२९ पोह २०१३ बिक्रमी अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड कांओके ज़िला अमृतसर
सन्तन घर हरि सति है, भगतन दर भगवन्त। आपणी करनी रिहा कर है, खेले खेल जुगा जुगन्त। जुग जुग देवणहार वर है, प्रभ अबिनाशी साचा कन्त। शब्द भण्डारा रिहा भर है, जन हरि साजन साचे सन्त। अमृत आत्म देवे साचा सर है, नुहाए आदि अन्त। आप आपणे जिहा कर है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेल खेले बेअन्त बेअन्त। सन्त दुआरा धन्न है, हरि हरि पाया नाउँ। सुणे सुणाए राग कन्न है, मेल मिलाए अगम्म अथाहो। सुरत सवाणी लाए जाग है, हँस बणाए काउँ। जगत तृष्ना बुझाए आग है, सति सरूपी पकड़े बाहों। चरन धूढ़ कराए मजन
माघ है, करे कराए सच न्याउँ। नाम बन्न्हे साचा ताग है, हरि सन्तन बलि बलि जाओ। हथ्थ पकड़े आपणे वाग है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, वेखे थाँईं थाउँ। सन्त सुहेला मीत है, हरि रंग समाए। बैठा सदा अतीत है, दिवस रैण रिहा गाए। आप आपणा रिहा जीत है, साची बणत बणाए। एका गाए सुहागी गीत है, गोबिन्द गोबिन्द राए। आपे होया पतित पुनीत है, पतित पावन दर्शन पाए। एका रूप हस्त कीट है, ऊँचां नीचां विच समाए। एका सुत्ता दे कर पीठ है, आप आपणा मुख भवाए। शब्द जणाए इक्क अनडीठ है, लिखण पढ़न विच ना आए। माया ममता कौड़ा रीठ है, आपे भन्न वखाए। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ है, जिस जन आपणी दया कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट आपे वेख वखाए। सन्त साचा सज्जणा, हरि साचे मेल मिलाए। आपे पर्दा कज्जणा, आपे होए सहाए। ताल नगारा एका वजणा, एका रिहा वजाए। भाण्डा भरम गढ़्ह हँकारी भज्जणा, हरि आपे जाए भनाए। एका हज्ज कराए मक्का काअबा साचे हज्जना, मक्का काअबा आप वखाए। पी अमृत हरिजन साचे आत्म बहि बहि रज्जणा, हरि साचा आप प्याए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रसना अग्न बुझाए। अमृत पीणा सति सरोवर, हरि साचा आप प्यांअदा। किसे हथ्थ ना आए नौ द्वारे हाहाकार करांयदा। आप आपणी किरपा धारे, आप आपणे राह चलांयदा। आपे बैठा अधविचकारे, आपणा मुख छुपांयदा। दस्म द्वारी बन्द किवाड़े, अन्दर कुंडा लांयदा। जोत सरूपी कर अकारे, साची वंड वंडांयदा। सन्त सुहेले करे ख़बरदारे, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। जुग जुग मेले मेलणहारे, विछड़ कदे ना जांयदा। इक्क इकेले विच संसारे, एका रूप समांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेले, साचा सगन मनांयदा। आपे वसया सद रंग नवेले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, सन्तन मेला साचे दर, एका एक करांयदा।
कवण फूलनहार तन शृंगार दा। कवण दूल्हा कवण दुल्हन, कवण रूप कन्त भतार दा। कवण कन्त कवण कन्तूल्हण, कवण रूप नर निरँकार दा। कवण मालण कवण फूलण, कवण वेखे रंग बसन्त बहार दा। कवण सखी झुलाए झूलन, कवण हुलारा मीत मुरार दा। जोती जोत सरूप हरि, सन्त सतिगुर वेखे एका घर, एका रूप निवार दा। कवण फूल आत्म सेज, हरि साचा रिहा विछाईआ। कवण सुनेहड़ा रिहा भेज, कवण शब्द जणाईआ। कवण कराए आपणा तेज, होए सति रुशनाईआ। कवण वखाए शब्द नेज, कवण हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख घर, कवण द्वारे फूलन बरखा लाईआ। फूल हार कवण गुंदाए, कवण फूल रलांयदा। कवण धागा विच परोए, निकल कदे ना जांयदा। कवण सुहागा
कन्त तन छुहाए, आपणी ख़ुशी मनांयदा। कवण नेत्र वेख वखाए, आपणा आप सजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसया आपणे घर, फल फूल आपणे हथ्थ रखांयदा। फूलन माल कवण दातार, कवण सितार हिलाईआ। कवण करे सच प्यार, कवण धार बंधाईआ। कवण कन्ता कवण नार, कवण रूप वटाईआ। कवण करे तन शृंगार, कवण बस्त्र सच हंढाईआ। कवण होवे पहरेदार, कवण रिहा जगाईआ। कवण करे ख़बरदार, कवण रिहा हिलाईआ। कवण मिलाए मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। कवण अख्वाए सांझा यार, सांझीवाल आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, सन्तन मेला इक्क दर, घर साचे फूलन भेंट चढ़ाईआ। कवण फूल हरि पाए मुल्ल, मुल्ल कोए ना जाणया। कवण तोल जन जाए तुल, चले हरि हरि भाणया। कवण वेखे साची कुल, गुणवन्ता गुण निधानया। कवण बूटा रिहा हुल्ल, फल दिसे ना किसे टाहणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, सन्तन मेला इक्क दर, इक्क दूजे दी करन पछाणया। एका दूजा एका घर, एका रंग रंगांयदा। नैण तीजा देवे वर, दरसी दर्शन पांयदा। चौथे जाए वड़, आपणा घर सुहांयदा। पंचम चोटी वेखे चढ़, साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला इक्क दर, एका दूजा भेव खुल्हांयदा। इक्क इकल्ला इक्क आकार, एका रंग समाया। दूजा वसे शब्द महल्ला, हरि शब्दी बणत बणाया। तीजा पवणी शब्दी आपे रल्ला, आपे रिहा चलाया। चौथे घर अडोल अडुल्ला, आदि अन्त ना किसे डुलाया। पंचम बैठा अछल अछल्ला, वल छल धारी भेख वटाया। छेवें ना कोई वेखे छप्पर छन्ना, बंक दुआरा इक्क सुहाया। सत्तवें सतिवाद बेड़ा बंन्हा, सति पुरख निरँजण जोत जगाया। आप आपणा भाणा मन्ना, आप आपणे विच समाया। आप चढ़ाए आपणा चन्ना, जोती नूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला इक्क दर, तीजे नैणा वेख वखाया। तीजा नैण खोल्ह किवाड़, हरि साचा वेख वखांयदा। लहिणा देणा विच पहाड़, साचा पर्बत फोल फुलांयदा आपे वेखे पिच्छा