पुस्तकालयभाग ६

२७ पोह २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

गुरमुख गिरहा गोबिन्द गढ़्ह, हरि साचे आप उसारया। आपे वेखे उत्ते चढ़, पारब्रह्म पुरख अपारया। महल्ल अटले बैठा वड़, ना कोई बणाए चार दिवारया। शब्द घाड़न साचा घड़, आप आपणा रूप वटा ल्या। आपे वेखे चेतन्न जड़्ह, अस्थूल लेखे ला ल्या। सुरत सवाणी रिहा फड़, आपणा कर्म कमा ल्या। एका अक्खर रिहा पढ़, साचा मार्ग आप वखा ल्या। हरिजन लाए आपणे लड़, पल्ला आपणा नाम फड़ा ल्या। ना कोई जाणे सीस धड़, पंज तत्त हरि मुख छुपा ल्या। हरिजन साचे मन्दिर वड़, शब्द सिँघासण डेरा ला ल्या। दस्म द्वारी अग्गे खड़्ह, गुरमुख साजण आप मिला ल्या। नाम रंगीले पलँघ उप्पर चढ़, हरि साची सेज हंढा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सन्त दुलारे, आप कराए चरन प्यारे, साची सेवा इक्क जणा ल्या। हरिजन काया सच घर, प्रभ साचा आप सुहांयदा। आपे करे बन्द दर, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाइन्दा। आपे बैठा अन्दर वड़, हरि साचा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां देवे वर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। सम्मत चौदां कर त्यारी, हरि चेतन्न रूप समाया। खड़ग खण्डा तेज कटारी, बस्त्र पीला तन छुहाया। चिट्टे अस्व कर अस्वारी, पार किनारा इक्क वखाया। जगे जोत नर निरँकारी, विष्नूं रूप समाया। ब्रह्मा वेखे हरि पुजारी, चारे मुख अट्ठे नेत्र रिहा उठाया। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ारी, प्रभ साचे हुक्म सुणाया। करोड़ तेतीसा करे खेल हरि जगदीसा, सुरपति राजा इन्द हरि मेला गुणी गहिंद, अचरज खेल करे न्यारी। लोकमाती हरि मार झात, जन भगतां बणाए इक्क बरात, मस्तक टिक्का हथ्थीं मैहन्दी जोत ललाटी तिलक लगाए करे खेल न्यारी। नाम काना धरे हरि भगवाना, धुर फ़रमाणा आपणी हथ्थीं आप बंधाए, गुरमुख साचे सीस गुंदाए, एका छत्र झुलारी। बीस बीसा हरि रघुराए, इक्क इकीसा रिहा जगाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त वड्आए एका देवे नाम धन्ना, दर दर घर घर जाए वारो वारी। दर दर घर घर सेव कमाए, सेवक सेवादारी। गुरमुख साचे आप तराए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। मनमुख जीवां रिहा डुबाए, मञ्झधार डूँघे सागर कोई ना पावे सारी। वेखे खेल काया गागर, अमृत ताल हरि सुहाया, निर्मल कर्म करे उजागर, हरिजन साचा मीत मुरारी। एका वणज आप कराए, गुरमुख बणना मात सौदागर, सोहँ साची वस्त वखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, राउ रंका द्वार बंका एका अंका आदिन अन्ता रिहा उपजाई। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, एका जोत जगाईआ। हरिजन बणाए साची बणता, कलिजुग तेरी रेख मिटाईआ। सतिजुग तेरी बणाए बणता,

बणावणहार आप अख्वाईआ। जुग जुग महिंमा गणत अगणता, लेखा लिख ना सके राईआ। ना कोई जाणे काशी पंडता, वेद व्यासा गया लिखाईआ। हरिजन मेला साची संगता, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंगता, गऊ ग़रीबां आपे गले लगाईआ। माया तोड़े हँकारी हँगता, हउमे रोग जलाईआ। दर द्वारे जो जन आए मंगता, प्रभ आत्म इच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, एका रक्खे हथ्थ वड्याईआ। सम्मत चौदां चढ़ना चन्द, हरि चन्दन टिक्का लांयदा। गुरमुखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, एका सिक्का नाम चलांयदा। आप उपजाए परमानंद, निज़ानंद आप वखांयदा। रसन तजाए मदिरा मास गन्द, हरि बख्शिंद दया कमांयदा। दूई द्वैती ढाहे भरमां कंध, हरि एका धक्का लांयदा। शब्द सुणाए सुहागी छन्द, पंचम सखीआं नाल रलांयदा। बजर कपाटी तोड़े जंद, दीपक जोती इक्क जगांयदा। पंच विकारा खण्ड, खण्डा नाम एका वांहयदा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी लेख लिखांयदा। लक्ख चुरासी देवण आया दंड, लेखा कोए रहिण ना पांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां तोड़ घमंड, हरि एका डंका नाउँ वजांयदा। मनमुखां वढ्ढे अन्तिम कंड, चण्ड प्रचण्डा आप उठांयदा। गुरमुखां एका नाम देवे वंड, धुरदरगाही सच सुग़ात लिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे इक्क वर, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। काया रंगण साची चोली, प्रभ साचा आप रंगांयदा। मनमुखां व्याहे अन्तिम बोली, सोहँ डोली आप उठांयदा। गुरमुखां मिलाए हौली हौली, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। पूरे तोल रिहा तोल, तोलणहारा आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी होई गोली, राए धर्म हथ्थ फड़ांयदा। गुरमुख साचा सदा अडोल कदे ना डोली, धुर धरवास आप रखांयदा। सोहँ शब्द सुणाए साची बोली, सति पुरख निरँजण आपे आप अल्हांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम खेले होली, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां आत्म वेखे दर, आप आपणी दया कमांयदा।

सति पुरख निरँजण जोत धर, सति धर्म रिहा झुलाईआ। वरन गोत इक्क कर, ऊँचा नीचां भेव मिटाईआ। मनमुख कोटी कोट कर, अन्तिम कलिजुग रिहा भुलाईआ। गुरमुख चोटी आप चढ़, सोया रिहा आप जगाईआ। नाम सोटी हथ्थ फड़, आपणे हथ्थ उठाईआ। एका अक्खर आपे पढ़, हरिजन साचे रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साची बणत बणाईआ। सति पुरख निरँजण कर आकारा, जोती नूर उपांयदा। आप आपणा कर पसारा, लक्ख चुरासी आप समांयदा। आपे वसया सभ तों बाहरा, हर घट रूप वटांयदा। जुग जुग लए मात अवतारा, जगत

जुगीशर आप अख्वांयदा। एका खोल्हे नाम भण्डारा, वड भण्डारी आप हो आंयदा। गुरमुख मंगण चरन दुआरा, साची भिच्छया झोली पांयदा। आपे देवे वारो वारा, दोवें हथ्थीं वंड वंडांयदा। मनमुख जीवां वढ्ढे कंड सोहँ फड़े तिक्खा आरा, लक्ख चुरासी चीर चिरांयदा। नाम खण्डा तेज कटारा, कक्खां कक्ख उडांयदा। वेद अथर्बण आई हारा, अल्ला नाअरा एका लांयदा। संग मुहम्मद यार चारा, हू हू कर कुरलांयदा। पीर पैगम्बर होवण छारा, प्रभ वेला अन्त लिआंयदा। अञ्जील कुरानां सुण पुकारा, सुन्नी सुन्नत मिटांयदा। ईसा वेखे अक्ख उग्घाड़ा, मूसा सीस झुकांयदा। यसू तेरा लम्बा दाहढ़ा, हरि आपणा चरन छुहांयदा। ज़िमी अस्मानां तुट्टे पाड़ा, हरि एका गढ़्ह बणांयदा। धरतमात तेरा जगत अखाड़ा, वरभण्डी आप बणांयदा। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, आपे लेख लिखांयदा। उच्चे टिल्ले वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर फोल फुलांयदा। आप चबाए आपणी दाढ़ा, बेमुख कढ्ढे हाढ़ा, लक्ख चुरासी कोई ना अन्त बचांयदा। धुर दरगाही साचा लाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका बणत बणांयदा। कलिजुग अन्तिम बणत बणाई, हरि साची जोत जगाईआ। सति पुरख निरँजण कर कुड़माई, हँगता विच समाईआ। दिवस रैण वज्जे वधाई, गुर गोबिन्दे होई कुड़माई, दर साचा मंगल गाईआ। लोकमात ना होए जुदाई, आपे मेले चाँईं चाँईं, दर द्वार बंक सुहाईआ। गुरमुखां पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीं, वेले अन्त कन्त सन्त भगवन्त जीव जन्त आपणी गोद उठाईआ। एका शब्द रसना जिह्वा जणाए मणीआ मंत, सोहँ ओअँ एका सो बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सारे सन्त दुलार, कर किरपा कलि जाए तार, एका रंगण नाम चढ़ाईआ। रंगण चाढ़्हे नाम गुलाला, हरि साचा रंगण आया। गुरमुख साचा छोटा बाला, प्रभ आपणी गोद उठाया। उप्पर देवे नाम दुशाला, दिस किसे ना आईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, भेखाधारी भेख वटाया। आपे शाह आपे कंगाला, दर दरवेश दीन दयाला, एका एक जोत निरँजण हो प्रतक्ख गुरमुखां दर द्वार रिहा जगाया। राज राजानां दर दर घर घर करे सक्ख, गुरमुख साचे करे वक्ख, सम्मत चौदां लए रक्ख, प्रभ साचा लेख लिखाया। लक्ख चुरासी देवे मथ, मनमुख जीवां पावे नत्थ, प्रगट हो हरि समरथ, अचरज अचरज अचरज खेल रचाया। गुरमुखां देवे एका एक साची वत्थ, धुर दरगाही लै के आया। लेखा लेख चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, आवण जावण डरन मरन गेड़ चुकाया। नाम चढ़ाए साचे रथ, साचा मार्ग रिहा चलाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जिस जन दर द्वारे दर्शन पाया। जुग जुग महिंमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राया। जोती जोत हरि प्रतक्ख, कलिजुग रावण हरि हरि रामा अन्त मिटावण आया। लंका

