पुस्तकालयभाग ६

५ चेत २०१४ बिक्रमी मल्ल सिँघ दे गृह पिण्ड रज्जीवाल ज़िला फिरोज़पुर

आप आपणी किरपा धार, साचा सुख उपजांयदा। रोग सोग चिन्ता दु:ख निवार, आत्म सुख उपजांयदा। चरन कँवल इक्क प्यार, साचा राह वखांयदा। गऊ ग़रीबां पावे सार, गति मित आपणे हथ्थ रखांयदा। जगत सुहाए दर द्वार, भगत भगती सेवा लांयदा। आपे देवे नाम अधार, झोली शब्द भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन सरन सरन चरन एका एक रखांयदा।

५ चेत २०१४ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे घर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड रामू वाला ज़िला फिरोज़पुर

जोती नूर कर अकार, शब्द जणाईआ। लोकमात लए अवतार, हरि साची रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर नेत्र रहे उग्घाड़, कवण कूटे निहकलंक करे रुशनाईआ। मनमुख जीवां लाहे चम्म, गुरमुखां पार कराईआ। गुरमुखां काया जोत धर, शब्दी रचन रचाईआ। महिंमा अगणत अपर अपार, प्रभ आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां दए मात वड्याईआ। भगत जनां हरि साचा मीता, जुग जुग जोत जगांयदा। कलिजुग तेरी परखे काली रीता, काया वेख वखांयदा। गुरमुख विरले देवे निधान, आप आपणी दया कमांयदा। सतिजुग झुलाए धर्म निशान, साचा राह विखांयदा। एका एक कराए राउ रंक राज राजान, शाह सुल्तान वेख वखांयदा। शब्द उडाए इक्क बिबाण, लोआं पुरीआं आप उडांयदा। प्रगट होए श्री भगवान, जोती जोड़ा मेल मिलांयदा। नाम तोड़ा जगत निशान, जोती जोड़े मेल मिलांयदा। वेखे परखे मिट्ठे कौड़े विच जहान, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। शब्द घोड़ा हरि बलवान, एका एक दुड़ांयदा। जुड़या रहिण ना देवे कोई जोड़ा, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां आप जगांयदा। सम्मत चौदां पहली चेत्र मारन आया मात पौड़ा, नीला आपणा पौड़ उठांयदा। धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, कलिजुग अन्तिम वार करांयदा। भगत जनां हरि आपे बौहड़ा, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। धुरदरगाही आया दौड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि बनवारी, एका एक रखाया। निर्मल जोत कर उज्यारी, एका चन्द चढ़ाया। शब्द खण्डा तेज कटारी, आपणे हथ्थ उठाया। खण्डां ब्रह्मण्डां पावे सारी, जेरज अंडां वेख वखाया। लेखा लिखणहार लिखारी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, अचरज खेल रचाया। जोद्धा सूरबीर बलकारी, दहि दिशा फेरा पाया। लक्ख चुरासी करे ख़बरदारी, मनमुखां रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा वेख वखाया। दर दुआरा शब्द टिकाणा, हरि साचा वेख वखांयदा। गुरमुख विरले मात पछाणा, मनमुख गूढ़ी नींद सवांयदा। आपे वरते आपणा भाणा, हरि भाणे विच समांयदा। भरमे भुल्ले जीव अञ्जाणा, साध सन्त जीव जन्त कोए ना राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चार वरनां एका सरना, एका धाम सुहांयदा। चार वरन इक्क द्वार, एका एक वखांयदा। प्रगट हो विच संसार, साचा मार्ग लांयदा। ऊँचां नीचां कर प्यार, एका धाम सुहांयदा। मेल मिलाए वारो वार, गुरमुख साचे

आप मिलांयदा। गोबिन्द मेला गुर अपार, गुर चेला आप अख्वांयदा। सज्जण सुहेला मीत मुरार, सतिगुर आप अख्वांयदा। खेले खेल अपर अपार, जोती शब्दी बणत बणांयदा। वेख वखाणे लोकमात पावे सार, कलिजुग तेरी वंड वंडांयदा। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ सीआं बन्न्हे धार, चार कुन्टां आप जणांयदा। गुरमुख विरले पैज संवार, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। गुर शब्द सम्मत चौदां बन्न्हे धार, तेरा वक्त चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र भगत सुहेला वेखे काया खेला, आत्म जोती नूर टिकांयदा। पहली चेत्र कर त्यारी, भरमे भरम मिटाईआ। चिट्टे अस्व कर अस्वारी, घर पहला वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला रक्खणहारा · एका रूप समाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारी, साची रचन

रचाईआ। शब्द उपाए संग रलाए वड संसारी, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां तीजा नेत्र रिहा उग्घाड़ी, आप आपणा रूप विखाईआ। शब्द बिबाणे रिहा चाढ़्ही, नौ दर पार कराईआ। आपे होया पिच्छे अगाड़ी, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़ी, दिवस रैण डगमगाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़ी, शब्द खण्डा रिहा विखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चेत्र चार दिवस विचार, घर चौथा खोल्ह वखाईआ। चौथा घर पद निरबाणा, हरि हरि एक रखाया। गुरमुख मेला श्री भगवाना, घर साचा इक्क सुहाया। आपे जाणे गुण निधाना, गुणवन्ता दया कमाया। शब्द वखाए सच निशाना, एका पल्ला नाम फड़ाया। आपे देवे पीणा खाणा, पंचम राग सुणाए अनादी गाणा, आत्म सेजा इक्क विछाणा, गोबिन्द मेल मिलाया। प्रभ शब्दी छैल छबीला, घर साचे बैठ आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे साचा वर, घर साचे मेल मिलाया। घर साचा हरि सुहांयदा, अकल कला भरपूरया। हरिजन साचे मेल मिलांयदा, पंचम पंचां करे चूरया। जोत निरँजण तेल चढ़ांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, जुग जुग फड़ फड़ बाहों लाए पार, आत्म घर इक्क सुहांयदा। चौथा घर शब्द अधार, प्रभ साचे रचन रचाईआ। गुरमुख विरला पावे सार, भरमे भुल्ली लोकाईआ। आदि अन्ता एकँकार, आपे आवे जावे खेल खिलाईआ। जुग जुग लए मात अवतार, करता पुरख हरि रघुराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतारया पार, कलिजुग अन्तिम वारी आईआ। ईसा मूसा गए हार, संग मुहम्मद चार यार, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। रसना गाया निरगुण अपर अपार, तेरां तेरी धार बंधाईआ। गोबिन्द वेखे नैण उग्घाड़, नेत्र नैणा दर्शन पाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, देवे शब्द सच्ची जणाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार, मंगे मंग तेरी सरनाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आपणे रंग रंगाईआ। कलिजुग अन्तिम मेला विच संसार, गुर गोबिन्दे रिहा सुणाईआ। सम्बल नगरी साची धार, आपणी बणत बणाईआ। साढे

तिन्न हथ्थ महल्ल उसार, हरि जू नाउँ रखाईआ। हरि मन्दिर वेखे खेल अपार, निर्मल जोती इक्क जगाईआ। शब्द जणाए अपर अपार, अट्ठे पहर रिहा कुरलाईआ। गोबिन्द मेला नर निरँकार, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग तेरी पावे सार, अन्तिम लेखा लेख लिखाईआ। देवत सुर ब्रह्मा शिव दर रो रो बांह रहे हुलार, भुल्ल रहे ना राईआ। पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा निहकलंका लए अवतार, शब्दी डंक वजाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, साध सन्त रिहा जगाईआ। गुरमुख साचे चतर सुजान, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, देवे माण धुर फ़रमाणा, आप आपणी गोद उठाईआ। सोहँ शब्द धुर फ़रमाणा सच समग्री देवे दाना, चार वरनां इक्क जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका गाना, सत्तां दीपां धर्म निशान बीस बीसा रिहा झुलाईआ। मनमुख जीवां अन्त पछताना, सम्मत सोलां नेड़े आईआ। ना कोई सुणे सुणाए वेद पुराणां, अञ्जील कुरानां बहिणा मुख छुपाईआ। सो शब्द इक्क निशाना, सत्तां रंगां रिहा चढ़ाईआ। पारब्रह्म अगम्म समाना, जुग जुग आपणी बणत बणाईआ। काल महांकाल हरि दर रखाए, आपणी सेवक सेवा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल वड रघुराईआ। कलिजुग खेल खिलावण आया, पारब्रह्म अबिनाशी। जोती जामा भेख वटाया, भेव कोई ना पाया। गोबिन्द गुर संग रलाया, आप कराए दासन दासी। शब्द खण्डा तन पहनाया, पहली चेत्र घनकपुर वासी। चण्ड प्रचण्ड रिहा उठाया, मनमुख जीवां करे नासी। जेरज अंड वेख वखाया, आपे वेखे हर घट वासी। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाया, चारे कुन्टां दए हुलारी। गुरमुख साचे सन्त दुलारे, आप आपणे करे प्यारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, आपे करे बन्द खुलासी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हर घट मन्दिर अन्दर जोत सरूपी पाए रासी। जोत सरूपी हरि अकार, अचरज रचन रचाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपार, घर साचे बैठा आसण लाईआ। शब्द सरूपी दूजी धार, दिस किसे ना आईआ। दीपां लोआं वसया बाहर, आप आपणा धाम सुहाईआ। चौथे घर अगम्म अपार, साधां सन्तां मेल मिलाईआ। पंच पंचायण दे मति समझाए, अनहद ताल वजाईआ। छेवें छप्पर ना कोए अपार, ना कोई धाम विखाईआ। सत्तवें सति सतिवाद एकँकार, एका धाम सुहाईआ। इक्क इकल्ला सच महल्ला, बैठा आसण लाईआ। जीव जन्त ना पावे सार, मन मति बुध फिरे हलकाईआ। नौ दर लक्ख चुरासी पंचम धाड़, दिन रात रही कुरलाईआ। दसवें मेला गोबिन्द साचे सच दरबार, हरि साचा मेल मिलाईआ। बजर कपाटी देवे पाड़, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचा दर, पंचम जेठी रुत्त सुहाईआ। पंचम चेत दिवस भागा, हरि साचे जोत जगाईआ। ग़रीब निमाणा चरनी लागा,

