पहली फम्गण २०१३ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर साचा धन्न है, धुर दी दया कमाए। सतिगुर साचा धन्न है, गुर का शब्द जणाए। सतिगुर साचा धन्न है, पारब्रह्म मिलाए। सतिगुर साचा धन्न है, जन्म जन्म दी मैल गंवाए। सतिगुर साचा धन्न है, जुग जुग विछड़े मेल मिलाए। सतिगुर साचा धन्न है, गुरमुख साचे सन्त जनां बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाए। सतिगुर साचा धन्न है, लेख लिखंदा होए सहाए। गुरमुख आत्म जाए मन्न है, एका भरे नाम भण्डारा। दूई द्वैती निकले तन है, शब्द सरूपी करे शृंगारा।
एका राग सुणाए कन्न है, मेट मिटाए धुँदूकारा। पंचां देवणहारा डन्न है, शब्द खण्डा हथ्थ उठाए। देवे नाम सच्चा माल धन है, ठग्ग चोर ना कोई चुराए। लोकमात ना कोई लाए संन्ह है, घर साचे आप टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए तराए। गुरमुख साजन साचा मीतड़ा, घर साचे आप मिलांयदा। काया चोली रंगे चीथड़ा, शब्द डोरी आप बंधांयदा। जुग जुग आपे जाणे आपणी रीतड़ा, भेखाधारी भेख वटांयदा। एका राग सुणाए साचा गीतड़ा, सोहँ एका अक्खर जगत वक्खर आपणा आप चलांयदा। परखणहारा लक्ख चुरासी नीतड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सुहेला सच घर दर साचा इक्क सुहांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड हर घट वेख वखांयदा। कलिजुग काया देवे दंड, भेख पखण्डा अन्त मुकांयदा। जन भगतां बन्ने पल्ले नाम गंढ्ढ, आत्म झोली आप भरांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां सीतल धारा पाए ठण्ढ, अमृत धारा जाम मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि निरँकार, साची जोत जगाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, गुर गोबिन्दे तन छुहाईआ। अन्दर मन्दिर पावे सार, दहि दिशा वेख वखाईआ। डूँघी कन्दर इक्क हुलार, नाम हुलारा रिहा दवाईआ। जोत निरँजण कर आकार, आदि शक्त रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा साचे आसण लाईआ। दर घर साचा हरि निरँकार, एका एक सुहञ्जणा। शब्द सरूपी तिक्खी धार, जोत जगाए इक्क निरँजणा। साची सिक्खी कर्म विचार, आपे होया दु:ख दर्द भय भञ्जणा। मुनी रिखी ना पायण सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन धूढ़ कराया साचा मजना। चरन धूढ़ सच इशनाना, हरि साचा आप करांयदा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका डोरी नाम लिआंयदा। आपे होए चतुर सुघड़ स्याणा, चोरी चोरी वेख वखांयदा। इक्क झुलाए धर्म निशाना, दर दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, नाम दाता आप हो आंयदा। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, हरि एका इक्की पांयदा। शब्द घोड़े कसया तंग, साची सिक्खी वेख वखांयदा। कट्टणहारा भुक्ख नंग, तामस तृष्ना मेट मिटांयदा। अमृत आत्म धारा वहाए गंग, निझर झिरना आप झिरांयदा। आप निभाए आपणा संग, संगी साथी आप हो जांयदा। माया ममता ना मारे डंग, पंज विकारा दर दुरकांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग, नाम मजीठी इक्क चढ़ांयदा। शब्द डोरी गुरमुख पतंग, आकाशन आकाशां विच उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, वेले अन्तिम पूर करांयदा। गुर गोबिन्दा सच सलाह, हरि साचे आप दवाईआ। शब्द सरूप बण मलाह, काया भाण्डे विच
समाईआ। धुरदरगाही देवे साचा राह, दे मति रिहा समझाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, नाम निधाना हरि रघुराईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, गुरमुखां दया कमाईआ। आपे पिता आपे माँ, पिता पूत आप हो जाईआ। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दो जहानी पकड़े बांह, पार किनारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की हरि साचा वेख वखाईआ। साची सिक्खी हरि वेख विचार, हरि साचा वेख वखांयदा। सम्मत तेरां तेरी धार, नानक रूप वटांयदा। दर द्वारे पावे सार, दर दरवाज़ा आप खुलांयदा। जोत सरूपी कर आकार, शब्द धार आप चलांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा शिव आप हिलांयदा। करोड़ तेतीसा हाहाकार, सुरपति राजा इन्द कुरलांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, ना कोई किसे बचांयदा। पहली चेत्र दिवस विचार, हरि चेतन्न रूप समांयदा। गुरमुख सुहाए बंक द्वार, नैण नेत्र दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि निरँकारा, आपणा भेख वटाया ए। शब्द रक्खे तिक्खी धारा, लेखा लिखण विच ना आया ए। गोबिन्द रूप अगम्म अपारा, काया गोबिन्द रूप समाया ए। शब्द खण्डा नाम कटारा, जोत निरँजण हथ्थ उठाया ए। लक्ख चुरासी मारी जाए वारो वारा, गुरमुखां दया कमाया ए। जुग जुग लए मात अवतारा, जामा रामा भेख वटाया ए। आपे होए नारी नारा, नारी कन्ता आप अख्वाया ए। आपे होए पतित उधारा, साधां सन्तां विच समाया ए। हरिजन बहाए चरन दुआरा, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाया ए। जोत सरूपी कर अकारा, ओंकारा देस सुहाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेख वटाया ए। जोती जामा हरि अवल्ला, आपणा भेख वटांयदा। आपे वसया इक्क इकल्ला, दिस किसे ना आंयदा। रूप अनूपा जल थला, शाहो भूप डेरा लांयदा। जाणे जणाए निहचल धाम अटला, दूसर कोए भेव ना पांयदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, पवण स्वासी सेवा लांयदा। कलिजुग अन्तिम एका हल्ला, प्रभ साचा आप करांयदा। मेला मिले गोबिन्दे डल्ला, साचा मेल मिलांयदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, विछड़ कदे ना जांयदा। दूई द्वैती मेटे सल्ला, हरि साचे रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेख वटांयदा। कलिजुग काया भेख वटाया, हरि नूरो नूर नुरानीआ। औलीआ पीर शेख़ वेख वखाया, आपे वेखे अञ्जील कुरानीआ। हरि हरि साचा लेखा लेख लिखाया, हरि हरि बणे वेद पुराणीआ। बाशक तशका गल लटकाया, गल माला साची गानीआ। करोड़ तेतीसा सेवा लाया, सुरपति राजा इन्द खेल महानीआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाया, लोकमात हो जाणी जानीआ। सत्तां दीपां वंड वंडाया, एका अक्खर जगत वखाए साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जाणी जाणीआ।
जानणहार समरथ, अचरज बणत बणाईआ। गुरमुखां रक्खे दे कर हथ्थ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, हरि नेत्र दर्शन पाईआ। एका शब्द अकथना अकथ, लेखा लिखण विच ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे नत्थ, हरि शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग काया आप मिटाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप हो जाईआ। पंच विकारा पाए नत्थ, हरि पंचम धुन उपजाईआ। सन्त सुहेले साचे चुण, घर साचे मेल मिलाईआ। काया माटी छाण पुण, तन शृंगारा इक्क कराईआ। आपे जाणे आपणा गुण, गुणवन्ता हरि रघुराईआ। सर्ब पुकार रिहा सुण, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की साची सिक्खी दे मति रिहा समझाईआ। देवे मति पंज तत्त, तत्त रूप समाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, साची सिक्खी दर्शन पाया। पहली चेत्र होए · सम्मत चौदां रुत्त सुहाया। हरिजन साचे लए रक्ख, मदिरा मासी दर दुरकाया। कलिजुग
काया उडणे कक्ख, कागी काग रिहा कुरलाया। शब्द द्वारे सच इक्ट्ठ, हरि साचा रिहा कराया। हरिजन वेखे नठ्ठ नठ्ठ, दूर दुराडा डेरा लाया। मण्डल मण्डप जाणा ढठ्ठ, त्रैगुण तेरा तत्त जलाया। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी रहिण ना पाया। कलिजुग माया होए भट्ठ, हरि साचे दर दुरकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए तराया। हरिजन साचे तारनहारा, दयानिध कृपाल। गुरमुख साचे मेलणहारा, भगत वछल दीन दयाल। आत्म धारा रक्खणहारा, फल लगाए काया डाल्ह। पंच विकारा झस्सणहारा, सर सरोवर आत्म लवाए एका छाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार आप उठाए आपणे लाल। साचा लाल गुरमुख प्यारा, हरि आपणे रंग रंगांयदा। पंचम मीता खेल न्यारा, अचरज रीता मात चलांयदा। लक्ख चुरासी मात जीता, हार जित्त आपणे हथ्थ रखांयदा। वेखणहारा हस्त कीटा, ऊँचां नीचां वेख वखांयदा। पारब्रह्म हरि बीठल बीठा, आपणा भेव छुपांयदा। शब्द जणाए इक्क अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। मनमुख भन्ने कौड़ा रीठा, अन्तिम भन्न वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दया कमांयदा। हरिजन साचे चरन द्वार, चरन कँवल चित लाया। मंगे मंग बण भिखार, हरि साचा दया कमाया। लेखा लिखे अपर अपार, छे चेत्र वेख वखाया। सिँघ राम तेरी साची धार, हरि साचा वेखण आया। पुर हुश्यार प्रभ पाए सार, चन्द ज्ञान तराया। अठारां चेत्र विचार, सिँघ करतार सुहाया। उन्नी चेत्र बन्न्हे धार, ग़रीब निमाणा गले लगाया। आपे बख्शे चरन प्यार, चेतन्न चित रखाया। शब्द सरूपी दे प्यार, नित नित दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे डेरा लाया। हरि घर साचा सहिज सुख, हरि साची
जोत जगाईआ। गुरमुखां उज्जल कराए मुख, हरि हथ्थ जगत वड्याईआ। आपे कट्टणहारा काया दु:ख, दर द्वार बंक सुहाईआ। सुफल कराए मात कुक्ख, नौ अठारां लेखे लाईआ। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, मेटणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सेवा लाईआ। हरिजन साचा सच दुलार, साची सेव कमांयदा। आपे मेले मेलणहार, विछड़ कदे ना जांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका डंक वजांयदा। अनहद शब्द खण्डा तेज कटार, राउ रंकां आप वखांयदा। आपे बन्ने्ह आपणी धार, द्वार बंका इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वासी पुरी घनका दर घर साचा आप सुहांयदा। सतिगुर दाता जगत है, जुग जुग आप अख्वाए। आपे भगती भगत है, भगवन्ता रूप समाए। आपे शक्ती शक्ता शक्त है, साध सन्त रिहा उपाए। आपे नारी कन्ता कन्त है, कन्त कन्तूहल आप हो जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेख वटाए। कलिजुग अन्तिम काया भेखा, अचरज बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी लिखणहारा लेखा, जुग जुग लेख लिखाईआ। गुरमुख विरले नेत्र पेखा, आत्म तृप्त कराईआ। आपे होया धारी केसा, आपे वंड वंडाईआ। आपे होए गुर दस्मेसा, गोबिन्द रूप समाईआ। आपे होए नर नरेशा, निरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण साची रचन रचाईआ। सरगुण साचा मीत मुरारा, निरगुण रूप वटांयदा। गोबिन्द काया खेल अपारा, साचा मीत अख्वांयदा। नाम कराए जै जै जैकारा, एका नाद वजांयदा। हरिजन साचे पावे सारा, ब्रह्माद खोज खुजांयदा। ब्रह्मा शिव देवत सुर दए हुलारा, नौ खण्ड पृथ्वी आप हिलांयदा। करे कराए करनेहारा, हरि करनी किरत कमांयदा। गुरमुख सोहे चरन दुआरा, गुर चरनी चित लांयदा। आत्म भरे नाम भण्डारा, काया झोली आप भरांयदा। जुग जुग होए आप वरतारा, आप आपणी दया कमांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंका डंक वजांयदा। गुर गोबिन्दे कर प्यारा, एका अंक समांयदा। आपे जाणे जानणहारा, काया मन्दिर वेख वखांयदा। मेट मिटाए धुँदूकारा, आकाश प्रकाश वखांयदा। जन भगतां देवे नाम अधारा, जोत निरँजण सेवा लांयदा। शब्द सरूपी कर अकारा, हरि मेली मेल मिलांयदा। भगत वछल आप गिरधारा, घर साचा इक्क सुहांयदा। नौ द्वारे पार किनारा, हरि दसवें बूझ बुझांयदा। पंचम गायण वारो वारा, धुन आत्मक शब्द अल्हांयदा। अमृत आत्म ठण्ढी ठारा, सर सरोवर मान सुहांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, घर साचा वेख वखांयदा। जोत सरूपी साचा लाड़ा, गुरमुख नारी कन्त प्रनांयदा। मनमुख लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, साध सन्त कन्त भगवन्त आपणा मेल मिलांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखांयदा। धरतमात तेरा इक्क अखाड़ा, हरि साचा रचन रचांयदा। लेखा