गढ़्ह उडे कक्ख, साचा डोरू डंक वजावण आया। कोए ना सके किसे रक्ख, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान बैठे मुख छुपाया। प्रगट हो हरि प्रतक्ख, गुरमुखां सिर रक्खे हथ्थ, पंचम जेठी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो आया। नरायण नर हरि निरँकारा, जोती जोत सवाईआ। कलिजुग अन्तिम कर अकारा, गोबिन्द काया रूप वटाया। खेले खेल जगत खिलारा, वाली हिन्दे रिहा जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव अपारा, गुणी गहिंदे वड वड्याईआ। देवी देव करन निमस्कारा, करोड़ तेतीसा बैठे सिर झुकाईआ। शिव शंकर मंगे बण भिखारा, देवणहार हरि रघुराईआ। ब्रह्मा बणे लेख लिखारा, चार वेदां रिहा लिखाईआ। चारे वेद अन्त किनारा, प्रभ साचा रिहा कराईआ। इक्क कराए नाम जैकारा, लेखा लिख ना सके राईआ। जुग चौथे तेरी अन्तिम पावे सारा, अथर्बण अल्ला दए दुहाईआ। प्रगट होए नर अवतारा, इक्क इकल्ला जोत जगाईआ। पुरीआं लोआं दए हुलारा, ब्रह्मण्डी मेट मिटाईआ। आपे उत्पत कर संसारा, आपे लए खपाईआ। ब्रह्मा कँवला कर उसारा, अन्तिम आपे ढाहीआ। त्रैगुण माया तत्त निरँकारा, तत्त सति विच समाईआ। पंच तत्त हरि देह उधारा, वरभण्डी रचन रचाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, वेले अन्तिम आपणा वाहीआ। लक्ख चुरासी कोए ना करे मात अधारा, कलिजुग मेटे लग्गी मस्तक छाहीआ। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सोहँ देवे भगत भण्डारा, जगत विद्या मूल चुकाईआ। एका आए एकँकारा, एका रूप समाईआ। चार वरन वसाए इक्क दुआरा, राउ रंक एका धाम सुहाईआ। आप लगाए सच दरबारा, सच सुल्तान आप हो जाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क घर बाहरा, सत्तां दीपां चार दिवार बणाईआ। एका छत्र झुल्ले सीस अपर अपारा, पंचम मुखी आप रखाईआ। गुरमुख साचे सन्त दुलारा, प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। पंचां बन्न्हे सीस दस्तारा, सोहँ टिक्का मस्तक लाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हारा, झूठा सिक्का रिहा मुकाईआ। सतिजुग आया दर दुआरा, प्रभ साची भिच्छया पाईआ। सोहँ भरया इक्क भण्डारा, गुरमुखां रिहा वरताईआ। सेवक सेवा करनेहारा, बाल अवस्था रिहा कमाईआ। देवी देव हरनेहारा, देवत देव आप हो जाईआ। जुग जुग करनी करनेहारा, करनहार आप अख्वाईआ। गुरमुख साचा तरनेहारा, प्रभ बेड़ा बन्ने लाईआ। मनमुख मन मरने वाला, वेला अन्तिम नेड़ वखाईआ। हरिजन भाणा जरने वाला, प्रभ चरनी ओट रखाईआ। कलिजुग अन्तिम डरने वाला, जूठ झूठ बैठा भार उठाईआ। सतिजुग साचा चन्द चढ़ने वाला, प्रभ साची जोत करे रुशनाईआ। चार वरनां एका घाड़ घड़ने वाला, हरि शब्दी बणत बणाईआ। चिट्टे अस्व धुरदरगाही चढ़ने वाला, हरि शब्दी बणत बणाईआ। चिट्टे अस्व धुर दरगाही चढ़ने वाला, हरि शब्दी निहकलंकी जोत जगाईआ। सन्त सुहेले अन्दर वड़ फड़ने वाला, दस्म द्वारी

कुण्डा लाहीआ। लक्ख चुरासी नाल लड़ने वाला, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। पंज कटारी हथ्थीं फड़ने वाला, गुर गोबिन्दा रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, वर दाता आप अख्वाईआ।

कलिजुग माया दास कर, गुरमुखां सेवा लाईआ। प्रभ पूरन आए आस कर, तृष्ना भक्ख मिटाईआ। एका सोहँ शब्द स्वास धर, आप आपणा दए जणाईआ। काया मण्डल रास कर, निर्मल जोती दए जगाईआ। निज घर आत्म वास हरि, दिवस रैण दरस दिखाईआ। मदिरा मास बाहर धर, बेमुख दर द्वार दुरकाईआ। गुरमुख नुहाए साचे सर, चरन धूढ़ रिहा रमाईआ। दर दुआरा बन्द कर, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। मनमुख जीवां आवे डर, काग वांग रहे कुरलाईआ। आपणी किरपा रिहा कर, चौदां लोकां चौदां हट्ट खुल्हाईआ। चौदां तबकां मारे मार, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। गुरमुखां तन पहनाए हार, आपणी हथ्थीं सोहणा शृंगार कराईआ। इक्क कराए वणज वपार, दूसर किसे हथ्थ ना आईआ। माया ममता मोह निवार, शब्द भण्डारा रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, आपणी हथ्थीं फूलन बरखा लाईआ। गुर गोबिन्दा मात फुलवाड़ी, लोकमात लगांयदा। पहली चेत्र कर त्यारी, आत्म काया सिंच वखांयदा। सोहँ बूटा लाए अपर अपारी, अन्तिम वेले फल खवांयदा। आपे होवे पहरेदारी, कलिजुग काग ना कोई आंयदा। शब्द सिँघासण हरि निरँकारी, एका आप सुहांयदा। दहि दिशा वेखे मार उडारी, हरि साचा बाज उडांयदा। सम्मत चौदां तेरी वारी, गुरमुखां माण दवांयदा। सतिजुग साचे पैज संवारी, लोकमाती नींह रखांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारी, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। आप सुहाए बंक द्वारी, दर द्वारे चरन छुहांयदा। संगत जाए हरि बलिहारी, साचा मेला मेल मिलांयदा। एका इक्की कर त्यारी, इक्क इकल्ला सेव कमांयदा। गुरमुखां चोली तन शृंगारी, साची रंगण रंग रंगांयदा। सिँघ दर्शन रहिणा नाल लिखारी, पंचम मीता संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। सोहँ शब्द सुणाए साची गीता, नाम निधान गुरमुख विरले पीता। हरि आया चरन द्वारी, दो जहानी सदा जीता। प्रभ साचे पैज संवारी। सतिजुग तेरी साची रीता, चले चलाए विच संसारी। कलिजुग तेरी परखे नीता, वेले अन्तिम आई हारी। हरिजन होए पतित पुनीता, दोए जोड़ करे निमस्कारी। ऊँच नीच ना जाणे कोई हस्त कीटा, राउ रंक एका दर बहाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां भण्डारे रिहा भर, राज राजानां शाह सुल्तानां विच जहानां करे खाली। राज राजानां आई हार, वेला अन्तिम आंयदा। शाह सुल्तानां मारे मार, ना कोई मात छुडांयदा। गुरमुखां हथ्थीं

बन्न्हे गाना, गुण निधाना दया कमांयदा। जोत सरूपी पहरया बाणा, नाम खण्डा नाल रखांयदा। आपे होया जाणी जाणा, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। सम्मत चौदां देवे माणा, गुरमुखां मेला हरि भगवाना, आप आपणी सरन रखांयदा। नाम रंगाए सत्त रंग निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे मात वर, आप आपणी दया कमांयदा। सम्मत चौदां चढ़ के आए, वेखे खेल अगम्मा। कलिजुग माया सड़ के आए, ना कोई पवण स्वासी दमा। ओंकारा एका अक्खर पढ़ के आए, धरत मात आकाश रहाए, आप टिकाए बिन बिन थम्म्हा। चिट्टे अस्व चढ़ के आए, गुरमुख तेरे दर द्वारे खड़ के आए, पंजां नाल लड़ के आए, ना मरे ना कदे जम्मा। आपणा घाड़न घड़ के आए, गुर गोबिन्दे अन्दर वड़ के आए, लक्ख चुरासी आप बणाए आपणा तमा। काल महांकाल हथ्थ फड़ के आए, शब्द डण्डा सीस जड़ के आए, जुग जुग जाणे आपणा कम्मा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका वर, मनमुख कौड़ा रीठा भन्ना। गुरमुख साचे जाणा जाग, हरि साचा आप जगांयदा। पहली चेत्र पकड़े वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखांयदा। आप बणाए हँस काग, चोरी चोरी वेख वखांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, दीवा बत्ती ना कोई रखांयदा। सोहँ बन्न्हे साचा ताग, दो जहानी तन्द बंन्हांयदा। दूर दुराडा आया भाग, मातलोकी जोत जगांयदा। सतिगुर पूरा गया जाग, गुरमुख साचे आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला इक्क दर, बंक द्वार आप सुहांयदा। बंक दुआरा धन्न है, गुर सतिगुर साची टेक। हरिजन आत्म जाए मन्न है, प्रभ काया करे बिबेक। एका राग सुणाए कन्न है, कलिजुग माया ना लाए सेक। सदी चौधवीं सम्मत चौदां पारब्रह्मी चढ़या चन्न है, लोआं पुरीआं उप्पर बैठा रिहा वेख। जो घड़या सो देवे भन्न है, आप उखाड़े कलिजुग तेरी काया धरत मात लग्गी मेख। सदा वसेरा ना कोई छप्परी छन्न है, किसे ना रक्खे टेक। जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्ह है, आदि अन्त एका एक। एका देवे नाम धन है, कलिजुग अन्तिम वारी वेख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, धुर दरगाही लिखणहारा नाम लेख। हरि साचा लेख लिखंदड़ा। हरिजन मात विचार, आत्म तोड़े वज्जा जंदड़ा। वेखे काया गढ़्ह हँकार, नौ द्वारे फोल फुलंदड़ा। पावणहारा आपे सार, बंक दुआरा इक्क सुहंदड़ा। गुर शब्दी जै जै जैकार, पंचम धाड़ ना कोई वखंदड़ा। तत्ती वा ना दिसे हाढ़, अमृत धारा इक्क वहंदड़ा। काया सीतल धार, हरि कागों हँस बणंदड़ा। चरन धूढ़ी अपर अपार, जुग जुग जन भगतां आप बख्शंदड़ा। दुष्टां दए सँघार, हरिजन वर पाया घर लुड़ंदड़ा। आप सुहाई साची नार, पलँघ रंगीला इक्क विछंदड़ा। प्रभ साचा दस्म द्वार, साची सेजा इक्क वखंदड़ा। उत्ते लाए फूलनहार, जोत सरूपी जोत जगन्दड़ा। आपे बैठा अद्ध विचकार,