अगाड़, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे घाड़न घड़े घाड़, घड़नहार आप अख्वांयदा। सन्त सुहेला साचा लाड़, लोचन नैण वेख वखांयदा। शब्द घोड़े साचे चाढ़्ह, साचे राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, सन्तन मेला इक्क दर, दर तीजे दर्शन पांयदा। चौथा घर हरि निरँकार, एका एक बणाया। सन्त सुहेले कर प्यार, आपे रिहा वखाया। जुग जुग मेले मेलणहार, दर द्वार बंक खुल्हाया। सन्त सुहेला मीत मुरार, घर साचे बैठा राह तकाया। एका मेला एकँकार, एका रंग समाया। शब्द महल्ला अपर अपार, चार द्वार ना कोए रखाया। आपे वेखे अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहिर खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला इक्क दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा आपणा आप लिखांयदा।
शब्द सरूपी मारे आवाजा, आपे आप जगांयदा। नाम रखाए घोड़ा ताजा, दिवस रैण दुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला इक्क दर, आप आपणा राह बुझांयदा।
त्रैगुण माया तत्त, प्रभ साचे आप उपाया। अंस बणाई पंज तत्त, पंझी सेवा लाया। नाल रलाई मनमति, बुध आपणा भेव छुपाया। बणत बणाई हड्ड मास नाड़ी रत्त, हाडी जोड़ जुड़ाया। नौ द्वारे जगत रथ, सृष्ट सबाई रिहा वखाया। करे खेल हरि समरथ, आपणा धाम सुहाया। बिन गुर पूरे किसे ना आए हथ्थ, जीव फिरे हलकाया। काया बणाया मात रथ, रथवाही हरि रघुराया। पंचम डोरी रक्खी हथ्थ, पंचम रिहा चलाया। पंचम शब्द जणाए अकथ, पंचम रिहा कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया आपणा जाल विछाया। पंचम तत्त कर त्यार, हरि साचे बणत बणाईआ। आपे खोल्हे नौ द्वार, नौ दर वेख वखाईआ। मन मति बुध पावे सार, एका तट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण बणत बणाईआ। सरगुण रूप नौ दरवाज़ा, हरि साचा बणत बणांयदा। आप रचाया आपणा काजा, आपे वेख वखांयदा। आपे रक्खणहारा लाजा, आपे मुख छुपांयदा। आपे होए ग़रीब निवाजा, गुर सतिगुर आप अख्वांयदा। आपे मारनहारा अवाज़ा, आपे सेव कमांयदा। आपे रक्खे घोड़ा ताजा, आपे वाग गुंदांयदा। आपे देवणहारा दाजा, जुग जुग आपणा शब्द चलांयदा। आपे शाहो राजन राजा, तख्त ताज आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। काया मन्दिर चार दिवारी, हरि साची बणत बणाईआ। खेले खेल अपर अपारी, साची वंड वंडाईआ। आवे जावे वारो वारी, पिण्ड इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। सचखण्ड प्रभ साची धारी, साची बणत बणाईआ। शब्द सरूपी मार उडारी, सति पुरखां विच समाईआ। सति पुरख एका एकँकारी, अलक्ख ना लखया जाईआ। अलक्ख अलक्खणा हरि निरँकारी, अगम्म अगम्मे धाम सुहाईआ। आत्म अगम्मी भेव न्यारी, नाड़ी चम्मा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बैठा जोत जगाईआ। जोत जगाए इक्क अकाला, एका नूर रखाया। प्रगट होए दीन दयाला, शब्द तूर उपजाया। शब्द सरूपी खेल निराली, पवणी पवण समाया। पवण पाए गल साची माला, चौथा दर मिल्या वर, हरि साचा वेख वखाया। त्रैगुण माया देवे वर, ब्रह्मा झोली पाया। दोए जहानी खेले हरि, खेलणहार अख्वाया। इक्क इकेला इक्को नर, सृष्ट सबाई नार कन्त हंढाया। इक्क इकेला एकँकारा, एका रंग समांयदा। दूजी बन्न्हे शब्द धारा, आपणी धार चलांयदा। तीजे रूप अपर अपारा, लोचन इक्क वखांयदा। चौथे घर नाम हुलारा, गुर शब्दी
मेल मिलांयदा। पंचम सोहे बंक दुआरा, पंचम मीता मंगल गांयदा। छेवें घर खेल अपारा, हरि भेखी भेख वटांयदा। सत्तवें बैठे उच्च चुबारा, सति पुरख निरँजण रूप हो जांयदा। आपे वसे हो हो बाहरा, जोती जोत जगांयदा। जोत सरूपी जोत अधारा, जोती रंग रंगांयदा। जोती पावे आपणी सारा, जोती सच हंढांयदा। आपे नारी कन्त भतारा, आपणा दर सुहांयदा। भोग बिलासी अपर अपारा, इच्छया नाम रखांयदा। आप उपाए सुत दुलारा, शब्दी नाउँ रखांयदा। शब्दी देवे हरि हुलारा, पवणी पवण मिलांयदा। चौथा घर सच दुआरा, पंचम तत्त दिस ना आंयदा। पंजे बन्न्हे साची धारा, लक्ख चुरासी आप उपांयदा। दूजे वेखे दोए धारा, आप उपाए आपे मेट मिटांयदा। एका एक हरि निरँकारा, एका रूप समांयदा। एका एक इक्क इकल्ला, एका कार कमाईआ। शब्द दुआरा दूजा मल्ला, आपणा धाम सुहाईआ। शब्दी पवणी जोती रल्ला, तीजे घर मिले वड्याईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ला, चौथे घर वज्जे वधाईआ। पंचम दीपक आपे बला, करे सच रुशनाईआ। छेवें होए अछल अछल्ला, भेव कोए ना पाईआ। सति पुरख निरँजण दर दुआरा एका मल्ला, दर सत्तवां दए सुहाईआ। आपे जाणे निहचल धाम अटला, ऊँचो उच्च रखाईआ। सच सिँघासण आपे मल्ला, बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेलणहारा आप अख्वाईआ। उच्चा मन्दिर उच्च दुआरा, हरि आपणा आप सुहांयदा। जोत सरूपी कर आकारा, घर सत्तवां वेख वखांयदा। छेवें धुन अपर अपारा, शब्दी ताल वजांयदा। पंचम देवे पवण हुलारा, आकाश आकाशी पार करांयदा। चौथे खोल्हे सच दरबारा, निरगुण सरगुण एका रूप वखांयदा। तीजे त्रैगुण बन्न्हे धारा, सेवक सेवा लांयदा। दूजे वेखे पार किनारा, आर पार वेख वखांयदा। इक्क इकल्ला मीत मुरारा, हर घट आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी सेज हंढांयदा। सति पुरख निरँजण सच्चा थान, आपणा आप सुहाया। जोत सरूपी कर आकार, रंगण रंग रंगाया। रंगे रंग लाल गुलाल, आदि शक्त अख्वाया। सच प्रकाश हरि मेहरवान, आपणा रूप वटाया। दूजे दर मार ध्यान, भेखी भेख कमाया। कंचन जोती धार महान, आपणा तेज वखाया। आपे होया जाणी जाण, सूहा वेस कराया। वेस अनेका हरि करतार, करता पुरख अख्वाया। आपे होया अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहिर भेव ना राया। चिट्टी धारी जोत अकार, सति सपेदी रूप वटाया। जोत सरूपी हरि निरँकार, पीला बस्त्र तन छुहाया। शब्द बस्त्र अपर अपार, पीले रंग रंगाया। पीले रंग करे विचार, नीले नाल रलाया। नीला होया ख़बरदार, आपणा पल्ला छुडाया। आपे करे वेख विचार, वेखणहार अख्वाया। काले सूसे काली धार, काला रंग रंगाया। जगत जगदीसा पावे सार, साची बणत बणाया। हरि दर कँवला अपर अपार, अट्ठां वंड वंडाया। अट्ठां तत्तां वेख विचार, पंजां रिहा जगाया। पंजां करे
