पुस्तकालयभाग ६

पहली चेत २०१४ बिक्रमी सवेरे सवा पंज वजे विहार होया हरिभगत द्वार जेठूवाल

सवा पंज पहली चेत, वीह सौ चौदां बिक्रमी चन्द चढ़ाया। गुरमुखां वेखे काया खेत, आप आपणा अन्दर बन्द कराया। प्रगट होए नेतन नेत, सोहँ रिहा चन्द चढ़ाया। भाग लगाए महीना जेठ, पंचम मेल मिलाया। रक्खणहारा साया हेठ, सेवक सेवक सेवक आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग लहिणा मूल चुकाया। सवा पंज चेत्र चित, एका थित वखाईआ। जन भगतां मेला नित नवित्त, निज घर रूप समाईआ। करनहारा सच्चा हित, भेखाधारी भेख वटाईआ। आपे होया मात पित, पिता पूत सुखदाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, अकल कला अख्वाईआ। आप आपणा ल्या जित्त, काया भेंट चढ़ाईआ। चौदां वेख वखाई थित, चौदां लोकां रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वटाईआ। ठाकर सेवक अबिनाश, सेवा आप कमांयदा। गुरमुखां होया दासी दास, चरन धूढ़ी मस्तक लांयदा। मेल मिलाए पृथ्वी आकाश, विछड़ कदे ना जांयदा। पंचम पावे साची रास, हरि पंचम भेंट चढ़ांयदा। निज घर साचे करे वास, सच सुनेहड़ा इक्क सुणांयदा। खेले खेल घनकपुर वास, सम्मत सम्मती वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी होणी नास, हरिसंगत आप तरांयदा। लहिणा देणा दस दस मास, जुग जुग आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सेवक सेवा सच कमांयदा। सेवक सेवा करनेहारा, पारब्रह्म करतारा। ना जन्मे ना मरनेहारा, आदि अन्त एका एकँकारा। आपणी करनी करनेहारा, जुग जुग लए मात अवतारा। जन भगतां लड़ फड़नेहारा, देवे नाम सहारा। काया मन्दिर अन्दर साचे पौड़े चढ़नेहारा, सोहँ शब्द कराए जै जैकारा। कलिजुग माया सड़नेहारा, पंचम तत्त ना किया प्यारा। आपणा घाड़न आपे घड़नेहारा, जोती जोत किया उज्यारा। शब्द खण्डा हथ्थ फड़नेहारा, गुरमुखां होए पहरेदारा। पुरीआं लोआं लड़नेहारा, एका मार अगम्मी मारा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आप सुहाया बंक दुआरा। हरि सेवक करतार, सेव कमाईआ। आपे बणया भेख भिखार, आपे लेख लिखाईआ। मातलोक प्रभ कर विचार, पहली चेत्र रुत्त सुहाईआ। सम्मत चौदां ख़बरदार, हरि आपे रिहा कराईआ। गुरमुख मेला एका वार, एका रंग चढ़ाईआ। आप आपणी पावे सार, हरि बैठा मुख छुपाईआ। जन भगतां दुरमति मैल दए उतार, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। तेरां साल ना पाई सार, बैठा मुख छुपाईआ। नानक तेरा लहिणा देण कर्ज़ उतार, सम्मत तेरां पूर कराईआ। नाम सति पार किनार, सच पुरखा आपणी झोली पाईआ। ना कोई जाणे आर पार, वंञ मुहाणा रिहा चढ़ाईआ। गोबिन्द मेला इक्क द्वार, दर दुआरा रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे अंक लगाईआ। सेवा

सतिगुर साख्यात, करन करावण आया। गुरमुख बणाए पारज़ात, धूढ़ी मस्तक लाया। मेट मिटाए अन्धेरी रात, चौदस चौदां चन्न चढ़ाया। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँचो नीच नीचो ऊँच कराया। सखा सहाई पिता मात, नाम घोड़ी रिहा बिठाया। साचा मेला कमलापात, आप आपणा रिहा कराया। धुरदरगाही देवे दात, कलिजुग अन्तिम लै के आया। अन्तिम लहिणा देण दिवस सात, सति पुरखा रिहा जणाया। पंचम सिक्खां बणी बरात, हरि साचा विच सुहाया। नाम अनमुल्लड़ा देवे दात, सुरत सवाणी नाल प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, सेवक सेवादार अख्वाया। सेवक सेवा करन जोग, जुग जुग करदा आया। पंचम रस लैणा भोग, पंचम रिहा सुणाया। मिल्या मेल धुर संजोग, जुग जुग लेख लिखदा आया। दूई द्वैती मिटे तृष्ना रोग, मस्तक मेख रिहा लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया। साल बवंजा काया कूड़, कूड़े रंग रंगाईआ। भरम भुलाए मूर्ख मूढ़्ह, गुरमुख मेल मिलाईआ। सम्मत तेरां बख्शे चरन धूढ़, तेरां तेरां रिहा तुलाईआ। सम्मत चौदां चाढ़्हे रंग गूढ़, पहली चेत्र वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। उठ शेर सिँघ दलेर, लई मात अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी लैणी घेर, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाईआ। पंचम जेठ ना लाउँणी देर, हाढ़ सतारां राह तकाईआ। कलिजुग मेला अन्तिम एका वेर, लख चुरासी दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी छेड़ां छेड़, साचा छेड़ू आप अख्वाईआ। अन्तिम लहिणा देण निबेड़, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। गुरमुखां वसे नगर खेड़, काया इक्क सुहाईआ। जुग जुग जाणे आपणा गेड़, थित्त रुत्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया दूर नेड़, दिस किसे ना आईआ। सिँघ शेर शब्द बहादर, खण्डा नाम उठांयदा। सोहँ करे जगत उजागर, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। गुरमुखां मेला काया गागर, निर्मल नीर मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र ख़ुशी मनांयदा। पहली चेत्र धन्न सुभागा, लोकमात कलि आया। सतिगुर पूरा आपे जागा, आपणी कल वरताया। गुरमुखां मेल चरन धूढ़ साचे माघा, हरि हरि नाम जपाया। फड़ फड़ बणाए हँस कागा, एका रूप समाया। जुग जुग धोवे काला दाग़ा, सहिँसा रोग मिटाया। जगत बुझाए तृष्ना आगा, दर दर फेरा पाया। धन्न धन्न गुरसिख सरन सरनाई लागा, प्रभ सेवक सेवादार अख्वाया। दीपक जोती जगे चिरागा, अन्ध अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा पर्दा लाहया। आप आपणा मुख वखाए, अकल कला भरपूरा। जन भगतां तृष्ना भुक्ख मिटाए, उतरे सगल वसूरा। आत्म एका सुख उपजाए, सेवा लाए अनहद तूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुघड़ चतुर बणाए मूर्ख मूढ़्हा। गुरमुख पंज प्यारया, गुर सतिगुर

