पुस्तकालयभाग ६

पहली माघ २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि जोती नूर अपार, साढे तिन्न करोड़ एका धारया। सर्बकल आपे भरपूर, आप अख्वा ल्या। कोटन कोट धारी किरन, आप आपणे रंग छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि नूरो नूर अख्वाया। एका धार हरि निरँकार साढे तिन्न करोड़, जो जन आप चलाईआ। कोटन कोट जोड़ी जोड़, चारों कुन्ट रिहा विछाईआ। छिन्न भंगर आप रिहा बौहड़, देर ना लाए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर सुहाईआ। जोती नूर कर उज्यार, एका किरन चमकाईआ। एका किरन विच संसार, लक्ख चुरासी विच समाईआ। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, अद्ध विच रिहा टिकाईआ। पाताल आकाशां खेल अपार, आर पार रिहा कराईआ। चौदां लोक इक्क अकार, एका किरन

कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै लोआं वंड वंडाईआ। एका किरन जोत निरँजण, आपणा नाम वंडाईआ। पंज तत्त हरि पाया अंजन, दोहां जोत जगाईआ। आपे होया पड़दे कज्जण, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका किरन क्रिया कर्म कमाईआ। लक्ख चुरासी जोत निरँजण जगांयदा। हरिजन मेला साचे सज्जण, जिस जन दया कमांयदा। लक्ख चुरासी साचा सज्जण, मन्दिर अन्दर इक्क सुहांयदा। अन्दर बहि बहि मारे आवाजन, सच सितार वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाथ त्रैलोकी बणत बणांयदा। एका किरना नाथ त्रैलोकी, हरि जोती नूर रखांयदा। लक्ख चुरासी देवे झोकी, आपे मार जिवांयदा। आपे होए दाता मोखी, आपे नर्क पवांयदा। आपे चाढ़्हे घाटी औखी, आपे पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किरती किरत करांयदा। जोत निरँजण जगत अधार, हरि साचा आप निभाईआ। एका किरना कर त्यार, लक्ख चुरासी विच टिकाईआ। सूरज चन्द ना पायण सार, रवि ससि बैठे मुख छुपाईआ। तारा मण्डल इक्क उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। साढे तिन्न करोड़ वाल उप्पर धार, आप लिलाट कढाईआ। पुरख अगम्म अपार, भेव ना जाणे राईआ। गगन गगनंतर खेल अपार, जगत नाथ जगत बणाईआ। अन्तर बणतर ओंकार, अग्नी रूप वटाईआ। अग्न बसन्तर वेख विचार, निर्मल जोत जगाईआ। निर्मल जोती एका धार, आपणी रही बंधाईआ। चारों कुन्ट होए उज्यार, ब्रह्मण्डां राह वखाईआ। ब्रह्मण्ड हरि वेख विचार, दसवां रिहा खुल्हाईआ। दसवें खेले खेलणहार, छत्ती छत्ती जोड़ जुड़ाईआ। बहत्तर किरना एका धार, आपे बंध बंधाईआ। नाड़ बहत्तर कर उज्यार, जोती जोत मेल मिलाईआ। आप आपणा कीता बाहर, आपणी दया कमाईआ। चौथे घर बन्न्हे धार, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्क सौ अट्ठ कर प्यार, एका मट्ठ बणाईआ। सचखण्ड तेरी साची धार, हरि साचा तख्त सुहाईआ। निर्मल जोती सीतल ठण्ढी ठार, बिमल बिमल बिगसाईआ। आप कराए आपणी वंड, आपणी कल वरताईआ। सति पुरख निरँजण साचा चन्द, साची जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेलणहार आप अख्वाईआ। सहँस सहँसर किरना जोड़, वट्टी इक्क वटांयदा। आपे आप जाए बौहड़, आपे वेख वखांयदा। आपे रिहा चारों कुन्ट दौड़, आपे फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण नाउँ रखांयदा। सति पुरख निरँजण जोत महाना, इक्क सहँसर जोड़ जुड़ाईआ। सहँसर किरना बद्धा ताणा, तणनहार आप अख्वाईआ। एका आपे होया राजा राणा, साचा तख्त सजाईआ। चले चलाए आपणे भाणा, ना कोई दूसर हुक्म सुणाईआ। आपे होए गुण निधाना, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। आपे पहरे आपणा बाणा, आपणा रूप उपाईआ। खेले खेल आप महाना, साचा हट्ट

सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण साचा घर वखाईआ। साचा घर सच महल्ला, हरि साचा आप बणांयदा। सति पुरख वसे इक्क इकल्ला, आदि अन्त रहांयदा। आपणा धाम आपे मल्ला, आपे आसण लांयदा। आपे होए वल छला, आपणा रूप वटांयदा। उप्पर बणाए निहचल नाम अटला, आपणी रचन रचांयदा। कोटन कोट किरना आपे रला, आप आपणा प्रकाश वधांयदा। आप आपणे नाल आपे मिला, विछड़ कदे ना जांयदा। साचा धाम कदे ना हिला, हरि साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे आप सुहांयदा। साचा घर उच्च अपार, अगम्म धाम सुहाया। कोटन किरना कर उज्यार, आपणा मुख वखाया। आपे करे आपणी विचार, एका कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दूजे फेरा पाया। दूजा घर हरि निरँकार, सति पुरख निरँजण नाउँ रखाया। सहँस किरना कर उज्यार, दीपक जोत रिहा जगाया। आप आपणी पाए सार, भेव किसे ना आया। दर दवारिउँ आपे आए बाहर, सचखण्ड डेरा लाया। सचखण्ड हरि जोत अकार, इक्क सौ अट्ठ किरना जोड़ जुड़ाया। आपे बन्न्हे आपणी धार, धारी धारा ना कोई वखाया। दर द्वार पार किनार, दस्म द्वारी डेरा लाया। दस्म द्वारी जोत निरँकार, छत्ती छत्ती बंध बंधाया। पंचम आवाजां रहे मार, प्रभ चरनां हेठ दबाया। हौली हौली आए बाहर, आपणा राह तकाया। जोत निरँजण कर आकार, मस्तक डेरा लाया। एका किरना हरि पसार, दीपक दीप जगाया। गगन मग्न इक्क अन्ग्यार, अग्नी अग्न जलाया। पवण पाणी ना कोए धार, सके कदे बुझाया। जोत निरँजण हरि करतार, दिवस रैण सेवा लाया। अट्ठे पहर करे उज्यार, तेल बाती ना कोए पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाया। वंड वंडाए वंडणहारा, आपणी वंड वंडांयदा। जोत निरँजण एका धारा, लक्ख चुरासी विच टिकांयदा। दस्म द्वारी खेल अपारा, बहत्तर नाड़ां आप बणांयदा। सचखण्ड हरि इक्क अकारा, अट्ठ अठोतरी बंन वखांयदा। सति पुरख निरँजण सहँस, सहँस जोड़ जुड़ांयदा। ऊँचो ऊँच अगम्म अपार, कोटन कोट आप उपांयदा। कोटी कोट आप उपाए, पारब्रह्म अबिनाशी पारब्रह्म प्रभ दया कमाए, सति पुरख निरँजण सचखण्ड वासी। सचखण्ड हरि वेख वखाए, इक्क सौ अट्ठ कराए दासी, दस्म द्वारी मेल मिलाए, बहत्तर मेला हरि गुणतासी। जोत निरँजण चन्न चढ़ाए, आप कराए चरन दासी। पंज तत्त प्रभ रथ चलाए, वेखे खेल पृथ्वी आकाशी। साढे तिन्न करोड़ वंड वंडाई, रोम रोम जोत प्रकाशी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए पुरख अबिनाशी। जोत निराली लट लट, हरि जगांयदा। दरस देवे घट घट, रूप वटांयदा। शब्द पहनाए पट पट, चीर इक्क पहनांयदा। वणज कराए साचे हट्ट, सच वस्त हरि झोली पांयदा। इक्क

