पुस्तकालयभाग ६

६ चेत २०१४ बिक्रमी उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड रामू वाला ज़िला फिरोज़पुर

गुण अवगुण आपे जाण, जानणहार अख्वाया। करे कराए पुण छाण, लक्ख चुरासी छाण वखाया। गुरमुख उठाए बाल अञ्जाण, आत्म पड़दा लाहया। आपे बख्शे चरन ध्यान, चरन कँवल सरनाया। दाती दाता देवे सच्चा दान, सोहँ झोली पाया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाया। सति सन्तोखी पीण खाण, अमृत जाम प्याया। आवण जावण चुक्के काण, राए धर्म ना दए सज़ाया। शब्द बिठाए इक्क बिबाण, घर साचा रिहा विखाया। सरन सरनाई जो लग्ग जाण, कलिजुग अन्तिम लए तराया। मिल्या मेल हरि भगवान, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मनमुख जीवां रिहा भुलाया। मनमुख जीव भरमे भुल्ले, सुध रहे ना राया। जूठी झूठी माया रुल्ले, आपणी पति गंवाईआ। भाग ना लग्गा काया कुले, दीपक जोत ना कोई जगाईआ। गोबिन्द सगन ना लाया साचे बुल्ल्हे, हरि शब्द ना रसन छुहाईआ। शब्द अन्धेर एका झुल्ले, प्रभ साचा रिहा झुलाईआ। मनमुख पूरे तोल कोई ना तुले, गुरमुख साचे आप तुलाईआ। कलिजुग बूटा अन्तिम हुल्ले, फल कोई रहिण ना पाईआ। हरिजन साचे लाल अनमुल्ले, शब्द दुशाले रिहा लगाईआ। गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घुल्ले, सच दुआरा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा बंक सुहाईआ। भगत वछल आप गिरधार, आपणी दया कमांयदा। कलिजुग माया वसया बाहर, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। राह साचा आपे दस्सया नर निरँकार, एका दूजा भउ चुकांयदा। आपे बणया मीत मुरार, सखा सहाई आप हो आंयदा। कलिजुग काला वेस उतार, दर दरवेशी बाणा लांहयदा। सतिजुग साचे कर प्यार, चिट्टी चादर तन छुहांयदा। आप आपणा दिवस विचार, करता कादर आप अख्वांयदा। सम्मत सम्मती पावे सार, लहिणा देण चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी काया घर, आप आपणा चरन रखांयदा। साचा घर पंज तत्त, हरि आपणी रचन बणाईआ। आपे बैठा कमलापत, पति पतिवन्त आप अख्वाईआ। चरन प्रीती बन्न्हे नत्त, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। सति सन्तोखी धीरज यति, सति सन्तोखी रिहा वखाईआ। बहत्तर नाड़ी ना उब्बल रत्त, तामस तृष्ना बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, वरयाम आप अख्वाईआ। घर पाया पुरख अगम्मड़ा, मेला सहिज सुभाए। हड्ड मास ना दीसे चम्मड़ा, ना कोई तत्त बणाए। ना कोई पल्ले दिसे दमड़ा, एका वस्त नाम रखाए। गुरमुखां भारी कराए पल्लड़ा, लक्ख चुरासी हौले भार फिराए। कलिजुग होया भागां मन्दड़ा, मुख शाही टिक्का लाए। सोहँ शब्द जगत बख्शंदड़ा, गुरमुख साचे लए तराए। भेव ना पाए आत्म अन्धड़ा, ना जिंदड़ा कोई तुड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, गुरमुख साचे वेखे घर, घर बाहरी आप हो जाए। घर बाहर हरि निरँकार, एका एक रखाया। शब्द सिँघासण कर त्यार, जोत सरूपी आसण लाया। जोत सरूपी कर आकार, दिवस रैण अन्धेर मिटाया। दिवस रैण पावे सार, सेवक सेवा लाया। चन्न सूरज बन्न्हे धार, आप आपणी जोत जगाया। तारा मण्डल चरन द्वार, हरि आपणे हथ्थ रखाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, आप आपणी किरत कमाया। करे कराए करनेहार, जुग जुग रिहा बणत बणाया। कलिजुग तेरी काली धार, हरि काला रूप वटाया। केसाधारी ना पायण सार, ना कोई जाणे मूंड मुंडाया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, भाण्डा भरम ना किसे भन्नाया। गुरमुख भुल्ले रुल्ले विच संसार, सतिगुर पूरा पाया। माया रुल्ले ना डोबे मँझधार, साचे बेड़े रिहा चढ़ाया। जूठे झूठे मीत मुरार, मात पित भाई भैण ना कोई संग निभाया। इक्क सुहाए दर दरबार, दर दरवेशा हरि रघुराया। भगत सुहेला लए उभार, गुर चेला रूप वटाया। शब्द खण्डा तेज कटार, हरि आपणा रिहा उठाया। पंचां करे ख़बरदार, चोर यार कोई नेड़ ना आया। ठग्ग ठगोरी ठग्गे संसार, ठग्गणहारा दिस ना आया। उप्पर शाह रग्गे बैठ सरकार, गुरमुख साचे राह वखाया। लग्गे अग्ग नारी नार, नर नरायण रिहा लगाया। मट्ठ तपे अग्नी अन्ग्यार, ना कोई सके बुझाया। मनमुख जीवां आई हार, मनमती धर्म चलाया। गुरमुख विरले तन शृंगार, एका शब्द कराया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, वेस करेंदा आया। गुरमुख साजण मीत मुरार, आप आपणा निहों लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, हरि आपणा आप टिकाया। घर मन्दिर सोहे बंक, प्रभ साचा चरन छुहांयदा। आप लगाए आपणे अंक, एका शब्द वखांयदा। नौ दर रसन फीका डंक, ना कोई शब्द वजांयदा। प्रगट होए वासी पुरी घनक, बार अनक मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवणहारा वर, जुग जुग मेल मिलांयदा। जुग जुग वर पाया घर आपणे, मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग माया नेड़ ना आए तीनो तापने, वज्जदी रहे वधाईआ। इक्क जपाए साचा जापने, गुण अवगुण वेख वखाईआ। ना कोई पुन्न सरापने, गुरमुख देवे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए बंक द्वार, दर द्वारे फेरा पाईआ। दर द्वारे फेरा पाया, हरि सच्ची सरनाईआ। मेरा तेरा रिहा चुकाया, हउमे हँगता रोग मिटाईआ। नेरन नेरा दरस दिखाया, दर दुआरा शब्द वखाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क कराया, गुर संगत चन्द चढ़ाईआ। भरमां डेरा आपे ढाहया , अन्ध अज्ञान रहिण ना पाईआ। कन्त सुहागी एका छंत सुणाया, गुरमुख नारी रसना गाईआ। ख़ुशी बन्द बन्द कराया, चिन्ता रोग सोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख तेरे हथ्थ रक्खी आपणी आप वड्याईआ।