आप जगाया। कलिजुग माया पड़दा उतारया, प्रतक्ख रूप वटाया। लेखे लग्गे चरन छुहाया दाड़्हिआ, अलख अलख अलख जगाया। धन्न धन्न धन्न सुभाग सतारां हाड़या, देश देशां रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। देस प्रदेसा सति उपदेस, आपणा आप जणाईआ। दाता जोद्धा नर नरेश, निरगुण हरि रघुराईआ। सरगुण साजण विच प्रवेश, गोबिन्द रिहा धराईआ। दर द्वारे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दरवेश बैठे सीस झुकाईआ। आपे जाणे बाशक सेज, सांगोपांग हंढाईआ। वेखणहारा धारी केस, मूंड मुंडाया फोल फुलाईआ। करे कराए अवल्लड़ा वेस, ब्राह्मण शूद्र वैश भेव ना राईआ। वरन बरन ना चले पेश, मुल्ला काजी पांधे ग्रन्थी देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, कल आपणी आप वरताईआ। आपणी कल आप वरताए, एका एकँकारा। जल थल मईअल आप समाए, वेख वखाए डूँघी गारा। ऊँच नीच नीच ऊँच एका रंगण रंग रंगाए, सत्त रंग वेखे पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कुन्ट चार कराए जै जै जैकारा। सत्त रंग निशान, प्रभ आपणा आप चढ़ांयदा। आपे होया निगाहबान, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। पकड़ उठाए राज राजान, शाह सुल्तान आप हिलांयदा। इक्क रखाए साची आण, शब्द जणाई आप जणांयदा। अन्तिम तुट्टे जगत माण, हँकार विकार मिटांयदा। धर्मी धर्म झुलाए इक्क निशान, निहकरमी कर्म कमांयदा। ऊँच नीच राउ रंक रंक राजान, चरन धाम इक्क वखांयदा। गीत सुहागी सोहँ गाण, साचा मार्ग लांयदा। सो पुरख निरँजण देवे इक्क ज्ञान, हँ हँगता मेट मिटांयदा। चतुर्भुज श्री भगवान, देवत सुर सुणांयदा। ब्रह्मा शिव करे पछाण, दूर नेड़े वेख वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, साची गीता नाम पढ़ांयदा। खाणी बाणी वेद पुराण, सोहँ रीता आप चलांयदा। अञ्जील कुरानां तुट्टे माण, चीता चित आप वसांयदा। आप झुलाए सच निशान, मीतन मीता आप अख्वांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, सरन सरनाई इक्क जणांयदा। आपे गोपी आपे काहन, कृष्ना रूप वटांयदा। राम रामा करे पछाण, गुरमुख काया सुत्या सुरती आपे आप प्रनांयदा। कलिजुग अन्तिम अकाल मूर्ति, आदि शक्त आदि पुरख जोत निरँजण सेवा लांयदा। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़ती, सो सेवक सेव कमांयदा। काया चोली रंग गूढ़ती, रंग गुलाला आप चढ़ांयदा। मेट मिटाए पसारा कूड़ कूड़ती, सोहँ ढोला इक्क सुणांयदा। गुरमुखां आसा मनसा पूरती, अनहद बोला इक्क जणांयदा। वसया नेड़े दूर दूरती, आप आपणा पड़दा लहंदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, आप आपणी किरपा धार, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। सत्त रंग निशाना सति सतिवाद, प्रभ चरनां हेठ रखांयदा। आपे जाणे आदि जुगादि, ब्रह्माद वेख वखांयदा। उच्चा कूक वजाए नाद, राग रागणी भेव ना पांयदा।

