पुस्तकालयभाग ६

६ चेत २०१४ बिक्रमी शाम सिँघ दे गृह पिण्ड रामू वाला ज़िला फिरोजपुर

घर मन्दिर हरि भाग लगाया, शब्द वज्जे वधाईआ। अन्दरे अन्दर मेल मिलाया, करी नाम कुड़माईआ। जगत जन्दरा तोड़ वखाया, वड वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई हरि निरँकार, एका एक विखांयदा। लक्ख चुरासी पार किनार, अन्तिम कलि करांयदा। साचा नाम दए अधार, दे मति आप समझांयदा। सोहँ अक्खर वस्त अपार, हरिजन झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेला मेल मिलांयदा। मेला घर सच द्वारी, आपणा आप कराया। इक्क इकल्ला एकँकारी, एका रंग वटाया। कोई दिस ना आए जीव गंवारी, सहँस सहँसा रिहा अल्हाया। गोबिन्द खेले खेल खिलारी, खेलणहार आप अख्वाया। मेटणहारा पंच हँकारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा उठाया। उठ जाग जगत त्याग, कलिजुग अन्तिम आया। चरन लाग जन जाणा जाग, प्रभ साचा रिहा जगाया। हउमे तृष्ना बुझाए आग, अमृत जाम प्याया। हँस बणाए फड़ फड़ काग, दुरमति मैल धवाया। साचा मेला कन्त सुहाग, वर दाता आप हो आया। आपे बैठा आपे गया जाग, जग जगावणहारा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाया। धीरज यति शब्द ज्ञान, गुरमुख विरले पाया। आपे वेखे मार ध्यान, दिवस रैण सेव कमाया। नाम बिठाए इक्क बिबाण, हरि साचा रिहा उडाया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणे रंग रंगाया। देवणहारा देवत दान, जुग जुग देंदा आया। कलिजुग अन्तिम कर पछाण, लहिणा देणा मूल चुकाया। गुर गोबिन्दा मिल्या मेल साचा हाण, आप आपणा वक्त सुहाया। आप चुकाए जम की कान, धर्म राए नेड़ ना आया। सतिजुग ढोला धुर फरमाण, हरिजन रिहा सुणाया। आपे कँवला दर दरबान, दर दरवेशा रूप वटाया। शब्द सुहेला मेहरवान, जन भगतां मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग रिहा रंगाया। रंग रंगाए शब्द ललारी, आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरमुख साचे कर प्यारी, हरि साचा राह वखांयदा। कलिजुग अन्तिम होए भिखारी, दर भिच्छया कोई ना पांयदा। सतिजुग तेरी साची यारी, गुरमुखां नाल लगांयदा। आपे बैठा अद्ध विचकारी, दो जहानां जोड़ जुड़ांयदा। सोहँ करे तन शृंगारी, शस्त्र बस्त्र तन सजांयदा। सोलां इच्छया पूर हरि निरँकारी, एका भिच्छया नाम पांयदा। दहि दिशा पावे सारी, चारे कुन्टां भरम मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला इक्क घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। हरि साचा शाह सुल्तान, वाली दो जहानया। जन भगतां मेल मिलान, आपणे अंक समानया। खेले खेल महान, ना कोई जाणे जीव निधानया। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, हरिजन करे आप पछानया। हरिजन साचे शब्द जणाई, घर साचे आप करांयदा। पंचां चोरां करे जुदाई, पंचम मेल मिलांयदा। काया मन्दिर कर कुड़माई, आपणा रंग रंगांयदा। आप वजाए शब्द वधाई, साचा मंगल गांयदा। तख्त ताज इक्क सुहाई, साचा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचा घर इक्क विखांयदा। एका घर सच दरबार, हरि आपणा आप रखाया। ना कोई दिसे चोबदार, ना कोई पहरेदार रखाया। शब्द खण्डा तेज कटार, जोती नूर रिहा चमकाया। किला कोट सच द्वार, आपणा गढ़्ह उपाया। शब्द सिँघासण अपर अपार, साची सेजा रिहा वछाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, शाहो भूप अख्वाया। सति सरूप हरि निरवैर, आप हो आया। गुरमुखां साचा साक सज्जण सैण, तीजे नैण दरस विखाया। कलिजुग वहे डूँघे वहिण, ना कोई पार कराया। घर घर मन्दिर अन्दर बहि बहि सारे गाण, दिस किसे ना आया। आपे होया जाणी जाण, जानणहार सृष्ट सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रूप वखाया। कलिजुग तेरा काला रंग, चारों कुन्ट रिहा विखाईआ। लक्ख चुरासी होई नंग, पल्लू कोई ना पाईआ। दर दर घर घर भिच्छया रहे मंग, राज राजानां रिहा फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, धन्न धन्ना आप अख्वाईआ। नाम धन सच खज़ाना, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। प्रभ आपे होया दानी दाना, जुग जुग देंदा आया। वेख वखाए लोक तीना, घर चौथे डेरा लाया। चौथा दर जिउँ जल मीना, गुरमुख सुरत समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर एका वर एका हरि एका सर वेखण आया। दर घर हरि दातारा, हरि आपे वेख वखांयदा। चौथे घर भर भण्डारा, जन भगतां आप वरतांयदा। अन्तिम करे पार किनारा, पंचम आप विखांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए उसारा, ना कोई वेखे ना कोई पेखे ना कोई भेव खुल्हांयदा। आपे लिखणहारा लेखे जुग जुग लेख लिखांयदा। कलिजुग तेरी मिटे रेखे, प्रभ साचा आप मिटांयदा। आपे होया धारी केसे, गोबिन्द काया रूप वटांयदा। दर द्वारे ब्रह्मा विष्नूं महेष गणेशे, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी काली धार, प्रगट करे विच संसार, आप आपणी किरपा धार, ना कोई मेट मिटांयदा। कलिजुग तेरी काली धार, अन्तिम मेट मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी करे ख़बरदार, सोहँ डंक वजाईआ। सत्तां दीपां लए हुलार, आपे आप रिहा हिलाईआ। त्रैगुण माया वेख पसार, ब्रह्मे ख़ुशी मनाईआ। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ली, ना कोई होए सहाईआ। प्रभ अबिनाशी खेल न्यार, भेव कोई ना पाईआ। चिट्टे अस्व हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण लाईआ। पहलां पौड़ा रिहा उठा, पंचम जेठी

आप उठाईआ। ना कोई किसे दीसे वड वड सज्जण शाह, शाह सुल्तानां रिहा मिटाईआ। गुरमुखां देवे नाम वस्त बेपरवाह, अनडिठ दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवणहारा वर, दर मन्दिर इक्क सुहाईआ। दर दरबारा इक्क खुल्हाया, चार वरन द्वारया। राउ रंकां रिहा सुणाया, ऊँचां नीचां भेव निवारया। शाह सुल्तानां दर फिराया, भेखाधारी भेख अपारया। मस्तूआणा धाम सुहाया, हरि खेले खेल नर हरि नर निरंकारया। सम्मत सोलां पन्दरां कत्तक रिहा लिखाया, चरन छुहाए सच घर बाहरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा साचा दर, हरि आपे पूर करा रिहा। लहिणा मूल जाए चुक्क, देवणहार दातारा। जन भगतां पैंडा जाए मुक्क, लक्ख चुरासी पार किनारा। आपणा भार आपे चुक्क, प्रभ देवे शब्द सहारा। काया बूटा मनमुख जीवां रिहा सुक्क, अन्तिम देवे जड़्ह उखाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात मार झात इक्क कराए शब्द अखाड़ा।

६ चेत २०१४ बिक्रमी फिरोजपुर छाउँणी मकान नं० ३८६ ग्वाल टोली इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
ते शब्द दी रहिमत कीती

पंचम गाया इक्क हरि, एका सेव कमाईआ। पंचम पाया इक्क घर, एका घर वधाईआ। पंचम नुहाया साचे घर, सर सरोवर इक्क रखाईआ। पंचम पाया साचा दर, एका एक रघुराईआ। पंचम मेला हरी हरि, हरि हरि रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम लेखे लाईआ। पंचम होए दर परवान, हरि साचे विच समांयदा। छेवें घर छे निशान, छे गुण वेख वखांयदा। आपे जाणे धुर फ़रमाण, एका हुक्म अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप सुहांयदा। छेवें घर शब्द उपदेश, आपणा रिहा सुणाईआ। आपणा जाणे आपे वेस, भेव किसे ना राईआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। आप आपणा करे आदेस, ना कोई रसना गाईआ। ब्रह्मा शिव ना कोई गणेश, पूजा पाठ ना कोई रखाईआ। शाह सुल्तान ना चले कोई पेश, तख्त ताज ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे आसण लाईआ। छेवां घर छप्पर छन्न, हरि साचे इक्क रखाईआ। आप आपणा बेड़ा बन्न, बैठा आसण लाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मण्डल मण्डप ना कोई दिसाईआ। ना कोई माल ना कोई धन, ना कोई संग रखाईआ। ना कोई घड़े ना देवे भन्न, ना कोई बणत बणाईआ। ना कोई मति मन बुध दिसे मन, पंच तत्त वेख वखाईआ। ना कोई दर दुआरा नौ ना दिसे हथ्थ नक्क कन्न, जिह्वा रसना ना कोई लगाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा रिहा सुहाईआ। साचा घर सच द्वार, हरि आपे आप उपाया। आपे जाणे बन्द किवाड़, आपे खोल्ह वखाया। आपे वेखे आपणी धाड़, आपे रिहा मिटाया। आप बणाए आपणा पिच्छा अगाड़, आप आपणी सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंक समाया। आप आपणा रंग वखाया। ना कोई माई ना कोई बाप, भैण भाई ना कोई रखाया। ना कोई रोग ना संताप, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटाया। ना कोई जोग ना सन्यास, वैराग त्याग ना कोई जणाया। ना कोई मण्डल ना कोई रास, गोपी काहन दिस ना आया। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, घर बैठा आसण लाया। आदि अन्त ना जाए विनाश, लेखा लेख ना कोई लिखाया। आप आपणा होया दास, आप आपणी सेवा लाया। आपे अन्दर किया वास, आप आपणा रिहा जणाया। ना कोई पृथ्वी ना आकाश, पताल पुरी ना कोई दिसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे फेरा पाया। साचा घर हरि अगम्म, आपणा आप सुहाया। ना कोई दिसे थम्म्हण थम्म्ह, ना कोई भार उठाया। ना कोई चार कुन्ट दिसाए कंध, ना कोई शब्द बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा घर हरि सुल्तान, आपणा आप बणाया। ना कोई मण्डल मण्डप ना मकान, चार दिवार ना कोई दिखाया। ना कोई झुले झुलाए निशान, खण्डां ब्रह्मण्डां वेख वखाया। ना कोई उत्भज सेत्ज जेरज अंडा, खाणी बाणी दिस कोई ना आया। आपे जाणे आपणा कन्ढ्ढा, आर पार कोए भेव ना पाया। आप सुहागी आपे रंडा, आपे नारी कन्त हंढाया। आपे जाणे आपणा डण्डा, घर साचे आप लटकाया। आपे पाए आपणी वंडा, दूसर हिस्सा ना कोई रखाया। आपे सुत्ता दे कर कंडा, आप आपणा मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा रिहा सुहाया। साचा घर हरि निरवैर, एका एक रखाया। ना कोई तत्त मति ना दिसे कहर, सागर सर ना कोई चलाया। आप बणाए कर कर आपणी मेहर, मेहरवान आप अख्वाया। उसारे ढाहे ना लाए देर, आप आपणी रचन रचाया। आप आपे रिहा घेर, चारों कुन्ट घेरा पाया। आपे जाणे सञ्झ सवेर, दिवस रैण ना कोई विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा धाम सुहाया। साचा धाम कर आकार, आपणी सेवा लाईआ। लक्ख चुरासी ना कोई मीत मुरार, ना कोई धीर धराईआ। पुरीआं लोआं मात पाताल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ना कोई वेख वखाईआ। साचा धाम हरि निरँकार, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। आपे आप बैठ सरकार, आपणा हुक्म सुणाया। आपे बन्न्हे आपणी धार, तख्त ताज सीस टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छे घर एका सेज वछाया।

