पहली चेत २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरिसंगत हरि रंग रत्तया, एका रंग रंगाईआ। प्रभ दे समझावे मत्तया, भुल्ल रहे ना राईआ। मिल्या मेल कमलापतया, पति पतिवन्त आप अख्वाईआ। आप रखाए धीरज यतया, सति सन्तोख इक्क जणाईआ। बीज बीजे साचे वत्तया, आपणी हथ्थीं आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत रूप समाईआ। हरिसंगत तन साचा गहणा, एका तन छुहावणा। हरि दर्शन लोचन साचे नैणा, नेत्र सुरमा पावणा। भाणे अन्दर सभ ने रहिणा, एका पुरख मनावणा। दर द्वारे साचे बहिणा, बंक द्वार इक्क सुहावणा। जूठे झूठे वहिण ना वहिणा, माया मोह चुकावणा। कलिजुग अन्तिम कोए ना रहिणा, ना कोई किसे बचावणा। गुरमुखां चुकाए लहिणा देणा, गुर गोबिन्द संग उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र चरन उठावणा। पहली चेत्र चरन उठाए, जाए बंक द्वारया। गुरमुख साचे लए तराए, सोहँ देवे नाम सहारया। आप आपणे गल लगाए, दो जहान करे प्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची सिख्या दे समझा रिहा। साची सिख्या देवे मति, अकल कला भरपूरया। नाड़ी नाड़ ना उब्बल रत्त, प्रभ आसा मनसा पूरया। शब्द चढ़ाए साचे रथ, जगत नाता कूड़ो कूड़या। मिले मेल हरि समरथ, बख्शे चरन धूड़या। इक्क सुणाए साची गत्थ, सोहँ हाजर हज़ूरया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, पंच विकारा चूरो चूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम सरूरया। नाम सरूर शब्द ख़ुमारी, साचे तन चढ़ाईआ। हरिसंगत हरि कर न्यारी, बेड़ा बन्न्ह वखाईआ। सम्मत चौदां तेरी वारी, गुरमुखां वंड वंडाईआ। मनमुखां दर हाहाकारी, ना कोई होए सहाईआ। नीला घोड़ा नर निरँकारी, गोबिन्द संग निभाईआ। लिख्या लेख शब्द लिखारी, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। पंचम मीता पंच प्यारी, पंचम नाल रखाईआ। एका इक्की कर त्यारी, गोबिन्द भुजां रिहा उठाईआ। मेल मिलाए वारो वारी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। आपे जाए चल द्वारी, सेवक सेवा आप कमाईआ। जन भगतां हरि पैज संवारी, फल मेवा इक्क खवाईआ। देवे नाम वड भण्डारी, सोहँ नाउँ रखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, एका दूजा भेव चुकाईआ। नेत्र तीजा दरस अपारी, हरि नर साचा रिहा कराईआ। घर चौथे मेला पुरख भतारी, सन्त साजन आप मिलाईआ। पंचम दर हरि भिखारी, पंचम रिहा बणाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए उसारी, घर साचे आसण लाईआ। सति पुरख निरँजण बन्न्हे धारी, कलिजुग रुत्त सुहाईआ। अट्ठां तत्तां खेल खिलारी, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। मनमुख नौ द्वारे वसे बाहरी, मदिरा मास रसन तजाईआ। गुरमुख साचे चरन कँवल बलिहारी, हरि साचे पैज रखाईआ। मिल्या
मेल हरि शाहो गिरधारी, दस्म द्वारी जोत जगाईआ। शब्द धुन सच्ची धुन्कारी, आत्म रिहा उपजाईआ। नारी कन्ता सन्त भतारी, एका सेज हंढाईआ। आपे सुत्ता पैर पसारी, आपे लए अंगड़ाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरि खेले खेल दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां फिरे पिच्छे अगाड़ी, सतिजुग वेल वधाईआ। माछीवाड़े लुकया अन्दर झाड़ी, निरँकारा रिहा ध्याईआ। राज ताज ना कोए सिक्दारी, घोड़ा जोड़ा दिस ना आईआ। पंचम सिख ना कोए प्यारी, पंचम रिहा रसना गाईआ। पारब्रह्म तेरी खेल न्यारी, भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द बणया दर भिखारी, दोवें जोड़ सीस झुकाईआ। पूत सपूता हरि गिरधारी, सुत निवाज़ दित्ती सरनाईआ। वेखे खेल बाज़ी हारी, जित्त हार किसे हथ्थ ना आईआ। अन्तिम ढहि पया द्वारी, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धारी, दोवें भुजा लए उठाईआ। गुर गोबिन्दा करे त्यारी, शब्द हुलारे रिहा झुलाईआ। जोती नूर अपर अपारी, सृष्ट सबाई विखाईआ। मंगे मंग दर भिखारी, आत्म वपारी इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे शब्द जणाईआ। गुर गोबिन्दे ख़ुशी मनाई, मिल्या पारब्रह्म। साचे घर वज्जी वधाई, लेखे लाया दमा। मिल्या मेल विछड़ ना जाई, ना मरे ना मरया जम्मा। पारब्रह्म तेरी सच सरनाई, पूर कराउँणा अन्तिम मेरा कम्मा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी देवे साचा थम्म्हा। गुर गोबिन्दे बचन अल्हाया, एका मंग मंगाईआ। पन्थ ख़ालसा जगत रचाया, गुरू ग्रन्थ बणाईआ। साचा सालस इक्क रखाया, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वर दाता झोली पाईआ। मंग्गया वर दर दर दरबार, हरि साचा झोली पांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुर गोबिन्दा संग निभांयदा। निहकलंकी लए अवतार, रूप अनूपा हरि वटांयदा। शब्द डंकी सच्ची धुन्कार, राउ रंकां आप सुणांयदा। खेले खेल वासी पुरी घनकी, पुर घनक धाम सुहांयदा। रक्खे लाज जीव जन जन की, जन भगतां पैज रखांयदा। प्रीत तजाए झूठे तन तन की, अग्नी भेंट करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, गोबिन्द काया विच समांयदा। गोबिन्द मंगी मंग अपार, एका एक अकालीआ। दर द्वारे बणे भिखार, होए सच सवालीआ। हरिजन मेला अन्तिम वार, शब्द वजाउँणा मात दमालया। एका इक्की विच संसार, सोना पासा दिसे ढालया। पंचम मेला मीत मुरार, निर्मल जोत जगे अकालया। ग्रन्थां पन्थां वसे बाहर दीनां बंधप दीन दयालया। लक्ख चुरासी पावे सार, दर द्वार काल महांकालया। आप उपाए आपे दए सँघार, खेले खेल निरालया। गुर गोबिन्दा करे पुकार, आदि शक्त साची भगत साचा वक्त आप सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फल लगाए काया डालया। फल लगाया साचे डाल, गोबिन्द फल फुलवाड़ीआ।
कलिजुग चली अवल्लड़ी चाल, साचा मेल साचे हाणीआ। गुर गोबिन्दा आपे भाल, साची वस्त टिकाए साची थालीआ। आपे होया हाल बेहाल, डेरा लाए सच्ची धर्मसालया। दिवस रैण नाल नाल, अकाल अकाला जोत अकालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेले अन्त करे प्रितपालया। वेले अन्त करे प्रितपाल, आपणा संग निभांयदा। पुरी अनंद दा सच्चा दलाल, साचा संग निभांयदा। सरसा भेंट कीते साचे लाल, गुरमुख नाउँ रखांयदा। जगत शहीदी बेमिसाल, लेख ना कोई लिखांयदा। जन्म दवाए कलिजुग भाल, अन्तिम मूल चुकांयदा। जोती जोत मिलाए इक्क अकाल, पूरा कौल करांयदा। संसार सागर मारे इक्क उछाल, गुरमुख लाल पार करांयदा। इक्क इकीसा जगत दलाल, आप आपणी दया कमांयदा। पहली चेत्र हो रखवाल, दर दर फोल फुलांयदा। सम्मत सोलां लए उठाल, आपणे लड़ बंधांयदा। सोहँ देवे सच्चा धन माल, चोर यार लुट्ट ना कोए लै जांयदा। फड़ फड़ बाहों लाए पार, कलिजुग बेड़ा आप चलांयदा। एका इक्की एका वार, पहला पूर तरांयदा। साची सिक्खी कर त्यार, निक्की धार वखांयदा। नेत्र पेखी आप करतार, दिवस रैण पन्ध मिटांयदा। भेखन भेखी वड करतार, भेखा भेखी भेख वटांयदा। नर नरेश सिरजणहार, निरगुण रूप समांयदा। काल कलेशी दर देवे दुरकार, सांतक सति वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न महेषी बणन भिखार, गुरमुख साचे आपणे संग निभांयदा। धुरदरगाही इक्क दरबार, दूसर कोई ना वेख वखांयदा। सोहँ सो करे पार, दस्म द्वारी वसया बाहर, एका राह वखांयदा। सति पुरख निरँजण आवे उत्तों एका वार, गुरमुख साचे लए उभार, मनमुखां गूढ़ी नींद सवांयदा। तीजा नेत्र ना वेखे कोई उग्घाड़, साध सन्त ना कोई जणांयदा। तत्ती वा गुरमुखां ना लग्गे हाढ़, पंचम साचा जोड़ जुड़ांयदा। आकाश आकाशां आवे पाड़, जोत सरूपी साचा लाड़, गुरमुख साची नारी कन्त सुहागी कर प्यारी, आप आपणी सेज बहांयदा। जोत निरँजण कर अकारी, सज्जण सुहेला मीत मुरारी, गुरसिक्खां खोल्हे बन्द किवाड़ी, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, साजण सक्खी कर प्यारी, निहकलंक लए अवतारी, आपणा सीस जगत जगदीस गुर संगत भेंट चढ़ांयदा। गुरमुख साचे विच प्रवेश, गुर को सदा आदेस, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। दाता दानी दर दरवेश, खुल्हड़े रक्खे आपणे केस, आपणी भिक्ख आपणी हथ्थीं आपणी झोली पांयदा। हरिसंगत तेरे लेख लिख, किसे हथ्थ ना आए मुन रिख, जोती शब्दी बणत बणांयदा। साध सन्त छुपाई बैठे मुख, दर आए ना दर्शन कोई पांयदा। पहली चेत्र जगत लेखा रिहा मुक्क, पकड़ उठाए मुल्ला शेख़ काज़ी हक्क हलाल ना कोए मात करांयदा। परवरदिगार दर द्वार नूर अलाही आकाश पातालां नूरो नूर करांयदा। मिले मेल अहिनल हक्क, कलिजुग फल गया पक्क, पीर फ़कीर ना कोई बचांयदा। अमाम मैहन्दी वेखे दिशा लहिंदी चोला बस्त्र नील आपणे
तन सुहाए साचा गहणा, मक्का मदीना वेख वखांयदा। आपे वेख अलाही नूर, माण तोड़े जगत ग़रूर, सर्बकला आपे भरपूर, हरि हरि आप अख्वांयदा। नाद अनादी वज्जे तूर, ना दिसे दूर, आदि जुगादी जन भगतां आसा मनसा पूर, जुग जुग पैज रखांयदा। कलिजुग काया कूड़ो कूड़, गुरमुख विरले बख्शे चरन धूढ़, छत्ती जुग लुक लुक मुख छुपांयदा। गुरमुखां उज्जल करे मुख, मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। गुरमुखां झोली पाई जगत भुक्ख, आप तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। आप उठाए आपणी कुक्ख, जोती माता नाउँ रखांयदा। शब्द सपूता गुरमुख वखाए साचा मुख, अमृत साचा मुम्मा सीर प्यांअदा। ना कोई व्यापे जगत दु:ख, जो जन चरनी सीस झुकांयदा। सम्मत तेरां बैठा लुक, तेरां साल पर्दा उप्पर पांयदा। पंच प्यारयां पर्दा दित्ता चुक्क, फड़ बाहों आप उठा रिहा। गुर सतिगुर वखाए साचा मुख, ना मुखड़ा फेर छुपा रिहा। ना एह मानस ना मनुक्ख, पारब्रह्म भेव ना कोए जणा रिहा। गुर गोबिन्दे साची मंग मंगी सुखणा सुक्ख, प्रभ साचा संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पहली चेत्र लैणा चित, चेतन्न रूप वखा रिहा। धन्न सुभाग पहली चेत, गुर संगत दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी नेत्र पेख, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आप लिखाया आपणा लेख, जुग लेखा भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां संग आपणा आप निभाईआ। दिवस इक्की भगत विहार, हरि हरि आप करांयदा। फूलन पाए ना कोई हार, साची माला नाम गल लटकांयदा। गुरमुखां करे तन शृंगार, गुरसिख काया आप रंगांयदा। आपे होया सेवादारा, सेवक सेवा सच कमांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, एका धार बंधांयदा। एका इक्की खेल न्यार, नव सत पंज रूप वटांयदा। खेले खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क वखांयदा।
सतिगुर शब्द दयाल, सति समाया। सतिगुर शब्द अकाल, अकाल रूप हो आया। सतिगुर शब्द प्रितपाल, जुग जुग करदा आया। सतिगुर शब्द रखवाल, जन भगतां होए सहाया। सतिगुर शब्द निशान आप आपणा रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी रूप वटाया। सतिगुर शब्द अटल है, सदा सदा सुरजीत। वसे धाम सदा अचल है, जन भगतां रक्खे प्रीत। वेख वखाए जल थल है, परखणहारा नीत। दर दरवाज़ा जन हरि बैठा मल्ल है, काया सीतल सीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख करे पतित पुनीत। गुरमुख फुलवाड़ी सच मात, हरि साचे मात लगाईआ। आपे वेखे मार झात, होए सदा सहाईआ। देवणहारा धुर दी दात, दर दर सेव
कमाईआ। सोहँ शब्द वड करामात, हरि शब्दी बणत बणाईआ। जोती शब्दी कमलापात, रूप अनूप समाईआ। आपे पुच्छणहारा वात, सदा सदा सहाईआ। सच प्रीती बंधे नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। मेट मिटाए ज़ात पात, रीठे कौड़े भन्न विखाईआ। हरिसंगत बैठी इक्क जमात, सोहँ विद्या रिहा पढ़ाईआ। सति पुरख निरँजण साचा साथ, आपणा रिहा निभाईआ। जोत निरँजण सेवा लाई त्रैलोकी नाथ, आपणी सेवा रिहा कमाईआ। पुरख अबिनाशी सदा समराथ, अकल कला रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर किसे हथ्थ ना आईआ।
पहली चेत्र २०१४ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया ते
शहनशाह जी ने शब्द दी किरपा कीती पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
पारब्रह्म सर्ब घट वासी, हर घट वेख वखांयदा। प्रगट होए घनकपुर वासी, साचा डंक वजांयदा। दूर कराए दर दवारिउँ मदिरा मासी, साचा हुक्म जणांयदा। गुरमुखां मानस जन्म करे रासी, दीपक जोत जगांयदा। चार कुन्ट लाए उदासी, मनमुख जीव सर्ब कुरलांयदा। कलिजुग माया अन्त विनासी, चरन दासी जन भगतां आप करांयदा। पकड़ उठाए पंडत कांसी, वेद पुराणां फोल फुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी करे हासी, शाहो शाबाश ना कोई पांयदा। भगत सुहेला दए दलासी, वेला वक्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन साचे बन्न्हे बेड़ा, अकल कला भरपूरया। ना कोई नगर शहर खेड़ा, · कूड़ो कूड़या। पंचम तत्ती लग्गा झेड़ा, मिले मेल ना हरि
दाता जोद्धा सूरया। लक्ख चुरासी रुड़्हिआ बेड़ा, कलिजुग उतरे कोए ना साचे पूरया। पारब्रह्म करे हक्क निबेड़ा, आपे वसे नेड़े दूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे दर, मस्तक लाए साची धूड़या। गुरमुख तेरा दर दरवाज़ा, लोकमात सुहांयदा। प्रगट होए ग़रीब निवाजा, दिस किसे ना आंयदा। सतिजुग कलिजुग हरि साजन साजा, साचा जोग कमांयदा। पकड़ उठाए राजन राजा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। आत्म दरसी शब्द सरूपी मारे आवाजा, अनहद सेवा लांयदा। पंच संवारे पंचम काजा, पंचम मोह चुकांयदा। सतिजुग तेरा साचा दाजा, गुरमुखां झोली पांयदा। चरन द्वार इक्क वखाए मक्का काअबा, हाजन हाजा अट्ठ सट्ठ वेख वखांयदा। शब्द घोड़ा चिट्टा अस्व नीला ताजा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। कलिजुग काया खोल्हे पाजा, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। धुरदरगाही राजन राजा, शाह
कंगाल आप अख्वांयदा। जोत जगाए देस माझा, गुर गोबिन्दा लेख लिखांयदा। आप रचाया आपणा काजा, वाली हिन्द हरि उठांयदा। लाड़ी मौत मंगे दाजा, लक्ख चुरासी झोली पांयदा। जूठा झूठा वज्जया वाजा, कलिजुग आपणा ताल वजांयदा। पंच विकारा भर जहाज़ा, अन्तिम शाहो डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचा घर, शब्द सरूपी वेख वखांयदा। गुरमुख साचे बंक द्वार, हरि साचे वेख वखाणया। भरमे भुल्ले भरम गंवार, धर्म झुलाए इक्क निशान, हर घट आपे जाणया। दो जहानां सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, आत्म जोती मेल मिलानया। हरिजन साचे लए पछाण, खेले खेल श्री भगवानया। साचा शब्द देवे दान, दाता दानी धुर फ़रमाणया। कलिजुग काला आया दाग़ मिटाण, सतिजुग साचा चन्न चढ़ानया। एका इक्की विच जहान, एका वार वखानया। साची सिक्खी कर परवान, गुर गोबिन्दे मेल मिलानया। अमृत आत्म पीण खाण, निझर धारा आप वहानया। पंचम रागा साचा गान, राग छत्ती वेख वखानया। कन्त सुहागा मेल मिलान, नारी कन्त इक्क हंढानया। सोया जागा सूरा बलवान, निहकलंकी हरि भगवान, कलिजुग माया लग्गी अग्गा, ना कोई मात बुझानया। गुरमुख विरला चरनी लागा, प्रभ बख्शे चरन ध्यानया। सोहँ बन्न्हे साचा तागा, ना कोई तोड़ तुड़ानया। आप आपणे हथ्थ रक्खे वागा, प्रभ साचे रथ चढ़ानया। गुरमुख साचे वड वड भागा, वड भागी मेल मिलानया। हँस बणाए फड़ फड़ कागा, हरि साची चोग चुगानया। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, दर दरवेश गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेखे घर, जोती जगे इक्क महानया। गुरमुख साचे दर द्वार, आत्म जोत जगाईआ। आत्म धुन सच्ची धुनकर, अट्ठे पहर जणाईआ। सुणे सुणाए सुणनेहार, आत्म सेजा आसण लाईआ। मीत मुरारी कन्त भतार, साची नार इक्क बणाईआ। वेख वखाणे सगल संसार, सृष्ट सबाई फोल फुलाईआ। कलिजुग माया हाहाकार, चारों कुन्ट रही कुरलाईआ। लोभ मोह हँकारा धूआँधार, सच सुच्च दिस ना आईआ। गोबिन्द गुर लए अवतार, जोती शब्दी बणत बणाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। आपे वेखे वेखणहार, सृष्ट सबाई दिस ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा शिव इन्द करे ख़बरदार, करोड़ तेतीसा आप जगाईआ। दो जहानां एकँकार, एका रंग रंगाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, लोकमात अन्धेरा छाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। हरिसंगत साची कर त्यार, पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा, शब्द ध्यानी लेखे लाईआ। पवण स्वासी दमां, दिवस रैण जो रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आया दर दवारउँ रुल्ला · । गुरमुख साचे साचा धाम, एका एक सुहाया।