मानस देही लेखे लाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, सोहँ साबण लाईआ। जिस जन हँस बणाए कागा, कागों हँस बणाईआ। हरिजन जोत जगाए इक्क चिरागा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जगत तृष्न बुझाए आगा, अमृत जाम प्याईआ। माया डस्से ना डस्सणी नागा, धीरज यति सति सन्तोख इक्क रखाईआ। आप आपणे हथ्थ पकड़े वागा, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। प्रगट होए त्रैलोकी नाथा, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। भगत जनां हरि सगला साथा, जुग जुग पैज रखाईआ। लेख चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। सोहँ शब्द सुणाए साची गाथा, सो पुरख निरँजण आप आपणी करे जणाईआ। सगल वसूरा गुरमुख साचे लाथा, नेत्र नैणा दरसन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए साचा दर, पंचम पंचां मेल मिलाईआ। पंचम चेत्र पंच परवान, हरि देवे शब्द निशानया। सच झुलाए धर्म निशान, दिस ना आए हाणी हाणया। पंचम मारे एका बाण, रसना चिल्ले तीर आप चढ़ानया। पंचम रखाए एका आण, एका रंग रंगानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेखे घर, दर द्वार करे परवानया। पंचम मेला सहिज सुभाग, पूरा सतिगुर पाया। जगत तृष्ना बुझाए आग, माया ममता मोह कूड़ा तनों तजाया। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार साचा चन्द चढ़ाया। साचा चन्द सीतल धार, लोकमात चढ़ांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द अमृत आत्म देवे धार, परमानंद विच समांयदा। दूई द्वैती तोड़े भरमां कंध साचे मन्दिर देवे वाड़, दस्म द्वारी कुण्डा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, दर दुआरा बंक सुहांयदा। पंचम पाया गुण निधाना, पंचम बैठा रुत्त सुहाईआ। शब्द रखाए धुर फ़रमाणा, आपणे संग रखाईआ। आपे गोपी आपे काहना, आपे मण्डल रास पाईआ। आपे जोती पवण मसाणा, आपे बैठा मुख छुपाईआ। आप सुणाए अनहद पंचम तराना, आप आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां दर घर साचे दए वधाईआ। घर साचे घर वड्याई, गुरमुख विरला पांयदा। जुग जुग प्रभ पैज रखाई, आपणा बिरद रखांयदा। कलिजुग तेरी अन्त कुड़माई, जूठ झूठ प्रभ झोली पांयदा। साचे दर वज्जे वधाई, मन मति नाच करांयदा। गुरमुख बैठे मुख शरमाई, प्रभ आत्म अन्दर फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे साचा घर, घर बाहरी आप हो आंयदा। पंचम घर तख्त सुल्ताना, हरि आपणा आप वखाया। आपे नर आपे हरि जोत सरूपी हरि भगवाना, आप आपणी बणत बणाया। आपे मर्द आप मरदाना, नारी कन्ता आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए इक्क दर, दर दुआरा रिहा सुहाया। दर द्वारे पंचम पाया,

पंचम राग अल्हांयदा। आप आपणा जगत तजाया, प्रभ पूरा दया कमांयदा। हउमे हँगता रोग मिटाया, गुरमुखां मेल मिलांयदा। दर भिखारी बण के आया, नाम निधाना संग रखांयदा। जन भगतां चोली रंगण आया, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। सच शब्द बिबाणा, एका एक उडाया। किसे हथ्थ ना आए राजा राणा, शाह सुल्तान वेख ना पाया। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, प्रभ साचे आप उठाया। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, साचा सगन मनाया। एका देवे धुर फ़रमाणा, आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी जुग जुग खेल खिलाया। दर घर साचे कर परवाना, आप आपणे अंग समाया। पंचम चेत्र मार ध्याना, सम्मत चौदां वेख वखाया। गुरमुख साचा बाल अञ्जाणा, गुर पूरे आपणी गोद उठाया। दो जहानी देवे माणा, जम जंधार नेड़ ना आया। धर्म राए पैणा मुख शरमाणा, नेत्र नैण मुख छुपाया। चित्रगुप्त हिसाब मुकाना, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। प्रगट होए हरि भगवाना, गुरमुख आपणे अंग लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क दर, घर साचा रिहा सुहाया। पंचम घर हरि प्रभ पाया, पंचम तत्त वज्जे वधाईआ। साची सईआ मंगल गाया, घर मिल्या साचा माहीआ। आत्म सेजा इक्क हंढाया, परमानंद विच समाईआ। जेरज अंड फंद कटाया, उत्भज सेत्ज दूर कराईआ। कन्त सुहागी एका पाया, नारी रूप अख्वाईआ। गुरमुख साचे साची सेवा लाया, सेवक सेवा लेखे लाईआ। देवी देवा किसे हथ्थ ना आया, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। ब्रह्मा शिव भेव ना पाया, गुर पीर गए गाईआ। आप आपणा धाम सुहाया, आपणी कल रिहा वरताईआ। जुग जुग आपणा भेख वटाया, रामा कृष्ना रूप वटाईआ। ईसा मूसा मेट मिटाया, संग मुहम्मद यार इक्क जमाइत बणाईआ। अल्ला राणी तन शृंगार कराया, काला सूसा तन छुहाईआ। नानक निरँकारी जोत अकारा इक्क कराया, चारों कुन्ट रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर सतिनाम झोली पाया, कलिजुग तेरी सच धार चलाईआ। दहि दिशा वेख वखाया, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। मन मति बुध हँकार विकार ना किसे तुड़ाया, मनमुख सुत्ते बेपरवाहीआ। गुर गोबिन्दा घर उठाया, साचा चोला तन पहनाईआ। पंचम पंचां शृंगार कराया, पंचम मेल मिलाईआ। अमृत आत्म धार प्याया, आपणा रूप वटाईआ। एका एक अकार कर एका दूजा भउ चुकाया, चार वरनां इक्क रिहा कराया, वरन बरन रहिण ना पाईआ। गुर चेला इक्क द्वार सुहाया, सज्जण सुहेला आप अख्वाया, पूत सपूता वार विखाईआ। अन्तिम वेला इक्क पुकार, प्रभ अग्गे बैठा सीस झुकाईआ। कलिजुग तेरी काली धार तकाया, रैण अन्धेरी छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गोबिन्द रिहा जणाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी, आपणा कर्म कमाया। आपे होए घट घट वासी, दिस किसे ना आया।

सेवक सेवा दासन दासी, साचा मार्ग इक्क वखाया। कलिजुग अन्तिम जोत करे प्रकाशी, सम्बल नगरी धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका नाउँ रखाया। एका नाउँ निरँकार, अन्तिम कल रखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, साचे तन सजांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां आप हिलांयदा। राज रजानां शाह सुल्तानां तख्त ताज कोई रहिण ना पांयदा। गऊ ग़रीबां पावे सार, प्रितपालक आप अख्वांयदा। रैण अन्धेरी मेटे अन्ध अंध्यार, जूठ झूठ पार करांयदा। आप आपणी किरपा धार, कलिजुग काया क्रिया कर्म कमांयदा। सन्त सुहेले लए उभार, गुरमुख मेल मिलांयदा। गुर गोबिन्द ख़बरदार, घर साचा इक्क विखांयदा। भारत खण्डी तेरी पावे सार, नौ खण्ड पृथ्वी जाए वंडी, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। अल्ला राणी होए रंडी, संग मुहम्मद चार यार रोवण धाहां मार, पल्लू गल विच पांयदा। ईसा मूसा पायण बन्दी, बन्दी बन्द करांयदा। अन्तिम वेला कलिजुग तुट्ठा, सोहँ बाज इक्क उडांयदा। कलिजुग जूठा झूठा पीसण पीठा, हरि खाली ठूठा हथ्थ विखांयदा। पुरख अबिनाशी एका तुठ्ठा, चार वरन कराए एका मुट्ठा, गुरमुख रहिण ना देवे कोई रुट्ठा, आप आपणा मेल मिलांयदा। मनमुख जीवां मारे कर कर पुठ्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्त करांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम घाल, प्रभ साचा पूर करांयदा। मनमुख जीव तेरे लाल, तेरी झोली पांयदा। लाड़ी मौत बणे दलाल, लोकमात रखांयदा। राए धर्म निबेड़ा हक्क हलाल, आपणा आप करांयदा। चित्रगुप्त लेखा रिहा संभाल, सम्मत सोलां खोल्ह विखांयदा। फल ना दिसे किसे डाल्ह, कलिजुग काया खाली आप करांयदा। चारे कुन्ट फिरे काल बेहाल, आप आपणी तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। गुरमुख साचे शब्द कंगाल, प्रभ साचा आप उठांयदा। देवे नाम सच्चा धन माल, आत्म झोली आप भरांयदा। काया चोली रंग चाढ़्ह लाल गुलाल, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। अन्दर मन्दिर इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, चार दिवार ना कोई रखांयदा। अनहद वजाए साचा ताल, बहत्तर नाड़ां इक्क तलवाड़ा आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए तेरा दर, बंक द्वारी आप हो आंयदा। बंक द्वार गुरमुख तेरा, एका एक सुहाया। ना कोई संझ ना सवेरा, एका रंग रंगाया। आप चुकाए मेरा तेरा, हउमे रोग मिटाया। काया वसे नगर खेड़ा, प्रभ साचे आसण लाया। पंच चुकावण आया झेड़ा, पंचां मेल मिलाया। जुग जुग बन्न्हणहारा बेड़ा, पल्लू राम नाम फड़ाया। अन्तिम करे हक्क निबेड़ा, कलिजुग वेला वक्त सुहाया। नौ खण्ड पृथ्वी लाए इक्क उखेड़ा, जड़्ह कोई रहिण ना पाया। राज राजानां भेड़ भेड़ा, त्रै देशां आप उठाया। धर्म मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, आपे रिहा कराया। कलिजुग देवे उलटा गेड़ा, बैठा मुख भवाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां अन्तिम बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेट आप अख्वाया। खेवट खेट हरि निरँकार, जुग जुग आप अख्वांयदा। गोबिन्द पूता सच द्वार, आपणी गोद उठांयदा। दो जहानां दए हुलार, पवण पवणी सेवा लांयदा। नौ द्वारे वसया बाहर, दस्म द्वारी मेल मिलांयदा। तीर निराला कसया विच संसार, सोहँ नाउँ रखांयदा। मनमुख जीवां अन्दर लाए अग्गा, रोवण ज़ारो ज़ार। गुरमुख सज्जण सुहेला गुरचरन द्वारे बहि बहि सजा, वेखे तीजा नेत्र उग्घाड़। मनमुख वेख अन्धेरी मस्सया, मगर लग्गी पंचम धाड़। गुरमुख कोटन कोट प्रकाश रवि सस्सया, जोत जगाए बहत्तर नाड़।