चुक्के सतारां हाढ़ा, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। मनमती अग्न लगाए बहत्तर नाड़ा, ना कोई किसे बुझांयदा। लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़ा, हर घट आपे वेख वखांयदा। त्रैगुण माया तेरी धाड़ा, हरि ब्रह्मे झोली पांयदा। ब्रह्म सोहे बंक दुआरा, ब्रह्म विद्या पूर करांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, घर साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख साचा कर त्यारा, दर साचे आप बहांयदा। सोहँ शब्द जै जैकारा, पुरी ब्रह्म आप करांयदा। शिव शंकर वेखे कर विचारा, जगत जगदीसा दया कमांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, बीस बीसा आप अख्वांयदा। एका शब्द कराए जै जैकारा, चारों कुन्ट दहि दिशा वेख वखांयदा। चार वरन सोहण इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां भेव मिटांयदा। राज राजानां करे ख़बरदारा, शाह सुल्तान आप उठांयदा। साधां सन्तां दए हुलारा, काया मन्दिर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे पार किनारा, आर पार आप हो जांयदा। आर पार हरि निरँकार, एका जोत सुहाईआ। शब्द सरूपी तिक्खी धार, कलिजुग वेख वखाईआ। जोत निरँजण कर आकार, हरि बैठा आसण लाईआ। आदि शक्त पहरेदार, आदि अन्त सेव कमाईआ। साचा कन्त मीत मुरार, हरि शब्दी बणत बणाईआ नाउँ खण्डा तेज कटार, गुर गोबिन्दे तन छुहाईआ। पंचम मीता कर त्यार, साची रीता रिहा चलाईआ। एका इक्की विच संसार, साची सिक्खी रिहा पाईआ। गुर गोबिन्दे मंगे भिक्खी, प्रभ अग्गे बैठा सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी निक्की सिक्खी, हरि साचा रिहा बणाईआ। ना कोई जाणे मुनी रिखी, पंडत पांधे भेव ना राईआ। मस्तक लहिणा साची लेखी, हरि साचे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, आप आपणी दया कमाईआ। गुर गोबिन्दे वर घर पाया, हरि मिल्या कन्त भतारा। साचा मन्दिर इक्क सुहाया, दिवस रैण जै जै जैकारा। दीपक जोती इक्क जगाया, अट्ठे पहर रहे उज्यारा। वरन गोती भेख वटाया। जो जन सरन सरनाई साची आया। गुरसिख उधारे विच्चों कोटन कोटी, फड़ फड़ बाहों पार कराया। आपे बैठा उप्पर चढ़े चोटी, दस्म द्वारी आसण लाया। शब्द फड़ के हरि साची सोटी, कुण्डा रिहा खड़काया। मनमुख जीआं आत्म खोटी, गुर मन्त्र मूल ना भाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर भेख वटाया। गुर गोबिन्द चरन द्वार, हरि साचे सीस झुकांयदा। साचा मेला अन्तिम वार, जगत जगदीसा आप करांयदा। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, हरिजन साचे वेख वखांयदा। साचा मेला प्रभ चरन द्वार, हरिजन साचे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख घर, घर साचे आसण लांयदा। गोबिन्द काया साचा घड़, हरि साचे आप सुहाया ए। शब्द सरूपी अन्दर वड़, हर घट वेख वखाया ए। ना कोई सीस ना कोई धड़, आदिन अन्ता दिस ना आया ए। कलिजुग
उखेड़े लग्गी जड़्ह, सतिजुग साचा रिहा लगाया ए। सन्त सुहेले साचे फड़, आप आपणा दरस दिखाया ए। जोत जगाए बहत्तर नड़, अज्ञान अन्धेर मिटाया ए। एका अक्खर जाणा पढ़, जगत विद्या मूल चुकाया ए। मोह ममता ना जाए सड़, दे मति रिहा समझाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया घर सुहाया ए। गोबिन्द काया साचा घर, निर्मल जोत अकालीआ। खुल्ल्हा रक्खे सदा सद दर, मंगदे रहिण सवालीआ। आपे देवणहारा वर, आपे करे सर्ब प्रितपालीआ। गुरमुख विरला भाणा रिहा जर, फल लग्गे काया डालीआ। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, आप सुहाया साचा तालीआ। साचा मेला हरी हरि, हरि खेले खेल निरालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जगत अवल्लड़ी चले चालीआ। गुरसिख वड्याई धन्न है, धन्न हरि नामा पाया। गुरसिख वड्याई धन्न है, पूरन कामा आप कराया। गुरसिख वड्याई धन्न है, अन्धेरी शामा रिहा मिटाया। गुरसिख वड्याई धन्न है, पंचम तामा रिहा कराया। गुरसिख वड्याई धन्न है, पल्ले दामा नाम बंन्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट वेख वखाया। गुरमुखां हरि वेखणहारा, जुग जुग वेख वखांयदा। जोत सरूपी लै अवतारा, कलिजुग भेख वटांयदा। शब्द फड़े तेज कटारा, काया गात्रे आप लटकांयदा। आपे होया पहरेदारा, दिसव रैण सेव कमांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहिरा, अन्दर बाहर खेल खिलांयदा। एका शब्द कराए जै जै जैकारा, हरि साचा डंक वजांयदा। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, आपे वेख वखांयदा। सतिजुग साचे बन्न्हे धारा, सति सन्तोख रूप वटांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे विच समांयदा। हरिजन साचे साची सेवा, हरि एका एक लगाईआ। प्रगट होए देवी देवा, बुध बिबेक कराईआ। अमृत आत्म देवे जिह्वा, रस रसना भोग लगाईआ। हरिजन गाए साची जिह्वा, दरस अमोघ दिखाईआ। कौस्तक मणीआं मस्तक लाए साचा थेवा, जोत लिलाटी रिहा जगाईआ। पारब्रह्म हरि अलख अभेवा, भेव अभेदा आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अछल अछल्ल बैठा मुख छुपाईआ। अछल अछल्ला हरि निरँकार, साचा खेल खिलांयदा। लेखा चुक्के वेद चार, अन्तिम आप चुकांयदा। खाणी बाणी ख़बरदार, साध सन्त भुलांयदा। अञ्जील कुरानां पैणी मार, ना कोई किसे बचांयदा। पुराण अठारां हाहाकार, हरि आपे वेख वखांयदा। सोहँ शब्द जै जैकार, लोआं पुरीआं आप करांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी बन्न्हे धार, सत्तां दीपां रूप समांयदा। आदि अन्ता एकँकार, एका रंग रंगांयदा। सतिजुग साचा मीत मुरार, हरि सोहँ झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ओअँ दोअँ भेव मिटांयदा। ओअँ दोअँ सोहँ सो, हरि
साची बणत बणाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे को, साध सन्त रहे कुरलाईआ। लक्ख चुरासी रही रो, भेव कोए ना पाईआ। गुरमुखां मैल दुरमति लैणी धो, चरन धूढ़ मस्तक रिहा छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे अन्त कुड़माईआ। कलिजुग अन्त करे कुड़माई, राए धर्म ख़ुशी मनांयदा। लक्ख चुरासी होए जुदाई, ना कोई मेला मेल मिलांयदा। मस्तक लहिणा झूठी छाई, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। कलिजुग काया पैणी फाही, हरि साचा आपे पांयदा। लोकमात अन्त होणी जुदाई, जुग चौथे वक्त चुकांयदा। गुरमुखां वेखे थाउँ थाँईं, दर दुआरा बंक सुहांयदा। आप उठाए फड़ फड़ बांही, मीत मुरारा आप हो आंयदा। देवणहारा ठण्ढीआं छाँई, गीत सुहागी इक्क सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि अकाल, अकल कला भरपूरया। जन भगतां मेला दीन दयाल, आसा मनसा पूरया। दो जहानां होए रखवाल, देवे धुन आत्मक साची तूरया। फल लगाए काया डाल, निर्मल जोती जिउँ कोहतूरया। सुरत सवाणी हाल बेहाल, गुर शब्दी साचा सूरया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, वड दाता जोधन जोद्धा सूरया। सन्त सुहेले लए भाल, आपे वेखे नेड़े दूरया। एका इक्की विच संसार, हरि पाए हाज़र हज़ूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे सति सरूरया। साची सिख्या साची रत्त, हरि सच्चा आप जणांयदा। लेखा चुक्के पंज तत्त, अट्ठां वक्ख करांयदा। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत, तिन्न सौ सट्ठ हाडी फोल फुलांयदा। काया वेखे कलिजुग मट्ठ, जोती अग्नी लम्बू लांयदा। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, शिव शम्भू वेख वखांयदा। मूल चुकाए अट्ठ सट्ठ, अट्ठ सट्ठ भेव मिटांयदा। गुर चरन द्वारे जो जन जाए ढठ्ठ, हरि साचा पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुख साचे साचा रंग, हरि चरन कँवल भरवासा। लंगर सेवा सवा पंज, ढाई होए अरदासा। खाली होवण कारू गंज, मायाधारी जगत तमाशा। आपे जाणे सवेर सञ्झ, कलिजुग काया पाए रासा। लक्ख चुरासी नार बंझ, ना कोई देवे मात धरवासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए पृथ्वी आकासा। पृथ्वी आकाश, हरि साचा वेख वखांयदा। जन भगतां वसे आस पास, दिवस रैण दरस दिखांयदा। रसना जिह्वा स्वास स्वास, सेवक सेवा साची लांयदा। भगत सुहेला दासन दास, दासी दास आप अख्वांयदा। आदि अन्त ना जाए विनास, आवण जावण खेल रचांयदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, पतित पावन आप अख्वांयदा। गुरमुखां लेखे लाए दस दस मास, नौ अठारां वक्त चुकांयदा। गुर पूरे सद बलि बलि जास, शब्द जैकारा इक्क करांयदा। गुरमुखां मेला हरि गुणतास, नाम भण्डारा आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत वरतारा आप अख्वांयदा।