गुरमुख साचे सन्त सुहेले साजन साध, सति पुरखां मेल मिलांयदा। मेल मिलावा माधव माध, मोहणी रूप वटांयदा। सुणे सुणाए हरि फरयाद, दहि दिशा वेख वखांयदा। सम्मत चौदां रक्खणा याद, पहली चेत्र वक्त सुहांयदा। धुन आत्म वज्जे साचा नाद, जो जन चरन ध्यान रखांयदा। सतिगुर पूरा ल्या लाध, पंज तत्त ना कोई रखांयदा। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, काया अग्नी भेंट चढ़ांयदा। गुरमुखां धूढ़ी मस्तक माथ, जोती नूर आप टिकांयदा। सर्बकला आपे सर्ब रूप, अनूपा सति सरूपा शाहो भूपा आपणा भेख वटांयदा। शब्द चलाए अकथना अकथ, लिख लिख लेखा ना कोई समझांयदा। मेल मिलाए जिउँ रामा दसराथ, रावण दुष्टां मार मुकांयदा। काहना कंसा त्रैलोकी नाथ, नाथ अनाथां आप बचांयदा। पारब्रह्म प्रभ सगला साथ, कलिजुग अन्त निभांयदा। सगल वसूरे जाणे लाथ, जो जन दर्शन पांयदा। अमृत आत्म धार मारे ठाठ, इक्क उछाल लगांयदा। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अट्ठ साठ, गंगा गोदावरी मूल चुकांयदा। गुरसिख साची पूजा एका पाठ, सोहँ नाम रखांयदा। वेख वखाणे तत्त आठ, बुध सुरती मन रलांयदा। विरले हरिजन रहे हट्ठ, मन मती तोड़ तुड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम गिढ़नी उलटी लट्ठ, चौदां चौदां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, साची सेवा आप कमांयदा। सेवक सेवा हरि बलकारा, आपणे रंग रंगाईआ। सत्तां दीपां पहरेदारा, मुख आपणा रिहा वखाईआ। लुकया रिहा अन्ध अन्धयारा, उप्पर पड़दा पाईआ। जोती नूर होए चमत्कारा, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। सोहँ शब्द कराए जै जै जैकारा, एका नाअरा लाईआ। कलिजुग तेरा पार किनारा, हरि साची नींह रखाईआ। गुरमुखां मेला इक्क दुआरा, सुरत शब्द दरसाईआ। भरया रहे शब्द भण्डारा, साढे तिन्न हथ्थ सीस झुकाईआ। दो जहानां मीत मुरारा, एका एक अख्वाईआ। जुग जुग पावणहारा सारा, जीव जन्त भेव ना राईआ। काया मन्दिर सच गुरुदुआरा, चार दुआरा ना कोई बणाईआ। जोती नूर कर उज्यारा, पलँघ रंगीला हरि बैठा आसण लाईआ। हरि मिल्या मेल पुरख अपारा, उच्चा मन्दिर इक्क चुबारा, अटल महल्ल नाउँ रखाईआ। सति पुरख निरँजण तेरी धारा, आवे जावे खेल रचाईआ। कूक पुकारे वारो वारा, शब्द शब्दी दए जणाईआ। जोती नूर हरि निरँकारा, आप आपणे रंग समाईआ। सति पुरख चरन बलिहारा, सति सरूप समाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। जुग जुग मात लए अवतारा, सतिजुग त्रेता पार कराईआ। जुग त्रेता प्रभ पावे सारा, सोलां कल वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचारा, लोकमात करे लड़ाईआ। नाउँ रखाया हरि गिरधारा, सिँघ शेर कहे लोकाईआ। मनी सिँघ दर बण भिखारा, उच्चा कूके दए दुहाईआ। निहकलंका लए अवतारा, अमाम मैहन्दी मुख छुपाईआ। राम कृष्ना हरि अवतारा, एका रंग समाईआ। नानक बणया दर भिखारा, गोबिन्द रसना गाईआ। संग

मुहम्मद चार यारा, लेखा रिहा चुकाईआ। ईसा मूसा मीत मुरारा, आपणा मेल मिलाईआ। धरत मात दी सुण पुकारा, प्रगट होवे हरि रघुराईआ। गऊ ग़रीबां पावे सारा, दिवस रैण होए सहाईआ। राज राजानां करे ख़बरदारा, शाह सुल्तानां बणत बणाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, एका आपणे हथ्थ उठाईआ। दिस ना आए विच संसारा, ना कोई भेव जणाईआ। माया पड़दा पाया भारा, आप आपणा रिहा मुख छुपाईआ। प्रगट होए नर अवतारा, पंचां मेल मिलाईआ। पंचां मिल मिल किया ख़बरदारा, गुर पूरे सेवा लाईआ। उठ शेर सिँघ सरदारा, गुरमुख आत्म दए दुहाईआ। चारों कुन्ट हाहाकारा, ताअने मारे जगत लुकाईआ। ढहि ढहि पए चरन दुआरा, बाहों फड़ लए उठाईआ। पंज प्यारे कर त्यारा, प्रभ पंचां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंक रखाईआ। पंचां एका मता पकाया, एका दर द्वारया। रंग सत्तां हरि निशान वखाया, सोहँ लेख लिखा रिहा। दे मतां आप समझाया, तुट्टा माण मोह लोभ तन हंकारया। धीरज यता आप रखाया, आत्म तृष्ना भुक्ख निवारया। चरन प्रीती नाता आप बंधाया, दो जहानां मेल मिला रिहा। आत्म वत्ता बीज बिजाया, सोहँ आप खिलारया। कमलापता आप अख्वाया, सेवक सेवा साची ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत ज्वाला इक्क अकाला पंचम तेल चढ़ा रिहा। पंचम सिक्खां पंच प्रधाना, पंचम रूप वटाया। पंचम बन्न्हया गुर पूरे हथ्थीं गाना, गुर पूरा सेवा लाया। उठया शेर सिँघ निधाना, दिस किसे ना आया। फड़या तीर इक्क निशाना, रसना चिल्ले आप चढ़ाया। आपे मारे मुगल पठाणा, हिन्द हिन्दवाणी दए हिलाया। खेले खेल दो जहानां, पंज शैताना रिहा जगाया। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वाया। गुरमुख विरले मात पछाणा, जिस जन आपणी दया कमाया। दर द्वारे देवे माणा, माण अभिमान मिटाया। आवण जावण चुक्के काणा, काल महांकाल नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आप आपणा रिहा जणाया। सत्त रंग निशाना साची धार, आपणी आप चलांयदा। प्रगट होए नर निरँकार, नर निरँकार रूप वटांयदा। पंज तत्त ना कोई अकार, मन मति बुध ना कोई रखांयदा। शब्द शब्दी इक्क प्यार, एका धार वहांयदा। गुर मन्त्र दए चरन प्यार, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। तन बुझाए लग्गी बसन्तर, मोह माया आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, तन विकारा मेट मिटांयदा। कलिजुग छाया धूआँधार, चार कुन्ट रैण अन्धेरीआ। भारत खण्डी जगत सरकार, हरि पावे साचा फेरया। अन्तिम तज्जणा सर्ब घर बाहर, बीस बीसा ना लाए देरया। साचा सज्जण भबीखण यार, लहिणा देणा मेरी तेरया। कलिजुग बैठा अद्ध विचकार, त्रैगुण माया घुंमण घेरीआ। कवण लँघाए अन्तिम पार, उलटे चक्र देवे गेड़या। मुख प्रमुख राज दरबार, सच सुल्तान ना दिसे खेड़या। लाड़ी

मौत विछोड़े कूंजा डार, लहिणा देणा जगत निबेड़या। शाह सुल्तानां होणा हुश्यार, सम्मत चौदां छेड़े छेड़या। नौ जेठ मिलणा इक्क वार, अन्तिम ढहि ढहि होए ढेरया। लिख्या लेख दिल्ली दरबार, आप लिखावे सिँघ शेर दलेरया। मंगो मंग बण भिखार, गुर चेला चेला गुर एका वेरया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, कर कर आपणी मिहरया। दीप जम्बु अद्ध विचकार, प्रभ चरन छुहाए ना लाए देरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर कलिजुग अन्तिम वेरया।