शब्द सुहाया थान, जोत जगाईआ। पारब्रह्म श्री भगवान, आपणी कल वरताईआ। आप झुलाए इक्क निशान, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे आसण लाईआ। साचा घर हरि भगवाना, एका एक रखाया। राग नाद ना कोई तराना, ना कोई साज वजाया। खाणी बाणी ना कोई वेद पुराणा, अञ्जील कुरानां दिस ना आया। साध सन्त जीव जन्त ना कोई खेले खेल बाल निधाना, पिता पूत कोई दिस ना आया। ना कोई सुघड़ चतर स्याना, मूर्ख मूढ़्ह ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि दातार, आपणा आप बणाया। किला कोट ना कोई द्वार, बाडी ना कोई रखाया। ना कोई दिसे मीत मुरार, नर नारी ना कोए उपाया। संग सुहेला ना कोई सांझा यार, अंगीकार ना कोई कराया। इक्क इकल्लड़ा एकँकार, साचा धाम सुहाया। दीपक जोती कर उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटाया। सञ्झ सवेर पार किनार, दिवस रैण ना कोई कराया। आप आपणा महल्ल उसार, सच भूमिका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाया। साचा घर द्वार बंक, हरि एका एक सुहांयदा। राज राजान शाह सुल्तान ना कोई दिसे राउ रंक, ऊँच नीच ना कोई दिसांयदा। ना कोई सतिजुग सुहेला दिसे मीत सीता सपुत्री ना कोई व्यांहयदा। आपे जाणे आपणी खेल बार अनक, आप आपणी ख़ुशी मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि बनवारी, आपणा आप उपाया। निर्मल जोती कर आकारी, एका रूप समाया। शाहो भूप वड सिक्दारी, तख्त ताज रिहा सुहाया। आप आपणी कल कल निरँकारी, आपणा भेख वटाया। आपे जोद्धा वड सूर बलकारी, एका एक अख्वाया। शब्द पहन तेज कटारी, साचा बस्त्र तन सजाया। इक्क इकल्ला नर निरँकारी, नरायण रूप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला रिहा बणाया। सच महल्ला उच्च अटला, हरि आपणा आप उसारया। किसे दिस ना आए निहचल धाम अटला, जल थल धरत धवल ना कोई पसारया। आपणी जोती आपे रल्ला, आपे होया बाहरया। बंक दुआरा एका मल्ला, ना कोई दिसे बन्द किवाड़या। ना कोई गोबिन्द ना कोई डल्ला, ना कोई गुर पीर सदा रिहा। मूर्ख मूढ़्ह ना दीसे झल्ला, जगत विद्या ना कोई पढ़ा रिहा। पारब्रह्म इक्क इकल्ला, थिर घर साचे आसण ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम सुहा रिहा। साचा धाम जोत निरँजणा, निरगुण रूप वखाया। आपणे नेत्र पाए अंजना, आपणी धूढ़ी मस्तक रिहा लगाया। आपणा पड़दा आपे कज्जना, शब्द दूत ना कोए रखाया। आपे घड़या ना कोई भज्जना, आवे जावे ना फेर चुकाया। ताल नगारा ना कोई वज्जना, ढोलक छैणा ना कोई रखाया। सीर पी पी ना किसे रज्जणा,

ना कोई भण्डार वरताया। ना कोई मक्का काअबा हज्जना, पीर दस्तगीर शाह हकीर ना कोई घर वसाया। आपणे घर बहि बहि सज्जणा, पुरख अगम्मड़े अगम्मड़ा धाम सुहाया। ना पल्ले कोई पैसा धेला दमड़ा, ना कोई हिसाब कराया। एका वसे निहचल धाम अटलड़ा, घर आपणा रिहा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सज्जण आप अख्वाया। साचा घर नर निराहार, निज घर आप रिहा बणाया। आप आपणी किरपा धार, आपणा रूप समाया। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई दिसाया। सूरज चन्न ना कोई अवतार, गुर पीर दिस ना आया। साध सन्त ना सुणाए कोए पुकार, जीव जन्त ना कोए बिल्लाया। आप आपणी बन्न्हे धार, सच सिँघासण डेरा लाया। पुरख अबिनाशण एका एकँकार, एका आपणा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे डेरा लाया। साचे घर हरि सुल्तान, एका एक रहांयदा। आपे दाता मेहरवान, दानी दाता आप हो आंयदा। आपे गोपी आपे काहन, आपे मण्डल रास रचांयदा। आप उपजाए इक्क निशान, धर्म कर्म ना कोए जणांयदा। त्रैगुण माया ना होए हैरान, पंज तत्त ना वेख वखांयदा। शिव शंकर ना ब्रह्मा कोई विष्नूं वेस ना कोई वटांयदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द ना मिले माण, हाणी हाण ना कोई संग रखांयदा। धरत धवल आकाश प्रकाश ना कोए निशान, लोआं पुरीआं ना कोए वसांयदा। लोक परलोक अवण गवण, शब्द सलोक ना कोई सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा धाम सुहांयदा। साचा घर हरि टिकाणा, एका एक रखाया। ना कोई शाह राज राजाना, गऊ ग़रीब ना कोए बणाया। ना कोई सीस ताज ना जगत मलाह, वंञ मुहाणा ना कोए चलाया। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, घर आपणे बैठा आसण लाया। आपे जाणे आपणा नाँ, भेव कोई ना पाया। आपे पकड़े आपणी बांह, आपे गले लगाया। आपे पिता आपे माँ, जनणी पूत ना कोई जाया। आप आपणी रक्खे छाँ, ठण्ढी ठार अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा घर इक्क बणाया। साचा घर इक्क अस्थूल, असथिर नाउँ रखाईआ। आदि अन्त ना जाए भूल, एका दर रखाईआ। ना पावा ना चूल, हरि आसण रिहा विछाईआ। आपे कन्त आपे कन्तूहल, नारी कन्त आप अख्वाईआ। आपे दाता दूलो दूल, आप आपणे अंक समाईआ। आपे दए हुलारा झूल, चारों कुन्टां आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि अथाह, एका एक रखाया। ना कोई जाणे जगत मलाह, भेव किसे ना पाया। गुर पीर साध सन्त जुग जुग चलायण मात राह, प्रभ साची सेवा लाया। आप जणाए आपणा नाँ, धुर फ़रमाणा रिहा घलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाया। साचा घर हरि भगवन्ता, एका

एक रखानया। एका एक रुत्त सदा बसन्ता, ना कोई बहार रखानया। ना कोई जीव जन्ता, ना कोई साध ना कोई सन्ता, ना कोई नारी ना कोई कन्ता, ना कोई सेज हंढानया। आप बणाए आपणी बणता, पारब्रह्म पुरख अबिनाशी आदि ना अन्ता, आप आपणे विच विसमन्तया। आपणा ताल ढोल मृदंगा हरि आप वजन्ता, रागी नादी नाद ना कोई सुणन्तया। आपे खोजे खोज ब्रह्मादी, लोआं पुरीआं आप रहन्तया। आदि जुगादि धुरां दी वादी, हरि साचा खेल खिलन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे आपणा घर, एका नाउँ रखन्तया। एका नाउँ साचे घर बाहर, हरि साचे आप रखाया। थिर घर बैठे सुणे पुकार, दिस किसे ना आया। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त जाहर समाया। आपे करे साची कार, करन करावणहार आप अख्वाया। आप आपणी इच्छया धार, आपणा लेखा रिहा लिखाया। आप आपणा नाउँ उचार, आपे जोती जोत उपाया। पूत सपूता कर त्यार, शब्द महल्ले डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे साचा घर, घर साचा आप सुहाया। साचा घर हरि भगवाना, एका एक रखाया। जोती देवे साचा दाना, शब्दी शब्द जणाया। शब्द सुणाए इक्क तराना, साची सेवा लाया। पंचम खेल श्री भगवाना, घर पंचम वेख वखाया। नाम सति होए दर परवाना, हरि साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वार बंक सुहाया। बंक द्वारी आप प्रभ, आपे आप उपांयदा। वेख विखाणे खेल · भेद अभेदा अछल अछेदा अछल अछल्ला

आपणा भेव छुपांयदा। ना कोई दिसे कँवल नभ, पूत सपूता ब्रह्मा कोए ना रूप वटांयदा। त्रैगुण माया ना रही फब, दर दुआरा ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। पंचम घर हरि दरवाज़ा, एका एक रखाया। शब्द वजाए साचा वाजा, एका ताल रखाया। सुणे सुणाए राजन राजा, शाह सुल्तान भूप हो आया। आपे रक्खे आपणी लाजा, दिवस रैण सेव कमाया। एका रक्खे अस्व ताजा, साचा घोड़ा वाग उठाया। जोती जोड़ा ग़रीब निवाजा, सच रकाबे चरन टिकाया। शब्दी जोती रच्चया काजा, दोहां मेल मिलाया। आप आपणा साजन साजा, एका दूजा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा घर, पंचम धाम सुहाया। पंचम घर हरि निरँकारा, एका एक सुहाईआ। आपे होया उठ उठ बाहरा, थिर घर वेख वखाईआ। चौथे घर खोल्ह किवाड़ा, बैठा जोत जगाईआ। ना कोई दीसे पंचम धाड़ा, ना कोई पंचम तत्त रखाईआ। ना कोई दिसे बहत्तर नाड़ा, हड्ड मास मन मति बुध दिस ना पाईआ। ना कोई अग्नी साड़े हाढ़ा, सीतल धार इक्क वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। चौथा घर पद निरबाण, हरि एका एक रखाया। सन्त