भाग लगाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़। मनमुख दर तों जाए नस्सया, दूर दुराडा जाए भाग। भगत जनां हरि हिरदे वसया, दुरमति मैल देवे साड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरनां राह एका दस्सया, आपे जाणे पिच्छे अगाड़। चार वरनां इक्क द्वार, एका एकँकारया। सतिगुर साचा सच वरतार, पारब्रह्म निरंकारया। सोहँ अक्खर भरे भण्डार, सो पुरख निरँजण आप वरता रिहा। हँ हँगता दए निवार, हाहा हुक्म जणा रिहा। सस्सा सतिगुर पुरख भतार, सृष्ट सबाई आप अख्वा रिहा। हाहा हरिजन मांगे दरस अपार, आप आपणा राह विखा रिहा। मेल मिलाए एकँकार, साचा धाम सुहा रिहा। प्रगट होए नर निरँकार, निरगुण जोत जगा रिहा। सरगुण देवे शब्द अधार, एका डंक वजा रिहा। भरमे भुल्ले जीव गंवार, माया पड़दा पा रिहा। गुरमुख करे ख़बरदार, फड़ बाहों राहे पा रिहा। कलिजुग तेरा अन्त हुलार, सम्मत चौदां चौदां लोकां आप दवा रिहा। पवण उनन्जा पावे सार, अवण गवण वेख वखा रिहा। सावण बरखे साची धार, अमृत आत्म आप पया रिहा। गुरमुखां जाए सद बलिहार, एका बणत बणा रिहा। एका रंग रंगे रंगणहार, सन्त सुहागण एका कन्त हंढा रिहा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, अट्ठ सट्ठ मेट मिटा रिहा। आत्म उपजे इक्क वैरागण, साची भगती भगत जणा रिहा। दुरमति मैल धोवे दागण, नाम साबण एका ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला इक्क घर, हरि साचा मेल मिला रिहा। पंचम पाया सहिज अनन्द, आत्म घर वधाईआ। रसन तजाया मदिरा मास गन्द, परमानंद समाईआ। शब्द सरूपी चढ़या साचा चन्द, जोती नूर सवाईआ। ज्ञानी ध्यानी पंडत विद्वानी अञ्जील कुरानी मुल्ला शेख़ मुसायक गा गा थक्के बत्ती दन्द, ना कोई पाया पद निरबाणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे इक्क निशानी। सेवक सेवादार, हरि भगवन्तया। करे कराए वारो वार, खेल खिलाए जुगा जुगन्तया। गुरमुख विरला पावे सार, प्रभ देवे तार हरि साजन साचा सन्तया। चरन कँवल उप्पर धवल ढहि पए द्वार, हरि सुणे सच बेनन्तया। देवे लवे मंग भिख प्यार, चरन प्रीती इक्क

रखन्तया। अन्दर बाहर वेख विचार, नर निरँकार दर द्वार इक्क सुहन्तया। आपे पुरख आपे नार, आपे मीता कन्त भतार, सेवक सेवक आप अख्वन्तया। गुरसिख साजन चरन बलिहार, पारब्रह्म पूरन भगवन्तया। कलिजुग लहिणा देणा रिहा कर्ज़ उतार, पूर्ब मूल चुकन्तया। पंचम जेठा दर द्वारे पाए सार, जोत सरूपी बण भिखार, पंचम भेव खुलन्तया। पंचम पंचां सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख वटन्तया। सेवक साचा धन्न है, सतिगुर पूरा आप। पंचां चोरां देवे फड़ फड़ डन्न है, बाल अञ्जाणे गुरसिख उठाए आपे होए माई बाप। एका राग सुणाए कन्न है, सोहँ सो अजपा जाप। देवे माल सच्चा नाम धन्न है, कोटन कोट उतारे पाप। जुग जुग बेड़ा रिहा बन्न्ह है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण वेख दर, दर भिखारी आपे आप।

सति पुरख दयाल, अकाल आप अख्वाया। शब्द बणाए इक्क दलाल, घर साचा रिहा वखाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, आप आपणी चलदा आया। सन्त सुहेले लए भाल, घर चौथे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क विखाया। चौथा घर कर त्यार, आपणा कर्म कमाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साचा राह चलाया। पारब्रह्म प्रभ पाए सार, ब्रह्म मेल मिलाया। गुरमुख साचे सन्त दुलार, सच सुनेहड़ा रिहा दवाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, काली रिहा वहाया। लक्ख चुरासी कोई ना पावे सार, साध सन्त होए हलकाया। भरमे भुल्ले भरम गंवार, माया पड़दा कोए ना लाहया। पंज शैतानी मारन मार, पंच विकार चलाया। गुण निधानी हरि दातार, आप आपणा खेल रचाया। सतिजुग तेरी साची बाणी, आपणा नाउँ रखाया। सोहँ साचा कर आकार, सो पुरख निरँजण आप रघुराया। चौथे घर महल्ल अटार, अस्थिल रिहा टिकाया। आपे होया पहरेदार, दूसर कोए दिस ना आया। सगल सुहेला मीत मुरार, सरगुण रूप समाया। इक्क इकेला आप निरँकार, घर साचा रिहा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां सच सुनेहड़ा रिहा घलाया। सच सुनेहड़ा धुर दरगाह, देवणहार अकालया। शब्द बणाए मात मलाह, होए आप रखवाल्या। इक्क जपाए साचा नाँ, जुग जुग आप उपा ल्या। कलिजुग तेरी झूठी छाँ, अन्तिम ढलदा जाए परछाया। धरत मात रोवे लक्ख चुरासी तेरी माँ, मनमुख जीवां मदिरा मास रसन लगानया। हँस बुधी होई काँ, चारों कुन्ट काग वांग कुरलानया। गुरदर मन्दिर मस्जिद कोई ना दिसे सुच्चा थाँ, मिले मेल श्री भगवानया। जूठ झूठ रही ख़ुशीआं मना, नाल रलाए पंज शैतानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर चौथा इक्क सुहानया। चौथा घर हरि बुलंद,

एका एक अटलया। ना कोई दूसर दिसे कंध, ना कोई पावे सार जल थलया। साध सन्त ना कोई मुकाए पन्ध, नौ द्वारे फिरदे डूँघी डल्लया। गुरमुख विरले मस्तक चढ़या साचा चन्द, चरन द्वार जिस जन मलया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अन्दर रलया। चौथा घर शब्द टिकाणा, हरि आपणा आप उपाया। ना कोई जाणे जीव नादाना, दिस किसे ना आया। सोहँ झुल्ले सच निशाना, प्रभ आपणे हथ्थ उठाया। गुरमुखां वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं वेख विखाया। सरगुण साचा मेल मिलाना, निरगुण रिहा जगाया। निरगुण वेखे कर ध्याना, सरगुण भेव ना राया। अन्त आपणा मेल मिलाना, गुरमुख साचे आपे वेख वखाया। इक्क सुणाए शब्द तराना, राग अनादी रिहा सुणाया। तेज प्रकाश कोटन भाना, आप आपणा रिहा विखाया। पार कराए आकाश आकाशा, दूर दुराडा धाम सुहाया। लेखे लाए स्वास स्वासा, जिस जन रसना गाया। गुरमुखां पूर कराए आसा, जुग जुग बेड़ा बंधन आया। दुष्ट हँकारी करे नासन, खण्डा नाम रखाया। गोबिन्द काया पावे रासन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर चौथा इक्क सुहाया। चौथा घर शब्द ब्रह्माद, सुहाए आदि जुगादया। आप वजाए आपणा नाद, ना कोई रसना लाए सादया। सन्त सुहेले रक्खणे याद, धुर दी बाण हरि हरि वादया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त सुहेले, आप कराए आपणे मेले, इक्क इकेले सदा सदा विसमादया। चौथा घर हरि अखाड़ा, शब्दी धुन उपजाईआ। पारब्रह्म प्रभ अगम्मा साचा लाड़ा, हरिजन नारी कन्ता आप प्रनाईआ। आपे होया पिच्छे अगाड़ा, साचे सन्तां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसया चौथे घर, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोई रखाईआ। चौथे घर शब्द दरबार, पंच रहे दरबारया। पुरख अबिनाशी सच सुल्तान, बैठा आप भगवानया। जन भगतां करे मात पछान, अट्ठे पहर वेखे मार ध्यानया। विष्नूं बंसी ब्रह्मा शिव सारे गाण, नेत्र नैणी दरस ना पाण गुण निधानया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, कलिजुग तेरी जूठी झूठी मात दुकान, मिटदे जाण पंज शैतानया। कोए ना देवे किसे नाम दान, काया मन्दिर अन्दर गुरुदुआरा सच मकान, हरि जोती नूर सुहानया। पंचम बहि बहि मंगल गान, दस्म द्वारी राह तकानया। उठे जोद्धा सूर बली बलवान, मारे शब्द तीर निशानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां गढ़्ह हँकारी आपे तोड़ तुड़ानया। काया गढ़्ह हँकार, जगत बणाया। नाल रलाया पंज तत्त विकार, साचा सन्त ना कोए दिसाया। मनमति होई गंवार, मनमुख जीवां रही समझाया। बहत्तर नाड़ी एका रत्त, एका धन्दे लाया। मोह विकारा बद्धा नत्त, ना कोई तोड़ तुड़ाया। लक्ख चुरासी कलिजुग भुल्ली सतिगुर मति, सति धीरज सति गंवाया। कोई ना रक्खे किसे पत, नार दुहागण