पहली चेत २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल विच्चों
राष्ट्रपती राजिन्दर प्रसाद नूं शब्द भेज्जया गया

वाली हिन्द जगत राजान, उठ जाग प्रभ साचा आप जगांयदा। जूठ झूठ माया जगत दुकान, कलिजुग आप चलांयदा। लहिणा देणा पीण खाण, नाम निधान इक्क वखांयदा। सत्त रंग वेखणा इक्क निशान, दे मति आप समझांयदा। पंचम ताज मुख महान, सहिज सुक्ख समांयदा। पंचम मीता पंच निशान, सोहँ लेख लिखांयदा। सोटी चोटी वड बलवान, खण्डां ब्रह्मण्डां नाउँ वखांयदा। चरन जोड़ा चरन ध्यान, कँवल कँवला आप रखांयदा। शब्द घोड़ा इक्क बलवान, धुरदरगाही आप दुड़ांयदा। रसना चिल्ला तीर कमान, सोहँ आप उठांयदा। मारे जोद्धे सूर बली बलवान, राज राजानां मेट मिटांयदा। त्रै देशां वेखे इक्क मकान, धरत मात लेख लिखांयदा। धरत मात मंगे साचा दान, हरि साचा झोली पांयदा। दो गज दुपट्टा लाल निशान, सिँघ दर्शन आप रंगांयदा। कलिजुग खेल बाजीगर नट, हरि साचा आप खिलांयदा। लहिणा देणा चुक्कया तीर्थ तट्ट, अट्ठ सट्ठ मूल ना सुहांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोई दीसे जट्ट, जोती लट्ट लट ना कोई जगांयदा। राज मन्त्री कोई ना लाहा रिहा खट्ट, स्यासत विरासत ना कोए बणांयदा। शब्द नगारे वज्जे सट्ट, हरि साचा आप लगांयदा। पंचम जेठ होए इक्ट्ठ, डौरू डंका इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे देवे वर, शंका रोग मिटांयदा। दर द्वारे आए लेख, चौदां भेव खुल्हांयदा। पंडत पांधे रहे वेख, भेव कोई ना पांयदा। औलीआ पीर मुल्ला शेख़, पीर दस्तगीर सर्ब मिटांयदा। आप बणाए जगत रेख, अन्तिम मेट मिटांयदा। जोती जामा धरया भेख, निहकलंका नाउँ रखांयदा। आपे होया धारी केस, मूंड मुंडाए आप हो जांयदा। नेत्र लोचन दर्शन पेख, भुल्ल भुल्ल भुल्ल क्यों वक्त गंवांयदा। कोए ना लावे मस्तक मेख, ना कोए मूल चुकांयदा। कलिजुग काया लैणी वेख, हरि अग्नी तत्त जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दे मति आप समझांयदा। देवे

मति जगत निरँजण, उठ शाह निधानया। प्रगट होया हरि साचा सज्जण, देवे धुर फ़रमाणया। चरन धूढ़ी एका मजन, रक्खे लाज दो जहानया। काल नगारे सिर ते वज्जण, सम्मत चौदां होए प्रधानया। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, भन्न्हणहार श्री भगवानया। कोए ना दिसे पड़दे कज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे वर धुर फ़रमानया। शब्द लेख हरि द्वार, हरि आपणा आप घलाईआ। उत्तर मंगणा एका वार, प्रभ देवे भेव खुल्हाईआ। सम्मत चौदां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। दे मति समझावे मीत मुरार, कलिजुग रावण करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोया रिहा मात उठाईआ। उठ नादान जीव अल्पग, सरबग्ग हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग माया अग्गनी अग्ग, चारों कुन्ट रही जलाईआ। सरन सरनाई साची लग्ग, दर दुआरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै देशां वेख वखाईआ। त्रै देशां देस देसन्तरा, हरि साचा आप जणांयदा। आप लगाए जगत बसन्तरा, ना कोई मात बुझांयदा। महिंमा जगत गणत अगणतरा, ना कोई गणत गणांयदा। ध्यानी ध्यान लगा लगा बैठे साध सन्त, कन्त सन्त वेख वखांयदा। भरमे भुल्ले जीव जन्त, ना कोई बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तत्त मति इक्क वखांयदा। राज इन्द्र इन्द्र प्रसाद, चेत्र चित विचारना। साल बसाला सुणे फरयाद, लेख लिख्या इक्क विचारना। बणत बणाए आदि जुगादि, आपे ढाहे आप उसारना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लिखे दर द्वारना। लिख्या लेख शब्द अनमोल, अनमुल्लड़ा लाल अख्वाईआ। त्रै देशां होवे मात घोल, हरि खुल्हड़ा लेख लिखाईआ। मर्द मृदंगा वजाए ढोल, साचा बोला अल्हाईआ। अस्सू पंज कीता कौल, प्रभ पूरा पूर कराईआ। सम्मत तेरां तोल्लया तोल, अधूरा रहिण ना पाईआ। सम्मत चौदां पड़दा खोल्ह, शब्द लेखा रिहा लिखाईआ। ना कोई जाणे कला सोल, अकल कला रघुराईआ। कलिजुग माया खेले होल, रंग गुलाला इक्क चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पड़दा लैणा फोल, दर द्वारे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी रिहा जणाईआ। लिखणा लेख दर द्वारे, हरि साची रुत्त सुहांयदा। पाउँणा भेव अगम्म अपारे, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। वरते वरतावे जो विच संसारे, लिख्त लेख दर पुचांयदा। जुग जुग पावणहारा सारे, कलिजुग सार्थी आप अख्वांयदा। कलिजुग ढहि पया द्वारे, प्रभ लहिणा मूल चुकांयदा। सतिजुग साचा करे प्यारे, सत रंग निशान वखांयदा। चरन छुहाए निहकलंक नरायण नर अवतारे, उप्पर आसण लांयदा। जम्बु दीप अद्ध विचकारे, भारत खण्ड सुणांयदा। सुर नर मुन जन ना पायण सारे, वेद पुराण कुरान अंज़ील खाणी बाणी ना कोए अल्हांयदा। एका दर इक्क दरबारे, दूसर दर