सुहेले कर पछाण, हरि शब्दी मेल मिलाया। ना कोई ज्ञान ना कोई · राग नाद ना कोई अल्हाया। एका एक
श्री भगवान, एका रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर चौथे डेरा लाया। चौथा घर पुरख
अबिनाश, एका एक सुहांयदा। सन्त सुहेले करे दासन दास, हरि आपणे विच समांयदा। खेले खेल पृथ्वी आकाश, आकाश
आकाशां पार करांयदा। आप आपणा रक्खया वास, घर साचे वास करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, बंक द्वार इक्क सुहांयदा। चौथा घर सच द्वार, हरि साची जोत जगाईआ। सन्त सुहेले मात दुलार, आपणे अंक
लगाईआ। आपे मेले मेलणहार, साचा मेल मिलाईआ। शब्दी शब्द जणाए एका तार, निरगुण सतार रिहा खड़काईआ। सरगुण
खेले खेल अपार, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर एका बैठा आसण लाईआ।
दर सच्चा दरबार, आप उपाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, आप आपणी रचन रचाया। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार, सेवक
सेव अख्वाया। त्रैगुण माया कर त्यार, आपणी बणत बणाया। पंचम तत्त इक्क अधार, सरगुण वेख वखाया। निरगुण
शब्द अधार, जोती नूर सवाया। लक्ख चुरासी पसर पसार, वरभण्डी खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, आपे वेखे लाए लेखे, लेखा लिखणहार आप अख्वाया। लक्ख चुरासी बणत बणाई, पारब्रह्म अबिनाशी। धरत
धवल जल धार टिकाई, पावे साची रासी। सेवक सेवादार अख्वाई, आपे करे बन्द खुलासी। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, जुग जुग बणाए मण्डल रासी। जुग उपाए दया कमाए, देवे नाम निधानया। सतिजुग त्रेता पार कराए,
द्वापर खेल खिलानया। कलिजुग तेरी धार चलाए, काला सूसा तन छुहानया। ईसा मूसा संग रलाए, सगला संग निभानया।
मुहम्मद मुहम्मदी सुत उपजाए, चार यार बंध बधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम
अलानया। आप आपणा नाम अल्हाया, हू अल्ला पुकारया। ऐड़ा अथर्बण वेख वखाया, दोए मुख उग्घाड़या। तूं तूं मैं
मैं वेस वटाया, लोकमात आकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल वड संसारया। अल्ला
अलाहू नूर धर, शब्द अमाम बणाया। जोती कोहतूर कर, नूरो नूर सवाया। आपे जाणे आपणा घर, पीर फ़कीर रिहा
उपाया। नबी रसूलां मात धर, शरअ शरायती रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल
सहिज सुभाया। कलिजुग खेले खेल खिलारी, भेव अभेद छुपांयदा। नानक प्रगट गुर अवतारी, हरि साची सेवा लांयदा।
देवे नाम शब्द ख़ुमारी, जोती नूर टिकांयदा। आपे देवे आपे लेवे, आपे आपणे दर बुलांयदा। दिवस रैण रसना सेवे, साची
सेव कमांयदा। पारब्रह्म अलख अभेवे, अलख अलक्खणा आप अख्वांयदा। नानक गुर खाली हथ्थ गया सक्खणा, दोए

जोड़ सीस झुकांयदा। पारब्रह्म प्रगट हो प्रतक्खणा, दर द्वारे दरस दिखांयदा। नाम निधाना तेरी झोली रक्खणा, चतुर्भुज दया कमांयदा। दो जहानी बणया वक्खणा, तिन्नां लोकां दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची वस्त हरि झोली पांयदा। साची वस्त धुर दी बाण, नानक झोली पाईआ। नाम सति इक्क निशान, राह साचा रिहा वखाईआ। देवणहार गुण निधान, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। दर द्वार करे परवान, दो जहानां रिहा मिलाईआ। हथ्थ फड़ाए सच निशान, लोकमात राह तकाईआ। आप आपणी कराए जाण पछाण, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। शब्द मिलाया साचा हाण, विछड़ कदे ना जाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेख विखान, सत्तां दीपां फोल फुलाईआ। चार वरन रसना गान, साचा मार्ग लाईआ। ऊँच नीच राउ रंक ना कोई राजान, सभ एका थान सुहाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादान, नानक निरँकार रिहा समझाईआ। अन्तिम गया छड्ड मैदान, प्रभ तेरी ओट रखाईआ। प्रगट होए श्री भगवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। मेट मिटाए पंज शैतान, पंच अक्खर नाम धराईआ। रसना चिल्ला बणाए इक्क कमान, सोहँ साचा तीर चलाईआ। लोआं पुरीआं मारे मार ब्रह्मा शिव होए हैरान, कवण कूटे हरि बैठा जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। नानक रसना हरि हरि गाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, जीवां जन्तां रिहा जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव ना पाया, बेअन्त बेअन्त गया लिखाया। साचे सन्तां रिहा जगाया, एका राह वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर महल्ल टिकाया, प्रभ साचा बैठा आसण लाईआ। जोत निरँजण दीप जगाया, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। सुखमन नाड़ी पार कराया, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। पंचम धाड़ी पर्हे हटाया, साचा खण्डा हथ्थ उठाईआ। बजर कपाटी पाड़ वखाया, साची हाटी रिहा खुल्हाईआ। तीर्थ ताटी ना कोई नुहाया, अमृत आत्म इक्क इशनान कराईआ। अट्ठ सट्ठ सरोवर कोई दिस ना आया, प्रभ चरन चरनोधक इक्क प्याईआ। रागी राग ना कोई सुनावण आया, ना कोई राग अल्हाईआ। पंचम मीता आप अख्वाया, पंचम संग निभाईआ। जोती अग्नी मट्ठ तपाया, पंचां तत्तां रिहा जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे बैठा आसण लाईआ। साचा घर इक्क अवल्ला, हरि आपणा आप रखाया। दस्म द्वारी सच महल्ला, साचा धाम सुहाया। दीपक जोती एका बल्ला, अन्ध अन्धेर मिटाया। आत्म सेजा बैठ इकल्ला, गुरमुख साचे तेरा राह तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे बैठा आसण लाया। अंगीकार अंग लाया, नानक किरपा धारया। पारब्रह्म दर सीस झुकाया, सेवा करी अपारया। जगत जगदीश अन्त कलि वेख वखाया, निहकलंक लए अवतारया। छत्र साचे सीस झुलाया, बीस बीसे दए हुलारया। इक्क उनीस खेल रचाया,

चारों कुन्ट जै जै कारया। राग छतीस ना कोए गाया, वेद पुराण ना कदे उचारया। कुरान अञ्जील हदीस ना कोए पढ़ाया, शास्त्र सिमरत होए ख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरा वेखे घर, आप आपणा फेरा पा ल्या। आपणा फेरा आपे पाए, अकल कला भरपूरा। गुरमुख सोए मात जगाए, देवे शब्द सरूरा। चारे कूटां वेख वखाए, आपे वसे नेड़े दूरा। मनमुखां खाली ठूठा हथ्थ फड़ाए, विच रखाए जूठा झूठा कूड़ा। गुरमुख जुगां जुगां दा विछड़या रुठा, कलिजुग अन्तिम लए मिलाए। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठा, शब्द सरूपी फेरा पाए। आप बंधाए एका मुट्ठा, सोहँ तन्द रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेखे घर, गुर चेला भाग लगाए। कलिजुग तेरा अन्तिम घर, प्रभ साचा वेख वखांयदा। सम्मत चौदां गया चढ़, पहली चेत्र ख़ुशी मनांयदा। जन भगतां देवे वर घर, वर घर साचा मूल चुकांयदा। पंचम जेठ आउणा डर, सृष्ट सबाई आप हिलांयदा। घर घर रोवण नारी नर, ना कोई किसे बचांयदा। साध सन्त बैठे दड़, माया राणी पड़दा पांयदा। गुर मन्दिर अन्दर बहि बहि रहे लड़, ग्रन्थी पन्थी भरम भुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी होवे दो धड़, प्रभ साचा आप करांयदा। सम्मत पन्दरां अन्दर वड़, सृष्ट सबाई आप उठांयदा। अग्ग लगाए बहत्तर नड़, शाह सुल्तानां ना कोई बुझांयदा। कलिजुग चबाए आपणी दाढ़ ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई मढ़ी गोर समांयदा। सन्त सुहेले लए फड़, आप आपणी गोद उठांयदा। लक्ख चुरासी उखेड़ जड़्ह, ब्रह्मे मूल चुकांयदा। बलिहार जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, सतिजुग साचा राह विखांयदा। ना कोई पीवे हुक्का नड़, मदिरा मास ना रसना लांयदा। दस्म द्वारी उच्च महल्ले आपे चढ़, प्रभ साचा शब्द जणांयदा। जन भगतां दर द्वारे अग्गे खड़्ह, शब्द घोड़ा इक्क वखांयदा। कलिजुग माया ना जाए सड़, पंज तत्त मूल चुकांयदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, सीतल धारा इक्क वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सोए मात जगांयदा। गुरमुख सोया उठ जाग, प्रभ सोया आप जगांयदा। आत्म धुन उपजाए साचा राग, आप आपणी सेव कमांयदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, निर्मल नीर वहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, साची जोत जगांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खी वाग, धर्म राए मुख भवांयदा। सरन सरनाई जाए लाग, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण खेले खेल खिलारी, साची कल वरताईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, करे जोत रुशनाईआ। शब्द उपजाए दर द्वारी, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। भारत खण्ड करे ख़बरदारी, राष्ट्रपति रिहा जगाईआ। कोई ना करे किसे कारी, सारे बैठण मुख छुपाईआ। सम्मत सोलां सतारां हाढ़ी, सभ ने भज्जणा वाहो दाहीआ। किसे ना दिसे पिच्छा अगाड़ी, सर अमृत खाली