मिल्या मेल साचा राम, राम रामा रूप समाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम, अज्ञान अन्धेर मिटाया। पंच विकारा होया ताम, रसना भोग लगाया। अमृत आत्म पिया जाम, हउमे रोग मिटाया। पूर कराए हरि हरि काम, बंक द्वारी बण के आया। सतिजुग साचे साचा नाम, चार वरनां रिहा जणाया। लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी चाम, मानस मनुख रिहा तराया। कोई ना मंगे हरि जी दाम, चरन प्रीत इक्क सिखाया। अक्खर वक्खर इक्क निधान, सच मन्त्र नाम दृढ़ाया। गोबिन्द काया जगत निशान, शब्दी बणत बणाया। दर द्वार करे परवान, पारब्रह्म सदा सुखदाया। आप रखाए आपणी आण, कलिजुग अन्तिम भेख वटाया। जन भगतां देवे दो जहानी माण, आवण जावण आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका डंक राउ रंक द्वार बंक इक्क इकेला भगत सुहेला साचा रिहा सुणाया। भगत सुहेला साचा मीता, अचरज कल वरताईआ। आपे गुर आपे चेला आपे परखणहारा नीता, आपे मेल मिलाईआ। ना कोई मन्दिर गुरद्वार मसीता, दस्म द्वारी बैठा आसण लाईआ। वेख वखाए हस्त कीटा, हरि एका रंग रंगाईआ। शब्द जणाए इक्क अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आईआ। कलिजुग काया कौड़ा रीठा, अन्तिम भन्न वखाईआ। हरि हरि शब्द हरिजन लागा मीठा, अमृत फ़ल खवाईआ। मनमुख जीवां जूठा झूठा पीसण पीसा, रसन होई हलकाईआ। गुरमुख तेरी कोई ना करे रीसा, काया चोली आपणे हथ्थीं आप रंगाईआ। पुरख अबिनाशी बीठला बीठा, पारब्रह्म अचुत्त आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो आईआ। नर नरायण आप निरँकारा, निरगुण रूप समाया। सरगुण बख्शे शब्दी धारा, जोती मेल मिलाया। आवे जावे अद्ध विचकारा, दिस किसे ना आया। सच द्वारी बन्द किवाड़ा, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाया। नौ द्वारे जगत अखाड़ा, लक्ख चुरासी लड़े लड़ाया। गुरमुखां लाज रखाए चरन छुहाई दाहड़ा, वेले अन्त होए सहाया। सखा सुहेला जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा घर साचे बैठा आसण लाया। हरि घर साचा आत्म सेज, एका एक विछाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, दिवस रैण जणाईआ। जोती नूर जगे हमेश, ना कोई मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे घर, चरन कँवल उप्पर धवल आर पार रिहा लिखाईआ। धरत धवल कर आकार, हरि जोती जोत जगांयदा। आदि जुगादी भगत प्यार, कलिजुग पूर करांयदा। सति सतिवादी नर निरँकार, सति पुरख निरँजण आप हो जांयदा। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, साचा मेला आप मिलांयदा। सज्जण सुहेला मीत मुरार, गोबिन्द काया रूप वटांयदा। गुर संगत चढ़ाए साचा तेला, पहली चेत्र रुत्त
सुहांयदा। आप वसया सद नवेला, आप आपणे रंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे तेरा एका घर, एकँकारा रूप वटांयदा। एकँकारा इक्क इकल्ला, अकल कला भरपूरया। गुरमुखां वसे सच महल्ला, आपे वसे नेड़े दूरया। निहचल धाम इक्क अटला, हरि साचा हाज़र हज़ूरया। हरि होए सहाई जला थला, आसा मनसा पूरया। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, आदि जुगादी साची तूरया। दर दुआरा विरले मात मल्ला, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़या। शब्द फड़ाए साचा भल्ला, चरन बख्शे साची धूड़या। दूई द्वैती मेटे सल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे घर, नाद वजाए अनहद साची तूरया। अनाद अनादा अनहद तूर, प्रभ साचा आप वजांयदा। पंचम मीता शाहो सरूर, सति सन्तोख उपांयदा।
आदि जुगादी वसया, एका एकँकार। जुग जुग राह निराला दस्सया, पावणहारा सार। तीर निराला रिहा कसया, दहि दिशा करे शृंगार। शब्द सिँघासण बहि बहि हस्सया, पुरख अगम्मा अगम्मड़ी धार। दूर दुराडा आए नस्सया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। वेखे रैण अन्धेरी मस्सया, चारों कुन्ट धूआँधार। पंच विकारा घर घर मन्दिर अन्दर वसया, ना कोई जाणे जीव गंवार। दूतां दुष्टां फड़ फड़ झस्सया, अन्तिम डोबे अद्ध विचकार। गुरमुख विरले हिरदे अन्दर वसया, हरि साजण मीत मुरार। कोटन कोट करे प्रकाश रव रवि सस्सया, जोती नूर करे उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां पावणहारा सार। भगत दुआरा धन्न है, हरि साचा वेख वखाणदा। एका राग सुणाए कन्न है, देवे खज़ाना सच्चे धन माल दा। भाण्डा भरम गढ़्ह हँकारी देवे भन्न है, अन्तिम वेला पुण छाण दा। भरम भुलेखा कढ्ढे जन है, वेख खेल निगाहबान दा। जन्त जीवां पंच विकारा लाए सन्न्ह है, लहिणा देणा चुक्के पीण खाण दा। राए धर्म देवणहारा डन्न है, लक्ख चुरासी वेख वखाण दा। गुरमुख विरले आत्म जाए मन्न है, मिले मेल श्री भगवान दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल दो जहान दा। दो जहानां हरि हरि वाली, साची बणत बणांयदा। धरत मात तेरा साचा पाली, आपे आप अख्वांयदा। शब्द वखाए जगत दलाली, वणज वपारा इक्क करांयदा। खेले खेल हक्क जलाली, अहिनल हक्क नाल रलांयदा। आपे होया हथ्थां खाली, सृष्ट सबाई मुख भवांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। फल ना दिसे किसे डाल्ही, लक्ख चुरासी कोई ना करे बन्द खुलासी, चित्रगुप्त लेख लिखांयदा। गुरमुख साचे चरन प्रीती निभे नाली, हरि साचा जोड़ जुड़ांयदा। नार दुहागण सुरत सवाणी मारे ताली, मनमुख अखाड़ा
लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निज घर वेख वखांयदा। निज घर मेला शाहो शाबाश, साचा वक्त सुहांयदा। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, पुरीआं लोआं फेरा पांयदा। ब्रह्मा शिव होए उदास, सुरपति राजा इन्द मुख शरमांयदा। कलिजुग अन्तिम होए निरास, काला सूसा तन छुहांयदा। खेले खेल घनकपुर वास, ईसा मूसा फड़ हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां पहली चेत्र साचा लेख लिखांयदा। साचा लेखा लिखणहारा, आदि पुरख अगम्मा। कलिजुग अन्तिम लए अवतारा, लक्ख चुरासी वेखे कर्मा। शब्द खण्डा तेज कटारा, चार वरन बणाए एका धर्मा। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क करना। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, गुर गोबिन्द पया सरना। धुर दरगाही साचा लाड़ा, नीले घोड़े आपे चढ़ना। जीव जन्त पंज तत्त अग्नी साड़ा, ना कोई जीवत मरना। मगर लग्गी पंचम धाड़ा, मोह विकारे सड़ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पुरीआं लोआं आपे वरना। पुरीआं लोआं पावे सार, लोचन नैण वखांयदा। ब्रह्मा शिव दए हुलार, लहिणा देणा चुकांयदा। सुरपति इन्द हो त्यार, वेला वक्त सुहांयदा। मातलोक प्रभ लए अवतार, एका डंक वजांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, राउ रंकां आप वखांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्ताना आप अख्वांयदा। कल्गी तोड़ा नाम अपार, साचे सीस टिकांयदा। साचा घोड़ा सच्ची सरकार, एका एक रखांयदा। धुरदरगाही आपे बौहड़ा, वेख वखाए मिट्ठा कौड़ा, ब्रह्मण गौड़ा वेख वखांयदा। दो जहानी लाए एका पौड़ा, सो पुरख निरँजण सो साचा नाम जणांयदा। नानक बुझाई आत्म औड़ा, दोए अक्खर रूप ध्यांअदा। पारब्रह्म प्रभ आत्म बौहड़ा, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखे दर, दर दुआरा इक्क खुल्हांयदा। दर दुआरा इक्क खुल्हाए नरायण नर अवतारा। चार वरन इक्क सरन बहाए, शब्द कराए तन शृंगारा। अमृत आत्म जाम प्याए, बख्शे चरन प्यारा। सोहँ सच्चा नाम जपाए, सतिजुग साची धारा। दूजा दोअँ मिटाए, प्रगट होए विच संसारा। तीजा लोचन खोल्ह वखाए, जो जन मंगे बण भिखारा। चौथे घर मेल मिलाए, हरि सन्तां मीत मुरारा। पंचम अनहद शब्द वजाए, दिवस रैण सुणे धुन्कारा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए रखाए, जोती नूर करे उज्यारा। सत्तवें सति पुरख निरँजण आदि शक्त आप समाए, एका एकँकारा। अट्ठां तत्तां भेव ना राए, आपे वसया बाहरा। नौ द्वारे खोल्ह वखाए, मनमुख भुल्ले जीव गंवारा। दसवें गुरमुख विरला सोझी पाए, जिस जन बख्शे चरन प्यारा। आत्म गुझ भेव खुल्हाए, खोल्हे बन्द किवाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलाए दस्म दुआरा। दस्म दुआरा सच टिकाणा, गुरमुख विरले पाया। नौ द्वारे जगत मकाना, मनमति रही कुरलाया।
अट्ठां तत्तां तीर निशाना, एका नाम चलाया। सति पुरखा हरि गुण निधाना, सति सतिवादी नाम धराया। छे घर वेखे वेख वखाना, राज राजानां हरि रघुराया। निज सुणाए एका गाणा, साची सेवा लाया। चौथे घर पद निरबाणा, सरगुण निरगुण मेल मिलाया। बख्शे नेत्र दरस महाना, आत्म दरस आप वखाया। दूजे वेखे दो जहानां, आवण जावण रचन रचाया। इक्क अकाला हरि भगवाना, साचे आसण डेरा लाया। दूजा रखाना शब्द तीर कमाना, चारों कुन्टां रिहा हिलाया। पंचां वेखे जगत मैदानां, कलिजुग वेला वक्त सुहाया। चौथे बन्न्हे जन भगतां हथ्थीं गाना, सम्मत चौदां तेल चढ़ाया। पंचम फड़ाए हथ्थ धर्म निशाना, साची सेवा लाया। छेवें मेल श्री भगवाना, विछड़ कदे ना जाया। सत्त रंग झुलाए इक्क निशाना, सत्तां दीपां रिहा जणाया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटाना, गंगा गोदावरी रहिण ना पाया। नौ दर मिटे जगत निधाना, लक्ख चुरासी ख़ाक रुलाया। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, घर दसवें वेख वखाया। आत्म सेजा इक्क श्री भगवाना, आपणी हथ्थीं रिहा विछाया। जोती नूर जगे महाना, दीपक होर ना कोए रखाया। अनहद शब्द वजाए ढोल मृदंगा इक्क सुणाए साचा गाणा, ढोलक छैणा ना कोई वजाया। जन भगतां देवे दरस महाना, आपे गोपी आपे काहना, नारी कन्ता आप समाया। गुरमुख साचे मेल मिलाना, वेले अन्त दरस दिखाना, आप आपणी दया कमाया। नौ दर भुल्ले जीव नादाना, माया ममता मोह वधाया। अट्ठां तत्तां वेख वखाना, मन मति बुध रही कुरलाया। सत्तां वेखे कर ध्याना, सति सतिवादी आप रघुराया। छेवें छेड़े छेड़ वाली दो जहानां, पंचम जेठी लेख लिखाया। वाली हिन्द उठ नादाना, राष्ट्रपति प्रभ रिहा जणाया। पंचम जेठ बन्न्हया गाना, लाड़ी मौत मौली तन्द हथ्थ उठाया। उम्मत नबी रसूल आप पछाना, संग मुहम्मद चार यारी मता पकाया। नाल रलाए शाह ईराना, हरि अफगाना रूप वटाया। हिन्द हिन्दवानी खेल महाना, सोहँ चिल्ले तीर कमाना, आपणा खेल खिलाया। राष्ट्रपति भेव ना पाना, पंडत नेहरू रिहा भुलाया। इक्की चेत आवे दर परवाना, सम्मत चौदां भेव खुल्हाया। आपे वेखे मार ध्याना, जगत भगत साची शक्त दए वखाया। एका झुल्लणा सच निशाना, सत्त रंग चढ़ाया। अन्तिम टुट्टणा सभ दा माणा, सम्मत सोलां कोए रहिण ना पाया। हाढ़ सतारां दिवस महाना, माझा देस होए वैराना, मनमुख जीव कोए रहिण ना पाया। मुगल पठानी तीर कमाना, चार कुन्ट इक्क निशाना, पार किनारा इक्क ब्यास वखाया। गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना, दर द्वारे देवे माणा, फड़ बाहों पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द मेल मिलाया। गोबिन्द गुर शब्द बलवान, हरि जोत करी कुड़माईआ। साचा मिल्या हाणी हाण, वरन गोत ना कोई रखाईआ। इक्क दूजे दी करन पछाण, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। शब्द सुणाए राग कान, अनहद धुन उपजाईआ।
जोती दीपक इक्क महान, राह साचा रही वखाईआ। गोबिन्द मंगे साचा दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। प्रभ अबिनाशी मेहरवान, साची भिच्छया झोली पाईआ। दो जहानां करे परवान, पूरन इच्छया आप कराईआ। ना कोई दीसे सखी सरवर सुल्तान, मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक दस्तगीर हकीर कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी एका नायक, जन भगतां होए सदा सहायक, गोबिन्द नाउँ रखाईआ। गोबिन्द नाउँ नर निरँकार, गोबिन्द रंग समाया। शब्द चलाए अपर अपार, चार वरनां रिहा जणाया। चार वरन सुहाए इक्क द्वार, राउ रंकां भेव चुकाया। सम्मत चौदां बन्न्हे धार, एका इक्की इक्क कराया। साची सिक्खी अपर अपार, मदिरा मास रसन तजाया। वालों निक्की धारों तिक्खी, भेव किसे ना पाया। हथ्थ ना आवे मुनी रिखी, ग्रन्थी पन्थी पढ़ पढ़ थक्के पंडत कांशी बहि बहि अक्के, वेद पुराणां दिस ना आया। गुर संगत गुर गोबिन्द बणाई भैण भाई सके, दूसर विच ना कोई रखाया। मनमुख जीवां पैण धक्के, पंचम जेठ नेड़े आया। प्रभ छेड़ छिड़ाए मदीने मक्के, बूरे कक्के मेल मिलाया। कलिजुग फल अन्तिम पक्के, मनमुख जीवां दए खवाया। शब्द नकेल पावे नत्थे, चारों कुन्ट दए फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द मेल मिलाया। गोबिन्द काया तन शृंगार, हरि पाए शब्द कटारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सोलां करे तन शृंगार, सोहँ खण्डा तेज कटार, हरि गोबिन्द आप उठा रिहा। मीरी पीरी एका धार, साचा सीरी मुख चुआ रिहा। वक्त अखीरी कलि संसार, जगत जंज़ीरी इक्क बंधा रिहा। कलिजुग तेरी चौथी पीहड़ी, जुग जुग नौ नौ जोड़ जुड़ा रिहा। आपणी हथ्थीं तोड़े हड्डी रीड़ी, साचा खण्डा इक्क वखा रिहा। लक्ख चुरासी जाए पीड़ी, शब्द वेलणे आप पिड़ा रिहा। त्रैगुण माया तेरी अन्तिम सीड़ी, इक्की जेठ आप बणा रिहा। गुरमुखां पार कराए गली भीड़ी, सुखमन नाड़ी वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द संग निभा रिहा। गोबिन्द दाता शब्द भण्डारा, एका एक अख्वांयदा। सृष्ट सबाई चरन भिखारा, दाता दानी आप हो आंयदा। पुरीआं लोआं पावे सारा, नाम निशानी इक्क वखांयदा। दूतां दुष्टां करे सँघारा, साची कानी चिले आप चढ़ांयदा। जुग जुग मारनहारा मारा, गगन पाताली वेख वखांयदा। खाणी बाणी कर त्यारा, आपे मेट मिटांयदा। जीव निधानी पावे सारा, मन मति विच कुरलांयदा। चतर सुजानी गए हारा, कलि मीत रहिण ना पांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, धीरज सति धरांयदा। जोती नूर करे उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। अमृत कँवला एका वारा, साचा झिरना आप झिरांयदा। धरनी धरत धवला हरि निरँकारा, साँवल सँवला रूप वटांयदा। राम रामा लए अवतारा, कृष्ना काहना रूप वटांयदा। नानक गोबिन्द एका कारा, एका धन्दे लांयदा। पन्थ ख़ालसे रहिणा ख़बरदारा,
प्रभ साचा जोत जगांयदा। हरि मन्दिर वेखे चार दिवारा, चारे कुन्टां आप पछाणदा। साधां सन्तां पावे सारा, आप आपणे रंग रंगांयदा। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता मीत मुरारा, साचा यार घर साचा वेख वखांयदा। भाण्डे काचे अन्ध अन्धयारा, घड़े भन्ने भन्न्हणहारा आप अख्वांयदा। गुरमुख जुग जुग थक्के मांदे, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। चरन कँवल प्रीती साची बांधे, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। सतिजुग चढ़ाए साचे चांदे, आपणी बणत बणांयदा। ब्रह्मा शिव देवत सुर तेरा नाउँ गांदे, सोहँ रसन उचारदे। सन्त भगत सति पुरख निरँजण, दर तेरे विच आंदे जांयदे। चौथे घर मिले वर जाण तर, काया हँस तजाउँदे। शब्द डोरी फड़ हथ्थ, मिले मेल हरि समरथ, शब्द जणाए अकथना अकथ, लेखे लिख्त विच ना आउँदे। मनमुख जीव रहे सख, प्रभ का भेव ना सकण लक्ख, अन्तिम घर घर उडणे कक्ख, ना कोई किसे बचाउँदे। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, भगत सुहेले लए रक्ख, पहली चेत्र साची रीती चरन प्रीती बहि बहि ख़ुशी मनाउँदे। प्रभ दरस दिखाए नित नवित्त, सोए पूत हरि साचा आप उठाउँदे। वेख वखाए दहि दिशा चारे कूट, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलाउँदे। उत्भज सेत्ज जेरज अंडा पाई वंडा, साची वंड वंडाउँदे। मनमुख नार दुहागण रंडा, गुरमुख साचे सन्त सुहेले इक्क इकेले कन्त सुहागी आप हंढाउँदे। आपे गुर आपे चेले, गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द मिले मेल दो जहानी सज्जण सुहेले, विछड़ कदे ना जांयदा। ना कोई पल्ले पैसे धेले, अचरज खेल हरि जी खेले, जुग जुग विछड़े करे इक्ट्ठे, आप बंधाए एका मुट्ठे, पारब्रह्म कलिजुग अन्तिम तुट्ठे, दयानिध दयावान हरि भगवान, एका देवे नाम निधान, धर्म झुलाए इक्क निशान, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। सर्ब जीआं प्रभ जाण, लक्ख चुरासी करे पछाण, धर्म राए तेरी अन्तिम फाँसी मनमुख पैंदे जाण, ना कोई किसे छुडांयदा। गुरमुख साचे बहि बहि गाण। काया मन्दिर सच मकान। नौ दर दिसे जगत दुकान। शब्द झुल्ले प्रभ साचे सीसे, बीस इकीसे खेल महान। वेख वखाए राग छतीसे तीस बतीसे रसन विखान। अञ्जील कुरानां खाली खीसे, संग मुहम्मद चार यार होए हैरान। अन्तिम लहिणा देणा चुक्कणा विच उनीसे, इक्क दूजे दी करन पछान। अल्ला राणी जूठा झूठा पीसण पीसे, कलिजुग आया लौहण मुकाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, उम्मत उम्मती देवे इक्क निशान। इक्क निशाना शब्द रसूल, हरि साचा रिहा जणाईआ। दीन मुहम्मदी कर कबूल, अल्ला हू वखाईआ। सदी चौधवीं चुक्कणा मूल, परवरदिगारा रिहा जगाईआ। शिव शंकर लए हथ्थ त्रिसूल, वेले अन्त जुदाईआ। ब्रह्मा उठे नेत्र खोल्ह वेखे कवण द्वारे कन्त कन्तूहल, बैठा जोत जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्त दीप ना जाए भूल, लोकमात होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका शब्द लड़े लड़ाईआ। एका
शब्द जोद्धा बलवान, हरि साचा आप उठांयदा। सोहँ बख्शे तीर कमान, चिल्ले इक्क चढ़ांयदा। नाम निधाना पीण खाण, गढ़्ह हँकारी उच्चे टिल्ले आपे ढांयदा। गुरमुख बिठाए विच बिबाण, लोआं पुरीआं पार करांयदा। आपे होया चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्ह आप अख्वांयदा। आपे आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, अन्ध अज्ञानी आप हो आंयदा। आपे शब्द निशानी दो जहान, जुग जुग आप झुलांयदा। नानक गया दर दरबान, प्रभ आपणे गले लगांयदा। चरन द्वारे हरि भगवान, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, शब्दी शब्द जणांयदा। नानक विटहो दर कुरबान, एका मंग मंगांयदा। साचा बख्शे जिया दान, जीव जन्त जगत कुरलांयदा। सतिनाम मन्त्र प्रधान, प्रभ साचा झोली पांयदा। आपे होया निगाहबान, गुर नानक सेवा लांयदा। सेवक सेवा करे महान, नीचो नीच सदांयदा। चार वरनां इक्क ज्ञान, मुल्ला काज़ी शेख़ आप समझांयदा। पंडत पांधे वड विद्वान, इक्क ज्ञान रखांयदा। सतिनाम कर प्रधान, लोकमात बणत बणांयदा। चारे कुन्टां वेख वखान, अगणत ना कोई गिणांयदा। आपे वेखे अन्तर मार ध्यान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त पारब्रह्म वखांयदा। रेण धूढ़ साध सन्त, मस्तक टिक्का लांयदा। गुरमुख वड्याई जीव जन्त, जो जन गुर पूरे सेव कमांयदा। मेल मिलावा साचे कन्त, साची बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेख वटांयदा। नानक अन्तिम वेख विचार, एका नाम दृढ़ाया। काया चोली छड्ड प्यार, अंगद अंग लगाया। लहिणा गहणा तन अपार, साचा नाम चढ़ाया। भाणा सहिणा विच संसार, अमर निथावां अमर कराया। रामदास तेरा सच दरबार, चार द्वार चार वरनां आप खुल्हाया। गुर पूरा होया पहरेदार, शब्द जणाए गुर अर्जन बाण गुर ग्रन्थ साध सन्त इक्क इकन्त जीव जन्त कर बहाया। हरि गोबिन्द सागर सिन्ध, साची धारा इक्क चलाया। हरिराए हरि सरनाए, हरिकृष्न किसे ना दिसणा, बाल अवस्था हरि साचे मेल मिलाया। गुर तेग बहादर तेरी धर्म दी चादर, जीवां जन्तां गऊ ग़रीबां देवे आदर, दिल्ली दरबार अद्ध विचकार, आपणा सीस भेंट चढ़ाया। गुर गोबिन्दा घर न्यार। प्रभ अबिनाशी पावे सार। पंचम करे तन शृंगार। पंचम मेला विच संसार। आपे गुर आपे चेला, आपे बणया लेख लिखार। साध संगत तेरा सज्जण सुहेला, गुरमुख साचे रिहा उभार। जुगा जुगन्तर चाढ़्हे तेला, कन्त सुहागी जगत त्यागी भगत वैरागी आप बणाए साची नार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल अपर अपार। गुर गोबिन्द जोद्धा सूरा, वड बली बलकारया। लिख्या लेख करे पूरा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। आपे वसया नेड़े दूरा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरया। जन भगतां सद हाज़र हज़ूरा, कल्गी तोड़ा जोती जोड़ा शब्द सीस सजा दस्तारया। नाल रखाए नीला घोड़ा, पंचम जेठ उठाए पहला पौड़ा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी सिर तेरे विच मारया। धुरदरगाही आए दौड़ा,
आपे वेखे मिट्ठा कौड़ा, शब्द हथौड़ा, एका हथ्थ उठा रिहा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, सम्बल नगर हरि आपे बौहड़ा, उच्चे मन्दिर साचे टिल्ले एका पौड़ा ला रिहा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा दे भरवासा पुराण अठारां इक्क लक्ख हज़ार सतारां, सलोक सलोकां वेख वखा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, फड़े खण्डा नाम दो धारा, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारा, सत्तां दीपां दए हुलारा, ब्रह्मा रोवे हाहाकारा। शिव शंकर मंगे भिक्ख भिखारा। करोड़ तेतीसा ढहि पया दुआरा। विष्नूं तेरा खेल अपारा। हर घट वसया सभ तों बाहरा। भगवन जोती एका गोती, दुरमति मैल गई धोती, साचा मेल मिलाईआ। सृष्ट सबाई रही सोती, गुरमुख साचे माणक मोती, प्रभ सोहँं धागे साचा हार आप परोए, आपणे कंठ लगाईआ। आप जगाए साची जोती, ना कोई वरन ना कोई गोती, सिर रखाए शब्द सोटी, मनमुख जीव नेड़े कोई रहिण ना पाईआ। भरमे भुल्ले कोटन कोटी, गुरमुख विरला चढ़या चोटी, पुरख अबिनाश होए दासी दास, निज घर आत्म रक्खे वास, फड़ बांहो पार कराईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, दरस दिखाए पृथ्वी आकाश, धुरदरगाही मेल मिलाईआ। जिस जन तजाया मदिरा मास, पुरख अबिनाशी घर में पाया। साचे मण्डल वेखे रास, गोपीआं काहन एका ताल वजाया। आपे गोपी आपे काहना, आप सुणाए नाम तराना, सुरत सवाणी संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे दर, दर दुआरा वेख विखाया। दर दुआरा नेत्र वेख, गुरमुख बाल अञ्जाणया। पारब्रह्म प्रभ लिखणहारा लेख, ना कोई जाणे सुघड़ स्याणया। किसे दिस ना आए धारी केस, भेव ना पाए मूंड मुंडाणया। जोती शब्दी दस दस्मेस, आपे पहने आपणा बाणया। शब्द बणाया नर नरेश, साचा तख्त इक्क सुहानया। दर द्वार ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दोए जोड़ बैठे सीस झुकानया। आपे जाणे आपणा वेस, खेले खेल दो जहानया। बाशक सेजा माणे महेष, सांगोपांग हंढानया। चार भुजां गवर्धन धारी रिखी केश, चतुर्भुज श्री भगवानया। जुग जुग लिखणहारा लेख, आप उपाए आप मिटाए, ना कोई दूसर संग रखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक एका डंक वजाए राउ रंक सुणाए, भुल्ल रहे ना राए, किसे सौणा मिले ना विच मकानया। ना कोई मन्दिर ना मकान, अन्त विछोड़ा आया। कलिजुग माया झूठ मकान, दिन थोड़्हे वक्त लिखाया। इक्की जेठ खेल महान, प्रभ साचा रिहा लिखाया। मनमुख आपणा कीता आपे पाण, ना कोई दूसर होए सहाया। मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण सर्ब तज जाण, ना कोई पल्लू दए फड़ाया। कलिजुग जीव जूठी झूठी ख़ाक रहे छाण, नाम अनमुल्ला किसे हथ्थ ना आया। प्रभ आपे होया बेपछाण, दरस खुल्ल्हा ना किसे कराया। दर दर घर घर बैठे साध सन्त राह रहे तकान, निहकलंकी केहड़ी कूटे डेरा लाया। सम्बल नगर तेरा सुहाए
द्वार बंक, हरि साची जोत जगाया। उच्चे अटले महल्ले आप वजाए डंक, ओंकार दए सुहाया। अगम्म अगम्मा खेले खेल बार अनक, अलख अलखणा लेख लिखाया। प्रगट होया वासी पुरी घनक, पंजां तत्तां मेट मिटाया। सम्मत चौदां सृष्ट सबाई तेरे कढ्ढे शंक, जो जन दर आए वेखे घर नुहाए सर, ना जन्मे ना जाए मर, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। मनमुख जीव लए फड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, सभ दे अन्दर बैठा वड़, तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ रखाया। जीव जन्त करे ख्वार, देव दंत अन्तिम ख़ाक मिलाया। साध सन्त कर प्यार, एका देवे शब्द अधार, फड़ फड़ बाहों लाए पार, वंञ मुहाणा आपे रिहा चलाया। सुघड़ स्याणा ना कोई पावे सार, राजा राणा होए ख़बरदार, सम्मत पन्दरां वेख वखाया। सम्मत सोलां दर दर घर घर होए ख्वार, पुरख अबिनाशी तेरा राह सारे रहे तकाया। गुरमुखां मिल्या जगत मलाह, पारब्रह्म बेपरवाह, इक्क जपाए साचा नाँ, सोहँ धारा मुख चुआया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचे गोद उठाया। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, शब्द सरूपी पर्दा पाया। दरस दिखाए थाँ थाँ, लेखा कोए रहिण ना पाया। गुरमुखां वंड वंडाई एका नाँ, प्रभ आत्म झोली दए भराया। पहली चेत्र फड़ फड़ बांह, एका इक्की मेल मिलाया। गुर गोबिन्दे करी हाँ, साची सिक्खी जोड़ी जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची घोड़ी चढ़ के आया। साची घोड़ी शब्द अपारा, हरि साचे आप बणाईआ। आपे होया शाह अस्वारा, चारे कुन्टां रिहा दुड़ाईआ। लोआं पुरीआं करदा आए ख़बरदारा, ब्रह्मा शिव देवत सुर आप हिलाईआ। नीली छत्तों आए बाहरा, नीले वाला साचा माहीआ। गल बस्त्र पीला, प्रभ मिलण दा कर लओ हीला, अन्तिम होए मात जुदाईआ। सम्मत चौदां पहली चेत्र प्रभ चढ़या छैल छबीला, जोती नूर करे रुशनाईआ। गुर संगत बणाए इक्क कबीला, एका इक्की पहली पाईआ। सिँघ दलीप नाम निधान दो जहानी रज्ज रज्ज पी ला, आवण जावण रिहा फंद कटाईआ। सृष्ट सबाई जोती अग्नी लाए तीला, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। गुरमुखां मिल्या सोहँ शब्द वकीला, कलिजुग नाल करे लड़ाईआ। धर्म देवे इक्क इक्क दलीला, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। आत्म बीज साचा बीअ ला, सोहँ रसना गाईआ। सम्मत चौदां वेखण आया नाल रलाया घोड़ा नीला, नीली धारों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, रंग रंगाए लाल गुलाला, खेले खेल दीन दयाला, लच्छमी चरन झस्सण लाईआ। लच्छमी तेरा भूषण लाल, प्रभ साचे रंग रंगाया। जोती लाल इक्क अकाल, सति पुरख निरँजण आप अख्वाया। कंचन रूप हरि दलाल, शब्दी भेख वटाया। सूहा रंग वेखे बेमिसाल, साची धारी पार कराया। चिट्टी धारी दस्म द्वार, अद्ध विचकार लटकाया। पीले तेरा भेख अपार,
प्रभ आपे रिहा कराया। नीला बस्त्र तन अपार, मातलोकी वेख विखाया। काला सूसा कलिजुग तेरा तन शृंगार, प्रभ साचे लेख लिखाया। अन्तिम अन्त आई हार, ना कोई संग निभाया। जूठे झूठे मीत मुरार, बैठे मुख छुपाया। खाली होए काया ठूठे, अमृत जाम ना कोए प्याया। दर दवारिउँ बैठे रूठे, घर साचे ना कोई मेल मिलाया। धर्म राए फड़ टंगे पुठ्ठे, अठाई कुण्डां कुण्डा लाहया। गुरमुख बणाए आप एका मुट्ठे, एका इक्की नाउँ रखाया। सन्त सुहेला आपे तुट्ठे, गुर चेले मेल मिलाया। गुर गोबिन्दे जो सरसे सुट्टे, प्रभ साचे जन्म दवाया। मनमुख जीव भेव ना जानण जूठे झूठे, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठे, माझा मालवा देस दोआबा रिहा जगाया। तीर निराला एका छुट्टे, कलिजुग तेरी काली धार डूँघी जड़्ह फड़ फड़ पुट्टे, शब्द हलूणा रिहा लगाया। अन्तिम वारी जो सरसे सुट्टे, गुर गोबिन्दा लहिणा देणा रिहा चुकाया। गुरमुख लगाए साचे बूटे, सतिजुग तेरी सच फुलवाड़ी रिहा मात लगाया। सोहँ शब्द दवाए साचे हूटे, आप फिराए दहि दिशा चारे कूटे, आवण जावण पतित पावन लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। जुगां जुगां दे विछड़े रूठे, प्रभ साचा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, नर दाता वड दातार, देवणहार सर्ब संसार, जुग जुग भेख वटाया। कलिजुग भेख अवल्लड़ा, हरि जोती नूर सवाईआ। प्रगट होए इक्क इकल्लड़ा, ना कोई दूसर संग रखाईआ। भगत दुआरा एका मलड़ा, साचा डंका रिहा वजाईआ। आपे वसया निहचल धाम अटलड़ा, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां दर द्वारे खलड़ा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। शब्द सुनेहड़ा अन्तिम कलिजुग घल्लड़ा, हरिजन सोए रिहा जगाईआ। सोहँ शब्द फड़ाए पलड़ा, सतिजुग साचा राह वखाईआ। दर दुआरा गुरमुख विरले मलड़ा, हरि चरन मिली सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम बोलणहारा हल्लड़ा, सृष्ट सबाई वाहो दाहीआ। किसे हथ्थ ना आवे पैसा धेला दमड़ा, पिता पूत जुदाईआ। कलिजुग काया अग्नी लाए झल्लड़ा, लाट लिलाटी दूण सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख चढ़ाए औखी घाटी, लेख चुकाए तीर्थ ताटी, सर सरोवर इक्क वखाईआ। तीर्थ तट्टां पार किनारा
कलिजुग अन्त करांयदा। ना कोई दिसे शिवदवाला मट्ठ, पूजा पाठ ना कोई विखांयदा। गुरमुख तेरा एका हट्ठ, चरन प्रीती साची रीत सिखांयदा। मन्दिर मस्जिद जाणे ढठ्ठ, सम्मत सोलां नेड़े आंयदा। कलिजुग गेड़नहारा उलटी लट्ठ, आपणी हथ्थीं आप चलांयदा। पंचम जेठी करे इक्ट्ठ, सम्मत चौदां नींह रखांयदा। गुर संगत मेला नठ्ठ नठ्ठ, दर दुआरा इक्क विखांयदा। पंचम मीता कर इक्ट्ठ, साचा बेड़ा आप बंन्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवण आया वर, घर घर फेरी पांयदा। घर घर सोए मात जगाए, गुरमुख साजण मीत। एका
सूत्र आप परोए, ऊँच नीच हस्त कीट, ना कोई हस्से ना कोई रोए, हरि शब्दी शब्द अनडीठ। जन भगतां फड़ फड़ मुखड़ा धोए, साचा पीसण रिहा पीठ। बिन गुर पूरे अवर ना जाणे कोए, कलिजुग काया कौड़े रीठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ। मनमुख सोए जगत बेहाले, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। भेव ना पायण जोत अकाले, अकल कला वरताईआ। गुरमुखां मेला दीन दयाले, दर घर वज्जी वधाईआ। आपणा बिरद आप संभाले, जुग जुग काया पैज रखाईआ। मनमुखां मुख होए काले, निन्दक निन्दया मुख रखाईआ। पारब्रह्म तेरी अवल्लड़ी चाले, भेव कोए ना पाईआ। साचा मेला सच्ची धर्मसाले, गुर सतिगुर मेल मिलाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाले, जुग जुग तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे शाह आपे कंगाले, आप भिखारी दीन दयाले, देवणहार आप अख्वाईआ। देवणहार नाम निधाना, मंगे चरन प्रीती। शब्द बन्न्हे तन हथ्थीं गाना, सतिजुग साची रीती।
धर्म निशाना, काया करे पतित पुनीती। पंच सुणाए इक्क तराना, अमृत आत्म धारा सीतल सीती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल जगत अनडीठी। हरि का खेल अनडीठ, भेद भेव अभेदया। साची गिरहा सवा गिट्ठ, अछल अछल्ल अछेदया। अमृत आत्म धारा एका मुट्ठ, हथ्थ ना आए चार वेदया। जीव जन्त साध सन्त आपणा झगढ़ा आपणे घर नजिट्ठ, राह दस्से एका सीध्या। पारब्रह्म प्रभ सुत्ता दे कर पिठ, दरस होए ना नेत्र दीदया। माया ममता ताया मठ, तन मन ना आपणा चेतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका वर, मिट्ठे करे कौड़े रीठया। एका इक्की इक्क महल्ला, एका कुल अख्वांयदा। इक्क वखाए धाम अटला, एका मुल्ल पवांयदा। वलीआ छलीआ अछल अछल्ला, अछल अछल्ल करांयदा। गुरमुखां फड़ाए आपणा पल्ला, दूई द्वैती सला मेट मिटांयदा। मेल मिलाए गोबिन्द डल्ला, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। शब्द फड़ाए हथ्थ विच भल्ला, आपणी दया कमांयदा। गुरमुख आत्म अन्तर रल्ला, जोती जोत समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत देवे एका वर, पहली चेत्र थित सुहांयदा। पहली चेत इक्क प्रविष्टा, परम पुरख प्रभ पाया। चरन कँवल दृढ़ाए सच दृष्टी दृष्टा, एका इष्ट वटाया। मानस जन्म ना होए भृष्टा, लेखा लेखे लाया। आपे राम गुरू वशिष्टा, राम रामा रूप समाया। वेखण आया हरि हरि सृष्टा, जग सृष्टी मूल चुकाया। कागी काँ खायण विष्टा, अमृत फल ना कोए खवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, दर दुआरा इक्क वखाया। दर दुआरा इक्क सुहञ्जणा, एका एकँकारया। मिले मेल जोत निरँजणा, मोखी मोख अपारया। हरि दाता दर्द दु:ख भय भंजना, रोग
सोगां पार उतारया। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, सर सरोवर इक्क इशनान करा रिहा। गुरमुख मीत मुरारे सज्जणा, दिवस रैण चरन ध्यान जणा रिहा। जो घड़या सो अन्तिम भज्जणा, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वा रिहा। कलिजुग किसे ना पड़दा कज्जणा, ना कोई पड़दा पा रिहा। काल नगारा अन्तिम वज्जणा, लाड़ी मौत करे शृंगारया। चित्रगुप्त लेखा मंगणा, बहि बहि धर्म द्वारया। राए धर्म वेखे भाण्डा सक्खणा, रसना नाउँ ना मात उचारया। आपे करे फड़ फड़ वक्खना, देवे दु:ख अपारया। बिन गुर पूरे किसे मात ना रक्खणा, ना कोई लाए पार किनारया। अन्तिम मुल्ल ना पैणा कक्खना, तन बस्त्र तन शृंगारया। गुरमुख साचे साचा शाहो नेत्र पेखना, दर्शन नेत्र नेती नैण अपारया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा अन्ग्यारा एका भखणा, चारों कूट धूआँधारया। प्रभ दया कमाए देस दक्खणा, दक्खण दिशा आप विचारया। आपे करे पच्छिम सक्खणा, निहकलंक लए अवतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवणहारा वर, आप आपणे ढहि पया द्वारया।
एका दूजा संग कर, सगला संग निभांयदा। दर दुआरा मंग मंग, भगत भिखारी आप अख्वांयदा। काया चोली रंग रंग, रंग गूढ़ा इक्क चढ़ांयदा। नौ द्वारे लँघ लँघ, प्रभ साचा दरस दिखांयदा। सेज सुहावणी इक्क पलँघ, पावा चूल ना कोई रखांयदा। दस्म द्वारी दित्ती टंग, बाडी कोई ना मात बणांयदा। चारों कुन्ट रखाई अमृत धारा गंग, सर सरोवर इक्क विखांयदा। गुरमुख सवाणी लाए अंग, अंगीकार हो जांयदा। मेटणहारा तृष्ना तम, दर शब्द आहार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची जुगत बणांयदा। जुगत जणाए जगत जोग, हरि दाता नाम भण्डारी। मेल मिलाए धुर संजोग, कलिजुग अन्तिम वारी। कट्टणहारा हउमे रोग, मेटे तन बिमारी। दरस विखाए इक्क अमोघ, हरि मेला दस्म द्वारी। सोहँ चुगाए साची चोग, माणक मोती भरी पटारी। आत्म सेजा माणे भोग, रस रसीआ आप निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सच्चा दरबारी। सच दरबार तख्त सुल्तान, हरि मन्दिर आप बिराज्जया। दाता दानी मेहरवान, गऊ ग़रीबां देवे दाज्जया। रसना नाउँ इक्क विखान, अन्तिम रक्खणहारा लाज्जया। नाम निधाना पीण खाण, आपणा साजन साज्जया। दर द्वारे देवे माण, सरन सरनाई जो जन आए भाज्जया। मेट मिटाए राज राजान, दर दरबान किसे घर ना दिसे घोड़ा ताज्जया। सच सुच्च झुलाए इक्क निशान, अन्तिम मेटे मुल्ला काज़ीआ। गोबिन्द काया खेल महान, पड़दा पाया ग़रीब निवाज्जया। शब्द चढ़ाए इक्क बिबान, जन भगतां मारे अवाज़या। गुरसिख सोया उठ नादान, प्रभ रच्चया कलिजुग काज्जया। मिले जग हाणी हाण, इक्क वखाए दर दरवाज़या। माया राणी मोह
ममता तणया ताण, दर द्वारे बहि बहि करे नाचिआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया जवान, सृष्ट सबाई अग्नी दाज्जया। प्रगट होए हरि भगवान, चिट्टे अस्व आप संग निभाए साचे ताज्जया। सोहँ फड़े तीर कमान, नौ खण्ड पृथ्वी फड़ फड़ मारे गाज्जया। गुरमुखां देवे दरस महान, लेखा चुक्के कल कि आज्जया। सतिजुग तेरा सच ध्यान, सति पुरखां मेल ग़रीब निवाज्जया। दर दरवेशा दर दरबान, सेवक सेवा हरि घनकपुर वास्सया। सन्त सुहेले करे पछान, निज घर आत्म रक्खे वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धरत धवल धरवास्सया। गुरमुख तेरी सच पुकार, धुरदरगाह कुरलाईआ। सति पुरख निरँजण किरपा धार, कलिजुग अन्तिम आवे वाहो दाहीआ। प्रगट होए विच संसार, गुर पीर देण गवाहीआ। निहकलंका वड्ड बलकार, हरि दाता बेपरवाहीआ। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। निहकलंका वड बलकार, हरि दाता बेपरवाहीआ। राज राजाना करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां मेट मिटाईआ। गऊ ग़रीबां पावे सार, ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। वरनां बरनां इक्क प्यार, साची सरना इक्क रघुराईआ। हरना फरना खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी पार कराईआ। तीर निराला मारे मार, सोहँ मुखी इक्क रखाईआ। जोत अकाला विच संसार, दीन दयाला नाउँ रखाईआ। अग्नी खिच्चे जोत ज्वाला, हरि जोती जोत मिलाईआ। कलिजुग तेरा अन्त वज्जा ताला, सम्मत तेरां ख़ुशी मनाईआ। नानक गाया गुर गोपाला, रसना हरि गुण गाईआ। गुर गोबिन्द होया दलाला, पूत सपूता आप अख्वाईआ। पारब्रह्म तेरी अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाईआ। जुग जुग दस्से राह सुखाला, आपणी बणत बणाईआ। आपे शाह आपे कंगाला, धन माल आप अख्वाईआ। आपे फल लगाए डाला, फल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। आपे होए हाल बेहाला, आपे ख़ुशीआं रिहा मनाईआ। आपे अट्ठ सट्ठ तीर्थ सुहाए ताला, आपे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम आपे भाला, हरि वेखे थाउँ थाँईंआ। इक्क रखाए सच्ची धर्मसाला, दर द्वार बंक सुहाईआ। अट्ठ अठोतरी पाए माला, दो अक्खर वक्खर जाप जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे मात वड्याईआ। हरिजन तेरी सच वड्याई, जुग जुग करदा आया। गुरमुख तेरी धन्न कमाई, पुरख अबिनाशी जुग जुग वेख वखाया। आत्म दर वज्जे वधाई, गुरमुख सोए रिहा जगाया। आप आपणी दे सरनाई, तृष्ना अग्ग रिहा बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां दर द्वारे मेल मिलाया। होए भाग वड सुभागी, पाया पुरख अगम्मा। बुझी दीपक जोत चिराग जगाया, आप संवारे आपणा कम्मा। माया डस्सणी ना डस्से नाग, जगत तृष्ना मेट मिटाए गमा। साचा मेला कन्त सुहाग हंढाए, ना कोई रोवे छम्म छम्मा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका नाम देवे साचा धना।
जगत चोला काया तज, साचे तख्त बिराज्जया। सच सिँघासण बैठा सज, प्रभ साचा ग़रीब निवाज्जया। आपणा पड़दा आपे कज, गुरमुखां रक्खे लाज्जया। आपे घड़या आपे गया भज्ज, आप आपणे चढ़या जहाज़या। जगत सबंधी सारे तज्ज, जन भगतां रच्चया काज्जया। पंचम जेठी रिहा गज्ज, वड शाहो राजन राज्जया। प्रगट होया देस माझ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन जन जन हरि मारे आवाज़या। छुट्टा तन जगत प्यार, जोती जोत समाया। आप आपणी किरपा धार, आपणा रूप वटाया। सति पुरख निरँजण सांझा यार, एका एक अख्वाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लिख्या लेख आपणे हथ्थ रखाया। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साचा मार्ग लाया। सोहँ शब्द अपर अपार, धुरदरगाही लै के आया। वणज कराए इक्क वपार, एका दूजा भउ चुकाया। नर नरायण नर निरँकार, निरगुण रूप समाया। सरगुण तेरा शब्द प्यार, गोबिन्द पूत जगाया। तेग बहादर तेरी धार, आपे रिहा चलाया। पूत सपूता साचा वार, एका मार्ग रिहा वखाया। पुरख अबिनाशी आपे होया निराधार, तेरां साल भोजन कोए ना रसना लाया। तेरां साल निराधार, आपे नर निरंकारया। गुरमुखां रिहा पैज संवार, भोगी भोग इक्क करा रिहा। तृष्ना भुक्ख गुर संगत निवार, आप आपणा बिरद रखाया। सम्मत चौदां पावे सार, पहली चेत्र वेख विखाया। मीत मुरार सांझा यार, गुर गोबिन्द नाल रलाया। पंचम मीता इक्क दातार, पंचम संग निभा ल्या। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साची सेवा आप कमा ल्या। एका इक्की एकँकार, दो जहानां आपे पा ल्या। दस्म द्वारी अद्ध विचकार, लोकमाती डेरा ला ल्या। दस घर उप्पर वेख विचार, त्रै दर भवा ल्या। सप्तम दर हरि निरँकार, आदि पुरख निरँजण आप अख्वा ल्या। अठवें करे जोत आकार, लाट लिलाटी इक्क विखा रिहा। नौवें रूप अगम्म अपार, अलख अलख लेख ना कोई लिखा ल्या। दसवां दस धुंआंधार, हरि साचे मुख छुपा ल्या। दस दस बीस हरि जगदीस, दो जहानां बणत बणा ल्या। साची सिक्खी इक्क इकीस, एका एक आप अख्वा ल्या। एका दूआ दूआ एका हरि जगदीस, अग्गे पिच्छे राह तका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लाल गुलाला साची जोती रंग एका एक विखा ल्या। आदि शक्त आदि भवानी, चोला लाल रंगाईआ। गुरमुखां वेखे साची भगत, जुग जुग पैज रखाईआ। आपे जाणे आपणी रंगत, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। आप सुहाए साचा वक्त, हरि दाता बेपरवाहीआ। लेखे लाए बूंद रक्त, जिस जन साची सेव कमाईआ। कलिजुग कूड़ा चढ़या कटक, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां तेरी धार हरि हरि कीता इक्क प्यार, गुरमुखां बणत बणाईआ। गुरमुख तेरी सच सलाह, हरि साचा आप पकांयदा। एका बणया जगत मलाह, दो जहानां पार करांयदा।
लक्ख चुरासी कटे फाह, राए धर्म दर दुरकांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, सोहँ नाउँ रखांयदा। सो पुरख निरँजण पिता माँ, हँ हँगता आपणी झोली पांयदा। आपे फड़न आया बांह, गुरमुखां मेल मिलांयदा। गुर संगत तेरी ठण्ढी छाँ, गुर पूरा सीस झुकांयदा। कलिजुग अन्तिम घर घर उडणे काँ, इच्छया भिच्छया कोए ना किसे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साची सिख्या, दे मति आप समझांयदा। गुरमुख साची सिख्या, प्रभ साचा आप दवांयदा। हरि मंगणहारा एका भिच्छया, लाल चोली अग्गे डांयदा। रक्खणी लाज गुर पूरे दी करनी रक्खया, उलटी धार वहांयदा। आउँदा जांदा किसे ना दिस्सया, जन भगतां दरस दिखांयदा। सृष्ट सबाई दिसे मिथ्या, ना कोई तोड़ निभांयदा। भाग निभागा आपे लिख्या, मेटणहारा आप अख्वांयदा। नेत्र लोचन नैण हरि हरि साचा पेख्या, सम दरसी दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां पहली चेत्र साची ख़ुशी मनांयदा। सम्मत तेरां नानक धार, कलिजुग मात चलाईआ। आपे छुपया नैण मुँधार, उप्पर रिहा पड़दा पाईआ। पहली चेत्र हो त्यार, जगत सूसा दित्ता लाहीआ। गुरमुखां करे तन शृंगार, साची चोली रिहा रंगाईआ। सोहँ पड़दा अपर अपार, चारे कुन्टां रिहा उठाईआ। एका होया सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। गुरमुख तेरे दर भिखार, मंगण आया हरि रघुराईआ। भोग लग्गे तेरे लंगर द्वार, तोट रहे ना राईआ। किरपा कर अपर अपार, एका एक झोली पाईआ। प्रभ अबिनाशी करे प्यार, दो जहानां सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात तेरी सच निशानी, गुर गोबिन्दा बणया बानी, पल्ले साची गंढ्ढ बंधाईआ। गुरमुख तेरा नाम भण्डार, प्रभ आपणे पल्ले बन्न्हया। ब्रह्मा शिव रहे पुकार, राह वेखण सूरज चन्नया। करोड़ तेतीस रिहा विचार, दोए जोड़ मंगे मंग्गया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग मारन आया जिंदया। सतिजुग साचा खोल्ह किवाड़, दाता बणे आप बख्शंदया। गुरमुख साचे दर द्वारे आपे वाड़, दूर दुराडा लेखा बंध्या। लेखा लग्गे सतारां हाढ़, मनमुख जीव चारों कुन्ट करन निन्दया। आप उठाए अगम्मी धाड़, सागर सिन्ध वहाए सिन्धया। अग्नी जोती देवे साड़, मन मति कोई ना रहे बन्दया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल भारत खण्ड ब्रह्मण्ड विच हिंदया। मांगे दान भगत निहकेवा, निरगुण निर्धन धारी। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरी सेवा, तेरी पैज संवारी। एका इक्की लाए मेवा, वड दाता विच संसारी। कौस्तक मणीआ साचा थेवा, निर्मल जोत करे उज्यारी। रसना गाया हरि गुण जिह्वा, अन्तिम पैज संवारी। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, आदि अन्त जुगा जुगन्त एका एकँकारी। चरन दासी करोड़ तेतीसा देवी देवा, ब्रह्मा शिव होए भिखारी। विष्नूं बंसी इक्क
दसेवा, भगवन जोती वड बलकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा जन भगतां रिहा पैज संवारी। पैज संवार जगत गुर दाता, सोहँ नाम दृढ़ाया। गुरमुख आई उत्तम ज़ाता, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाया। मिल्या मेल हरि कमलापाता, धर्मी धरन धर्म कमाया। आपे पुच्छणहारा वाता, दिवस रैण आलस निन्दरा विच ना आया। सगला मीत होए पित माता, पिता पूत सपूता गोदी रिहा उठाया। जगत वणजारा साची दाता, आत्म झोली रिहा भराया। कलिजुग काया कप्पड़ पाटा, अन्तिम दए वखाया। चार वरन दिसाए एका हाटा, चौदां लोकां खोल्ह वखाया। सम्मत चौदां साचा बाटा, जन भगतां काया तन भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा दित्ता आपे खाया।
२ चेत २०१४ बिक्रमी मनी राम दे घर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया ते शब्द रहिमत कीती
पिण्ड सिद्धम ज़िला अमृतसर
आपे अन्दर आपे बाहर आपे गुप्त जाहरया। हरिजन वेखे काया मन्दिर, उच्च महल्ल अटारया। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, सोहँ मारे तेज कटारया। जोत जगाए डूँघी कन्दर, कराए सच उज्यारया। मेल मिलाए अन्दरे अन्दर, साचा धाम सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बणत बणा ल्या। बणत बणाए हरि बनवारी, जुग जुग रचन रचाईआ। रामा कृष्न नर अवतारी, द्वापर त्रेता पार कराईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, अकल कला वरताईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, वेद व्यासा जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अगम्मा पावे सारी, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। भगत सुहेला मीत मुरारी, जुग जुग मेल मिलाईआ। त्रेता विछड़े वड संसारी, कलिजुग राह विखाईआ। अन्तिम मेला चरन द्वारी, हरि साचा जोड़ जुड़ाईआ। ना कोई जाणे जीव गंवारी, भरमे भुल्ली लोकाईआ। नौ द्वारे पंचम धाड़ी, मनमुख जीवां रही सताईआ। गुरमुख साचे पौड़े चाढ़्ही, प्रभ आपणी बणत बणाईआ। आपे होया पिच्छे अगाड़ी, दर दुआरा बंक सुहाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़ी, दिवस रैण करे रुशनाईआ। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। भाग लगाए काया मण्डल मण्डप माढ़ी, शब्द सिँघासण सेज विछाईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा तारी, दस्म द्वारी मेल मिलाईआ। मानस मनुक्ख पावे सारी, नर नरैण रूप वटाईआ। शब्द सुणाए सच धुन्कारी, पंचम राग अल्हाईआ। अनहद गाए आपणी वारी, हरि साची सेवा लाईआ। जोत निरँजण कर उज्यारी, निरगुण खेल खिलाईआ। सरगुण तेरी पैज संवारी, मन मती मिले वड्याईआ। पारब्रह्म कल कर प्यारी, दर आवे कर कर धाईआ। जोत सरूपी वड संसारी, जोद्धा सूरबीर आप अख्वाईआ।
शस्त्र बस्त्र ना कोए विचारी, ना कोई हथ्थ उठाईआ। सोहँ खण्डा फड़ दो धारी, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। जेरज अंडां पावे सारी, उत्भज सेत्ज भेव ना राईआ। ब्रह्मा शिव खड़्हे द्वारी, दोवें बैठे सीस झुकाईआ। सुरपति राजा इन्द करे प्यारी, करोड़ तेतीसा रिहा जगाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, जगत जगदीसा आप अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी आप कराए चरन पनिहारी, सत्तां दीपां माण गंवाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे कराए हरि भिखारी, माण ताण रहिण ना पाईआ। गुरमुख सुहाए बंक द्वारी, द्वार बंका आप सुहाईआ। भगत जनां हरि पैज संवारी, राउ रंकां रिहा उठाईआ। प्रगट होए वासी पुरी घनका, सोहँ शब्द वजाए साचा डंका, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। गुरसिख तरे हरिभगत तराए जिउँ जन जनका, जोती नूर सुहाईआ। फेरनहारा मन का मणका, ममता मोह चुकाईआ। देवे नाम खज़ाना सच्चे धन धन का, तोट रहे ना राईआ। भरम भुलेखा कढ्ढे जन जन का, शब्द चोट तन नगारे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे सन्त जनां साचे शब्द करे कुड़माईआ। हरिजन तेरा सच द्वार, जुग जुग रहे वड्याईआ। पुरख अबिनाशी बण भिखार, मंगे वस्त पराईआ। ना कोई दिसे चार दिवार, उच्च महल्ले डेरा लाईआ। ओअँ सोहँ एकँकार, एका एक अख्वाईआ। इक्क कराए शब्द जैकार, चार वरनां रिहा सुणाईआ। ऊँचां नीचां इक्क द्वार, रंक राजानां शाह सुल्तानां एका धाम सुहाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। कलिजुग रोवे धाहां मार, ना होए कोई सहाईआ। सतिजुग साचा करे प्यार, प्रभ साचा राह तकाईआ। भगत जनां सद दए हुलार, आपणी गोद उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ अगम्म अपार, भेव ना कोए पाईआ। सिँघ मनी तेरा सच द्वार, हरिसंगत रिहा वखाईआ। खेले खेल नर नरायण अवतार, निज घर बैठा आसण लाईआ। भरमे भुल्ले भरम गंवार, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। सच वस्त हथ्थ करतार, दूसर किसे हथ्थ ना आईआ। पहली चेत्र बण वरतार, आपणी सेवा रिहा कमाईआ। करे कराए अन्त भण्डार, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका अंक रखाईआ। एका अंक एकँकार, एका रंग रंगाया। एका डंक शब्द जैकार, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। सतिजुग तेरी बन्न्हे धार, सच्चा मार्ग रिहा लगाया। कलिजुग तेरा पार किनार, जूठ झूठ झोली पाया। प्रगट होए जोद्धा सूर बली बलकार, आप आपणा रूप वटाया। आदि शक्त दए ललकार, सति पुरख निरँजण सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेल खेल जन भगतां मेल कलि कल रिहा वरताया।
आदि पुरख आदि गुरदेवा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग करे साची सेवा, सेवक सेव कमांयदा। अमृत आत्म फल रक्खे साचा मेवा, जन भगतां मुख लगांयदा। कौस्तक मणीआ साचा थेवा, मस्तक तिलक लगांयदा। नाम जपाए साची जिह्वा, साचे मार्ग लांयदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। आदि पुरख जोत निरँजण, एका एकँकारया। हरिभगत बणाए साचे सज्जण, मेल मिलाए विच संसारया। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल दए उतारया। जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, तोड़े गढ़्ह हंकारया। अनहद ताल नगारे साचे वज्जण, साचा ताल आप वजा रिहा। पारब्रह्म जन भगतां आया पड़दे कज्जण, कलिजुग लै मात अवतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बन्न्हे साची धारया। आदि पुरख जोत प्रकाशी, अकल कला भरपूरया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी, आपे वसे दूर नेड़या। भगत जनां हरि दासन दासी, सेवक सेवा करे भरपूरया। शब्द जणाए इक्क स्वासी, साची सेव कमा रिहा। काया मण्डप पाए रासी, उच्च महल्ले शब्द अटले दीपक जोत जगा रिहा। वेखे खेल घनकपुर वासी, भेव ना पायण पंडत काशी, वेद पुराणां गा रिहा। जन भगतां करे बन्द खुलासी, कलिजुग कटे अन्तिम फाँसी, राए धर्म आ समझा रिहा। लाड़ी मौत चरन दासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पल्लू नाम फड़ा रिहा। आदि पुरख आदि ना अन्ता, जुग जुग भेख वटांयदा। पकड़ उठाए साचे सन्ता, साचा मार्ग लांयदा। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्ता, दिस किसे ना आंयदा। रोग लगाया हउमे हँगता, दर्द दु:ख आपणे हथ्थ रखांयदा। हरिजन मेला साचे कन्ता, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। काया चोली रंगण रंगता, सोहँ भट्ठी इक्क चढ़ांयदा। दर द्वारे होए मंगता, प्रेम भिच्छया झोली पांयदा। आपे होया भुक्खा नंगता, हरिजन भण्डारा भरपूर करांयदा। अमृत आत्म जाम प्याए भेव ना पाए गोदावरी गंगता, अट्ठ सट्ठ तीर्थ दिस ना आंयदा। गौड़ ब्रह्मण वेद व्यास पूत सपूता, आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिख्या लेख लिखांयदा। आदि पुरख आदि भवानी, हरि जोती नूर सवाया। शब्द चलाए इक्क निशानी, जुग जुग भेख वटाया। जन भगतां मारे आत्म कानी, अज्ञान अन्धेर मिटाया। अनहद सुणाए साची बाणी, पंचम राग अल्हाया। अमृत आत्म ठण्ढा पाणी, दस्म द्वारी रिहा पिलाया। सेज रंगीली इक्क वखानी, सुरत सवाणी हाणी हाण मिलाया। जोत निरँजण खेल महानी, खेलणहारा दिस ना आया। दाता जोद्धा सूर वड बलवानी, दयावान अख्वाया। गुरमुख विरला चतुर सुजानी, घर साचा बूझ बुझाया। भरमे भुल्ले जीव नादानी, निज घर भेव कोई ना पाया। माया रुले वड विद्वानी, जगत विद्या मूल चुकाया। गुरमुख विरला दर द्वारे करे कुरबानी, गुर चरनी
सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखण आया दर, चारे कुन्टां वेख वखाया। कलिजुग तेरा दर दरवाज़ा, हरि साचा वेख वखांयदा। प्रगट होए ग़रीब निवाज़ा, दहि दिशा फोल फुलांयदा। जोत जगाए देस माझा, गुर गोबिन्दा भेख वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी रच्चया काजा, सत्तां दीपां फोल फुलांयदा। जन भगतां मारे अन्दर बहि बहि आवाज़ा, गीत सुहागी इक्क सुणांयदा। शब्द चढ़ाए सच जहाज़ा, सो पुरख निरँजण एका नाम लिआंयदा। मनमुख जीवां खोल्हे पाजा, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। चिट्टा अस्व साचा ताजा, लोआं पुरीआं आप फिरांयदा। मातलोक तेरा करे हाजा, मक्का काअबा वेख वखांयदा। आपे शाह आप नवाबा, राजन राज आप अख्वांयदा। आपे जाणे पुन्न सवाबा, भेद अभेदा भेव खुल्हांयदा। चरन घोड़े दे रकाबा, नीली धारी पार करांयदा। शब्द उठाए साचा बाजा, गोबिन्द संग रलांयदा। कल्गी तोड़ा जोती जोड़ा शब्द सरूपी साजन साजा, जगत जगदीसा साचे सीसा आप टिकांयदा। धुरदरगाही आया भाजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग वेखे तेरा दर, दर दुआरा वेख वखांयदा। कलिजुग वेखे दर दरबान, चारों कुन्ट पछानया। जूठा झूठा जीव नादान, ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानया। खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी पुण छाण, मिल्या मेल ना हरि भगवानया। गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे जगत नादान, प्रभ देवे जिया दानया। नाम अनमुल्लड़ा एका पान, साचा मेला गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेखे दर, दो जहानां मार ध्यानया। कलिजुग तेरी काली धार, रैण अन्धेरी छाईआ। गुर गोबिन्दा हो त्यार, प्रगट होए बेपरवाहीआ। सम्बल नगरी अपर अपार, बैठा आसण लाईआ। साचा खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। वढ्ढे कंडां मारे मार, वेद पुराणां भेव ना राईआ। खाणी बाणी रही पुकार, निहकलंक हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, राज राजानां रिहा उठाईआ। वाली हिन्द रहिणा त्यार, इक्की चेत्र दिवस सुहाईआ। लिख्या लेख आए दिल्ली दरबार, सम्मत चौदां भेव खुल्हाईआ। पंचम जेठी वड बलकार, चौदां लोकां वेखे थाउँ थाँईंआ। ईसा मूसा आपे वेखे काला सूसा फोल फुलाए चीना रूसा, संग मुहम्मदी चार यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा वेखे दर दरबार, लोकमात वखाईआ। कलिजुग तेरा दर दरबार, लोकमात वखांयदा। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, हथ्थ खाली ठूठा आप वखांयदा। भरमे भुल्ले जीव जन्त साध सन्त गंवार, प्रभ साचा भेव कोई ना पांयदा। माया ममता काम क्रोध लोभ मोह हँकार, गुर का शब्द ना कोई रखांयदा। मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण कर प्यार, नेत्र नैण दरस कोई ना पांयदा। दूर दुराडे बैठे रहिण, गुर दर अन्दर मन्दिर ना कोई आत्म सेजा चरन
टिकांयदा। शब्द सुनेहड़ा हरि जी भेजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वेखे दर धुरदरगाही आपे आंयदा। निहकलंक नरायण नर, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग वेखे साचा घर, एका शब्द वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी मारे मार, दिस किसे ना आईआ। सम्मत चौदां कर विचार, पंचम जेठी वेख वखाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी राता, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा मिटाईआ। सोहँ चिल्ले चढ़े समराथा, चारों कुन्ट करे लड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ नीकन नीका, दिस किसे ना आईआ। खेले खेल तीन लोका, त्रैलोकी नाथ आप अख्वाईआ। ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग वेखे तेरा घर, गुर गोबिन्दा संग रलाईआ। गुर गोबिन्दा कर त्यार, प्रभ साचे संग निभाया। सम्बल नगर वेख विचार, जोती दीप जलाया। शब्द चलाए तिक्खी धार, सार कोई ना पाया। नौ द्वारे वसे बाहर, घर एका एक सुहाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, हड्ड मास नाड़ी तेरे विच ना आया। सोहँ शब्द कराए जै जैकार, पुरीआं लोआं आप जपाया। सतिजुग बन्न्हे साची धार, सो पुरख निरँजण दया कमाया। हँ हँगता देवे मार, एका रूप वटाया। साची संगता इक्क प्यार, ऊँचां नीचां रंक राजानां शाह सुल्तानां एका धाम सुहाया। बन्न्हे हथ्थीं नाम गाना, साची तन्दी तन्द बंन्हाया। धर्म झुलाए इक्क निशाना, नौ खण्ड रिहा वखाया। जोत सरूपी पहरे बाणा, निहकलंका नाउँ रखाया। पारब्रह्म होए विष्नूं भगवाना, हरि भगवन रूप समाया। विष्नूं देवे साचा दाना, आत्म झोली इक्क भराया। लक्ख चुरासी पीणा खाणा, राजक रिजक सबाया। गोबिन्द पाया पद निरबाणा, पारब्रह्म सरनाया। नानक आया दर दरबाना, हरि साची भिच्छया झोली पाया। सतिनाम कर परवाना, लोकमात सुणाया। भरमे भुल्ले जीव नादाना, गुर पूरे ना मेल मिलाया। निहकलंक जोद्धा सूर बली बलवाना, कलिजुग अन्तिम दए मिटाया। पंज तत्त ना दिसे कोए निशाना, त्रैगुण माया मूल चुकाया। गुरमुखां करे दर परवाना, जुग जुग आपणा बिरद रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर रूप समाया। नर नरायण हरि निरँकार, जोत निरँजण इक्क जगाईआ। सति पुरख निरँजण मीत मुरार, सज्जण सैण अख्वाईआ। गुरमुखां मेला अद्ध विचकार, दस्म द्वारी रिहा मिलाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, हर घट आप समाईआ। नौ द्वार खोल्ह किवाड़, सृष्ट सबाई रिहा वखाईआ। अट्ठां तत्तां कर त्यार, मन मति बुध करी कुड़माईआ। सप्तम रूप हरि अपार, घर साचे आसण लाईआ। छेवें शब्द धुन धुन्कार, आपणी रिहा उपाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, पवण पवणी रिहा समाईआ। चौथे घर सन्त दुलार, आपणा संग निभाईआ। तीजे खोल्हे बन्द किवाड़, नेत्र नैण दरस दिखाईआ। दूसर दोअँ मेटे धाड़, एका दूजा भउ चुकाईआ। इक्क इकल्ला एका
एकँकार, एका रंग रंगाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, दूजा दर खुल्हाईआ। तीजे खेल अपर अपार, दिवस रैण इक्क रखाईआ। चौथे मेला मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। पंचम गायण वारो वार, अन्दर मन्दिर सेवा लाईआ। छेवें वेखे हरि करतार, शब्द शब्दी करे जणाईआ। सति पुरख निरँजण जोत अपार, निर्मल इक्क जगाईआ। अट्ठ अठोतर वेख विचार, अन्त सन्त समाईआ। नौ दर वेखे जगत किवाड़, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। दसवें लेख सच्ची सरकार, शब्द सिँघासण आसण लाईआ। सन्त सुहेले वेखे उठ उठ वारो वार, लोकमाती राह तकाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, जोत निरँजण पहली बाती, आपणी आप जगाईआ। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांती, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मेल मिलाए कमलापाती, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। एका सेजा दिवस राती, प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभाती, गुरमुख वेखण चाँईं चाँईंआ। धुरदरगाही देवे दाती, देवणहार आप अख्वाईआ। दुरमति मैल रिहा काटी, जन भगतां दया कमाईआ। साचा मन्दिर एका हाटी, चौदां हट्ट विखाईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकणा तीर्थ ताटी, अट्ठ सट्ठ मूल चुकाईआ। कलिजुग खेल बाज़ीगर नाटी, हरि सच स्वांग वरताईआ। गुरमुख विरला चढ़े औखी घाटी, सोहँ पौड़ा एका लाईआ। जगे जोत काया माटी, निर्मल नूर सवाईआ। मस्तक टिक्का तिलक लिलाटी, हरि आपणी हथ्थीं लाईआ। बजर कपाटी जिस जन पाटी, मिल्या मेल साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग वेखण आया तेरी शाहीआ। कलिजुग अन्तिम चौथा शाह, राजन राज अख्वाया। माया ममता पकड़ी बांह, जूठ झूठ सरकार रखाया। नाता तुट्टे पुत्तरां माँ, पिता पूत ना कोए जणाया। रैण अन्धेरी गई छा, काम क्रोध लोभ फिरे हलकाया। पारब्रह्म तेरा भुल्लया नाँ, हउमे हँगता रोग वधाया। दर दर पुकारे धरत माँ, दर अग्गे सीस झुकाया। चरन कँवल सद बलि बलि जाँ, जुग जुग पैज रक्खदा आया। कलिजुग जीव बुद्धि होई काँ, वांग काग रहे कुरलाया। ईसा मूसा फड़ फड़ खायण गाँ, हिन्द हिन्दवैणी जीव जन्त सताया। वेख विखाए थाँईं थाँ, नौ खण्ड पृथ्वी दीप सत्त तेरे अग्गे झोली डाहया। जन भगतां पकड़ी आपे बांह, दोए जोड़ आपणा सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी कर दे हाँ, वेले अन्तिम कलिजुग नेड़े आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाया। देवे मति हो दलेर, हरि साचा बणत बणांयदा। प्रगट होए सिँघ शेर दलेर, शेर सिँघ नाउँ रखांयदा। सृष्ट सबाई लए घेर, जोती खेल खिलांयदा। जगत मेटे अन्ध अन्धेर, दीपक इक्क जगांयदा। डगमगाए एका वेर, सम्मत सोलां लेख लिखांयदा। आप चुकाए मेर तेर, चार वरनां बूझ बुझांयदा। सृष्ट सबाई मारे भेड़ भेड़, गुरमुख साचे चरन बहांयदा। ईसा मूसा मारे घेर घेर, अल्ला राणी मुख छुपांयदा। धरत मात तेरा
खुल्ल्हा वेहड़, अन्तिम कलि करांयदा। मनमुख जीव चुरासी गेड़, धर्म राए लेख लिखांयदा। आपे रिहा छेड़ां छेड़, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा संग निभांयदा। कलिजुग काला वड बलवाना, अन्तिम कलि हंकारया। नाल रलाए पंज शैताना, कराए जै जैकारया। जीव जन्त कर नादाना, जूठ झूठ भरया तन भण्डारया। रसना रस ना कोई वखाना, मदिरा मास प्यारया। अमृत आत्म भेव ना जाना, ना मिल्या मीत मुरारया। धर्म ना बद्धा हथ्थीं गाना, जूठा झूठा तन शृंगारया। दर घर ना साचा इक्क सुहाना, खाली दिसण महल्ल अटारया। चौथा जुग वेख वखाना, प्रभ पावणहारा सारया। सतिजुग त्रेता पार कराना, कलिजुग अन्तिम आई तेरी वारया। राम कृष्न रहे निशाना, निहकलंकी खेल अपारया। शब्द जोद्धा सूर बली बलवाना, गुर गोबिन्दा नाउँ रखा रिहा। रसना मिले नीर महाना, सोहँ सो पढ़ा रिहा। उच्चे टिल्ले कक्के बिल्ले सारे हिले, फड़ उठाए कक्के बिल्ले, ना कोई किसे छुड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा वेखे घर, कवण द्वारे आसण ला रिहा। कलिजुग तेरा कवण टिकाणा, कवण द्वार सुहा रिहा। वेखण आए गुण निधाना, लोकमात लए अवतारया। एका देवे धुर फ़रमाणा, सम्मत चौदां रहिणा ख़बरदारया। पन्दरां आउणा विच मैदाना, राज राजानां करे ख़बरदारया। सम्मत सोलां मेट मिटाए निशाना, खेले खेल महाना, सम्मत सतारां तेल चढ़ानया। ना कोई दिसे जीव निधाना, अट्ठ अठारां खेल वखानया। जल धारा मेल मिलाना, उन्नी उनीसा मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर हकीर फ़कीर शाह सुल्तान कोई रहिण ना पावणा। बीसा बीस हरि जगदीस, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहावणा। गुर तेग बहादर तेरा लेखे लाए सीस, चरन छुहाए दिल्ली दरबानया। नौ खण्ड पृथ्वी आपणा पीसण रही पीस, प्रभ साचा कलिजुग चक्की आप चलानया। सभ दे खाली होए खीस, माया राणी मुख भवानया। सोहँ छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, वेखे खेल दो जहानया। मेल मिलाए इक्क इकीस, एका इक्की दर परवानया। साची सिक्खी राग सुणाए हरि छतीस, बीस बीस भेव ना जानण वेद पुराणया। लेखे लाए गुरमुख साचे सीस, चरन धूढ़ कराए इशनानया। पारब्रह्म तेरी कोई ना करे रीस, खाणी बाणी बहि बहि गानया। चार वरनां इक्क हदीस, एका अक्खर आप पढ़ानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सत्त रंग झुलाए जगत निशानया। सत्त रंग निशाना जाए चढ़, हरि साचा आप चढ़ांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका गढ़्ह, अन्तिम आप बणांयदा। शब्द सरूपी अन्दर वड़, आपे वेख वखांयदा। आपे लए घाड़न घड़, आपे मेट मिटांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां लए फड़, लुकया कोई रहिण ना पांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, कलिजुग अग्नी ना जाए सड़, दिस किसे
ना आंयदा। ना कोई मढ़ी गोर मढ़, मठ शिवाला ना कोई रखांयदा। अक्खर वक्खर रिहा पढ़, ना कोई लेखा लेख लिखांयदा। जन भगतां जोत जगाए बहत्तर नड़, आकाश प्रकाश विखांयदा। शब्द सरूपी अग्गे खड़्ह, दस्म द्वारी दरस दिखांयदा। आप फड़ाए पल्लू लड़, सोहँ नाम धरांयदा। हौली हौली जाणा चढ़, सस्से किले मूंह तुड़ांयदा। होड़ा उप्पर लए फड़, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। हँ हँगता जाए मर, जो जन चरनी सीस निवांयदा। साची संगता जाए तर, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। धर्म राए आए दर, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। जुग जुग देवे जन भगतां वर, साची भगती भगत करांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, आदि शक्ती रूप वटांयदा। बूंद रक्ती एका धर, जीव जन्त उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा वेख घर, अन्तिम फेरा पांयदा। अन्तिम फेरा एकँकार, एका एक रखाया। इष्ट दृष्ट हरि वेख विचार, सृष्ट सबाई फोल फुलाया।
हरि दाता मेहरवान, भगत तरांयदा। हरि दाता मेहरवान, शब्द जणांयदा। हरि दाता मेहरवान, दरस दिखांयदा। हरि दाता मेहरवान, गुरमुख उपजांयदा। हरि दाता मेहरवान, आत्म सुख विखांयदा। हरि दाता मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोग जुगत जणांयदा। जोग जुगत जगत अपार, आपणी आप रखाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, मेला मेल मिलाईआ। आवे जावे वारो वार, गुर चेला रूप वटाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, सज्जण सुहेला सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया विच समाईआ। गोबिन्द गुर जगत जन चेला, आपे आप अख्वाया। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, मात पित बणाया। कलिजुग अन्तिम होए मेला, साचा लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेत्र पेखण आपे आया। गुर गोबिन्दा बाल अञ्जाणा, दर साचे हरि पुकारया। पुरख अबिनाशी देवे माणा, कलिजुग अन्तिम वारया। सिर ते सहिणा पैणा भाणा, खेले खेल खिलारया। दर द्वारे देवे माणा, एका एकँकारया। मेल मिलाए हाणीआं हाणा, बीस बीसा वेख विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे वर कन्त भतारया। कन्त भतारा साचा मीता, नर हरि आप अख्वांयदा। आप बणाए आपणी रीता, गुर गोबिन्दा संग निभांयदा। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीता, गुर दर मन्दिर वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी परखे नीता, नित नित लेख लिखांयदा। जन भगतां देवे नाम अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी सुत्ता दे कर पिठा, आपणा मुख भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ सो साचा जाप सतिजुग झोली पांयदा। सोहँ सो
साख्यात, हरि साची जोत जगाईआ। गुरमुख बणाए पार ज़ात, वरन गोत मिटाईआ। धुरदरगाही एका दात, पुरख अगम्मा लै के आईआ। हरिजन बंधाए चरन नात, विछड़ कदे ना जाईआ। आपे पिता आपे मात, आपणी गोद उठाईआ। नाथ अनाथां त्रैलोकी नाथ, दीना नाथ आप अख्वाईआ। जुग जुग निभाए सगला साथ, संगी साथी आप हो जाईआ। आप चलाए साचा राथ, जन भगतां रिहा चढ़ाईआ। लहिणा देणा मस्तक माथ, अन्तिम मूल चुकाईआ। कलिजुग सीआं साढे तिन्न हाथ, लक्ख चुरासी वंड वंडाईआ। प्रगट होए राम रमईआ जिउँ घर दसराथ, लंका गढ़्ह हँकार तोड़ तुड़ाईआ। काहना कृष्ना प्रान नाथ, द्वापर मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग डंक वजाईआ। कलिजुग अन्तिम डंक वजाए, निहकलंक नरायण नर अवतारा। रंक राजान शाह उठाए, करे कराए ख़बरदारा। साध सन्त प्रभ रिहा जगाए, वेखे अन्दर बाहरा। हरिजन साचे संग मिलाए, भरे नाम भण्डारा। दाता दानी आप हो जाए, जुग जुग लए अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए बंक दुआरा। बंक दुआरा धन्न है, गुर मति बूझ बुझांयदा। सन्त सुहेला जाए मन्न है, साचे तत्त समांयदा। सोहँ देवे नाम सच्चा माल धन है, चोर यार ना कोए चुरांयदा। पंजां चोरां देवे डन्न है, डंका डौरू एका वांहयदा। भाण्डा भरम देवे भन्न है, भन्न्हणहार आप अख्वांयदा। जोत जगाए साचे तन है, दीपक साचा इक्क विखांयदा। राग सुणाए साचा कन्न है, सुणनेहार आप हो आंयदा। जुग जुग बेड़ा रिहा बन्न्ह है, आप आपणा भार उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति कमलापत, बहत्तर नाड़ी उब्बल रत्त है, आत्म धीरज साचा सति, सति सन्तोख सति आत्म झोली पांयदा। सति सन्तोखी शब्द ज्ञान, एका एक रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ करे ध्यान, साचा मेल मिलांयदा। शब्द जपाए नाम निधान, लोआं पुरीआं पार करांयदा। आपे होया निगाहबान, अन्दर मन्दिर पैज रखांयदा। मनमती जीव आपणा कीता पाण, राए धर्म लेख लिखांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, रसना जिह्वा गुण रखांयदा। नाउँ निरँकारा एका गाण, गुणवन्ता हरि समझांयदा। अमरापद घर साचे पाण, परम पुरख मिलांयदा। शब्द अनादी वज्जे निधान, नाद अनादी आप वजांयदा। वेख वखाए सुणे सुणाए कान, भेद अभेदा विच समांयदा। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग भेख वटांयदा। सन्त सुहेले लए लाध, आपणा मेल मिलांयदा। शब्द जणाए बोध अगाध, बोध अगाधा आप लेख लिखांयदा। धुरदरगाही देवे दान, मस्तक लेखा लहिणा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप समांयदा। निरगुण रूप हरि निरँकार, निहकलंक अख्वांयदा। जोत सरूपी कर उज्यार, आपणा भेव छुपांयदा। शब्द वजाए डंक अपार, दिस किसे ना आंयदा।
गुरमुखां करे मात प्यार, आत्म ब्रह्म जणांयदा। सोलां करे तन शृंगार, तन इच्छया पूर करांयदा। नाम वजाए इक्क नगार, तन काया आप वजांयदा। तोड़े गढ़्ह जगत हँकार, उप्पर चढ़ वेख वखांयदा। दर द्वारे अग्गे खड़्ह, दर दरसी दरस विखांयदा। पंच विकारे नाल रिहा लड़, गुरमुख साचा मार्ग पांयदा। बंक द्वारे जाए वड़, सच पल्लू नाम फड़ांयदा। पारब्रह्म प्रभ अग्गे खड़्ह, आपणी गोद उठांयदा। लेखा चुक्के गोर मड़्ह, गुरमुख गुर पूरे विच समांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण फंद कटांयदा। साची तरनी जाए तर, नईआ नौका नाम चढ़ांयदा। एका सईआ लए वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल मिलांयदा। मेल मिलाए साचे शाहो, हरि भूपो भूप भुविन्दरा। दाता दानी बेपरवाहो, दर भिखारी इन्द्र इन्द्रा। गुरमुख रखाए थाँईं थाउँ, बजर कपाटी तोड़े जन्दरा। दो जहानी करे न्याउँ, मेले मेल काया मन्दिरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां होए बख्शिंदड़ा। बख्शणहार दर्द दु:ख भंजन, पारब्रह्म बेअन्ता। हरिजन बणाए साचे सज्जण, मेल मिलाए साचे कन्ता। अमृत आत्म पी पी रज्जण, दिस ना आयण पंचम दंता। ताल नगारे साचे वज्जण, हरि साचा राग सुणंता। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन जन हरि वेखे इक्क दर, घर साचा धाम सुहंता। घर सुहाया सहिज सुख, आत्म जोग कमाईआ। उज्जल होए जगत मुख, रसना भोग लगाईआ। सुफल कराए मात कुक्ख, धुर संजोग मिलाईआ। मेट मिटाए तृष्ना भुक्ख, सोहँ चोग चुगाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। हरिजन साचे पार किनारा, गुर पूरे चरन द्वारया। दो जहानी दए सहारा, सोहँ चप्पू नाल रखा रिहा। आए जाए दर दुआरा, साचा मेला मेल मिला रिहा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां साचा राह तका रिहा। हरिजन साचे सन्त दुलार, प्रभ पूरन आस कराईआ। अन्तिम मेला विच संसार, इक्क इकेला वेख वखाईआ। गुर चेला सोहण दर द्वार, बंक दुआरा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण रूप नर निरँकार, सरगुण विच समाया। सरगुण साचा कर प्यार, शब्दी शब्द जणाया। साचा शब्द डंक अपार, निरगुण रिहा वजाया। सरगुण बोले विच संसार, रसना जिह्वा रिहा हिलाया। निरगुण नर हरि तेरी धार, निर्धन दए तराया। सरगुण ढहि पै द्वार, दर दरवेशा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे धारी केसा, मेल मिलाए दस दस्मेसा, मूंड मुंडाया दिस ना आया। धारी केस ना मूंड मुंडाए, जोती नूर सवाया। मुच्छ दाढ़ी ना कोई रखाए, शब्दी तत्त बणाया। पंच तत्त
विकारी ना वेख वखाए, हड्ड नाड़ी मास भरम चुकाया। सति सतिवादी सति समाए, सति पुरख हरि रघुराया। आदि जुगादी आप हो जाए, जुग जुग भेख वटाया। कलिजुग तेरी लाज रखाए, लहिणा देणा मूल चुकाया। धरत मात तेरा भार उठाए, आप आपणी सेवा लाया। सतिजुग साचा मार्ग लाए, साचा राह वखाया। चार वरनां एका जाप जपाए, मन्त्र अन्तर इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, वर दाता आप हो जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सेवक सेवा रिहा कमाया।
गोबिन्द जगत मलाह, मात अख्वाया। कलिजुग कटे फाह, दे मति समझाया। पंचम मीता एका राह, सखा सुहेला रिहा वखाया। दो अक्खर जपाए साचा नाँ, एका रूप समाया। पारब्रह्म बणी साची माँ, पूत सपूता गोबिन्द जाया। आपे फड़े हथ्थीं बांह, लोकमात रिहा उठाया। देवणहारा ठण्ढी छाँ, छप्पर छत्त ना कोई छाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जनणी जन आप अख्वाया। जनणी जणे पूत सपूता, गोबिन्द दया कमाईआ। वेख वखाणे चारे कूटां, भैणां भाईआ भेव चुकाईआ। कलिजुग काया माटी भाण्डा काचा जूठा झूठा, ना कोई पोच पुचाईआ। मनमुख जीवां हथ्थ खाली ठूठा, दर दर रिहा फिराईआ। गुरमुख विरला जुग जुग रूठा, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। सतिगुर साचा पूरा तुठ्ठा, धुर दी बाण रखाईआ। एका इक्की इक्क कराए मुट्ठा, बीस इकीसा हरि रघुराईआ। लक्ख चुरासी टंगे पुट्ठा, राए धर्म हुक्म जणाईआ। लुकया रहे ना कोई गुट्ठा, माया पड़दा देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द साची सेव कमाईआ। गोबिन्द सेवा दर परवान, करे हरि निरंकारया। आपे वेखे मार ध्यान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। सृष्ट सबाई होए नादान, अज्ञान अन्धेर वधा ल्या। गुरमुख विरले दर घर साचा पाण, जिस जन आपणी दया कमा रिहा। साचा मेला मेल श्री भगवान, आत्म जोती शब्द ज्ञान आपे ब्रह्म वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा घर, सर सरोवर इक्क वखा ल्या। सर सरोवर सच दुआरा, एका एक रखांयदा। ना कोई जाणे पार किनारा, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरला सन्त दुलारा, प्रभ आपणा तरस कमांयदा। शब्द सरूपी दए हुलारा, नौ दर पार करांयदा। दरस वखाए अगम्म अपारा, जोती मेल मिलांयदा। घड़े भन्ने भन्न्हणहारा, जुग जुग बणत बणांयदा। सतिजुग द्वापर त्रेता उतरा पारा, कलिजुग वक्त सुहांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, गुर गोबिन्द भेख वटांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। उच्च अटल महल्ल मुनारा, सच
दुआरा इक्क वखांयदा। जोती नूर कर उज्यारा, शब्द सरूपी साची धारा, पवणी पवण ना पायण सारा, लेखा लिख्त ना कोई लिखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क दुआरा, शब्द सिँघासण अपर अपार, जोत अबिनाशण आपणा संग निभाए एका धाम सुहांयदा। गुरमुख तेरा धन्न द्वार, शब्द कराए वणज वपार, दो जहानी उतरे पार, हरि साचा मेल मिलांयदा। मेल मिलाए हरि गुणवन्ता, जुग जुग भेख वटांयदा। दर द्वारे साचे सन्ता, हरि भगवन्ता फेरा पांयदा। आदि जुगादी आदिन अन्ता, ब्रह्मादी खोज खुजांयदा। शब्द अनादी इक्क वजन्ता, अनहद सेवा लांयदा। गुरमुख साचे धाम सुहंता, फूलन सेज विछांयदा। आप आपणा मेल मिलंता, विछड़ कदे ना जांयदा। मेट मिटाए हउमे हँगता, साची संगता इक्क विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत द्वारे आए मंगता, एका मंगण मंग मंगांयदा। मंगण आए नर निरँकार, भगत सुहेले सज्जणा। दर दरवेशा बण भिखार, धूढ़ी वेखे मस्तक मजना। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर पावे सार, आपे होए पड़दा कज्जणा। भगत सुहेले जुग जुग मेले करे कराए ख़बरदार, जो घड़या सो अन्तिम भज्जणा। कलिजुग तेरी काली धार, चारों कुन्ट रैण अंध्यार, ना कोई दीसे मीत मुरार सजणा। गुरमुख विरले हरि हरि रसना रहे विचार, पारब्रह्म प्रभ पावे सार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, इक्क नगारा वज्जणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भाग लगाए देस मज्झना। माझे देस गोबिन्द धार, शब्दी आप चलाईआ। निहकलंकी नर अवतार, जोती नूर सवाईआ। अछल अछेदा विच संसार, अकल कला वरताईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, माया भरम भुलाईआ। गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। आपे मेले चरन द्वार, मस्तक धूढ़ छुहाईआ। मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, ज्ञान ध्यान समझाईआ। हरिजन साचा मीत मुरार, घर साचे वेख वखाईआ। फल फुलवाड़ी अपर अपार, जुग जुग आप लगाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, आपणी बणत बणाईआ। एका इक्की एकँकार, इक्क इकल्ला रिहा पाईआ। पहली चेत्र दिवस विचार, हरिजन सोए रिहा जगाईआ। इक्क सुहाए बंक द्वार, दर दरबान आप हो जाईआ। शब्द कराए वणज वपार, भगत विच्चोला आप हो आईआ। नारी कन्ता मेल भतार, पीत पीतम्बर सीस टिकाईआ। गुरमुख सोभावन्ती नार, हरि रक्खे दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म सेजा कर त्यार, फूलन बरखा लाईआ। आत्म सेजा सच टिकाणा, हरि एका एक बणांयदा। गुरमुखां देवे शब्द बिबाणा, राह साचा आप जणांयदा। आप आपणा मेल मिलाना, दूसर कोए ना संग रखांयदा। जोत सरूप श्री भगवाना, जोती बणत बणांयदा। शब्द सुणाए सच तराना, साचा ताल वजांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म साचा पाना, भाण्डा भरम भनांयदा। सोहँ बन्न्हे हथ्थीं गाना, साचा सगन मनांयदा। गुरमुख साचा नौजवाना,
प्रभ साचे घोड़ चढ़ांयदा। सईआं रल मिल मंगल गाणा, गीत सुहागी इक्क सुणांयदा। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, घर मजन आप अख्वांयदा। नेत्र सुरमा नाम पाणा, नैणी दरस दिखांयदा। सीस दस्तार शब्द महाना, लज पति आप रखांयदा। तन बस्त्र हरि इक्क छुहाना, उतर कदे ना जांयदा। बसन्त कन्त इक्क भगवाना, चोली रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा काया डोली आपे आप बहांयदा। काया डोली कर त्यार, गुरमुख नारी आप बहाईआ। पारब्रह्म बण कुहार, आपणे कंध उठाईआ। सुरत सवाणी रोवे ज़ारो ज़ार, नौ द्वारे मुड़ मुड़ वेख वखाईआ। मन हत्यारा मीत मुरार, पचीसे दए दुहाईआ। बुद्धी सखी सखा सहार, बैठी संग तजाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, बैठा बूहा लाहीआ। गुरमुख साचा कर शृंगार, सोलां तन तन आप कराईआ। जोत सरूपी हरि करतार, अग्गे आवे वाहो दाहीआ। टेडी डण्डी बंक करे पार, आपणा पल्लू आप फड़ाईआ। बजर कपाटी देवे पाड़, झूठा घूंघट मुख चुकाईआ। साची लाड़ी नाल प्यार, बैठा उंगली लाईआ। साचा मेला मीत मुरार, घर आया मुड़ के धाहीआ। पंचम वेखण वारो वार, गावण चाँईं चाँईंआ। ढोल ढमक्का अनहद धार, साचा डंका आप लगाईआ। दस्म द्वारी सच दरबार, लाड़ी लाड़ा दोवें चाँईं चाँईं सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी अपर अपार, आपणा रूप वटाईआ। साची सेजा कर त्यार, शब्द सिँघासण नाउँ रखाईआ। चारों कुन्टां मार नगार, अमृत धारा इक्क वहाईआ। जोत निरँजण आत्म अमृत उत्तों वार, साची मात आप अख्वाईआ। साचे द्वारे अन्दर ल्या वाड़, पिच्छा वेखण मूल ना भाईआ। रलाई नाल पंचम धाड़, घर आपणे मुड़ मुड़ जायण वाहो दाहीआ। गुरमुख साचा करे प्यार, साची नारी कन्ता मेल मिलाईआ। कन्त भातारा मीत मुरार, आपणी गोदी रिहा उठाईआ। दोहां धिरां दा इक्क प्यार, भेव कोए ना राईआ। नाता तुट्टे हड्ड मास नाड़ी चम्म जम जंधार, हरि साचे दया कमाईआ। गुरमुख साचा पार किनार, प्रभ आपे रिहा कराईआ। दस्म द्वारी कढ्ढ बाहर, सुन अगम्म वेख वखाईआ। सुन अगम्मा काली धार, हरि आपणी वेख वखाईआ। चौथा घर वेख विचार, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। शब्द सरूपी साचा सस्सा चारों कुन्ट चार दिवार, चार दिवार एका किला बणाईआ। निरगुण सरगुण भेव निवार, एका रंग रंगाईआ। जीव हँगता ना कोई आकार, ना कोई रूप दिखाईआ। एका जोती शब्द धार, धार शब्द विच समाईआ। आप आपणी करे कार, एका दूजा भेव चुकाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, एका रंग वटाईआ। सन्त सुहेले आप वसाए सच दरबार, गुरमुख बणाए साचे चेले प्रभ चल्लया उंगली लाईआ। मेल मिलाए दर द्वार, ओंकारा देस सुहाईआ। सतिनाम तेरी सुण पुकार, चरन धूढ़ तेरे सीस टिकाईआ। पंचम घरों होया बाहर, छेवां वेखे हरि रघुराईआ। आपे शब्द आपे धुन्कार, आपे
धुन उपजाईआ। आपे होया सुनणेहार, दूसर कोई दिस ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, आपणा भेव खुल्हाईआ। सति पुरख निरँजण आदि जोत शक्त भवानी, नूरो नूर सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे बैठा आसण लाईआ। सति पुरख निरँजण सच टिकाणा, आपणा आप रखाया। ना कोई पुज्जे शब्द बिबाणा, घर छेवें बन्द कराया। सत्तवें बैठ श्री भगवाना, जोती नूर सवाया। जोती बख्शे सच तराना, शब्दी सुत उपजाया। शब्द सुत वड्ड बलवाना, पंचम राह तकाया। पंचम घर इक्क महाना, प्रभ आपणा खेल खिलाया। चौथा घर पद निरबाना, गुरमुख विरले सन्तां पाया। तीजा घर हरि दरबाना, दस्म द्वारी डेरा लाया। गुरमुख विटहों सद कुरबाना, जिन हरि साचा रसन ध्याया। चेत्र दो दिवस महाना, सम्मत चौदां लेख लिखाया। सिँघ मनी तेरा दर परवाना, प्रभ लेखे लए लगाया। साध संगत बख्शणा पीणा खाणा, अतुट्ट भण्डारा चलाया। चार जुग प्रभ मात चुणा, प्रभ साचे नाउँ धराया। अमृत आत्म ठण्ढा पाणी पीणा, सांतक सति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर भिखार सेवक सेवक बण के आया।
३ चेत २०१४ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे घर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया अते शब्द दी रहिमत कीती
पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर
दर द्वार एक है, पारब्रह्म सरनाई। चरन कँवले बख्शे साची टेक है, आदि अन्त होए सहाई। काया करे बुध बिबेक है, अमृत आत्म जाम पयाई। कलिजुग माया ना लाए सेक है, गुर पूरे पैज रखाई। आत्म अन्तर रिहा वेख है, बैठा आसण लाई। जुग जुग लिखणहारा लेख है, गऊ ग़रीब निमाणयां देवे आप वड्याई। आपे होया धारी भेख है, भेखाधारी हरि रघुराई। मेटणहारा काली रेख है, लेखा आपणे हथ्थ रखाई, इक्क इकेला नर नरेश है, चारे कुन्टां रिहा धाई। गुरमुख मेला दस दस्मेस है, आप आपणा रिहा कराई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बंक दुआरा रिहा सुहाई। बंक दुआरा सच घर, एका एक वखानया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, देवे दरस महानया। चरन कँवल प्रभ अन्दर धर, धर धरनी लेख लिखानया। आवण जावण चुक्के डर, राए धर्म फंद कटानया। आपणी किरपा रिहा कर, दाता मेहरवान वड मेहरवानया। वेखणहारा पुरखा नारी नर, नर नरायण रूप अख्वानया। जन हरि नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क महानया। नाम भण्डारा रिहा भर, देवे माण दो जहानया। हरि हरि भाणा लैणा जर, कलिजुग अन्तिम एह निशानया। जीवां