ना कोई वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क सरकारे, सच शाहो इक्क अख्वांयदा। अन्तिम बणना चरन भिखारे, कलि वेला वक्त चुकांयदा। सोहँ शब्द साची धारे, चार वरनां आप जणांयदा। आप उठाए आपणी धाड़े, मनमुखां मगर लगांयदा। धरत मात मंगे मंग अखाड़े, कवण कूटे खेल खिलांयदा। पंचम जेठी वेखे साचे लाड़े, तन शृंगारा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां तेरा सगन, शब्द सिँघासण बैठ मग्न आपणा आप लगांयदा। वाली हिन्द जगत स्यास, अन्त रहिण ना पाईआ। लेख लिखारी वेद व्यास, सेवक सेवा लाईआ। हरि हरि खेल पृथ्वी आकाश, पातालां भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी दासन दास, बैठा आसण लाईआ। आपे करनहारा नास, आपे लए उपजाईआ। पंचम जेठी साचा मास, पंचम तत्त करे लड़ाईआ। त्रैगुण माया पाए रास, आपणा स्वांग वरताईआ। जीव जन्त अधारी मदिरा मास, रसना गोबिन्द रहे भुलाईआ। सदा सुहेला वसे पास, गुरमुख विरले खोज खुजाईआ। जो दीसे सो होवे नास, अन्त रहिण ना पाईआ। लिख्या लेख पुरख अबिनास, दर द्वारे रिहा घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जाईआ। नर नरायण सर्ब गुणवन्ता, हरि गुण रूप समाया। राज राजानां बणाए बणता, शाह कंगाल दए उपाया। आप उधारी जीव जन्तां, साधां सन्तां रिहा तराया। आपे नारी आपे कन्ता, साची सेज हंढाया। आपे धन्न धनाढ होए धनवन्ता, धन्न धरनी लेख लिखाया। पूरन जोत श्री भगवन्ता, करनी करन आप अख्वाया। कलिजुग महिंमा गणत अगणता, वेद पुराणां भेव ना पाया। मेट मिटाए जगत महंता, ब्रह्मा विशण शिव गणेश ना कोई पूजे पूज पुजाया। बाशक सेजा कोई ना वेखे सहँसा, सहँसर मुख ना नज़री आया। दोए सहँसर लिख्या लेख, दिवस रैण रिहा गाया। कलिजुग अन्तिम नेत्र पेख, पुरख अबिनाशी दिस ना आया। पीला बस्त्र धारी केस, दिल्ली द्वारे फेरा पाया। मीत मुरारा बहि बहि लिखे लेख, सम्मत चौदां आप जणाया। त्रै देशां मेटणहारा रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। नेत्र नैण लैणा पेख, भुल्ल रुल्ल क्यों वक्त लँघाया। आपणी हथ्थीं लिखणा लेख, प्रभ देवे भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, घर साचे आसण लाया। लिखणा लेख जगत महल्ला, मन चित्त सुरती लाईआ। देवे शब्द इक्क इकल्ला, सम्मत चौदां भेव खुल्हाईआ। जगत अखाड़ा जल थला, उच्चे टिल्ले फेरा पाईआ। पंचम जेठी फड़या भल्ला, प्रभ साचा रिहा उठाईआ। जगत सुनेहड़ा एका घल्ला, कर किरपा हरि रघुराईआ। ना कोई करया वला छला, विछड़े रिहा मेल मिलाईआ। जोती शब्दी पवणी रल्ला, तत्त मति ना कोई वखाईआ। काया माटी ना कोई खल्ला, ना कोई बणत बणाईआ। एका वसया निहचल धाम अटला, जुग जुग लहिणा

देण मूल चुकाईआ। आप फड़ाया आपणा पल्ला, लंका गढ़्ह होए सहाईआ। कलिजुग अन्तिम करे हल्ला, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। मातलोक फलया फुला, फल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। जूठा झूठा बूटा मात हुल्ला, रुत्त पतझड़ नेड़े आईआ। शब्द अन्धेर एका झुल्ला, सभ दी रिहा जड़्ह हिलाईआ। त्रै देशां वज्जे पहला बुल्हा, पंचम जेठ आप हिलाईआ। धरत मात घर मंगे खुल्ल्हा, आपणा पल्लू अग्गे डाहीआ। त्रैगुण माया आप बणाई बैठा चुल्हा, अग्नी भेंट चढ़ाईआ। पंचम तत्त तेरा कोई ना पैणा मुल्ला, तन माटी ख़ाक रुलाईआ। अमृत आत्म मनमुख डुल्ल्हा, निझर धार ना कोई वहाईआ। कोई ना कराए किसे दी सुल्हा, सम्मत चौदां रिहा समझाईआ। प्रभ चरन द्वारे पैणा मुल्ला, कूड़ी जगत शाहीआ। पंडत नेहरू फिरदा भुल्ला, प्रभ आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। भाग लगाए एका कुला, चार वरन इक्क सरनाईआ। जगत विद्या जीव रुला, जागरत दिशा ना किसे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोए रिहा उठाईआ। उठ जाग जगत विद्वान, हरि साचा वेख विचारना। चारों कुन्ट मारे ध्यान, ना दिसे कोए सवारना। रूसा चीना बाल नादान, हरि साचा पैज रखावणा। ईसा मूसा संग शैतान, कलिजुग मेल मिलावणा। संग मुहम्मद इक्क कमान, चार यारी चिल्ला उठावणा। मक्का काअबा वेख दुकान, कलि एका हट्ट चलावणा। हिन्द हिन्दवायण बेपछाण, घर साचा किसे ना पावणा। मुगल पठाणी होए हैरान, शाह इरानी अन्त पछतावणा। विच पतालां सारे गायण, वड्ड जोद्धे सूर बलवानणा। अन्तिम तोड़े सभ दा माण, प्रगट होए हरि भगवानणा। सत्त रंग बणाया इक्क निशान, राज इन्द्र वेख वखानणा। उप्पर बैठा श्री भगवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानणा। सम्मत चौदां वेखे मार ध्यान, आपे होया जाणी जानणा। राज राजानां शाह सुल्तानां आई हाण, ना कोई जाणे जीव जहानणा। पंचम जेठी इक्क मकान, हरि आपणा आप वखानणा। राज जोग पुच्छ पुछाण, दे मति आप समझावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द कराए चानणा।