लक्ख चुरासी रही कुरलाया। प्रगट हो हरि समरथ, कलिजुग अन्तिम जामा पाया। शब्द चलाए साचा रथ, सोहँ नाउँ रखाया। प्रभ का भेव अकथना अकथ, कोई कथ ना सके राया। गुरमुख साजण सन्त जनां पंज विकारा रिहा मथ, नाम खण्डा तन कटार पहनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर सुहञ्जणा, चौथे वज्जी वधाईआ। जोत जगाए पुरख निरँजणा, शब्द करे कुड़माईआ। ज्ञान पावे नेत्र अंजना, एका रंग विखाईआ। मिल्या मेल साचा सज्जणा, विछड़ कदे ना जाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भज्जणा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। बीस बीसे मदिरा मास सृष्ट सबाई तज्जना, लेखा रिहा लिखाईआ। मनमुख जीवां पड़दा किसे ना कज्जना, राए धर्म दए सज़ाईआ। काल नगारा सिर ते वज्जणा, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख विरला चढ़े नाम जहाज़ना, जिस जन आपे रिहा चढ़ाईआ। शब्द सरूपी मारे आवाजना, अन्दर बैठा आसण लाईआ। चिट्टे अस्व चढ़या साचे ताजना, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। लहिणा देणा चुकणा कल्ल कि आजना, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। ना कोई दिसे राज राजना, शाह सुल्तान ख़ाक मिलाईआ। प्रगट होए हरि साचा शाहो शाबाशना, गुरमुखां पूरन आस कराईआ। जोत जगाए पृथ्वी आकाशना, त्रै लोआं आकार कराईआ। आदि पुरख सदा अबिनाशना, बिनस कदे ना जाईआ। नाम जपाए स्वास स्वासना, काया चोली आप रंगाईआ। आपे होया दासी दासना, जन भगत द्वारे सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख तेरा साचा दर, दर दरवाज़ा वेख वखाईआ। चौथा दर सच दरवाज़ा, आपणा आपे साज्जया। आपे वेखे ग़रीब निवाजा, आपे मारे आवाज़या। आप रचाया आपणा काजा, वड्ड दाता राजन राज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे इक्क दर, भाग लगाए देसन माज्झया। माझे देस जोत जगाई, गोबिन्द रूप वटाया। गोबिन्द गुर शब्द कुड़माई, साचा कन्त प्रनाया। आत्म घर वज्जी वधाई, सईआं मंगल गाया। दिवस रैण ख़ुशी

संग सुहेला आया। सम्मत चौदां पहली चेत्र वेख वखाई, गुरमुखां राह तकाया। एका इक्की शब्द जणाई, साची सिक्खी रिहा बणाया। खंडिउँ तिक्खी वालों निक्की, एका इक्की पाया। नौ खण्ड पृथ्वी धारे भेखी, सत्तां दीपां रिहा जणाया। ना कोई जाणे मुनी रिखी, पंडत पांधे भेव ना पाया। लक्ख चुरासी तेरी लिख्त लेख लिखी, बिधना सेवा लाया। कलिजुग नेत्र पुरख अबिनाशी पेखी, माया ममता दूर कराया। आपे जाणे धारी केसी, दस दस्मेस अख्वाया। मूंड मुंडाए वेस वेसी, गौड़ ब्रह्मण धाया। पूत सपूता वेख वखाए चारे कूंटां, वेद व्यासा नाल रलाया। सतिजुग तेरा साचा बूटा, गोबिन्द आपे रिहा लगाया। सोहँ देवे साचा हूटा, सो पुरख निरँजण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख

तेरा साचा घर, घर चौथा रिहा वखाया। चौथे घर हरि भगवन्ता, आपणा रंग रंगांयदा। मेल मिलाए साचे सन्ता, साचा संग निभांयदा। रोग गंवाए हउमे हँगता, माया मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए साचा घर, साचा धाम अख्वांयदा। चौथा घर सच महल्ला हरि सुल्तान, सस्सा आप बणाया। चारों कुन्ट इक्क मकान, ना कोई दर दरवाज़ा लगाया। आवण जावण खेल महान, आउँदा जांदा कोई दिस ना आया। धर्म झुलाए इक्क निशान, सत्त रंग रिहा रंगाया। चौथा घर वेख वखान, आपणी दया कमाया। चन्द सूरज रवि ससि ना कोई भान, तारा मण्डल कोए दिस ना आया। जोत सरूपी हरि भगवान, आपणी सेवा रिहा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे इक्क घर, सस्सा किला इक्क बणाया। सस्सा किला सच सरकारा, आपणा आप बणाईआ। आपे होया पहरेदारा, चोबदार ना कोई रखाईआ। पंचम पंच रिहा ललकारा, पंचम दिस ना आईआ। अक्खर वक्खर होया बाहरा, हाहा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे घर होया बाहरा, जन विच समाईआ। जन हरि एका रंग रंगाया, एका वस्त टिकाईआ। दूसर ना कोई संग मिलाया, निरगुण हरि अख्वाईआ। शब्द ताल हरि इक्क वजाया, आपणी सेवा लाईआ। दस्म द्वारी बन्द रखाया, अमृत ताल सुहाईआ। त्रैगुण माया जंद लगाया, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुख साचा आपणे अंग लगाया, गुर शब्द करी कुड़माईआ। साचे घोड़े तंग कसाया, सतिजुग साचे रिहा चढ़ाईआ। धुरदरगाही साची वस्त लोकमात ल्याया, कलिजुग काले रिहा विखाईआ। सतिजुग सच दरवाज़ा अलख जगाया, प्रभ दर अग्गे बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सस्सा किला कीना पारा, हाहा रूप वटाईआ। हाहा हरी हरि बलवाना, हरि विच समाया। मेट मिटाए पंज शैताना, एका तीर रखाया। मन मति बुध भेव ना पाना, जीव जन्त हलकाया। ब्रह्म पारब्रह्म ना किसे पछाना, भेद अभेदा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणा अंक कटाए, एका अंक जुदाईआ। दाता सूरा सरबंग अख्वाए, राउ रंक उपाईआ। आपे भुक्ख नंग रखाए, राज राजानां शाह सुल्तानां आप हो आईआ। आप आपणा बंक द्वार खुल्हाए, आपे बैठा बन्द कराईआ। पंज शैताना आप उपाए, आपे दए मिटाईआ। पंज तत्त हरि सेवा लाए, काया मन्दिर रिहा बिठाईआ। अमृत आत्म मेवा फल खवाए, जो जन नेत्र नैण लोचन गुर पूरे दर्शन पाईआ। कौस्तक मणीआं मस्तक थेवा आप लगाए, साक सज्जण सैण मात पित भाई भैण आप हो जाईआ। रसना हरि गुण जो जन गाए, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। वेख वखाए थाउँ थाँईं, आवे जावे कर कर धाईआ। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, लुकया रहिण ना कोई पाईआ। आपे पिता

