२८ पोह २०१३ बिक्रमी नरैण सिँघ दे गृह पिण्ड गुमानपुर ज़िला अमृतसर
हरिभगत सुहाए दर, दर दरवाज़या। जोत निरँजण देवे वर, लोकमात संवारे काज्जया। शब्द भण्डारा देवे भर, पंचम मारे साची आवाज़या। धर्म राए दर चुक्के डर, नाम घोड़ा देवे ताज्जया। आप आपणे जिहा कर, सच द्वारे आपे गाज्जया। सरन सरनाई जाणा तर, लेखा चुक्के नौ दरवाज़या। आप वखाए एका घर, प्रभ रक्खणहारा लाज्जया। ना कोई जाणे
नारी नर, गोबिन्द ग़रीब निवाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन काया साजन साज्जया। गुरमुख काया सच द्वार, हरि साचा आप सुहांयदा। जोत सरूपी कर आकार, दीपक इक्क जगांयदा। शब्द धुन अपर अपार, आपणी आप उपांयदा। सुणे सुणाए सुणनेहार, दिस किसे ना आंयदा। ताल तलवाड़ा वजाए अपर अपार, अनहद मृदंगा इक्क वजांयदा। सारिंग सारंग नर निरँकार, आपे आप वजांयदा। चिट्टे अस्व कसे तंगा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। हरिजन साचे हरि दुआरा एका मंगा, प्रभ एका भिच्छया पांयदा। कलिजुग जीव जूठा झूठा भुक्खा नंगा, नाम धन ना कोई वखांयदा। लक्ख चुरासी होए भंगा, वेले अन्त ना कोई छुडांयदा। पंजां झेड़ा दिवस रैण जंगा, पंचम मीता मुख छुपांयदा। माया डस्सणी मारे डंगा, बचया कोए रहिण ना पांयदा। गुरमुख विरले गुर पूरा लाए आपणे अंगा, आप आपणी गोद उठांयदा। कलिजुग काला वेख नौरंगा, हरि गोबिन्द रूप वटांयदा। लक्ख चुरासी भन्ने काची वंगा, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। कलिजुग धारी वहिण वहाए उलटी धारा गंगा, अट्ठ सट्ठ तीर्थ वेख वखांयदा। गुर दर मन्दिर अन्दर वेखे एका चंगा, दस्म द्वारी महल्ल सुहांयदा। आपे होए अंग संगा, सगला साथी आप अख्वांयदा। साची चोली गुरमुख काया हरि नामे रंगा, लोकमात उतर ना जांयदा। अनहद वजाए एका एक मृदंगा, हरि आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द सरूपी इक्क पलँघा, घर साचे आपे डांयदा। गुरमुख सवाणी लाए अंगा, अंगीकार आप करांयदा। सोहँ जोड़ा पाए वंगा, नाम मैहन्दी हथ्थीं लांयदा। साचे धाम मेल मिलाए हरि तरंगा, दो रंगां जोड़ जुड़ांयदा। प्रगट होया सूरा सरबंगा, गोबिन्द काया जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, आपे वेखे कर प्यार, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां फोल फुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी प्रभ मारे झाती, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। गुरमुखां लहिणा देणा देवे बाकी, जुग जुग पैज रखाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताकी, निर्मल दीपक जोत जगाईआ। आपे बणया साचा साकी, अमृत आत्म सच सरोवर भर प्याला रिहा प्याईआ। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, कलिजुग भरम भुल्ली लोकाईआ। साध सन्त घर घर बण बैठे आकी, गोबिन्द दरस ना नेत्र पाईआ। ना कोई जाणे भविख्त वाक्ी, रसना गा गा होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया वेख घर, बैठा आसण लाईआ। गुरमुख काया सच दर, हरि साचे जाणया। मेट मिटाए अन्ध अन्धानयां। मन्दिर महल्ल अटल उच्च मनार, प्रभ एका एक वखानया। ना कोई दिसे चार दिवार, उप्पर छत्त ना कोई वखानया। ना कोई बाडी बणाए विच संसार, लेखा लिखे ना जीव नादानया। पुरख अगम्मा आपे जम्मा, आपे जाणे आपणा कम्मा, करे खेल अपर अपार। लेखा चुक्के पवण स्वासी दमा, सास ग्रासां उतरे पार। नीर ना वहाए
नेत्र छम्मा, रसना गुण ना लए विचार। ना मरे ना कदे जम्मा, आदिन अन्ता एकँकार। गगन पतालां रहाए बिन बिन थम्म्हां, त्रैगुण माया पसर पसार। लक्ख चुरासी ब्रह्मा जम्मा, पंजां तत्तां वेख विचार। काया भाण्डा अन्तिम एका वार हरि हरि भन्ना, आपे बणया हरि ठठयार। लक्ख चुरासी देवे डन्ना, कलिजुग अन्तिम आई हार। गुरमुख विरले पुरख अबिनाशी आत्म मन्ना, ढहि ढहि ढेरी चरन द्वार। होए सहाई हरि रघुराई भोले भाउ जिउँ जट्ट धन्ना, बाहों फड़ फड़ लए तराई। आप वखाए साचा घर ना कोई छप्परी ना कोई छन्ना, हरि साचे सन्त बणाई। भाण्डा भरम गढ़्ह हँकारी गुर पूरे मातलोक तन भन्ना, शब्द खण्डा एका वाही। निर्मल जोत जगाए काया तना, जोत निरँजण सेवा लाई। दर द्वारे आए भन्ना, गुरमुख तेरी काया अन्दर साचे मन्दिर आपे बैठा सेज विछाई। पंजां चोरां देवे डन्ना, रोंदे जाण वाहो दाही। बजर कपाटी पड़दा भन्ना, दूई द्वैती मेट मिटाई। गुर शब्द फड़ाए साचा पल्ला, औखी घाटी रिहा चढ़ाई। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण दासी दासन एका मल्ला, हरिजन साचे रिहा गोद उठाई। एका राग सुणाए कन्ना, पंचम राग सेवा लाई। आपे आपणा रंग वखाए वंन सुवन्ना, सति पुरख निरँजण जोत जगाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे भगती वर, जुग जुग लोकमात रक्खे वड्याई। हरिभगत वड्याई सच है, आदि जुगादि रहाए। हरिभगत वड्याई सच है, विच ब्रह्माद समाए। हरिभगत वड्याई सच है, जुग साचे नाद वजाए। हरिभगत वड्याई सच है, विच ब्रह्माद समाए। हरिभगत वड्याई सच है, काया बुद्धि बिबेक कराए। हरिभगत वड्याई सच है, हरि साचा मेल मिलाए। हरिभगत वड्याई सच है, जोत निरँजण तेल चढ़ाए। हरिभगत वड्याई सच है, सुखमन नाड़ी पार कराए। हरिभगत वड्याई सच है, बजर कपाटी कुण्डा लाहे। हरिभगत वड्याई सच है, साचे हाटे नाम विकाए। हरिभगत वड्याई सच है, तन पाटे जगत चीर वखाए। हरिभगत वड्याई सच है, पीर फकीर ना कोई जणाए। हरिभगत वड्याई सच है, हरि अमृत आत्म सीर प्याए। हरिभगत वड्याई सच है, गुर शब्दी धीर धराए। हरिभगत वड्याई सच है, एका चोटी अख़ीर चढ़ाए। हरिभगत वड्याई सच है, मनमुख जीव ना जाणे राए। हरिभगत वड्याई सच है, कलिजुग माया विच ना जाए मच्च है, अग्न लोभ नेड़ ना आए। हरिभगत वड्याई सच है, नौ द्वार ना रिहा नच्च है, दर घर साचा वेख वखाए। हरिभगत वड्याई सच है, काया माटी भाण्डा कच्च है, थिर रहिण ना पाए। हरिभगत वड्याई सच है, सृष्ट सबाई राह रिहा दस है, गुर चरन सच्ची सरनाए। हरिभगत वड्याई सच है, हरि हिरदे अन्दर रिहा रच है, दिवस रैण दरस दिखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जन भगतां रिहा बणत बणाए।
पारब्रह्म प्रभ एक है, एका एकँकार। लक्ख चुरासी टेक है, वरते विच संसार। हर घट आपे रिहा वेख है, जोती शब्दी कर पसार। आपे लिखणहारा लेख है, लेखा लिखणहार करतार। आपे मेटणहारा रेख है, जुग जुग लए अवतार। गुरमुख साचे रिहा वेख है, आप आपणी किरपा धार। हरि आपे धारी केस है, आपे मूंड मुंडार। दो जहानी दर दरवेश है, आवे जावे वारो वार। कलिजुग कर्मां रिहा वेख है, वेला अन्तिम आप विचार। जोती जामा धरया भेख है, गुर गोबिन्दा तन शृंगार। ना कोई रूप ना कोई रेख है, दिस ना आए हरि निरँकार। शब्द जैकारा चारों कुन्ट है, आप कराए जै जै जैकार। तीर निराला रिहा छूट है, राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार। मेट मिटाए जूठ झूठ है, कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध अंध्यार। माया राणी खाली ठूठ है, भरे करे खाली प्रभ खाली भरे भण्डार। प्रभ गुरमुखां बन्न्हे एका मुट्ठ है, एका नाम देवे अधार। सति पुरख निरँजण गया तुठ है, प्रगट होए विच संसार। मनमुखां खाली काया ठूठ है, दर दर फिरन भिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखण आया दर, निहकलंक नरायण नर अवतार। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, दो जहानां वाली। औलीए पीर शेख़ मुसायक संग मुहम्मद चार यार मेटण आया, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली। ईसा मूसा काला सूसा चीना रूसा दो धड़ां जोड़ जुड़ावण आया, आपे होया हथ्थां खाली। गुरमुख साचे सन्त सुहेले इक्क अकेले नाम घोड़े आप चढ़ावण आया, सोहँ देवे सच दलाली। जोती जोड़े मेल मिलावण आया, धुरदरगाही माली। कलिजुग तेरी काली चोली, धर्म राए दर होई गोली, लक्ख चुरासी आप प्रनावण आया, लाड़ी मौत नाल उठाए डोली। सतिगुर साचा सच भण्डारा खोल्हण आया, गुरमुखां आत्म रंग चढ़ाए एका रंग गुलाली। चिट्टे अस्व तंग कसण आया, नीला मारे पहली छाली। गुरमुखां हिरदे अन्दर वसण आया, दीपक जोत जगाए मस्तक साची थाली। मनमुखां जीवां चरन हेठां झस्सण आया, जोत जगाए अकाली। सतिजुग साचा राह दस्सण आया, वाली हिन्द सुरत संभाली। तीर निराला एका कसण आया, रसना चिल्ला आप बणा ली। पंचां बस्त्र तन छुहावण आया, आपे बणया साचा पाली। एका अस्त्र आप दुड़ावण आया, आपे कल्गी तोड़ा सीस टिकाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणी चाली। कलिजुग तेरी साची धार, प्रभ साचा आप मिटांयदा। लक्ख चुरासी कर्म विचार, जोती जामा भेख वटांयदा। गुर गोबिन्दा कर त्यार, पीला बस्त्र तन छुहांयदा। एका शब्द दए अधार, निर्मल जोती नूर करांयदा। लोआं पुरीआं करे बाहर, ब्रह्मा शिव आप उठांयदा। करोड़ तत्तीसा रोवे जारो जार, सुरपति राजा इन्द मुख छुपांयदा। लोकमात आया कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सति पुरख निरँजण जोती भेख वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां
करे ख़बरदार, सुत्ता कोई रहिण ना पांयदा। सम्मत तेरां तेरी धार, नानक तोला आप अख्वांयदा। मोदीखाना कर विचार, साचा बोला इक्क सुणांयदा। सोहँ ढोला रसन उचार, निरँकार निरँकार ध्यांअदा। होया गोला विच संसार, प्रभ साची सेवा लांयदा। गुर गोबिन्दे कर प्यार, कल्गी तोड़ा सीस टिकांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, शब्द खण्डा कढ्ढ वखांयदा। वेले अन्तिम पावे सार, हरि शब्दी खोज खुजांयदा। उच्चा डण्डा अपर अपार, प्रभ आपणा आप चढ़ांयदा। अन्तिम होए ना रंडा अन्तिम वार, कलिजुग कन्ढ्ढा आप वखांयदा। कलिजुग कन्ढ्ढा ढाहे अन्तिम वार, ना कोई किसे छुडांयदा। भेख पखण्डा मेटे अन्ध अंध्यार, साधां सन्तां एका राह वखांयदा। ऊँचां नीचां गऊ ग़रीबां पावे सार, एका दर एका सर एका चरन हरि साचा आप दिसांयदा। आप चुकाए मरन डरन, जिस जन खोल्हे हरन फरन, तरनी तरन आप अख्वांयदा। धन्न गुरसिख गुर पूरे जो सरनी पड़न, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। मनमुख कीता आपणा भरन, मानस देही मात हरन, लक्ख चुरासी आप भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरी धार, सृष्ट सबाई आप तुलांयदा। सृष्ट सबाई तोल तुलाए, एका तोलणहारा। एका बोला शब्द जणाए, आदि अन्त एकँकारा। काया चोला आप पल्टाए, गोबिन्द रूप अपारा। हल्ला पहला पार कराए, पूत सपूता वारा। ऐली मौला नाम मिटाए, हू हू अल्ला मारे नाअरा। इक्क इकल्ला जोत जगाए, प्रगट नर अवतारा। नाम खण्डा हथ्थ उठाए, लक्ख चुरासी मारे मारा। ब्रह्मण्डां साची वंड वंडाए, प्रभ आपे वंडणहारा। कलिजुग भेख पखण्डा दए मिटाए, प्रगट हो विच संसारा। जेरज अंडां वेख वखाए, उत्भज सेत्ज पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती नूर करे चमत्कारा। जोती नूर हरि अकाल, आपणी जोत जगाईआ। प्रगट होए दीन दयाल, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां करे रुशनाईआ। एका चले अवल्लड़ी चाला, सम्मत तेरां पहली चेत्र, साची रचन रचाईआ। चौदां लोकां वेखे खेत्र, चौदां तबकां रिहा हिलाईआ। लोआं पुरीआं करे हक्क हक्क निबेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। नौ द्वारे करे चेतन्न, पंज देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्दे सेवा लाईआ। गुर गोबिन्दा साचा मीत, प्रभ साचा संग निभांयदा। इक्क सुणाए सुहागी गीत, लोआं पुरीआं आप जणांयदा। सतिजुग चलाए साची रीत, कलिजुग मेट मिटांयदा। लक्ख चुरासी परखे नीत, हर घट बैठा आसण लांयदा। ना कोई बणया देहुरा गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, शिवदवाला गुर गोपाला वेले अन्तिम ढांहयदा। प्रगट जोत इक्क अकाला, भगतां होए आप रखवाला, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। गुरसिख तेरी सच्ची धर्मसाला, दस्म द्वारी उच्च महल्ल हरि अटल शब्द पलँघ इक्क रखांयदा। नौ द्वारे पार लँघ, गुर शब्द निभाए
साचा संग, अनहद वजाए इक्क मृदंग, अमृत धारा सर सरोवर आत्म वखाए एका गंग, गुरमुख साचे आप नुहांयदा। अंगीकार लाए अंग, शब्द घोड़े कस तंग, दस्म द्वारी जाए लँघ, हरि साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता वेख वखाए साधन सन्ता, जीआं जन्तां भेव ना कोई छुपांयदा। साध सन्त हरि कलि विचार, शब्दी करे जणाईआ। आदिन अन्ता एकँकार, अकल कला वरताईआ। जलां थलां पावे सार, उच्चे टिल्ले पर्बत जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। त्रैगुण माया देवे साड़, गोरख मच्छन्दर उच्चे टिल्ले दए दुहाईआ। दर दर भौंदे फिरदे मन्दिर, कोटन कोट बैठे धूणीआं ताईआ। जोत ना जगे किसे द्वार काया मन्दिर, धूंआं धार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां तोड़े बजर कपाटी लग्गा जन्दर, सोहँ कुंजी आपणी हथ्थीं लाईआ। बजर कपाटी औखा घाट, ना कोई मात चढ़ांयदा। साचा नाम ना मिले किसे हाट, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। ना कोई सहाई अट्ठ सट्ठ तीर्थ ताट, सर सरोवर ना कोई नुहांयदा। जोत निरँजण ना जगे लिलाट, काया माट ना वेख वखांयदा। जीवां जन्तां माया पाया घाट, माया ममता लोभ हँकार जगत मोह मूल चुकांयदा। अन्तिम वेले बैठण कोई ना सुणे सो, नेत्र हन्झूआं मुख लैणा धो, सम्मत सोलां नेड़े आंयदा। साचा सीर सके मुख ना चो, चारों कुन्ट वहीर करांयदा। एका शब्द सुहागा लैणा जो, प्रभ माझा पहले ढांयदा। गुरमुख साचे एका शब्द रसना गावणा सोहँ नां करे कराए जो अग्गे हो, दूसर किसे हथ्थ ना आंयदा। आत्म बीज साचा लैणा बो, अमृत फल आप खवाए, निहचल धाम अटल सृष्ट सबाई भुलाए, कर कर वल छल प्रभ आपणा भेव छुपांयदा। लक्ख चुरासी दल, कलिजुग परछावां जावे ढल, गुर संगत देवे इक्क वर, प्रगट होए नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी जोत जगांयदा। नर नरायण हरि निरँकार, सर्बकला भरपूरया। प्रगट होए विच संसार, एका नाद वजाए सोहँ साची तूरया। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा सुणाए, लोआं पुरीआं हाज़र हज़ूरया। गुरमुख विरला रसना गाए, प्रभ आसा मनसा पूरया। होए सहाई थाउँ थाँईं, ना जाणे नेड़े दूरया। सन्त सुहेले पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, मनमुख जीवां करे चूरो चूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अकल कला भरपूरया। गुर गोबिन्द बण लिखार, आपणा लेख लिखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। सम्बल नगर विच संसार, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। अन्दर वड़ हरि दातार, आपणा रूप छुपांयदा। शब्द खण्डा कर त्यार, आपणे हथ्थ उठांयदा। नीला घोड़ा इक्क अपार, सोहँ नाउँ रखांयदा। कल्गी तोड़ा साची धार, जोती नूर चमकांयदा। मिट्ठा कौड़ा वेखे विच संसार, वेखणहार आप अख्वांयदा। नीली छत्तों आए बाहर,
नीले वाला आप हो जांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा माण गंवांयदा। ब्रह्मा रोवे धाहां मार, अट्ठे नेत्र नीर वहांयदा। चारे मुख रिहा उग्घाड़, एका शब्द अल्हांयदा। पुरख अबिनाशी आप गिरधार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पुरख अगम्मा रिहा विचार, वेला अन्तिम आंयदा। गुरमुखां देवे हरि सिक्दार, सच सिक्दार आप अख्वांयदा। सिँघ पाल प्रभ कर त्यार, पुरी ब्रह्म माण दवांयदा। छत्र झुलाए सीस अपार, छत्रधारी आप अख्वांयदा। अमृत आत्म देवे एका धार, चरनोधक मुख चुआंयदा। जोती नूर कर उज्यार, आत्म शब्द धरांयदा। आत्म शब्द ब्रह्म विचार, पारब्रह्म रूप समांयदा। पारब्रह्म हरि निरँकार, निरवैर आप अख्वांयदा। ना कोई बन्न्हे सीस दस्तार, बस्त्र शस्त्र ना तन सजांयदा। आपे करे सच प्यार, आपे वेख वखांयदा। पुरी शिव हरि पावे सार, शिव शंकर पकड़ उठांयदा। बाशक तशका गल विच हार, रो रो सीस झुकांयदा। प्रभ अबिनाशी मारे मार, जगत जगदीशा खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम आई हार, नर नरेशा जोत जगांयदा। ना कोई पूजे गणपति गणेशा, शिव शंकर मेट मिटांयदा। पुरख निरँजण सति आदेसा, आप आपणी अलख जगांयदा। हरिजन साचे कर प्रवेशा, जोती नूर टिकांयदा। आपे जाणे आपणा वेसा, वेस अनेका आप हो आंयदा। आपे वसे जगत