ख़बरदार, मन मति बुध रिहा समझाया। बुध मति ना पावे सार, गुर शब्दी शब्द जणाया। गुर शब्दी देवे इक्क हुलार, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। साचा मन्दिर हरि निरँकार, काया अन्दर आप टिकाया। ना कोई दिसे नौ द्वार, साचा जन्दर इक्क लगाया। आपे बैठा कर बन्द किवाड़, ना कोई खोल्हे खोल्ह वखाया। चारों कुन्ट अग्नी तत्ती हाढ़, जीव जन्त रहे बिल्लाया। गुरमुख विरला सन्त दुलार, दर साचा वेख वखाया। गुर शब्द रसना नाउँ उचार, एका चरन ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, काया मन्दिर अन्दर शब्द सिँघासण डेरा लाया। शब्द सिँघासण हरि निरँकारा, एका एक सुहाया। गुरमुख साचा सन्त दुलारा, फड़ फड़ राहे पाया। गुर पूरा होए मीत मुरारा, अग्गे पिच्छे होए सहाया। आप कराए पार किनारा, सुखमन नाड़ी अन्ध अन्धयारा टेडी बंक, ना कोई जाणे शाह शहान राज राजान राउ रंक, हरिजन विरला वेख वखाया। आप सुहाए द्वार बंक आपणा लड़ फड़ाया। शब्द सरूपी वजाए डंक, पंजे बैठे मुख छुपाया। आप जणाए एका अंक, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क चलाया। साचा मार्ग हरि दातार, आपणा आप चलांयदा। जोत निरँजण कर आकार, साचा राह वखांयदा। सन्त सुहेले रहिणा ख़बरदार, साचा मेल मिलांयदा। नाता तुट्टे मीत मुरार, पंचम यार नज़र ना आंयदा। वेख वखाए ओंकार, आकार आकारा आप करांयदा। शब्द सरूपी दए सहार, साचा धाम सुहांयदा। सर सरोवर इक्क अपार, एका नुहावण नुहांयदा। कागी काग ना पावे सार, गुर कागी हँस बणांयदा। आप लवाए इक्क उडार, एका रंग रूप समांयदा। राम रमईआ हरि निरँकार, रेख लेख मिटांयदा। आपे वेखे वेखणहार, दिस किसे ना आंयदा। दस्म द्वारी खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी पार करांयदा। शब्द सिँघासण अपर अपार, साची सेज वछांयदा। कन्त कन्तूहला हरि निरँकार, गुरमुख नारी साची सेज बहांयदा। करे कराए आप प्यार, प्रेम प्याला इक्क प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्दी मेला इक्क दर, दर दुआरा बंक सुहांयदा। दस्म द्वारी पार किनारा, गुर पूरा आप करांयदा। एका देवे नाम सहारा, साचा राह वखांयदा। सो देस अपर अपारा, हँ नाल मिलांयदा। एका रूप नर निरँकारा, काल महांकाल ना कोई दिसांयदा। सुन्न अगम्मी पार किनारा, साचा धाम सुहांयदा। जोत सरूपी कर आकारा, सुत्तयां मेल मिलांयदा। पूर्ब पूर्ब करे विचारा, साचे सन्तां एका पल्ला नाम फड़ांयदा। सचखण्ड तेरा खोल्ह किवाड़ा, साचे धाम पुजांयदा। शब्द गुर साचा लाड़ा, साची नारी नाल लिआंयदा। कोई ना मंगे चाम दाम पहाड़ा, लग्गी प्रीती तोड़ निभांयदा। सति पुरख निरँजण मीत मुरारा, हरि सन्त तेरा राह तकांयदा। आउणा चल एका वारा, आपणीआं भुजा उठांयदा। शब्दी देवे शब्द हुलारा, जोती गोद उठांयदा। जोती करे प्यार अपर अपारा, साचा सुत
पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त आपणे धाम सुहांयदा। हरि सुत तेरी साची रुत्त, प्रभ साचा आप खिड़ांयदा। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई दिसे बुत्त, ज्ञान ध्यान राग कोई ना ओथे गांयदा। वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई तत्त, नेत्र बणत बणांयदा। खाणी बाणी ना कोई करे पछाणा, साचा नाम किसे हथ्थ ना आंयदा। आपे देवणहारा दाना, अन्तरजामी हरि भगवन्ता सन्त सुहेले वेख वखांयदा। निहकामी खेल महानी, कोटन भानी तेज वखांयदा। सूरज चन्द ना कोए निशानी, मण्डल रास ना कोई पांयदा। ब्रह्मा शिव वेख ना सकण मार ध्यानी, हरि ऊँचो ऊँच अख्वांयदा। करोड़ तेतीस बाल नादानी, सुरपति राजा मुख भवांयदा। सन्त सुहेले पारब्रह्म बणाए ब्रह्म ज्ञानी, जिस जन आपणी दया कमांयदा। एका देवे धुर निशानी, गुर शब्दी नाउँ रखांयदा। गुरसिख आत्म मारे कानी, बजर कपाटी पार लांयदा। देवणहारा वड्डा दानी, दाता दानी आप अख्वांयदा। चरन धूढ़ कराए सच्चा इशनानी, काग हँस बणांयदा। ना कोई जाणे जीव प्राणी, माण सरोवर ना कोई नुहांयदा। वेद कतेब ना दिसण खाणी बाणी, वेद पुराणां हथ्थ ना आंयदा। सन्तां मेला दो जहानी, हरि विछड़ कदे ना जांयदा। सावण तेरी रुत्त सुहानी, हरि हरी धार बहांयदा। इक्क राग गावण इक्क मधावणी, आत्म मेल मिलांयदा। पंचम मिल्या पद निरबानी, एका पद वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नाद विच ब्रह्माद आदि जुगादि आपणा आप वजांयदा। शब्द नाद हरि आप वजाए, दिस किसे ना आया। अगाध बोध हरि शब्द जणाए, भेव किसे ना पाया। साध सन्त रिहा जगाए, जुग जुग लेख मिटाया। मोहण माधव माध आप अख्वाए, सच सिँघासण डेरा लाया। रसना स्वाद ना कोई लगाए, बत्ती दन्द ना कोई टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला साचा घर, घर