आपे माई, पूत सपूता आप हो जाईआ। गुरमुखां उठाए फड़ फड़ बाहीं, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। कलिजुग जीव काग वांग रहे कुरलाए, साची चोग ना कोई चुगाईआ। सस्सा रूप हाहा हँगता आप बणाए, साची संगता रिहा मिलाईआ। आत्म धारा इक्क वहाए गंगता, गंगा गोदावरी बैठी मुख छुपाईआ। जो जन दर भिखारी आए मंगता, शब्द दाता हरि झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे घर देवे वर, निरगुण सरगुण विच समाईआ। निरगुण सरगुण रूप समाया, आपणा रूप वटांयदा। पंज तत्त ना कोई रखाया, हड्ड नाड़ी मास ना कोई दिसांयदा। बूंद रक्त ना कोई उपाया, नौ दर ना वेख वखांयदा। मति बुध ना नाल रलाया, जीवां जन्तां संग निभांयदा। शब्द सरूपी एका साचा रथ चलाया, गुरमुख सुरत सवाणी साची आप बहांयदा। अकथ अकथना अजप्पा जाप जपाया, रसना जिह्वा ना कोई विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथा घर होया बाहर, पंचम राह तकांयदा। पंचम घर पुरख अबिनाशा, एका एक उपाया। एका मण्डल एका रासा, एका रंग रंगाया। आदि पुरख खेले खेल तमाशा, चारों कुन्ट वेख वखाया। ना कोई पृथ्वी ना आकाशा, लोआं पुरीआं दिस ना आया। लक्ख चुरासी आपे रक्खे वासा, देवत सुर ना कोई जणाया। ब्रह्मा विष्नूं ना होए निरासा, प्रभ साची सेवा लाया। पंचम घर सर्ब गुणतासा, आपणी जोत जगाया। आपणा आप दए भरवासा, संगी साथी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सच धाम सुहाया। पंचम धाम हरि बनवारी, आपणा आप सुहाया। खेले खेल खेलणहारी, आपणी खेल रचाया। त्रैगुण माया ना कोई पसारी, पंज तत्त ना कोई दिसाया। आप आपणी कल आपे धारी, कलधारी आप अख्वाया। आप आपणी पैज स्वारी, आप आपणा पर्दा लाहया। निर्मल जोत कर उज्यारी, निरँकारी रूप वटाया। शब्द ना दिसे कोई जैकारी, हरि साची सेवा लाया। सतिनाम हरि वड भण्डारी, घर साचे इक्क टिकाया। नानक बणया दर भिखारी, प्रभ साचे झोली पाया। कबीरा रोवे ज़ारो ज़ारी नेत्र नैण मुँधारी, साजन लक्ख चुरासी गई हारी, चार जुग पारब्रह्म किसे हथ्थ ना आया। चौथे घर मार उडारी, साध सन्त बैठे डेरा लाया। गुरमुख साचे करो त्यारी, प्रभ साचा राह विखाया। निहकलंक जोद्धा सूर बली बलकारी, लोआं पुरीआं पार किनारा इक्क वखाया। आवे जावे वारो वारी, आपणी रचन रचाया। गोबिन्द काया करे प्यारी, साचा मेल मिलाया। सोहँ चोले नाल शृंगारी, पहला रंग रंगाया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तारी, साचा नाम लगाया। शस्त्र खण्डा फड़ दो धारी, ब्रह्मण्डां रिहा जगाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, मनमुखां कंडां रिहा वढाया। जेरज अंडां पावे सारी, हरि आपणी बणत रिहा बणाया। सम्मत चौदां तेरी थित विचारी, एका इक्की एकम जणाया। सतिजुग तेरी बन्न्हे साची धारी, मनमुख जीवां भेव

ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम घर सुहाया। पंचम घर हरि भगवाना, भगवन रूप समाया। जन भगतां देवे साचा दाना, दाता दानी आप अख्वाया। तन बन्न्हे एका नाम गाना, मुख साचा सगण मनाया। प्रकाश कोट तेजन भाना, इक्क आकार रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला सच घर, हरि सहिजे रिहा समाया। पंचम घर शब्द अनाद, अट्ठे पहर धुन्कारया। आप वजाए हरि ब्रह्माद, सुणे सुणाए वड्ड बलकारया। खेले खेल आदि जुगादि, खेलणहारा वड संसारया। सन्त सुहेले साचे लाध, देवे दरस अगम्म अपारया। मेल मिलाए माधव माध, नेत्र नैण रिहा उग्घाड़या। वेख वखाए सन्त साध, मनमुख चबाए आपणी दाढ़या। जो जन दिवस रैण रसना जिह्वा रहे अराध, नेड़ ना आए पंचम धाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला सच घर, घर पंचम देवे वाड़या। पंचम घर शब्द जणाई, नाम सति उपाया। नाम सति हरि सेवा

सतिगुर साचा रिहा सुणाया। तत्त मति हरि इक्क बुझाई, चरन नत्त बंधाया। धीरज सन्तोख हरि झोली पाई, अन्तिम मोख रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे सच घर, सच द्वार रिहा सुहाया। पंचम घर धुर फ़रमाणा, एका शब्द जणाईआ। आपे जाणे हरि तराना, छत्ती राग भेव ना पाईआ। ना कोई जाणे वेद पुराणा, खाणी बाणी रही गाईआ। हथ्थ ना आए अञ्जील कुरानां, ईसा मूसा दए दुहाईआ। संग मुहम्मद वेखे मार ध्याना, अल्ला हू हू नाअरा लाईआ। अहिनल हक्क दर परवाना, घर साचे रिहा कराईआ। चौथा घर पद निरबाना, अल्ला राणी पर्दा पाईआ। पंचम घर हरि मकाना, बैठा आसण लाईआ। ना कोई तीर ना कोई निशाना, तेज कटार ना कोई रखाईआ। ना कोई बस्त्र शस्त्र पीणा खाणा, मीत मुरार ना कोई अख्वाईआ। ना कोई सुणे सुणाए दूसर गाना, साध सन्त बैठे आसण लाईआ। जोत सरूपी हरि भगवाना, आपे वसया सच मकाना, पंचम घर सुहाईआ। पंचम घर उच्च अटला, हरि साचे आप उसारया। आपे बैठ इक्क इकल्ला, खेले खेल अपारया। आपणी जोती आपे रल्ला, हरि शब्द बणत बणा रिहा। नाम रखाए निहचल अचल्ला, भेव कोई ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर पंचम भाग लगा रिहा। पंचम घर वड वड भागी, एका एक सुहांयदा। आदि शक्त आपे जागी, आपणा रूप विखांयदा। शब्द मिल्या साचा रागी, नाम सति नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम दर कर परवान, हरि साचा आप करांयदा। आपे देवणहारा माणा, आपे मेट मिटांयदा। आप झुलाए जुग जुग निशाना, आपे ख़ाक रुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता आप हो आंयदा। पंचम मीता हरि गिरधारी, कलिजुग वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी कलि सिक्दारी,

झूठी रैण छाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवारी, माया ममता तन पिसाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद हाहाकारी, जूठा झूठा वणज कराईआ। सन्त सुहेले मेले इक्क इकेले ना कोई पावे सारी, गुर पीर आपे अख्वाईआ। मिल्या मेल ना हरि गिरधारी, काया सुंञी सेज रखाईआ। पंचां काया रहे सरदारी, दुरमति मैल ना मन धवाईआ। साचे कन्त ना होए प्यारी, नार दुहागण रही कुरलाईआ। गुरमुख विरला सन्त कन्त सुहागण नारी, साची सेजा रिहा हंढाईआ। फूलन बरखा लग्गे अपर अपारी, आप आपणी दया कमाईआ। आपे बणया भुजा पसारी, साची गोदी रिहा उठाईआ। दिवस रैण करे प्यारी, वछड़ कदे ना जाईआ। शब्द चोला तन शृंगारी, एका रंग रंगाईआ। आप वसाए उच्च महल्ल अटल अटारी, दर दरवाज़ा आपणी हथ्थीं बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मेला दर दरबार, आपणा आप कराया। आप कराए ख़बरदार, साचा राह विखाया। कलिजुग तेरी काली धार, मुख काला पल्लू पाया। ईसा मूसा हो त्यार, संग मुहम्मद चार यार डौरू वाहया। अल्ला राणी प्रभ पाए सार, एका पल्लू सिर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा, ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़ा, आप आपणे हथ्थ रखाया।

हरि हरि इक्क इकल्ला एकँकार, एक अख्वाया। शब्द बणाए मीत मुरार, आपणा संग निभाया। तीजा नेत्र वेख उग्घाड़, गुरमुख साचे रिहा जणाया। चौथे घर देवे वाड़, हरि सन्तां मेल मिलाया। पंचम मेला इक्क द्वार, पंचां विच समाया। निहकलंका नर अवतार, नर नरायण आप अख्वाया। नर नरायण खेल अपार, नर हरि आप समाया। आदि पुरख अगम्म अपार, अगम्म अगम्मा बण के आया। अलक्ख अलक्खणा वड वड बलकार, कोई लक्ख ना सके राया। होए प्रतक्खना विच संसार, आपणी कल वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम पंचां नाम सुहाया। पंचम अक्खर जगत निशाना, हरि साचा रिहा लगाईआ। निहकलंक बली बलवाना, निरगुण खेल खिलाईआ। सरगुण वेखे मार ध्याना, लक्ख चुरासी बैठा आसण लाईआ। राग सुणाए इक्क तराना, साचा नाउँ वजाईआ। हरिजन मेला मेल श्री भगवाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जुग जुग झुलाए धर्म निशाना, धर्मी धर्म रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर पंचम मेल मिलाईआ। पंचम अक्खर जगत विधाता, आपणा आप उपांयदा। आपे होए पिता माता, आपे बणत बणांयदा। आपे देवणहारा दाता, आपे झोली अग्गे डांयदा। आप बणाए चरन नाता, आपे सेव कमांयदा। आपे बैठ इक्क इकांता, निरगुण खेल

खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरवैर आप अख्वांयदा। निरगुण निरवैर नर निरंकारया। दो जहानां आपे करे सैर, आवे जावे वारो वारया। जन भगतां तारे कर कर मेहर, हरि शब्दी मेल मिला रिहा। आप चुकाए मेर तेर, अन्ध अन्धेर मिटा रिहा। चरन ल्याए बहाए घेर घेर, सोहँ खण्डा हथ्थ उठा ल्या पंचम जेठी प्रगट होए शेर दलेर, सम्मत चौदां भेव खुल्ल्हा रिहा। लक्ख चुरासी देवे भेड़, राज राजानां आप उठा रिहा। ब्रह्मा शिव लोआं पुरीआं सभ दी जड़्ह दए उखेड़, सुरपति राजा इन्द करोड़ तत्तीसा मुख भुआ रिहा। कलिजुग देवणहारा एका गेड़, गेड़नहारा आप अख्वा रिहा। पंज तत्त काया अन्दर रिहा छेड़ां छेड़, लोभ मोह कर हंकारया। अन्तिम करे हक्क निबेड़, सम्मत सोलां राह वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण खेल खिला रिहा। निरगुण खेल हरि गोबिन्द, गोबिन्द रूप वटांयदा। प्रगट होया भारत खण्डी हिन्द, जम्बु दीप सुहांयदा। हरिजन उपाए बिन्द, मनमुख लाए चारों कुन्ट निन्द, दहि दिशा भरम भुलांयदा। कलिजुग जूठी झूठी धारा वहिण सागर सिन्ध, लोभ मोह हँकार बेड़ा कर त्यार, वंञ मुहाणा ना कोई वखांयदा। कलिजुग अन्तिम मेट पसार, गोबिन्द काया खेल बणांयदा। निहकलंक लए अवतार, आप आपणी बणत बणांयदा। शब्दी जोती निरगुण धार, हरि हरि हरि विच समांयदा। आपणी करनी रिहा कर, दिस किसे ना आंयदा। जगत मरनी रिहा मर, ना लहिणा मूल चुकांयदा। एका अक्खर जाए पढ़, आवण जावण फंद कटांयदा। दरस दिखाए साचा हरि ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई तत्त रखांयदा। आपे तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। त्रैगुण माया जाए सड़, प्रभ लेखा रिहा चुकांयदा। गुरमुखां जोत जगाए बहत्तर नड़, दीपक इक्क ज्ञान टिकांयदा। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, दस्म द्वारी कुण्डा लांहयदा। आत्म सेजा सच सिँघासण उप्पर चढ़, बैठा भुजा उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निराहार निरवैर हो आंयदा। निरवैर निरँकार हरि निरँजणा, अकल कल वरताईआ। जन भगतां मिले मेल साचे सज्जणा, विछड़े कदे ना जाईआ। चरन धूढ़ कराए मजना, कलिजुग अन्तिम रिहा कराईआ। मदिरा मास जिस जन तजणा, घर साचे मेल मिलाईआ। अमृत पी पी गुरमुख विरले रज्जणा, मनमुख रसना काग वांग कुरलाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डा प्रभ साचे भन्न्हणा, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। कलिजुग लाउण ना देवे अज्जना पज्जना, देवे अन्तिम वेख वखाईआ। ना कोई करे कराए मक्का काअबा हज्जना, मुल्लां शेख़ां रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निराहार सज्जण घर बैठा आसण लाईआ। निज घर आसण हरि निरँकार, एका एक रखाया। शब्द सरूपी जै जै जैकार, दिवस रैण कराया। अमृत आत्म ठण्ढी धार, रिहा मुख चुआया।

नेत्र तीजा लोचन उग्घाड़, आपणा दरस दिखाईआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़, आपे मेट मिटाईआ। सभ दी दए जड़्ह उखाड़, मिल मिल गाईआ। धुर दरगाही साचा लाड़, गुरमुख नारी आप प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नन्ना अक्खर रिहा बणाईआ। नन्ना अक्खर एका अंक, हरि साचा आप रखांयदा। दूसर वस्त ना कोई लए मंग, ना कोई संग रखांयदा। खोल्ल्हया मुख अमृत धारा गंग, चार दीवारी आप वहांयदा। शब्द रंगीले बैठ पलँघ, साची खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि नाम साचा धाम गुरमुखां आप खुल्हांयदा। नन्ना नाम एका धाम, हरि साचे हथ्थ रखाया। अमृत आत्म आप प्याया साचा जाम, तृष्ना भुक्ख मिटाया। करे कराए कवण काम, जुग जुग करदा आया। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम, निर्धन रिहा जगाया। दर घर साचे कर बिसराम, आपणी ख़ुशी मनाया। जन भगतां लेखे लाए चाम, मानस जन्म पार कराया। कोए ना मंगे हरि हरि दाम, चरन प्रीती रिहा सिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नन्ना निरगुण वेख घर, एका मुख खुल्हाया। नन्ना उप्पर बन्द दर दरवाज़ा, ग़रीब निवाज करांयदा। चारों कुन्ट रच्चया काजा, हेठां मुख रखांयदा। गुरमुखां बहि बहि मारे आवाजा, लोकमात राह तकांयदा। नाल रखाए घोड़ा ताजा, शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। आप चलाए आपणा जहाज़ा, रथ रथवाही आप हो आंयदा। कलिजुग वेखे तेरा काजा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। लाड़ी मौत मंगे दाजा, मनमुख जीवां झोली पांयदा। गुरमुखां साचा साजन साजा, हरि साचा मेल मिलांयदा। किसे हथ्थ ना आए वड शाहो राजन राजा, शाह सुल्तानां भिख मंगांयदा। इक्क वजाए अनहद वाजा, गुरमुख तेरी काया मन्दिर अन्दर आपे बैठा काया अन्दर गुरुदुआरा सो सुहांयदा। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, किसे हथ्थ ना आए गोरख मच्छन्दर, उच्चे टिल्ले बहि बहि वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नन्ना नाउँ रखांयदा। नन्ने उट्ठे एका ताल, हरि साचा आप लगाईआ। टेडी बंक रिहा लगा, हरि प्रमुख कराईआ। एका धारा रिहा चुआ, आपणी आप प्रगटाईआ। उप्पर दए टिका, विस्मादी रूप समाईआ। आप आपणा हरि छुपा, बैठा आसण लाईआ। नन्ना हेठां मूंह खुल्ल्हा, शब्द धारा रिहा चलाईआ। मातलोक तेरा एका राह, प्रभ एका रिहा तकाईआ। बण बण आए जुग जुग मलाह, सज्जण सुहेला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका राह चलाईआ। एका डण्डा उप्पर रक्ख, प्रभ साचा राह रखांयदा। आदि निरँजण हो प्रतक्ख, एका धाम सुहांयदा। पुरख अबिनाशी गया तुट्ठ, आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरवैर घर साचे आसण लांयदा। नन्ना रक्खे हरि निरँकार, एका एक उपाया। हाहा हरि हरि वेख विचार, हरि साचा

रिहा उपाया। पारब्रह्म पुरख अपार, आपणी दया कमाया। लक्ख चुरासी कर्म विचार, एका धार रखाया। आपे वसया अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर खेल रचाया। आपे नारी आपे नार, कन्त सुहागी रिहा अख्वाया। जुग जुग करन करावण करदा आया कार, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया। कलिजुग तेरी काली धार, साचा वहिण रिहा वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाहा हरि गुण सरगुण वेख वखाया। हाहा हुक्म सच्ची सरकार, आपे वेखे विच संसार जीव गंवारया। पंज तत्त पाए सार, काम क्रोध लोभ मोह हंकारया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, देवे नाम अधारया। पूर्ब कर्म रिहा विचार, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। भाणा सहिणा नर निरँकार, कलिजुग अन्तिम अन्त जगा रिहा। साध सन्त ना पायण सार, पुरख अगम्मा अगम्मड़ी कार कमा रिहा। सम्मत चौदां वेख विचार, हरि आपणा खेल खिला रिहा। नेतन नेता चेतन्न चेता, रुत्त बसन्ती इक्क बणा रिहा। गुरमुख वेखे काया खेता, फल फुलवाड़ी आप उपा रिहा। आपे होए माँ प्यो बेटा, पूत सपूता आप अख्वा रिहा। प्रगट होए पंचम जेठा, निहकलंक नाउँ रखा रिहा। नन्ना हाहा साचा संग, एका धाम टिका ल्या। गुरमुखां परखे अन्तिम नीता, अमृत मेघ बरसा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो अक्खर जोड़ जुड़ा ल्या। एका अक्खर नन्ना नर नरायण है, आदि अन्त एकँकारया। हरिजन देवे लहिण देण है, जुग जुग आप चुका रिहा। ना कोई तीजा साक सज्जण सैण है, भैण भाई ना कोई अख्वा ल्या। लाड़ी मौत ना खाए डैण है, जिस जन आपणी दया कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नन्ना हाहा मेल मिला रिहा। नन्ना कर्म विचार, हरि साचे जोत जगाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, रैण अन्धेरी छाईआ। साध सन्त रहे पुकार, दिवस रैण रसना गाईआ। धरत मात रोवे ज़ारो ज़ार, प्रभ चरन दए दुहाईआ। धर्म राए खोल्हे किवाड़ खाली कुण्डा रिहा विखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, दोवें नैण बैठी शरमाईआ। चित्रगुप्त लेख लिखार, दर बैठा हिसाब मुकाईआ। ब्रह्मा वेखे अट्ठे नेत्र उग्घाड़, चारे मुख रसना गाईआ। शिव शंकर रिहा पुकार, दोवें जोड़ सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा · सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी जूठा झूठा अखाड़, सच वणज ना कोई

कराईआ। सत्तां दीपां पंचम धाड़, दिवस रैण रही सताईआ। गुरमुख विरला साचा लाड़, प्रभ चरन ध्यान बैठा इक्क रखाईआ। नेत्र नैणां रिहा उग्घाड़, सच दरसी दरस विखाईआ। बजर कपाटी आपे पाड़, आपणा भेव खुल्हाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, जोत निरँजण सेवा लाईआ। खेले खेल इक्क द्वार, एकँकारा रूप समाईआ। चार वरनां कर प्यार, साचा राह चलाईआ। सतिजुग तेरी साची धार, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि सन्तन मेला मीत मुरार, जुग जुग रिहा कराईआ। गुर चेला

सोहे इक्क द्वार, गुर गोबिन्दा संग रलाईआ। सज्जण सुहेला मीत मुरार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। चौदां तबकां मारे मार, चौदां लोकां रिहा हिलाईआ। पुरीआं लोआं करे ख़बरदार, चारे खाणी रिहा उठाईआ। खाणी बाणी वसया बाहर, प्रभ साचा भेव खुल्हाईआ। ईसा मूसा आई हार, गल बैठे पल्लू पाईआ। वेद पुराणां आई हार, ब्रह्मा रो रो दए दुहाईआ। सोहँ तेरी तिक्खी धार, प्रभ साचा रिहा चलाईआ। सो पुरख निरँजण अपर अपार, आपणी खेल वरताईआ। आदि पुरख जोत अकाल, अकाल मूर्त हो जाईआ। साची सूरत शब्द कमाल, दिस किसे ना आईआ। नाद तूरत नूर नुरानी जल्वा जलाल, नूर नूर कराईआ। जन भगतां फल लगाए काया डाल्ह, आप आपणा खवाईआ। अमृत आत्म सीर · सर सरोवर इक्क रखाईआ। आपे चले नाल नाल, अन्दर बाहर होए सहाईआ। जुग जुग चले