बबेका, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख साचे एका बख्शे चरन टेका, शिवपुरी धाम सुहांयदा। त्रैगुण माया ना लाए, सेका, पंज तत्त ना वेख वखांयदा। आपे होए एकम एका, एका धार बंधांयदा। सुरपति राजा इन्द आपे वेखा, आपे वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा ना कोई जाणे धारी केसा, ना कोई मूंड मुंडांयदा। आप आपणा पीसण पीसा, पीसणहारा आप अख्वांयदा। ना कोई जाणे प्रभ का वेसा, ना भेव किसे जणांयदा। सम्मत चढ़या बीस बीसा, एका हाटी जोत जगांयदा। भारत खण्ड हरि जगदीसा, माझे देस वेस वटांयदा। राज राजानां खाली करे खीसा, आप आपणी बणत बणांयदा। सोहँ शब्द सच हदीसा, सतिजुग साची वस्त लिआंयदा। सम्मत इक्की ना कोई पढ़े कुरान हदीसा, ना कोई सपारे गांयदा। वेद पुराण मिटे बीस बीसा, प्रभ साचा आप मिटांयदा। ना कोई गाए राग छतीसा, लिखिअ लेख ना कोई मिटांयदा। गुर गोबिन्दा इक्क इकीसा, इक्क अकाल हो दयाल चार वेद पुराण अठारां आपणी सरन रखांयदा। ना कोई वज्जे ढोलक छैणा, ताल अनहद ताड़ा, बहत्तर नाड़ा प्रभ साचा ताल वजांयदा। माझा देस इक्क अखाड़ा, सम्मत सोलां साध सन्त कढ्ढण हाढ़ा, प्रभ साचा मुख भवांयदा। सर अमृत ना कोई छुहाए निउँ निउँ दाहड़ा, प्रभ पार ब्यासों सर्ब करांयदा। आपे वेखे सम्मत सतारां, चारों कुन्ट होए उजाड़ा, धूंआं घर ना किसे धुखांयदा। गुर गोबिन्द बणे टट्टू भाड़ा, धुर दरगाही साचा लाड़ा, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, तीर्थ तट्टां आई हारां, साधां सन्तां पैणी मारा, मुल्ला शेखां पंडतां
काज़ीआं पीर पैगम्बरां गोरख मच्छन्दरां ना कोई पावे सारा, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां घर वज्जणा जिन्दरा, हरि साचा लेख लिखारा। सम्मत अठारां वहाए धारा, उच्चे टिल्ले सारे हिले, मेट मिटाए बूरे कक्के बिल्ले, नाल रलाए संग मुहम्मद चार यारा। सम्मत उन्नी सभ दी चोटी जाए मुंनी, ना कोई दीसे मुस्लिम सुन्नी, अल्ला राणी सिर लाहे चुन्नी, चारों कुन्ट हाहाकारा। पारब्रह्म वड गुण गुणी, गुरमुख साचे छाण पुणी, इक्क वखाए साचा दर दरबारा। सम्मत बीस पन्दरां कत्तक जमन किनारा। पार उतारा सीस गंज, वज्जे मृदंग सोहँ शब्द जै जै जैकारा। नीले घोड़े कसया तंग, आपे फिरे विच ब्रह्मण्ड, मनमुख जीव पौंदे डण्ड, नेत्र दिस ना आए दसवां गुर दस अवतारा। जूठयां झूठयां तोड़े आत्म घमंड, माया लूठयां कलिजुग काया करे खण्ड, जीव जन्त नार दुहागण होए रंड, गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ देवे नाम सहारा। आप आपणे कर्मां चुक्कणी पंड, सम्मत चौदां वंडी वंड, किसे तन पंज तत्त ना रहिणी ठण्ढ, राज राजानां शाह सुल्तानां ना कोई दिसे सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल घर घर, भरमे भुल्ले नारी नर, प्रगट होए नरायण नर अवतारा। गुरमुख विरले सिर ते भाणा लैणा ज़र, ना जन्मे ना जाए मर। ताल सुहावे साचे सर, लक्ख चुरासी पार किनारा। गुर चरन साचा गुरुदुआरा। नेत्र खोल्हे हरन फरन, मेल मिलाए एकँकारा। मातलोक चुक्के मरन डरन, मात गर्भ ना आए दूजी वारा। मनमुख जीव काची माटी ता ता अग्नी लायण गारा। दिस ना आए पारब्रह्म सति सरूप महिंमा अनूप, उच्चे टिल्ले बैठा अगम्म अपारा। चारों कुन्ट तीर निराला रिहा छूट, सभ दीआं जड़्हां रिहा पूट, कलिजुग तेरा वहिण वहाए एका एका धारा। सतिजुग साचा लाए बूट, गुरमुख लाहा लैण लूट, प्रभ चरन दुआरा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क घर, प्रभ साचे साजण साज्जया। सच तख्त बैठ जहान माझे देस दित्ता वर, गुर गोबिन्द घोड़े चढ़, गुरसिख ना मारी आवाज़या। शब्द सरूपी आपणा घाड़न घड़, पवण घोड़े आपे चढ़, धुर दरगाही आए भाज्जया। दिस ना आए सीस धड़, सभ दे नाल रिहा लड़, ना कोई छड्डे मुल्ला काज़ीआं। मेट मिटाए तोड़ तुड़ाए किला हँकारी गढ़्ह, कलिजुग खेले खेल अन्तिम वारी एका बाजिया। एका अक्खर रिहा पढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड्डा शाहो राजन राज्जया। माझे आए फेरा पाए। सम्बल नगर धाम सुहाए। रमईआ राम राम समाए। आपणा काम आप कराए। कलिजुग रैण अन्धेरी शाम अन्तिम मेट मिटाए। किसे ना पल्ले दिसे दाम, गुर दर मन्दिर अन्दर रामदास तेरे सर सरोवर बहि बहि खाण मदिरा मास जो रसन लगाए। गुर अर्जन तेरा साचा नाम, गुरू ग्रन्थ लेख लिखाए। अगाध बोध भेव जणाए। कलिजुग जीव होए हलकाए। सर अमृत तेग बहादर करे सक्खणा माण गंवाए। डेरा पार ब्यास कराए। गुर गोबिन्द पूत सपूता जम्मया
सुलक्खणा, माता गुजरी पालया नाल मक्खणा, नीला घोड़ा साचा जोड़ा, धुर दरगाही आया दौड़ा, नाल रलाए ब्रह्मण गौड़ा, प्रगट हो हरि प्रतक्खणा, आप आपणा लए दौड़ाए। सम्मत सोलां भाग लगाए रस मखणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां सम्मत चौदां पन्थ ख़ालसा दए जगाए, पड़दा उहला कोई रहिण ना पाए। आप अभेद, भेद हरि निरंकारया। लेखा लिख ना सकण वेद, ब्रह्मा लिख लिख हारया। शास्त्र सिमरत जगत कतेब, गावण वारो वारया। वेद व्यासा पुराण अठारां, इक्क लक्ख हज़ार सतारां लिखे सलोक, सार ना पाए अगम्म अपारया। इक्क मुहम्मद एका कार, तीस सपार उप्पर पहाड़, बजर कपाट पाड़, प्रभ मारे ओअँ एकँकार। नानक धार दर द्वार गया भिखार। प्रभ किरपा करी अपार। सोहँ रसना गाया अपार। सतिनाम बद्धी सीस दस्तार। लोकमात आया कर सच्चा वणज वपार। मिल्या मरदाना मीत मुरार। नाल बाला सति करतार। इक्क सुरंगा विछड़या, रसना गाए नर निरँकार निरँकार निरँकार। मोदीखाना दए हुलार। तेरां तेरां गाए धार। सम्मत तेरां प्रभ ल्या विचार। सृष्ट सबाई पावे सार। अन्तिम वेले आई हार। बेअन्त बेअन्त बेअन्त आर पार। पारब्रह्म सुणे पुकार। आपे होया विच्चों बाहर। अंगद लाया अंगीकार। शब्दी जोती एका कार। अमरदास आया दर द्वार। शब्द स्वास रसन उचार। गुर पूरे कराए पार किनार। रामदास दित्ता तार। वेदी सोढी इक्क भतार। अर्जन गुरू कर भतार। शब्द भण्डारा दए सहार। आप वरतारा लेख लिखार। गुरदास वसे पास, गुर चरन कँवलार। हरिगोबिन्द जोद्धा मृगिन्द, शब्द कटार तन दो धार। हरिराए हरि मेल मिलाए अन्तिम वार। हरिकिशन बाल निधान, शब्द निशान झुलाए विच संसार। तेग बहादर देवे आदर, चिट्टी चादर गऊ ग़रीबां कर प्यार। गुर गोबिन्दा सागर सिन्धा वड मृगिन्दा प्रभ सेवक सेवा लाए, दस्से राह न्यार। पंचम पंचां संग रलाए, एका खण्डा हथ्थ वखाए, दूसर किसे दिस ना आए, शब्द लाए चार द्वार। हरि आपणी खेल आप खिलाए, जीव जन्त कोई भेव ना पाए, रसना गा गा होए हलकाए, नज़र ना आए, मिल्या मेल ना एकँकार। कलिजुग अन्तिम जामा पाए, सम्बल नगरी धाम सुहाए, शब्द सिँघासण डेरा लाए, पंजे पंज प्यारे नाल रलाए, पंचम गावण वारो वार। साचा तख्त रिहा सुहाए, अकाल तख्त प्रभ आप रचाए, जोत जगे अगम्म अपार। कलिजुग माटी चार द्वार, विच ना दिसे हरि निरँकार। किसे दिस ना आए विच संसार। चारों कुन्ट आई हार, आपे वेखे गुर दरबार। दर दरबारी विच संसार। जोत अकारी आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल अपर अपार। माझा देस ना कोई वंड। गुर गोबिन्दे पल्ले बंन्ही ना कोई गंढ्ढ। दो धार ब्यासा सारी लिख्त रुढ़ाई, आपे सुत्ता दे कर कंड। साध सन्त कोई भेव ना पाई, आत्म सभ दी होई रंड। ज्ञानी ध्यानी
