्थीं मैहन्दी लाईआ। पंचम सखीआं पावण वेलां, आत्म झोली अग्गे डाहीआ। कन्त भतारे साचा मेला, आत्म सेजा इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां करे शब्द कुड़माईआ। शब्दी नाता पुरख बिधाता, आपणा आप जुड़ांयदा। आपे पुच्छणहारा वाता, दिवस रैण सेव कमांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, रैण अन्धेरी रहिण ना पांयदा। जन भगतां देवे सच सुग़ाता, साची भिच्छया झोली पांयदा। गुर पूरे ना तुट्टे नाता, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। कलिजुग नार कमज़ाता, क्रिया कर्म ना कोई कमांयदा। बरस अरस रहे जन साता, सतिगुर साची बणत बणांयदा। ना कोई ज़ात ना कोई पाता, ना कोई गुर पीर अख्वांयदा। पुरख अकाल एका दाता, शब्द रूप हो आंयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क अहाता, चार दिवारी नाम करांयदा। सत्तां दीपां साचा खाता, सोहँ वस्तू आप पांयदा। आपे होए मात राखा, वरभण्डी जोत जगांयदा। जोत सरूपी अलखणा अलाखा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। नानक गोबिन्द शब्द भाखा, रसना हरि गुण गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। गुर चरन द्वार सति है, गुरमुख विरले पाया। गुर चरन द्वार सति है, दे मति रिहा समझाया। गुर चरन द्वार सति है, गुर संगत रिहा सुणाया।

गुर चरन द्वार सति है, रस फीका बोल ना सतिगुर भाया। चरन द्वार सति है, जन नीकन नीका सेव कमाया। चरन द्वार सति है, भेव ना जानण जीव जीअ का, काग हँस वेख वखाया। चरन दुआरा सति है, लेख चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं का, आप आपणी गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत रिहा समझाया। गुर संगत साची मति दे, एका राह वखांयदा। सति सन्तोखी धीरज यति दे, शब्द मलाह बणांयदा। चरन प्रीती साचा नत्त दे, एका नाता आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां एह समझांयदा। गुरमुख साचा सेवादार, प्रभ साची सेवा लाईआ। बीस बीसा करे ख़बरदार, आप आपणा हुक्म जणाईआ। रसना बोल ना करे कोई विकार, शब्द डण्डा सिर लगाईआ। गुर संगत अन्दर कोए ना होए हाहाकार, काग जिह्वा ना कोए कुरलाईआ। गुर संगत रसना गाए हरि निरँकार, गुर संगत हरि मन भाईआ। जगत मति ना लए उधार, बुध ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, बीस बीसा रिहा जगाईआ। बीस बीसा उठ उठ जाग, जागण वेला आया। कलिजुग अन्तिम लग्गा भाग, प्रभ साचे भाग लगाया। हरिजन मेला कन्त सुहाग, नारी कन्ता रूप वटाया। आप बुझाए तृष्ना आग, अमृत आत्म जाम प्याया। माया डस्से ना डस्सणी नाग, धीरज धीर धराया। दीपक जोती जगे चिराग, प्रभ नेत्र दर्शन पाया। फड़ फड़ हँस बणाए काग, जो जन रसना बन्द कराया। आपे धोवणहारा दाग़, काया चोली वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत वेखे काया घर, निज आत्म डेरा लाया। निज आत्म शाह हरि सुल्तान, दिवस रैण बिराज्जया। आपे गोपी आपे काहन, रास मण्डल साजन साज्जया। धुरदरगाही इक्क निशान, हरि देवे साचा साज्जया। मनमुखां लग्गे आत्म बाण, जगत विकारा जाए भाज्जया। गुरमुखां देवे धुर फ़रमाण, शब्द घोड़े चिट्टे अस्व साचे ताज्जया। कलिजुग अन्तिम आई हाण, गुर चरन धूढ़ी मजन साचा माघिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा साजन साज्जया। आदि पुरख अपार, आदि समाया। आदि पुरख अधार, आपणा आप रखाया। जोत सरूपी कर आकार, जोती जोत जगाया। वेखणहारा आप उज्यार, आपे बणत बणाया। ना कोई मन्दिर चार दिवार, महल्ल अटल ना कोई रखाया। जल थल ना दिसे कोई किनार, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए जणाया। जेरज अंड ना बन्न्हे कोई धार, उत्भज सेत्ज भेव ना राया। ब्रह्मा शिव ना पाए सार, सुरपति इन्द ना कोए उपाया। देवी देव ना कोई नर नार, मात पाताल आकाश ना कोई वसाया। ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड ना कोई आकार, सागर सिन्ध ना कोई वहाया। सर सरोवर ना जल धार, धरती ख़ाक ना कोए उडाया। गुर पीर साध सन्त ना कोए अवतार, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई दिसाया। औलीआ पीर शेख़ ना कोई अधिकार, पंच तत्त ना कोई वखाया। त्रैगुण माया ना पसर पसार, विष्न ब्रह्मा शिव ना सेवा लाया। आप आपणा कर विस्थार, आप आपणा वेख वखाया। पुरख पुरखोतम ना मीत मुरार, नारी नारा रूप वटाया। मच्छ कच्छ ना कोए आधार, सति सरूपी इक्क समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरखा आप अख्वाया। आदि आदि प्रभ एक है, एका रंग समाए। आपे सदा बिबेक है, दूसर कोए ना अंग लगाए। ना कोई सके वेख है, ना कोई बणत बणाए। ना कोई लिखे लेख है, ना कोई गणत गिणाए। ना कोई जाणे रेख है, कवण सरूपा हरि रघुराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन आदि आप हो जाए। आदि अधारी एक है, आदि रूप अनाद। पसर पसारी आप है, हरि मोहण माधव माध। जोत अधारी आप है, आपे वड प्रताप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा जाप। आदि जोत हरि रंग है, रंग रतड़ा लाल। ना कोई भुक्ख नंग है, ना कोई बस्त्र

तन शब्द दुशाल। ना कोई मीत मुरारा संग है, जोती नूर इक्क अकाल। ना कोई अमृत धारा गंग है, ना बंधप दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा होए आप रखवाल। आदिन आदि उपन्नया, हरि हरि रूप अनूप। जनणी जन ना किसे जणया, ना कोई दिसे शाह भूप। भाणा कोए ना किसे मन्नया, ना कोई जणाई चारे कूट। ना घड़या ना भन्नया, ना बद्धा ना जाए छूट। ना फड़या ना डन्नया, ना मन्ने ना जाए रूठ। ना कोई छप्पर छन्नया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रिहा तूठ। आदि जोत हरि जोत धर, साची बणत बणांयदा। आप आपणा भोग कर, भोगी भोग कमांयदा। सति सतिवादी साचा योग कर, दर साचा इक्क जणांयदा। आप आपणा दरस अमोघ कर, आप आपणा रूप वटांयदा। आपणा मेला धुर संजोग कर, जोती नूर उपांयदा। एका साची चोग कर, भरपूरी भरपूर वखांयदा। जोती इक्क वियोग कर, शब्दी सुरत जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी गोदी आप सुहांयदा। शब्द सुत हरि कर त्यार, साची मति सुणाईआ। काया बुत्त ना वेख विचार, ब्रह्मण्ड रूप समाईआ। अबिनाशी अचुत किरपा धार, आपणा अंग खण्ड कराईआ। वेख वखाए हरि निरँकार, निरवैर नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे माण सच्ची वड्याईआ। शब्द सुत प्रभ देवे माण, एका हुक्म जणांयदा। आप चलाए आपणे भाण, भाणा सहिणा एह समझांयदा। किसे ना वसणा विच मकान, नगर खेड़ा शहर ना कोई वसांयदा। आपणी करनी आप करान, दूसर ओट ना कोई रखांयदा। चरन ध्यान पीण खाण, एका तृप्त रखांयदा। देवणहारा हरि मेहरवान, आप आपणे रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सुत देवे वर, वर दाता आप हो आंयदा। शब्द सुत हरि कर त्यार, एका रंग चढ़ाया। साचा सुत रिहा पुकार, दोए जोड़ सीस झुकाया। इक्क इकल्ला की पावे तेरी सार, कवण रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप फड़ाए आपणा पल्ला, एका हुक्म जणाया। शब्द सुत हरि दे धरवासा, एका नाम जणाईआ। आपे करे कँवल प्रकाशा, आप आपणी बणत बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म किया वासा, ब्रह्मा रिहा उपाईआ। आपे किया दासन दासा, सेवक सेवा साची लाईआ। विष्नूं रूप धरे अबिनाशा, भेखाधारी भेख वटाईआ। साचे सुत दए दलासा, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। जोती नूर होए प्रकाशा, कँवल कँवला रिहा खिड़ाईआ। रक्त बूंद ना जाणे मासा, नारी कन्त ना कोई वखाईआ। ना कोई देवे सास ग्रासा, पवण स्वास ना कोई चलाईआ। आपे वेखणहार तमाशा, आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत हरि देवे वर, साची जोड़ी रिहा जुड़ाईआ। साची जोड़ी हरि जुड़ाए। एका कँवल खिलाया। ब्रह्मा ब्रह्म रूप उपाए, पारब्रह्म रघुराया। साचे