मनमुख जीव भागां मन्दड़ा। प्रभ साचे ना पावे सार, माया ममता झूठी कंधड़ा। काया मन्दिर अन्दर इक्क द्वार, गुरसिख गुर चरन बणाए बन्दड़ा। बन्दी तोड़े लक्ख चार, मनमति जीव आत्म अन्धड़ा। मिले मेल दरस नर निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे मात वर, सम्मत चौदां वेख विचार। सम्मत चौदां साची हाटी, प्रभ साची मात खुल्हांयदा। जन भगतां जोत जगाए, तन ललाटी, मस्तक लहिणा मूल चुकांयदा। आप चढ़ाए औखी घाटी, नेत्र नैणां दरस दिखांयदा। इक्क वखाए तीर्थ ताटी, अट्ठ सट्ठ मेट मिटांयदा। अमृत आत्म रस गुरमुख साचे हरि चरन द्वारे रिहा चाटी, निझर धारा आप वहांयदा। साचा लाहा गुर दर साचे मन्दिर अन्दर बहि बहि खाटी, पिछला घाटा पूर करांयदा। आवण जावण चुक्के आण बाटी, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोत जगाए काया माटी, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। बजर कपाटी किसे ना पाटी, साध सन्त सर्ब कुरलांयदा। कलिजुग खेल बाजीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरतांयदा। गुरमुखां तन पहनाए साचा पाटी, सोहँ तन छुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जन हरि देवे इक्क वर, दर दुआरा इक्क वखांयदा। गुर संगत ना जाणा भुल्ल, हरि साचे शब्द जणाईआ। सम्मत चौदां पैणा मुल्ल, वेखे परखे हरि रघुराईआ। हरिजन तेरी साची कुल, सतिजुग साचे करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी जाणा रुल्ल, चारों कुन्ट होए दुहाईआ। पाणी पैणा काया चुल्ह, जोत निरँजण दिस ना आईआ। अमृत आत्म रहे डुल्ल्ह, साची बूंद ना किसे वखाईआ। धुर दरगाही शब्द अटल, हरि साचा आप लिआईआ। आपे होया हरि अभुल्ल, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। गुर संगत फुल रिहा फुल्ल, फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। आपे पावणहारा मुल्ल, सम्मत तीजे मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई तोल तुलाईआ। अन्तिम वेले वेख वखाए, हरिसंगत दर दुलारी। लिखणहारा लेख लिखाए, चार वरन निभाए साची यारी। ना कोई धारी केस जणाए, मूंड मुंडाए ना करे विचारी। वरन अठारां रहे कुरलाए, वेद पुराणां आई हारी। खाणी बाणी दए दुहाए, अञ्जील कुरानां हाहाकारी। एका नाउँ हरि गिरधारी, लोकमात करे उज्यारी। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन चार कुन्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड वंड जेरज कराए जै जै जैकारी। जै जै जैकार जगत गुर मन्त्रा, जगत जगदीश्र जै। जै जै जैकार जगत गुर अन्तरा, गुरमुख साचे तेरी जै। जै जै जैकार जगत गुर मन्त्रा, कलिजुग लाए अन्त बसन्तरा, लक्ख चुरासी होणा खै। जै जै जैकार गुर मन्त्रा, गुरमुख विरला लोकमात जाए रहे। जै जै जैकार गुर मन्त्रा, गुरदेव स्वामी नमो आदि विच ब्रह्माद एका वहिण साचा वहे। नमो नमो नमो हरि स्वामी दमो दमो दमो स्वामी निहकामी, चमो चमो चमो

हरि पार ग्रामी, वेख कोई ना लए। कलिजुग रैण अन्धेरी शामी, प्रगट होए हर घट हरि हरि अन्तरजामी, जन भगतां इक्क वखाए अमृत आत्म जाम प्याए सोहँ साची नैं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवण आया वर, भेव चुकाए तूं मैं। तूं मैं मैं तूं आप, आपे विच समाया। आप जपाए साचा जाप, सोहँ नाउँ रखाया। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण माया नेड़ ना आया। आप कराए वड प्रताप, वड प्रतापी हरि रघुराया। गुरमुख साचे सन्त जनां कोटन कोट उतारे पाप, जिस जन रसना गाया। सो सहाई आपे आप, सस्सा किला आपे जाणे आपणा शिला। होड़ा सरगुण निरगुण रूप समाया। दो जहानी जोड़े जोड़ा। नाल रलाए शब्द घोड़ा। आपे परखे मिट्ठा कौड़ा, रूप अनूपा सति सरूपा ब्रह्मण गौड़ा। शाहो भूपा ना कोई जाणे लम्बा चौड़ा। अन्ध कूपा कलिजुग अन्तिम आया दौड़ा। घर घर दर दर मन्दिर अन्दर धुखदे धूपा, पारब्रह्म किसे ना बौहड़ा। गुरमुख वेखण चारे कूटां, आत्म प्रभ दरस दी लग्गी औड़ा। पुरख अबिनाशी मात जोत प्रकाशी, एका देवे सोहँ हूटा। प्रगट होए घनकपुर वासी, गुरमुखां दर दासन दासी, वेले अन्तिम आपे बौहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द एका वर, एका जनणी शब्द जोड़ा।

दर दरवेश नर निरंकारया। पंचम दर द्वार, मंगे मंग अपर अपारया। आपे वेखे विचार, नौ द्वार विच संसारया। जीवां जन्तां बंन्ही धार, दस्म द्वारी खेल अपारया। हरि वसया गुप्त ज़ाहिर, वरभण्डी भेख वटा ल्या। जोती जामा हरि करतार, साची वंडी वंड वंडा ल्या। हरिजन साचे सन्त दुलार, भेख पखण्डी मात मिटा रिहा। निहकलंका लए अवतार, हथ्थीं मैहन्दी एका ला रिहा। शब्द अमाम करे त्यार, अमाम मैहन्दी लेख लिखा ल्या। उम्मत नबी ना पाए सार, एका कूटे डेरा ला ल्या। दिस ना आए हरि गिरधार, पौह फुट्टे विच संसारया। जोती नूर होए उज्यार, माया लूठे जीव हंकारया। प्रभ मारे साची मार, गुरमुख वेखे इक्क द्वारया। हरि भरया नाम भण्डार, आपे बणया मात भिखारया। दर दरवेशा नर निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे रिहा पैज संवारया। अछल छलन हरि आप अख्वाए, जुग जुग अवल्लड़ी रीती। बल बावन हरि भेख वटाए, सीता रावण छली, खेले खेल अतीती। कलिजुग काया माया रंग ली, झूठी प्रीती। जगत मुहम्मद एका मंग हरि द्वारे मंग ली, प्रभ वेखे पाक पलीती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कीती। आपे जाणे जानणहार, जुग जुग वेख वखांयदा। सतिजुग त्रेता उतरया पार, द्वापर मूल चुकांयदा। शाम युजर ना कोई अधार, रिग रेख मिटांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती

जामा भेख वटांयदा। अथर्बण ऐड़ा कर विचार, अल्ला नाल रलांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, प्रभ आपणे हथ्थ उठांयदा। सोहँ खण्डा अपर अपार, गुर गोबिन्दा कर त्यार, आपणे तन छुहांयदा। आपे होया पहरेदार, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। जन भगतां करे ख़बरदार, कलिजुग सेवा आप कमांयदा। फड़ फड़ बेड़ा लाए पार, सम्मत चौदां नेड़े आंयदा। संग मुहम्मद करे ख्वार, चार यारां धक्का लांयदा। अल्ला राणी आए द्वार, प्रभ साचा दर दुरकांयदा। वेले अन्तिम आई हार, ना पल्ला कोई फड़ांयदा। नबी रसूलां हाहाकार, मुल्ला शेख़ सर्ब कुरलांयदा। चौदां तबकां दए हुलार, प्रभ एका हल्ला नाम करांयदा। गोबिन्द डल्ला कर त्यार, दूई द्वैती सिक्खां मेट मिटांयदा। अग्नी जोती लाए झल्ला, ना कोई दीसे सच महल्ला, कूड़ो कूड़ वखांयदा। गुरमुख विरले सन्त दुलार, प्रभ अबिनाशी तेरा दर लोकमात कलि मल्ला, कर किरपा जन जाए तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी देवे वर, एका रसना शब्द अपार।

गुरमुख वड्याई धन्न है, गुर पूरा पाया। गुर पूरे वड्याई धन्न है, सच सेवादार अख्वाया। मन सुरती देवे बन्न्ह है, बन्नणहार आप अख्वाया। भरम भुलेखा कढ्ढे जन है, जन जणेंदी दए वखाया। काया वस्त सच्चा माल धन है, प्रभ साचे आप टिकाया। सतिगुर पूरा बेड़ा रिहा बन्न्ह है, जुग जुग आपणा रूप वटाया। आपे चाढ़्हनहारा चन्न है, अज्ञान अन्धेर मिटाया। एका अक्खर हरिजन साचा जाए मन्न है, मनसा आसा पूर कराया। आपे देवणहारा डन्न है, डौरू डंका वाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा समां सुहाया। धर जोत निरँकार, अकल कला वरतांयदा। संग मुहम्मद मीत मुरार, कलिजुग शिला कटांयदा। अल्ला राणी नाल प्यार, साचा जोड़ जुड़ांयदा। अहिनल हक्क कर विचार, हू हू सेवा लांयदा। उम्मत उम्मती फल गया पक्क, तूं तूं मनों विसारदा। चार यारी गई अक्क, राह वेखे परवरदिगार दा। मक्का काअबा साची ढक्क, सिँघ शेर इक्क ललकार दा। आपे पाए नक्क नत्थ, सोहँ धागा सच्ची तार दा। फड़ फड़ बाहों करे वक्ख, ला मैहन्दी तन शृंगार दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काला सूसा वेखे खेल मूसा ईसा अन्तिम आया पासा हार दा। काला सूसा जगत मलंग, हरि पेखा भेखा धारीआ। साचे ताजी कसया तंग, शाह ऐली रिहा ललकारया। सखी सरवर दर द्वारे आए लँघ, तोड़े गढ़्ह तकबक हंकारया। चौदां तबकां देवे टंग, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। किसे ना सौणा मिले उप्पर पलँघ, पीर फ़कीरां आई हारया। कोए ना लाए किसे अंग, मुहम्मद अहिमद रिहा विसारया। वेले अन्तिम होणा भंग, आए पासा हारया। एका नाद वजाए मृदंग, काली चुंनी सिर दो फाड़या। उच्चे