पहली चेत २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार तों जेठूवाल तों अकाल तख्त अमृतसर विखे
ख़ालसा पन्थ दे प्रधान नूं लिख्या गया

उठ मलेश दर दरवेश, हरि आए बंक द्वार। भरमे भुल्ले धारी केस, जोत शब्द ना पायण सार। गोबिन्द काया दस दस्मेस, नूरो नूर हरि निरँकार। कलिजुग अन्तिम करया वेस, निहकलंक लए अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पन्थ पन्थी करे ख़बरदार। उठ ख़ालसा पन्थ जीव नादानया। लिख्या लेख शब्द ग्रन्थ, ना कोई दूसर वेख विखानया। जोती शब्दी बणाए साची अंस, धुरदरगाही सदा परवानया। पंज तत्त हँकारी कंस, हरि मेटे गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द करे परवानया। गुर गोबिन्द दर परवान, हरि साचे लेखे लाया। अन्तिम देवे धुर फ़रमाण, लहिणा देणा मूल चुकाया। नानक गुण इक्क वखाण, गोबिन्द विच समाया। जीव जन्त ना करे पछाण, साध सन्त भेव ना राया। खाणी बाणी बहि बहि गाण, गोबिन्द किसे हथ्थ ना आया। माया ममता जगत दुकान, हरि मन्दिर आप बणाया। जूठ झूठ सभ रहे छाण, हउमे हँगता रोग वधाया। अन्तिम कीता आपणा पाण, गुर गोबिन्दा दए सज़ाया। शब्द खण्डा तीर कमान, साचे चिल्ले रिहा चढ़ाया। जोद्धा सूरा बली बलवान, निहकलंका नाउँ रखाया। चार वरन रखाए एका आण, ऊँचो नीच नीचो ऊँच एका रंग रंगाया। सम्मत चौदां वेखे मार ध्यान, आप आपणी दया कमाया। सम्मत पन्दरां भेव छुपाण, दिस किसे ना आया। सम्मत सोलां हाणीआं छुट्टणे हाण, ना कोई मेल मिलाया। सम्मत सतारां लेखे चुक्के पीण खाण, सर अमृत मुख भवाया। सम्मत अठारां मार ध्यान, जल धारा रूप समाया। उन्नी उनीसा मिटे निशान, मुस्लिम सुन्नी कोए रहिण ना पाया। बीस बीसा हरि भगवान, पन्दरां कत्तक देवे रुत्त सुहाया। गुर तेग बहादर तेरी शान, सीस गंज चरन टिकाया। वाली हिन्द उठे नादान, देवे दरस हरि रघुराया। जमन किनारा इक्क मकान, साधां सन्तां रिहा जणाया। शब्द सरूपी हरि भगवान, फड़ फड़ बाहों लए उठाया। दहि दिशा होए जाणी जाण, डूँघी कन्दर उच्चे पर्बत फोल फुलाया। चरन प्रीती वखाए इक्क अस्थान, दर द्वारका नाउँ धराया। रसना गोबिन्द सारे गाण, सो पुरख निरँजण मेल मिलाया। धर्म उठाए हथ्थ निशान, इक्क इकीसा राह तकाया। दिल्ली दर करे परवान, एका इक्की दए उपाया। साची सिक्खी हरि भगवान, पहली चेत्र रिहा बणाया। धार तिक्खी इक्क महान, मदिरा मास रसन तजाया। सत्त रंग विछाए हेठ निशान, उप्पर आसण लाया। सति पुरख निरँजण जगत बणाए इक्क विधान, पंचम प्यारा पंचम मीता पंचम राज जोग मोख मन्त्र सच मन्त्री नाम धराया। खण्डां दीपां एका आण, करे कराए निगाहबान, हरख सोग दए मिटाया। धर्म झुलाए धर्म निशान, ना कोई दीसे बेईमान, मेट मिटाए पंज शैतान, कुरान हदीसा ना कोए पढ़ाया। जगत जगदीसा हरि बलवान, इक्क इकीसा गुण निधान, छत्र झुलाए साचे सीसा गुरमुख साचे सेव कमान, साचा मार्ग रिहा वखाया। आपे जाणे राग छतीसा, राग रागनी आप अल्हाया। सतिजुग तेरी सच हदीसा, सोहँ मन्त्र दृढ़ाया। कलिजुग जूठा झूठा पीसण पीसा, आत्म झोली देवे पाया। सतिजुग तेरी कोई ना करे रीसा, गुरमुख साचे मेल मिलाया। मिले वड्याई