सतिगुर सतिवाद है, आदि जुगादि समाए। खेले खेल विच ब्रह्माद है, पारब्रह्म रूप वटाए। नाम वजाए साचा नाद है, चारों कुन्ट रिहा सुणाए। सन्त सुहेले आपे लाध है, जुग जुग विछड़े मेल मिलाए। शब्द जणाए बोध अगाध है, बोध अगाधा आप हो जाए। हरिजन रसना रहे अराध है, रस रसना मुख चवाए। घर मेला माधव माध है, मन इच्छया पूर कराए। धुरदरगाही एका देवे साची दाद है, सतिजुग साची बणत बणाए। पुरीआं लोआं सुणे फरयाद है, दिवस रैण फेरा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटाए। भेखाधारी भेख भगवन्ता, हरि साचे भेख वटाया। आपे वेखे साधन सन्ता, जीवां जन्तां रिहा जगाया। गुरमुख विरले साचा मेला साचे कन्ता, आत्म सेजा रिहा हंढाया। आप बणाए आपणी बणता, आपणे भाणे विच समाया। खेले खेल आदिन अन्ता, जुग जुग वेस करेंदा आया। किसे हथ्थ ना आए कांशी पंडता, वेद पुराणां सार ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेद व्यासा अंग लगाया। वेद व्यासा शब्द लिखारी, लेखा लेख लिखन्तया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, प्रगट जोत हरि भगवन्तया। शब्द मारे इक्क उडारी, लोआं पुरीआं वेख वखन्तया। गुरमुख सुहाए बंक द्वारी, बंक द्वारी आप अख्वन्तया। आपे जाए पैज संवारी, हरि साचा पति पतिवन्तया। खेले खेल खेलणहारी, कलिजुग काया काज रचन्तया। लक्ख चुरासी बन्न्हे धारी, सतिजुग साचा राह वखन्तया। चार वरनां इक्क सिक्दारी, शाहो भूप आप अख्वन्तया। बीस बीसे शब्द उडारी, काया चोला रंग बसन्तया। गुर गोबिन्दा मीत मुरारी, साचा वेला आप सुहन्तया। इक्क अकेला हरि गिरधारी, साची सेवा आप करन्तया। चार वरनां चरन प्यारी, चरन चरनोदक मुख चुअन्तया। आत्म भरे नाम भण्डारी, सोहँ जैकार करन्तया। नवां खण्डां पावे सारी, सत्तां दीपां वेख वखन्तया। ब्रह्मा शिव चरन द्वारी, सुरपति राजा सीस झुकन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं वेस आप अख्वन्तया। हरि विष्नूं विष्न अपार, साची सेवा लाया। जोत सरूपी कर अकार, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। शब्द रक्खी तिक्खी धार, माया जन्दर आप तुड़ाया। आप सुहाए बंक द्वार, सच महल्ले डेरा लाया। आत्म सेजा नर निरँकार, एका आसण लाया। जोत सरूपी कर अकार, साचा शब्द रिहा अल्हाया। अनहद वजाए साची तार, धुन अनादी रिहा सुणाया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, साची सेवा सेवक रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे मेल मिलाया। दर घर साचा सच महल्ला, हरि शब्द होए कुड़माईआ। आपे वसया इक्क इकल्ला, जोती जोड़े जोड़ जुड़ाईआ। वेख वखाणे जल थला, जंगल जूह थाउँ थाँईंआ। सोहँ फड़या हथ्थ विच भल्ला, हरि साचा नाउँ रखाईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ला, एका मार्ग लाईआ। पवणी जोती शब्दी आपे रला, त्रैगुण माया तत्त ना राईआ।