वखाए तीर्थ तट्ट, तट्ट किनारे आसण लांयदा। मिले मेल रांझन जट्ट, नाम वंञली इक्क वजांयदा। सुरत सवाली लट पट, सुरती सुरत भवांयदा। इक्क अंगड़ाई कढ्ढे वट्ट, मुखड़ा उप्पर उठांयदा। बिरहों विछोड़ा मारे सट्ट, आलस निन्दरा लांहयदा। झूठा नगर खेड़ा जाए ढठ्ठ, पया राह वखांयदा। अग्नी लाए मट्ठ, पंचम आप जलांयदा। इक्क रखाए हट्ठ, ना कोई मोड़ मुड़ांयदा। मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण पन्ध मुकांयदा। अन्तिम एका सेजा होए इक्ट्ठ, बस्त्र चीर आप पहनांयदा। मस्तक गहणा देवे गट्ठ, ना कोई खोल्ह खुल्हांयदा। पहली चेत्र करे इक्ट्ठ, गुरमुख मेल मिलांयदा। मोह विकारा पाए भट्ठ, त्रैगुण माया आपे गेड़े उलटी लट्ठ, गगन कूंआं उलटे मूंह रखांयदा। गुरमुख पंच वखाए एका मुट्ठ, आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, पूर्ब कर्म कर विचार, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। परखणहारा गुरमुख लाल, हरि साजन साचा मीतड़ा। धुरदरगाही इक्क दलाल, तन वेखे पाटा चीथड़ा। फल वेखे आत्म डाल, जो जन करे चरन प्रीतड़ा। अमृत आत्म वेखे ठण्ढा ताल, हरि सागर सीतल सीतड़ा। हरिजन मारे एका छाल, काग हँस प्रभ कीतड़ा। माया तोड़े जगत जंजाल, आपे परखे नीतड़ा। नेड़ ना आए काल महांकाल, आपे करे पतित पुनीतड़ा। सम्मत चौदां साचा साल, सतिजुग चलाए साची रीतड़ा। आपे चले नाल नाल, गुरमुख बणत बणाए साचे मीतड़ा। दर घर साचे दए वखाल, रसन लाए गोबिन्द नाउँ मीठड़ा। दिवस रैण करे प्रितपाल, काया चाढ़्हे रंग मजीठड़ा। धर्म द्वार वखाए धर्मसाल, गुर बैठा इक्क अनडीठड़ा। ना शाह ना कदे कंगाल, ना मिट्ठा ना कौड़ा रीठड़ा। सन्त सुहेले जुग जुग भाल, सखा सहाई साचा मीतड़ा। होए बेहाल दीन दयाल, गुरमुख तेरी सेव कमाए सदा खड़्हा रहे बीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला इक्क दर, आप आपणा कीतड़ा। इक्क वखाए दर द्वार, जोती नूर उजाला। गुरमुख साचा मीत मुरार, मिले मेल गुर गोपाला। शब्दी देवे शब्द भण्डार, जन भगतां करे सदा प्रितपाला। आवे जावे वारो वार, हरि खेले खेल निराला। नित नवित्त करे पसार, जुग जुग लए अवतारा। कलिजुग वेखे तेरी अन्तिम थिता, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। भाग लगाए पहली चेता, जन भगतां देवे नाम हुलारा। पूत सपूता जम्मया जेठा, हरि जोती नूर अपारा। जन भगतां रक्खे साया हेठा, हरि साचा छत्र झुलारा। मेट मिटाए जगत सेठा, गुरमुखां तन भराए धन भण्डारा। आपणे नेत्र आपे पेखा, जीव जन्त ना पाए सारा। लिखणहारा लेखा पुरख अबिनाशी जुग जुग मेट मिटाए औलीआ पीर शेख़ा, संग मुहम्मद चार यारा। गुरमुख मस्तक लिखे लेखा, आप आपणी किरपा धारा। जोत निरँजण लाए मेखा, आप सुहाए बंक दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण

नर, जन भगतां कराए वणज इक्क वपारा। तुट्टे गढ़्ह संसार, किला हँकारी तोड़या। छुट्टे तीर अपार, तिक्खी धार किसे ना मौड़या। गुर शब्दी पाए सार, अन्दर बाहर निरगुण सरगुण जोड़ जोड़या। प्रीत अतीती अनीती विच संसार, हस्त कीटी आपे बहुड़या। पतित पुनीती सुण पुकार, शब्द वखाए साचा घोड़या। हरिजन करे अस्वार, धुरगाही आपे बहुड़या। नेत्र नीर रोवण ज़ारो ज़ार, प्रभ आप चढ़ाए आपणे पौड़या। सज्जण सुहेला इक्क इकेला मीत मुरार, धुरदरगाही आया दौड़या। गुर चेला इक्क द्वार, लेखा चुक्के दिवस थोड़्हिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्क दर, दर दुआरा एका खोल्ल्हया। शब्द भण्डारा गया खुल्ह, हरि साचा आप खुल्हांयदा। कोई ना लाए मात मुल्ल, आपणी हथ्थीं आप वरतांयदा। गुरमुख पूरे तोल जाए तुल, हरि लहिणा झोली पांयदा। जगत माया ना जाए रुल, फुल फुलवाड़ी तन खिलांयदा। आदि पुरख सदा अभुल्ल, भुल्लयां मार्ग पांयदा। सावण बूटा जाए ना हुल्ल, प्रभ साचा फल लगांयदा। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्ता आप अख्वांयदा। सद गौंदे रहिण बुल्ल, हरि रसना आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे शब्द हुलारा, आप वखाए पार किनारा, नाम हुलारा इक्क वखांयदा।

आदि पुरख अनाद, आपणा आप रखाया। खेले खेल विच ब्रह्माद, किसे दिस ना आया। आपे जाणे आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाया। साध सन्त रहे अराध, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। गुरमुख विरले मेला माधव माध, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाया। आदि पुरख अपार, जोत अकालीआ। जुग जुग बन्न्हे धार, ब्रह्मा शिव विष्नूं दर सवालीआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, दोवें हथ्थां फिरे खालीआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहिर खेल निरालीआ। आपे जाणे आपणी कार, हरि हरि वाली दो जहानीआ। कलिजुग अन्तिम लए उधार, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, भाग लगाए काया डालीआ। काया मन्दिर पैज संवार, हरि साचे बणत बणाईआ। शब्द सिँघासण कर त्यार, बैठा आसण लाईआ। जोत सरूपी कर उज्यार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। पंचम गायण वारो वार, प्रभ साची सेवा लाईआ। नाद अनादा वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। अमृत आत्म सुहाए ताल, अमृत धारा रिहा वहाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, कागों हँस बणाईआ। शब्द सरूपी शब्द अकाल, चारों कुन्ट होए सहाईआ। चले चलाए नाल नाल, दिस किसे ना आईआ। सुरत सवाणी हाल बेहाल, गुर शब्दी दर्शन

पाईआ। नाता तुट्टे काया खाल, घर मन्दिर इक्क वखाईआ। आपे चले आपणी चाल, चल्लणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, साचा राग सुणाए कन्ना, आप आपणी आवाज सुणाईआ। शब्द सरूपी मारे बोल, एका घर वसंदड़ा। बजर कपाटी कुण्डा खोल्ह, एका राह वखंदड़ा। तोलणहारा साचा तोल, पूरे तोल तुलंदड़ा। आदि अन्त ना जाए डोल, अडोल धाम रहंदड़ा। त्रैगुण माया तत्त विरोल, साची खेल खिलंदड़ा। सुरत शब्द शब्द सुरत जाए मौल, एका दूजा भेव चुकंदड़ा। आपे वसे रंग नवेल, सभ घट आपे वेख वखंदड़ा। आपे गुर आपे चेल, एका रूप वटंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल एका धाम मिलंदड़ा। इक्क सुहाया साचा घर, काग हँस बणाईआ। पुरख अबिनाशी ल्या वर, साचा कन्त साची सेज हंढाईआ। दर दुआरा हरि निरँकारा, एका एक रखाईआ। ना कोई दीसे चार दिवारा, ना कोई छप्पर छाईआ। ना कोई दीसे मीत मुरारा, ना कोई सूरज चन्नया। मिल्या मेल हरि कन्त भतारा, भाण्डा भरम भउ भन्नया। दर मन्दिर सुहाया इक्क दुआरा, धुन आत्मक शब्दी जोती जनणी जनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वखाए इक्क घर, आपे घड़या आपे भन्नया। आदि पुरख अपार, हरि रघुराया। सृष्ट सबाई कर पसार, आप आपणा आसण लाया। लक्ख चुरासी बन्न्हे धार, धरत धवल आकाश