आत्म घर ना वज्जे वधाई, जगत विद्या होया घमंड। गुर गोबिन्दे जोत जगाई, पंचम मीता पंचम संग निभाई, काया पाए एका ठण्ढ। नाम निधाना अमृत गुर एका पीणा शब्द सरूपी साचा ताल, आप वजाए दीन दयाल, बैठा तख्त अकाल इक्क अतीता। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी जीता। लक्ख चुरासी आप समाया, ना कोई वंड वंडाईआ। सतिजुग साचा राह रिहा चलाया, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। ऊँचां नीचां रिहा मिटाया, नानक रीत चलाईआ। गढ़्ह हँकारी रिहा ढाहया , जीवण काज़ी सार ना पाईआ। शब्द घोड़ा साचा ताजी, आपे तंग रिहा कसाया, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। साचा खण्डा रिहा उठाया, तिक्खीआं दोवें धारां रखाईआ। ब्रह्मण्डां खोजन खोज खुजाया, वरभण्डां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा पंचम मीता सृष्ट सबाई एका रंग रंगाईआ। एका रंग आपे रंगे, सृष्ट सबाई दाता। गुर गोबिन्दा दर साचा मंगे, प्रभ देवे सच सुग़ाता। आपे होए अंग संगे, पारब्रह्म पुरख बिधाता। लोआं पुरीआं आपे लँघे, कलिजुग वेखे अन्धेरी राता। वरभण्डी आ गुरमुख साचे दर साचा मंगे, ना कोई वेखे ज़ाता पाता। शस्त्र बस्त्र तेज कटार किलिआं उप्पर रहि जाण टंगे, कोई ना किसे पुच्छे वाता। पुरख अगम्मा अगम्मी धाड़ आप चढ़ाए, आप कराए आपणा जंगे, पूत हथ्थ ना आए पिता माता। आपे वेखे परखे माढ़े चंगे, जन भगतां होए हरि भैण भ्राता। भगत भिखारी दर द्वारे आउँदा मूल ना संगे, नौ द्वारे गुरमुख तेरी काया लँघे, शब्द सरूपी तन चीर पहनाए। दस्म द्वारी आप बिठाए नाम रंगीले सच पलँघे। फूलन सेजा इक्क विछाए। नारी कन्ता आप हो जाए। रंग बसन्ता इक्क चढ़ाए। साचा कन्ता मेल मिलाए। आदि अन्त विछड़ ना जाए। गुरमुख साची सेव कमाए। ना होवे भुक्खा नंगा, देवी देव ना कोई मनाए। ब्रह्मा शिव अन्त कराए। गणपति गणेश ख़ाक रुलाए। अंज़ील कुरान दए दुहाए। वेद पुराण बैठे मुख छुपाए। खाणी बाणी ना कोई अल्हाए। सोहँ जै जैकार चारों कुन्ट कराए। बीस बीसा हरि निरँकार, छत्र सीसा इक्क झुलाए। जगत जगदीसा पाए सार, इक्क इकीसा एका इक्की नौ खण्ड बणाए। साचा सिक्खी माझा देस, नर नरेश ना कोई वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आपे रक्खे धार तिक्खी, ना कोई जाणे मुनी रिखी, साध सन्त आदि अन्त हरि भगवन्त चरन कँवल उप्पर धवल रहे ध्यान लगाए। गुरमुख आत्म रिहा मवल, गोपी काहना साँवल सँवल, जोत सरूपी डेरा लाए। उलटा करे नाभ कँवल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अमृत आत्म साची धारा रिहा मुख चुआए।
आप उपाए आप मिटाए आपे बणत बणांयदा। चार जुग प्रभ सेवा लाए, नौ नौ रूप वटांयदा। नौ नौ राम कृष्न हो आए, ईसा मूसा संग मुहम्मद नाल रलांयदा। नौ नौ नानक गोबिन्द राए, सिँघ रूप वटांयदा। कलिजुग चौथा वेख वखाए, निहकलंकी भेख वटांयदा। लक्ख चुरासी रेख मिटाए, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। चार जुग लहिणा देण चुकाए, शाम रिग युजर अथर्बण ऐड़ा अल्ला नाल रलाए, इक्क महल्ला आप वसांयदा। सतिजुग साचे झोली पाए, गुरमुखां घर राह वखाए, चुरासी फाह कटाए, जो जन रसना गांयदा। वाह वाहिगुरू हरि गुण गाए, अन्तिम वेला लए मिलाए, पुरख निरँजण तेल चढ़ाए, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। साचे घर आप वसाए, आप उपाए आप मिलाए, भेव अभेदा भेव ना आंयदा। चार चौह अक्खर रंग रंगाए, सृष्ट सबाई सथ मात विछाए, कलिजुग पत्थर भार उठाए, ना कोई वंड वंडांयदा। नेत्र अथ्थर नीर वहाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साची बणत बणाए। सतिजुग साची बणत बणाए, आदि पुरख अपरम्परा। साध सन्त इक्क रंगाए, गीत सुहागी इक्क सुणाए साचा छंत्रा। अमृत धारा गंग वहाए, गंगा गोदावरी मेट मिटंतरा। शब्द घोड़े तंग कसाए, नीले वाला आप अख्वन्तरा। सृष्ट सबाई जंग कराए, पार किनारा इक्क वखंतरा। मक्का मदीना पहलां ढाहे, देस देसां आप फिरंतरा। रूसा चीना रिहा लिखाए, हाढ़ सतारां लेख लिखंतरा। काला सूसा मुख छुपाए, हरि आपणा भेस वटंतरा। मूसा ईसा रिहा कुरलाए, विच उनीसा करे भसन्तरा। जगत जगदीसा जोत जगाए, मेट मिटाए वेद पुराण शास्त्रा। इक्क हदीसा मात चलाए, सोहँ जै जै जैकार करंतरा। साचा सीस छत्र झुलाए, पंचम मुखी ताज बणंतरा। सत्त रंग निशाना रिहा चढ़ाए, सत्तां दीपां इक्क संदेस सुणंतरा। शब्द सोटी हथ्थ उठाए, गुरमुख साची बणत बणतरा। पंचम मीता आप रघुराए, सीस दस्तार रखंतरा। साचा टिक्का मस्तक लाए, कौस्तक मणीआं आप जगंतड़ा। चरन जोड़ा इक्क छुहाए, प्रभ आपणी आप बणाए बणतरा। चिट्टा घोड़ा मोड़ ल्याए, वाली हिन्द जुगो जुगन्तरा। सतां दीपां एका पौड़ा आप लगाए, नौ खण्डां वेख वखंतरा। ब्रह्मा शिव दरस वखाए, गुरमुख साचे बणत बणंतरा। सुरपति राजा इन्द चरन लगाए, सिँघ मनजीता माण दवन्तरा। सप्त रिखी प्रभ मेट मिटाए, गुरमुख निवास रखंतरा। ध्रू दरबान वक्त चुकाए, सिँघ सवरन थाँ सहंतरा। मातलोक प्रभ जोत जगाए, दिल्ली तख्त इक्क रखंतरा। गुरमुख साचे सन्त सुहेले सद्द ल्याए, काया चोली इक्क रगंतरां। धुर दे विछड़े मेले आप मिलाए, गोबिन्द तन पहनाए गात्रा। गुर चेले एका रंग रंगाए, अन्तरजामी जाणे अन्तरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम मीता आप हो जाए। पंचम मीता हरि भगवाना, गोबिन्द रूप समाया। सत्त रंग झुलाए इक्क निशाना, सत्तां दीपां
वेख वखाया। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, सोहँ धागा नाल ल्याया। नानक गोबिन्द गाए एका गाणा, मृदंगा अंग संग निभाया। जोत सरूपी पहरया बाणा, तीर कमान किसे दिस ना आया। रसना चिल्ला इक्क वखाणा, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क निशान बणाया। गुरसिख अन्त ना मात लड़ना, गुर गोबिन्दा पिछला लहिणा झोली पाया। गुरुदुआरा गुर चरन कदी ना ढहिणा जगत मकाना, गुरमुख साची आस रखाया। मिट्टी गारा जगत दुकाना, ग्रन्था पन्थां आपणा पेट भराया। प्रगट होए वाली दो जहानां, रामदास सच सरोवर गुर अर्जन तेरी साची सेव कमाया। माया राणी जाए हर, जगत स्यासत निकले दर, गुर गोबिन्दा एका तीर रिहा चलाया। माझे देस मिल्या वर, आप उजाड़े वेखे पार किनारे आपे लए वसाया। कोए ना पीए हुक्का नड़, मदिरा मासी लए फड़, तख्त अकाल आपे चढ़, हरि मन्दिर डेरा लाया। राग छत्ती रिहा पढ़, ना मरे ना जाए सड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, गुर गोबिन्दा नानक रूप शब्दी शब्द समाया। प्रगट होए अन्ध कूप, चारों कुन्ट धुखदे धूप, देस प्रदेस किसे नज़र ना आया। सम्बल नगरी करया वेस, जोत सरूपी कर प्रवेश, लोआं पुरीआं दए संदेस, वरभण्डी खेल रचाया। किसे ना चलणी कोई पेश, दाता सूरा नर नरेश, केसाधारी खेल अपारी सच सिँघासण आसण लाया। भाग लग्गा माझे देस, अन्तिम हथ्थ उठाउँणी खूंडी भूरी खेस, नानक गुर आपे धर छड्ड ननकाणे आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चले आपणे भाणे, तख्तों लाहे राजे राणे, गऊ ग़रीब आप उठाए, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका रंग रंगाया।
गुर संगत धन्न कमाईआ। हरि मंगल गाया, चार जुग रहे वड्याईआ। हरि साचे लेख लिखाया, हरि शब्द होए कुड़माईआ। साची दया कमाया, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। गीत सुहागी रिहा सुणाया, दो जहानी एका माहीआ। आवे जावे फेरा पाया। फड़ फड़ तारे दोवें बांहीआ। नेत्र नैणां जिस जन दर्शन पाया, सदा सुहेला देवे ठण्ढीआं छाँईआ। इक्क इकेला रिहा सेव कमाया, जोती जोत सरूप हरि, हरिसंगत देवे नाम वर, आत्म झोली रिहा भराईआ। आत्म झोली साचे घर, हरि साचा आप वखांयदा। नाम भण्डारा देवे भर, गुरमुख साचे अग्गे डांयदा। मानस जन्म ना जाए हर, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। ना कोई जाणे नारी नर, बिरध बाल जवान वेख वखांयदा। ऊँचां नीचां एका दर, राउ रंकां भरम चुकांयदा। सति पुरख निरँजण एका हरि, एका गीत सुणांयदा। वड दाता हरि तरनी तर, धरत धवल आकाश प्रकाश अबिनाश आपणा आप करांयदा। अवरनी वरन चार वरनां रिहा वर, ना कोई खाए मदिरा मास सास ग्रास लेखे लांयदा।