साचा इक्क सुहाया। कूड़ कुड़यार जगत कलि माया, कर्मगत ना राईआ। मीत मुरार सर्ब दुखदाया, पति ना कोए रखाईआ। पीर फकीर भरम भुलाया, सहिज समत ना कोई रखाईआ। हउमे हँगता जंजीर सर्ब बंधाया, साध सन्त फंद फंदाईआ। चोटी अखीर ना कोए चढ़ाया, जीव जन्त रहे कुरलाईआ। दस्तगीर कोई नज़र ना आया, दीद दीदार ना कोई कराईआ। सीर नीर ना किसे चवाया, आत्म धीर ना कोए धराईआ। हउमे पीड़ ना कोए कढाया, पंच विकारा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेख वखाईआ। कलिजुग कूड़ कुटम्ब, नाता जोड़या। प्रेम प्यारा विष्टा चम्म, हरि मिल्या ना साचा घोड़या। रसन ना गाया साचे दम, फल होया काया कौड़या। आपे गया मरया पए जम्म, लक्ख चुरासी फंद ना किसे तोड़या। लोभ विकारा खाया तम, पारब्रह्म ना अन्दर बहुड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे परखे मिट्ठा कौड़या। कलिजुग काली धार, आपणी आप वहांयदा। वेख वखाए विच संसार, ना कोई अन्त छुपांयदा। पीर फकीरां
आई हार, शाह हकीरां वेख वखांयदा। अट्ठ सट्ठ नीरा कर्म वीचार, कुकर्मी मेट मिटांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, जम की फाँसी वेख वखांयदा। मदिरा मासी कर ख्वार, घनकपुर वासी मेट मिटांयदा। शाहो शाबाशी हरि निरँकार, शब्द स्वामी अन्त बचांयदा। गुणवन्ता सर्ब गुणतासी, दर एका अलख जगांयदा। गुर गोबिन्द जगत रहि जासी, जागरत जोत जगांयदा। त्रैगुण माया लाहे उदासी, साची सेवा लांयदा। वेख वखाणे निवास निवासी, वेखणहारा दिस ना आंयदा। उप्पर बैठा आकाश आकाशी, आकाश आकाशां आप हिलांयदा। जोत सरूप सति प्रकाशी, इक्क प्रकाश वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ अबिनाशी, अबिनाश हो आंयदा। गोबिन्द गोबिन्दा करे दासन दासी, दास आप अख्वांयदा। मन्दिर अन्दर करे वासी, वसणहारा भेव छुपांयदा। बणत बणाए साची रासी, साचा शब्द अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती गोती एका एका अख्वांयदा। कलिजुग तेरा काला रंग, लक्ख चुरासी रंगया। वेले अन्त ना कोए संग, सीस मुहम्मद होवे नंगया। चार यार वजायण मृदंग, अन्तिम होणा भन्गया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, खेले खेल बहि बहि अन्गया। आप आपणी जोत धर, चिट्टे अस्व कसे तन्गया। शब्द डोर हथ्थ फड़, किला कोट आवे लँघया। पंजे चोर लए फड़, वड वड दाता सूरा सरबन्गया। हरिजन साचे अन्दर वड़, दानी दाता एका मंग्गया। दस्म द्वारी अग्गे खड़्ह, नाम विछाए सच पलँघया। हरिजन साचे चढ़, उच्च महल्ले आपे टंगया। दूर दुराडा अग्गे खड़्ह, दरस दिखाए कदे ना सन्गया। आप फड़ाए आपणा लड़, अमृत धार वहाए गन्गया। ना मरे ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना किसे टंगया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे भुक्खा नंगया। कलिजुग काले खुल्ल्हे केस, नेत्र नीर वहाईआ। जूठ झूठ ना चले पेश, रो रो देण दुहाईआ। माया राणी कर कर वेस, नट नटूआ स्वांग वरताईआ। उठ उठ वेखे ब्रह्मा शिव गणेश, कवण बैठा जोत जगाईआ। करोड़ तेतीसा दर दरवेश, सुण सुण रिहा कुरलाईआ। वरभण्डी हरि करया वेस, ब्रह्मण्डी रिहा जगाईआ। आपे होए नर नरेश, निरगुण रूप समाईआ। बाल अवस्था अल्हड़ वरेस, बाली बुध रखाईआ। जोती जामा धरया भेस, कारज सिद्व कराईआ। गोबिन्द काया दस दस्मेश, हरि बैठा आसण लाईआ। किसे ना चले कोई पेश, सृष्ट सबाई रिहा हिलाईआ। लक्ख चुरासी लाए ठेस, ना कोई सके बचाईआ। खूंडी भूरी मोढे खेस, गुर नानक आए वाहो दाहीआ। मुख पुकारे नाग शेस, सहँस सहँसना गुण गाईआ। सांगोपांग विछी सेज, प्रभ आपणा आसण लाईआ। सत्तां सत्तां दए संदेश, नीचे उप्पर वेख वखाईआ। चौदां चौदां हो प्रवेश, परम पुरख रिहा जणाईआ। आपे लिखणहारा लेख, जुग जुग लेख लिखाईआ। कलिजुग तेरी काली रेख, प्रभ आपे जाणे धारी केस, वेखे मूंड मुंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण
नर, निरगुण रूप समाईआ। कलिजुग तेरा काला वेस, गल काली कमली पाईआ। दर दर फिरे हो दरवेश, रिहा अलख जगाईआ। पारब्रह्म सद करे आदेश, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अन्तिम वेला लैणा वेख, मुहम्मद मुहम्मदी गया लिखाईआ। सदी चौधवीं मिटे रेख, मेटणहारा आप हो जाईआ। प्रगट होए हरि माझे देस, साची जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। भगतन संग हरि रत्तया, दिवस रैण प्रभात। आपे दे समझावे मतया, ना वेखे ज़ात पात। चेतन्न जगाए चेतन्न सत्तया, चित्त वित देवे साची दात। हरि शब्द चढ़ाए रथया, बेड़ा पार कराए लोकमात। आप सुणाए आपणी गथया, नर हरि त्रैलोकी नाथ। सर्बकला आपे समरथया, आप निभाए आपणा साथ। सगल वसूरा विरले गुरमुख लथया, जिस जन मिल्या कमलापात। लक्ख चुरासी माया जूठा झूठा मथन मथया, धर्म राए गल फाही फाथ। धरत मात विछाए सथया, कोई ना पुच्छे किसे वात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन वेखे इक्क घर, आप निभाए आपणा साथ। सगला संग निभांयदा, अकल कला भरपूरा। अंग संग हो जांयदा, आपे नेड़े दूरा। मंगण मंग मंगांयदा, बख्शे चरन धूढ़ा। कंगण तन पहनांयदा, सोहँ साचा चूड़ा। रंगण रंग रंगांयदा, नाम मजीठी गूढ़ा। अंगण अंग लगांयदा, चतुर कराए मूर्ख मूढ़्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख दर, दूई द्वैती दुरमति मैल नौ द्वारे हूंझे कूड़ा। हरिजन एका नत्त है, तत्त धीर समाए। लोभ ना दिसे रत्त है, रत्ती रत्त ना राए। आत्म बीज बीजे साचे वत्त