जन्तां साधां सन्तां वेख ना जाणा डर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका देवे धुर फ़रमानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाए, आप आपणी दया कमाए, जगत विछोड़ा मेट मिटाए, जन चरन सरन जगत विकारा करे कुरबानया। जगत विकारा चरन भेंट, गुरमुख बाल अञ्जाणया। आपे बणया खेवट खेट, सोहँ रक्खया वंञ मुहाणया। आप होया मात पित बेटी बेट, पिता पूत आप अख्वाणया। शब्द दुशाले लए लपेट, गऊ ग़रीबां करे प्रितपालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मीत मुरार, आप सुहाए बंक द्वार, दर द्वार करे परवानया। दर द्वार हरि सुहाए। साचा गढ़्ह बणाए। जोत सरूपी फेरा पाए। उप्पर चढ़ वेख वखाए। हेरा फेरा मात चुकाए। बाहों फड़ गले लगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका इक्की साची सिक्खी आप आपणे अंग लगाए। साची सिक्खी लगाए अंग, अंगीकार अख्वांयदा। मानस जन्म ना होए भंग, मानुख लेखे लांयदा। काया माटी काची वंग, अन्तिम भन्न वखांयदा। शब्द घोड़े कसया तंग, गुरमुखां वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई भुक्ख नंग, हरि का नाउँ किसे दर दिस ना आंयदा। गुरमुख पार किनारा जाए लँघ, प्रभ साचा पार करांयदा। साची मंग एका मंग, भेखाधारी भेख वटांयदा। दर दरबान लाए अंग, आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तेरा साचा संग आप निभांयदा। गुरमुख दरस प्यास, एका एक रखाईआ। रसना गाए स्वास स्वास, गुर पूरा रिहा ध्याईआ। पुरख अबिनाशी होया दास, हरिभगत द्वारे आईआ। दर घर साचे पावे रास, साचा मण्डल इक्क सुहाईआ। लेखे लाए दस दस मास, आप आपणी दया कमाईआ। निज आत्म हरि घर रक्खे वास, निज घर दरस दखाईआ। मेल मिलाए सर्ब गुणतास, विछड़ कदे ना जाईआ। आप कराए आकाश प्रकाश, जोती नूर सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सेवा लाईआ। हरिजन साचा जागया, प्रभ साचा आप जगांयदा। कलिजुग माया रिहा तयाज्ञा, मोह ममता जगत चुकांयदा। गुर पूरे सरन सरनाई लागया, सोहँ सो साचा जाप जपांयदा। जगत बुझाए तृष्ना आज्ञा, निर्मल निर्मोह करांयदा। आप आपणे हथ्थ पकड़े वागया, रथ रथवाही आप हो जांयदा। चरन धूढ़ बख्शे मजन साचा माघिआ, गुर संगत साचे सन्त आप बणांयदा। दुरमति मैल जन्म जन्म दे धोवे दागया, नाम रत्ती एका लांयदा। फड़ हँस बणाए कागया, साचे मोती सो चुगांयदा। माया डस्से ना डस्सणी नागया, साचा शब्द खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। धुरदरगाही आया भागया, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। आप चलाए आपणी आज्ञा, सद भाणे विच समांयदा। आपे सोया आपे जागया, जागरत दिशा वेख वखांयदा। एका एक सुणाए शब्द अनरागया, रागी नादी आप हो जांयदा।
अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे आवाज़या, दिवस रैण जगांयदा। चिट्टा अस्व साचा ताज्जया, सोलां कलीआं आसण लांयदा। जोत जगाए देस माज्झया, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। इक्क चलाए नाम जहाज़या, सतिजुग साचा राह विखांयदा। शाह सुल्तान सूरबीर जोद्धा सतिगुर गाज्जया, दूसर कोई रहिण ना पांयदा। जन भगतां चरन कँवल कराए साचा हाज्जया, हाजी हज्ज आप अख्वांयदा। दो जहानी रक्खे लाज्जया, लाजावन्त आप हो जांयदा। हरिसंगत रच्चया तेरा काज्जया, एका इक्की एका वार एकँकार पांयदा। गुर गोबिन्दे मस्तक लेख लिखी, ना कोई मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप सरगुण वेखे शाहो भूप, सच सुल्ताना आप हो आंयदा। सच सुल्तान नर निरँकार, निरवैर दो जहानया। भगतन करे इक्क प्यार, साची प्रीत आप वखानया। शब्द कराए तन शृंगार, बस्त्र गहणा तन पहनानया। जोत निरँजण कज्जल धार, नेत्र नैण करे मस्तानया। लोचन तीजा दए उग्घाड़, देवे दरस श्री भगवानया। मेट मिटाए पंचम धाड़, नेड़ ना आयण पंज शैतानया। गुरमुख साचे देवे चाढ़्ह, दर घर करे परवानया। मनमुखां देवे जड़्ह उखाड़, सोहँ तीर लगानया। लक्ख चुरासी तेरा घाड़न घाड़, प्रभ अन्तिम भन्न विखानया। कोई ना दीसे लंका गढ़्ह, हँकारी दुष्ट मेट मिटानया। जन भगतां जोत जगाए नाड़ नाड़, दिवस रैण वेख वखानया। राए धर्म रिहा वेख सतारां हाढ़, करे निबेड़ा श्री भगवानया। आप उठाए मौत लाड़, दाता जोद्धा सूर बली बलवानया। धरतमात तेरा इक्क अखाड़, हरि वेखे वेख वखानया। गुरमुख साचे साचे लाड़, दर घर करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा देवे धुर फ़रमानया। धुर फ़रमाणा साचा जाप, सतिजुग कल वरताईआ। देवणहारा आपे आप, जुग जुग बणत बणाईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, जो जन रसना गाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, गुरमुख साचे पूत आपणी गोद उठाईआ। कलिजुग काया रही कांप, वेले अन्त दए दुहाईआ। गुरदर मन्दिर अन्दर मस्जिद भुल्ले जाप, अट्ठ सट्ठ तीर्थ दए दुहाईआ। माया ममता मोह विकारा वध्या पाप, धरत मात रो रो रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा ल्या वर, इक्क खुल्हाया साचा दर, एका इक्की नींह रखाईआ। हरि जोती नूर अपार, भेव किसे ना पाया। शब्द रक्खी तिक्खी धार, एका एक चलाया। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मण्ड खोज खुजाया। ब्रह्मा विष्न शिव किरपा धार, साची सेवा लाया। आप आपणी कर विचार, आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच टिकाया। जोती नूर नर निरँकारा, अकल कला भरपूरया। आदि पुरख अगम्म अपारा, आपे वसे नेड़े दूरया। जोत निरँजण कर उज्यारा, त्रैलोकां आसा मनसा पूरया। ब्रह्मा देवत सुर शिव दए हुलारा, नाद
अनादी शब्द वजाए साची तूरया। शब्द जणाए बोध अगाधी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए हाज़र हज़ूरया। आदि पुरख शब्द अनादी, एका एक वजांयदा। खेले खेल सदा ब्रह्मादी, भेव कोए ना पांयदा। गुरमुखां देवे नाम दादी, सच सुग़ात सुहांयदा। मेल मिलाए माधव माधी, अन्दर बैठ जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरिजन सोए आप उठांयदा। गुरमुख सोया आप उठाए, आपणी कल धारया। शब्द सरूपी डंक लगाए, अनहद साची सेवा ला रिहा। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाए, जोत निरँजण तेल चढ़ाए, खेले खेल अपर अपारया। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाए, साची हाटी इक्क वखाए, चौदां हट्टां पार कराए, तीर्थ तट्टां दिस ना आए, घट घटां हरि रिहा समाए, जोत जगाए काया मटा, जिस जन आपणी दया कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वर, बंक दुआरा इक्क सुहा रिहा। बंक दुआरा दर दरवाज़ा, प्रभ साचा आप सुहांयदा। शब्द रक्खे घोड़ा ताजा, जन भगतां वेख वखांयदा। जोद्धा सूर बली बलवान वड राजन राजा, दो जहानां आप अख्वांयदा। जुग जुग जन भगतां रक्खण आया लाजा, लाजावन्त आप हो आंयदा। सोहँ शब्द दए साचा दाजा, काया चोली रंग वखांयदा। खेल खिलाए देस माझा, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। मनमुख जीवां खोल्हे पाजा, पड़दा कोए रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान वाली दो जहान आप हो आंयदा। राउ रंक राज राजाना, हरि साचा रिहा सुणाईआ। गोबिन्द मेला हरि भगवाना, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। ना कोई तीसर विच रखाना, आप आपणा मुख छुपाईआ। कलिजुग तेरा वक्त चुकाना, लहिणा देणा मूल मिटाईआ। चार यार संग मुहम्मद मेट मिटाना, अल्ला राणी दए दुहाईआ। वेद पुराणा मूंह छुपाना, ब्रह्मा नेत्र रिहा उठाईआ। खाणी बाणी होए हैराना, गोबिन्द जोती नूर सवाईआ। शब्द सुणाए इक्क तराना, ना कोई लिखे लेख लिखाईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना, अमृत आत्म जाम प्याईआ। पंचम होए दर प्रधाना, पंचम बैठे मुख छुपाईआ। पंचम बद्धा कलिजुग गाना, पंचम रोवण मारन धाहीआ। गुरमुख विरले मिले हरि भगवाना, एका देवे शब्द निशाना, दूतां दुष्टां मार मिटाईआ। साचा राह इक्क वखाना, अन्दर मन्दिर ढोल मृदंग वजाना, जोत निरँजण सेवा लाना, अनहद राग अनादी ताल तलवाड़ा रिहा वजाईआ। पारब्रह्म खेल महाना, आत्म सेजा इक्क विछाना, साचा धाम सुहाईआ। जोत सरूपी बैठ भगवाना, गुरमुखां मेले मेल दो जहानां, दस्म द्वारी अद्ध विचकार शब्द सिँघासण उच्च महल्ले बैठा आसण लाईआ। गुरमुख मेला कन्त भतारी, मिल्या मेल एका वारी, विछड़ कदे ना जाईआ। साचे मन्दिर करे त्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जुग जुग लए मात अवतारी। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, हरि साचा जोत जगांयदा। खेले खेल गुरू गुर चेला, गोबिन्द रूप वटांयदा। भगत जनां हरि सज्जण सुहेला, आपे आप हो आंयदा। लोकमात कराए साचा मेला, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अछल अछेद भेव ना पायण चारे वेदा, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। लक्ख चुरासी भरम भुला, कलिजुग कल वरताईआ। गुरमुख साचे लए मिला, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। राग अनादी रिहा सुणा, दिवस रैण जणाईआ। दीपक जोती इक्क जगा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धुन आत्मक ताल रिहा वजा, घर बैठा आसण लाईआ। चारे भुजा आप उठा, चतुर्भुज रूप वटाईआ। एका दूजा भेव चुका, एका रंग रंगाईआ। निजानंद दए वखा, जन भगतां दया कमाईआ। घर चौथे आपे दए बहा, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। पंचम सेवा आपे ला, सेवादार अख्वाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई दिसा, हरि शब्दी बणत बणाईआ। सत्तवें सति पुरख रिहा समा, निर्मल जोती रिहा जगाईआ। अट्ठ तत्त ना कोई बणा, त्रैगुण माया दिस ना आईआ। नौ दर ना दीसे जगत निशान, ना कोई बणत बणाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, जन भगतां दस्म द्वारी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द काया वेख वखाईआ। गोबिन्द काया रंग महान, हरि साचा आप चढ़नया। निहकलंक लए अवतार, सम्बल नगरी डेरा बन्न्हया। ना कोई दीसे चार दिवार, मनमुख जीवां आत्म अन्नयां। कलिजुग रैण अन्ध अंध्यार, सच दीसे ना कोई चन्नया। गुरसिख विरला कर प्यार, प्रभ गढ़्ह हँकारी भन्नया। शब्द जणाए जै जै जैकार, दिवस रैण सुणंनया। जोती दीपक कर उज्यार, अज्ञान अन्धेरा भन्नया। साचा मेला पुरख भतार, नारी कन्ता एका धाम विखंनया। साची सेजा दए हुलार, घर घर एका एक सुहंनया। अमृत आत्म प्याए ठण्ढा ठार, आप आपणा बेड़ा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी देवे डन्नया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरि साचा वेख वखांयदा। चारों कुन्ट जीव हँकारी, माया भरम भुलांयदा। जूठा झूठा तन शृंगारी, मन हँगता रोग वधांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म ना पायण सारी, भरमे भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख साचे सज्जणा, हरि मेला मेल मिलाए। चरन धूढ़ कराए मजना, अट्ठ सट्ठ रिहा मूल चुकाए। काल नगारा एका वज्जणा, राए धर्म डौरू वाहे। लाड़ी मौत घर घर बहि बहि नच्चणा, तन रही शृंगार कराए। जो घड़या सो भज्जणा, रहिण कोई ना पाए। ना दीसे मक्का काअबा काज़ी हज्जना, शेख़ पीर मुसायक दस्तगीर शाह, हरि दाता बेपरवाह अन्तिम दए मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा वेख दर, सम्मत चौदां चौदां हट्ट वेख वखाए। तीर्थ तट्ट गुरु दर मन्दिर अन्दर मस्जिद हरि साचा फोल फुलाए। तीर्थ तट्ट पार किनारा, कलिजुग दए दुहाईआ। गंगा गोदावरी रोवे जारो जारा, ना कोई होए सहाईआ। अंज़ील कुरानां पैणी मारा, ईसा मूसा बैठण मुख छुपाईआ। वेद पुराणां आई हारा, वेद व्यासा ब्रह्मा रिहा समझाईआ। खाणी बाणी जगत विचारा, नानक गया गाईआ। तेरां धार सम्मत तेरां रिहा तुलाईआ। सम्मत चौदां वेख विचारा, प्रगट होए हरि निरँकारा, शब्द रक्खे तिक्खी धारा, वाली हिन्द रहिणा ख़बरदारा, हरि साचे जोत जगाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, लक्ख चुरासी पार किनारा, लक्ख चुरासी पावे सारा, लोआं पुरीआं रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, धरत मात तेरा वेख घर, इक्क अखाड़ा रिहा बणाईआ। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, हरि साचा आप बणांयदा। पंचम जेठ उठाए धाड़ा, ना कोई मेट मिटांयदा। त्रैगुण माया अग्नी साड़ा, पंचम तत्त मेट मिटांयदा। मनमुख जीवां मगर लग्गे धाड़ा, मन मति बुध ना कोई रखांयदा। शब्द उठाए अगम्मी धाड़ा, गुर गोबिन्द सेवा लांयदा। सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़ा, आप आपणा खेल खिलांयदा। गुरमुख बणाए साचा लाड़ा, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। आपे होया पिच्छे अगाड़ा, डूँघी कन्दर पार करांयदा। खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां, उच्चे टिल्ले पर्बत आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, निहकलंक डंक वजांयदा। निहकलंक डंक अपार, हरि साचा आप वजांयदा। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। साधां सन्तां नेत्र रिहा उग्घाड़, माया पड़दा लांहयदा। सन्त सुहेले दर घर साचे वाड़, काया खेत्र जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए सम्मत चौदां पहली चेत्र नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां मारे मार, हरि साचा बणत बणांयदा। पंचम जेठ दिवस विचार, लेखा वेख वखांयदा। देस प्रदेसां करे ख़बरदार, पंडत नैहरू विच विच्चोला आप रखांयदा। प्रगट होया मीत मुरार, साचा सज्जण राम रामा रूप वटांयदा। प्रगट होए कृष्न घनईआ, इक्क चलाए साची नईआ, ना कोई पावे सार, कलिजुग तेरा वक्त चुकांयदा। ना कोई संगी साथी सईआ, ना कोई मेल मिलांयदा। नाता तुट्टा भैणा भईआ, साक सज्जण सर्ब छुडांयदा। राए धर्म कढ्ढे वहीआ, चित्रगुप्त लेख लिखांयदा। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां, इक्क तारीख लिखांयदा। नाता तुट्टे भैण भईआ, पिता पूत मात पित ना कोई मिलांयदा। गुरमुख विरला मात रहीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका राह विखांयदा। सृष्ट सबाई एका राह, वरन चार जणाईआ। शब्द सरूपी हरि मलाह, कलिजुग नईआ आप चलाईआ। सन्त
सुहेले पकड़े बांह, आपे लए उठाईआ। सोहँ सो जपाए साचा नाँ, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हँ हँगता दए मिटा, एका दूजा रहिण ना पाईआ। सस्सा किला इक्क सुहा, चार द्वारी वेख विखाईआ। एका होड़ा उप्पर ला, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। साचे घर दए बहा, एका धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां एका रंग रंगाईआ। एका रंगण रंग रंगाए, पारब्रह्म बेअन्ता। भगत जनां हरि संग निभाए, सदा सुहेला साधन सन्ता। जगत तृष्ना भुक्ख नंग कटाए, मेट मिटाए हउमे हँगता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो आया। नर नरायण हरि बनवारी, आपे आप अख्वांयदा। निर्मल जोती कर आकारी, शब्दी डंक वजांयदा। दहि दिशा करे ख़बरदारी, चारे कूटां आप हिलांयदा। सच सुल्तान तख्त ताज वड दरबारी, दो जहानां आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, लोकमात वेख वखांयदा। संग मुहम्मद चार यारी, वेला वक्त चुकांयदा। ईसा मूसा कर ख्वारी, काला सूसा तन पहनांयदा। गोबिन्द नानक एका धारी, एका रंग रंगांयदा। प्रगट होए वड्ड संसारी, जोती जामा भेख वटांयदा। गौड़ ब्रह्मण पूत सपूता, सति सतिवादी आप हो आंयदा। वेद व्यासा लेख लिखारी, इक्क लक्ख हज़ार सतारां सलोक रखांयदा। गुर गोबिन्दा वड बलकारी, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। तीर खण्डा नाम कटारी, तन गात्रे आप लटकांयदा। कल्गी तोड़ा सीस अपारी, जोती जोड़ा शब्द मिलांयदा। साचा घोड़ा शब्द उडारी, नीला नीली धारों पार करांयदा। पहला पौड़ा रिहा मारी, त्रै देसां मेट मिटांयदा। सम्मत चौदां वेख विचारी, थित वार आपणे हथ्थ रखांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवारी, साध सन्त भेव ना पांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, ब्रह्मा अट्ठे नेत्र वेख वखांयदा। शिव शंकर बणे दर भिखारी, सुरपति राजा इन्द रो रो नीर वहांयदा। करोड़ तेतीसा करे विचारी, प्रभ हथ्थ किसे ना आंयदा। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारी, सत्तां दीपां मेल मिलांयदा। पुरीआं लोआं वसे बाहरी, गुरमुख हिरदे डेरा लांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म रिहा विचारी, अगम्मे धाम सुहांयदा। नाड़ी चम्म ना करे प्यारी, मन मति बुध ना कोई रखांयदा। शब्द सरूपी इक्क उडारी, आवे जावे वारो वारी, निहकलंक नरायण नर, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जगे जोत एका एक एकँकारी। एका एक एकँकारा, अकल कला वरतांयदा। कलिजुग तेरा पसर पसारा, कूड़ो कूड़ मिटांयदा। मेट मिटाए धुँदूकारा, अन्त रहिण ना पांयदा। सतिजुग मंगे मंग दुआरा, अग्गे झोली डांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धारा, चोली नाम भरांयदा। सतिजुग देवे इक्क प्यारा, लोकमात वेख वखांयदा। बीस बीसा होए वरतारा, पन्दरां कत्तक थित विखांयदा। जगत जगदीसा नर निरँकारा, दिल्ली चरन छुहांयदा। सीस गंज धाम अपारा,
जमन किनारा पार करांयदा। वाली हिन्द ढहि पया दुआरा, चरनी सीस झुकांयदा। सत्त रंग निशान दए हुलारा, चवी हथ्थ आप चढ़ांयदा। सत्त दीप बन्न्हे एका धारा, साची बणत बणांयदा। कलिजुग काले हारा, दे मति ना कोए समझांयदा। शब्द कराए इक्क जैकारा, सोहँ नाउँ रखांयदा। चार वरन सोहण इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां मेट मिटांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां बणन भिखारा, प्रभ साची भिच्छया झोली पांयदा। सीस छत्र इक्क अपारा, जगत जगदीस आप झुलांयदा। इक्क इकीस दए हुलारा, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। गुरमुख बणाए साची नारा, कन्त कन्तूहल आप हो जांयदा। सतिजुग चले सच बहारा, फल फुलवाड़ी मात लगांयदा। सम्मत सम्मती पार किनारा, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। सतिजुग तेरा सच पसारा, प्रभ आपणी हथ्थीं मात लगांयदा। आपे बणे जगत वरतारा, झोली सच भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, विष्नूं विष्नूं इक्क अख्वांयदा। गुरमुख सदा सुरजीत है, ना मरे ना आए। चरन कँवल जिस जन लागी प्रीत है, लक्ख चुरासी फंद कटाए। प्रभ परखणहारा नीत, है, घट घट अन्दर वेख वखाए। काया मन्दिर देहुरा मसीत है, अहिनल हक्क शब्द अलाए। मेल मिलाए जगत जुगत अनडीठ है, दिस किसे ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए वर, नारी कन्त आप हो जाए। गुरमुख सन्त साजण दर, आपणी दया कमांयदा। चरन दुआरा साचा घर, एका राह विखांयदा। आवण जावण चुक्के डर, धर्म राए मुख छुपांयदा। इक्क नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धवांयदा। गुर संगत मिल जाणा तर, दो जहानी पार करांयदा। आदि जुगादी देवे वर, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। लहिणा देणा अग्गे धर, पिछला मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे साचा वर, वेले अन्त मिले कन्त हरि प्रतक्ख लए रक्ख स्वच्छ सरूपी दरस वखांयदा। शब्द गुर तख्त सुल्तान, तन मन्दिर आप बिराज्जया। आपे होया निगाहबान, जन भगतां रक्खे लाज्जया। नेड़ ना आयण पंज शैतान, हरि रक्खणहारा लाज्जया। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हरिजन गान, दर द्वारे धुरगाही आवे भाज्जया। दस्म द्वारी सच मकान, हरि बैठा ग़रीब निवाज्जया। आत्म अमृत देवे पीण खाण, आप आपणा साजन साज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा भगत वर, वड शाहो राजन राज्जया।
पारब्रह्म प्रभ पुरख अपार। सति पुरख निरँजण जोत अधार। आदि अन्त एकँकार। शब्द शब्दी वणज वपार। रूप अनूपा शाहो भूपा, सच सच्ची सरकार। वेख विखाए चारे कूटां, दहि दिशां पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, आपे करया पसर पसार। आदि पुरख पारब्रह्म अबिनाशी, अकल कला भरपूरया। काल महांकाल करे चरन दासी, आसा मनसा पूरया। गुरमुख वेखे शब्द स्वासी, अनाद अनादी देवे साची तूरया। मेल मिलाए पृथ्वी आकाशी, आपे होए नेड़े दूरया। कलिजुग अन्तिम मेटण आया मदिरा मासी, जूठा झूठा डोबे पूरया। पकड़ उठाए पंडत काशी, त्रैगुण माया वेख विखासी, खेले खेल हाज़र हज़ूरया। गुर पूरे सद बलि बलि जासी, जन भगतां देवे साचा नूरया। भगत जनां हरि साचा मीता, जुग जुग बणत बणांयदा। आप चलाए आपणी रीता, महिंमा गणत ना कोई जणांयदा। कलिजुग परखणहारा नीता, हरिजन सोए मात उठांयदा। सोहँ शब्द सुणाए सुहागी गीता, अक्खर वक्खर नाउँ धरांयदा। जन हरि होए पतित पुनीता, रसना जिह्वा सेवा लांयदा। चरन कँवल इक्क प्रीता, एका राह विखांयदा। लक्ख चुरासी परखे नीता, निज घर आत्म डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सन्त दुलार, चरन प्रीती बख्श प्यार, फड़ फड़ बाहों पार करांयदा। गुरमुख साचे मीत मुरार, दर घर करे परवानया। नौ द्वारे वेख द्वार, देवे शब्द गुण निधानया। शब्द डंक अपर अपार, मेट मिटाए पंज शैतानया। पंज शैतानां आई हार, पंचम ख़ुशी मनानया। सुरत सवाणी करे ख़बरदार, आप आपणा रंग रंगानया। जोत निरँजण सेवादार, दीपक जोती इक्क जगानया। राह वखाए एकँकार, ओंकार रूप वटानया। शब्द धुन अपर अपार, आत्म धुन उपजानया। पंचम गायण वारो वार, अनहद साची बाणीआ। ओअँ रूप होए करतार, भेव ना जानण वेद पुराणया। त्रैगुण माया वसया बाहर, जोती शब्दी खेल महानया। गुरमुख साचे मेल मिलार, आत्म सेजा इक्क सुहानया। दस्म द्वार खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी आप तुड़ानया। मेट मिटाए झूठी धाड़, सोहँ मारे तीर निशानया। सो पुरख निरँजण पावे सार, गुरमुख साचे चतुर सुजानया। आपे मेले मेलणहार, घर चौथे आप बहानया। एका दूजा भउ निवार, सुरती शब्द शब्द सुरत एका रंग रंगानया। जीव जन्त ना कोई पावे सार, हरि का खेल महानया। नाम सति दर वणज वपार, घर पंचम खोल्ह वखानया। एका रूप अनूप सति सतिवादी एका धार, एका धाम सुहानया। अलख अलखणा आपे जाणे आपणी सार, ना कोई लेख लिखानया। अगम्म अगम्मा आप सुहाए बंक द्वार, महल्ल अटल अचल्ल इक्क रखानया। सति पुरख निरँजण एका जोती कर उज्यार, धूआँधार सर्ब मिटानया। खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी गुर पीर ना पावे कोई सार, प्रभ साचा खेल महानया। आदि जुगादी कर पसार, आपे मेटे मेटणहार, आपे उत्पत आप करानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर इक्क सुहानया। घर मन्दिर हरि सुल्तान, आपणा आप बणाया। जोत नुरानी इक्क निशान, चारे कुन्टां रही डगमगाया। राग नाद ना कोई गान, सुर ताल ना कोई वजाया।
ना कोई वेख विखान, दूसर कोई दिस ना आया। आदि पुरख आदि शक्त श्री भगवान, एका तख्त सुहाया। सच महल्ला इक्क मकान, चार दिवार ना कोई रखाया। छप्पर छन्न ना कोई वखान, बाडी सेवादार ना कोई कराया। आप आपणी किरपा धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी बणत बणाया। बणत बणाए हरि बनवारी, आपणा रूप वटांयदा। आप आपणी पैज संवारी, आपणा राह विखांयदा। आप रचाए महल्ल अटारी, दर द्वार वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं खेल न्यारी, अगम्म अगम्मा अगम्मे धाम सुहांयदा। ब्रह्मा शिव गणेश देवत सुर ना कोए पुजारी, नारी नर कोई दिस ना आंयदा। जोत सरूपी जोत कर अकारी, आप आपणे अंग लगांयदा। आपे कन्त हरि भतारी, आपे नारी रूप वटांयदा। आपणी सेजा करे प्यारी, आपे आप हंढांयदा। दो जहानां वसया बाहरी, दिस किसे ना आंयदा। आपणी इच्छया आप उचारी, आपणा मार्ग लांयदा। जोती माता कर त्यारी, शब्दी सुत उपजांयदा। शब्द सुत वड्ड बलकारी, प्रभ चरनी सीस झुकांयदा। प्रभ अबिनाशी रिहा सतिकारी, वरभण्डी राह विखांयदा। कोटन कोट ब्रह्मण्डां पावे सारी, साची वंडा वंड वंडांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारी, मात पाताल आकाश वेख वखांयदा। ब्रह्मा शिव दए अधारी, सुरपति राजा इन्द आप जणांयदा। लोकमात करे ख़बरदारी, नौ खण्ड सत्तां दीपां आप जगांयदा। लक्ख चुरासी कर्म विचारी, लेखा लिखणहार आप हो जांयदा। आपे ढाहे लए उसारी, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे राधा कृष्न होए अवतारी, आप आपणे विच समांयदा। साध सन्त गुर पीर औलीए शेख़ मुसायक दस्तगीर, सेवक सेवादार साची सेवा लांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यारी, भेव कोई ना पांयदा। नानक निरगुण रिहा उचारी, बेअन्त बेअंत कहांयदा। गोबिन्द बणया दर भिखारी, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। आदि पुरख सभ तों वसया बाहरी, हर घट आसण लांयदा। जमना गंगा जुग जुग रिहा पैज संवारी, भेखाधारी भेख वटांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, निहकलंकी जामा पांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारी, सोहँ नाउँ रखांयदा। सो पुरख निरँजण पावे सारी, हँ हँगता जीव मिटांयदा। आपे बणे वड संसारी, भगत भण्डारी आप अख्वांयदा। नाम निधाना देवे वारो वारी, आत्म झोली आप भरांयदा। दर द्वारे गऊ ग़रीबां आपे रिहा पैज संवारी, सिँघ इन्द्र गोद उठांयदा। चौथा दर ना पायण सारी, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। मिल्या मेल कन्त साची नारी, आत्म सेजा इक्क विछांयदा। फूलन बरखा लाए भारी, साची सेवा लांयदा। तन बस्त्र पहनाए अपर अपारी, सोहँ साचा चीरा सीस धरांयदा। कल्गी तोड़ा हथ्थ गिरधारी, साचा टिक्का मस्तक लांयदा। गुरमुख साचे रिहा तारी, जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवारी, माया पड़दा पांयदा। गुर संगत हरि कर प्यारी, सेवक सेवा आप कमांयदा। चार वरनां इक्क द्वारी, सतिजुग साचा राह विखांयदा। ऊँच नीच
राउ रंक आप सुहाए बंक द्वारी, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। सतिजुग तेरी बन्न्हे धारी, साचा मार्ग लांयदा। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारी, वेला अन्तिम आंयदा। धरत मात दर रहे पुकारी, प्रभ साचा दया कमांयदा। चित्रगुप्त लेख लिखारी, कढ्ढ हिसाब विखांयदा। धर्म राए खोल्हे बन्द किवाड़ी, लक्ख चुरासी तेरा राह तकांयदा। लाड़ी मौत करे शृंगारी, हथ्थीं मैहन्दी रंगण इक्क रंगांयदा। अन्तिम मेला सतारां हाढ़ी, मनमुख सईआं इक्क दूजे नाल मिलांयदा। धर्म राए तेरी फले फुल्ले फल फुलवाड़ी, जूठ झूठ पाणी एका पांयदा। तोरी जाए पिच्छे अगाड़ी, सम्मत चौदां नींह रखांयदा। गुरमुख विरले आप तराए जिन्हां चरन छुहाई दाढ़ी, लोकमात तजांयदा। दस्म द्वारी बैठा रिहा ताड़ी, दिवस रैण आप समझांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ी, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, वर दाता आप अख्वांयदा।
४ चेत २०१४ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे घर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया ते शब्द दी किरपा कीती
पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
दाता दानी मेहरवान, एका एक अख्वांयदा। जन भगतां वेखे मार ध्यान, जुग जुग बणत बणांयदा। धर्म झुलाए इक्क निशान, आपणा संग निभांयदा। नाम बिठाए सच बिबाण, पुरीआं लोआं पार करांयदा। इक्क जणाए धुर फ़रमाण, साचा शब्द मिलांयदा। चरन कँवल बख्शे जिस ध्यान, आत्म ब्रह्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जुगती आपणी आप वटांयदा। भगत सुहेला साचा मीता, हरि हरि गोबिन्दा। वेख विखाणे हस्त कीटां, आपे जाणे दुष्ट दुराचार जो करन निन्दा। गुरमुख विरले नाम निधान अमृत मदि पीता, दूई द्वैती तोड़े जिंदा। साचा राग शब्द इक्क अल्हाए, अनहद साची सेवा लाए, वेख वखाए अठारां ध्याए गीता। पारब्रह्म प्रभ भरम चुकाए, एका राग कन्न सुणाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाग लगाए काया देहुरा मन्दिर मसीता। काया मन्दिर सच दुआरा, हरि साचे जोत जगाईआ। मेट मिटाए धुँदूकारा, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। शब्द सिँघासण अपर अपारा। पावा चूल ना कोई रखाईआ। गुरमुख साचे कर प्यारा, बैठा गोद उठाईआ। कन्त सुहागी साची नारा, आपणे अंग लगाईआ। एका देवे नाम हुलारा, साचा झूला रिहा झुलाईआ। ना कोई दीसे चार दिवारा, छप्पर छन्न ना कोए टिकाईआ। चारों कुन्ट अमृत धारा, ठण्ढी ठार रखाईआ। पंचम गायण वारो वारा, प्रभ साची सेवा लाईआ। अनहद वज्जे ताल तलवाड़ा, बहत्तर नाड़ा रिहा हिलाईआ। दस्म द्वारी सच अखाड़ा, हरि साचा मंगल गाईआ। गुरमुख साजन साचा लाड़ा, साचे घोड़े रिहा चढ़ाईआ।
दर द्वारे साचा वाड़ा, मिल्या मेल साचे माहीआ। ना कोई दीसे पंचम धाड़ा, हड्ड मास नाड़ी रत दिस ना आईआ। चन्द सूरज मण्डल ना कोई तारा, बैठा चरनां हेठ दबाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारा, एका धाम सुहाईआ। सुन अगम्मी पार किनारा, एका एक रखाईआ। सोहँ शब्द सच सितारा, सतिगुर पूरा रिहा चढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण एकँकारा, एका रंग समाईआ। हँ हँगता देवे मारा, आत्म ब्रह्म मिलाईआ। एका दूजा भेव निवारा, एका एक अख्वाईआ। आपे वसया हो हो बाहरा, आप आपणी बणत बणाईआ। नाम सति करे चरन निमस्कारा, पंचम वेख वखाईआ। पंचम घर सोहे बंक दुआरा, वेखणहारा हरि रघुराईआ। ना कोई करे बन्द किवाड़ा, अट्ठे पहर रिहा खुल्हाईआ। छेवें घर साची धारा, अलख अलक्खणा रिहा वखाईआ। शब्द शब्दी जै जैकारा, साची धुन रिहा वजाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपारा, घर सत्तवें बैठा आसण लाईआ। आदि पुरख जोत निरँजण चमत्कारा, जोती जोत रिहा जगाईआ। आप आपणा साजण साजे
मीत मुरारा आप अख्वाईआ। आप आपणा करया मजना, आपणे तीर्थ आपे नुहाईआ। आप आपणा होया पड़दे कज्जना, आपणा पड़दा आपे रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत समाईआ। जोत समाया हरि रघुराया, अकल कला भरपूरा। आदि अन्त किसे भेव ना पाया, वड दाता गहर गम्भीरा। अगम्म अगम्मे धाम सुहाया, ना कोई जाणे पीरन पीरा। मरे ना जम्मे आया जाया, पूत सपूता ना होए साचा पीरा। दम दमे ना पवण स्वास चलाया, नेत्र नीर ना वहाया नीरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप बंधाए आपणी धीरा। आपणे घर आप वसंदड़ो, दिस किसे ना आंयदा। दीपक जोती इक्क रखंदड़ो, भेव कोई ना पांयदा। पवण पवणी ना कोई वेख वखंदड़ो, ना कोई राह तकांयदा। चारों कुन्ट आपे आप भवंदड़ो, पुरीआं लोआं शब्द जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच घर इक्क रखंदड़ो, सोहँ नाउँ रखांयदा। थिर घर हरि दातार, आपणा आप बणाया। ना कोई बणाए चार दिवार, कोई बाडी दिस ना आया। करे कराए करनेहार, आप आपणी सेवा लाया। उच्च महल्ल अटल अगम्म अपार, ऊँचो ऊँच टिकाया। गुर पीर ना कोए पाए सार, साध सन्त दिस ना आया। चौथे घर बहि बहि गए हार, दर द्वारे बैठे राह तकाया। पारब्रह्म तेरा खेल अपार, आप आपणा मुख छुपाया। जिस जन किरपा देवे धार, शब्द पल्लू दए फड़ाया। सोहँ शब्द तेरी साची धार, घर चौथे दए मिलाया। दस्म द्वारी पार किनार, राह विच ना कोई अटकाया। सति नाम तेरा मीत मुरार, वेखण दर द्वारे आया। छेवें छप्पर खोल्ह किवाड़, साची धुन वजाया। घर सत्तवें बैठा मीत मुरार, सति पुरख निरँजण डेरा लाया। आपे वेखे वेखणहार, दिस किसे ना आया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, लोकमात हरि अख्वाया। जुग
जुग लए जगत अवतार, आप आपणी बणत बणाया। साध सन्त ना चुक्कण जीआं जन्तां भार, आपणा रहे कर्म कमाया। धरत मात करे पुकार, गल पल्लू दए दुहाया। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, एका शब्द जणाया। धरत मात तेरी सुण पुकार, आप आपणी जोत जगाया। निहकलंका लए अवतार, नानक गोबिन्द लेख लिखाया। वेद व्यासा बण लिखार, पूत सपूता गौड़ ब्रह्मण आप जणाया। प्रगट होए आप दातार, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान वेख वखाया। शब्द खण्डा तिक्खी धार, दो जहानां वेख वखाया। ब्रह्मा शिव देवत करे ख़बरदार, लोक चौदां वेख वखाया। पहली चेत्र दए हुलार, सोया कोई रहिण ना पाया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले उभार, दर दर घर घर जाए लए उठाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, काला टिक्का मस्तक लाया। जन भगतां मेला मीत मुरार, गोबिन्द मेल मिलाया। जुग जुग रिहा पैज संवार, निन्दक दुष्ट रिहा खपाया। सतिगुर साजण मीत मुरार, सखा सुहेला आप अख्वाया। आदिन अन्ता एकँकार, एका रूप समाया। सतिजुग बन्न्हे तेरी धार, सच सुच्च रिहा वरताया। मदिरा मासी करे ख्वार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप अख्वाया। नरायण नर हरि निरँकारा, निरगुण रूप समाया। सतिजुग बन्न्हे सच्ची धारा, शब्दी बणत बणाया। जोत सरूपी करे अकारा, भेखाधारी भेख वटाया। कलिजुग तेरा पार किनारा, अन्तिम अन्त रिहा कराया। सतिजुग साचा बणे भिखारा, दर द्वारे मंगण आया। पुरख अबिनाशी पावे सारा, दे मति रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सेवक सेवादार जुग जुग भगतां सेवा करदा आया।