अवल्लड़ी चाल, हरि दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग जीव उठ सुरत संभाल, मस्तक लग्गी काली छाहीआ। पारब्रह्म इक्क अकाल, एका रंग रंगाईआ। शब्द बणाए सच दलाल, लोकमात पार कराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी हाल बेहाल, सत्तां दीपां आप भवाईआ। प्रगट होए वाली दो जहान, दो जहानां रचन बणाईआ। एका झुल्ले शब्द निशान, सत्त रंगा रंग रंगाईआ। आपे गोपी आपे काहन, आपे राम रमईआ होया राम, गुरमुख सुरती साची सीता आप व्याहीआ। एका शब्द जणाए अठारां ध्याए माण, गीता काहना बंसरी रिहा नाम वजाईआ। वेद व्यासा लिखे पुराण, अठारां लिख लिख गया समझाईआ। ईसा मूसा वेखे नीता, अञ्जील कुराना फोल फुलाईआ। सम्मत चौदां होया चेतन्न चीता, चित वित ठगोरी पाईआ। पकड़ उठाए हस्त कीटा, राज राजानां रिहा जगाईआ। जूठा झूठा पीसन पीसा, मोह विकारा चक्की आप चलाईआ। हरि शब्द चलाए इक्क अनडीठा, दिस किसे ना आईआ। भन्न्हणहारा कौड़ा रीठा, जुग जुग भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेख कल, कलि कर्म कमाईआ। करनहार समरथ, एका एक अख्वाया। जुग जुग चलाए नाम रथ, रथ रथवाही बण के आया। सृष्ट सबाई पाई सत्थ, कलिजुग वेख वखाया। लक्ख चुरासी पावे नत्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुखां शब्द जणाए अकथना अकथ, अकथ कथा रिहा सुणाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, अन्तिम लहिणा देणा दए चुकाया। आप जणाए आपणी गथ, गुर गोबिन्दे सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कक्का कर्म कमाया। कक्का कर्म निरगुण निरगुण भेद अभेदया। वेख वखाए सरगुण, कर कर अछल अछेदया। नेड़ ना आए त्रैगुण, माया वेदन वेदया। जन भगतां पुकार आप सुण, पावण सार ना वेदन वेदया। आत्मक नाद वजाए धुन, सुणे सुणाए विच ब्रहमादया। प्रगट होया बीस गुन, हरि साचे साजन साज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, कक्का काल अराध्या। कक्का कूड़ कुड़यार, हरि कूड़ दए मिटाया। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठाया। गुरमुख मेला इक्क द्वार, आपणा आप मिलाया। सज्जण सुहेला ख़बरदार, कलिजुग अन्तिम रिहा कराया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, नीला घोड़ा रिहा विखाया। जोती जोड़ा शब्द भण्डार, आपणा आप वरताया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, वेखणहार आप अख्वाया। धुरदरगाही आया दौड़, लोकमाती फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कक्का कर्मी कर्म कमाया। कक्का कलिजुग काल है, काली धार वहाए। ना कोई जाणे धर्म निशान है, मनमुख बैठे मुख छुपाए। धुरदरगाही आप भगवान है, जुग जुग वेस करेंदा आए। सम्मत चौदां मार ध्यान है, आप आपणी बणत बणाए। पंचम जेठी इक्क निशान है, सृष्ट सबाई दए हिलाए। आप कराए जन भगतां जाण पछाण है, आत्म ब्रह्म जणाए। पारब्रह्म देवे जिया दान है, आत्म झोली रिहा भराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दा लेख रिहा मिटाए। लल्ला लेख अपार, हरि आपणे हथ्थ रखाया। आप उपाए आप मिटाए करे कराए करावणहार, दूसर ना कोई संग रखाया। द्वापर त्रेता सतिजुग करे पार, आप आपणा राह बताया। निरगुण सरगुण दोवें · दो धारा रिहा विखाया। सोहँ खण्डा

तेज कटार, कलिजुग ब्रह्मण्डां रिहा वखाया। जेरज अंडां पावे सार, उत्भज सेत्ज रिहा डराया। गुरमुखां पाए साची वंडा, आप आपणा रिहा जणाया। धर्म राए ना देवे दंडा, दर द्वारे दिस ना आया। भुक्ख तृष्ना तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, लक्ख चुरासी पूर बणाया। मनमुख जीव आत्म होई रंडा, साचा कन्त भगवन्त ना कोए हंढाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया वंडा, पंज तत्त भरया घमंडा, साचा राह ना कोए विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लल्ला लेख रिहा चुकाया। लल्ला लेख अपार, हरि लिखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, ईसा मूसा संग रलाया। नाल रलाए मुहम्मदी यार, अल्ला राणी लए प्रनाया। लाल चुंनी अपर अपार, आपे उत्ते रखाया। मुस्लिम सुनी आई हार, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। वेख वखाणे वड वड गुण गुणी, वेद पुराणां रिहा जणाया। ग्रन्थी पन्थी वेखे वज्जदी धुनी, धुन आत्मक आपणे हथ्थ रखाया। सृष्ट सबाई छाण पुणी, नौ खण्ड पृथ्वी फेरा पाया। जन भगतां पुकार रिहा सुणी, दर द्वारे सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लल्ला लिखणहारा आप अख्वाया। लल्ला लिख्या धुर करतार, ना कोई मेट मिटाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, औलीए पीर शेख़ दए मिटाईआ। काशी पंडत रहे विचार, प्रभ साचा हथ्थ ना आईआ। हरि मन्दिर अन्दर सुणे पुकार, ना कोई वेखे वेख विखाईआ। मक्का काअबा होया हैरान, गौंस धौंस रहे जणाईआ। अमाम मैहन्दी लए अवतार, नीला चोला तन छुहाईआ। उम्मत रसूल रहे खहन्दी, सम्मत चौदां बणत बणाईआ।

भाणा वरते दिशा लहिंदी, हरि आपणी रचन रचाईआ। लाड़ी मौत प्रभ दर अग्गे हो हो कहिंदी, दोवें बैठी सीस झुकाईआ। दर द्वारे भाणा सैहन्दी, दिवस रैण रही सेव कमाईआ। लाल लाए हथ्थीं मैहन्दी, पंचम जेठ नेड़े आईआ। कलिजुग तेरी धार वहिंदी, ना कोई लए बचाईआ। हरिसंगत प्रभ चरन द्वारे इक्ट्ठी हो हो बैहन्दी, हरि गुण रसना जिह्वा गाईआ। चरन द्वारे ढहि ढहि पैंदी, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिखणहारा लेख जुग जुग आप अख्वाईआ। लेखा लिखणहार दातार, अकल कला भरपूरा। कलिजुग तेरी पावे सारा, मेट मिटाए कूड़न कूड़ा। गुरमुख साचे कर त्यार, चरन प्रीती बख्शे साची धूढ़ा। निर्मल जोती कर अकार, काया रंगण रंग चढ़ाए गूढ़ा। शब्द डंक अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लिखणहार चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा। लल्ला लेप ना देत है, आदि पुरख अडोल। आपे खेले खेल काया होल है, करे कराए साचे चोल्ह। फल लगाए महीना चेत है, गुरमुखां पड़दे रिहा फोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लल्ला लिख्या लेख, सृष्ट सबाई होई अनभोल। कक्का काज रचाया, हरि वाली दो जहानया। हरि साजण साचा साज वजाया, वजावणहार श्री भगवानया। सीस ताज किसे दिस ना आया, वड राजन राज शाह सुल्तानया। देस माझन जोत जगाया, गोबिन्द चेला दर परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बेड़ा आपे बन्न्हया। कक्का कलावन्त है, कर्म जोग दो जहानी। दाता सूरा हरि भगवन्त है, देवे शब्द निशानी। रसना जिह्वा मणया मंत है, सोहँ मारे कानी। महिंमा गणत अगणत है, भेव ना जाणे कोई विद्वानी। आपे जाणे साध सन्त है, वेख वखाए वेद पुराणी। पारब्रह्म ब्रह्म नारी कन्त है, सुरत शब्द वेख विखानी। भरमे भुल्ले जीव जन्त है, कोई ना जाणे निहकलंक तेरी शब्द निशानी। आदि पुरख एका एक आदि अन्त है, लोकमात खेल महानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कक्का करे इक्क कुरबानी। कक्का कर कुरबान, कर्म विचारया। जोत सरूपी कर ध्यान, वेखे वड संसारया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, नर हरि शब्दी मेल मिला रिहा। मिल मिल सखीआं मंगल गान, पंचम सेवा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग मेला मेल मिला रिहा। पंचम अक्खर कर प्रधान, पंचम मेल मिलाया। नन्ना हाहा इक्क निशान, साचा नेह कराया। कक्का कर्म कर वख्यान, लल्ला लेख लिखाया। कूड़ कुड़यारा जगत जहान, अन्तिम मेट मिटाया। पंचम बण बली बलवान, पंचम अक्खर मीत बणाया। शब्द बणाए सच निशान, साचा मार्ग रिहा विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। निहकलंक अगम्म अथाह, भेव किसे ना पाया। आपे दाता बेपरवाह, परवरदिगार अख्वाया। जुग जुग बणाए