आप कराईआ। ब्यास किनारा पार किनारी, ख़ालसा पन्थ रोवे जारो जारी, माझा देस होए उजाड़ी, प्रभ साचा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नानक मिल्या एका वर, कलिजुग अन्तिम पावे सारी। नानक मंगी मंग अपार, निरगुण हरि ध्यानया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, लोकमाती फेरा पाया। रूप रंग रेख ना कोई कीता त्यार, ना कोई तत्त वखाया। अगम्म अगम्मा प्रगट होया अगम्मी धार, साची धारा रिहा चलाया। जोती शब्दी गया जम्म, आप आपणी गोद उठाया। गुरमुख लेखे लाए काया चम्म, गोबिन्द विच समाया। माया ममता खाधा तम, आलस निन्दरा पर्हे हटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, गुर शब्दी मेल मिलाया। गोबिन्द साची सेव कमाए, हरि साची सेवा लाया। गुर चेला आप हो जाए, गुर चेला रूप वटाया। अन्तिम वेला मेल मिलाए, सम्बल नगरी धाम सुहाया। साढे तिन्न हथ्थ रिहा उपाए, ना कोई दूसर रिहा बणाया। नौ दर द्वारे आप खुल्हाए, मनमुख जीवां रिहा विखाया। दसवें डेरा इक्क रखाए, सन्त सतिगुर रिहा बुझाया। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए, घर साचा वेख वखाया। आए जाए बणत बणाए, आप आपणा कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप समाया। नर नरायण नर निरँकार, जुग जुग भेख वटांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। तिक्खी रक्खे दोवें धार, मनमुख गुरमुख वेख विखांयदा। मारी जाए वारो वार, जेरज अंड वंड वंडांयदा। जन भगतां करे कराए ख़बरदार, जीउ पिण्ड ब्रह्मण्ड खोज खुजांयदा। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग गूढ़ी नींद सवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा लहिणा देणा मूल चुकांयदा। कलिजुग अन्तिम जोत जगाई, वज्जी मात वधाईआ। चार यार संग मुहम्मद आए सरनाई, दोवें बैठे सीस झुकाईआ। अल्ला राणी मुख तों पड़दा रही लाही, नेत्र नैणा रही शरमाईआ। ना कोई धी ना जवाई, उम्मत नबी रसूलां मुख बैठी लाई छाहीआ। धुर दरगाही होए कबूल, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। फल फुलवाड़ी गई फूल, अमाम मैहन्दी वेख वखाईआ। नीला चोला कन्त कन्तूहल, साचा ताजी इक्क रखाईआ। आपे नबी आप रसूल, अल्ला हू नाअरा साचा रिहा गाईआ। कलिजुग फल गया पक्क, प्रभ साचा रिहा तुड़ाईआ। जन भगतां पड़दे देवे ढक, रोड़ी सक्खर रिहा उठाईआ। चारों कुन्ट उडणे कक्ख, बूरे कक्के रिहा हिलाईआ। मक्का मदीना होवे सक्ख, सम्मत पन्दरां दए दुहाईआ। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, जोती नूर करे सवाईआ। खेले खेल अलखणा अलक्ख, कोए भेव ना पावे राईआ। सन्त सुहेले फड़ फड़ करे वक्ख, गुर गोबिन्दे मंग मंगाईआ। एका इक्की साची सिक्खी धारों तिक्खी,

सम्मत इक्की वेख विखाईआ। नेत्र पेखी घर चौथे वेखी, सच मेल मिलाईआ। ना कोई दिसे औलीआ पीर शेख़ी, दस्तगीर रहिण ना पाईआ। पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मेटे रेखी, चार वरन इक्क सरनाईआ। आपे जाणे धारी केसी, आपे मूंड मुंडाईआ। दाता जोद्धा सूर बली दस दस्मेसी, निहकलंक संग निभाईआ। गोबिन्द काया हरि करया वेसी, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। शब्द सुनेहड़ा देवे देस प्रदेसी, पंडत नेहरू विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक रिहा वजाईआ। वज्जे डंक राज दरबार, हरि साचा आप वजांयदा। शाह हँकारी करे ख़बरदार, वाली हिन्द उठांयदा। अन्तिम कलिजुग पैणी मार, सीस ताज ना कोई हंढांयदा। दर दरबान होण ख्वार, राजे राणयां संग तुड़ांयदा। ना कोई गाए राग मलार, मधावणी सोहले ना कोई पढ़ांयदा। वेद पुराणां पैणी मार, अञ्जील कुरानां पार करांयदा। प्रगट होए नर निरँकार, कलिजुग तेरा अन्त करांयदा। सतिजुग बन्न्हे साची धार, साचा मार्ग लांयदा। सोहँ शब्द अपर अपार, हरि पुरख निरँजण झोली पांयदा। भगत जनां हरि कर त्यार, आपणा दरस दिखांयदा। फड़ फड़ बाहों तार, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। आपे घड़े आपणा घाड़, घाड़नहारा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गोबिन्द एका घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। गोबिन्द काया तख्त सुल्तान, हरि साचा आप बराज्जया। जोती नूर चमके सत्त रंग, सत्तां वेखे खेल ग़रीब नवाज्जया। जुग जुग देवणहारा दान, जन भगतां मारे आवाज्ज़या। मनमुख कीता आपणा पाण, ना कोई रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी आत्म घर, आप आपणा रच्चया काज्जया। गुरसिख आत्म रही कुरला, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। प्रभ अबिनाशी झोली पा, जो रक्खी वस्त लोकाईआ। काग अवस्था कागों हँस बणा, सतिजुग साची चोग चुगाईआ। फड़ फड़ बाहों राहे पा, पिछला मूल चुकाईआ। वेख वखाणे थांउँ थाँ, सतिगुर पूरा सेवक, आपणी सेवा रिहा कमाईआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे बैठा गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणे मेल मिलाईआ। गोबिन्द गुर हरि गोपाल, जुग जुग वेख वखांयदा। जन भगतां रिहा सुरत संभाल, शब्दी मेल मिलांयदा। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत इक्क खवांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, लक्ख चुरासी फंद तुड़ांयदा। आवण जावण तोड़ जंजाल, अन्धेर अज्ञान अन्ध मिटांयदा। ना कोई शाह ना कोई कंगाल, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा दर, दर द्वार आप सुहांयदा। गुरमुख साचे दया कमाए, आपणी किरपा धारया। नौ द्वारे पार कराए, खेले खेल अपारया। सुरत सवाणी शब्द मिलाए, साचा मेला हाणी हाणया। डूँघी कन्दर रिहा लँघाए, हरि दाता

गुण निधानया। साचा राग इक्क सुणाए, अनहद साची बाणीआ। पंचम साजा रिहा वजाए, करे कराए आप पछानया। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाए, एका दूजा भेव चुकानया। अमृत आत्म ताल सुहाए, आप विखाए निगाहबानया। दस्म द्वारी मेल मिलाए, साची सेजा इक्क सुहानया। नारी कन्ता कन्ता नारी इक्क हो जाए, गुरमुख साचा घर साचा वेख वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरवेश होए दरबानया। आपे सुरत संभाल, करे शब्द कुड़माईआ। नाम वजाए साचा ताल, तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग चले चलाए नाल नाल, गुरमुख साचे मात उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ राम रामा रूप वटाईआ। राम रामा हरि हरि पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। रैण अन्धेरी शामा रिहा मिटाया, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। शब्द दमामा इक्क वजाया, ढोल मृदंग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नामा नाउँ रखाया, सो पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। शब्द शस्त्र तीर कमान, चिल्ला इक्क रखाईआ। गुर गोबिन्दा नौजवान, कमरकसा रिहा कराईआ। सन्त सुहेले वेखे मार ध्यान, दूर दुराडा आसण लाईआ। सम्मत चौदां कर पछाण, साचा मेल मिलाईआ। एका एक देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। धर्म वखाए सच निशान, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका आण, हरि साचा रिहा कराईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, आपे वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चेला गुर गुर चेला आप हो जाईआ। गुर चेला रंग बसन्तया, फल फुली फुलवाड़या। साचा मेला साचे कन्तया, आपे होए लाड़ी लाड़या। देवे नाम वड्डा धन धन्नवन्तया, जगत तृष्ना देवे साड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, दरस दिखावे उप्पर चढ़, किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, दस्म द्वारी अन्दर वाड़या। दस्म द्वारी उप्पर चढ़, किला कोट तुड़ांयदा। जोत सरूपी अन्दर वड़, शब्द सरूपी आप मिलांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई तत्त विखांयदा। सन्त सुहेले गुरमुख गुरु गुर चेले लए फड़, आप आपणा राह विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा मेल मिलांयदा। प्रभ हथ्थ वड्याईआ, भेव कोई ना पाए। जीव जन्त उपाईआ, मन मति बुध संग रलाए। निरगुण खेल खिलाईआ, सुरती सुरत समाए। सरगुण धन्दे लाईआ, आप आपणा बैठा मुख छुपाए। दूई द्वैती कंध विच रखाईआ, बैठा पड़दा पाए। भागांमन्द रहे शरमाईआ, ना कोई वेखे वेख विखाए। सद बख्शिंदा आप अख्वाईआ, आत्म जिंदे दए तुड़ाए। सुरत सवाणी शब्द बंध बंधाईआ, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ दवाए। नाम तन्द इक्क रखाईआ, दिस किसे ना आए। गुरमुखां ख़ुशी बन्द बन्द कराईआ, निर्मल जोती नूर कराए। बत्ती दन्द ना कोई गाईआ, रसना जिह्वा ना कोई

लेख लिखाए। निर्मल जोत कर आकार, एका चन्द चढ़ाईआ, अन्ध अन्धेर मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे किरपा कर, चरन ध्यान इक्क रखाए। चरन ध्याना सच टिकाना, हरि एका एक रखाया। देवे नाम सच बिबाणा, गुरमुखां रिहा चढ़ाया। दूसर ना कोई वंञ मुहाणा, एका चप्पू लाया। सुरत शब्द मेल मिलाना, पंचम मेट मिटाया। अनहद सुणाए साचा गाना, राग अनादी रिहा जणाया। जन्म कर्म प्रभ आपणे हथ्थ रखाना, लेखा लिखणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, दे मति रिहा समझाया। गुर मति जगत अधार है, लक्ख चुरासी पार कराए। धीरज यति सति चरन प्यार है, पंचम तत्त ना कोए हलकाए। रत्ती रत्त ना होए ख्वार है, हरि साचा बूझ बुझाए। दुरमति मैल कट्ट इक्क कराए वणज वपार है, साचा नाम झोली पाए। काया मन्दिर एका एक सच दुकान है, सच वस्तू रिहा टिकाए। आप वखाए सच निशान है, दूसर किसे दिस ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुरत सवाणी लए वर, शब्दी जोड़ जुड़ाए। सुरत ज्ञान शब्द ध्यान, आत्म ब्रह्म जणाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, एका एक वखाईआ। दाता दानी देवे जिया दान, गुणवन्त हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, गुर संगत रिहा रलाईआ।

एका एक अकार, ओंकारया। इक्क ओअँ खेल अपार, आपणी आप बणा रिहा। अक्खर वक्खर कर त्यार, आपणा आप उपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मार्ग आपे ला ल्या। एका अक्खर हरि अकाला, आपणा आप उपाया। आपे जाणे दीन दयाला, देवत सुर भेव ना पाया। ब्रह्मा शिव कर रखवाला, विष्नूं सेवा लाया। आप बैठ दर घर सच्ची धर्मसाला, घर साचे आसण लाया। सति पुरख निरँजण दीन दयाला, दयावान अख्वाया। आप उपाए काल महांकाला, आपणा खेल रचाया। सूरज चन्न फल लगाए डाल्हा, वेखणहार अख्वाया। लोक परलोक पुरीआं लोआं पाताल आकाश मात प्रभ बख्शी दात, आपणा नाता बंधाया। आपे बैठा इक्क इकांत, दूर दुराडा वेखे मार झात, सुख सहिजे सहिज समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत बणाया। आदि पुरख आदि शक्त आदि भवानी, एका जोत जगाईआ। एका शब्द इक्क निशानी, एका धार वहाईआ। एका तराना प्रभ भाना गुण निधानी, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। एका जाता एका नाता तोड़े जोड़े आपणा बंध बंधाईआ। एका वणज एका हाटा, एका बस्त्र एका खाटा, इक्क सिँघासण रखाईआ। एका जोती एका लाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप

आपणी रचन रचाईआ। आदि पुरख आदि स्वामी, एका रूप वटाया। एका एक एक निहकामी, शाहो भूप अख्वाया। ना कोई भुक्ख तृष्ना कामी, आलस निन्दरा विच ना आया। पढ़े सुणे ना कोई बाणी, इष्ट देव ना कोई रखाया। सृष्ट सबाई आप उपानी, पूत सपूता ब्रह्मा जाया। भेव ना पाए कोए विद्वानी, ज्ञानी ध्यानी पंडत पांधे लिख लिख लेख लिखाया। आपे जाणे आपणी इक्क निशानी, पारब्रह्म पुरख सुल्तानी, गहर गम्भीर अख्वाया। आपे राजा आपे राणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच शाहो भूप अख्वाया। शाहो भूप हरि निरँकार, साचे तख्त बिराज्जया। आपे आप होए सिक्दार, वड वड राजन राज्जया। आप आपणा देवे पहरा, आप संवारे आपणा काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लए मात अवतारा, एका चलाए नाम जहाज़या। लोकमात प्रभ लए अवतारा, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणा कर अकारा, आपणा खेल रचांयदा। जोती शब्दी खेल अपारा, एका धार वहांयदा। पंज तत्त हरि कर पसारा, आसण सिँघासण लांयदा। शब्द सुनेहड़ा एका वारा, धुरदरगाही आप सुणांयदा। काया खेड़ा नगर अपारा, सति पुरख निरँजण संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राह बुझांयदा। साचा राह हरि टिकाणा, एका एक रखाया। एका अक्खर कर ध्याना, आपणा आप उपाया। ऊड़ा उठ श्री भगवाना, त्रैलोकां बणत बणाया। तिन्न घर देवे वर, किरपा कर दोवें बन्द कराया। मुखड़ा खोल्ह तीजे घर, हरि इक्क आकार लगाया। आकाश आकाशां बाहर कर, राह बैठा रिहा तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओंकारा निरँकारा एका रूप समाया। ऐड़ा अक्खर अक्ख उग्घाड़, दो लोचन खोल्ल्हया। आपे बैठा रिहा ताड़, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। घड़े घड़ाए साचे घाड़, घाड़नहार आप अख्वाया। चढ़े चढ़ाए महल्ल अटल अपार, उच्चे मन्दिर डेरा लाया। धरनी धरत धवल धौल पावे सार, लक्ख चुरासी वेख वखाया। ब्रह्मा शिव देवत सुर दए हुलार, पुरीआं लोआं धाम सुहाया। आप आपे वसया सभ तों बाहर, हर घर बैठा आसण लाया। अक्खर वक्खर करे ख़बरदार, अनूप सरूपा आपणा आप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख वखाया। ईड़ी इष्ट इक्क अधार, एका एक करांयदा। खोल्हे सृष्ट सर्ब संसार, आपणी दया कमांयदा। शब्द गुर राम वशिष्ट, राम रामा रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक टेक रखांयदा। सस्सा सहिज सुभा, सो पुरख निरँजण उपंनया। आप आपणी बणत बणा, आपणा भाणा आपे मन्नया। गुर पीर साध सन्त अवतार उपा, लोकमात चढ़ाए साचा चन्नया। दोअँ दो रिहा विखा, आप घर आपणे लाई सन्न्हया। सो पुरख निरँजण दया कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा देवे डन्नया। सस्सा

सतिगुर धार, सो साची आप चलाईआ। किरपा कर अपर अपार, दीवा बाती इक्क जगाईआ। मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, रैण राती रहिण ना पाईआ। हाहा हँगता देवे मार, आप आपणे अंक समाईआ। सोहँ शब्द अपर अपार, आदि जुगादी बणत बणाईआ। ओअँ सोहँ इक्क प्यार, सो पुरख निरँजण रिहा पाईआ। दो जहानां सांझा मीत मुरार, लोकमाती मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम अक्खर पंच निशाना, मेल मिलाए श्री भगवाना, विछड़ कदे ना जाईआ। हाहा हरिजन साचा पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। सस्सा सतिगुर मेल मिलाया, विछड़ कदे ना जाईआ। ईड़ी इष्ट इक्क रखाया, दूसर कोई दिस ना आईआ। तीजी अक्ख खोल्ह विखाया, नेत्र तीजा अक्ख खुल्हाईआ। ऊड़ा ओंकारा देस सुहाया, नर निरँकारा बैठा जोत जगाईआ। पंचम मेला इक्क कराया, घर मन्दिर बंक सुहाईआ। अन्दरे अन्दर रिहा जगाया, दिस किसे ना आईआ। काया अन्धेरी डूँघी कन्दर डेरा लाया, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम पंचम रिहा जगाईआ। ओंकारा इक्क इकल्ला, एका मुख उग्घाड़या। ऐड़ा वेखे कर प्यारा, धुरदरगाही साचा लाड़या। ईड़ी मंगे बण भिखारा, दर साचे करे पुकारया। सस्सा सभ तों वसे बाहरा, आपे गुप्त आपे जाहरया। हाहा हस्त कीट इक्क प्यारा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान एका एक वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क बणा रिहा। साचा मार्ग साचा राह, एका एक रखाया। छेवें घर बण मलाह, इक्क उपदेस रखाया। सति पुरख निरँजण फड़ बांह, सति सतिवाद आप हो आया। अट्ठां तत्तां एका नाँ, लोकमाती रिहा जणाया। नौ दर जूठे झूठे उडणे काँ, साचा थाँ ना कोई सुहाया। दसवें नाता तोड़े पिता माँ, आप आपणा दरस दिखाया। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, जुग जुग पैज रक्खदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा जगाया। जुग जुग धारे भेख, हरि बनवारया। आपे लिखणहारा लेख, आप आपणे लए अवतारया। आपे होए धारी केस, आपे मूंड मुंडा ल्या। आपे नर नरेश, आपे भेखी भेख भिखारया। आपे होए रिखी केश, केशव केश मोहण माधव आप अख्वा ल्या। आपे दाता दस दस्मेश, आपे कृष्ना रूप वटा रिहा। आपे विष्नूं शिव शंकर गणेश, आपे ब्रह्मा नाम उपा रिहा। आपे होए दर दरवेश, जन भगतां द्वारे फेरी पा रिहा। आपे करे कराए आपणा वेस, आप आपणा रूप वटा रिहा। लक्ख चुरासी करे आदेश, गुरमुख विरले नेत्र नैण दर्शन पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यारा गवर्धन आपणे हथ्थ उठा ल्या। आप आपणा लए अवतारा, आपणी कल वरतांयदा। एका दूजा कर प्यारा, तीजी धार वहांयदा। चौथे घर खोल्ह दुआरा, सन्त सुहेले आप मिलांयदा। पंचम मेला मीत मुरारा, पंचम धाड़

मिटांयदा। छेवें खेले खेल अपारा, एका धाम सुहांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण कर आकारा, निर्मल जोती दीप जगांयदा। मन मति बुध ना कोए अधारा, अट्ठां तत्तां विच समांयदा। नौ दर खोल्हे जगत किवाड़ा, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। दस्म महल्ल अटल न्यारा, हरि आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेख वटांयदा। भेख वटाए हरि भगवाना, हरि आपणी जोत जगाईआ। सतिजुग त्रेता खेल महाना, राम रावण दुष्ट मिटाईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। सीता सुरती कर परवाना, गुरमुख साचे रिहा प्रनाईआ। जोत निरँजण दीप महाना, साचे गगन रिहा टिकाईआ। आकाश प्रकाश कोटन भाना, आपणा रिहा कराईआ। नाम निधाना साचा गाणा, धुन आत्मक रिहा वजाईआ। आप फड़ाए तीर कमाना, रसना चिल्ले आप चढ़ाईआ। मेट मिटाए पंज शैताना, हउमे हँगता रोग मिटाईआ। सोहँ बन्न्हे हथ्थीं गाना, साचा सगन मनाईआ। मिले मेल श्री भगवाना, विछड़ कदे ना जाईआ। जीव जगत लोकमात देवण ताअना, मस्तक टिक्का काली शाही लाईआ। गुरमुख विरले मात पछाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जूठा झूठा पीणा खाणा, राज जोग रहिण ना पाईआ। बस्त्र शस्त्र अस्त्र तन मन बाना, साचा चीर ना कोई दिसाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्याना, दो जहानां लज्जया रिहा रखाईआ। काहना कृष्ना रूप सुहाना, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप अख्वाईआ। मोर मुकट सिर सीस टिकाना, चतुर्भुज अंक समाईआ। कलिजुग तेरा लेख चुकाना, जूठा झूठा दाग़ मिटाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाना, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। लेख चुकाए वेद पुराणा, अञ्जील कुरान रहिण ना पाईआ। खाणी बाणी कर पछाना, गुरमुख साचे आप जगाईआ। धुरदरगाही इक्क निशाना, हरि सोहँ वस्त वखाईआ। प्रगट होए हरि बलवाना, कलि कल वरताईआ। जोती शब्दी खेल महाना, खेलणहार आप अख्वाईआ। निहकलंक नरायण नर श्री भगवाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार नौ खण्ड पृथ्वी दीप सत्तां आपे वेखण आईआ। सत्त दीप हरि वेख विखाए, लक्खण चरन छुहांयदा। करौच दीप हरि डेरा लाए, भगत सुहेले आप उठांयदा। पुष्कर देवे जड़्ह उखड़ाए, ना कोई किसे बचांयदा। जम्बु निर्मल जोत जगाए, आकाश प्रकाश वखांयदा। सान सहिज धुन उपजाए, आत्म ब्रह्म जणांयदा। सलमल बैठा डेरा ढाहे, त्रैगुण ताल वजांयदा। कुशा चरन ध्यान इक्क रखाए, दहि दिशा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड नव खण्ड वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी एका धार, वेख वखाए वारो वार, नानक गोबिन्द पाए सार, साची जोत जगाईआ। खण्डा फड़ तेज कटार, मारी जाए वारो वार, मनमुख जीवां दए हुदार, अन्तिम मेट मिटाईआ। गुरमुख साचे लाए पार, चरन प्रीती इक्क प्यार,