पर्बत रही लँघ, राह तक्के सतारां हाड़या। लहू मिझ वहाए धारा गंग, वेखण आया इक्क अखाड़या। सदा सुहागण कदे ना होए रंड, मंगे वर इक्क भतारया। सम्मत चौदां हरि जी पाए वंड, सृष्ट सबाई अद्ध विचकारया। सोहँ चिल्ला देवे टंग, जोद्धा सूर बली बलकारया। मुहम्मद मंगता रिहा मंग, किरपा कर गिरधारया। सीस ताज दिसे नंग, ना होए कोए सहारया। चार यारी एका जंग, सदी चौधवीं खेल मदारया। काले चोले प्रभ चाढ़्हे रंग, शब्द सिँघासण प्रभ संवारया। पहली चेत्र पाए वंड, अमृत वेला वेखे सवा पंज, साचा होए लेख लिखारया। याद कराए पहाड़ गंज, परशाद इन्द्र होणा रंज, प्रभ मारे तेज कटारया। दोहां धिरां किसे ना दिसे सवेर सञ्झ, अट्ठे पहर रैण अंध्यारया। किसे हथ्थ ना आउणे कारू गंज, घर घर फिरना भिखारया। जगत नाता तुट्टा सञ्झ, पंडत नेहरू अन्त स्यासत आए हारया। अन्तिम जगत वंञली दिसे साचा वंञ, दिस ना आए रांझा यारया। ना कोई मुहाणा ना कोई वंञ, ना कोई पतन ना कोई पहरेदारया। ना कोई अस्व ना कोई घोड़ा ना कोई कसे तंग, ना कोई छत्र झुला रिहा। ना कोई काया चोली चाढ़्हे रंग, ना मिले मात ललारया। कलिजुग माया मारे डंग, शाह सुल्तानां करे ख्वारया। गुरमुखां मंगी एका मंग, पहली चेत्र दिवस विचारया। शब्द रंगीले बैठ पलँघ, प्रभ लेखा लिखे लिखारया। चिट्टे अस्व लाए अंग, नीला नीली धारों कढ्ढे बाहरया। पंचां वेखण आया जंग, सत्तां आप जणा रिहा। आपे जाणे आपणे ढंग, शस्त्र बस्त्र ना कोई रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संग मुहम्मद इक्क वर, एका बंक सुहा ल्या। मुहम्मद दर द्वार, हरि पुकारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग अन्तिम वारया। काला सूसा तन शृंगार, प्रभ साचा वेख विचारया। पहली चेत्र हरि करतार, चौदां लोकां आप जगा रिहा। साची सिक्खी कर त्यार, दे मति आप समझा रिहा। रिखी मुनी रोवण हाहाकार करन पुकार, जंगल जूह उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखा रिहा। पुरख अबिनाशी ना पावे सार, मिल्या मेल ना मीत मुरार, वेला अन्त ना कोए सुहा ल्या। गुरमुख साचे सन्त दुलार, आपे करे मात प्यार, जोत सरूपी हरि निरँकार, आप आपणी गोद उठा ल्या। शब्द जणाए वारो वार, एका दूजा भउ निवार। तीजा नेत्र खोल्ह अपार, चौथे घर पावे सार। पंचम मेला मीत मुरार। छे घर वेखे अपर अपार। सत्तवें रंग हरि करतार। अट्ठां तत्तां एका धार। नौ दर वेखे जगत दरबार। दसवें खेल सच्ची सरकार। ग्यारवें वसे आपे बाहर। बारव्हें हस्से नर निरँकार। तेर्हवें तीर कसे निराल। छब्बी पोह दिवस विचार। सम्मत चौदां रैण अन्धेरी मस्से, पन्दरां रवि ससि फिरन नस्से, दर द्वारे आवण वारो वार। सम्मत सोलां ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा चरनां हेठ झस्से, रोवण ज़ारो ज़ार। जगत जगदीसा जन भगतां राह एका दस्से, पंचम जेठी दिवस विचार। दर द्वारे आउणा नस्से,

एका खोल्हे मात किवाड़। शब्द सिँघासण बहि बहि हस्से, आपे वेखे सतारां हाढ़। माझा देस नाले रोवे नाले हस्से, घर घर अन्तिम दिसे उजाड़। कलिजुग माया पिच्छे पै पै डस्से, पार ब्यासों दए उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र वेखे जगत खेत्र, संग मुहम्मद करे इक्क प्यार। संग मुहम्मद यारी, हरि साचा आप लगांयदा। देवे वड्ड वड्ड संसारी, हक्क हकीकत फोल वखांयदा। पंचम जेठ बन्न्हे धारी, हाढ़ सतारां इक्क तारीख लिखांयदा। आपे हो दुलदुल अस्वारी, अरब अरबानीआं पावे सारी, शाह अफगाना कर त्यारी, दूर दुरानीआं दए हुलारी, बेईमानीआं इक्क द्वारी, पंज शैतानीआं दए ललकारी, प्रभ अबिनाशी खेले खेल अपारी, जोती नूर कर चमत्कारी, सोहँ खण्डा खिच्च दो धारी, आपे चढ़ के वेखे उच्च पहाड़ी, संग मुहम्मद चार यार प्रभ आप सुहांयदा। साचा लाड़ा हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगांयदा। धरतमात बणाए इक्क अखाड़ा। मौली तन्द बन्न्ह वखाए, करे खेल दिन दिहाड़ा। बत्ती दन्द ना कोई जणाए, पीर फ़कीरां आई हारा। साध सन्त कोई भेव ना पाए, गोबिन्द गोबिन्द रसना गायण मंगण एका दाम जगत पहाड़ा। काया चाम किसे हथ्थ ना आए, लाड़ी मौत चबाए आपणी दाढ़ा। मदिरा जाम ना कोई प्याए, भुन्न कबाब ना कोई खाए, अन्तिम वासा विच उजाड़ां। नारी कन्त ना कोई हंढाए, सन्त कन्त ना कोई मिलाए, जीव जन्त फिरन हलकाए, दर द्वारे कढ्ढण हाढ़ा। गुरमुख साचे अन्त मिलाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, आप आपणे अंग लगाए, मेट मिटाए झूठी धाड़ा। गुरसिख वड्याई धन्न है, हरि गोबिन्द पाया मीत। गुरसिख वड्याई धन्न है, हरि गोबिन्द राखे चीत। गुरसिख वड्याई धन्न है, काया पतित पुनीत। गुरसिख वड्याई धन्न है, मानस देही रिहा जीत। गुरसिख वड्याई धन्न है, बैठा रहे अतीत। गुरसिख वड्याई धन्न है, गाए सुहागी गीत। गुरसिख वड्याई धन्न है, पुरख अबिनाशी लाए चरन प्रीत। गुर पूरा बेड़ा रिहा बन्न्ह है, सदी चौधवीं रही बीत। गुर पूरा हरि जगदीस है, आदि अन्त निरँकार। कोए ना करे रीस है, हरि साचा छत्र झुलार। वेखे खेल बीसा बीस है, प्रगट होए विच संसार। एका रंगण इक्क इकीस है, इक्क सुहाए बंक द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम अधार। नाम अधारी आप प्रभ, आपणा नाउँ जपाए। पैज संवारी आप प्रभ, देवे ठण्ढी छाएं। जोत निरँकारी आप प्रभ, वसाए काया खेड़ा नगर ग्राएँ। गुरसिख उधारी आप प्रभ, आपे पिता आपे माएँ। थित वार विचारी आप प्रभ, गुर पूरे बलि बलि जाएँ। पहली चेत सच सिक्दारी आप प्रभ, कलिजुग करे सच नयाएँ। गुरमुखां पैज संवारी आप प्रभ, बेमुखां मिले ना थांएँ। रसना जै जै जैकारी आप प्रभ, सोहँ जपाए साचा नाएँ। दर दरबारी आप प्रभ, करे कराए सच न्याएँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां

आपे तारे फड़ फड़ बाहें। फड़ फड़ बाहों पार कराए, बेड़ा बन्न्हणहारा। आप आपणा राह वखाए, गोबिन्द बन्न्हे साची धारा। एका पल्ला नाम फड़ाए, मिले मेल विच संसारा। सोहँ हल्ला इक्क कराए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। डूँघी डल्ला डेरा लाए, वेखे खेल अन्ध अन्धयारा। वल छला आप कराए, भरम भुलाए सर्ब संसारा। सतिजुग महल्ला इक्क वसाए, शब्द सरूपी आप बणाए चार दिवारा। जल थलां आप समाए, आपे वसे पार किनारा। नौ खण्ड पृथ्वी बणत बणाए, सत्तां दीपां उच्च मीनारा। साध सन्त हरि मात उपाए, लक्ख चुरासी नाल प्यारा। अन्तिम वेले आपे ढाहे, आपे होए लेख लिखारा। वेख वखाणे साचे थांएँ, गुरमुख साचे बंक दुआरा। हँस बणाए फड़ फड़ काएं, एका देवे शब्द अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां चौदां लोक इक्क सुणाए सच सलोक, सोहँ होए जै जै जैकारा। चौदां लोकां चौदां हट्ट, कराए वणज वपारया। गुरमुख लाहा लैण खट्ट, लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतारया। जोत जगाए काया मट्ट, मेट मिटाए अन्ध अंध्यारया। शब्द सरूपी लाए सट्ट, बजर कपाटी आप तुड़ा रिहा। दरस दिखाए प्रगट जोत झट्ट पट्ट, दर्शन रूप अपारया। नाम पहनाए साचा पट्ट, हट्ट हटवाणा आप अख्वा रिहा। दुरमति मैल देवे कट्ट, चरन धूढ़ मस्तक आप छुहा रिहा। वेखे खेल कलिजुग बाज़ीगर नट, नट नटूआ स्वांग वरता रिहा। मण्डप माढ़्ही जाणे ढठ्ठ, गुर दर मन्दिर वेख वखा रिहा। ना कोई दिसे अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी वक्त चुका रिहा। सतिजुग तेरी साची चट्ठ, सम्मत चौदां आप करा रिहा। गुरमुखां दर दुआरा वेखे नठ्ठ नठ्ठ, बीस इकीसा हरि अख्वा रिहा। आपे गेड़े उलटी लट्ठ, कलिजुग काया आप भवा रिहा। गुरमुख निभाए एका हट्ठ, दे मति हरि समझा रिहा। चरन कँवल जन जाए ढठ्ठ, फड़ बाहों पार करा रिहा। कलिजुग माया त्रैगुण धार तेरा इक्क बणाए मट्ठ, जेठ इक्की लेख लिखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई रिहा वर, धर्म राए नाल रला रिहा। धर्म राए उठ बलकार, प्रभ साचा आप जगांयदा। सम्मत चौदां हो त्यार, दर दरबार आप खुल्हांयदा। दोए जोड़ कर निमस्कार, माया घोड़े आप चढ़ांयदा। लाड़ी मौत तन शृंगार, सोहणा सीस गुंदांयदा। नेत्र नैण पाए कज्जल, तिक्खी धारा आप रखांयदा। काल नगारे एका वज्जण, गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, किसे ना मिले साक सज्जण, मेल विछोड़ा आप करांयदा। राज राजान शाह सुल्तान बंक द्वारे तजण, ग़रीब निमाणे उठ उठ भज्जण, राह खेड़ा ना कोई दिसांयदा। गुरमुख साचे सन्त सुहेले, आप कराए आपणे मेले, अमृत आत्म पी पी रज्जण, साचा मेल मिलांयदा। इक्क कराए मक्का काअबा हाज़ी हज्जण, मनमति जीव कलिजुग अग्नी दज्जण, अग्गे हो ना कोई बचांयदा। गुरमुख साचे सन्त दुलार दर द्वार बहि बहि गज्जण, सोहँ रसना जै जै जैकार करांयदा। सोहँ तेरा