सुत मेल मिलाए, एका राह वखाया। दोहां मेला आप कराए, आपणा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप रखाया। ब्रह्मा वेखे कर ध्यान, जोती शब्द सुत प्रवेश्या। आपे होए जाणी जाण, दर द्वारे नर नरेश्या। आपे बिरध बाल अञ्जाण, आपे वेसन वेस अनेकया। गुणवन्ता हरि गुण निधान, शब्द जणाए लिख्या लेखया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नेत्र आपे पेख्या। ब्रह्मे देवे शब्द विचार, हरि शब्द रिहा जगाईआ। सृष्ट सबाई कर त्यार, सेवक सेवा साची लाईआ। साचा सुत करे ख़बरदार, दर द्वारे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचाईआ। ब्रह्मा वेखे करे विचार, भेव कोए ना पाया। कवण तन दए उसार, कवण रंग रंगाया। वस्त दस्त ना कोई अपार, ना कोई धीर धराया। दोए जोड़ करे निमस्कार, हरि अग्गे सीस झुकाया। किरपा कर हरि दातार, होए निमाणा रिहा शरमाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, देवे वर साचे घर आप आपणी दया कमाया। त्रैगुण माया अपर अपार, ब्रह्मे पाई दर भिखार, हरि झोली रिहा भराया। पंज पंझी कर त्यार, त्रैगुण सोहणा इक्क शृंगार, हरि साचे रूप चढ़ाया। सुत शब्द हरि भुजा पसार, अंगण अंग समाया। पवण ना देवे कोई हुलार, स्वास स्वासी ना कोए चलाया। वेखे परखे परखणहार, परीख परीख्या विच कदे ना आया। ब्रह्मा ढहि ढहि पया द्वार, प्रभ साचे भेव चुकाया। आपे बख्शे आपणी धार, जोती जोत जगाया दीआ निरगुण वस्त टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे दित्ता जगत वर, लक्ख चुरासी रिहा उपाया। लक्ख चुरासी आप उपाई, ब्रह्मा सेव लगांयदा। लोआं पुरीआं बणत बणाई, वरभण्डी रचन रचांयदा। धरत मात हरि जल टिकाई, आप आपणा चरन छुहांयदा। विष्नूं सो संग रलाई, रूप अनूपा आप हो जांयदा। आप आपणी जोत जगाई, आप आपणा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन आदि आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी बणत बणाया, ब्रह्मे वड वड्डी वड्याईआ। प्रभ अबिनाशी कर्म कमाया, एका बूझ बुझाईआ। धुर दी बाण रिहा रखाया, बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचना रिहा रचाईआ। साची रचना आप रचा के, रचनहार अख्वाया। ब्रह्मे साचा शब्द जणा के, वेद विदातां रिहा लिखाया। आप आपणा मुख छुपा के, नाम तराना रिहा जणाया। ब्रह्मा वेता रसना गाए, लेखा लेख रिहा लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन आदि आदि अख्वाया। जोत सरूपी कर अकारा, अचरज बणत बणाईआ। सृष्ट सबाई हरि पसारा, हर घट में आसण लाईआ। काया गढ़्ह चार दिवारा, पंचम धार सवाईआ। वेखे खेल बहत्तर नाड़ा, साचा ताड़ा रिहा वजाईआ। पंचम लाया इक्क अखाड़ा, ब्रह्मण्ड रिहा सुणाईआ। आपे बणया साचा लाड़ा, दर

घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाईआ। आप आपणा भेख वटाए, भेखाधार भगवन्ता। ब्रह्मा सुत चार उपाए, हरि साचा साजण सन्ता। सन्त कुमार माण दवाए, खेले खेल अगणता। आप आपणी जोत जगाए, हरि बेअन्त बेअन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे जीव जन्ता। जीव जन्त कर्म लिखारी, आपे लेख लिखांयदा। वरभण्डी हरि कर विचारी, साची वंडण वंड वंडांयदा। सतिजुग रसना नाउँ उचारी, सति सति वरतांयदा। वार अठारां जोत निरँकारी, आपणी जोत प्रगटांयदा। सतिजुग करे पार किनारी, जुग त्रेता चलत चलांयदा। राम परसा राम अवतारी, राम रामा आप अख्वांयदा। लंका तोड़े गढ़्ह हँकारी, रावण रामा आप अख्वांयदा। भगतां देवे नाम अधारी, दर द्वारे बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन आदि रूप अख्वांयदा। जुग त्रेता पार किनारा। प्रभ अबिनाशी खेल अपारा। द्वापर तेरी आई वारा। वेद व्यास बणे लिखारा। कृष्ना काहना हरि गिरधारा। खेले खेल विच संसारा। मेले मेल भगतन दुआरा। रथ रथवाही जंग मझारा। गीता ज्ञान रसन उचारा। अर्जन अर्जन पाई सारा। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग करे पार किनारा। द्वापर हरि अन्त कराए, कलिजुग साची बणत बणाए, बोध बोधा नाउँ धरा के। ईसा मूसा आप उपा के। अल्ला अलाही नूर जणा के। अथर्बण साचा माण रखा के। संग मुहम्मद मेल मिला के। चार यारां कर प्यारा, आपणा हुक्म जाए सुणा के। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आदि हरि आदि अख्वा के। संग मुहम्मद कर प्यार, हरि साचा दए जणाईआ। सेवक सेवा लाए सेवादार, साची सेवा इक्क वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पार किनार, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। इक्क मुहम्मद करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मिल्या मेल हरि दातार, साचा मेला मेल मिलाईआ। ना होए विछोड़ा चार यार, साची यारी रिहा निभाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, मुहम्मद मुहम्मदी लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे माण जगत वड्याईआ। जगत माण हरि रखाया, देवे वड वड्याईआ। दर दरबान इक्क रखाया, आपणा भेव छुपाईआ। काला बाणा तन छुहाया, वेस अवेसा आप कराईआ। साचा राणा मात बणाया, दर दरवेशा अलख जगाईआ। नेत्र नैणा दरस दिखाया, प्रतक्ख रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन आदि आदि अख्वाईआ। आदिन आदि हरि करतार, आपे आप अख्वांयदा। नानक आया हरि दर पाया, लोकमाती जन्म दवांयदा। जन्म अजन्मा वेख वखाया, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। शब्द सरूपी मेल मिलाया, जोती नूर उपांयदा। भाणा सहिणा हुक्म सुणाया, नेत्र नैणा दरस दिखाया, नाम वस्त हरि झोली पांयदा। कलिजुग साचा मार्ग लाया, नाम सति मन्त्र दृढ़ाया, गुर पूरा राग

अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन आदि आप अख्वांयदा। नानक गाया हरि हरि निरँकार, सेवक सेव कमाईआ। चारे कुन्टां दहि दिशा विचार, सतिनाम रिहा जपाईआ। अन्तिम गया मात हार, एका ओट रखाईआ। निहकलंक लए अवतार, कलिजुग अन्तिम होए जोत रुशनाईआ। अंगद अंग लगाया कर प्यार, जोती नूर सवाईआ। अमरदास गुर जाए तार, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। अमरदास गुर बन्न्हे धार, रामदासे सोढी बंस सुहाईआ। रामदास तेरी सुण पुकार, गुर अर्जन जन्म दवाईआ। गुर अर्जन बणया लेख लिखार, जन भगतां अंग लगाईआ। हरि गोबिन्दा तेज कटार, तन आपणे रिहा छुहाईआ। हरि राए हरि सुण पुकार, दे मति रिहा समझाईआ। बाल अवस्था पावे सार, हरि कृष्ना मेल मिलाईआ। गुर तेग बहादर बन्न्हे साची धार, हरि साची सेवा लाईआ। गुर गोबिन्दा करया ख़बरदार, प्रभ देवे शब्द जणाईआ। आपे होया पहरेदार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मानस देह ना करे विचार, हरि जोती नूर सवाईआ। अनन्द पुर अनन्द करतार, अनन्द अनन्द रिहा गाईआ। गोबिन्द काया अपर अपार, तन बस्त्र शस्त्र हरि पहनाईआ। नैणा देवी तेरी धार, गुर पूरा रिहा धराईआ। प्रगट हो हरि निरँकार, आप आपणा रूप वखाईआ। शब्द खण्डा खिच्च कटार, गुर गोबिन्दे तन छुहाईआ। करना पन्थ इक्क त्यार, केसाधारी रूप वटाईआ। आपे होया पहरेदार, दिस किसे ना आईआ। कर्मी कर्मां रिहा विचार, धर्मी धर्मा रिहा चलाईआ। धरत मात दी सुण पुकार, प्रभ साचे सेवक सेवा लाईआ। गुर गोबिन्दा करे प्यार, दोवें जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सुण पुकार, भाणा सहिणा हुक्म सुणाईआ। काया माटी जाए हार, अटल रहिण ना पाईआ। एका शब्द होए जै जैकार, दूसर कोए दिस ना आईआ। साल त्रताली गया हार, छड्ड पंजाब दक्खण डेरा लाईआ। प्रभ जोती नूर कर आकार, देवे शब्द जणाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढे सुत्ता पैर पसार, प्रभ साचा रिहा उठाईआ। शब्द सिँघासण इक्क अपार, साचा अंगीठा रिहा विछाईआ। नीले घोड़े हो अस्वार, आप आपणा रूप वटाईआ। मिल्या मेल हरि निरँकार, जोती जोत समाईआ। आप उठाए भुजा पसार, छोटा बाला गोद बिठाईआ। दित्ता वर सच्ची सरकार, गुर गोबिन्द करी पुकार, अन्तिम मेला विच संसार, साची रुत्त दए सुहाईआ। तेग बहादर मीत मुरार, पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार, कलिजुग अन्तिम लए जगाईआ। पूत सपूता करे ख़बरदार, गुर गोबिन्दा दए उपाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, हरि ब्रह्मे माण गंवाईआ। ब्रह्मा रोवे धाहां मार, गुर तेग बहादर तेरी एह वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम जामा धार, सिँघ पाल नाम रखाईआ। आत्म जोती नूर अपार, हरि साची बिन्द उपाईआ। आप आपणी कल धार, पंज तत्त रत्त उपाईआ। भेखाधारी भेख न्यार, आपणा बैठा मुख छुपाईआ। प्रगट हो विच संसार, सिँघ शेर नाउँ रखाईआ। आपे वसया अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहिर रिहा