नौ खण्ड पृथ्वी विच संसार, हर घट वेख वखाईआ। सुहागी गीत इक्क अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। नानक काया हरि प्रभ पाया, गोबिन्द सेव कमाईआ। अलख अलखणा रसना गाया, देवी देव ना कोई मनाईआ। होए प्रतक्खणा प्रभ साचा दरस दिखाया, नाम सति हरि झोली पाईआ। आपे दे मति समझाया, लोकमाती राह वखाईआ। अन्तिम कलि चारों कुन्ट अन्ग्यार मच्चणा, ना कोई सके बुझाईआ। जूठ झूठ दर दर घर घर बहि बहि नच्चणा, माया ममता वेस कराईआ। गुरमुख विरले लोकमात बचणा, जिस जन प्रभ आपणी बूझ बुझाईआ। काया माटी भाण्डा कच्चना, अन्तिम भन्न वखाईआ। एका एक गुर शब्द साचा सजना, आदि जुगादि सदा रहि जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गऊ ग़रीबां होए सहाईआ। गऊ ग़रीबां पावे सार, पूरन हरि भगवन्तया। रोग सोग चिन्ता भुक्ख निवार, दूई द्वैती मेट मिटन्तया। एका सुख आत्म शब्द धुन्कार, अनहद ताल वजन्तया। सुणे सुणाए हरि पुकार, गुर मन्दिर सुणे बेनन्तया। फड़ फड़ बांहों लाए पार, जो जन रसना जिह्वा गुण गवन्तया। मूर्ख मुग्ध भरमे भुल्ले जीव गंवार, सुत्ते पैर पसार, मिले मेल ना साचे कन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन पार रिहा कर, बेड़ा आपणा आप चलन्तया। साचा बेड़ा कर त्यार, एका चप्पू लाया। खेवट खेट आप सरकार, निरगुण रूप समाया। सरगुण साचे कर प्यार, गुरमुख नाउँ उपाया। आपे होया अद्धविचकार, दोहां मेल मलाया। मन मति बुध ना पावे सार, करता काया रूप ना किसे चढ़ाया। अकथ समरथ भेव निवार, निहचल धाम सुहाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, सन्त सुहेले इक्क इकेले जिस जन दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा जुग जुग वर, आपे होए सहाया। कथा कहाणी राम जगत, रसना बहि बहि गांवदे। कोई ना जाणे आत्म शक्त, ब्रह्म विद्या ना कोई पढ़ावंदे। लेखे लग्गे ना बूंद रक्त, मानस ढोर अख्वावंदे। पंचां लग्गा मगर कटक, दिवस रैण मुख छुपावंदे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, चरन द्वारे जाए अटक, दोए जोड़ सीस झुकावंदे। रसना गाई आत्म वधाई, सुणे लुकाई भेव ना आनया। पंचां घर करे लड़ाई, नारी कन्त होए जुदाई, साचा कन्त ना कोई हंढानया। गुर मति ना होए कोई कुड़माई, साची डोली ना तन सजाई, रंग मजीठ ना कोई चढ़ानया। दूआ दर हरि रघुराई, दिवस रैण वेख वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां आत्म बूझ बुझानया। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, शब्दी भगत जणाईआ। साचे मन्दिर बैठ मकान, निर्मल जोत जगाईआ। एका राग सुणाए कान, हरि आपणा आप अल्हाईआ। ना कोई जाणे वेद पुराण, गा गा थक्की सर्ब लुकाईआ। भरमे भुल्ले भरम नादान, पारब्रह्म पूरन

परमेश्वर पतिप्तवन्ता किसे हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सुहाए इक्क दर, एका नाम दए वड्याईआ। नाम निधाना सर्ब गुण पूरा, प्रभ एका एक रखाया। नेड़े दूर हाज़र हज़ूरा, निज घर आत्म बैठा आसण लाया। नाद अनादी उपजाए साची तूरा, आपणी आप वजाया। दाता जोद्धा वड्डा सूरा, गुरमुख साचे रक्खे हेठ साया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन छुहाए साचे दर, मेट मिटाए जूठा झूठा कूड़ा।

७ चेत २०१४ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे घर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया ते शब्द दी रहिमत कीती
पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोजपुर

सति पुरख सतिवादया, साचे घर समाए। आदिन अन्ता आदि जुगादया, एका धाम सुहाए। खेले खेल वड ब्रह्मादया, पारब्रह्म रघुराए। शब्द वजाए साचा नादया, लोआं पुरीआं रिहा समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वखाए। सच घर हरि निरँकार, आपणा खेल करांयदा। जोती निर्मल कर उज्यार, रूप अनूप समांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी धार, अगम्म अगम्म रूप समांयदा। आप आपणा मीत मुरार, आपे हरि अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप सुहांयदा। साचा घर इक्क टिकाणा, एक उच्च महल्लया। जोती नूर हरि भगवाना, आपे रिहा बलया। साचा शब्द तीर निशाना, आपे चाढ़्हे आपणे चिल्हया। खेले खेल दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे धुर फ़रमाणा। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सति सतिवाद अन्त कला वरताईआ। लक्ख चुरासी दिवस रैण रही अराध, हथ्थ किसे ना आईआ। चेतन्न चित सन्त साध, कोटन कोट रहे उपाईआ। गुरमुख विरले माधव माध, प्रभ आपणा आप रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख निरँजण सद अख्वाईआ। सति पुरख निरँजण आप करतारा, करता पुरख अख्वाईआ। निर्मल जोती कर उज्यारा, लोआं पुरीआं रिहा जगाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर करे प्यारा, आप आपणी लाईआ। आपे वसया सभ तों बाहरा, आपे बैठा आसण लाईआ। जुग जुग वेखे भेख न्यारा, आपणा भेख वटाईआ। आपे परखे परखणहारा, पूत सपूता आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। आपणा भेख आप वटाए, अकल कला समाया। मुन रिख कोई भेव ना पाए, खाणी बाणी सार ना राया। वेद पुराणी रहे गाए, गावणहार दिस ना आया। अञ्जील कुरानी रहे हलकाए, अल्ला हू हू नाअरा लाया। गुरमुख साचे चतुर सुजानी प्रभ आप उठाए, आत्म ब्रह्म जणाया। शब्द निशाना

तीर लगाए, बजर कपाटी चीर चिराया। गुण निधाना दया कमाए, हाणी हाण इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण नाउँ धराया। सति पुरख निरँजण हरि निरवैरा, निरगुण रूप समाईआ। आप चुकाए मेरा तेरा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। लक्ख चुरासी ढाहे भरमां डेरा, एका दूजा भेव चुकाईआ। आपे बैठा आत्म सेजा, आत्म दरसी दरस दिखाईआ। घर चौथे वेखे दर दहिलीजा, सन्त सुहेले बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सतिवन्त आप हो जाईआ। सति सतिवन्ता नर निरँकार, एका एक अख्वाया। लक्ख चुरासी पसर पसार, ब्रह्मा शिव सेवा लाया। त्रैगुण माया कर उज्यार, पंज तत्त उपाया। मन मति बुध कर प्यार, आपणी धार चलाया। आप उपाए आपणी रत्त, रक्त बूंद अख्वाया। शब्द जणाए एका तत्त, सहिजे सहिज जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सन्तोखी भेख वटाया। सति सन्तोख शब्द गुर पूरा, जुग जुग सेवा लाईआ। इक्क वजाए नाद अनादी साची तूरा, दीपक आत्म रिहा जगाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन धूढ़ा, दुरमति मैल रिहा धवाईआ। काया चोली रंग चढ़ाए गूढ़ा, शब्द ललारी रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटाईआ। जुग जुग भेख वटावणहारा, आदि पुरख अबिनाशी। गुरमुख साचे सोए जगावणहारा, निर्मल जोत करे प्रकाशी, सोहँ शब्द दे मति आप समझावण आया, किसे हथ्थ ना आए पृथ्वी आकाशी। बहत्तर नाड़ी एका रत्त आपणी आप मलावण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समासी। आपणे रंग हरि समाए, आपणी कल वरता रिहा। सतिजुग त्रेता पार कराए, द्वापर बन्न्हे धारया। कलिजुग बेड़ा बन्न्ह वखाए, चारों कुन्ट वेखे भुजा पसारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे जीव जन्त बाल अञ्जाणे, जन भगतां करे प्यारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि साचा वेख वखांयदा। कर्म धर्म ना कोई विचार, कुकर्मी कर्म कमांयदा। लक्ख चुरासी कर्म विचार, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। मारी जाए वारो वार, दो जहानां वेख वखांयदा। ब्रह्मा शिव देवत सुर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैण नीर वहांयदा। लक्ख चुरासी तेरा एका ताम, त्रैगुण माया आप बणांयदा। जन भगतां मेटे अन्धेरी शाम, दीपक जोती इक्क जगांयदा। पल्ले बन्न्हे नाम दान, दो जहानी गंढ्ढ बंन्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा आप सुहांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, वज्जी जगत वधाईआ। ना कोई दिसे सज्जण सुहेला, कूड़ो कूड़ होई लोकाईआ। ना गुरू ना कोई चेला, साध सन्त ना कोई अख्वाईआ। गुर दर मन्दिर अन्दर मस्जिद मठ शिवदवाले लग्गा मेला, धीआं भैणां रहे तकाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, आप

आपणा भेख वटाईआ। जन भगतां बणे सज्जण सुहेला, गोबिन्द दरस दिखाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, साची सेवा आप लगाईआ। पंचम सखीआं मिल पावण वेला, अनहद साचा राग ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम घर, बेमुखां रिहा विखाईआ। बेमुख जीव आत्म अन्ध, होए मात नादानया। लक्ख चुरासी ना मुक्कया पन्ध, हरि गेड़े गेड़ दवानया। गुर मन्त्र शब्द ना चढ़या साचा चन्द, मिले मेल ना श्री भगवानया। दूई द्वैती ढाही भरमां कंध, मगर लग्गे पंज शैतानया। बजर कपाटी ना कोई तोड़े जंद, नाम खण्डा ना कोई वखानया। आपे सुत्ता प्रभ दे कर कंड, आत्म सेज हंढानया। जन भगतां मेला विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड वेख वखानया। नाम भण्डारा रिहा वंड, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां करे खण्ड खण्ड, लाड़ी मौत मंगे कुरबानीआ। सोहँ खण्डा तेज चण्ड प्रचण्ड, तिक्खी धार विखानया। घर घर दिसे नार रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेखे घर, जोती नूर श्री भगवानया। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, रो रो दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी आई हारा, गुर पीर बैठे मुख छुपाईआ। देवत मुन ना कोई पावे सारा, आप आपणा पन्ध रहे मुकाईआ। विष्न शिव ब्रह्मा गणपति ना कोई दुआरा, दर द्वारे बैठे आसण लाईआ। पंडत पांधे ना वेद विचारा, आत्म ब्रह्म ना कोए जणाईआ। खाणी बाणी भर भण्डारा, साची वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, गुर पूरा दिस ना आईआ। माया रुल्ले तन हँकारा, पंचां चोरां नाल लड़ाईआ। हथ्थ ना फड़या तेज कटारा, तन गात्रे ना रिहा पाईआ। मिल्या मेल ना कन्त भतारा, ना साची सेज हंढाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साचे जोत प्रगटाईआ। जोत जगाए हरि भगवन्ता, कलिजुग दए दुहाईआ। वेख वखाए साधां सन्तां, अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। इक्क इकल्ला आपे कन्ता, आपणी सेज सुहाईआ। दस्म द्वारी बणाए बणता, महल्ल अटल वखाईआ। रक्खे भेव अगम्म अगम्मता, अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे साचा वर, साचा राह वखाईआ। सतिजुग तेरा साचा राह, एका एक विखानया। शब्द सरूपी बण मलाह, पार कराए दो जहानया। सोहँ शब्द साचा नाँ, चार वरनां इक्क वखानया। पकड़ उठाए थाँ थाँ, राज राजानां शाह सुल्तानां दो जहानां आप अख्वानया। तिक्खा मारे तीर निशाना, रसना चिल्ले आप चढ़ानया। वाली हिन्द उठ नादाना, प्रभ सोया आप जगानया। पंचम जेठ लाड़ी मौत बंन्हणा गाना, ना कोई किसे छुडानया। करे खेल श्री भगवाना, आप आपणी बणत बणानया। धरतमात तेरा इक्क मैदाना, हथ्थीं आपणी नींह रखानया। मेट मिटाए पंज शैताना, संग मुहम्मद चार यार रहिण ना पानया। ईसा मूसा मेट मिटाना, हरि खिजरे