जै जैकारा, तीन लोक वधाईआ। पुरीआं लोआं इक्क हुलारा, हरि साचा रिहा दवाईआ। ब्रह्मा वेखे लेख लिखारा, चारे वेदां फोल फलाईआ। अट्ठे नेत्र आप उग्घाड़ा, राह साचा रिहा तकाईआ। शिव शंकर रो रो कढ्ढे हाढ़ा, बाशक तशक गल विच पाईआ। जगत जगदीशा पाए झाड़ा, वेला अन्तिम आईआ। लुट्टया जाए दिन दिहाड़ा, गणपति ना कोई संग निभाईआ। आदि शक्त तेरा इक्क अखाड़ा, रचना रिहा रचाईआ। साचा वक्त अन्त पहाड़ा, उच्चे टिल्ले रिहा हिलाईआ। पार्बती रोवे विच उजाड़ा, गल पल्लू रही पाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, अमृत धार ना मुख चुआईआ। करोड़ तेतीसा कढ्ढे हाढ़ा, नेत्र नीर रिहा वहाईआ। विष्नूं बंसी मारे झाड़ा, लेखा रिहा ना राईआ। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, काहना कंसी रूप वटाईआ। इक्क मुहम्मद साचा यारा, यार यारी रिहा निभाईआ। अल्ला राणी कर त्यारी साची नारा, हिदरे विच समाईआ। हू हू हू करे पुकारा, तूं तूं तूं मेट मिटाईआ। जूह जूह जूह जंगल तेरी धारा, तेरी सार ना पाईआ। मक्का मदीना उच्च चुबारा, कूके दए दुहाईआ। बांग सदा वाहिद, ख़ुदा परवरदिगार बेऐब नूर अलाहीआ। प्रगट होए हरि गैब, सृष्ट सबाई साचा नैब, पकड़ उठाए थाउँ थाँईंआ। अमाम मैहन्दी वेखे दिशा लहिंदी, उम्मत रसूल खहन्दी, हथ्थीं लाए मैहन्दी, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। सदी चौधवीं जाए वहिंदी, गुर संगत गुर चरन द्वारे बहिंदी, प्रभ धीरज धीर रिहा धराईआ। हरि हरि भाणा सिर ते सहिन्दी, सोहँ रसना घर घर कहिंदी, एका इक्की रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई हरि समरथ, भेव किसे ना पाया। इक्क चलाया साचा रथ, रथवाही बण के आया। पूरन पाई साची नत्थ, सोहँ घोड़े अग्गे लाया। विच टिकाई एका वत्थ, जोती नूर उपाया। दूसर कोई ना सके लक्ख, साध सन्त किसे भेव ना पाया। नानक रसना गाए अलक्ख अलक्ख, हरि निरगुण रूप समाया। अन्तिम प्रगट होए प्रतक्ख, गुर गोबिन्दा गया जणाया। लजपत तेरी लए रक्ख, कल्गी तोड़ा सीस टिकाया। लक्ख चुरासी दए मथ, जोती जोड़े मेल मिलाया। गुरमुखां दरस दिखाए, पहली चेत्र दरस दिखाया। कलिजुग जीआं भाण्डे सक्ख, साधां सन्तां दए कराया। उत्तों खिच्चे विच ल्याए काया कस, साढे तिन्न हथ्थ पैंडा डेरा लाया। ना कोई सके किसे रक्ख, वासी पुरी घनक, प्रगट होए वार अनक, कलिजुग अन्त घविंड डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साधां सन्तां वेखे दर, जोत निरँजण लए छुपाया। पहली चेत्र हरि निरँकार, अचरज रीत चलावणी। साधां सन्तां आई हार, जोत निरँजण वेख ना पावणी। तट्ट किनारा ब्यास पार, हरि सावण रुत्त सुहावणी। गुर चरन शरन रहिणा ख़बरदार, नैण मूंद ध्यान ना लगावणी। किसे ना मिलणा मीत

मुरार, ना कोई गाए राग मधावणी। नाता तुट्टे विच संसार, सुरत सवाणी होए कामनी। प्रगट होए नर निरँकार, सत्तां दीपां नौवां खण्डां आपे देवे जामनी। सोहँ खण्डा तेज कटार, शब्द सरूपी रिहा हुलार, मारी जाए वारो वार, कोई सके ना सीस उठावणी। जन भगतां होए पहरेदार, अट्ठे पहर ख़बरदार, नाल रलाए मुहम्मद यार, अल्ला राणी करे पछाणी हू हू कर कर दर दर कुरलावणी। गुर संगत करे हरि प्यार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, पहली चेत्र दिवस घर घर दर दर पूर कराए भावनी। प्रगट हो नर अवतार, कलिजुग अन्तिम पावे सार, कोए ना सके मात विचार, भेखाधारी करे भेख जिउँ बल द्वारे बावनी। शिव शंकर मारे शब्द कंकर, आप हिलाए अंकर अंकर, मगर लगाए मोहणी रूप कामनी। ब्रह्मा वेता रिहा कुरलाए, पिछला चेता आप कराए, एका धीरज धीर ना किसे धरावणी। करोड़ तेतीसा दए हुलारा, सुरपति राजा इन्द कुरलाए, अपच्छरां भोग ना कोई कराए, सम्मत चौदां नेड़े आए, गुरमुखां खेड़े तन वसाए, पंजां झेड़े आप मिटाए, जोत जगाए हरि रघुराए, सोहँ सो शब्द सुणाए सच सुनावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी ख़ुशी आपे आप मनावणी। आपणा आप हंढावण आया, जोत निरँजण दाता। ब्रह्मण्ड खोज खुजावण आया, पारब्रह्म प्रभ पुरख ज्ञाता। साची वंडण वंड वंडावण आया, नौ खण्ड दीप साता। मनमुख जीवां दंडण आया, वेख वखाए ज़ाता पाता। राज राजानां शाह सुल्तानां जगत माया बंधन आया, करे कराए अन्धेरी राता। गुरमुखां देवे नाम बिबाणा, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना, देवे साची दाता। सतिजुग झुल्ले धर्म निशाना, आप झुलाए श्री भगवाना, नाल रलाए सोहँ गाथा। बीस इकीसा खेल महाना, जगत जगदीसा ना किसे पछाना, राग छतीसा भेव ना पाना, तीस बतीसा होए हैराना, वेद पुराणा तुट्टा माणा, अञ्जील कुराना आई हाना, सोहँ चिल्ले चढ़या इक्क निशाना, तीर अंदाज़ आप अख्वांयदा। ब्रह्मा वेखे खेल हरि गुण निधाना, शिव शंकर होए जाणी जाणा, करोड़ तेतीसा बाल नादाना, वेला अन्त ना किसे पछाना, ना कोई बूझ बुझांयदा। लोकमात प्रभ करे ध्याना, वरभण्डी खेले खेल महाना, जेरज अंडी पंज शैताना, साधां सन्तां जीवां जन्तां झूठी माया तणया ताणा, कलिजुग आपणी फंद फंदांयदा। ना कोई सुघड़ ना स्याणा, ना कोई राजा ना कोई राणा, जूठा झूठा अन्धा काणा, माया लूठा जीव नादाना, अन्तिम मूदा ठूठा पारब्रह्म ना किसे पछाणा, धर्म राए दर लग्गे अंगूठा, चित्रगुप्त दर लेख मिटाना। दर दवारिउँ रहे रूठा, लक्ख चुरासी विच फिराना। गुरमुख कराए एका मुट्ठा, प्रभ आपणी दया कमाना। सम्मत चौदां आपे तुट्ठा, पहली चेत्र दिवस सुहाना। जुगां जुगां दा मेल मिलाए जो गुरसिख दर तों जाए रुट्ठा, हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना। लुक्कया रहिण ना देवे कोई गुट्ठा, प्रभ हर घट जाणी जाणा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लिखे लेख मात महाना। मातलोक हरि शब्द खिलारी, अन्तिम कलिजुग आया। कलिजुग बाज़ी अन्तिम हारी, सार पाशा इक्क विछाया। नरदां सुट्टे वारो वारी, जूठ झूठ नाउँ रखाया। अट्ठ घर वेखे वारो वारी, त्रैगुण नाल रलाया। अद्धविचकारे लीक दो धारी, सृष्ट सबाई दो धड़ रिहा कराया। आपे नटी आपे उप्पर जाए चढ़, जित्त हार जिस आपणा पासा आप बणाया। आपे वेखे दूर दुराडा खड़्ह, आपे अन्दर डेरा लाया। आप बणाए गोर मड़्ह, आपे ख़ाकी ख़ाक मिलाया। आपे अग्नी जाए सड़, पंज तत्त ना नाउँ रखाया। आप वखाणे सीस धड़, आप आपणा रूप छुपाया। सृष्ट सबाई रिहा फड़, आप किसे हथ्थ ना आया। कर किरपा गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़, विछड़ कदे ना जाया। साचा घाड़न रिहा घड़, शब्द घोड़े साचे चढ़, कल्गी तोड़ा नाम लगाया। गुर गोबिन्दा साची कारे प्रभ लाया फड़, साची सेवा रिहा कमाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, सति पुरख निरँजण जोती नूर कर आकार, आपे किया विच पसार, चेला रूप उपाया। ना कोई जाणे प्रभ की धार, की वरते विच संसार, साधां सन्तां आई हार, आपणा भेव ना किसे जणाया। गुरमुखां करे दर प्यार। नारी कन्ता आपे वरे, आत्म सेजा सुत्ता पैर पसार। एका सेजा कन्त भतार, दस्म द्वारी अपर अपार। भगत रंगीला हरि करतार, छैल छबीला शब्द घोड़ अस्वार। गुरसिक्खी खिच्ची जाए वारो वार। आपे ढाहे दूई द्वैती धाड़। गुरसिख बणाए साचे लाड़। आपे होए पिच्छे अगाड़। जोत जगाए बहत्तर नाड़। कलिजुग माया ना सके साड़। लाड़ी मौत ना चब्बे आपणी दाढ़। गुर गोबिन्दा वाली हिन्दा हरि बख्शिंदा, लक्ख चुरासी करे निन्दा, जन भगतां तोड़े आत्म वज्जा जिंदा, पहली चेत्र काया खेत्र दरस दिखाए तीजे नेत्र आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा सेवादार। हरि सेवक वड्ड सुल्तान है, साचे तख्त रिहा समाए। दाता दानी मेहरवान है, जुग जुग दया रिहा कमाए। शब्द निशानी दो जहान है, आप आपणा राह वखाए। नाम कानी तीर कमान है, गुरमुखां रिहा लगाए। अनहद बाणी मारे बाण है, प्रभ चिल्ले रिहा चढ़ाए। काया मन्दिर इक्क मकान है, हरि बैठा डेरा लाए। नौ द्वारे सुंञ मसाण है, तृष्न रही बिल्लाए,। गुर पूरा सद बलवान है, आपणा पल्ला नाम फड़ाए। गुरमुख बाला बाल नादान है, प्रभ साचा राह वखाए। मेट मिटाए पंज शैतान है, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आए। चौदां हट्ट वखाए सच दुकान है, तन मन्दिर आप टिकाए। शब्द वस्त इक्क महान है, प्रभ साचा आप रखाए। ना कोई अक्खर ना ज्ञान है, ना कोई विद्या होर पढ़ाए। ना कोई रसना मुख नक्क ना कान है, नेत्र दोए ना कोए दिसाए। बस्त्र शस्त्र ना कोई तन पहनान है, ना कोई वेस