आपणा नाँ, भेखाधारी भेख वटाया। शब्द बणाए जगत मलाह, एका पल्लू नाम फड़ाया। आपणी करे आप सलाह, दूसर ना कोई संग रखाया। कलिजुग तेरा लहिणा ना, देणा रिहा चुकाया। सतिजुग गहणा देवे पा, सोहँ कंगण रिहा घड़ाया। गुरमुख देवे संग रला, साची रंगण रंग रंगाया। धर्म द्वारे दए बहा, एका धाम सुहाया। चार वरन एका थाँ दए बहा, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। राज राजानां लए सरन लगा, तख्त ताज कोई रहिण ना पाया। एका छत्र सीस झुला, जगत जगदीसा आप अख्वाया। सतिजुग साचा समां सुहा, साची इक्की रिहा पाया। निक्की सिक्खी आप बणा, आप आपणी झोली पाया। धर्म राए दा कटया फाह, लक्ख चुरासी मेट मिटाया। आपे होया पिता माँ, आप आपणी गोद उठाया। अन्तिम पार कराए फड़ फड़ बांह, सागर सिन्ध ना कोई रुढ़ाया। गुरमुख साचे बलि बलि जाँ, जिस कलिजुग माया पड़दा लाहया। कलिजुग जीव कुरलायण काँ, मदिरा मास विष्टा मुख रखाया। साची दरगाह मिले ना थाँ, नानक गुर शब्द गया लिखाया। नानक निरगुण पारब्रह्म एका करी हाँ, नाम सति झोली पाया। दो जहानी देवे ठण्ढी छाँ, सज्जण सुहेला आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम अक्खर मेल कर, पंचम पंचां रिहा मिलाया। पंचम अक्खर एका रंग, हरि साचा आप रंगांयदा। आप आपणा ल्या मंग, आप आपणी झोली डांयदा। आपणे घोड़े कसया तंग, शाह अस्वारा आप अख्वांयदा। आप वहाए धारा गंग, अमृत आत्म आप पिलांयदा। पुरीआं लोआं आपे लँघ, खण्ड ब्रह्मण्ड वेख वखांयदा। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, आपे राज राजान हो जांयदा। जुग जुग सुणाए सुहागी छन्द, जुग जुग बणत बणांयदा। शब्द मौली बन्न्हे तन्द, गुरमुख आत्म साचा सगन मनांयदा। खुशी कराए बन्द बन्द, अनहद शब्द जणांयदा। आप उपजाए परमानंद, निजानंद वखांयदा। वेख वखाणे मार ध्यान पुरी अनन्द, अनन्द पुर आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप वटांयदा। निहकलंका शब्द अभेद, दिस किसे ना आया। जोती शब्दी गायण वेद, वेद पुराणां सेवा लाया। आपे होया अछल अछेद, जुग जुग वेस करेंदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम मेल मिलाया। पंचम अक्खर पारज़ात, हरि पंचम मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी आप निभाए नात, आपे तोड़ तुड़ांयदा। पारब्रह्म ना कोई ज़ात ना कोई पात, ब्रह्म अंस उपांयदा। बंस सरबंस इक्क वखाए साचा नात, साचा साचा धाम सुहांयदा। कलिजुग मेट रैण अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। चार वरन अठारां बरन आप बणाए भैण भ्रात, एका थाँ सुहांयदा। सृष्ट सबाई अन्तिम लहिणा देणा चुक्कणा दिवस सात, हरि लेखा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो आंयदा।

निहकलंक हरि शब्द है, शब्दी शब्द समाए। ना कोई बणाए बणत है, मात पित ना कोई अख्वाए। भेव ना पायण साध सन्त है, पारब्रह्म भेव ना राए। ना कोई जाणे जीव जन्त है, वेद पुराणां हथ्थ ना आए। आपे आप पारब्रह्म प्रभ साचा कन्त है, गुरमुख साचे लए मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाए। कलिजुग वेला अन्त दर, हरि साचा वेख वखांयदा। आपे जाणे नारी नर, देवत सुर फोल फुलांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, जुग जुग फेरा पांयदा। आपे वसया थिर घर, महल्ल अटल उपांयदा। गोर मढ़ी ना जाए सड़, गंगा जल ना कोई रुढ़ांयदा। सभ दे अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, आपणी बणत बणांयदा। दस्म द्वारी उप्पर चढ़, किला कोट बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम मेल मिलांयदा। निहकलंक डंक अपार, एका एक वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। आप मिटाए मुहम्मदी यार, ईसा मूसा रिहा हिलाया। वेद पुराणां सुणे सुणाए पुकार, खाणी बाणी भेव खुल्हाया। करे कराए आप विहार, दूसर ना कोई संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम मूल आपे रिहा चुकाया। कलिजुग तेरा अन्तिम मूल, हरि साचा आप चुकांयदा। ब्रह्मा मेला हरि कन्तूहल, आपणे विच समांयदा। शिव शंकर फड़े हथ्थ त्रिसूल, आपणी भुल्ल बख्शांयदा। करोड़ तेतीसा रिहा फूल, फल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। गुरमुख साचा शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, हरि साचा आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम अक्खर रक्खे वक्खर, आपणे अंग समांयदा। पंचम अक्खर वस्त अनमोल, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे अन्दर रिहा बोल, आपे मुख छुपाईआ। आप वजाए नाद अनादी ढोल, आपणा ताल मिलाईआ। आपे पड़दे देवे खोल्ह, साचा राह तकाईआ। भगत सुहेला जुग जुग करे चोल्ह, जन भगतां बैठा खेल वरताईआ। काया धारी कला सोल, सरगुण रूप अख्वाईआ। निरगुण सृष्ट सबाई रिहा मौल, अकल कला रघुराईआ। जन भगतां उलटा करे कँवल नाभी कौल, अमृत रिहा चुआईआ। अमृत आत्म प्याए साची पहुल, ना कोई वेख वखाईआ। देवे वड्याई उप्पर धौल, नाम खण्डा तन गात्रे आप पहनाईआ। गुर गोबिन्दा पूर कराए कौल, आप आपणा गया सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एकँकार भेव खुल्हाईआ। निहकलंक भेव अपार, भेव किसे ना आंयदा। जीव जन्त फसाए नौ द्वार, साध सन्त अद्ध विच लटकांयदा। आप वसया सभ तों बाहर, महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपार, अगम्मड़े धाम सुहांयदा। छप्पर छन्न ना कोए विचार, चार दिवार ना कोई विखांयदा। ना कोई मन्दिर ना कोई गुरद्वार, मन्दिर शिवदवाला

ना कोई रखांयदा। शब्द जणाए सच्ची धुन्कार, ढोलक छैणा ना कोई खड़कांयदा। आपे सुणे सुणनेहार, सुन्न समाध सुणांयदा। आपे जाणे पार किनार, आप आपणा भेव छुपांयदा। सत्तवें घर हरि निरँकार, सति पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। ना कोई दिसे धूआँधार, अन्ध अन्धेर ना कोई चुकांयदा। ना कोई देवे सेवणहार, अवण गवण ना कोई जणांयदा। अमृत बरखे ना कोई सवण धार, ना कोई नीर चलांयदा। पारब्रह्म तेरा धाम न्यार, थिर घर नाउँ रखांयदा। थिर घर बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लांयदा। आप आपणी पावे सार, आप आपणी सेज हंढांयदा। पूत सपूता कर त्यार, जोती माता आप बणांयदा। साचा सुत इक्क दुलार, हरि शब्दी नाउँ रखांयदा। ब्रह्मण्डां पावे पावणहारा सार, साल साली वंड वंडांयदा। आपे करे ख़बरदार, साची सेवा आप करांयदा। आदि पुरख हरि एकँकार, एका धार चलांयदा। इक्क सुहाए बंक द्वार, आपणा आप बणांयदा। सृष्ट सबाई बण वरतार, ब्रह्मा मेल मिलांयदा। उत्पत ब्रह्मा कर त्यार, कँवल कँवला आप अख्वांयदा। रक्त बूंद ना लाया गार, साची बणत आप बणांयदा। वेला वक्त कर विचार, आप उपाए आप मिलांयदा। त्रैगुण माया कर पसार, ब्रह्मे झोली पांयदा। पंज तत्त कर शृंगार, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। प्रभ का भेव सदा न्यार, ब्रह्मा भेव कोए ना पांयदा। दोए जोड़ करे निमस्कार, चरन द्वारे ढहि ढहि ख़ुशी मनांयदा। प्रभ अबिनाशी खोल्ह भण्डार, निरगुण विष्नूं झोली पांयदा। शब्द सरूपी कर उज्यार, हर घट रूप समांयदा। जुग जुग खेल खेलणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, आपणा भेख वटांयदा। राम कृष्न हरि निरँकार, नानक सेवा लांयदा। गोबिन्द गोबिन्द गुर अपर अपार, चेला गुर आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी काली धार, हरि साचा वेख वखांयदा। धरत मात तेरी सुण पुकार, आपणा कर्म कमांयदा। निहकलंक लए अवतार, जोती जामा पांयदा। शब्द डंक अपर अपार, चारे कुन्टां आप वजांयदा। जीवां जन्तां करे ख़बरदार, सुत्ता कोई रहिण ना पांयदा। ब्रह्मा शिव दए हुलार, सुरपति आप उठांयदा। नौ द्वारे खोल्ह किवाड़, नौ खण्ड पृथ्वी आप विखांयदा। सत्तां दीपां वेख उजाड़, शब्द डंक इक्क वजांयदा। पंचम मेटे झूठी धाड़, सतिजुग साचा लांयदा। सम्मत सोलां सतारां हाढ़, ब्यास किनारा वेख वखांयदा। चरन छुहाए देस मालवे धरत मात वेख अखाड़, आपणी कल वरतांयदा। भाग लगाए जमन किनार, हरि साचा चरन छुहांयदा। वाली हिन्द कराए ख़बरदार, आप आपणी बणत बणांयदा। गुर तेग बहादर तेरा सच द्वार, सीस गंज चरन टिकांयदा। किसे हथ्थ ना आए कारू गंज, मायाधारी डूँघे वहिण वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपणे विच छुपांयदा।