है, साचा नाउँ बीज बिजाए। फल फुलवाड़ी लाए मात है, फूलन फूल रिहा खिलाए। आपे देवे दे समझाए मति है, मन मति दर दुरकाए। गुरमति साची वत्थ है, हरिजन साचे झोली पाए। मेट मिटाए नौ नाथ है, सिद्ध चुरासी वक्त चुकाए। गुरमुख साचा सगला साथ है, संगी साथी हरि रघुराए। पूत सपूता रामा घर दसरथ है, नंद यशोदा कृष्ना राए। प्रगट होए हरि समरथ है, अकल कल वरताए। लक्ख चुरासी पावे नत्थ है, दिस किसे ना आए। लहिणा देणा मुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ है, धरत धवल वंड वंडाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाए। गुरमुख साचा सच है, साचे हट्ट विकाए। तन माटी भाण्डा कच्च है, अन्तिम भन्न वखाए। गुर शब्द हरिजन हिरदे रिहा रच है, सांतक सति वरताए। मनमुखां दर घर ना सके पच है, रसन होई हलकाए। अन्तिम वेले कोई ना सके बच है, काल कलन्दर आपणा डौरू वाहे। लाड़ी मौत रही नच्च है, काला घूंगट मुख रखाए। चित्रगुप्त रिहा दस्स है, लहिणा देणा हिसाब मुकाए। राए धर्म रिहा हस्स है, अठाई कुण्डां नर्कां कुंडां लाहे। पुरख अबिनाशी तीर निराला रिहा कस है, लक्ख चुरासी पार कराए। मन मति चरनां हेठां रिहा झस्स है, साचे दर दुरकाए।
किसे ना चले वस है, कलिजुग वेला अन्तिम आए। वेद पुराणां अंज़ील कुरानां होई बस है, गालब तालब इल्म ना कोई पढ़ाए। खाणी बाणी रही नस्स है, दर बंक ना कोई सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सन्त साजन साचा मेल मिलाए। गुरमुख विरला सोभावन्त, हरि हरि रसना गांयदा। मेल मिलावा साचे कन्त, साची सेज हंढांयदा। रक्खणहारा पति पतिवन्त, पतित पुनीता दया कमांयदा। भेव ना जाणे जीव जन्त, साध सन्त कुरलांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्त, भरमे भरम भुलांयदा। चरन दासी हरि हनवन्त, साची सेव कमांयदा। नाल रलाए जामावन्त, आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण वेख घर, दर दुआरा बंक सुहांयदा। गुरमुख साजण साचा मीत, साची सेव कमांयदा। पारब्रह्म प्रभ गाए सुहागी गीत, रसना दमा दम चलांयदा। चरन कँवल जन लागी प्रीत, नेत्र नीर छमां छम वहांयदा। आप आपणा जीत, मानस देही पूर कर्मां आप करांयदा। गुरमति काया ठांडी सीत, दुरमति मैल धवांयदा। परखणहारा जुग जुग नीत, नीत अनीता आप अख्वांयदा। आपे बख्शे हस्त कीट, ऊँचां नीचां वेख वखांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, गुरमुखां आत्म सच्चा डेरा लांयदा। कलिजुग माया जूठी झूठी चक्की रही पीस, लक्ख चुरासी पीस पिसांयदा। शब्द गुर इक्क अनडीठ, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग जीव कौड़ा रीठ, आपणा हिस्सा आप हंढांयदा। एका हरि बीठला बीठ, दहि दिशा वेख वखांयदा। गुरमुख काया रंग चाढ़्हे मजीठ, हउमे हँगता विस्सा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे सच घर, घर सुहञ्जणा जोत निरँजणा अलख अलख जगांयदा। गुरसिख दुआरा साचा दर, जुग जुग आप उपजांयदा। आपे देवणहारा वर, आप चलाए आपणे भाणया। आपणी करनी आपे कर, करे कराए हरि भगवानया। हरिजन साचा जाए तर, आए दर होए परवानया। नेत्र नैण दर्शन कर, मानस देही सुफल करानया। चरन धूढ़ सरोवर नुहाए साचा सर, काग हँस बणानया। ना जन्मे ना जाए मर, गुर चरन दुआरा जिस जन मानया। आवण जावण चुक्के डर, राए धर्म फंद कटानया। साचा घाड़न आपे घड़, गुणवन्ता देवे नाम गुण निधानया। गुरसिख पौड़े पौड़े जाणा चढ़, उच्च महल्ल अटल हरि सुहानया। आप फड़ाए आपणा लड़, नेड़ ना आयण पंज शैतानया। लेखा चुक्के सीस धड़, धड़ सीस ना संग निभानया। साचे मन्दिर जाए वड़, जगे जोत हरि भगवानया। आप आपणी बांह लए फड़, गुरमुख दर करे परवानया। एका अक्खर जाए पढ़, लेखा चुक्के जगत मानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख वेखे सच दर, सुणे सुणाए अकथ कहाणीआ। शब्द कहाणी अकथ, गुर आपणी रिहा सुणाईआ। साची राणी मेल हरि, सुरत सवाणी आप बणाईआ। गुर शब्द प्रीती गई जुड़, मिल्या मेल
साचे हाणीआ। आप चढ़ाए साचे घोड़, साची वाग हथ्थ उठाईआ। अन्दर मन्दिर जाए बौहड़, हरि साचा शाहो शाहानया। धुरदरगाही आया दौड़, वेखे परखे मिट्ठे कौड़, अमृत आत्म जल देवे ठण्ढा पाणीआ। पार कराए राह भीड़, आप कर कर आपणी मेहरवानीआं। ना कोई जाणे लम्बा चौड़, दस्म द्वारी सच टिकानया। जोत निरँजण लग्गे औड़, सति पुरख निरँजण वेखे मार ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, जुग जुग मात सुणाए सच निशानया। गुरसिख प्रभ साचे वरया, साचा मेल मिलाईआ। इक्क वखाया साचा घरया, दर दरवाज़ा दिस ना आईआ। दर द्वारे कारज सरया, सर सरोवर आप नुहाईआ। सर सरोवर आत्म भरया, आत्म ताल सुहाईआ। आत्म परमात्म एका करया, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। शब्द भण्डारा हरि हरि भरया, दिवस रैण रिहा वरताईआ। आदि अन्त ना खाली करया, निखुट्ट कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, आप आपणी गोद उठाईआ। गुरमुख साचे सन्त दुलार, चित चरन कँवल चित लांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, धरत धवल माण दवांयदा। दरस दिखाए अगम्म अपार, साँवल सँवल रूप वटांयदा। दीपक जोती कर उज्यार, नाभी कँवल उलटांयदा। अमृत झिरना झिरे अपार, निझर धार वहांयदा। कँवल मुखी खिड़ी गुलज़ार, प्रभ साचा फूल खिलांयदा। फल फुलवाड़ी अपर अपार, काया मन्दिर आप सुहांयदा। काया मन्दिर नर निरँकार जोत निरँजण दीप जगांयदा। जोत निरँजण कर आकार, साचा राह वखांयदा। साचा राह अपर अपार, गुर पूरा अग्गे लांयदा। गुर पूरा देवे सदा सहार, पल्ला नाम फड़ांयदा। नाम पल्ला हरि करतार, जलां थलां पार करांयदा। जलां थलां डूँघी गार, चरनां हेठ झसांयदा। गुरमुख साचा कर त्यार, काया कवरी वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, गहर गवरी गुर रूप अख्वांयदा। हरिजन साचे सर सरोवर, वरन वरनी वरमी पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख घर, साचा धाम सुहांयदा।