धार रुढ़ानया। अल्ला हू दर परवाना, बिस्मिला कर विखानया। तूं मैं तूं गुण निधाना, अहिनल हक्क नाल रलानया। गोबिन्द गुर तेरा घर परवाना, प्रभ साचा आसन लानया। आपे वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं हेठ रखानया। सुरपति तेरा लेख लिखाना, लोकमाती जन्म दवानया। छोटे बाले माण दवाना, शाह सुल्तान आप बणानया। दो जहानी बन्न्हे बेड़ा, तन्दन नाम पवानया। आपे मर्द हरि मर्दाना, मृदंगा शब्द वजानया। चार कुन्ट वेखे भुक्खा नंगा, दहि दिशा जीव जन्त कुरलानया। ना कोई धार वहाए गोदावरी गंगा, अट्ठ सट्ठ मेट मिटानया। चिट्टे अस्व शब्द घोड़े कसया तंगा, सोलां कलीआं प्रभ आसण लानया। लोआं पुरीआं आपे लँघा, नीला नीली धारों पार करानया। मन्दिर अन्दर इक्क महल्ला, हरि साची सेज विछानया। लक्ख चुरासी वेखे परखे मन्दा चंगा, नाम कसवटी इक्क लगानया। जन भगतां दर द्वारे आपे लँघा, चरन प्रीती एका मंग मंगानया। चेत्र सत्त ना उब्बल रत, चरन प्रीती जन भगतां इक्क बंधानया। सोहँ तेरा चलाए रथ, पारब्रह्म अबिनाशी समरथ, अकथ कथा वखानया। सृष्ट सबाई रिहा मथ, अन्तिम लहिणा देणा मूल चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, साची वंड वंडानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण वसया सच घर, घर साचा इक्क सुहानया। एकँकार एक है, एका रूप समाए। दूसर धारा टेक है, हरि शब्दी रिहा जणाए। तीजे नेत्र रिहा वेख है, एका एका रखाए। चौथे घर शब्द सुहेले आपे पेख, है, साचा मेल मिलाए। पंचम घर हरि विसेख है, पंचम जोड़ जुड़ाए। छेवें दर ना कोई लिख्त लेख है, गुर पीर ना कोई वसाए। घर सत्तवां आपणा वेख है, हरि बैठा आसण लाए। सत्त चेत एका टेक है, जन भगतां रिहा जणाए। जुग जुग लिखणहारा लेख है, आपे लेखा रिहा गिणाए। आपे जाणे धारी केस है, मूंड मुंडाए भेव ना राए। आपे दाता नर नरेश है, जीवां जन्तां देवे रिजक सबाए। अन्तिम मेटे कलिजुग तेरी काली रेख है, लहिणा देणा मूल चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा कर्म कमाए। आपणी कार आप कमाए, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गुरमुख साचे लाए, रसना जिह्वा रिहा हिलाईआ। देवी देवा आप हो जाए, आप आपणा रूप वटाईआ। कौस्तक मणीआं मस्तक थेवा इक्क लगाए, निर्मल जोती जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले रिहा जगाए। गुरमुख साचे आप उठाए, वेखे दर द्वारया। गोबिन्द काया डेरा लाए, हरि दाता नर निरंकारया। शब्द सरूपी घेरा इक्क रखाए, आपे देवे पहरया। साचे मीता माण दवाए, कलिजुग अन्तिम लए अवतारया। ईसा मूसा दए मिटाए, नबी रसूलां वक्त चुका रिहा। खाली खीसा सर्ब रखाए, त्रैगुण माया मेट मिटा रिहा। छत्र सीसा ना कोई झुलाए, राज राजानां शाह सुल्तानां दर फिरा रिहा। राग छतीसा ना कोई गाए, कलिजुग वेला अन्त कुरला रिहा। वेद

पुराणां ना कोई उठाए, पंडत पांधे मुख भवा रिहा। अञ्जील कुरान किसे हथ्थ ना आए, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर बेऐब परवरदिगार शाह हकीर लथ्थे चीर, हरि ख़ाक रला रिहा। भगत जनां दर सांझा यार, जुगो जुग अख्वा रिहा। आपे बणे दर भिखार, निहकलंक लए अवतार, शब्द डंका इक्क वजा रिहा। राउ रंकां करे ख़बरदार, चार वरनां हरि जणा रिहा। एका सरना एका वार, दूसर कोई ना भेख वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह तका रिहा। आपणा राह आप तकाए, आपणी खेल खिलाईआ। नानक गोबिन्द गया गाए, दिवस रैण सहाईआ। मंगी इक्क शरनाए, लक्ख चुरासी लए प्रनाईआ। खण्ड ब्रह्मण्ड कोई रहिण ना पाए, देवणहारा डण्ड सबाईआ। मनमुख जीवां अन्तिम कंड वढाए, गल पाए धर्म राए दी फाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ऐड़ा अक्खर अल्ला नूर, हरि हज़ूर जोती कोहतूर, नैणां देवी आप जगाईआ। जोती नूर हरि निरंतरा, एका जोत अकालीआ। कलिजुग लाए अन्तिम घर घर बसन्तरा, धर्म राए वेखे लग्गी दिवालीआ। ना कोई कन्त नार हंढाए, ना कोई सुहाग सुहागण वखाए, ना कोई पढ़े मन्त्र मन्त्रा, ना कोई दिसे दर सवालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द धार वहंतरा। शब्द धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। सो पुरख निरँजण पावे सार, हाहा नाल रलाईआ। हउमे हँगता देवे मार, जीवां जन्तां रिहा समझाईआ। साची संगता कर त्यार, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। पहली चेत्र दिवस विचार, आप आपणे आसण बैठा हरि रघुराईआ। सोलां कर तन शृंगार, आप आपणा मुख भवाईआ। लोआं पुरीआं वसया बाहर, गुरमुखां हिरदे विच समाईआ। आपे बख्शे चरन प्यार, अमृत धारा मुख चुआईआ। नेत्र नैण दए उग्घाड़, नैण कज्जल साचा नाउँ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेल मिलाए जूठे झूठे अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग तेरा साचा सज्जण, एका मीत मुरारया। तूं बणना साचा हाजी हज्जन, वेखण इक्क द्वारया। लक्ख चुरासी दर दर घर घर छड्ड छड्ड भज्जण, सर सरोवर मच्छ कच्छ वरोले वांग मधाणया। मुख छुपायण रवि ससि, तारा मण्डल दए दुहाईआ। ब्रह्मा वेखे नस्स नस्स, अट्ठे पहर नैण खुल्हाईआ। विष्नूं राह दस्स दस्स, आपणी सेव कमाईआ। शिव शंकर तलीआं हरि झस्स झस्स, जटा जूट धूढ़ रमाईआ। सुरपति राजा इन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम मेट मिटाईआ। अन्तिम मिटे कलि पसार, कूड़ी रैण अन्धेरया। चारों कुन्ट धूआँधार, ना कोई दिसे सञ्झ सवेरया। जुग जुग गुर पीर लए मात अवतार, आप आपणी वेरया। पंज तत्त छड्डणा पैणा ना कोई मीत मुरार, गए मार उडारया। साची सिख मति रहि जाए संसार, गुर बणे लेख लिखारया। अन्तिम वर बीजे बीज साचे वत, आप सिंचे तन क्यारया। गुरमुख विरले हिरदे

जाए रच, मनमुख भुल्ले नौ द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक प्रगट होवे वड संसारया। वड संसारी हरि निरँकारी, जुगो जुग अख्वाया। रामा कृष्ना रावण कंसा बण हँकारी, आपणी बणत बणाया। जोत जगाए नानक निरँकारी, निरगुण सेवा लाया। शब्द खण्डा तेज कटारी, गोबिन्द हथ्थ फड़ाया। दोए जोड़ करे निमस्कारी, गुर गोबिन्दे सीस झुकाया। मंगे मंग बण भिखारी, आपणा पल्लू अग्गे डाहया। पारब्रह्म प्रभ किरपा धारी, सीस आपणा हथ्थ रखाया। मातलोक तेरी पावे सारी, साचा धर्म चलाया। चार वरनां करे ख़बरदारी, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाया। आपे देवणहारा पहरेदारी, पुरी अनन्द धाम सुहाया। पुरी अनन्द पंचम अक्खर करे विचारी, ऐड़े अक्खर अक्ख उग्घाड़ी, नन्ना निरगुण खेल इक्क अपारी, दद्दा दुष्ट मुकाया। पप्पा पुरख हरि सुल्ताना, राम रहीम रहिमाना, मगर बैठा आसण लाया। धर्म झुलाए इक्क निशाना, आपणी हथ्थीं रिहा रंगाया। पूत सपूता हथ्थीं बन्न्हे गाना, गुरमुख तन्द बंन्हाया। मनमुख भुल्ले जीव नादाना, गुर पूरा दिस ना आया। मदिरा मास करन पाना, हरि मन्दिर अन्दर चोरां यारां डेरा लाया। अट्ठे पहर सुणन तराना, आत्म धुन ना कोए वजाया। ना कोई गाए राग रागनी बाणी बाना, शब्द सुरत ना कोई मनाया। जोत प्रकाशी ना होए कोटन भाना, जूठा झूठा दीप इक्क जगाया। लाड़ी मौत मंगे वर दर भगवाना, धर्म राए नाल रलाया। चित्रगुप्त बाल नादाना, रो रो रिहा कुरलाया। धरतमात नेत्र नीर वहाना, दर बैठी मुख छुपाया। ब्रह्मा करे चारे वेद कलयाना, प्रभ साचे भेव ना राया। शब्द त्रिसूल इक्क उठाना, सिर धूढ़ी ख़ाक रमाया। सुरपति राजा इन्द मंगे वर दिवाना, प्रभ साची सेवा लाया। करोड़ तेतीस सिर झुकाना, अमृत जाम प्याया। लोआं पुरीआं आप उपजाए हरि भगवाना, वेखणहार आप अख्वाया। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां झुल्ले झूठ दुकानां, सच वस्त ना कोए रखाया। साध सन्त भरमे भुले माया रुल्ले वड्ड विद्वाना, ज्ञानी ध्यानी भेव ना पाया। आपणा आप अग्गे धर पंज शैतानां, दर बैठे सीस झुकाया। मिल्या मेल ना हरि सुल्तानां, दर बैठा आसण लाया। गोबिन्द गुर वड बली बलवाना, गुरमुखां विछड़ ना जाया। कलिजुग तेरा मूल पछाना, आप आपणा भेख वटाया। निहकलंकी पहरया बाना, रूप अनूपा आप हो आया। पकड़ उठाए राज राजानां, शाह सुल्तानां रिहा हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम रिहा कराया। कलिजुग तेरा अन्त मैदाना, नौ खण्ड पृथ्वी · करांयदा। धरतमात तेरा इक्क मैदाना, हरि साचा आप बणांयदा। लेखा लिखे