समाईआ। काया तजी विच संसार, शब्द उडारी इक्क लगाईआ। आपे गया सच द्वार, आदि रूप आदि हो आईआ। प्रगट हो नर निरँकार, छब्बी पोह वज्जी वधाईआ। वीह सौ बिक्रमी मात विचार, निहकलंका जोत जगाईआ। पंचम जेठ बन्न्हे धार, गुर गोबिन्दे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे करी कुड़माईआ। गुर गोबिन्दे जोत टिकाई, गोबिन्द रूप समांयदा। जीव जन्त भेव ना कोए पाई, साध सन्त हरि भुलांयदा। हरिजन जुग जुग विछड़े मेला रिहा मिलाई, आप आपणी दया कमांयदा। चोबदार हरि निरँकार राती सुत्या जा जगाई, फड़ फड़ बाहों आपणा दरस दिखांयदा। गुर गोबिन्दा साचा राही, माछूवाड़ा भुल्लया नाहीं, नंगी पैरीं चरन उठांयदा। गुरमुखां कट्टण आया फाही, दो जहानी बण मलाही, शब्द खण्डा इक्क उठांयदा। देवणहारा ठण्ढीआं छाईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाउँ रखांयदा। हरि गोबिन्द साची धार, आपे रिहा बंधाईआ। कलिजुग काया कर्म विचार, वेखे थाउँ थाँईंआ। लक्ख चुरासी आई हार, वेले अन्तिम दए दुहाईआ। माया राणी हो त्यार, दर दर रही अलख जगाईआ। जूठा झूठा कर पसार, चुगली निन्दया मुख रखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता तृष्न वधाईआ। हउमे हँगता रोग हँकार, भुक्खा नंगा जीव कराईआ। गुरमुख विरला मंगता इक्क दरबार, मंगे दरस सदा प्रभातीआ। साची रंगण रंग करतार, आप आपणा रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया सेवा लाईआ। गोबिन्द काया साचा धड़, साची सेव कमांयदा। पुरख अबिनाशी अग्गे खड़्ह, देवी देव निवांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, सिँघासण आसण इक्क विछांयदा। एका अक्खर गया पढ़, प्रभ साची विद्या आप पढ़ांयदा। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, नाम खण्डा इक्क उठांयदा। आप उखेड़े लग्गी जड़्ह, कलिजुग तेरी जड़्ह पुटांयदा। सतिजुग साचा धरत मात दी गोदी जाए वड़, प्रभ साचा जन्म दवांयदा। सन्त सुहेले लए बाहों फड़, साची सिख्या इक्क वखांयदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, चरन प्रीती इक्क रखांयदा। ना कोई पीवे हुक्का नड़, पुरख अबिनाशी हुक्म जणांयदा। मदिरा मासी जायण सड़, लेखा अन्तिम हथ्थ रखांयदा। कलिजुग वहिण वहाए हड़्ह, धार्मिक धारा ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। गोबिन्द काया दर दरवाज़ा, हरि साचे मात खुल्हाया ए। खेले खेल ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गले लगाया ए। चिट्टा अस्व रक्खे ताजा, लोआं पुरीआं रिहा दुड़ाया ए। भगतां मारे घर घर अवाज़ा, दिवस रैण रिहा जगाया ए। कलिजुग अन्तिम रच्चया काजा, देस माझा बणत बणाया ए। गुर गोबिन्दे साजण साजा, शस्त्र बस्त्र इक्क सजाया ए। नाल रलाया अनहद वाजा, राग रागनी

मुख छुपाया ए। धुर दरगाही आया भागा, साचे मन्दिर डेरा लाया ए। एका देवे साचा दाजा, सोहँ पल्लू गंढ्ढ बंधाया ए। आपे होए राजन राजा, दर दरबारी आप अख्वाया ए। गुरमुखां रक्खण आया लाजा, लाजावन्त हरि रघुराया ए। नाम चलाए सच जहाज़ा, हरि बेड़ा रिहा तराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, घर आपणा इक्क सुहाया ए। गोबिन्द काया साचा घर, हरि साचे बणत बणाईआ। बन्द कराए नौ दर, सुरती सुरत मुख छुपाईआ। आप नुहाए साचे सर, कागों हँस बणाईआ। देवणहारा आपे वर, आपे मेल मिलाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे दर, दर दसवां बूझ बुझाईआ। शब्द सिँघासण उप्पर चढ़, हरि वेखे सर्ब लोकाईआ। हरि सन्त सुहेले आप फड़ाए आपणा लड़, दर द्वारे लए बहाईआ। ना मरे ना जाए सड़, गोर मड़्ह ना कोए टिकाईआ। हर घट अन्दर बैठा वड़, आप आपणा मुख छुपाईआ। अक्खर वक्खर रिहा पढ़, एका राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख सर, सर सरोवर एका थान सुहाईआ। गुरमुख काया साचा सर, हरि साचा ताल सुहांयदा। अमृत आत्म आपे भर, आपे जाल विछांयदा। आवण जावण चुक्के डर, जिस जन दया कमांयदा। आप आपणे जिहा कर, आपणे रंग रंगांयदा। आपे खोल्हणहारा दर, आपे बन्द रखांयदा। आपे घाड़न साचा घड़, आपे भन्न वखांयदा। आप उखेड़े सभ दी लग्गी जड़्ह, आपे मार्ग पांयदा। आपे काया मन्दिर अन्दर लए फड़, आपे मुख भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा घर, नर नरायण नर हरि डेरा लांयदा। आप आपणी किरपा कर, दर घर एका पाया ए। शब्द भण्डारा जगत भर, हरि साचा रिहा वरताया ए। जोत सरूपी जोत धर, शब्द सरूपी देवे वर, वर वरयाम आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, आपे वेखे उप्पर चढ़, वेखणहारा दिस ना आया ए। गोबिन्द काया साचा हाट, प्रभ साचा मात खुल्हांयदा। शब्द रखाए साचा पाट, गुरमुखां तन पहनांयदा। दीपक जोती जगे लिलाट, जिस जन मस्तक टिक्का तिलक लगांयदा। बजर कपाटी जाए पाट, छिलका छिलक लुहांयदा। शब्द हथौड़ा मारे साट, आपे कुण्डा लांहयदा। इक्क वखाए नेड़े वाट, निज घर वासी रूप वटांयदा। लेखा चुक्के आन बाट, आप आपणे रंग रंगांयदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सर सरोवर इक्क वखांयदा। गुरमुख चढ़ना साचे घाट, औखी घाटी पार करांयदा। जगे जोत काया माट, अन्ध अन्धेरा आप मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया देवे वर, वर दाता आप अख्वांयदा। पंचम मीता पंचम प्यारा, पंचम जोत जगांयदा। पंचम सीस नाम दस्तारा, एका एक बंधांयदा। पंचम तन पहनाए कटारा, साचा खण्डा नाउँ रखांयदा। पंचम मेला हरि गिरधारा, साची वंडा वंड वंडांयदा।

आप बैठ तख्त सच्ची सरकारा, साचा लेख लिखांयदा। प्रगट हो विच संसारा, साची धारा मात चलांयदा। आपे करे ख़बरदारा, हरि सोए मात जगांयदा। एका देवे शब्द हुलारा, पवण पवणी सेवा लांयदा। कलिजुग कर्म हरि विचारा, साचा धर्म धरांयदा। प्रगट होए विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गुर गोबिन्दा मीत मुरारा, आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा आप जणांयदा। जोत अकाल जोत धर, लोकमात कलि आया। शब्द दलाली इक्क वर, इक्क सलोक रखाया। हक्क हलाली वेख घर, साचा हक्क जणाया। पन्थ वाली जोत धर, गोबिन्द रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नगर खेड़ा इक्क वसाया। नगर खेड़ा साचा, हरि साचा आप वसांयदा। माटी भाण्डा काचा, पंचम तत्त जणांयदा। पुरख अबिनाशी धाम अगम्मे आपे राचा, दिस किसे ना आंयदा। नाम जपाए साचो साचा, सच वस्त हरि झोली पांयदा। सृष्ट सबाई लगाए अग्न तमाचा, अन्तिम मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। सतिगुर साचा सच है, साचा वणज कराए। गुरमुख साचा सच है, साची सरन तकाए। मनमुख रिहा नच्च है, दर दुआरा मूल ना भाए। सतिगुर साचा सच है, साचा हट्ट खुल्हाए। गुरमुख साचा सच है, तन साचा पट बंधाए। बेमुख भाण्डा कच्च है, प्रभ अन्तिम भन्न वखाए। सतिगुर साचा सच है, साची जोत जगाए। गुरमुख साचा सच है, वरन गोत विच ना आए। मनमुख माया अग्नी रही मच्च है, कलिजुग काया रिहा जलाए। सतिगुर साचा सच है, साचा नूर करे रुशनाए। गुरमुख साचा सच है, शब्द तूर उपजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे हरि हर थाँए। सतिगुर साचा मीत है, दो जहानां वाली। गुरमुख इक्क प्रीत है, चरन कँवल रखा ली। मनमुखां परखे नीत है, फल दिसे ना किसे डाल्ही। हरि बैठा इक्क अतीत है, कोटन कोट खड़्हे सवाली। गुरमुख मानस देही जाए जीत है, हरि देवे शब्द दलाली। मनमुख काया कौड़ा रीठ है, जूठी झूठी तन जंजाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणया शाह कंगाली। सतिगुर साचा सच है, कराए वणज वपारा। गुरमुख साचा सच है, मंगे चरन प्यारा। सतिगुर साचा सच है, एका भरे नाम भण्डारा। गुरमुख साचा सच है, सोहे बंक दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, मिले मेल अपर अपारा। कलिजुग अन्तिम वर घर पाया, गुरसिख वज्जी वधाईआ। नौ द्वारे पार कराया, प्रभ साचे दया कमाईआ। एका पल्लू नाम फड़ाया, साचे मार्ग रिहा चलाईआ। डूँघी डल्ल वेख वखाया, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। घल्लू घार ना कोए मचाया, हरि पंचां मार मिटाईआ। अमृत आत्म फल इक्क ख्वाया, सच सरोवर नुहावण नुहाईआ। अनहद टल्लू इक्क वजाया,