बीस इकीसा, दर द्वार दिल्ली लिखवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्बल नगरी डेरा लाया। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ, गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। प्रगट होया हरि समरथ, उप्पर चढ़ वेख वखाया। लोआं पुरीआं पावे नत्थ, ब्रह्मण्ड खण्ड बंध बंधाया। कलिजुग अन्तिम गेड़ लट्ठ, दूई द्वैती मेट मिटाया। लहिणा देणा मिटाए अट्ठ सट्ठ, चरन धूढ़ी इक्क इशनान रखाया। पहली चेत्र करे चट्ठ, सेवक सेवा रिहा कराया। मिलणा मेल नठ्ठ नठ्ठ, सम्मत सोलां लेख लिखाया। उच्चे मन्दिर जाणे ढठ्ठ, इट्ट नाल इट्ट रहिण ना पाया। कलिजुग माया बणया मट्ठ, मनमुखां रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द घर सुहाया। गोबिन्द घर सच महल्ला, ना कोई चार दिवारया। मिल्या मेल इक्क इकल्ला, एका एकँकारया। होए सहाई जल थला, लोआं पुरीआं वेख वखा रिहा। आप उठाए गोबिन्द डल्ला, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। शब्द उठाए साचा भल्ला, सम्बल नगरी भाग लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर निरँकारा आप अख्वा रिहा। सम्बल नगरी साचा जोड़ा, हरि जोती शब्द मिलांयदा। इक्क रखाए नीला घोड़ा, नीली छत्तों पार करांयदा। गुरमुखां मन लग्गी औड़ा, कलिजुग अन्त मिटांयदा। पुरख अबिनाशी आपे बौहड़ा, आप आपणी बणत बणांयदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। सम्मत चौदां मारे पहला पौड़ा, त्रै त्रै मेट मिटांयदा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, ना कोई वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। गोबिन्द काया साचा मेला, हरि साचा मेल मिलाईआ। आपे गुर आपे चेला। पंचम हथ्थ रक्खे वड्याईआ। प्रगट होया सज्जण सुहेला, आप आपणा पड़दा लाहीआ। आपे वसया रंग नवेला, हर घट बैठा आसण लाईआ। पहली चेत्र चाढ़्हे तेला, साचा सगन रिहा मनाईआ। एका इक्की पाए वेला, गुर गोबिन्द आस रखाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, इक्की कुलां रिहा तराईआ। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गोबिन्द चेला हरि आपणा आप बणाईआ। आप कराया आपणा मेला, जोती शब्द मिलाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, जन भगतां रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पन्थ पन्थीआं रिहा उठाईआ। ज्ञानी ध्यानी जगत विद्वानी, दिवस रैण लड़ाईआ। गुर गोबिन्दे कवण निशानी, ना कोई भेव खुल्हाईआ। दूई द्वैती मारन कानी, एका राह ना कोई जणाईआ। अमृत आत्म सच्चा पाणी, नीर सीर ना कोई पिलाईआ। रसना पढ़ पढ़ थक्के बाणी, पंज तत्त ना कोए बंधाईआ। अन्दर मन्दिर पंज शैतानी, हरि मन्दिर दिस ना आईआ। आत्म अन्ध जीव नादानी, अज्ञान अन्धेर वधाईआ। मिल्या मेल ना पुरख सुल्तानी, घर साचा मूल ना भाईआ।

कलिजुग काया गई जवानी, अन्त बुड़्हेपा आईआ। लाड़ी मौत मंगे दानी, अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर हरि भगवानी, गुर गोबिन्दा संग रलाईआ। कलिजुग तेरी अन्त निशानी, सम्मत चौदां रिहा वखाईआ। क्या कोई मारे घर साचे भानी, ना चले किसे चतुराईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाण जाणी, ना कोई पढ़े ना रिहा पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणी बाणी, अक्खर वक्खर किसे हथ्थ ना आईआ। गुर नानक मिली इक्क निशानी, लोकमात ल्याया चाँईं चाँईंआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव नादानी, साचा शाहो सति सरूप दिस किसे ना आईआ। आत्म होई जगत नादानी, साचा शाहो सति सरूप परमानंद सहिज सुखदाईआ। गुर गोबिन्दा वड बलवानी, तीर कमाना रिहा उठाईआ। नानक अंगद अमरदास महानी, रामदास गुर अर्जन खेल खिलाईआ। हरि गोबिन्द हरि राए इक्क निशानी, चरन ध्यान रखाईआ। हरिकृष्न निधाना बाल जवानी, प्रभ चरनां भेंट चढ़ाईआ। गुर तेग बहादर साचा दानी, साचा सीस दान कराईआ। गुर गोबिन्दा जोद्धा बलवानी, सूरबीर आप अख्वाईआ। सहँस सहँसर कर कुरबानी, पूत सपूता भेंट चढ़ाईआ। पुरी अनन्द होए वैरानी, उठ चल्लया कर के धाईआ। गंगा गोदावरी पार किनारी, साचा धाम सुहाईआ। इक्क नदेड़ रहे निशानी, दक्खण दिशा विखाईआ। गुर मति सिक्खां आप समझानी, आवे जावे मरे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखानी, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका इक्क महानी, राउ रंकां रिहा जणाईआ। मेटे दूई द्वैती शंका, हथ्थ रक्खे वड्ड वड्याईआ। इक्क सुहाए द्वार बंका, चार वरन सच्ची सरनाईआ। ना कोई ऊँच नीच राउ रंका, ज़ात पात मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द मेल मिलाईआ। गोबिन्द मिल्या सच द्वार, दिवस रैण वज्जे वधाईआ। नानक पाया पुरख अपार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। नाड़ी चमड़ा ना किया वणज वपार, जूठी झूठी प्रीत तजाईआ। नाम सति इक्क आधार, जीवां जन्तां गया जपाईआ। सोहँ अक्खर कर प्यार, ओअँ दोअँ रूप समाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाए सार, अन्तिम लेखा गया लिखाईआ। निहकलंक लए अवतार, सोहँ साचा जाप जपाईआ। सो पुरख निरँजण आप करतार, करता पुरख आप अख्वाईआ। हउमे हँगता दए निवार, हँ संग आप निभाईआ। साची संगता कर त्यार, सम्मत तेरां अन्त वखाईआ। आप मंगता बणे भिखार, सम्मत चौदां पहली चेत्र रुत्त सुहाईआ। कलिजुग बेड़ा डुब्बा अद्ध विचकार, गुरमुख साचे पार कराईआ। वंञ मुहाणा सच्ची सरकार, शब्द सिँघासण इक्क रखाईआ। सिँघ शेर सेवादार, सन्त मनी सिँघ गया लगाईआ। साचे सन्त तैथों बलिहार, सीस आपणा गुरमुखां भेंट चढ़ाईआ। नूरी जोत कर उज्यार, गुरमुखां विच समाईआ। गुर गोबिन्दे तेरा पहरेदार, नर हरि आप अख्वाईआ। धरनी धरत सुण पुकार, जोती नूरो नूर जगाईआ। एका जोती शब्द अधार, सच्ची वस्त हरि झोली पाईआ। सोहँ खण्डे