वटाए। ना कोई राग सुनान है, रागी राग ना कोई अल्हाए। साज बाज ना कोई धुन धुनकान है, सारंग किंग ना कोई वजाए। पुरख अबिनाशी आपे जाणी जाण है, हर घट बैठा रिहा समाए। जन भगतां करे पछाण है, आप आपणे लड़ लगाए। जुगा जुगन्तर धुर दी बाण है, हरिभगतां लए तराए। चरन प्रीत रखाए एका आण है, लक्ख चुरासी फंद कटाए। आपे करे पुण छाण है, नीत अनीती वेख वखाए। देवणहारा जिया दान है, दाता दानी आप अख्वाए। हरिजन साचे रसना गान है, गोबिन्द मेला सहिज सुभाए। जोती नूर कोटन भान है, निर्मल नूर रिहा उपाए। राग अनादी एका कान है, अनरंगा रिहा सुणाए। दस्म द्वारी इक्क मकान है, हरिजन विरला वेख वखाए। शाहो भूपी शाह शहान है, हरि बैठा आसण लाए। सीस ताज इक्क महान है, जोती नूर डगमगाए। चारों कुंट वेख वखान है, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण एका रंग समाए। दहि दिशा इक्क ध्यान, है, पर्दा ओहला रहे ना राए। सुरती सुरत ब्रह्म ज्ञान है, पारब्रह्म समाए। आपे होए मेहरवान है, साचा मेला मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन देवे साचा वर, दर दुआरा आप सुहाए। हरिजन मेला इक्क इकेला, होए बंक द्वारया। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, आपे गुर आपे चेला, खेले खेल अपारया। आपे वसे रंग नवेला, लोकमात जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, घर घर जोत करे उज्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी सेवा आप कमा रिहा। छत्ती जुग छत्ती राग छत्ती नाद आप वजांयदा। आपे जाणे आदि जुगादि, आदि आपणी खेल खिलांयदा। चार जुग प्रभ देवे दाद, नौ नौ नौ दर खुल्हांयदा। आपे जाणे वाद विवाद, बोध अगााध आपणे हथ्थ रखांयदा। पंज तत्त वखाए इक्क स्वाद, जिह्वा गुण ना कोई जणांयदा। चारे अक्खर आपे अराध, हरि विष्नूं रूप वटांयदा। नौ नौ जुग मिली दाद, वेला वक्त मुकांयदा। आप आपणा ल्या अराध, आप आपणे विच समांयदा। कलिजुग अन्तिम देवे दाद, सोहँ साचा नाद वजांयदा। सतिजुग साचा ल्या लाध, प्रभ सोया मात उठांयदा। शब्द जणाए बोध अगाध, बीस बीसा हुक्म जणांयदा। हरिसंगत वेला रक्खणा याद, फेर गया हथ्थ ना आंयदा। काया माटी लाउँणा भाग, दीपक जोती जगे चिराग, हरि साचा आप जगांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, दुरमति मैल धोवे दाग़, मान सरोवर इक्क इशनान करांयदा। आप आपणे हथ्थ पकड़े वाग, चरन कँवल जो गए लाग, वेले अन्तिम दया कमांयदा। जगत तृष्ना बुझाए आग, भोग लगाए अलूणे साग, गऊ ग़रीबां माण दवांयदा। वेले अन्तिम गया जाग, गुरसिक्खां दर लाए भाग, बिदर सुदामा फेर जिवांयदा। माया डस्से ना डस्सणी नाग, गुर चरन प्रीती इक्क वैराग, आपणी रीत वखांयदा। धूढ़ी मजन साचा माघ, मस्तक टिक्का

साचे पाग, तिलक ललाटी आप रमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, दर द्वारे दरस दिखांयदा। दर द्वारे हरि सवाली, गुरमुखां दर सुहांयदा। प्रगट कर जोत अकाली, दर घर वेख वखांयदा। सोहँ देवे जगत दलाली, साचे सर नुहांयदा। दो जहानां आपे वाली, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। भरे भण्डारे करे खाली, खाली आप भरांयदा। गुरमुखां घाल साची घाली, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। आपे तोड़ जगत जंजाली, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। आपे करे सच दलाली, जोत निरँजण सेवा लांयदा। फल लगाए पत पत डाल्ही, फल फुलवाड़ी आप लगांयदा। सतिजुग तेरी अवल्लड़ी चाली, प्रभ बूटा साचा मात उगांयदा। गुरसिख भण्डारा होए कदे ना खाली, प्रभ साचा आप वरतांयदा। चरन प्रीती निभे नाली, नाता बिधाता आपणा आप बंधांयदा। ना कोई पुच्छे ज़ाता पाता, ऊँचां नीचां गले लगांयदा। आपे होए पिता माता, गुरसिख साचे बाल अञ्जाणे आपणी गोद उठांयदा। प्रगट होए साचो साचा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। हरि का शब्द गुरु नहीं काचा, जुग जुग आप अख्वांयदा। पंज तत्त नौ द्वारे नाचा, हरि सति रूप समांयदा। गुरमुखां हिरदे आपे वाचा, एका ज्ञान कर ध्यान हिरदे विच समांयदा। शब्द सरूपी एका मारे हरि तमाचा, पंच विकारा बाहर कढांयदा। नाड़ बहत्तर आपे राचा, आप आपणा रूप वटांयदा। काया माटी भाण्डा काचा, अन्तिम भन्न वखांयदा। गुर शब्द दुआरा साजन साचा, घर साचा धाम सुहांयदा। आप बुझाए काया लग्गी आंचा, अमृत आत्म आप छिड़कांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत हरि सेवक साची सेव कमांयदा। हरि सेवक गया लग्ग, आपणी सेवा लाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, देवी देवा आप अख्वाईआ। गुरमुखां मेल कराए उप्पर शाह रग, जोत निरँजण नाल रलाईआ। गुर पूरा पहला रक्खे आपणा पग, पहले पौड़े दए चढ़ाईआ। सोहँ बन्न्हे साचा तग, दूजा दर पार कराईआ। दीपक जोती रही जग, साचा राह वखाईआ। गुर पूरा जाए अग्गे लग्ग, गुरसिख वेखे भज्जा आए वाहो दाहीआ। सुखमन नाड़ी अग्गे जाए झुक, गुर का सिख ना जाए रुक, पंच विकारा पिच्छे सुट्ट, सुरत सवाणी शब्दी लुट्ट, आपे नाल रलाईआ। मान सरोवर अमृत प्याए साचा घुट्ट, दूई द्वैती मेटे फुट्ट, एका लाहा ल्या लुट्ट, गुरसिख आपणा रूप वटाईआ। दस्म दुआरा गया छुट्ट, बजर कपाटी जड़्ह दित्ती पुट्ट, गुरसिख लगाया गले घुट्ट, शब्द सिँघासण इक्क विछाईआ। आपे बैठा उप्पर चोट, डगमग जोत कराईआ। पंच लगावे साची चोट, नीचे उप्पर गावण वाहो दाहीआ। किसे हथ्थ ना आए कोटन कोट, साध सन्त बे बेअन्त बैठे धूणीआं ताईआ। आत्म भरी ना किसे पोट, नौ द्वार ना निकलया खोट, तन नगारे ना लग्गी चोट, गुर शब्द साचा डंक एका अंक ना कोई किसे वजाईआ। जन भगतां सुहाए

द्वार बंक, प्रगट होए हरि वासी पुरी घनक, इक्क लगाए जोती तनक, खिच्ची जाए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत तेरी साची सेवा रिहा कमाईआ। सेवा करे सच द्वार, हरि साचा सच द्वारी। गुरमुख बिठाए अद्ध विचकार, दस्म द्वारी महल्ल उसारी। अग्गे पाए आपे सार, करे खेल अपर अपारी। चारों कुन्ट खोल्ह कुआड़, आवे जावे अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिरी। गुरमुख साचे कर प्यार, फड़ फड़ बाहों लए तार, आपे करे पार किनार, सचखण्ड प्रभ पाए वंड विच ब्रह्मण्ड, गुरसिख तेरी नंगी ना होए कंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, आपे दए पैज संवार। हरि गोला गुरसिख है, चाकर चाकरी रिहा कमाए। साचा सोहला सुणाए होए सन्मुख है, पर्दा ओहला ना कोई रखाए। आपे लाहे काया लग्गे झूठे दु:ख है, आत्म सुख इक्क उपजाए। सुफल कराए मात कुक्ख है, नौ महीने दिन अठारां जो बैठी पेट छुपाईआ। लेखे लाए मानस देही मानुख है, जो जन चरनी सीस झुकाए। दो जहानी कटे भुक्ख नंग है, एका अमृत जाम प्याए। मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख है, लक्ख चुरासी फंद कटाए। गुर चरन प्रीती साचा सुक्ख है, जुग जुग विरला गुरमुख पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे सन्त जनां साची सेवा रिहा कमाए। गुर पूरा करे अरदास, गुर संगत रिहा सुणाईआ। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। गुर संगत बहि बहि रसना गाउँणा स्वास, फीका बोल ना कोई कढाईआ। पुरख अबिनाशी आदि अन्त करनहारा नास, आपे लए उपाईआ। जन भगतां मेला शाहो शाबाश, दर घर मिली वड्याईआ। साचे मण्डल साची रास, गुरमुख विरले वेख वखाईआ। आपे वेखे पृथ्वी आकाश, आकाशां वेख वखाईआ। जन भगत द्वारे होया दासी दास, हरिभगतन ओट रखाईआ। हरि ओट तकाई इक्क जन, एका जन गंवाया। एका वसया काया तन, पूरन पूरन विच समाया। नाल ल्याया साचा धन्न, दिस किसे ना आया। बुध मति नाल रखाया कोई मन, प्रभ साचा धाम सुहाया। काया मन्दिर अन्दर बेड़ा बन्न, छप्पर छन्न वेख वेख वखाया। राग सुणाया इक्क कन्न, जन रसना सेवा लाया। गुर गोबिन्दा गया मन्न, प्रभ चरनी सीस झुकाया। कलिजुग अन्तिम बेड़ा देवे बन्न, सिर साचा सीस टिकाया। चार यार संग मुहम्मद देवे डन्न, वेला अन्त कराया। जुग जुग बेड़ा रिहा बन्न, कलिजुग लहिणा सतिजुग देणा दोहां रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे सन्त जनां, एका देवे नाम धना, धन्न धन्नवन्ता आप अख्वाया। धन्न धन्नवन्त हरि वड प्रबीना, आपे आप अख्वांयदा। आपे जल गुरसिख बणाए साची मीना, आप आपणे विच टिकांयदा। रसना हरि हरि गोबिन्द गोबिन्द जिस जन चीना, होए