हरि साचे तार हिलाईआ। आत्म सेजा इक्क विछाया, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जन भगतां नाम करे कुड़माईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना, निरगुण हरि रंग राता। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, पारब्रह्म पुरख ज्ञाता। इक्क झुलाए धर्म निशाना, नौवां खण्डां दीपां साता। हरिजन साचे मेल मिलाना, साचा मेला कमलापाता। शब्द सुणाए धुर फ़रमाणा, सोहँ देवे सच सुग़ाता। भेव ना जाणे ऊँच नीच राउ रंक राजाना, सृष्ट सबाई पिता माता। सतिगुर साचा शाहो शहाना, मेट मिटाए ज़ाता पाता। एका छत्र सीस झुलाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां मेला इक्क इकांता। इक्क इकांता इक्क इकल्ला, एका धार बंधांयदा। भारत खण्डी सच महल्ला, आपणा आप बणांयदा। सम्मत चौदां कर कर हल्ला, गुरमुख साचे आप जगांयदा। जोती शब्दी आपे रला, पवण सुनेहड़ा हरि सुणांयदा। मिले मेल गोबिन्द डल्ला, साचा मेली मेल करांयदा। लाए भाग हरि थल थला, साचा वक्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, एका देवे शब्द अधार, आपणा पल्ला आप फड़ांयदा। शब्द अधारी हरि निरँकारी, गुरमुख साचे मात तरांयदा। आपे देवे सच उडारी, लोआं पुरीआं पार उतारी, साचा राह वखांयदा। जोत निरँजण सेवादारी, नेत्र अंजन पहली वारी, आपणी हथ्थीं आपे पांयदा। लक्ख चुरासी होए ख्वारी, चारों कुन्ट हाहाकारी, राए धर्म सेवा लांयदा। हरिजन साचे मीत मुरारी, आप सुहाए बंक द्वारी, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती धारा आप चलांयदा। जोती धार विच संसार, आपणी आप चलांयदा। शब्द दो अक्खर कर त्यार, लोआं पुरीआं हरि वरतांयदा। सति पुरख निरँजण अपर अपार, जोत निरँजण सेवा लांयदा। जोत निरँजण ख़बरदार, जन भगतां आप जगांयदा। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, पिछला मूल चुकांयदा। भाणा सहिणा विच संसार, एका चरन ओट धरांयदा। कलिजुग अन्तिम वहिण वहिणा, आप वखाए साचे नैणा, वेखे खेल परवरदिगार दा। नाता तुट्टे भाई भैण मात पित कोई ना रहिणा, नारी कन्त ना पाए ना हंढाए रंग सुहाग दा। साध सन्त कोई दिस ना आए, जीव जन्त फिरन हलकाए, प्रभ साचा एका खण्डा सोहँ विच ब्रह्मण्डां मारदा। कलिजुग तेरा भेख पखण्डा, आपे वढ्ढे हरि हरि कंडां, अन्तिम तेरी झोली डारदा। राज राजानां तोड़ घमंडा, शाह सुल्तानां वढ्ढे कंडां, तख्त ताज महल्ल ना कोई उसारदा। जन भगतां पाए आपे वंडा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती आप विचारदा। साचा सम्मत आप विचारे, हरि साचा लेख लिखांयदा। कलिजुग सम्मती हौले भारे, सम्मत सोलां नेड़े आंयदा। साचे सम्मत कर विचारे, जग सम्मती मेट मिटांयदा। गुरमुखां वंड वंडावण आया, जग दाता हरि दलाल। साची

खोज खुजावण आया, हरिजन पकड़ उठाए साचे लाल। एका दूजा भउ चुकावण आया, फल लगाए काया डाल। नेत्र तीजा आप खुलावण आया, एका मारे शब्द उछाल। चौथा घर आप सुहावण आया, दिवस रैण करे प्रितपाल। काया मन्दिर अन्दर डेरा लावण आया, दीपक जोती एका बाल। लहिणा देणा मूल चुकाया, बैठ धर्म सच्ची धर्मसाल। नेत्र नैण दरस दिखावण आया, दानी दाता शाह कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चले अवल्लड़ी चाल। जगत अवल्लड़ी चाल हरि चलाईआ। जोत इकल्लड़ी दीन दयाल, एका एक प्रगटाईआ। वेखे पेखे काया खलड़ी खाल, कवण द्वार वज्जे वधाईआ। गुरमुख साजण साचे लाल, आपे रिहा उठाईआ। काया मन्दिर सच सच्ची धर्मसाल, हरि शब्द होए जणाईआ। दीपक जोती जगे मस्तक थाल, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। सोहँ मन्त्र अपर अपार, काल महांकाल नेड़ ना आईआ। दस्म द्वारी इक्क दलाल, प्रभ बैठा आसण लाईआ। नौ द्वारे जगत जंजाल, माया मोह रही विछाईआ। अमृत आत्म आप वखाए साचा ताल, हरिजन साचा नुहावण नुहाईआ। आप लवाए साची छाल, कागों हँस बणाईआ। आपे होए हाल बेहाल, बेहाला आप अख्वाईआ। जन भगतां करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक सद रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती रिहा वंडाईआ। सम्मत तेरां तेरी वंड, कलिजुग आप करांयदा। कलिजुग मेटे भेख पखण्ड, साधां सन्तां वेख वखांयदा। राज राजानां तोड़ घमंड, तख्त ताज ना कोई दिसांयदा। आपे करे खण्ड खण्ड, खण्डा आपणे हथ्थ उठांयदा। हरि जोती चमके चण्ड प्रचण्ड, ब्रह्मण्डां तेज वधांयदा। मनमुख नार दुहागण दिसे रंड, कन्त सन्त ना कोई हंढांयदा। जन भगतां पाई साची वंड, रुत्त बसन्ती इक्क सुहांयदा। लेखा चुक्के खाणी जेरज अंड, उत्भज सेत्ज मेट मिटांयदा। कलिजुग औध गई हंढ, अन्त बुढेपा आंयदा। जन भगतां पाए आत्म ठंड, हरि साचा जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काया सोग मनांयदा। कलिजुग काला प्या सोग, तन चिन्ता मन वैरानया। अन्त ना मिले साची चोग, चारों कुंट होए बौरानया। जूठा झूठा भोगया भोग, नाल रलाया पंज शैतानया। दर घर साचे होया वियोग, मिल्या नाम ना धुर निशानया। दूई द्वैती लग्गा रोग, हउमे हँगता मारे कानया। मिल्या मेल ना धुर संयोग, गाया राग ना साची बाणीआ। पाया दरस ना हरि अमोघ, मिल्या मेल ना गुण निधानया। अन्त निखुट्टी मात चोग, चारों कुन्ट होए वैरानया। लक्ख चुरासी देवे झोक, मेट मिटाए जेरज खाणीआ। हरि हरि भाणा कोए ना सके रोक, ग्रन्थी पन्थी वेद पुराणया। जन भगतां सुणाए इक्क सलोक, हरि सोहँ धुर फ़रमाणया। अन्तिम वेले देवे मोख, गुर चरन ध्यान रखानया। कूड़ कुड़यारा मेटे दोख, मेल मिलाए साचे हाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत

सम्मती आप पछाणया। सम्मत तेरां तेरा रंग, प्रभ आपणा आप वखांयदा। सन्त द्वारे वेखे लँघ, साचा दर ना कोई सुहांयदा। माया ममता वेख पलँघ, जूठा झूठा आसण लांयदा। जगत विकारा होया नंग, साचा संग ना कोई निभांयदा। शब्द घोड़े कसया तंग, किला कोट हँकारी गढ़्ह प्रभ आपे ढांयदा। सोहँ फड़या हथ्थ मृदंग, उप्पर चढ़ आप वजांयदा। लक्ख चुरासी होणी भंग, सीस धड़ आप कटांयदा। कलिजुग काया भन्ने काची वंग, नाम हथौड़ा एका लांयदा। जन भगतां होए अंग संग, मिट्ठा कौड़ा वेख वखांयदा। दर दुआरा जाए लँघ, आप आपणा मुख वखांयदा। मंगणहारा एका मंग, हरि साची मंग मंगांयदा। कट्टणहारा भुक्ख नंग, भगत भण्डारी आप हो आंयदा। मानस जन्म ना होए भंग, जो जन साची सेव कमांयदा। कलिजुग माया लाए डंग, प्रभ साचा दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे जगत वर, वर दाता आप अख्वांयदा। हरिजन साचे सच दुलार, कलिजुग अन्त मिले वधाईआ। प्रगट होया नर निरँकार, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द धारा अपर अपार, वरन गोत रिहा मिटाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। पावे वंडां विच संसार, ब्रह्मण्डां रिहा हिलाईआ। जन भगतां करे ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम दए दुहाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरार, सगला संग ना कोई निभाईआ। झूठा नाता नार भतार, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। पुरख अबिनाशी सांझा यार, चार वरनां आप अख्वाईआ। कलिजुग कर्मां रिहा विचार, सोहँ खण्डा मात लगाईआ। आपे देवे इक्क हुलार, पुन्न पाप हरि वेख वखाईआ। साचा तोला तोलणहार, सम्मत तेरां तोल तुलाईआ। नानक बोला बोलणहार, एका बोला रिहा कराईआ। काया चोला विच संसार, प्रभ साचा दए तजाईआ। खेले होला अपर अपार, लाल रंग इक्क चढ़ाईआ। डोला चुक्के वारो वार, लाड़ी मौत सेवा लाईआ। चारे कूटां कर त्यार, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। राए धर्म खोल्हे बन्द किवाड़, चित्रगुप्त वेख वखाईआ। गुरमुख साचा सन्त दुलार, प्रभ चरनां बैठा ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, तन नगारे शब्द चोट लगाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, सम्मत तेरां छब्बी पोह वज्जी वधाईआ। गुर गोबिन्दा काया कर आकार, निर्मल जोती रिहा जगाईआ। शब्द डंका अपर अपार, राउ रंकां रिहा सुणाईआ। आप सुहाए द्वार बंका, प्रभ बैठा आसण लाईआ। पन्थ ख़ालसा तेरा कढ्ढे शंका, पहली चेत्र लेख लिखाईआ। जन भगतां फेरे मन का मणका, सोहँ धागे सूत्र आप पवाईआ। हरि दासी दास हरि जन जनका, दर द्वारे सेव कमाईआ। प्रगट होए वासी पुरी घनका, कलिजुग अन्त दए वड्याईआ। जन भगतां आत्म जोती लाए तनका, चरन द्वारे खिच्च ल्याए वाहो दाहीआ। होए भिखार सनक सननका, सुकन्दन बैठे मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ

रक्खे वड्याईआ। हरि हथ्थ वड्याई, जुग जुग बणत बणाए। सतिजुग रथ आप चलाई, आपणा भेख वटाए। मच्छ कच्छ हरि जोत प्रगटाई, बराह रूप समाए। महिंमा अकथना अकथ चलाई, जुग जुग लेखा रिहा लिखाईआ। राम रामा रघुपत अख्वाई, नेत्र नीर रिहा वहाईआ। गुर वशिष्ट दे मति रिहा समझाई, साची सिख्या इक्क जणाईआ। त्रेता तेरा रथ चलाई, रिग वेद नाल रलाईआ। कलिजुग अन्तिम मथ वखाई, प्रभ साचे बणत बणाईआ। द्वापर हरि हरि नत्थ पवाई, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। अर्जन सेवा आपणे हथ्थ कमाई, रथ रथवान आप अख्वाईआ। जीव जन्त सत्थ विछाई, चिट्टी चादर एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि हथ्थ वड्याईआ, कृष्ना लए उभार। सोलां कल जोत जगाईआ, आप आपणा मात उभार। आप आपणा भेव छुपाईआ, अकल कला हरि अपार। नौ खण्ड सत्त दीपां वंड वंडाईआ, तीर निशाना एका मार। र्दोपत लज्जया आप रखाईआ, बिप्पर सुदामा दित्ता तार। घर बिदर भोग लगाईआ, कलि सुत्ता पैर पसार। दर्योध्न हँकार गंवाईआ, पंजे पांडो लए उभार। कलिजुग अन्तिम जोत जगाईआ, प्रभ खेले खेल अपार। संग मुहम्मद जोड़ जुड़ाईआ, मीत मुरारा सांझा यार। अल्ला राणी नाल प्रनाईआ, विच विच्चोला आप करतार। गुर नानक धार बंधाईआ, गाया निरँकार निरँकार। एका जोत आप जगाईआ, अंगद अमरा होया पार। राम दासे हरि सरनाईआ, अर्जन भेख भिखार। गुर गोबिन्दा भेव ना राईआ, हरि बख्शिंदा विच संसार। हरि गोबिन्दे सिर हथ्थ टिकाईआ, हरि राए प्रभ कर प्यार। दे मति समझाईआ, बाली बुध पावे सार। हरिकृष्न रिहा तराईआ, तेग बहादर · । चिट्टी चादर इक्क विछाईआ, भारत खण्डी लए उभार। गुर गोबिन्दा साचा पूत उपाईआ, सिर

तोड़ा कल्गी सीस दस्तार। हरि जोती मेल मिलाईआ, गुर संगत तेरा इक्क प्यार। लक्ख चुरासी वेख वखाईआ, खिच्चे तीर पहली वार। रसना चिले रिहा चढ़ाईआ, प्रभ खिच्चे आप करतार। बूरे कक्के बिल्ले रिहा हिलाईआ, दूर दुराडा बैठा मारे मार। शब्द सिँघासण इक्क विछाईआ, नौ खण्ड नौ द्वारे पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत मंगण आया दर, हरि बणया भेख भिखार। गुर संगत दर मंगण आया, गुणवन्ता गुण निधानी। आपणी जोती चोली रंगण आया, लै के शब्द निशानी। साचा कंगण गुरसिक्खां तन पहनावण आया, धुर दरगाही एका बाणी। शब्द घोड़े तंग कसावण आया, घर चौथे पद निरबानी। कलिजुग तेरा अन्तिम वेखण जंगण आया, सतिसंग वखाए एका मात निशानी। भारत खण्ड तेरी वंड वंडण आया, जोद्धा सूर बली बलवानी। मनमुखां जीआं अन्तिम दंडण आया, खिच्चे इक्क कटार म्यानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत सुहाए इक्क दर, आपणी आप करे कुरबानी। आपणा

आप कर कुरबान, आपणी देह तजाईआ। घविंड पिण्ड इक्क निशान, प्रभ साचा बैठा ढेर रखाईआ। जोती जगे मात महान, गुर गोबिन्दे विच टिकाईआ। नौवां खण्डां आप झुलाए इक्क निशान, सत्तां दीपां बणत बणाईआ। गुरमुख बिठाए विच बिबाण, प्रभ साचा आप उडाईआ। ब्रह्मा शिव पए राह तकान, गुरसिख केहड़े रसते जाईआ। धर्म राए नेत्र दर शरमाण, दूर बैठा मुख छुपाईआ। सिँघ मनजीता इक्क जवान, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सीआं सच मकान, जगत जगदीसा घर साचे ल्या बणाईआ। इन्द इन्द्रासण होया हैरान, पुरी इन्द्र अन्त तजाईआ। करोड़ तेतीसा मिटे निशान, छत्र सीस ना कोए झुलाईआ। नौ द्वारे जगत मकान, जगत जगदीसा रिहा खुल्हाईआ। कलिजुग तेरा अन्त फनाह मकान, नगर खेड़ा शहर रहिण ना पाईआ। गुरमुख साचे साचा मेला विच जहान, प्रभ आप आपणा मेल मिलाईआ। सोहँ देवे धुर फ़रमाण, गुर चेला आप अख्वाईआ। आपे मेला मेली मेल जाणी जाण, भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत मंगण आया वर, एका वर सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई हरि हरि, आप आपणी आप रखांयदा। नौ द्वारे खोल्ह दर, दर दरवेशा बणत बणांयदा। गुरमुखां अमृत आत्म भण्डारे रिहा भर, साचा कलस हथ्थ उठांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, आदि अन्त एका रंग समांयदा। कलिजुग पापी आए दर, द्वारे मुख शरमांयदा। सतिजुग साचा मंगे वर, अग्गे झोली डांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, गुरमुखां लड़ फड़ांयदा। साचे पौड़े जाणा चढ़, ब्रह्मण गौड़े जोड़ जुड़ांयदा। ना कोई हुक्का नड़, पान खान ना रसन लगांयदा। आप उखेड़े सभ दी जड़्ह, मदिरा मास ना कोए मुख लगांयदा। प्रभ मेट मिटाए फड़ फड़, सम्मत तेरां तेरा लेख लिखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां अन्दर वड़, ऊँचां नीचां राज राजानां शाह सुल्तानां आप हिलांयदा। आप वेखे मुगल पठाना, फड़ बाहों आप उठांयदा। आप उठाए सत्तर लक्ख, आपे पति लए रक्ख, माझा देस उडे कक्ख, प्रभ साची रचन रचांयदा। पुरख अबिनाशी प्रगट होए मात प्रतक्ख, सर अमृत कर देवे जगत नालों वक्ख, लक्ख हथ्थ ना आंयदा। गुरदर मन्दिर अन्दर होइण सख, ग्रन्थी पन्थी ना कोए संख वजांयदा। गुरमुखां पति लए रख, सम्मत चौदां वक्त सुहांयदा। पहली चेत्र हो प्रगट प्रतक्ख, घर घर लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत मंगण आया वर, अग्गे आपणी झोली डांयदा। हरि साजण जग मीत, भगत द्वारे आया। एका मंगे चरन प्रीत, आपणा पल्लू अग्गे डाहया। काया करे ठण्ढी सीत, पहली चेत्र ख़ुशीआं नाल मनाया। एका गाओ सुहागी गीत, सोहँ जै जैकार कराया। गुरसिख काया पतित पुनीत, प्रभ नेत्र दर्शन पाया। ना कोई देहुरा गुरदुआरा मन्दिर मसीत, शिवदवाला मट्ठ ना कोई वखाया। गुरमुख साचे चेतन्न चीत, काया खेत हरि डेरा