साची करनी रिहा कर, गुरमुखां पूर कराए आस, दर घर आए दरस दिखांयदा। लोक लज्जया चुकावे मात डर, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। हरिजन साचा घाड़न घड़, जुग जुग बणत बणांयदा। सच महल्ले उच्च अटारी आपे चढ़, हरिजन सोया आप जगांयदा। जोत जगाए बहत्तर नड़, इक्क आकार वखांयदा। ग़रीब निवाज़ा अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूप शाहो भूप सरूप अनूप वटांयदा। उनन्जा पवण करे धूप, नाम सुगंधी एका एक वखांयदा। होए सहाई चारे कूट, दहि दिशा पाए हिस्सा किसे ना दिसा गुर संगत सेव कमांयदा। वेले अन्तिम छत्र झुलाए सीसा, हरि जगदीसा बीस बीसा वक्त सुहांयदा। राज राजानां खाली खीसा, हाल बेहाला होए उनीसा, हरि साचा आप करांयदा। वीह सद अठारां जल अन्दर धारा, उच्चे टिल्ले आप रुढ़ांयदा। सम्मत सतारां किसे ना दिसे मीत मुरारा, दर दर घर घर रंडीआं रोवण नारां, कन्त सुहाग ना कोई हंढांयदा। सम्मत सोलां लाड़ी मौत चुक्के डोला, धर्म राए धरत मात वेखे एका होला, सच अखाड़ा हाढ़ सतारां प्रभ एका एक लगांयदा। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, शब्द घोड़े साचा लाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे वड पहाड़ां, जंगल जूहां वेख वखांयदा। कलिजुग पापी कढ्ढे हाढ़ा, अन्तिम वेले आई हारा, अग्नी अग्ग बहत्तर नाड़ा, अट्ठ तत्त ना देवण मति, तत्त सति ना कोई रखांयदा। लहिणा देणा सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। हरि समरथ महिंमा जगत चलाए अकथ, भेव कोई ना पांयदा। सम्मत पन्दरां गुरदर मन्दिर मारे जन्दरा, आपे जाणे अन्दरे अन्दरा, आपणा भेव छुपांयदा। सम्मत चौदां चौदां लोक, प्रभ इक्क सुणाए सच सलोक, कोए ना सके मात रोक, आपणी बणत बणांयदा। सृष्ट सबाई देवे झोक, जन भगतां बख्शे अन्तिम मोख, जगत दुआरा हरि निरँकारा विच संसारा एका चरन छुहांयदा। सम्मत तेरां करे निबेड़ा, लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, जन भगतां बन्न्हे मात बेड़ा, जोत निरँजण नेत्र पाए अंजन, चरन धूढ़ कराए साचा मजन, गोबिन्द दिसे एका सज्जण, अन्तिम आया पड़दे कज्जण, नाम दुशाला गुर गोपाला हो रखवाला आपणा उप्पर पांयदा। गुर संगत होए हरि रखवाला, देवे नाम सच्चा धन माला, आपे शाह आपे कंगाला, नाम खज़ीना हरि प्रबीना लोक तीनां आप वरतांयदा। चढ़े सुभागी चेत महीना, शब्द घोड़े पावे जीना, मनमुखां भन्ने हँकारी बीना, हरि स्वांगी स्वांग वरतांयदा। गुरसिख बिल्लाए जिउँ जल मीना, गुर पूरा दरस दिखाए दया कमाए, सांतक सति कराए सीना, आपणी गोद उठाए, जोधन जोध हरि रघुराए, एकँकारा कर आकार एका दर बहांयदा। गुर संगत जाए बलि बलिहार, गुर पूरा चाकर सेवादार, जुग जुग सेव कमांयदा। चरन प्रीती मंगे मंग भिखार, साची नीती विच संसार, पतित पुनीती जोत निरँकार, एका एक रखांयदा। सुहागी गीती हस्त कीटी, हरि साचा आप सुणांयदा। नाम कटोरी आत्म मदि गुरमुख विरले पीती, दिवस रैण ख़ुमार रखांयदा।
सतिजुग चलाए साची रीती, ऊँच नीच एका धाम सुहांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम औध बीती, सतिजुग साचे जन्म दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आए दया कमाए, साजन साजन साचा नीती।
सतिगुर साचा साख्यात, शब्दी शब्द समाए। गुरसिख साचा पारज़ात, चरन कँवल लिव लाए। हरि वेख वखाए कायनात, निर्मल जोत जगाए। धुरदरगाही एका दात, साचा शब्द वरताए। चार वरन मेटे ज़ात पात, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाए। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाए। गऊ ग़रीब निमाणयां आपे पुच्छे वात, आपणी दया कमाए। प्रगट होया कमलापात, काया कमली दए तजाए। दिवस रैण एका नात, एका नत समाए। लक्ख चुरासी वेखे मार झात, हर घट बैठा आसण लाए। आदि जुगादी माई बाप, पारब्रह्म आप अख्वाए। जन भगतां बन्न्हे चरन नात, जुग जुग पैज रखाए। लेखा जाणे नात सात, चौदां वेख वखाए। आपे जाणे आपणी गाथ, गुर पीर अवतार साची सेवा लाए। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही आप अख्वाए। जन भगतां निभाए साचा साथ, साचे बेड़े दए चढ़ाए। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, निहकलंका डंक वजाए। गुर गोबिन्दा आपे वड़या साढे तिन्न तिन्न हाथ, सम्बल नगरी धाम सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया वेखे साचा घर, शब्द सिँघासण डेरा लाए। शब्द सिँघासण नर निरँकारा, आपणी जोत जगाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, आपे रिहा उठाईआ। लोआं पुरीआं मारे मारा, देवत सुर हिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, अगम्म अगम्मड़ा दिस किसे ना आईआ। साध सन्त जीव जन्त भरमे भुल्ला, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। खाणी बाणी हो हैरान, अंज़ील कुरानां वेद पुराणा रहे गाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आप रिहा बिताईआ। नानक सेवक सेवादार, साची सेव कमांयदा। कलिजुग काया करे ख़बरदार, शब्द जणाई आप सुणांयदा। गुर गोबिन्द मीत मुरार, पीरन पीर आप अख्वांयदा। प्रगट होए विच संसार, अन्त अख़ीर करांयदा। कलिजुग मेटे काली धार, संग मुहम्मद नीर वहांयदा। चार यारां मारे मार, ईसा मूसा मुख भवांयदा। चौदां तबकां आई हार, वेले अन्त ना कोई छुडांयदा। अंज़ील कुरानां ना देवे कोई सहार, ना कोई धीर धरांयदा। प्रगट होए हरि निरँकार, जन भगतां लाहे आत्म शंका, जोती नूर उपांयदा। लक्ख चुरासी कढ्ढे शंका, आप आपणा रूप वटांयदा। सोहँ उठाया एका तीर सच्चा धनुक्खा, रसना चिल्ले चढ़ांयदा। गुरसिक्खां सुहाए द्वार बंका, गुर चेला आप अख्वांयदा। आपे फेरनहारा मन का मणका, सुरती सुरत भवांयदा। लेखा चुक्के सीस धड़ तन तनका, आप आपणा खेल वरतांयदा।
धर्म राए तेरा वज्जे डंका, लाड़ी मौत नाल रलांयदा। गुरसिख आप तराए जोत जगाए जुग जुग बार अनका, भेव किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, आपणा आसण लांयदा। गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, हरि साचा आप सुहांयदा। शब्द सरूपी उप्पर चढ़, कीर्तन कीरत करांयदा। पंचम बैठा रिहा लड़, पंचम संग निभांयदा। आप उखेड़े सभ दी जड़्ह, वहिंदे वहिण रुढ़ांयदा। सरसा लग्गी साचे लड़, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। मनमुख मन मती जीव लैणे फड़, गुर खण्डे भेंट चढ़ांयदा। भेख पखण्डा जाए सड़, इक्क इकल्ला जोत जगांयदा। ना कोई पीवे हुक्का नड़, मदिरा मासी मेट मिटांयदा। एका अक्खर जाणा पढ़, चार वरनां एका ज्ञान दवांयदा। कोई ना सके अड़, राज राजानां शाह सुल्तानां आप उपाए आपे मेट मिटांयदा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, इक्क सुणाए धुर फ़रमाणा, मेल मिलाए वाली दो जहानां, गुर गोबिन्दा जोबनवन्ता साचा कन्ता साचा भेख वटांयदा। आप उठाए हरिजन सन्ता, लोकमात बणाए साची बणता, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा सर, सर सरोवर इक्क वखांयदा। गोबिन्द काया साचा धाम, सम्बल नगर सुहांयदा। राम रमईआ साचा राम, आपणा रूप वटांयदा। एका पल्ले रक्खे दाम, साचा नाम लिआंयदा। किसे हथ्थ ना आउणा पंज तत्त मिट्टी चाम, वेला अन्त आप जणांयदा। कलिजुग होए अन्धेरी शाम, गुर पीर ना कोए बचांयदा। चारों कुन्ट आई हाण, पवण मसाण भेव वटांयदा। धुर दरगाही इक्क निशान, आपणे हथ्थ उठांयदा। गुर गोबिन्दा पहलवान, नीले घोड़े तंग कसांयदा। सोलां कलीआं कर पछाण, लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मा शिव कुरलांयदा। सुरपति राजा इन्द होए हैरान, गुरमुख साचे चतुर सुजान, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी बीआबान, सम्मत उन्नीं आप जणांयदा। हरिजन साचे मेल मिलान, एका राह तकांयदा। जमन किनारा वेखणहारा, प्रभ आपणी जोत जगांयदा। गुर तेग बहादर तेरा दुआरा, शहीद गंज चरन छुहांयदा। वाली हिन्द तेरा तोड़े माणा, आप आपणा तेज वधांयदा। पंचम करे पंच हदीसा, आपणा आप उपांयदा। बीस बीसा सृष्ट सबाई जाए पीस, ना कोई किसे छुडांयदा। ना कोई ग्रन्थी पन्थी मुल्ला मसीत, पंडत पांधा ना कोई वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां पहली चेत्र देस परदेसा साचा लेख लिखांयदा। लेख लिखावणहारा, सति पुरख निरँजण दाता। आदि अन्त हरि पेखणहारा, जुगा जुगन्त ज्ञाता। रैण अन्धेरी मेटणहारा, मेट मिटाए ज़ात पाता। सतिजुग साचा आप चढ़ांयदा। मेटणहारा अन्धेरी राता, दो जहानी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई खेल खिलांयदा। कोई ना पावे किसे सारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा।