अधीना सेव कमांयदा। काया चोली रंग चाढ़्हे भीन्ना, ठांढा करे सीना, आप आपणी दया कमांयदा। देवे वड्याई विच लोक तीनां, प्रभ वेखणहार जुगो जुग ना होए नबीना, आप आपणा राह वखांयदा। बिन गुर पूरे लोकमात झूठा जीणा, वेले अन्त ना कोई छुडांयदा। माया ममता सीर सभ ने पीता, अमृत धारा साचा नीर कोए ना मुख चुआंयदा। काया तन पाटा कप्पड़ किसे ना सीणा, लक्ख चुरासी वेखे दीना, प्रभ साचा आप भवांयदा। गुरसिख काया काया मक्का काअबा आप वखाए सच मदीना, एका हाजी शब्द घोड़े चढ़ के ताजी, फड़ फड़ मारे पंजे काजी, आप साजना आपणी साजी, गुर पूरा जां होया राजी, गुरसिख साचे पार करावणा। कलिजुग अन्तिम वंडण आया सोहँ शब्द साची भाजी, गुरसिख गुरसिख झोली अग्गे डाहवणा। किसे हथ्थ ना आए मुल्ला काजी, शेख़ मुसायक पीर फ़कीर जगत अडम्बर कोई ना करे सच सवम्बर, मीत मुरार हरि निरँकार जोत अलाही बेपरवाही नूरो नूर हाज़र हज़ूर किसे ना मेल मिलावणा। गुरसिख तेरी काया चोली जोत जगाए हरि कोहतूर, शब्द भण्डारा करे भरपूर, बेमुखां दिसे दूर, नेड़न नेड़ आप हो जाए पूर कराए भावनी। नबी रसूलां दए जड़्ह उखेड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वेखे खेल साचे घर,

। शिव शंकर तेरी त्रिसूल। आपणा आप जाए भूल। बीस बीसे चुकावणा मूल। जगत जगदीसे मेला कन्त कन्तूहल। फल फुलवाड़ी गई फूल। सतारां हाढ़ी गुर संगत पंघूड़ा लैणा झूल। रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, ना जन्मे ना जाए मर, सद वसे आपणे घर, उच्चे मन्दिर चढ़, साची खेल दूलो दूल। दूलो दूल हरि बनवारी, गुरसिख दुल्हन इक्क सजाईआ। फूलो फूल हरि निरँकारी, सोहँ फूल बरखा लाईआ। भूलो भूल ना विच संसारी, सोग हरखा रिहा मिटाईआ। मूलो मूल चुकाए वारो वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, आए द्वार जाए तार बन्न्हे धार सतिगुर तेरी पैज संवारी।

हरि सन्त हरि नाउँ है, पंज तत्त ना मूल। किसे नगर ना वसे शहर गराउँ है, गुरसिख ना जाणा भूल। हरि शब्द फड़े बाहों है, आदि अन्त चुकाए मूल। जिह्वा कुरलाए ना कोई काउँ है, इक्क पंघूड़ा रिहा झूल। करनहारा सच न्यांउँ है, प्रभ साचा कन्त कन्तूहल। आपे पिता आपे मांउँ है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख खिलाए कवण फूल। सन्त मति अनेक है, कलिजुग अन्तिम वार। गुर शब्दी मति बुध बिबेक है, आपे करे विचार। हरि सन्तन हरि हरि टेक है, ना लेखा नौ द्वार। हरि आपे रिहा वेख है, आप आपणा लए अवतार। लिखणहारा लेख है, करे कराए

आप प्यार। आपे मेटणहारा रेख है, आपे लए उभार। पेखणहारा लए पेख है, पूर्ब कर्मां कर्म विचार। एका लाए साची मेख है, धुर मस्तक हरि करतार। जन भगतां दर दरवेश है, होए भिखारी नर निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, · एका एक राह वखाए, फड़ फड़ साचे मार्ग लाए, दोअँ दोआ रहिण ना पाए, सोहँ सोहा

सो हो जाए, ओअँ ओ आप अख्वाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा मार्ग लाए। सतिजुग साचा मार्ग लाउँणा, एका नाम वधाईआ। दूसर कोई रहिण ना पाउँणा, काया मन्दिर अन्दर करे ना कोई रसाईआ। सोहँ जिस जन रसना गाउँणा, आप चढ़ाए सच चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी घर साचे पाउँणा, सच शब्द करे कुड़माईआ। पंचम धुन एका गाउँणा, हरि एका राग अल्हाईआ। गुरमुख दिवस रैण ना मिले सौणा, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। देवे सुनेहड़ा पवणी पवणा, साचा हवन रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, सन्त सुहेले आप सुहाए एका दर, गुरमुख नाउँ रखाईआ। गुरमुख नाउँ लए रक्ख, सतिजुग बणत बणांयदा। फड़ फड़ बाहों करे वख, आपणा भेव खुल्हांयदा। कलिजुग भाण्डे करे सक्ख, वेला वक्त चुकांयदा। सिँघ भगवान प्रभ लए रक्ख, सावण मीत नाल रलांयदा। दर्शन देवे हरि प्रतक्ख, एका गीत सुणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी उडणे कक्ख, ना कोई मुल्ल पवांयदा। नौ द्वारे लाउँदे भक्ख, अग्नी अग्न जलांयदा। अमृत आत्म लैणा चख, निझर धारा आप चखांयदा। आप उग्घेड़े तीजी अक्ख, नेत्र नैण खुल्हांयदा। मनमुख जीव मारन झक्ख, साचा सतिगुर ना कोई मनांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि प्रतक्ख, निहकलंका डंक वजांयदा। एका एक सोहँ शब्द लए रक्ख, दूसर मेट मिटांयदा। बीस बीसा राह साचा दस्स, इक्क इकीसा दया कमांयदा। अन्तिम मुकणा ईसा मूसा केसाधारी ना कोई मूंड मुंडांयदा। पुरख अबिनाशी छत्र झुलाए आपणा सीसा, सृष्ट सबाई एका शब्द इक्क हदीसा आपणा रूप आपणा मुखड़ा आपे मूंहों वखांयदा। धुर दरगाही मेटे दुखड़ा, जो जन प्रभ द्वारे आए दर्शन भुखड़ा, उज्जल कराए मात मुखड़ा, जोत सरूपी दरस दिखांयदा। सोहँ शब्द चार जुग प्रभ आप उठाया आपणी कुखड़ा, सतिजुग साचे जन्म दवांयदा। बाल अवस्था निक्का मुखड़ा, हाहा टिप्पी आपे बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे मेले आपे विछड़ा आपे मेल मिलांयदा। गुरसिख सो धन्न है, जो दर वर मंगे जाए। हउमे हँगता निकले जन है, मैं मेरा रूप वटाए। हउँ तेरा सच्चे तन है, गुरसिक्खां हट्ट विकाए। आपे करनहारा खंन खंन है, आपे घाट चढ़ाए। आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह है, आपे भार उठाए। कलिजुग देवण आया डन्न है, गुरसिक्खां कलिजुग माया भुक्ख वरताए। सम्मत चौदां भाण्डा देणा भन्न है, प्रभ उलटा कुम्भ कराए। ग़रीब निमाणया साचा चढ़नां चन्न है,

राज राजानां दए वखाए। शाह सुल्तानां देवे थाउँ सरन है, सम्मत सोलां राह तकाए। सिँघ गिरधारा सुण ला ला कन्न है, प्रभ साचा वणज कराए। प्रभ जोत जगाए साचे तन है, गुर संगत सेव कमाए। राए धर्म ना देवे डन्न है, लाड़ी मौत आप दुरकाए। सन्त वसेरा साचे घर ना कोई छप्परी छन्न है, चारे भुजा अग्गे डाहे। गुरसिख आत्म गई मन्न है, हरि जोती शब्द प्रनाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख जीउँदे जगत मारे भगती रूप जिवाए। गुरसिख मरना सच है, एका चरन द्वार। देह भाण्डा कच्ची कच्च है, लग्गे नौ द्वार। साचा वणज कराउँणा प्रभ साचो सच है, जम्मे वारो वार। गुर संगत अन्दर गुरमुख साचा रिहा नच्च है, अट्ठे पहर ख़बरदार। काम कामनी ना गया मच्च है, दोए जोड़ करे निमस्कार। ना कोई अचार चज्ज है, ना कोई तन शृंगार। कलिजुग काया चूड़ा जाणा भज्ज है, अन्तिम रोवे बांह हुलार। चरन द्वारे बहि बहि जाणा सज है, साचा मेला नर निरँकार। ताल नगारा एका जाणा वज्ज है, चारों कुन्ट जै जैकार। सृष्ट सबाई घर बाहरा जाणा तज है, नाता तुट्टे नारी नार। सिँघ गिरधारा प्रभ चरन द्वारे तेरा हज्ज है, आवे जावे ना वारो वार। प्रभ पड़दा रिहा कज्ज है, ग़रीब निमाणयां पावे सार। आत्म सेजा चढ़दा भज्ज है, आप आपणी किरपा धार। अन्तिम वेले रक्खे लज है, हरि सेवक सेवादार। अमृत आत्म प्याए रज्ज है, पहली चेत्र कर विचार। किसे लाउण ना देवे अज्ज पज्ज है, मायाधारी करे ख्वार। गुरसिख गुर संगत प्रीती जाणा बज्झ है, नाता जुड़े ना दूजी वार। देवे दरस उप्पर शाह रग है, आप वखाए सच्चा दरबार। चरन प्रीती गई लग्ग है, आए हार ना विच संसार। जगत तृष्ना साड़े अग्ग है, प्रभ आपणी हथ्थीं देवे डार। मिले मेल सूरे सरबग्ग है, एका बख्शे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख काया लए वर, आपे कन्त आपे नार आप भतार। कन्त भतारी आप प्रभ, जोती जोत जगांयदा। गुरमुखां वेखे मार ध्यान, नीचों ऊँच करांयदा। राज राजान शाह सुल्तान दर दर धक्के खाण, कलिजुग भिख कोई ना पांयदा। गुरमुखां होया हरि दरबान, कलिजुग अन्तिम कर पछाण, आप आपणा रूप वटांयदा। दाता दानी देवे सच्चा दान, चरन धूढ़ इक्क इशनान, दुरमति मैल धवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर द्वारे देवे माण।

गुरमुख तेरा साचा शिला, अछल अछल्ल कराया। वेखे खेल इक्क इकल्ला, गोबिन्द हरि रघुराया। भारत खण्ड वेख महल्ला, आपणी जोत जगाया। वरन अवरनी मेटे सल्ला, गोती गोत मिटाया। सोहँ शब्द कराए हल्ला, अगम्म अगम्मी

चढ़ के आया। गुरमुखां फड़ाए आपणा पल्ला, साचे मन्दिर वड़ के आया। नाल रलाए गोबिन्द डल्ला, आपणी धार बंधाया। शब्दी पवणी आपे रला, जोती नूर सवाया। वेख वखाणे जल थला, डूँघी कन्दर डेरा लाया। सोहँ वखाए साचा भल्ला, चारों कुन्ट रिहा फिराया। दीपक जोती एका बला, जगत अन्धेर दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे साचा वर, दर घर सच्ची सरनाया। सच वस्त हरि कर परवान, सम्मत बीस भेंट चढ़ाईआ। आपे होया निगाहबान, तन हथ्थ ना कोई पहनाईआ। गऊ ग़रीबां देवे माण, दाता दानी आप अख्वाईआ। धुर दरगाही हरि फ़रमाण, हरिसंगत रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा रिहा लिखाईआ। ना सोना ना रूपा चांदी, प्रभ साचे आस रखाईआ। माया ममता सृष्टी बांधी, काला टिक्का मस्तक छाहीआ। इस दर आ के उस दर जांदी, पल्ले गंढ्ढ ना कोई बंधाईआ। जगत फसाया बण बण फांदी, प्रभ अचरज रीत चलाईआ। हरिभगत द्वारे रही शरमांदी, ना सके हथ्थ उठाईआ। रसना गा गा एह सुणांदी, गुर संगत सेवा लाईआ। गुरमुख साचे साचे पान्धी, गुर दर आयण पन्ध मुकाईआ। कलिजुग माया थक्की मांदी, वेले अन्तिम राह तकाईआ। किसे हथ्थ ना आउँणा चांदी, सुंञे महल्ल रहे डराईआ। गुर चरन प्रीती टुट्ट ना जांदी, प्रभ साचा रिहा कमाईआ। गुरसिक्खां दर होया बांदी, बन्दी छोड़ आप रघुराईआ। कलिजुग कहर अन्धेरी वरते आंधी, राह खैहड़ा दिस ना आईआ। चरन धूढ़ गुरसिख कोट जन्म दे पाप लांहदी, जिस जन मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां सेवा रिहा कमाईआ। हीरे लाल जड़त जड़ाऊ, सुच्चे पन्ने मोती। कलिजुग तेरे झूठे बाहू, दुरमति मैल किसे ना धोती। गुरमुखां लहिणा देणा रक्खे आप अगाऊ, प्रभ प्रगट होए छेती। गुरसिख सद बलि बलि जाऊ, हरि दर्शन नेतन नेती। लक्ख चुरासी फड़ फड़ काऊँ, किसे सुरत रहे ना नाहती धोती। घर घर अन्तिम काग उडाऊँ, ख़ुशी मनायण पंचम जेठी। हाढ़ सतारां राह भुलाऊँ, माता कुक्ख ना जाणे पूत सपूता कुक्ख पलेठी। गुरमुख साचे नाल रलाऊँ, अग्गे पिच्छे आप हो जाऊँ, मेट मिटाऊँ वड वड सेठी। गुर चरन धूढ़ गुरसिख तेरी नुहाऊँ, हथ्थ रक्खां पैरां हेठी। फड़ फड़ बाहों आप तुराऊँ, साचे नेत्र नैण आपे पेखी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मंगण आया वर, जुगां जुगां दा आपे भेती। गुरमुख तेरा साचा राह, प्रभ जुग जुग आप तकांयदा। शब्द गुरू पहलां भेज मात मलाह, आपणा राह वखांयदा। प्रगट जोत हरि पकड़े बांह, रूप रंग ना कोए जणांयदा। गुरमुखां काया वेखे साचा थाँ, हरि आपणा आसण लांयदा। आपे पिता आपे माँ, पिता पूत आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत हरि आपणा आप भेंट चढ़ांयदा। आप आपणा भेंट

चढ़ाया, अचरज कल वरताईआ। पंचम तत्त तन भस्म कराया, ख़ाकी ख़ाक उडाईआ। इसमी इसम नज़र ना आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आप आपणा जन्म दवाया, मात पित ना कोए बणाईआ। पिता पूत ना कोए अख्वाया, माता कुक्ख ना सुफल कराईआ। दु:ख सुख ना नाल ल्याया, एका रंग समाईआ। तृष्ना भुक्ख ना कोए वखाया, आलस निन्दरा नेड़ ना आईआ। मन्दिर अन्दर ना कोए बणाया, ना कोए छप्पर छाईआ। काया मन्दिर ना कोई लुटाया, ना कोई कुण्डा लाहीआ। डूँघी कन्दर ना वेख वखाया, उच्चा टिल्ला भेव ना राईआ। बस्त्र शस्त्र ना तन सजाया, गुर पीर ना कोई मनाईआ। साध सन्त ना ओट तकाया, गुर मन्त्र ना रसना गाईआ। तन नगारे ना चोट लगाया, ना पंचम आस रखाईआ। शब्द भण्डारा ना हट्ट भराया, हरि साचे भेव ना राईआ। जोती नूर इक्क कराया, लिखण पढ़न विच ना आईआ। दर द्वार प्रभ डेरा लाया, भेव कोए ना पाईआ। नेड़े हो हो खेल रचाया, अचरज रीत चलाईआ। जगत झेड़े रिहा मुकाया, आप आपणा रूप वटाईआ। गोबिन्द खेड़े भाग लगाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। हक्क निबेड़े रिहा कराया, साधां सन्तां रिहा उठाईआ। लक्ख चुरासी गेड़े रिहा दवाया, राज राजानां रिहा हिलाईआ। खुल्ल्हा वेहड़ा रिहा कराया, धरतमात दए वधाईआ। जन भगतां बेड़े बन्न्ह वखाया, जोत निरँजण नाल मिलाईआ। साचे बेड़े रिहा चढ़ाया, सोहँ नईआ नाम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भैणां भईआ ना कोई मनाईआ। ना कोई भैणां भईआ बेबा, ना मात पित अख्वांयदा। ना कोई पढ़े जगत कतेबा, गुर पीर ना कोई अख्वांयदा। रसना जाप ना गाए जिह्वा, ना कोई ध्यान लगांयदा। दूसर घर ना करे वसेरा, आप आपणा घर वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा लहिणा देणा जुग जुग मूल चुकांयदा। साचे घर हरि बिसरामा, साची सेज विछाईआ। नूर नुरानी जोती जामा, शब्द सुनेहड़ा भेज सृष्ट सबाई रिहा जगाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई दीसे चामा, जोती तेज सवाईआ। पल्ले ना बन्न्हे कोई दामा, ना कोई आपणा भार उठाईआ। गुरमुखां पूर कराए कामा, जुग जुग पैज रखाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी शामा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी एका तामा, गुर संगत रिहा वखाईआ। सोहँ वज्जा नाम दमामा, प्रभ सोहँ डंका आपणे हथ्थ रखाईआ। जोत सरूपी पहरया जामा, जामावन्त हनवन्त उठाईआ। आपे जाणे आपणा नामा, नाउँ निरँकारा इक्क रघुराईआ। जुग जुग वरताए आपणा भाणा, हरि भाणे विच समाईआ। कोई भेव ना पाए राजा राणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग वेला अन्त पछाना, गुरमुखां दए वधाईआ। सम्मत चौदां हट्ट खुल्ल्हाना, हट्ट हटवाणा आप हो जाईआ। दो अक्खर अक्खर हरि नाम बताना, चहु अक्खर मूल बताईआ। रोड़ी सक्खर हरि जोत प्रगटाना, दरस दिखाना नूरो

नूर अलाहीआ। जोती पत्थर डगमगाना, कोहतूर बैठा मुख छुपाईआ। आपे होया जाणी जाणा, दूर नेड़ ना कोई वखाईआ। चीना रूस सुणाए इक्क तराना, हरि आपणा राग अल्हाईआ। गोबिन्द गाए कलिजुग गाना, गावत रैण विहाईआ। दाअवत देवे इक्क जहाना, लिख लिख लेख पुचाईआ। हाढ़ सतारां खेले खेल महाना, देस बवंजा दए जगाईआ। पकड़ उठाए शाह सुल्तानां, मुस्लिम हिन्दू वेख वखाईआ। शब्द सरूपी बन्न्हे गाना, ईसा आपे रिहा जगाईआ। एका मारे तीर निशाना, जगत जगदीशा चवी हथ्थ निशान चढ़ाईआ। चवीआं अवतार वरते आपणा भाणा, चारे कूटां दए हिलाईआ। नौ खण्ड कराए सुंञ मसाणा, सत्तां दीपां पए दुहाईआ। गुरमुखां दस्से एका सच टिकाणा, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम लौहण आया मुकाणा, काला सूसा तन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका करे अन्त स्यापा। किसे ना सुझे साचा मापा। त्रैगुण चढ़या जगत तापा। गल पल्लू पाए नेत्र नीर वहाए, ना कोई धीर धराए, ना जपाए साचा जापा। अजपा जाप जग गया मुक्क। साधां सन्तां मूंह पैणा थुक्क। सम्मत सोलां भाणा प्रभ ना जाए रुक। सिँघ शेर दलेर जग रिहा बुक्क। आपणा आपणा भार मनमुख जीवां लैणा चुक्क। गुरमुखां देवे एका सुख। मानस देह मनुख, सोहँ चार जुग रक्खया आपणी कुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे इक्क वर, दोए जोड़ करे प्रनाम, गुर पूरे दा सीस जाए झुक। गुर पूरे सीस निवाया, गुर संगत वेख प्यार। नेत्र नीर वहाया, कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार। लाड़ी मौत होई त्यार। धर्म राए दी सुण पुकार। कुँवार कन्या ला हार शृंगार। आई दर सच्चे दरबाार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लक्ख चुरासी लभ्भां इक्क भतार। साचा कन्त कोई दिस ना आया, प्रभ अबिनाशी देवे धक्का मार। चारों कुन्ट लए हुलार, पृथ्वी आकाश दए हिलाया। जीवां जन्तां दए सुधार, दूसर गुर पीर ना होए रखवाल, ना रक्खे सिर हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव रिहा छपाया।