अमृत कर त्यार, अमृत धार इक्क वखाईआ। अट्ठे पहर ख़बरदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुर तेग बहादर कर त्यार, दिल्ली दरबारे खेल खिलाईआ। पूत सपूता दित्ता वार, नौ द्वारे खोल्ह वखाईआ। शब्द सिँघासण इक्क अपार, साढे तिन्न हथ्थ सेज विछाईआ। उत्ते बैठ सच्ची सरकार, गुर गोबिन्दे मेल मिलाईआ। गुर गोबिन्दा वड मृगिन्दा बलकार, आपणी खेल खिलाईआ। पंचम गुर लेख लिखार, हरि जू हरि मन्दिर आईआ। पन्थ ख़ालसा रहिणा ख़बरदार, प्रभ लेखा रिहा मुकाईआ। माया धन जन झूठी लालसा, अन्त रहिण ना पाईआ। दो जहानां हरि भगवाना झुलाए धर्म निशाना, सत्त रंग लेख लिखाईआ। उप्पर बैठ श्री भगवाना, माण गंवाए जगत विद्वाना, वड प्रधाना कोए रहिण ना पाईआ। चरन बहाए शाह सुल्ताना, राज राजानां भीख मंगाईआ। गुरमुखां होए दर दरबाना, पहली चेत्र रिहा सेव कमाईआ। हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना, एका इक्की रिहा पाईआ। गुर गोबिन्दे तेरी मंग परवाना, प्रभ पूरन रिहा कराईआ। सम्मत चौदां वेखे मार ध्याना, सोहँ साचा जाम पिलाईआ। नेड़ ना आए पंज शैताना, सुरत सवाणी चरन कँवल बंधाईआ। आपे गोपी आपे काहना, घर आपणे मण्डल रास रचाईआ। आपे होया बेपछाणा, दिस किसे ना आईआ। पन्थ ख़ालसा उठ जवाना, हरि गोबिन्द मेल मिलाईआ। ना कोई जाणे पीणा खाणा, ना कोए आस धरवास जणाईआ। चरन प्रीती इक्क ध्याना, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। राग रागणी गायण गाणा, ना कोई मेल मिलाईआ। अन्दर बैठा हरि भगवाना, हरि मन्दिर रिहा सुहाईआ। चार कुन्ट चार दरबाना, सेवा सेवक लाईआ। सति पुरख निरँजण देवे इक्क ज्ञाना, पंचम बैठा शब्द जणाईआ। नाद अनादी ताल वजाना, सिर आपणे हथ्थ रखाईआ। ढोलक छैणा जगत वजाना, अनहद राग ना कोई अल्हाईआ। गुर गोबिन्दा घर साचे पाणा, नानक रूप समाईआ। नानक निरगुण इक्क वखाणा, सरगुण रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। (२१ चेत २०१४ बिक्रमी नूं एह शब्द अकाल तख्त अमृतसर भेज्जया गया परन्तू कोई उत्तर ना मिल्या)

पहली चेत २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों डेरा बाबा जैमल सिँघ,
सन्त चरन सिँघ नूं शब्द लिख्या गया

जैमल सावण शब्द मिलावा, सुरत करी कुड़माईआ। सिँघ चरन क्यों दित्ता बेदावा, प्रभ साचे सार ना पाईआ। माया ममता तन माटी काचा आवा, आदि अन्त रहिण ना पाईआ। जगत जवानी नादानी ढल्ले परछावां, ना कोई होए सहाईआ।

सन्त सुहेले सतिगुर पूरे दीआं साचीआं बाहवां, दोवें भुजां उठाईआ। सावण सिँघासण साचा पावा, मूल चूल ना कोई रखाईआ। काग हँस मानण छाँवा, मोती चोग चुगाईआ। पंज शब्द साचा नामा, नाम नामा रिहा जणाईआ। पंज तत्त ना बणया तामा, ना आपणी भेंट चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तर जामा, घट अन्तर वेख वखाईआ। साचा नाम ना पल्ले दामा, दम विद्या जगत गाईआ। लेखा लिखे ना काया चामा, काया गढ़्ह रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दर मन्दिर वेखे चढ़, दूर दुराडे थाउँ थाँईंआ। शब्द वर जगत निधान, हरिजन विरले पाया। पंचम मेला पंच शैतान, लेखा मूल गंवाया। नाम निधाना सच बिबाण, कन्त कन्तूहल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरवेशा शब्द भिखारी, दर द्वारे फेरा पाया। शब्द भिखारी दर दरबान, आए बंक द्वारयाा। अट्ठ चेत्र वेखणा मार ध्यान, सच मन्दिर होया बाहरया। नौ चेत्र आया इक्क ज्ञान, मिल्या मेल दर द्वारया। पुच्छ गिछ दु:ख सुख महान, काया खेल खिला रिहा। भेव ना पाया हरि भगवान, शब्दी शब्द ना कोए जणा रिहा। गुणवन्ता हरि गुण निधान, भेव अभेदा आप अख्वा रिहा। सावण धरती धर्म निशान, सम्मत सोलां आप झुला रिहा। आपे होया बेपछाण, लाड़ी मौत आप चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पन्दरां कत्तक पार करा रिहा। पन्दरां कत्तक सर अमृत साचा मेल मिलंनया। कौल इकरार होया दर, भरम भुलेखा क्यों भुलंनया। सवा पंज लक्ख इक्ट्ठा कर, सावण रूप वटाए दरस दिखाए हरि भगवंनया। साधां सन्तां जीवां जन्तां नूं क्यों रिहा डर, खाली खाली सभ दी छप्पर छन्नया। सावण चुबारे बैठा चढ़, जो अड़या सो भन्नया। पुरख अबिनाशी फड़या लड़, आप चढ़ाए साचा चन्नया। सन्त जन्त ना कोई सके अड़, करे कराए खंन खंनया। माया ममता कलिजुग गढ़्ह जगत कराया अन्नयां। तृष्ना अग्नी गए सड़, भाणा सतिगुर किसे ना मन्नया। सावण अक्खर एका पढ़, घर घर बणाई बैठे बन्नया। पुरख अबिनाशी आप उखेड़े सभ दी जड़्ह, अन्तिम देवे डन्नया। सावण मेला ना कोई सीस ना कोई धड़, जनणी जन ना किसे जणया। सरन सरनाई साची पढ़, सति पुरख निरँजण एका मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे बणया। (२१ चेत २०१४ बिक्रमी नूं एह शब्द भेज्जया गया)