आपे फलया आपे फुल्ला, गुरमुख फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। मेल मिलाए गोबिन्द डल्ला, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। सच दुआरा गुरमुख विरले मल्ला, आए सरन सच्ची सरनाईआ। इक्क वखाए निहचल धाम अटला, जोती नूर करे रुशनाईआ। शब्द जणाए घड़ी घड़ी पल पल्ला, धुन अनादी रिहा वजाईआ। सच दुआरा हरिजन साचे मल्ला, ब्रह्मादी ब्रह्मण्ड वंड साची आप कराईआ। आपे वेखे जेरज अंडा, उत्भज सेत्ज फोल फुलाईआ। आपे सुत्ता दे कर कंडा, आपे बैठा सन्मुख आसण लाईआ। कलिजुग काया भेख पखण्डा, काली धारा रिहा चलाईआ। जूठ झूठ नार दुहागण रंडा, सच सपूत ना गोद उठाईआ। पुरख अबिनाशी वंडी वंडा, गुरमुखां झोली पाईआ। आत्म अन्तर बन्न्हे गंढ्ढा, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा भगत अधार, भगवन रूप वटांयदा। चरन कँवल जन सच प्यार, साची सेवा आप करांयदा। एका अक्खर जै जै जैकार, जै देवा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मीत मुरार, साची बणत बणांयदा। हरिसंगत हरि वसया, दिवस रैण प्रभात। दर द्वारे बहि बहि हस्सया, काया मन्दिर वेखे मार झात। कोटन कोट प्रकाश करे रवि सस्सया, मेट मिटाए अन्धेरी रात। जगत विकारा जाए दर तों नस्सया, अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत। सगल वसूरा हरिजन लथ्थया, मिल्या मेल कमलापात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत निभाए सगला साथ। संगी साथी हरि रघुनाथ, आपणे अंक समांयदा। प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, एका डंक वजांयदा। होए सहाई अनाथां नाथ, गऊ ग़रीबां गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिसंगत हरि द्वार, एका मंगल गाया। प्रभ बख्शे चरन प्यार, हउमे हँगता रोग गंवाया। शब्द पहनाए फूलनहार, साची संगता मेल मिलाया। दूलो दूला वड करतार, साची रंगण रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चिट्टे अस्व तंगण रिहा कसाया। चिट्टे अस्व कसया तंग, सोलां कलीआं आसण लाईआ। सोहँ फड़या हथ्थ मृदंग, चारे कुन्टां रिहा वजाईआ। सच दुआरा बैठा लँघ, दिस किसे ना आईआ। ग़रीब निमाणे लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। रोग सोग प्रभ मंगी मंग, आपणी झोली पाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, आत्म तृष्ना रिहा मिटाईआ। अमृत आत्म धारा देवे गंग, साचा जाम प्याईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, साचा जाप जपाईआ। हरिसंगत कराए ख़ुशी बन्द बन्द, रोग सोग रहिण ना पाईआ। रसन तजाए मदिरा मास गन्द, बत्ती दन्द लेखे लाईआ। सतिजुग साचा चढ़या चन्द, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। आपे वेखे पुरी अनन्द, अनन्दपुर धाम सुहाईआ। जीवण दाता हरि बख्शंद, बख्शणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
हरिसंगत रिहा तराईआ। हरिसंगत मेटणहारा दु:ख, आपणी झोली आप भरांयदा। सुफल कराए साची कुक्ख, साचा लेखा आप लिखांयदा। उज्जल कराए मात मुख, जो जन रसना गांयदा। मात गर्भ ना उलटा रुख, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। घर घर धूंएँ रहे धुक्ख, गुर गोबिन्द रूप वटांयदा। सन्त सुहेले सुखणा रहे सुख, हरि साचा वेख वखांयदा। मानस देही वेख मनुक्ख, गुर चेले बणत बणांयदा। मनमती जड़्ह देवे पुट्ट, तिक्खी धारा इक्क लगांयदा। कलिजुग काया भाग गए निखुट्ट, कूड़ कुड़यारा वंड वंडांयदा। पंच विकारा रिहा लुट्ट, साध सन्त ना कोई बचांयदा। तीर निराला रिहा छुट, रसना चिले आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दया कमांयदा। हरिजन साचे दया कमाए, दयावान निध दाता। गुरमुख साचे गले लगाए, पारब्रह्म पुरख ज्ञाता। धर्म कर्म इक्क कराए, एका उत्तम ज़ाता। वरन बरन हरि मेट मिटाए, सति पुरख निरँजण साता। साची सरन इक्क रघुराए, एका नाम सुग़ाता। वेख वखाए थाउँ थांएँ, हरिजन साचे आप पछाता। हँस बणाए फड़ फड़ कांए, सोहँ साची चोग चुगाता। काल महांकाल नेड़ ना आए, चरन कँवल बंधाए नाता। दीन दयाल दया कमाए, हरिजन हरि रंग साचे राता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेला साचे घर, घर साचा एका ज़ाता। एका घर सच इकागर, प्रभ साचा वेख वखांयदा। निर्मल वेखे काया गागर, हरि जोती जोत टिकांयदा। सृष्ट सबाई बणे सौदागर, वणज वपारी वणज करांयदा। साची रती नाम रत्नागर, साचे लेखे आपे लांयदा। निर्मल कर्म होए उजागर, जो जन आए दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला आप मिलांयदा। साचा मेला मिलावण आया, कलिजुग अन्तिम