पहली चेत्र पंचम जेठ कर अकारा, सृष्ट सबाई आप मिलांयदा। खेले खेल अपर अपारा, जोद्धा सूर बली बलकारा, आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अनहद नाद एक वजांयदा। हरि मन्दिर अन्दर पावे सारे, आपे वेखे चार द्वारे, गुरू ग्रन्थ तेरा साचा पन्थ, कवण कूटे वेखे जूठे झूठे फिरन खाली हथ्थ, आपे वेखे खेल समरथ, भेव अभेदा हरि भगवन्ता भगतन रूप समाया। लिख लिख थक्के चारे वेदा, अन्तिम वेला आया। पुराण कुरान मिटे कतेबा, वेद शास्त्र रहिण ना पाया। रसना कोई ना गावे जिह्वा, अल्ला हू हू मेट मिटाया। कौस्तक मणीआं लावे थेवा, गुरमुखां रिहा जणाया। अमृत आत्म साचा मेवा, सो पुरख निरँजण आया। जो जन करे साची सेवा, हँ हँगता दए मिटाया। आपे होए वड देवी देवा, देवत सुर रिहा ध्याया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्ड रिहा उलटाया। ब्रह्मण्डां हरि खोज खुजन्ता, खोजणहार निरँजणा। ब्रह्मा शिव मेट मिटंता, गुरमुख साचे पाए नेत्र अंजना। करे खेल हरि जुगा जुगन्ता, आपे घड़या आपे भन्न्हणा। आप बणाए आपणी बणता, आपणा आप आपे मन्नणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा चार कुन्ट दहि दिशा शब्द सरूपी एका लग्गणा। शब्द सरूपी जगत संदेश, प्रभ साचा रिहा सुणाईआ। अन्तिम मिटे शिव शंकर गणेश, गणपति पूजा रहिण ना पाईआ। प्रगट होए दस दस्मेश, अकाल अकाला रिहा जगाईआ। आपे जाणे आपणा वेस, नर नरेश आप अख्वाईआ। आपे होए धारी केस, आपे मूंड मुंडाईआ। लक्ख चुरासी रिहा वेख, आपणा बैठा मुख छुपाईआ। राज राजानां दर दरबानां शाह सुल्तानां कोई ना चले पेश, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरताईआ। आपणी कल आप वरताए, कलिजुग अन्तिम वारया। वल छल कर सृष्ट भुलाए, हरि दाता वड संसारया। निहचल धाम अटल इक्क सुहाए, गुर गोबिन्दा लए अवतारया। सम्बल नगरी नाउँ रखाए, साढे तिन्न हथ्थ चार द्वारया। शब्द सिँघासण एका डाहे, निर्मल जोत करे उज्यारया। नौ द्वारे जगत वखाए, दसवें आप उपा रिहा। भेव अभेदा भेव छुपाए, जोद्धा सूर बली बलकारया। साचे घोड़े तंग कसाए, हरि नीला नाउँ अपारया। शब्द खण्डा हथ्थ उठाए, तिक्खी रक्खे धारया। धार बार अनडिठा शब्द रिहा अलाए, लक्ख चुरासी करे ख़बरदारया। मिट्ठा अमृत इक्क रिहा प्याए, रसना नाउँ निरंकारया। लक्ख चुरासी धाम बणाए, सोहँ बाज़ मारे उडारया। नीली छत्तों बाहर आए, नीले बस्त्र पहन वेस अपारया। रसना किसे ना सके कहिण, घर घर बैठे करन विचारया। आप वहाए वहिंदे वहिण, जुग जुग खेल न्यारया। गुरमुख भाणा सिर ते सहिण, एका चरन ओट रखा ल्या। कलिजुग माया ममता वहिण, उच्चे मन्दिर होण ढेरया। चार वरनां लाड़ी
मौत खाए डैण, नाता तुट्टे साक सज्जण सैण, मात पित ना कोए सहारया। नेत्र रो रो पायण वैण, कलिजुग माया तन झूठा गहिण, अन्तिम वेले होए ख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल वड संसारया। साढे तिन्न हथ्थ गोबिन्द काया सच ग्रां, हरि साचा आप वसांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भ्रा ना कोए दिसांयदा। पूत सपूता आपे जाणे आपणा नाँ, आप आपणी बणत बणांयदा। किसे ना माणे ठण्ढी छाँ, सिर आपणे आपणा हथ्थ टिकांयदा। पारब्रह्म गुर एका थाँ, एका धाम सुहांयदा। गुरमुख जानण गोबिन्द नाँ, गोबिन्द रूप शाहो भूप अन्ध कूप आपणा आसण इक्क विछांयदा। वेख वखाणे चारे कूट, उच्चे टिल्ले शब्द महल्ले आपे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दिसाए साचा घर, साचा धाम सुहांयदा। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, वेखे विच नंदेड़या। शब्द सरूपी चाढ़्हे रंग, करे हक्क निबेड़या। आप आपणी गोद बिठाए शब्द रंगीले सच पलँघ, इक्क वसाया साचा खेड़या। गोदावरी धारा चरन धूढ़ मंगे गंग, जन भगतां बन्न्हे बेड़या। प्रभ होए सहाई अंग संग, अन्तिम मेटे कलिजुग झेड़या। इक्क वजाए साचा मृदंग, आपणा गेड़ आपे गेड़या। चरन लगाए राउ रंक, राज राजानां शाह सुल्तानां आप जगाए आपणे वेहड़या। शाह बहादर मेल मिलाना, किला लाल हरि आप सुहाना, आपे बन्न्हे बेड़या। पंचम मुखी सिर ताज सुहाना। पंचां प्यारया माण दवाणा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञाना। सत्तां दीपां चरन ध्याना। एका राज एका बाज एका साज प्रगट जोत देस माझ, साचा लेख लिखाना। सम्बल नगर सति सतिवाद, गुर गोबिन्दे डेरा लाया। मिट ना जाए आदि जुगादि, हरि साचे आप बणाया। साचा मेला माधव माध, विछड़ कदे ना जाया। भेव ना जाणे सन्त साध, कलिजुग काया काग रही कुरलाया। गुरमुख विरला रसना रिहा अराध, माया ममता तृष्ना मोह जगत विकारा मनो तजाया। धुरदरगाही एका देवे साची दाद, कलिजुग अन्तिम आप ल्याया। आप वरताए विच ब्रह्माद, सतिजुग साची वंड वंडाया। सतिजुग साचा गया जाग, प्रभ साचे आप जगाया। चरन कँवल प्रभ जाए लाग, दुरमति मैल आप धवाया। आपे मेटे तृष्ना आग, सति सन्तोख वसाया। निर्मल जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाया। नेड़ ना आए वाद विवाद, प्रभ आपणी दया कमाया। दस्म द्वारी एका मार आवाज़, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। शब्द सुणाए, अनहद राग इक्क वजाए, दिस किसे ना आया। शब्द सिँघासण इक्क विछाए, जोती आसण लाया। सुरती सुरत मेल मिलाए, मेलणहार आप रघुराया। गुर गोबिन्दे दया कमाए, गोबिन्द रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा धाम सम्बल नगर इक्क सुहाया। नाम सिँघासण सच महल्ला, गोबिन्द डेरा लाया। होए सहाई सभनी थाँ, जोती जोड़े मेल मिलाया। गोबिन्द डल्ला मेल मिला, इक्की जेठ दए रुत्त
सुहाया। मनमुख जीवां दर दुरका, दरगाह दए सज़ाया। गुरमुख साचे लए जगा, आपणी दया कमाया। जोत निरँजण तेल चढ़ा, साचा सगन मनाया। अनहद ताल दए वजा, वाजा पवण वजाया। दस्म द्वारी दरस दिखा, एका दूजा भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण डेरा लाया। गोबिन्द तेरा साचा राह, प्रभ आपे आप चलांयदा। धर्म राए उठाए फड़ बांह, साची सेवा लांयदा। किसे ना दिसे पिता माँ, वेले अन्त अन्तिम घर घर उडणे काँ, हरि कागी काग उडांयदा। गुरमुख विरला माणे ठण्ढी छाँ, प्रभ चरन ओट रखांयदा। आपे पकड़नहारा बांह, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेखे घर, कवण दुआरा बंक सुहांयदा। गोबिन्द काया सच महल्ल है, सच सुच्च समाए। ऊँचो ऊँच परबल है, नीचो नीच समाए। एका वेखे आप अखल्ल है, दिस किसे ना आए। आपे डूँघी डल्ल है, जोत प्रकाश अबिनाश आप कराए। आप रक्खणहारा वास है, वाच निवासा आप हो जाए। आपे भगतां दासी दास है, गोबिन्द सेवा रिहा कमाए। आपे करे घनकपुर वास है, सम्बल नगरी धाम सुहाए। नीले घोड़े फड़े रास है, शब्द बाज हथ्थ टिकाए। गुरमुखां मानस जन्म कराए रास है, अन्दर मन्दिर आवाज लगाए। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश है, आकाश अकाशां उप्पर डेरा लाए। लक्ख चुरासी अन्तिम होणी नास है, कलिजुग वेला अन्तिम आए। गुरमुख विरले लेखे लग्गण स्वास है, जो रसना हरि गुण गाए। अन्तिम लहिणा देणा चुक्कणा मदिरा मास है, प्रभ कलिजुग झोली पाए। जूठ झूठ होणा नास है, हरि साचा दए सज़ाए। हरिजन तेरा आप बंधाए चरन कँवल धरवास है, गोबिन्द गोबिन्द राए। निज आत्म रक्खे वास है, निज घर डेरा लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई तेरा लेख, जोती जामा धर धर भेख, कलिजुग कर्मां अन्तिम वेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। लेखा आपणे हथ्थ रखाया, प्रभ आपणा आप लिखारा। समरथ कला हरि कल वरताया, लोकमात कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। लक्ख चुरासी सथ्थ विछाया, चारों कुन्ट हाहाकारा। सोहँ साचा रथ चलाया, नानक गुर रसना गाया, गोबिन्द रूप हरि समाया, प्रगट जोत नर निरँकारा। महिंमा अकथ इक्क रखाया, मथ वखाया, चार वरनां एका सरना देवे मात सच्चा सिक्दारा। साढे तिन्न हथ्थ वक्त चुकाया, सगल वसूरे जायण लथ्थ, जिस जन दर द्वारे दर्शन पाया। आवण जावण पतित पावन, प्रभ देवे फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा वेखे घर, घर मन्दिर इक्क सुहाया। गोबिन्द तेरा साचा मन्दिर, हरि साचे आप उसारया। आपे वसया हरि जू अन्दर, आपणी जोत जगा रिहा। होया प्रकाश डूँघी कन्दर, सञ्झ सवेरा एका रंग रंगाया। वेखे खेल परमानंदन, चन्द सूरज कोए ना आप चढ़ाया। इक्क
सुणाए सुहागी छन्दन, जोती सुत उपाया। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंडन, उत्भज सेत्ज पाए बंधन, ना कोई बंध तुड़ाया। पुरख अबिनाशी रूप वटाए फादकी फंदन, त्रैगुण माया तेरा जाल, आपणे आप लए बंधाया। घेर ल्याए काल महांकाल, भारत खण्ड पाए वंड, वरभण्ड राह तकाया। इक्क चलाए चण्ड प्रचण्ड, वढ्ढणहारा झूठी कंड, राज राजानां नंगी कंड, संगी साथी हरि रघुनाथी दिस किसे ना आया। गुरमुख विरले आत्म चिन्द जगत लाथी, गुर गोबिन्दे वड मृगिन्दे दर्शन पाया। साचा दर्शन हरि द्वार, गोबिन्द गोबिन्द पाया। मंगे मंग बण भिखार, अग्गे पल्ला डाहया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, एका चुल्लू अमृत जाम प्याया। वरते वरतावे विच संसार, उच्च पहाड़ी उच्चे टिल्ले कुल्लू डेरा लाया। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, वेखे जंगल जूह पहाड़ी, सिन्ध सागरां फोल फुलाया। कलिजुग तेरा मेला अन्त दिवस सुहाए सतारां हाढ़ी, सिर सीस जगत ताज प्रभ साचा देवे लाहया। करे खेल देस माझ, सतिजुग कलिजुग रच्चया काज, भेखाधारी हरि निरँकारी खेल अपारी आपणा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा काया घर, नगर खेड़ा इक्क सुहाया। नगर खेड़ा सच द्वार, गोबिन्द आप सुहांयदा। जोत सरूपी कर अकार, आपणा रूप वटांयदा। खण्डा पकड़े तिक्खी धार, साचे हथ्थ उठांयदा। पंचां करे ख़बरदार, आपणी बणत बणांयदा। पंजां शस्त्र तन शृंगार, पंचां बस्त्र चीर लांहयदा। पंचां मारे डाहढी मार, पंचां गोद उठांयदा। पंचां करे कलि ख्वार, पंच पंचां विच समांयदा। पंच रोवण हाहाकार, पंचम मुख धवांयदा। पंच कराए जै जैकार, पंचम ख़ाक मिलांयदा। प्रगट हो विच संसार, नीला घोड़ा इक्क वखांयदा। नाम कटारी तेज कटार, तन म्याने आप सजांयदा। हौली हौली खिच्ची आए बाहर, सम्मत तेरां हथ्थ उठांयदा। सम्मत चौदां आए अद्धविचकार, प्रभ साचा आप लशकांयदा। गुर गोबिन्द हो त्यार, हरि अग्गे सीस झुकांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, मंगे मंग दर कुरलांयदा। देवे दरस हरि सरकार, चिट्टा अस्व आप दुड़ांयदा। मातलोक हरि पावे सार, आप आपणा रंग वटांयदा। दोहां मेला इक्क द्वार, गुर चेला आप हो जांयदा। काया मन्दिर बंक द्वार, इक्क इकेला खेल रचांयदा। सज्जण सुहेला सर्ब संसार, हर घट वेख वखांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, सतिजुग साचे हरि चढ़ांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, हरि बन्द बन्द आप कटांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, दिस किसे ना आंयदा। धर्म राए दी भरदे जेल्हा, लाड़ी मौत सेवा लांयदा। चित्रगुप्त हरि सच सुहेला, लिख्या लेख वखांयदा। अमृत फल ना दिसे किसे केला, साचा बीज ना कोई जणांयदा। आपे वसया सदा नवेला, आपणे भाणे आप समांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अलबेला, अल्ला राणी आप प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा इक्क दर, दर दुआरा आप सुहांयदा। गुर गोबिन्द
सच द्वार, घर साचे वज्जे वधाईआ। दिस ना आयण नौ द्वार, दस दसवां दसवें डेरा लाईआ। आपे होया पहरेदार, आप आपणी सेव कमाईआ। आदि अन्ता पावे सार, सच समग्री इक्क वखाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त नर निरँकार, इक्क अकार जोत कराईआ। साचे सन्तां दए अधार, शब्द सुरत मेल मिलाईआ। दर द्वारे पावे सार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। लेख चुकाए मुहम्मदी यार, चार यारां संग रलाईआ। अल्ला राणी आई हार, बैठे मुख छुपाईआ। चार वरना इक्क प्यार, साची रीत बताईआ। अमृत आत्म खण्डे धार, ब्रह्मण्डां आप प्याईआ। करोड़ तेतीसा करे प्यार, कलिजुग अन्त रहे बिल्लाईआ। सिँघ मनजीता कर त्यार, कलस कटोरा काया दए भराईआ। वेंहदा जाए वारो वार, शब्द सुनेहड़ा रिहा सुणाईआ। प्रगट होए नर निरँकार, निहकलंका जोत जगाईआ। लहिणा देणा रिहा कर्ज़ उतार, जुग जुग वड वड्याईआ। भाणा सहिणा सिर दातार, दोए जोड़ भुल्ल बख्शाईआ। बीस बीसा रहिणा ख़बरदार, लोकमात जन्म दवाईआ। साचा गहणा तन शृंगार, सोहँ तन पहनाईआ। आपे वेखे वारो वार, वेखणहार आप रघुराईआ। जगत जगदीशे कर प्यार, हरि साचा धाम सुहाईआ। शिव शंकर वेखे तेरी धार, एका रंग रंगाईआ। राग नाद अपर अपार, धुर दमामे रिहा वजाईआ। शब्द अनादी हरि करतार, ब्रह्मादी रिहा सुणाईआ। आदि जुगादी साची कार, जुग जुग रिहा कराईआ। गुरमुख कराए साची शादी, जोत निरँजण गुर शब्दी आप प्रनाईआ। मिल्या मेल बाण धुरां दी, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द रूप वटाईआ। गोबिन्द गुर दीन दयाल, दीनां बंधप अख्वांयदा। शब्द उठाए सिँघ पाल, ब्रह्मा वेख वखांयदा। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव किसे ना आंयदा। गुरसिख उठाए साचा लाल, साचे धाम सुहांयदा। ब्रह्मा उठ करे प्रनाम, दूरों सीस निवांयदा। सोहँ दस्से साचा जाम, गुरसिख साचे पल्ले बन्न्ह लिआंयदा। सतिगुर पूरा आपे करे काम, जिस सिर हथ्थ टिकांयदा। लेखे लाए काया माटी झूठा चाम, चरन चरनोधक अन्तिम जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम सुहांयदा। तेग बहादर तेरा दर, प्रभ साचे आप खुल्हाया। लक्ख चुरासी दित्ता वर, ब्रह्मे मूल चुकाया। आपणी किरपा आपे कर, कन्त कन्तूहल मेल मिलाया। इक्क नुहाया साचे सर, एका रंग रंगाया। पुरी बन्द कराए साचा दर, दर दरवाज़ा दिस किसे ना आया। ना जन्मे ना जाए मर, ग़रीब निवाजा साची सेवा सेवक रिहा कमाया। आप आपणा साजन साजा, कँवल नाभा फुल्ल खिड़ाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए देस माझा, गोबिन्द रूप वटाया। नीला घोड़ा चिट्टा अस्व सोहँ ताजा, साचा बाजा नाम उडाया। सीस सुहाए एका ताजा, तख्तों लाहे राजन राजा, हरि साची बणत बणाया। भगत जनां हरि मारे आवाजा, धुरदरगाही देवे दाजा, साचा पल्ले नाम बंधाया। कलिजुग
सतिजुग रच्चया काजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ साचा देवे वर, चारों कुन्ट जै जैकार कराया। कलिजुग काला कूड़ कुड़यारा, रो रो धांही मारदा। संग मुहम्मद चार यारा, अन्तिम आया पासा हारदा। ना कोई दिसे मीत मुरारा, नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार दा। गुर गोबिन्दा तीर एका छुट्टे, ब्रह्मण्ड खण्ड वंगार दा। लक्ख चुरासी तेरी जड़्ह जूठी झूठी पुट्टे, सतिजुग तेरे लाए साचे बूटे, गुरमुख साचे तन शृंगार दा। सोहँ शब्द देवे साचे झूटे, दो जहानां पार उतारदा। हरिजन लाहा गुर चरन लूटे, अमृत धार देवे सति सरोवर ठण्ढी धार दा। आपे गाए रसना जिह्वे, हरि गुण आपे आप उचारदा। कौस्तक मणीआं लाए थेवे, चौदां रत्नां आप निखारदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, आप आपणा धाम सुहांयदा। गुर गोबिन्दा तेरा साचा थान, हरि साचे वेख वखाया। सम्बल नगरी सच मकान, सति पुरख निरँजण डेरा लाया। ना कोई जाणे जीव जन्त जहान, आप आपणा वेस वटाया। पंचम मीता जोद्धा सूर बली बलवान, रसना चिल्ला सोहँ तीर कमान उठाया। आपे वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क निशान, सत्तां दीपां आप बणाया। आपे गोपी आपे काहन, राम रमईआ साचा राम, नानक पिया आत्म जाम, गोबिन्द गाया गुण निधान, धर्म झुलाए इक्क निशान, साचा लेख लिखाया। गोबिन्द तेरा धर्म निशाना, प्रभ साचा आप बणांयदा। लम्बा चौड़ा साढे तिन्न हथ्थ रखाना, साचा लेखा लेख लिखांयदा। लक्खण दीप वेखे मार ध्याना, आपणी बणत बणांयदा। पुष्कर उडाए इक्क बिबाणा, हरि आपणा रूप समांयदा। करौच होए निगाहबाना, निझधारी आप हो जांयदा। जम्बु देवे इक्क ज्ञाना, जमधारी आप अख्वांयदा। सलमल देवे सहिज सुख दाना, सहिजधारी आप हो जांयदा। सान देवे एका नाम निशाना, ऐली अल्ला रूप वटांयदा। कुशा तेरा इक्क मकाना, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। आपे वेखे ज़िमी अस्मानां, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। दस्म द्वारी सच टिकाना, अद्ध विचकार आप रखांयदा। ओंकार इक्क ज्ञाना, एका रूप वटांयदा। जोत सरूपी पहरया बाणा, सति सतिवाना नाम तत्त हरि आप पछाना, बुध मति भेव ना पांयदा। गति मित हरि जाणी जाणा, जुग जुग वेख वखांयदा। नाड़ बहत्तर उब्बल रत्त, लक्ख चुरासी आप तड़फांयदा। गुरमुख देवे धीरज यति, आत्म धीर धरांयदा। अन्तिम वेले रक्खे पत, दो पटा चीर आप पहनांयदा। जानणहारा घट घट, जोत जगाए काया मट्ट, शब्द विकाए साचे हट्ट, हट्ट हटवाणा आप अख्वांयदा। अन्तिम लहिणा देणा चुक्के अट्ठ सट्ठ, उच्चे मन्दिर जाणे ढठ्ठ, गुर चरन द्वार मिले नठ्ठ, साचा धाम इक्क सुहांयदा। कलिजुग काया अग्नी चले एका मट्ठ, चारों कुंट जोत निरँजण एका लम्बू लांयदा। पारब्रह्म दर्द दु:ख भय भंजन, भगत जनां हरि साचा सजन, चरन धूढ़ कराए एका मजन, रंग गुलाला दीन दयाला हो
कृपाला आपणा आप चढ़ांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, शब्द देवे धुर दलाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा घर, इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, हरि धर्मी धर्म कमांयदा। ना शाह ना कदे कंगाल, मंगण दर ना किसे जांयदा। गुरमुखां जुगां जुगन्तर आपे करनहार प्रितपाल, हरि साचा रिजक सुबांयदा। एका देवे नाम सच्चा धन माल, निखुट्ट कदे ना जांयदा। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। सन्त सुहेले जुग जुग भाल, आप आपणे संग मिलांयदा। दीपक जोत जगाए साचे थाल, साची वस्त आप टिकांयदा। पंच विकारा करे हाल बेहाल, शब्द खण्डा इक्क वखांयदा। आप चलाए एका चाल, बेहंगम रूप वटांयदा। अनहद वजाए साचा ताल, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। दर दुआरा दए वखाल, गोबिन्द गोबिन्द रूप समांयदा। दस्म द्वारी सच्ची धर्मसाल, जोत सरूपी डगमगांयदा। दिवस रैण कदे ना होवे बाहर, जगत विछोड़ा ना कोए सतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख साचे देवे वर, दर आए सेव कमांयदा। गुरसिख साचे सद बलिहार, हरि साची सेव कमाईआ। गुर संगत मेला चरन द्वार, आत्म धीर धराईआ। चेला गुर एका घर बाहर, एका रंग रंगाईआ। लहिणा देणा विच संसार, जुग जुग रीत चलाईआ। गुरसिख लहिणा लहिणेदार, देवणहार हरि रघुराईआ। आपे खाली भरे भण्डार, वड भण्डारी आप हो जाईआ। कर्म विचारी विच संसार, जन्मां जन्म भवाईआ। मेला मेले मेलणहार, हरिजन पैज रखाईआ। खेले खेल खेलणहार, हरि साची खेल खिलाईआ। अन्तिम वेला कलिजुग धार, रैण अन्धेरी छाईआ। चारों कुन्ट हाहाकार, कोए ना किसे सहाईआ। आपे वेखे आर पार, किनारा आप हो जाईआ। मनमुख डोबे अद्धविचकार, सागर सिन्ध रुढ़ाईआ। गुरमुखां बंधे तन कटार, शब्द खण्डा आप फड़ाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, चलदा वाहो दाहीआ। अन्तिम मेला नर निरँकार, विछड़ कदे ना जाईआ। गुर चेला सोहण इक्क द्वार, हरि जोती मेल मिलाईआ। सिँघ नरैण कर प्यार, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। तीजा लोइण कर उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपार, अगम्म अगम्मा भेव ना राईआ। वंडी वंड विच संसार, वंडणहार आप अख्वाईआ। भेख पखण्डी आई हार, देवे दंडी शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। नार दुहागण कलिजुग जीव रंडी, सतिगुर पूरे साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। रसना गा गा थक्के इंड पिण्ड ब्रह्मण्डी, सचखण्ड ना कोई वखाईआ। कोटन फसे सुखमन नाड़ी टेडी डण्डी, कोई ना पार कराईआ। कोटन फिरन मन घमंडी, चारों कुन्ट फेरे रिहा फराईआ। मति बुध होई अन्धी, गुर का ज्ञान हथ्थ ना आईआ। दूई द्वैती तन अन्दर कंधी, ना कोई देवे ढाहीआ। नौौं द्वारे पाई फंदी, ना कोई सके मात छुडाईआ। बजर कपाटी लग्गा जिंदी, ना कोई कुंजी लाईआ। कलिजुग वासना मुख रक्खी
गन्दी, रसना स्वास ना मुख चलाईआ। जोत निरँजण चढ़या चन्द नौचन्दी, आकाश प्रकाश ना कोई रखाईआ। मदिरा मास बत्ती दन्दी, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। आपे मारे फड़ फड़ घमंडी, धर्म राए गल पाए फाहीआ। जन भगत वंडण साची वंडी, गुर चरन सेव कमाईआ। लेखा चुक्के जेरज अंडी, उत्भज सेत्ज ना वेख वखाईआ। साचा मेला हरि ब्रह्मण्डी, ब्रह्मण्ड पार कराईआ। पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढी, सोहँ साचा देस वसाईआ। चौथा घर चौथा पद, सन्त सुहेले आपे सद्द, पंच वजाए ताल अनाहद, अनहद सेवा लाईआ। चरन कँवल जन गद गद, दस्म द्वारी पार कराए हद्द, आप आपणे विच समाईआ। पंचम तत्त काया लई बध्ध, सुरत शब्द मिटाई अख़ीरी हद्द, एका जोती जोत समाईआ। विष्नूं वंसी इक्क रखाए आपणी यद, आपे आप आपणे विच समाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, आपे होए आदि जुगादि, जुग जुग आपणा रूप वटाईआ। जन भगतां आत्म रिहा साध, भगत भगती सेवा लाईआ। मेल मिलाए माधव माध, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। सिँघ नरैण रसना ल्या अराध, धर्म राए दी कटे फाहीआ। आदि अन्त साध सन्त, साचा मेला पुरख अबिनाशी कन्त, विछड़ कदे ना जाईआ। सोहँ गाउँणा सुहागी छंत, छत्ती रागां बाहर रखाईआ। सो पुरख निरँजण बेअन्त बेअन्त, नानक गया गाईआ। जोत सरूप आदि अन्त, आपणा रूप वटाईआ। गा गा थक्के साध सन्त, जो साची सेवा लाईआ। आपे वेखे जीव जन्त, हँ हँगता दए मिटाईआ। पूरन जोत श्री भगवन्त, सोहँ जाप जपाईआ। सतिजुग बणाए साची बणत, साचा राह वखाईआ। महिंमा आप जणाए जगत अगणत, चार वरनां इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए इक्क दर, दरवेशा आप हो आईआ। दर दरवेशा हरि भगवाना, लोकमात कलि आया। आपे होया धारी केसा, गोबिन्द रूप वटाया। पकड़ उठाए ब्रह्मा शिव गणेशा, सुरपति राजा इन्द रिहा हिलाया। प्रगट होए दस दस्मेशा, गुरसिक्खी रिहा माण दवाया। निहकलंका धारया भेसा, माझे देस डंक वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, वड दाता आप हो आया। हरि दाता हरि दानीआ। देवणहार जग मीत, पारब्रह्म इक्क निशानीआ। हरि शब्द सुहागी गीत, अनहद तूर अनाहद बाणीआ। आप सुणाए साचा मीत, काया मन्दिर मारे कानीआ। जगत चलाए अवल्लड़ी रीत, धारा देवे अमृत ठण्ढा पाणीआ। साचे देहुरे ना मसीत, आपे होया जाणी जाणीआ। हरिजन रसना गाए गीत, शब्द पाए जगत मधाणीआ। आपे रिड़के हस्त कीट, गुर गोबिन्दे लेखे लाए साचे हस्त गुरमुखां उत्ते वारी आपणी आप कुरबानीआ। आप सुहाए साची रुत्त, वड्ड दाता फड़ फड़ तारे गुरसिख, निवारे कर कर मेहरबानीआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख आत्म देवे वर, एका
राह वखानीआ। गुर संगत चरन द्वारया, आए चल द्वार। रसना मंगे मंग अपारया, देवणहार दातार। तन सोहणा शब्द शृंगारया, लाए हार शृंगार। दुरमति मैल पड़दा उतारया, आप आपणी किरपा धार। दर घर साचे आपे वाड़या, नौ द्वारे कीने पार। पर्हे हटाए पंचम धाड़या, मारे खण्डा नाम हुलार। इक्क वखाए सच अखाड़या, पंचम गहिण वारो वार। अनहद वज्जे साचा ताड़या, आप वजाए वजावणहार। दस्म द्वारी कुण्डा पाड़या, इक्क सुहाए बंक द्वार। गुरसिख बणाया साचा लाड़या, शब्द घोड़े करे अस्वार। घर दसवें आपे चाढ़या, दसवें मेला एका वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आवे जावे आपणे घर, गुर संगत करे निमस्कारया। निमस्कार गुर पूरया, पूरी करनी आस। आदि अन्त सदा सदा हज़ूर हज़ूरया, रसना स्वास स्वास। निर्मल जोती जगाए कोहतूरया, करे कराए सच प्रकाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, आप कटाए गर्भवास। गर्भवास फंद कटाए, गोबिन्द रूप समाना। चरन दासी आप कराए, बख्शे चरन ध्याना। शब्द स्वासी आप चलाए, इक्क सुणाए सच तराना। मण्डल रासी आप वखाए, आपे गोपी आपे काहना। सुरत आकाशी आप चढ़ाए, शब्द बिठाए विच बिबाणा। दस दस मासी लेख चुकाए, नौ अठारां वेख वखाना। आस पास आप हो जाए, हरि साचा खेल खिलाना। पंडत काशी भेव ना पाए, पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा। बावन बाणी सारे गाए, पारब्रह्म ना किसे पछाना। खाणी बाणी वेख वखाए, कवण दर झुल्ले धर्म निशाना। गुरमुख साचे पैज रखाए, हथ्थीं बन्न्हे सोहँ गाना। साचा लाड़ा आप सजाए, गुणवन्ता गुण निधाना। एका घोड़ी नाम चढ़ाए, हरि साचा आप प्रनाना। जोती शब्दी जोड़ जुड़ाए, आप आपणा रूप समाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे एका चरन ध्याना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे जिया दाना।