लाया। दरस दिखाए नेतन नेत, जन भगतां करे साचा हेत, आप आपणे अंग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत मंगण आया दर, दर द्वारे डेरा लाया। मंगण आया बण भिखारी, धुर दरगाही हरि सवाली। जन भगतां करे जगत प्यारी, जोत सरूप जोत अकाली। करे खेल पहली वारी, कलिजुग अन्तिम मेटे घटा काली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे भरया आपे खाली। खाली भरे भण्डार, हरि भगवन्तया। गुरमुखां पैज संवार, देवे माण जीव जन जन्तया। सम्मत चौदां चोर विचार, चौदां हट्टां वेख वखन्तया। तीर्थ तट्टां पावे सार, अट्ठ सट्ठां मेट मिटन्तया। आए नठ्ठा विच संसार, पंचम जेठा रूप वटन्तया। छब्बी पोह दिवस अपार, हरि जोती भेख वटन्तया। गुर गोबिन्दे कर प्यार, आपणे अंग लगन्तया। आपे चेला हरि निरँकार, गोबिन्द काया विच बसन्तया। गोबिन्द काया गुर दरबार, जगत अकार हरि वखन्तया। जोत सरूपी हरि निराधार, निरवैर रूप समवन्तया। शब्द सरूपी कर जैकार, आप आपणा भेव खुलन्तया। जन भगतां करे मात प्यार, लोकमाती वेख वखन्तया। सोलां करे तन शृंगार, हरि साचा रूप चढ़न्तया। पुरख अगम्मा अगम्मड़ी कार, कारज आपणे हथ्थ रखन्तया। आपे पैज रिहा संवार, लहिणा देणा मूल चुकन्तया। साचा मेला मीत मुरार, हरि मेली मेल मिलन्तया। लक्ख चुरासी होए ख्वार, कलि हाहाकार करन्तया। जन भगतां सुहाए इक्क द्वार, हरि साचा जुगा जुगन्तया। आपे जाए दर दरबार, देवे दरस बेअन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, सुणे सच बेनन्तया। सच बेनन्ती चरन द्वार, हरि आपे आप सुणांयदा। गुरमुखां करे मात प्यार, आपणी दया कमांयदा। भाग लगाए बंक द्वार, बंक द्वारी आप हो जांयदा। दर दर घर घर वेखे फेरा मार, सेवक सेवा आप कमांयदा। देवी देवा वड गिरधार, अमृत मेवा फड़ ख्वांयदा। रसना जिह्वा हरि उचार, हरिजन साचा सेव कमांयदा। कौस्तक मणीआ मस्तक थेवा अपर अपार, जोत लिलाटी आप जगांयदा। अलख अभेवा मेल करतार, औखी घाटी आप चढ़ांयदा। सेवक सेवा सेवणहार, साची सेवा आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। सम्मत तेरां गया लँघ, सुत्ती रही लोकाईआ। सन्त सुहेले सुत्ते माया रंगीले इक्क पलँघ, ना कोई सोया रिहा उठाईआ। आत्म अन्तर भुक्ख नंग, हरि वस्त हथ्थ ना आईआ। माया ममता ताप खंघ, हउमे रोग वधाईआ। नौ द्वारे लग्गा रहे जंग, दिवस रैण लड़ाईआ। पंचम मंगण साची मंग, काम क्रोध लोभ मोह हलकाईआ। तामस तृष्ना होई संग, पल्ला रही फिराईआ। जगत जंजाला मारे डंग, झूठी विष्ना रही चढ़ाईआ। काया कोट दिसे नंग, तन बस्त्र ना कोए छुहाईआ। मानस देही होई भंग, जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। अनहद ना वज्जे हरि मृदंग, शब्द ताल ना कोए

सुणाईआ। सुरत सवाणी हीर स्यालण झंग, बिन रांझन दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे काया घर, सुंञी सेजा इक्क विछाईआ। सुंञी सेजा इक्क विछाई, सन्तन भेव ना पाया। रसना जिह्वा रही कुरलाई, पढ़ पढ़ वाद वधाया। एका गुर एका हरि एका एक मिले सरनाई, आप आपणा राह चलाया। गुर शब्द ना वज्जे घर वधाई, मंगलाचार ना कोए कराया। आत्मक धुन ना देवे कोए जणाई, सुन्न मुन ना कोए तुड़ाया। आपे जाणे सभ दे गुण, अवगुण सके ना कोए छुपाया। सन्त सुहेले छाण पुण, प्रभ साचा लेखा रिहा लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे वेखणहार, दर द्वार फेरा पाया। सिँघ ईश्र जगत दुकान, प्रभ साचे वेख वखाईआ। नाल रलाए पंज शैतान, डोरी पंजां हथ्थ फड़ाईआ। पंजे होए बेईमान, गुरबाणी मूल ना भाईआ। नानक पाया पद निरबाण, निरगुण रूप समाईआ। ईश्र अक्खर आया ना इक्क ध्यान, एका दूजा ना भेव चुकाईआ। चोटी चढ़ ना वेख्या सिखर, जड़्ह हेठां बैठा सिर दबाईआ। उप्पर टिकाया हरि जी पत्थर, मानस देही लथ्थी सथ्थर, ना सके कोई बचाईआ। अन्तिम वेले नीर वहावे अथ्थर, धर्म राए दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा अगला पिछला मूल, कलिजुग करजा रिहा चुकाईआ। सिँघ रणधीर ना कोई देवे धीर, आत्म होई बौरानया। पंचम मीता ना मिल्या साचा तीर, मारे पंज शैतानया। तन बस्त्र पाए चीर, होया जगत दिवानया। वेला अन्त अखीर, ना मिल्या मेल भगवानया। गुर गोबिन्द अमृत आत्म ना देवे सीर, दर आया ना मात पछानया। अन्तिम हड्डी टुट्टी रीड़, लक्ख चुरासी आप भवानया। कोए ना बन्न्हे तेरी बीड़, हरि साचा लेख लिखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, कलिजुग लै के आए दर, साची दरगाह ना होए परवानया। सिँघ मेहर मनमति कमाई। गुरमति हथ्थ ना आई। सिँघ बग्गे लाज लगाई। तन तग्गे ना कोए बंधाई। चिट्टे झग्गे जगत वखाई। चिट्टी पग्गे दाग़ लवाई। उप्पर शाह रगे भेव ना राई। हरि सरबगे दरस ना पाई। माया ममता अग्नी दगे, गुर के बचन जाणे कच्चे, कच्चा भाण्डा वस्त ना समाईआ। नौ द्वारे बहि बहि नच्चे, जोत निरँजण नज़र ना आईआ। आपे होई नार जचे, साचा पूत जगत अवधूत ना आपणी गोद उठाईआ। पुरख अबिनाशी करे निबेड़ा सच्चो सच्चे, अन्तिम लहिणा देण चुकाईआ। गुर पीर ना कोई रक्खे, गुर पूरा बैठा मुख छुपाईआं। नौ द्वारे लौंदे भक्खे, चारों कुन्ट अग्नी ताईआ। काया गागरीआ भाण्डे सखे, सच वस्त ना कोए टिकाईआ। मिल्या मेल ना अलखणा अलक्खे, दर द्वारे एका अलख ना नाउँ जगाईआ। आपे परखणहारा अन्तिम परखे, नाम घसवटी इक्क रखाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरखे, आपणा दर कुआड़ा आपे बन्द कराईआ। अन्तिम वेले पाए नर्के, तन कौडीउँ हट्ट विकाईआ।

एका जून पए घर खर के, दिवस रैण भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे वर जगत दर, भुल्लया कोए रहिण ना पाईआ। गुरचरन चरन ना मिली टेक, आत्म जोत जगाईआ। नेत्र नैण ना ल्या वेख, जोत निरँजण होई कुड़माईआ। ना सावण वाचे लिख्या लेख, सावण सुरती सुरत रमाईआ। सतिगुर बणया धारी भेख, पूरे सतिगुर एका ओट जणाईआ। पहली चेत्र आउणा लेख, दर द्वारे लैणा पेख, जगत विद्या ना चले चतुराईआ। मस्तक लहिणा देणा लाए मेख, कोई सके ना मात मिटाईआ। जोती जामा हरि हरि धरया भेस, भेखाधारी भेख ना छुपाईआ। आपे आया दर दरवेश, लोक लज्जया ना कोए रखाईआ। अन्तिम वेले लए वेख, सम्मत सोलां मूल ना भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दर घर घर वेख वखाणे, नर हरि जाणे बेपछाणे ना कोए जणाईआ। सिँघ तेज जग वेख तेज, जगत नाम उजागर। प्रभ ना मिली साची सेज, ना मिल्या सच सौदागर। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, काया गागर करनी निर्मल उजागर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे एका घर, रत्ती नाम रक्खे रत्नगार। सिँघ लाभ हरि नाभ वखाणे, उलटा कँवल भवाए ना। दो दो आब अमृत बूंद चुआणे, सांतक सांत रखाए ना। आपे जाणे आपणे भाणे, भाणे विच एका टेक रघुराए ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे नौ दर, दर दरवाज़ा फोल फुलाए ना। सिँघ हरनाम पल्ले दिसे ना नाम, काया झूठा चाम अन्तिम कम्म ना आवणा। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम, ममता मदि पीता जाम, अन्तिम मिटे तामना। प्रगट होया गोबिन्द राम, राम रामा हरि सुहावणा। जन भगतां देवे नाम निधान, पूर कराए कामना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे खाली दर, दर दुआरा मूल ना भावणा। कृपाल दयाल ना मेल मिलाई, रसना गायण गुणचारी। दीन दयाल बैठा मुख छुपाई, उच्च महल्ल अटल चुबारी। दिवस रैण तन दु:ख लगाई, मति बुध कर कर थक्की आप विचारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम मेला एका वार, होए जमन किनारी। सन्त फकीर लथ्थे चीर, सीस चीरा कोई बंधाए ना। मानस देही अन्त अख़ीर, लक्ख चुरासी वज्झा जंज़ीर, कलिजुग फाही कोई तुड़ाई ना। वेले अन्त आए भीड़, कोई ना बन्न्हे किसे बीड़, ना दूसर कोई सहाई ना। हउँ हउँ हँगता लग्गी पीड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे हर घट जाणे छुपया रहिण कोई पाए ना।