वारीआ। गुर चेला रुत्त सुहावण आया, गोबिन्द खेल न्यारीआ। पंचां प्रपंच मिटावण आया, तन पहनाए शब्द कटारीआ। सवेर सञ्झ इक्क करावण आया, अट्ठे पहर रहे उज्यारीआ। नाम मुहाणा वंञ ल्याया, भव सागर पार उतारीआ। कारू गंज रुढ़ावण आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा वक्त सुहाईआ। साचा वेला हरि सुहेला, गुर शब्दी बणत बणाईआ। अचरज खेल हरि हरि खेला, साचे सन्तां रिहा जगाईआ। आपे गुर आपे चेला, अन्दर मन्दिर बैठा आसण लाईआ। गुर गोबिन्दे साचा मेला, पुरख अबिनाशी रिहा कराईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, पंच सखीआं मंगल गाईआ। आपे वसे इक्क इकेला, एका धाम सुहाईआ। जन भगत वधावे जुग जुग वेला, सच मार्ग जगत लगाईआ। सति पुरख निरँजण सच सुहेला, आपे आप अख्वाईआ। धर्म राए दी कटे जेल्हा, चित्रगुप्त लेख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। मेल मिलाए हरि निरँकार, जुगती जोग कमांयदा। चरन प्रीती इक्क
प्यार, धुर संजोगी वेख वखांयदा। नर नरायणा हरि गिरधार, शब्द गहणा तन पहनांयदा। बस्त्र शस्त्र तेज कटार, सोहँ अस्त्र नाल रलांयदा। नीला नीली धारों आया बाहर, दर साचे राह तकांयदा। आपे होया शाह अस्वार, दहि दिशा आप करांयदा। पवण उनन्जा सेवादार, सेवक सेवा साची लांयदा। पहला पौड़ा विच संसार, ब्रह्मण गौड़ा वेख वखांयदा। लभ्मा चौड़ा ना कोई जाणे जीव गंवार, जोती जामा भेख वटांयदा। मिट्ठा कौड़ा परखणहार, कूड़ कुड़यारा वेख वखांयदा। गुरमुखां रक्खे रक्खणहार, दर दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन साचे काया चोली, प्रभ रंगण रंग रंगांयदा। पूरे तोल रिहा तोली तोलणहारा आप अख्वांयदा। मनमुख जीव मारन बोली, गुर मती भेव ना आंयदा। जन भगतां पर्दे रिहा खोल्ही, वा तत्ती दर दुरकांयदा। शब्द जणाए हौली हौली, अनाद अनादी नाद वजांयदा। उलटी करे नाभ कँवली, कँवल नाभ आप उलटांयदा। मिले वड्याई उप्पर धवली, धरत धवल आप सुहांयदा। हरिजन मेला साँवल सँवली, साँवल सुन्दर रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग चौथे वेख वखांयदा। चौथा जुग ऐड़ा अथर्बण, अल्ला रूप वटाया। आपे जाणे अरबण खरबण, सच महल्ला इक्क सुहाया। आपे जाणे नारी मरदन, नारी नारा वेख वखाया। आपे जाणे निर्धन सरधन, सरधन निर्धन वेख वखाया। हरिसंगत कर्म पहाड़ गवर्धन, प्रभ आपणे सीस उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जगदीश दया कमाया। गुरसिख रोग जगत संताप, प्रभ साचा झोली पांयदा। जुग जुग कराए वड्ड प्रताप, साची डोली आप उठांयदा। आपे होए माई बाप, आप आपणी गोद उठांयदा। लेखा जाणे पुन्न पाप, रैण दिवस वेख वखांयदा। इक्क जपाए अजपा जाप, रसना जिह्वा आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा सच दुलारा, पुरख अबिनाशी वेख वखांयदा। जन्म कर्म धर्म कराए पार किनारा, मानस देही लेखे लांयदा। शब्द कराए तन शृंगारा, तन बस्त्र इक्क सुहांयदा। नाम छुहाए इक्क कटारा, साचे तन लटकांयदा। वेख वखाणे सर्ब संसारा, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। आदि पुरख हरि एकँकारा, एका रूप समांयदा। जोत सरूपी कर अकारा, साचा धाम सुहांयदा। शब्द शब्दी कर प्यारा, एका राग अल्हांयदा। पवण स्वासी दए हुलारा, हर घट आप समांयदा। जन भगतां बख्शे चरन प्यारा, गुरमति आप जणांयदा। इक्क कराए वणज वपारा, अक्खर वक्खर झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत लेख लिखांयदा। आए दर जन भिखारी, आसा मनसा पूरीआ, मंगण मंग चरन द्वारी, भुक्ख तृष्ना होए दूरीआ। सभ दी पैज रिहा संवारी, हरि साचा हाज़र हज़ूरीआ। आपे बन्न्हणहारा धारी, आपे वसे नेड़े दूरीआ। जिस
जन बख्शे चरन प्यारी, लेखा चुक्के काया कूड़ीआ। हरिसंगत तन शांत, मन मनुआ बंध बंधाईआ। अमृत देवे बूंद स्वांत, काया ठंडी ठार कराईआ। चरन कँवलां बख्शे साचा नात, धूढ़ी मस्तक रिहा रमाईआ। हरिजन बणाए पारज़ात, फल साचा इक्क खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ।