४ चेत २०१४ बिक्रमी तारा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
चौथे घर अन्दर वड़, आपणा रंग वखांयदा। गुरमुख साचे आपे फड़, आपणे रंग रंगांयदा। दो जहानां लावे जड़्ह, ना कोई मात उखड़ांयदा। इक्क वखाए साचा गढ़्ह, महल्ल अटल रखांयदा। हरिजन साचा जाए चढ़, प्रभ साचा राह विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दर बहि बहि खेल खिलांयदा। चौथा घर सच द्वार, आपणा आप रखाया। एका दूजा भेव निवार, एका रूप समाया। पारब्रह्म ब्रह्म ना रहे न्यार, निरगुण निरगुण पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण लेखा रिहा चुकाया। चौथा घर सच द्वार, सति पुरख आप बणांयदा। आप आपणी किरपा धार, गुरमुखां विच बहांयदा। आपे होया पहरेदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। सस्सा किला कर त्यार, सतिगुर
पूरा दया कमांयदा। तत्ता तृष्ना दए निवार, आत्म जाम पिलांयदा। गग्गा गोबिन्द मेल मिलार, हरि हरि रूप समांयदा। रारा राम रहीम करतार, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। सतिजुग साचा कर वरतार, साची बणत बणांयदा। शब्द रखाए इक्क भण्डार, चार वरनां आप वरतांयदा। ना कोई जाणे नारी नार, नर नरेशा रूप वटांयदा। आपणा आप किया शृंगार, अग्ग भिबूती आपणी नाम लगांयदा। जोत निरँजण कर प्यार, साची गुफा वखांयदा। कलिजुग मेटे अन्ध अंध्यार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। सन्त सुहेले कर त्यार, दे मति आप समझांयदा। सखी सखीआं धर्म द्वार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, प्रभ अबिनाशी वागां मोड़े, लोकमाती फेरा पांयदा। सन्त सुहेले जुग जुग विछड़े जोड़े, चरन कँवल ध्यान लगांयदा। चिट्टे अस्व चढ़या घोड़े, चारो कुन्ट फेरा पांयदा। वेखे परखे मिट्ठे कौड़े, ग़रीब निमाणे वेख वखांयदा। भगत सुहेले आत्म बौहड़े, जुग जुग पैज रखांयदा। आप चढ़ाए सारे पौड़े, सोहँ खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर चौथा इक्क वसांयदा। चौथे घर शब्द हुलारा, एका एक रखाया। देवणहार दातारा, दिवस रैण रिहा झुलाया। गुरमुख साचा मीत मुरारा, विच बैठा आसण लाया। उठ उठ वेखे चार दुआरा, चारे कुन्टां निरगुण नर हरि निरवैर रूप दिस ना आया। सरगुण ना वसया थिर घर, मातलोकी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दर दुआरा इक्क वखाया। चौथा घर शब्द बुलंद, जोती एका एक रखाईआ। दस्म द्वारी अद्ध विच कंध, प्रभ साचे आप टिकाईआ। आप आपणा किया किवाड़ बन्द, किवाड़ बन्द आपे दए खुल्हाईआ। सोहँ गाए सुहागी छन्द, घर चौथे मेल मिलाईआ। भेव ना पायण बत्ती दन्द, रसना गुण ना गाईआ। सर्ब जीआं आपे बख्शंद, हरि दाता वड रघुराईआ। दूर दुराडा जन भगतां आप मुकाए पन्ध, फड़ बाहों पार कराईआ। चरनां हेठ रखाए सूरज चन्द, मण्डल मण्डप बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, चौथा नाउँ रखाईआ। चौथा घर शब्द अडोल, एका एक रखाया। दर दुआरा रिहा खोल्ह, सोहँ देवे नाम दलास्सया। साचे अन्दर रिहा बोल, आप वजाए आपणा तालया। भगत सुहेला सद वसया कोल, फल लगाए काया डालया। काया धरती रही मौल, रुत्त बसन्ती इक्क वखा ल्या। सृष्ट सबाई रही अनभोल, कलिजुग वेला अन्त मुका ल्या। प्रभ तोलण आया कलिजुग तेरा तोल, सोहँ वट्टा इक्क रखा ल्या। लक्ख चुरासी चारों कुन्ट लटकाए · अन्दर वड़ मुख ना कोई
छुपा ल्या। सम्मत चौदां वजाए ढोल, मृदंगा आपणा हथ्थ रखा ल्या। पन्दरां हुलारा रसना बोल, दोवें पासे आप हिला ल्या। सम्मत सोलां छाछ दए विरोल, माणक मोती बाहर कढा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख
तेरा साचा घर, दर साचा इक्क वखा ल्या। साचा घर शब्द सुहञ्जणा, निर्मल जोत जगाईआ। गुर चरन द्वारे साचे मजना, पूजा पाठ वक्त चुकाईआ। मिल्या मेल दर्द दु:ख भंजना, नेत्र अंजन एका नाउँ पाईआ। मीत मुरारा साचा सज्जणा, पारब्रह्म अख्वाईआ। ताल तलवाड़ा एका वज्जणा, आत्मक धुन रिहा उपजाईआ। गढ़्ह हँकारी अन्तिम भज्जणा, प्रभ साचा रिहा भन्नाईआ। पी अमृत आत्म रज्जणा, आत्म अमृत ताल सुहाईआ। गुर पूरे पड़दा कज्जणा, मनमुख भोले मुख लाई काली छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवणहारा वर, दर दुआरा बंक सुहाईआ। बंक दुआरा इक्क अनमुल्ला, गुरमुख विरले पाया। लोकमाती पूरे तोल तुला, माया ममता मोह चुकाया। आपे फलया आपे फुला, फल आपणा रिहा खवाया। पाणी पया ना काया चुल्हा, उलटी नभी कँवल भवाया। अमृत आत्म अजे ना डुल्हा, हरि झिरना रिहा झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे देवे वर, दर दरबाना आप अख्वाया। दर दरबान ग़रीब निवाजा, दर साचे सेव कमांयदा। अट्ठे पहर मारे आवाजा, दिवस रैण जगांयदा। शब्द उठाए घोड़ा ताजा, गुरमुख साचे आप चढ़ांयदा। अनहद वजाए एका वाजा, पंचम सेवा लांयदा। धुरदरगाही आया भाजा, फड़ बाहों पार करांयदा। चरन कँवल वखाए हाजी हाजन हाजा, मक्का काअबा इक्क करांयदा। आप उलटाए कँवल नाभा, अमृत आत्म मुख चुआंयदा। जोती नूर ना झल्ले ताबा, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेखे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर साचा इक्क सुहाया, एका एकँकारया। दूसर किसे दिस ना आया, भरमे भुल्ले जीव गंवारया। भगतां जनां हिस्सा सच वंडाया, आदि जुगादी तेरी कारया। आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया, एका भरया शब्द भण्डारया। दूई द्वैती विसना आपे लाहया, देवे नाम ख़ुमारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे घर होए मात भिखारया। मात भिखारी दर दातारा, निरगुण खेल खिलांयदा। मंगे मंग कर प्यारा, चरन कँवल प्रीत सिखांयदा। मेला मेल नर निरँकारा, आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बंक दुआरा वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण साची धार, आपणी आप चलाईआ। खेले खेल अपर अपार, खेलणहार आप अख्वाईआ। मेले मेल विच संसार, साची बणत बणाईआ। गुर चेले सोहण इक्क द्वार, द्वार बंका आप सुहाईआ। सज्जण सुहेले मीत मुरार, हरि साचा गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण सेवा रिहा कमाईआ। सो सतिगुर साचा साख्यात, वाली दो जहानया। चरन प्रीत बंन्हाए साचा नात, आप आपणी दया कमानया। सखा सहाई माई बाप, पिता पूत आप हो जानया। वेखे परखे ज़ात पात, ऊँचां नीचां राउ रंक राजानया।
जन भगतां देवे साची दात, एका अक्खर धुर फ़रमाणया। अन्तिम वेले पुच्छे वात, दर द्वार करे परवानया। कलिजुग रैण मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा राह विखानया। हरिजन मेला पुरख बिधात, घर साचा इक्क विखानया। पुरख निरँजण आपे आप, आप आपणा खेल खिलानया। खेलणहारा हरि समराथ, अकल कला वरताईआ। सतिजुग चलाए आपणा राथ, नईआ नाम जहाज़ बणाईआ। लक्ख चुरासी पाए नाथ, डोरी शब्दी इक्क रखाईआ। कलिजुग लहिणा देणा मूल चुकाए साढे तिन्न हाथ, सीआं वंड वंडाईआ। सर्बकला आपे समराथ, घड़न भन्न्हणहार आप हो आईआ। गुरमुख विरले सगल वसूरा सगला लाथ, दर घर साचे दर्शन पाईआ। चरन कँवल कँवल चरन उप्पर धवल जो जन ढठ्ठा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। धुरदरगाही आया नठ्ठा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। सतिजुग तेरी करे कराए चट्ठा, सम्मत चौदां पहली चेत्र रुत्त सुहाईआ। त्रैगुण माया तेरा तत्त कर इक्ट्ठा, इक्की जेठ रिहा जलाईआ। मेट मिटाए तीर्थ अट्ठ सट्ठा, गंगा गोदावरी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सो सेवा साची रिहा कमाईआ। सो साजण हरि मीत, सतिगुर अख्वांयदा। ना देहुरा ना मन्दिर मसीत, गुरु दर ना कोई बणांयदा। आप बणाए आपणी रीत, गीत सुहाग सुणांयदा। घट घट अन्दर बैठा परखे नीत, आप आपणा मुख छुपांयदा। गुरमुख विरला मानस देही रिहा जीत, हरि साचे विच समांयदा। इक्क इकेला सदा अतीत, हर घट आप हो आंयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच एका धाम सुहांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, आपणा मुख छुपांयदा। जन भगतां देवे शब्द अनडीठ, नेत्र नैण ना कोई वखांयदा। कलिजुग जूठा झूठा पीसण रिहा पीस, माया राणी चक्की आप चलांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी बीठला बीठ, पारब्रह्म तुठ्ठ मुट्ठ गुरमुख इक्क बणांयदा। मनमुखां हथ्थ फड़ाए खाली ठूठ, दर द्वारे आप भवांयदा। अन्तिम लहिणा देणा मूल चुकाए जूठ झूठ, कलिजुग अन्त हिसाब मुकांयदा। सतिजुग साचा बैठा रूठ, प्रभ आपे आप मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण साची सेवा आप कमांयदा। सो दाता मेहरवान, सदा दयालया। जन भगतां वेखे मार ध्यान, जोत सरूपी इक्क अकालया। लक्ख चुरासी आत्म देवे जिया दान, दीपक जोती एका बालया। शब्द शब्दी ब्रह्म ज्ञान, काया मन्दिर अन्दर आप लगाए साचा तालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण एका वर, आपणा आपे पा ल्या। सो पुरख निरँजण साचा सज्जण, गुरमुख विरले पाया। मनमुख जीव दर दवारिउँ भज्जण, घर साचा मूल ना पाया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले अमृत आत्म पी पी रज्जण, निजानंद निज घर मात पाया। ताल तलवाड़े साचे वज्जण, सच सेवा रिहा लगाया। गढ़्ह हँकारी किला कोट तज्जण, राह साचा
इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण देवे वर, सति सतिवाद आप अख्वाया। सो पुरख निरँजण सति सतिवाद, आदि अन्त बेअन्तया। खेले खेल आदि जुगादि, पारब्रह्म प्रभ साचा कन्तया। वेख वखाए कोटन कोट ब्रह्माद, भेव ना पायण जीव जन्तया। शब्द रखाए इक्क नाद, आप सुणाए साधन सन्तया। जुग जुग देवे नाम दाद, सतिजुग द्वापर त्रेता बणाए बणन्तया। पुरख अबिनाशी माधव माध, आप मिटाए उत्पत कराए आपे वेख विखन्तया। कोटन कोट रहे अराध, गुरमुख विरले तेल चढ़न्तया। साची नारी एका मेला कन्त सुहाग, आत्म सेजा इक्क हढन्तया। मोनी सोनी बैठे कर वैराग, महिंमा अगणत ना कोई गणन्तया। दीपक जोत ना दिसे चिराग, अन्ध अन्धेर इक्क रखन्तया। माया डस्सणी कलिजुग जीवां डस्सया नाग, होर ना कोई विखन्तया। जूठा झूठा तन बद्धा ताग, राए धर्म राह विखन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण रिहा वर, गुरमुख साचे इक्क इकन्तया। सो पुरख निरँजण साचा सस्सा, आपणा रूप वटांयदा। हरिभगत बणाए साचा बंसा, साचा राह विखांयदा। कोटन कोट गायण जिह्वा सहँस सहँसा, सेवक सेवा लेखे लांयदा। कलिजुग जीव सँघारे दुष्ट जिउँ काहना कंसा, एका खण्डा नाम वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण वसया घर, बंक द्वार इक्क सुहांयदा। सो पुरख निरँजण शब्द अनादी, एका नाद वजांयदा। जाप जपाए बोध अगाधी, अभेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा। धुर दी बाण जुग जुग वादी, शब्द निशान झुलांयदा। जन भगतां आत्म रिहा साधी, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। इक्क कराए साचा हाजी, काया काअबा हज्ज करांयदा। पंचम ढाहे फड़ फड़ गाजी, शब्द खण्डा इक्क वखांयदा। चिट्टा अस्व साचा ताजी, गुरमुख दर द्वारे आप लिआंयदा। सो देवे जन साची भाजी, आत्म भिच्छया झोली पांयदा। जगत विकारा होया पाजी, बैठा मुख छुपांयदा। गुरमुखां रक्खणहारा लाजी, अग्गे पिच्छे सेव कमांयदा। आप चढ़ाए सच जहाज़ी, एका नाम रथ चलांयदा। दिवस रैण अन्दर मन्दिर काया बहि बहि मारी आवाज़ी, गुरमुख सोए आप उठांयदा। साची साजना रिहा साजी, बन्द किवाड़ी आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण साचा मीता, दस्म द्वारी धाम सुहांयदा। सो मिल्या हरि पाया, घर साचे वज्जे वधाईआ। एका मंगल गाया, मेल मिल्या साचे माहीआ। जगत जंजाला संगल कट्ट वखाया, धर्म राए तोड़े फाहीआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर पार कराया, सुखमन नाड़ी बैठा शरमाईआ। गुर पूरे पल्लू नाम फड़ाया, एका धुन रिहा सुणाया, दर द्वारे रिहा सुहाईआ। अन्दर बहि बहि राग अनादी रिहा सुणाया, शब्द सिँघासण सेज विछाईआ। मिट्ठी धारा दस्म दुआरा जोत सरूपी कर आकारा, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। जन भगतां करे इक्क प्यारा,
सच्ची भुजा रिहा उठाईआ। अमृत आत्म मुख चुआए ठण्ढी धारा, सीतल सीत कराईआ। एका दूजा भेव निवारा, एका रंग रंगाईआ। नाम पलँघ अपर अपारा, सो पुरख निरँजण आपणा आप विखाईआ। नारी कन्त मेल भतारा, साची सेजा इक्क हंढाईआ। आपे नारी आपे नारा, एका रूप हो जाईआ। गुरमुख तेरा सच दुआरा, सो पुरख निरँजण रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा होड़ा उप्पर लाईआ। सस्सा होड़ा इक्क इकल्ला, प्रभ साचा आप लगांयदा। शब्द बणाया सच महल्ला, चार दिवारी ना कोई रखांयदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोवें राह मल्ला, आर पार कोई संग ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा सो आपे आप उपांयदा। सो पाया प्रभ आपणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेट मिटाए तीनों तापना, रसना लेख रहिण ना पाईआ। लेखा चुक्के जाप जपना, जगत विद्या लेख लिखाईआ। कोटन कोट उतारे पापना, जिस जन मिल्या हरि रघुराईआ। ना कोई देवे वर सरापना, ना कोई मस्तक टिक्का लाईआ। आप बुझाए गुरमुखां आप आपणा, देवे ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा हाहा नाल मिलाईआ। हाहा अक्खर हरि करतार, हरी हरि समाया। आपणे घरों कीता बाहर, दूजा रूप वटाया। पारब्रह्म सच्ची सरकार, हार जित रिहा कराया। पारब्रह्म कोई ना पावे सार, ब्रह्म ब्रह्म रूप उपाया। ब्रह्म होया सेवादार, पारब्रह्म तेरी सेवा रिहा कमाया। ना मरया ना पया जम्म, माता गोद ना किसे उठाया। हड्ड मास नाड़ी चम्म, बूंद रक्त ना कोए रखाया। पवण स्वासी ना कोई दम, रसना जिह्वा ना गाणा गाया। नेत्र नैण ना वहाए छम्म छम्म, आलस निन्दरा विच ना आया। आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणी सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा घर पिच्छे कर, हाहा अग्गे लाया। हाहा हरी आप निरँकारा, आपणा रंग रंगांयदा। लोकमात लए अवतारा, लक्ख चुरासी जून उपांयदा। आपे वसया हरि हरि बाहरा, आपे विच समांयदा। नाल रलाए पंचम यारा, पंचां तत्तां मेल मिलांयदा। त्रैगुण माया कर पसारा, तेरी झोली पांयदा। पारब्रह्म तेरा खेल अपारा, हाहा दोए जोड़ सीस झुकांयदा। हाहा हर दम याद कर, एका आस रखाईआ। शब्द स्वास कर, रसना रिहा ध्याईआ। लोकमात जंगल जूह उजाड़ पहाड़, प्रभास बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ तेरा पहला घर रिहा बणाईआ।
५ चेत २०१४ बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह पिण्ड रजीवाल ज़िला फिरोज़पुर
तृष्ना अग्ग जलाए, ना कोई होए सहाया। सूरा सरबग्ग ना कोई दिसाए, चारे कुन्टां वेख वखाया। कलिजुग माया
जग वरताए, जूठ झूठ झोली रिहा भराया। गुरमुख विरला पग लगाए, रस अनूठ इक्क वखाया। हँस बगढ़े बप्प बणाए, साची चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, आपणा आप मिलाया। कलिजुग माया जुगती जाल, एका एक रखाया। लक्ख चुरासी रिहा भाल, वेखणहारा आप अख्वाया। गुरमुख साचे साचे लाल, आप आपणे अंग लगाया। वरन बरन होए कंगाल, साची सरना ना कोई रखाया। फल ना दिसे किसे डाल, अमृत मेवा ना कोई खवाया। दर दर घर घर कूक पुकारे कलिजुग काल, अवल्लड़ी चाल रखाया। पल्ले दिसे ना किसे धन माल, नाम खज़ाना किसे हथ्थ ना आया। गुर पूरा ना मिल्या मात दलाल, राह साचा दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन आपे भाल, आप आपणी सरन लगाया। गुरमुख साचा लाल अनमुल्ला, हरि आपे वेख वखांयदा। भाग लगाए साची कुला, कलि कलवन्त आप हो जांयदा। पूरे तोल रिहा तोला, तोलणहार आप अख्वांयदा। चरन द्वारे करे गोला, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमांयदा। सुणे सुणाए साचा ढोला, पुरी अनन्द मेल मिलांयदा। पुरी अनन्द काया चोला, पंच अक्खर आप विखांयदा। पंचम गायण एका बोला, हरि साची सेवा लांयदा। दर द्वारे साचे होला, मिल सखीआं आप खिलांयदा। धर्म दुआरा एका खोल्हा, शब्द सिँघासण इक्क विछांयदा। आपणी सेजे आपे मौला, आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला एका दर, दर दुआरा आप सुहांयदा। गुरमुख गोबिन्द काया रंग, सगली बणत बणाईआ। नाम डोरी चाढ़्ह पतंग, आकाश आकाशां पार कराईआ। चिट्टे अस्व कसया तंग, दूर दुराडा वेखे फेरी पाईआ। आप लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। दाता जोद्धा सूरा सरबंग, सगला साथ निभाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। माया ममता मोह विकारा हउमे तृष्ना ना मारे डंग, सांतक सति वरताईआ। सति सुहञ्जणी शब्द रंगीला इक्क वखाए पलँघ, बैठा आसण लाईआ। सोहँ चूड़ा साचा नाम तन्दन, एका वंग रिहा तन पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवणहारा वर, एका साचा माहीआ। वर पाया पुरख अपार, घर सुहञ्जणा। मिल्या मेल पुरख भतार, जगे जोत निरँजणा। वेखे दर सच्चा दरबार, बैठा हरि शाहो दर्द दु:ख भय भंजना। लहिणा देण मूल चुकाए ना करे कोई हुदार, एका चाढ़्हे नाम रंगणा। पूर्ब कर्म कर्ज़ उतार आप लगाए आपणे अंगणा। सोहँ शब्द तिक्खी धार, गुरमुख विरले पार लँघणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क दर, दर दुआरा आपे मंगणा। दर द्वारे शब्द भण्डारा, एका एक वरतांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारा, गोबिन्द रूप वटांयदा। गोबिन्द गुर सेवक सेवादारा, हरि साची सेवा लांयदा। शब्द वजाए तन नगारा, आपणी
बणत बणांयदा। जोती नूर कर अकारा, अन्दर मन्दिर मुख छुपांयदा। आवे जावे वारो वारा, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, लोआं पुरीआं फोल फुलांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, साचा राह वखांयदा। आदि शक्त प्रभ एकँकारा, अन्त कन्त मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साजण साचा शब्दी बणत बणांयदा। साजण मीता हरि बनवारी, एका एक अख्वाया। गुरमुखां पैज रिहा संवारी, दर दर घर घर फेरा पाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाया। सतिजुग तेरी बन्न्हे धारी, सति पुरख निरँजण जोत जगाया। भरमे भुल्ले जीव गंवारी, लक्ख चुरासी दिस ना आया। शब्द खण्डा तेज कटारी, आप आपणे हथ्थ उठाया। पहली चेत्र कर त्यारी, सम्मत चौदां लेख लिखाया। एका दूजा पावे सारी, तीजे तीजा मेल मिलाया। चौथे घर खोल्ह किवाड़ी, सन्त जनां हरि राह विखाया। पंचम होवे सच दरबारी, पंचम मेला मेल मिलाया। गुरमुखां करे ख़बरदारी, ब्यास किनारा वेख वखाया। गुर गोबिन्दा खेल न्यारी, आप आपणा राह तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मलाह बेपरवाह एका एक एक हो आया। एका एक शब्द वणजारा, नर नरायण आप अख्वांयदा। गुरमुखां करे जगत वपारा, साची वस्त लिआंयदा। दर दर घर घर भरदा जाए नाम भण्डारा, अतोट अतुट रखांयदा। आपे बणया कलि वरतारा, दिस किसे ना आंयदा। जोत सरूपी कर आकारा, शब्दी धार चलांयदा। शब्द सरूपी डंक अपारा, जोती सेवा लांयदा। पवण पवण गाए वारो वारा, लोआं पुरीआं आप जणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क हुलारा, सत्तां दीपां राग सुणांयदा। गुरमुख अन्दर वेखे सच दुआरा, हरि आपणा आसण लांयदा। जोत जगाए अगम्म अपारा, मेल मिलाए मेलणहारा, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख लेख सच घर पंचम चेत्र नेतन नेत दरस विखांयदा।