समाया। शाहो भूप सच्ची सरकार, दर घर साचे डेरा लाया। हर घट जाणे जानणहार, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लहिणा देणा मूल चुकाया। जुग जुग लहिणा जाए चुक्क, हरि साचे जोत जगाईआ। करे खेल मानस देही मनुक्ख, पारब्रह्म भेव ना राईआ। वेख वखाणे मात कुक्ख, दु:ख भुक्ख आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख विरले उज्जल मुख, हरि सरन मिली सरनाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। आवण जावण मिटे तृष्ना भुक्ख, पंज तत्त रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। चरन कँवल कँवल चरन, इक्क ध्यान रखाईआ। मिले वड्याई उप्पर धवल, धरनी धर होए सहाईआ। नाभी कँवली कँवल फूल समाईआ। हरिजन मिल्या कन्त कन्तूहल, कन्त सन्त आप अख्वाईआ। नाम पंघूड़ा आपणा झूल, दो जहानां रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा बंक सुहाईआ। बंक दुआरा सच घर, हरि साचा आप सुहांयदा। हरिजन मेला सच दर, दरबारी आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम एका दर, गुरमुख साचे लेख लिखांयदा। आवण जावण चुक्के डर, जन्म मरन फंद कटांयदा। तरनी बतरनी जाए तर, पार किनारा इक्क रखांयदा। सतिगुर सरनी जाए पढ़, सरन सरनाई आप वखांयदा। शब्द सरूपी बांहों

फड़, आप आपणे घर बहांयदा। लेखा चुक्के सीस धड़, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, अन्तिम भन्न वखांयदा। जन्मे मरे ना जाए सड़, हरि साचा रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े मेल मिलांयदा। मेल विछोड़ा जगत प्रभ, आपणे हथ्थ रखाया। आपे जाणे भगती भगत, भगवन्ता रूप वटाया। आत्म जोती खिच्चे शक्त, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाया। लेखे लाए बूंद रक्त, जन जनणी लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे मेल मिलाया। साचा घर हरि निरँकार, आदि अन्त अडोल्लया। हरिजन मेला इक्क द्वार, चरन प्रीती घोल घुमा रिहा। सजण सुहेल मीत मुरार, साचे तोल आपे तोल्लया। हस्से ना रोवे ज़ारो ज़ार, रसना दन्द ना कदी बोल्लया। जन भगतां करे सद प्यार, सच दुआरा एका खोल्ल्हया। खिच्ची जाए वारो वार, आपे नेड़े दूर दिसे कोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पवण स्वास इक्क कर, अमृत आत्म एका डोल्लया। पवण स्वासी आत्म रास, हरि साची वस्त रखाईआ। दीपक जोत कर प्रकाश, प्रकाश कराईआ। आपे वेखणहारा रास, काया मण्डल मण्डप रिहा सुहाईआ। आपे जाणे पृथ्वी आकाश, आकाश आकाशां विच समाईआ। आप उपाए करे कराए नाश, आप आपणे रंग रंगाईआ। आपे दासी दास, शब्द सुनेहड़ा जगत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, गुरमुख मिलण दा साचा वेला अन्तिम रिहा तकाईआ। वेला अन्तिम सच घर, घर साचे दए दुहाईआ। कन्ता नारी एका दर, द्वार बंका इक्क सुहाईआ। आवण जावण चुक्कया डर, धर्म राए लेख मुकाईआ। चित्रगुप्त गया हर, लहिणा देणा मूल ना पाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या वर, हरि साचा कन्त हंढाईआ। नहावण नुहाया साचे सर, दुरमति मैल गंवाईआ। जगत तृष्ना गई हर, हरि साची दया कमाईआ। आपे भाण्डे रिहा भर, आपे खाली दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दिवस रैण दरस दिखाईआ।