गोबिन्द हरि गोबिन्द है, गोबिन्द रूप वटाए। आप मिटाए आपणी चिन्द है, आलस निन्दरा विच ना आए। आप बणाए आपणी बिन्द है, पिता पूत अख्वाए। प्रगट होया अन्तिम हिन्द है, कलिजुग अन्तिम वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा रिहा लिखाए। गुर गोबिन्द घर साचा पाया, हरि साचा मेल मिलाईआ। जीउ पिण्ड तन काचा देह तजाया, शब्द शब्द समाईआ, सम्बल नगर लेख लिखाया, वेले अन्तिम जोत जगाईआ। लम्बा चौड़ा कोई दिस ना आया, प्रभ लेखा रिहा जणाईआ। कंचन गढ़्ह उप्पर चढ़ किसे दिस ना आया, नौ दर फिरे लुकाईआ। अग्गे
खड़्ह किसे दरस ना पाया, साध सन्त बैठे धूणीआं ताईआ। सीस धड़ ना कोई गढ़्ह, जोती नूर सवाईआ। गुर गोबिन्दे लड़ फड़, साचे घोड़े चढ़ के आया, लोकमाती फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा इक्क दमामा रिहा शब्द वजाईआ। गोबिन्द गाया हरि निरँकार, रसना रसन ध्याईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आपणी दया कमाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणी बणत बणाईआ। अनहद लाया सेवादार, पंचां राग अल्हाईआ। छत्ती राग ना पायण सार, गा गा थक्की लोकाईआ। अक्खर वक्खर ना कोई रिहा विचार, बजर कपाटी पत्थर ना कोई पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गोबिन्द काया सच मकाना, हरि साचे जोत जगाईआ। शब्द सरूपी इक्क बिबाणा, आपणा रिहा उडाईआ। एका देवे धुर फ़रमाणा, सोहँ नाउँ रखाईआ। वेद पुराणां पावे सारा, अञ्जील कुरानां दए खपाईआ। खाणी बाणी आई हाना, दर दर पए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी गुण निधाना, आपणी बणत बणाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशाना, गोबिन्द हथ्थ रखाईआ। सत्तां दीपां कर परवाना, नौवां खण्डां रिहा वखाईआ। ब्रह्मण्डां मारे तीर निशाना, करोड़ तेतीसा पावे माना, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। गुरमुख साचे देवे माणा, द्वार बंका आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन देवे फ़रमाणा, हरि साचा धुरदरगाहीआ। धुरदरगाही साचा मीता, नर नरायण नर निरंकारया। सतिजुग चलाए साची रीता, खेले खेल विच संसारया। वेखणहारा दिवस रैण अग्गे नीता, लक्ख चुरासी भेव चुका रिहा। आपे होवे कलिजुग तेरा अन्तिम वेला बीता, चारों कुन्ट धूआँधारया। कलिजुग जीव कौड़ा रीठा, गुर मन्त्र ना किसे उचारया। शब्द ना पाया इक्क अनडीठा, अट्ठे पहर वजाए सितारया। गुर का बचन सदा सद मीठा, गुरमुख विरले मात विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोए अन्त आप जगा रिहा। सन्त सुहेले उठ जाग, हरि साचा आप जगांयदा। मानस देही वड वड भाग, मानस देही फल लगा रिहा। माया डस्से ना डस्सणी नाग, एका देवे नाम भण्डारया। जगत तृष्ना बुझे आग, हरि मानस देही लेखे लांयदा। चरन धूढ़ दर साचा माघ, प्रभ आपणा आप करांयदा। साचा मेला कन्त सुहाग, विछड़ कदे ना जांयदा। कलिजुग माया लाहे दाग़, काया रंगण रंग चढ़ांयदा। अनहद वजाए साचा साज, नाम सितारा इक्क वजांयदा। सीस पहनाए एका ताज, गुर शब्दी नाउँ रखांयदा। मेल मिलाए देस माझ, साची धरत सुहांयदा। गुर गोबिन्दा रक्खे लाज, हरि साची दया कमांयदा। अन्दर मन्दिर मारे आवाज़, अन्दर मन्दिर डेरा लांयदा। आप रचाया साचा काज, साधां सन्तां आप बणांयदा। सोहँ देवे साचा दाज, सतिजुग साचा राह वखांयदा। कलिजुग अन्तिम जाणा भाज,
प्रभ शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। कोई ना किसे दिसे राज, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। करे खेल कल्ल कि आज, सम्मत सोलां नींह रखांयदा। नाम चढ़ाए सच जहाज़, जन भगतां आप बिठांयदा। आपे रक्खणहारा लाज, जुग जुग पैज रखांयदा। एका शब्द उडाए साचा बाज, चारों कुन्ट आप फिरांयदा। कल्गी तोड़ा नाम साज, सिर आपणे हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला इक्क घर, एका घर सुहांयदा। साचा घर गुर दरबार, हरि आपणा आप उपाया। ना कोई बणाई चार दिवार, ना कोई ग्रन्थ रखाया। ना कोई वेखे वेख विचार, ना कोई रसना गाया। तत्त मति ना कोई धार, सार शब्द नाउँ रखाया। आदि पुरख प्रभ आदि कार, आपणी आप कराया। ब्रह्माद ना पाए कोई सार, प्रभ आपणा भेव छुपाया। एका नाद अपर अपार, साचा रिहा वजाया। लोकमात हरि साची दाद, साधां सन्तां झोली पाया। सन्त सुहेले विरले लए लाध, जिस जन प्रभ आपणी दया कमाया। एका मेला माधव माध, दूसर कोए ना संग निभाया। घर घर रसना रहे अराध, नैण नेत्र दिस किसे ना आया। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। साचा मन्दिर हरि निरँकार, आपणा आप उपंनया। आप आपणा ल्या उसार, ना कोई छप्पर छन्नया। ना कोई दीसे पहरेदार, ना जनणी जन कोई जणया। ना कोई दीसे सेवादार, सेवक सेवा विच ना मन्नया। ना कोई दीसे गुर पीर अवतार, साध सन्त ना बेड़ा बन्न्हया। आप आपणा कर अकार, आप आपणे अन्दर मन्नया। आपे सुत्ता पैर पसार, आपे खेल खिलंनया। आप आपणी किरपा धार, लोकमात आवे भन्नया। जुग जुग खेले खेल अपार, मनमुख जीवां देवे डन्नया। गुरमुख साचे लए उभार, भरम भुलेखा कढ्ढे जंनया। साचा मेला दर द्वार, जिस जन भाणा हरि हरि मन्नया। मिले मेल हरि मीत मुरार, सांझा यार एका राग सुणाए कन्नया। अमृत आत्म देवे ठण्ढी धार, पंच विकारा देवे डन्नया। सति पुरख निरँजण साची कार, सच सुनेहड़ा एका घल्लया। जोत निरँजण सेवादार, धुर फ़रमाणा अन्तिम मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी देवे डन्नया। सति सरूप हरि आप अनूपा। रूप रंग रेख ना हरि भूपा। अन्ध कूप किसे ना पेखा। वेद शास्त्र ना लिखे लेखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, दूसर किसे ना देखा। सति सरूप सति करतारया, सति सतिवाद समाए। आदि पुरख अपरम्पर अपर अपारया, आपणी बणत बणाए। साध सन्त ना पावे सारया, पुरख अबिनाशी अगम्म अथाहे। आपे लाए आपणी कारया, लोकमाती रिहा घलाए। आपणा बख्शे आप प्यारया, चरन कँवल दरसाए। आपणा देवे नाम अधारया, आपणी आवाज़ अलाए। आप वखाए इक्क द्वारया, नैणी नैण खुल्हाए। जोती जोत भेख वटा ल्या, शब्दी
बणत बणाए। शब्द डंक वजा ल्या, साध सन्त सुणाए। साध सन्त रसना गा ल्या, प्रभ साचा दया कमाए। घर साचा इक्क वसा ल्या, आप आपणी रचन रचाए। बाडी नाल ना कोई रला ल्या, ना कोई मदद कराए। आप आपणा रंग लगा ल्या, रंगण वाला कोई दूसर नज़र ना आए। आप आपणा संग निभा ल्या, संगी साथी होर ना दीसे कोए। आप आपणा पलँघ विछा ल्या, आपे उठे आपे सोए। आपणा आप नीर वहा ल्या, आपे अमृत धारा चोए। आपे दीपक जोत जगा ल्या, आपे रिहा बलोए। आपे अन्ध अन्धेर वखा ल्या, दिस ना आए कोए। आपे सञ्झ सवेर बणा ल्या। आपे पुरीआं लोआं देवे ढोए। आपे चन्द सूरज उपा ल्या, दर दरबाने साचे होए। आपे ब्रह्मा शिव रखा ल्या, तीर निशाना एका लोए। आपे सुरपति इन्द उपा ल्या, करोड़ तेतीसा मुखड़ा धोए। आपे ब्रह्मण्डी खेल रचा ल्या, रूप रंग ना वेखे कोए। आपे ब्रह्मा वर दवा ल्या, दर दरबानी आपे होए। आपे कँवल फुल्ल खिला ल्या, उत्पत आपे होए। आपे त्रैगुण तत्त उपा ल्या, त्रैगुण माया अंग बलोए। आपे ब्रह्मे झोली पा रिहा, आपे धागे रिहा परोए। आपे ब्रह्मा सेवा ला ल्या, पंज तत्त बणाए ढोए। आपे आपणी वंड वंडा ल्या, पंझी प्रकृती नवें नरोए। आपे आपणा सुत उपा ल्या, वेख ना सके कोए। आपे विष्नूं बंसी अख्वा ल्या, आपे जाणे आपणी सोए। आपे शिव शंकर अख्वा ल्या, बाशक तशका गल विच होए। आपे बाशक सेज हंढा ल्या, सांगो पांग खलोए। आप आपणा तेज वधा ल्या, जोती नूरा होए। आप आपणा शब्द उपा ल्या, लक्ख चुरासी विच परोए। आप आपणा राग अला ल्या, राग रागणी ना जाणे कोए। आपे कन्त सुहाग अख्वा ल्या, नारी कन्ता आपे होए। आप आपणी सेज हंढा ल्या, पूत सपूता आपे होए। आपे जीव जन्त उपा रिहा, आपे वेखे त्रै त्रै लोए। आपे साध सन्त बणा ल्या, आपे देवे शब्द रसोए। आपे कन्त सन्त अख्वा रिहा, मीत मुरारा साचा होए। आपे गति मित जणा रिहा, मित गति ना जाणे कोए। आपे वार थित उपा रिहा, दिवस रैण आपे होए। आपे पिता मात आप अख्वा रिहा, भैण भ्राता आपे होए। आपे अनन्द चित समा रिहा, निरगुण हरि हरि बलोए। आपे काया हित उपा रिहा, सरगुण खेल खिलोए। आपे पारब्रह्म अबिनाशी अचुत अख्वा ल्या, आपे विष्नूं वंसी होए। आपे ब्रह्म ब्रह्म समा रिहा, अंसी बंसी आपे होए। आपे पारब्रह्म समा रिहा, सहँस सहिँसी आपे होए। आपे कोटन कोट वखा रिहा, घट घट वेखे आपे होए। आपे छोटन छोट अख्वा रिहा, दूर दुराडा आपे होए। आपे नीकन नीक समा रिहा, आपे जीअ जन होए। आपे रेखन रेख मिटा रिहा, आपे लेखन लेख लिखोए। आपे वेद पुराणां अल्हा रिहा, आपे शब्द जणोए। आपे अनडीठा शब्द चला रिहा, वेख ना सके कोए। आपे मीठा जाम पया रिहा, अमृत धारा सोहे। आपे रंग मजीठ चढ़ा रिहा, कामी धारा आपे होए। आपे कूड़ा रीठ करा
रिहा, आपे भन्न वखाए। लक्ख चुरासी आप उपा रिहा, आपे फाँसी लाए। धर्म राए आप बहा ल्या, चित्रगुप्त संग रलाए। लाड़ी मौत सेवा ला ल्या, काल महांकाल संग निभाए। आपे भगती रूप वटा ल्या, भगतन विच समाए। आपे शक्ती राम अख्वा ल्या, राम रमईआ सर्ब हो जाए। आपे विअकती हरि अख्वा ल्या, नईआ नाम चढ़ाए। मुक्ती जुगती आपे नाम धरा ल्या, आपे लए मिलाए। आपे जोग जुगती जगत बणा ल्या, तपी तपीश्र आपे होए। रिखी रिखीशर इक्क अख्वा ल्या, मुनी मुनीश्र तन रसोए। जगत जगदीश्र आप अख्वा ल्या, निज घर बैठा वेखे सोए। ईश्वर ईश्र नाम धरा ल्या, गुरदेव गुर गुर होए। साध सन्त सेवा ला रिहा, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण एका धाम खलोए। ब्रह्मादी बणत बणा ल्या, अबगत आपे होए। लोआं पुरीआं वेख वखा ल्या, त्रैलोकां देवे ढोए। घर चौथा आप सुहा ल्या, पुरख अबिनाशी एका होए, पंचम गीत सुहागी गा ल्या, मेला सहिज सुभाए। छेवें सहिज सहिज अला रिहा, एका हुक्म सुणोए। सत्तवें सतिवाद समा रिहा, सहिज सहिज सुक्ख होए। आप आपणा रंग उपा ल्या, लेखा लिख ना सके कोए। एका एक आप अख्वा ल्या, लक्ख चुरासी प्रगट होए। लक्ख चुरासी मुख छुपा ल्या, गुरमुख विरला जाणे कोए। जिस जन आपणी दया कमा ल्या, साध सन्त जन होए। साध सन्त रंग माणया, प्रभ वेखे तीजा लोए। नेत्र नैण जिस पछाणया, रसना कहिण ना सके कोए। आप आपणे चले भाणया, आदि पुरख आपे होए। आदि शक्ती नाम धरानया, आदिन अन्ता एका होए। सार शब्द गुरमुख विरले दर द्वारे एका माणया, दूसर कहि कहि रहे रोए। सति नाम धुर फ़रमाणया, सोहँ देवे