प्रभ अबिनाशी जोत जगा, जागरत दिशा वखाईआ। राज राजानां आप उठा, शब्द सुनेहड़ा रिहा जणाईआ। शाह

संगरूर वेख वखा, मुबारक कोठी चरन छुहाईआ। शब्द सुनेहड़ा दए पुजा, अहिलकारां रिहा समझाईआ। सीस दस्तार इक्क टिका, पिछला मूल चुकाईआ। तख्त ताज आप गंवा, गुर चरन राह वखाईआ। अन्तिम आउणा वाहो वाह, हरि साचा मेल मिलाईआ। शाह पटियाला वेख वखा, हरि आपणी बूझ बुझाईआ। मोती बाग चरन टिका, सच महल्ले लेख लिखाईआ। गुर गोबिन्दा नाम जणा, आपणा भेव खुल्हाईआ। आपे देवे पर्दा पा, सार रहे ना राईआ। दोए जोड़ रिहा सुणा, चरनी सीस झुकाईआ। प्रभ अबिनाशी रिहा जणा, गुर संगत वड वड्याईआ। वेले अन्तिम पकड़े बांह, गुरमुख लज्जया आप रखाईआ। सीस दस्तार देवे ठण्ढी छाँ, गुरसिख सज्जणा चाँईं चाँईंआ। लेखे लाए एका नाँ, लिखणहार आप अख्वाईआ। मस्तूआणा साचा थाँ, सच निशाना रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कोट फरीदे रिहा उठाईआ। कोट फरीदे मुक्का पन्ध, प्रभ साचे अन्त मुकाया। किला द्वारी वज्जा जंद, बाहर डेरा लाया। दर दरबान ना कोई दिसे राज ताज ना दिसे चन्द, प्रभ साचा मेट मिटाया। इक्क द्वारी चढ़या चन्द, कलिजुग दए अन्धेर मिटाया। शब्द सुहागी सुणाए छन्द, नंगी पैरीं फेरा पाया। अन्तिम तोड़े बन्दी बन्द, बन्दी तोड़ आप अख्वाया। दर दरबान आत्म अन्ध, भेव किसे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आवण जावण पतित पावण आपणा पन्ध मुकाया। थल कपूर हाज़र हज़ूर, हरि साचे जोत सवाईआ। कलिजुग पैंडा नेड़े दूर, आपे रिहा वखाईआ। नाम भण्डारा हरि भरपूर, एका एक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पार ब्यास पूरन आस, देवे चरन छुहाईआ। सम्मत तेरां रिहा निरास, साधां सन्तां सार ना पाईआ। राज राजानां कोई ना करे बन्द खुलास, हरि बंधन बंध बंधाईआ। राजिन्दर हरि वेखे वास, दर साचा वेख वखाईआ। आपे बणया लेख लिखास, शब्द सुनेहड़ा जगत जणाईआ। प्रगट होया हरि गुणतास, निहकलंका डंक वजाईआ। राउ रंकां देवे शब्द सास ग्रास, काया तृप्त रिहा कराईआ। नाता तुट्टे मदिरा मास, राज राजानां रिहा जणाईआ। अन्त बुझाए आप प्यास, जमन किनारा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरी धार, हरि साचे आप तुलाईआ। सम्मत तेरां तोल अतोल, बण के आया तोला। आप निभाए साचा कौल, नानक रसना बोला। साध सन्त रिहा डावां डोल, वेखे खेल काया चोला। गुरमुख रखाए आप अनभोल, देवे नाम अनमोला। सच वस्त हरि रक्खे कोल, कलधारी कल सोला। सच भण्डारा देवे खोल्ह, सोहँ सच्चा बोला। आप वजाए आपणा ढोल, कलिजुग वेखे होला। नौ खण्ड पृथ्वी रच्चया घोल, सत्तां दीपां लाहे चोला। धरतमात वेखे ढोल, प्रभ अबिनाशी आला भोला। लक्ख चुरासी देवे रोल, गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घोला। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए भगत विच्चोला। भगत विच्चोला आप प्रभ, अन्तिम सखा सखाईआ। शब्द बोला आप प्रभ, घर साचे वज्जे वधाईआ। सोहँ ढोला आप प्रभ, साची रसना रिहा गाईआ। दर दुआरा खोल्हा आप प्रभ, हट्ट हटवाणा आप अख्वाईआ। काया चोला आप प्रभ, विच बैठा आसण लाईआ। कला सोलां आप प्रभ, अनक कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, सम्मत चौदां तेरी वंड, गुरमुखां रिहा वंडाईआ। सम्मत चौदां पहली वंड, पहली चेत्र आप करांयदा। आपे वेखे विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी रचन रचांयदा। गुरमुखां अन्तिम पाए ठण्ढ, सीतल धारा आप वहांयदा। पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, आपणी हथ्थीं झोली पांयदा। पहली चेत्र पाई वंड, गुरमुख साचे दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी दया कमांयदा। पहली चेत्र कर त्यारी, हरि जोती जोत जगाईआ। शब्द घोड़े कर अस्वारी, सोलां कलीआं आसण लाईआ। शब्द खण्डा अपर अपारी, हरि आपणे तन सजाईआ। कल्गी तोड़ा नाउँ निरँकारी, जगत जगदीश सिर टिकाईआ। फेरा पाए पहली वारी, साची लेख लिख्त लिखाईआ। गगो बूआ हरि निरँकारी, गुर संगत आप तराईआ। सिँघ दलीप वेख विचारी, घर साचे आसण लाईआ। एका इक्की पाए पहली वारी, दु:ख भुक्ख रिहा मिटाईआ। दूजी चेत्र कर त्यारी, सिँघ मनी करे कुड़माईआ। मनी राम तेरी पैज संवारी, सिद्धम डेरा लाईआ। आवे जावे पावे सारी, भुल्ल रहे ना राईआ। पावे मुल्ल वड दरबारी, साचा वणज कराईआ। लोकमात ना आए हारी, साचा धाम सुहाईआ। तन पहनाए शब्द कटारी, दिवस रैण होए सहाईआ। तीजी चेत्र कर त्यारी, चिट्टा अस्व रिहा दुड़ाईआ। सिँघ इन्द्र हरि दरस अपारी, आपणा आप कराईआ। जगे जोत हरि निरँकारी, गुरमुखां मेल कराईआ। पिण्ड बंडाला सहिज सुखदारी, गऊ ग़रीबां मात दवाईआ। आपे वेखे उच्चे टिल्ले चढ़ अटारी, मन्दिर अन्दर सेज विछाईआ। चौथी चेत्र हरि निरँकारी, हरि आपणा कदम उठाईआ। चम्बल डेरा लाए भारी, सिँघ तारा गोद उठाईआ। नाल रलाए संगत सारी, मेला सहिज सुभाईआ। दर दुआरा खोल्ह कुआड़ी पिच्छे अगाड़ी आप हो जाईआ। पक्की फसल अन्तिम हाढ़ी, प्रभ साचा फल खवाईआ। रक्खे लाज चरन छुहाए दाढ़ी, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पार ब्यासों डेरा लाईआ। पंचम चेत्र चेतन्न चित, गुरमुख आप जगांयदा। सिँघ गुरदयाल हरि नेत्र वेख, आपणा रूप वटांयदा। ग़रीब निमाणयां लिखे लेख, रामूआणे चरन छुहांयदा। जोती जामा धर धर भेख, गऊ ग़रीबां गले लगांयदा। मस्तक टिक्का लाए मेख, राज राजानां ख़ाक मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छे चेत्र आपणा मुख वखांयदा। पुर फिरोज ग्वाल टोली, राम सिँघ प्रभ रंगे काया चोली। आत्म पड़दा रिहा खोल्ही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

आप उठाए साची डोली। सत्त चेत हरि कर त्यारी। गुर संगत कराए जै जै जैकारी। मंगण मंग बण भिखारी। रंगत रंग रंगे हरि ललारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। नाथे वाली धर्म अखाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पाए वंडी विच वरभण्डी खेले खेल अपर अपारी। सत्त चेत हरि चरन छुहाए, सिँघ नाजर हरि पैर रखाए। इक्की जेठ वेख वखा के। त्रैगुण माया मट्ठ तपा के। अट्ठ सट्ठ तीर्थ धाम मिटा के। हरि गोबिन्दा सेवा ला के। गुर गोबिन्दा जोत जगा के। डल्ला झल्ला पकड़ उठा के। आप आपणा साथ निभा के। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, संगी साथी आप अख्वा के। अट्ठ चेत्र हरि कर विचार। गुरमुखां मानस जन्म दए सुधार। लेख लिखाए अपर अपार। चारे कुन्टां उठ उठ वेखे, सन्त सुहेले मीत मुरार। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार। आपे जाणे बिधना लेखे, पूर्ब कर्मां रिहा विचार। दूर कराए भरम भुलेखे, हउमे हँगता रोग निवार। नौ चेत हरि धारी केसे, आपे जाणे आपणी धार। नौ दर ना दस दस्मेसे, दर दरवाज़ा बन्द कुआड़। सृष्ट सबाई आपे वेखे, वेखणहारा सर्ब संसार। भगत निमाणे लिखे लेखे, लेख लिखारी आप दातार। सिँघ बग्गा दर दुआरा नेत्र पेखे, चरन छुहाए हरि निरँकार। पिण्ड नात हरि मार झात। गुरमुख साचे जाए तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार। दस चेत प्रभ जाए उठ। पिण्ड अजनौध जाए तुट्ठ। शब्द फौज एका मुट्ठ। गुरमुख मौज तीजी गुट्ठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मनमुखां हथ्थ फड़ाए ठुट्ठ। हरि हरबंस हरि गुण गाया। साची अंस आप बणाया। सतिजुग तेरा सच सरबंस, चार वरनां रिहा कराया। हरिजन साचे राजहँस, सोहँ मोती चोग चुगाया। पंच सँघारे काहना कंस, हरि कृष्ना रूप वटाया। गुरमुख गाए रसना सहँस, सहँसर नामा आप जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा जगाया। ग्यारां चेत ग्यारवीं थित, हरि साचे आप विचारया। हरिजन मेला नित नवित्त, खेले खेल अपारया। भगतन मीता करे हित, पिण्ड रंगील पुर नाउँ उचारया। सिँघ जागीरा चेतन्न चित, हरि चेतन्न रूप समा रिहा। वेखणहारा काया खेत, फल फुलवाड़ी आप लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग विछड़े मेल मिला रिहा। चेत्र बारां आपे बन्न्हे आपणी धार, पुर हुश्यार वधाईआ। ज्ञान चन्द सुण पुकार, मिरज़ापुर चरन छुहाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गऊ ग़रीबां पार कराईआ। बारां बारां इक्क प्यारा, एका होए जणाईआ। साचा मेला कन्ती नारा, नारी कन्ता आप अख्वाईआ। रुत्त बसन्ता धुर दरबारा, फल फुलवाड़ी आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। तेरां चेत्र नेतन नेत, नित नित ख़ुशी मनांयदा। जोती जामा धर धर पेख, भेखाधारी आप अख्वांयदा। आपे लिखणहारा लेख, जुग जुग लेख लिखांयदा। आपे मेटणहारा रेख, जुग रेखा मेट मिटांयदा। गुरमुख साचे नेत्र पेख, साची दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिण्ड मुध डेरा लांयदा। पिण्ड मुध प्रभ करे सुध, गुरमुख आत्म रिहा जणाईआ। चिट्टे अस्व बहे कुद्द, दिवस रैण रिहा दुड़ाईआ। शब्द सरूप देवे सुध, सति सरूप आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई वेखे बुध, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे साचा दुध्ध, हथ्थीं आपणी सीर प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां चेत्र वेख वखाईआ। पन्दरां चेत हरि प्रबीना, आपणी बणत बणांयदा। रवीदास चुमारे ठांडा सीना, एका रंग चढ़ांयदा। पुर भलाई भन्ने हँकारी बीना, आपणा डंक वजांयदा। होए सुभागी चेत महीना, गुरमुख साचे दर सुहांयदा। आप सुणाए आपणा गीत, दूसर राग ना कोए अल्हांयदा। आपे होए भगत अधीना, दर साची सेव कमांयदा। आपे जाणे मरना जीणा, आपे आप उपांयदा। आपे होए तन मन भीन्ना, आपे सांतक सति वरतांयदा। आपे होए जल जल मीना, जल मच्छली नीर तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर साचा वेख वखांयदा। सोलां कलीआं तन शृंगार, प्रभ आपणा आप करांयदा। चेत्र सोलां हरि विचार, साचा डोला नाल उठांयदा। सोहँ बोला जै जैकार, एका एक करांयदा। अन्तिम होला विच संसार, एका वार वखांयदा। काया चोला अपर अपार, कलिजुग अन्त मिटांयदा। साचा गोला हरि निरँकार, गुरमुख साचे तोल तुलांयदा। पंज गराईआं चरन द्वार, सिँघ बंता मुख रखांयदा। आपे होए पतित अधार, जुग जुग कर्म कमांयदा। गुरमुख साजण मीत मुरार, एका धर्म वखांयदा। लज पति रक्खे विच संसार, साचा कर्म कमांयदा। सत्त सतारां करे प्यार, दस सत्त रूप वटांयदा। गुरमुख साचे दए उधार, भरमां वट्ट तुड़ांयदा। आप सुहाए बंक द्वार, सिँघ अजीत अतीत रखांयदा। सत्त सतारां पावे सार, मौज बहारां इक्क द्वार, हरि साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचांयदा। अट्ठ अठारां रिहा चुप्प, भूमली वेख वखाईआ। कलिजुग वेखे जेठ धुप्प, अन्ध अन्धेरी रैण छाईआ। आपे वेखे बैठ छुप, एका जोत जगाईआ। अन्तिम वेला रिहा ढुक, सिँघ करतार मिले वड्याईआ। चेत्र उन्नी वेखे मुख, सिँघ गिरधार पार कराईआ। पिण्ड वालीबलो उतरे भुक्ख, आपणा दरस दिखाईआ। चेत्र बीस हरि जगदीस, आपणा रंग रंगाईआ। आपे वेखे सिँघ बख्शीश, कादराबाद रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आवे जावे फेरा पाईआ। चेत्र इक्की इक्क विचार, प्रभ साचा खेल रचांयदा। गुरमुख सिक्खी तिक्खी धार, नीकन नीकी आप जणांयदा। नेत्र पेखी

हरि दातार, लेखन लेखी आप लिखांयदा। जोती जामा भेखन भेखी अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। इक्की चेत इक्क अकार, प्रभ आपणा आप करांयदा। गुरमुखां वेखे दर द्वार, आपे फेरा पांयदा। गुरमुख साचे सन्त दुलार, साची घोड़ी नाम चढ़ांयदा। जोड़ी जोड़े विच संसार, गुर चेले बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्की चेत एका खेत, चार वरनां कर कर हेत, साचा धाम सुहांयदा। साचा धाम आप सुहाए, इक्की चेत्र वेख वखाईआ। जेठूवाल प्रभ डेरा लाए, नौ द्वारे द्वार वखाईआ। शब्द सिँघासण जोत

हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। अल्लड़ पिंडी पाए वंड, कत्तक कर्म विचारना। आपे जाणे जेरज अंड, हरिजन साचे काज संवारना। मन मती हरि देवे दंड, गुर शब्दी पार उतारना। भगत सुहेला देवे ठण्ढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आर पारना। आप पार प्रभ वेख किनारा, कत्तक कर्म कमांयदा। आपे जाणे आपणी धारा, तेज भान तेरा तन मकान, आपे फोल फुलांयदा। विच कशमीर हरि अख़ीर, आपणा चरन टिकांयदा। सद चौदां मारे एका तीर, पीर फ़कीर हिलांयदा। गुरमुखां आपे कटे भीड़, अन्तिम बेड़ा बन्न्ह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, सम्मत चौदां चन्द चढ़ांयदा। सम्मत चौदां चाढ़्हे चन्न, गुरमुख साचे विच संसारया। भरम गढ़्ह हँकारी भन्न, दीपक जोत करे उज्यारया। साचा देवे नाम धन, ना कोई लुट्टे चोर यारया। मातलोक ना लग्गे संन्ह, घर साचे आप टिका रिहा। भगत जनां हरि बेड़ा बन्न, पार किनारे आप उतारया। रसना कहिणा धन्न धन्न, हरि साचा सिरजनहारया। एका राग सुणाए कन्न, सोहँ साचा रसन उचारया। हरि हरि भाणा लैणा मन्न, एका इक्की एका वारया। मदिरा मासी देवे डन्न, ना खाए हरि भण्डारया। गुरमुख साचे जोत जगाए तन, साचा नूर करे उज्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, वणज वपारा इक्क करा रिहा। साची इक्की एका वार, प्रभ वेले अन्तिम पाईआ। तिक्खी रक्खी हरि हरि धार, मदिरा मासी भेव ना राईआ। लेख लिखी अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पहली चेत्र थित विचार, सम्मत ग्यारां आपे बणत बणाईआ। छब्बी पोह अन्त विहार, वीह सौ तेरां बिक्रमी आप कराईआ। गुरमुख साचे सन्त दुलार, साचे नाम धुर धुर धाम, लिख लिख लेख पुजाईआ। अमृत आत्म देवे साचा जाम, हरि साचा आप प्याईआ। एका मेला रमईआ राम, राम रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां दर घर साचे मेला सहिज सुभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणी सेवा आपे रिहा लगाईआ।