ढोए। अमृत आत्म धार निथाणया, दस्म द्वारी रिहा चोए। पंचम गायण साचा गाणया, अनहद ताल वजोए। हरि का रंग जिस जन पछाणया, हरि रंग आपे होए। पुरख अबिनाश बहु रंग है, रंग राता भेव ना कोए। आपे ढोल आपे मृदंग है, गुरमुख जगाए सोए। जन सन्तां कटे भुक्ख नंग है, नाम वणज कराए देवे सच्चे ढोए। आपे होए अंग संग है, दर द्वारे रिहा खलोए। दरस दान जिस जन ल्या मंग है, प्रभ देवे तीजे लोए। अबिनाश पुरख सदा साचे रंग है, सच रंग ना धोवे कोए। जोती जोत सरूप हरि, भगतन पुच्छे सच घर, कवण घर भगत सुहेला भगवन मेला होए। सुणो सन्तो सच कन्न लाए, कवण घर कवण बनवारी। कवण रंग हरि वटाए, वेखे खेल दस्म द्वारी। कवण कूट फेरा पाए, शब्द सिँघासण कवण महल्ल अटारी। कवण जोती नूर तेज वधाए, कवण रूप हरि मुखड़ा दिखाए, कवण सेज शृंगारी। जोती जोत सरूप हरि, भगवन वेखे साचा घर, कवण द्वारे मिल्या वर, पाया पारब्रह्म पुरख अगम्म अपारी। कवण मन्दिर कवण टिकाणा, कवण जोत जगाईआ। कवण शब्द सच बिबाणा, रिहा आप उडाईआ। कवण दर कवण घर हरिजन साचे पाणा। कवण
दरवाजा ग़रीब निवाजा, एका एक खुल्हाईआ। कवण द्वारे हरि साजण साजा, साधां सन्तां रिहा जणाईआ। कवण रक्खे घोड़ा ताजा, कवण सिँघासण आसण लाईआ। कवण रूप हरि मारे आवाजा, साचे भगत देणा रसन अल्हाईआ। कवण चढ़या नाम जहाज़ा, कवण नईआ रिहा चलाईआ। कवण रक्खणहारा लाजा, साचा सैण कवण अख्वाईआ। राम रमईआ आया भाजा, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सन्तन मेला सच घर, भगत सुहेले इक्क दर, दर दरवाज़ा बंक रिहा सुहाईआ। सन्तन मेला सच घर, हरि चौथा घर वखंदड़ा। शब्द सरूपी एका दर, एका नाम जिंदड़ा। दिस ना आए नौ दर, हरि ताकी ताक बन्द रखंदड़ा। आप बणाए किला गढ़्ह, गुरमुख विरला सन्त चढ़ंदड़ा। पंच विकारा रिहा लड़, ना पल्ला कोए छुड़ंदड़ा। माया ममता जगत अग्नी रहे सड़, सीतल धार ना कोई वहदंड़ा। जगत विद्या पढ़ पढ़ गए हढ़, हरि रूप ना वेख वखंदड़ा। ना कोई जाणे चोटी जड़्ह, आदि जुगादि हरि अख्वंदड़ा। लक्ख चुरासी भाण्डे घड़, हरि साची वस्त टिकंदड़ा। जोती नूर शब्द धर, पंच रथ चलंदड़ा। त्रैगुण माया अग्गे धर, आपे भार उठंदड़ा। आपे बैठा अन्दर वड़, आपणा मुख छुपंदड़ा। बन्द कराया आपणा दर, ना कोई खोल्ह खुल्हंदड़ा। गुरमुख विरला आए घर, जिस पल्ला नाम फड़ंदड़ा। साचे अन्दर जाणा वड़, साचे घोड़ चढ़ंदड़ा। शब्द सिँघासण उप्पर चढ़, पुरख अबिनाशी इक्क रखंदड़ा। गुरसिख नारी लए वर, कन्ता साची सेज हढंदड़ा। आप सुहाए आपणा दर, एका मेल मिलंदड़ा। ना कोई पुरख ना कोई नारी हरि, जोती जोत जगन्दड़ा। हउँ हउँ तूं तूं जाणे ज़र, आत्मक धन ना साथ रखंदड़ा। शब्दी शब्द ना जाए घर, दूर दुराडा दिसे पारब्रह्म अगम्मड़ा। साध सन्त निन्दया रहे कर, सुण साचे शाहो बेपरवाहो गल पल्ला पा नेत्र नीर वहंदड़ा। पारब्रह्म वेखे थाउँ थाँ, लोकमात आए भेस वटंदड़ा। शब्द सरूपी पकड़े बांह, दूसर किसे ना आप दिसंदड़ा। आप वखाए साचे थाँ, हरि सन्तां मेल करंदड़ा। रूप रंग हरि साचा नाँ, जुग जुग आपणा आप वटंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रूप सति सरूप अलख अलख आप अख्वंदड़ा।
गुर चरन सदा बलिहार, गुरमुख साचा उतरे पार। गुर चरन सदा बलिहार, जन्म मरन दु:ख दए निवार। गुर चरन भरम भउ निवार, मानस जन्म दए संवार। गुर चरन ऊँच नीच उधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पावणहारा सार। गुर चरन साची रास, गुरमुख विरले पाईआ। शब्द वस्त गुर साचे पास, आत्म झोली रिहा भराईआ। हरिजन होए दासी दास, साची गोली रिहा बणाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, पारब्रह्म सरन सरनाईआ। मानस देही
करे रास, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जिह्वा रसन स्वास स्वास, हरि गुण सहिज सुभाईआ। मिले मेल अबिनाशी अबिनाश, मेलणहारा आप अख्वाईआ। वेख वखाए पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं खेल खिलाईआ। गुरमुख साचे सद बलि बलि जास, गुर चरन प्रीती इक्क निभाईआ। गुर चरन प्रीती साचा जोग, हरिजन मात कमांयदा। रसना रस साचा भोग, साचा नाम भोगांयदा। दूई द्वैती हउमे कटे रोग, दरस अमोघ करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सन्त दुलार आपणी सेवा लांयदा। गुरमुख काया मण्डल रास, निर्मल जोत जगाईआ। दीपक जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। हरि हरि मेला शाहो शाबाश, साचा धाम सुहाईआ। दो जहानी दासी दास, दास दासी आप अख्वाईआ। लेखे लाए दस दस मास, फंदन फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहार मात वड्याईआ। देवणहार भगत वड्याई, भगतन दर सुहाया। आत्म दर वज्जे वधाई, कीर्तन नाम अल्हाया। आपे सुणे चाँईं चाँईं, दिस किसे ना आया। मंगलाचार थाँईं थाँईं, पंचम सेवा लाया। पंचम मवला एका नाईं, एकँकारा पाया। एकँकारा सच भतारा, गुरमुख नारी लए प्रनाया। गुरमुख नारी कन्त प्यारी, साची सेवा लाया। सोभावन्ती वड संसारी, गुर देवी देव मनाया। पाया पुरख अगम्म अपारी, घर साचे मेल मिलाया। दोहां मेला जै जैकारी, फूलन बरखा लाया। अमृत मेघा झिरे अपारी, सीतल धार वहाया। खेले खेल सच दरबारी, बंक द्वार सुहाया। आपे वेखे उच्च अटल मुनारी, वाहवा मन्दिर सुहणा इक्क बणाया। सन्त सुहेला मीत मुरारी, मुखड़ा रिहा वखाया। गुरमुख ढहि ढहि पए चरन द्वारी, गुर पूरे हउमे हँगता रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जहाज़ बेड़ा बन्ने लाया।