जग महाना, गोबिन्द सेव कमांयदा। खाणी बाणी होई हैराना, दिस किसे ना आंयदा। वेद पुराणां पढ़ पढ़ थक्के रसना बहि बहि गाना, पारब्रह्म ना कोई मिलांयदा। अञ्जील कुरान कुरान अञ्जील इक्क मकाना, माया ममता मोह चुकांयदा।

धर्म ना झुल्ले कोई निशाना, सच रंग ना कोई चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लिख्या लेख मिटांयदा। कलिजुग तेरा लेख चुकावणा, जुग जुग साची रीता। साचा शब्द साचा मार्ग लावणा, एका शब्द सुणाए सोहँ, ग्यारां ध्याए माण गीता। सो मिटाए एका दोअँ, हरिजन करे पतित पुनीता। साचा जाप सोहँ सोहँ, मन तन करे सीतल सीता। हरिजन हरि दर ना जाणे दोअँ, रस रसना गाया बैठ अतीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, एका बख्शे चरन प्रीता। चरन प्रीती साचा नात, आपणा आप बंधाईआ। साचा मेला पुरख बिधात, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, बैठी पड़दा पाईआ। ना कोई पित ना कोई मात, भैण भाई साक सज्जण सैण अन्त रहिण ना पाईआ। मनमुख जीव भुल्ले माया वहिण, डूँघी धार वहाईआ। जन भगतां चुकाए लहिण देण, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। रसना किसे ना सके कहिण, हरि हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाईआ। एका डंका हरि निरँकारा, आपणा आप वजाया। नौ खण्ड पृथ्वी करे ख़बरदारा, सम्मत चौदां रिहा जगाया। दीपां लोआं दए हुलारा, ब्रह्मण्डां रिहा डुलाया। जेरज अंडां उत्भज सेत्ज वेख वखाया। आपे होए नारी नारा, कन्त भतारी आप हो आया। कलिजुग भुल्ले भरम गंवारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर आपे वड़, बैठा आसण लाया। साचा मन्दिर इक्क इकेला, हरि एका एक सुहांयदा। जोती शब्दी साचा मेला, साची बणत बणांयदा। जुग जुग होए भगत सुहेला, आदि जुगादी आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेखे मेला, अन्तिम मेल मिलांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम मेला, सम्मत सोलां रिहा वखाईआ। ना कोई दिसे गुर चेला, चवर सीस शब्द ना कोई झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर वेखे सहिज सुभाईआ। मेहरवान समरथ, आपणी कल वरताईआ। जुग जुग चलाए साचा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, डोर आपे रिहा उठाईआ। महिंमा शब्द चलाए अकथना अकथ, आपणी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग चौथे पार कराईआ। चौथा जुग चार दिवारी, अन्तिम ढहि ढहि ढेरया। वरनां बरनां सभ होए ख्वारी, ना कोई तारे कर कर मेहरया। लहिणा देणा चुक्के चार यारी, पंचम देवे पहरया। नाम उडे सच उडारी, नौ खण्ड पृथ्वी पावे घेरया। करे कराए ख़बरदारी, सिँघ शेर शेर दलेरया। एका खण्डा रिहा उभारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे हक्क निबेड़या। कलिजुग करे हक्क निबेड़ा, आपे वेख विखांयदा। आपणी हथ्थीं देवे गेड़ा, औलीए पीर शेख़ मिटांयदा।

कोई ना दिसे नगर खेड़ा, काया कुले अग्नी आप लगांयदा। धरतमात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, हरि साचा आप करांयदा। त्रै देशां रिहा भेड़ भेड़ा, आपणी बणत बणांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा जड़्ह उखेड़ा, आपे मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मदीना मक्का वेख वखांयदा। सम्मत चौदां गुरमुखां धीर धराए। चौदां तबकां एका सबका, हरि साचा रिहा पढ़ाए। लेखा चुक्के नबी रसूल का, पीर फ़कीरां रिहा सुणाए। अन्तिम लहिणा देणा चुका सभी का, मूल रहिण ना पाए। मेले मेल दो दो आब अबी का, ना कोई वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा रिहा मुकाए। लहिणा देणा संग मुहम्मद चार यारी, रिहा चुकाईआ। अल्ला राणी कर प्यारी, एका चुन्नी सीस टिकाईआ। उन्नी उनीसे करे ख़बरदारी, ईसा मूसा मुख छुपाईआ। अञ्जील कुरानां आई हारी, सच हदीस ना कोए पढ़ाईआ। बीस बीसे जोत निरँकारी, वेखे खेल सभ सभ थाँईंआ। दिल्ली तख्त वड दरबारी, हरि बैठे आसण लाईआ। पंचम सिक्खां कर शृंगारी, बस्त्र बैठा तन पहनाईआ। सोहँ बन्न्हे साची धारी, सति पुरख निरँजण सेवादार मात बणाईआ। चार वरन कराए इक्क जैकारी, आपणा आप रिहा सिखाईआ। कलिजुग मिटे कूड़ पसारी, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। सतिजुग साचा होए उज्यारी, गुरमुखां रिहा जगाईआ। गुरमुखां कराए इक्क प्यारी, दे मति रिहा समझाईआ। चरन कँवल होए पार उतारी, दिवस रैण सेव कमाईआ। अमृत आत्म पीणा ठण्ढी ठारी, सर सरोवर कोई दिस ना आईआ। आप उठाए दया कमाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर रिहा उठाईआ। बहत्तर नाड़ी वजाए ताड़ी, अनहद साचा राग अल्हाईआ। इक्क वखाए धर्म अखाड़ी, दस्म द्वारी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे तेरा दर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक रिहा वखाईआ। गुरमुख तेरा साचा दर, लोकमात उपाया। मंगण आया बण भिखारा, वेसी वेस करेंदा आया। गोबिन्द डल्ला कर प्यारा, बस्त्र पीला आप कराया। वसदा रहे इक्क महल्ला, प्रभ साचे चरन छुहाया। चारों कुन्ट जल थला, सम्मत अठारां रिहा वहाया। पाए सार उप्पर थला, थल मीना उप्पर तराया। सोहँ फड़या साचा भल्ला, सम्मत सतारां रिहा वखाया। जोती पवणी आपे रल्ला, अवण गवण समाया। कलिजुग तेरा अन्तिम हवन, प्रभ जूठ झूठ समग्री तेरी झोली पाया। इन्द्र मेघ ना बरसे सवण, बैठा मुख छुपाया। मनमुख जीव हँकारी रावण, बैठे गढ़्ह बणाया। राम रामा गुर गोबिन्द दुष्ट दमन, जोती जामा पा के आया। आपे कृष्ना शामा शमन, मोहण रूप वटाया। आपे नामा नाम नमन, साचा नाम रिहा उपाया। आपे चमके तेज दामनी दमन, एका दमक विखाया। हरि बिन सार ना पाए कवन, गुरमुख मात रहे कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण

नर, दर घर साचे वेखण आया। साचा घर गुरमुख महल्ला, हरि एका जोत जगाईआ। गुरमुख मेल गोबिन्द डल्ला, इक्की जेठ रुत्त सुहाईआ। मेट मिटाए वड वड सेठ, माया ख़ाक रुलाईआ। गुरमुख रक्खे साया हेठ, हरि शब्द रिहा तणाईआ। वेखे खेल पंचम जेठ, सम्मत चौदां रिहा जणाईआ। कलिजुग जीव भन्ने कौड़े रेठ, एका खण्डा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, घर साचे बैठा आसण लाईआ। गुरमुख तेरा सच द्वार, हरि मंगे मंग भिखारया। चरन प्रीती इक्क प्यार, साचा खेल विच संसारया। आप आपणी बन्न्हे धार, हरिजन सोए मात जगा रिहा। सोहँ अक्खर अपर अपार, एका दोअँ दोअँ एकँ रूप वटा ल्या। सो पुरख निरँजण सो, हँ एका शब्द उचारया। हरि बिन अवर ना जाणो कोआ, पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारया। ना जन्मे ना कदे मोआ, आदि अन्त एका एकँकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेख घर, घर मिल्या इक्क प्यारया। सतिजुग तेरा सच सहारा, प्रभ आपणा आपे आप बणांयदा। त्रैगुण माया मठ न्यारा, निरगुण आप उपांयदा। जीव ना पायण सारा, भेव अभेद भेव छुपांयदा। किसे हथ्थ ना आए जगत कतेबा, जन भगतां भगती मार्ग एका लांयदा। आपे जाणे आपणा आप वसेबा, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। रसना गा गा थक्की जिह्वा, सति श्री ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेखे दर, दर द्वारी आप अख्वांयदा। दर द्वारी जोत निरँजण, एका आसण लाया। जन भगतां बख्शे धूढ़ी नेत्र अंजन, दूई द्वैती पड़दा लाहया। मिले मेल साचे सज्जण, हउमे दुखड़े रिहा गंवाया। अन्तिम कलिजुग आया पड़दे कज्जण, कीता कौल निभाया। जूठे झूठे ताल दर दर वज्जण, साचा ताल ना कोई वजाया। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, भन्न्हणहार आप अख्वाया। गुरमुख विरले अमृत आत्म पी पी रज्जण, प्रभ साचा रिहा प्याया। आपे वेखे हाज़ी हज्ज मक्का काअबा कब्बन, चार मुनारी डेरा लाया। आपे वेखे पुन्न सवाबन, हज़रत शाह आप हो आया। आपे दुलदुल देवे चरन रकाबन, अमाम मैहन्दी रिहा राह तकाया। मुख रखाए इक्क नकाबन, काला सूसा तन छुहाया। प्रगट होए हक्क ज़नाबन, ईसा मूसा खेल रचाया। अन्तिम लहिणा देण चुकाए दो दो आबन, आबी ख़ाक मिलाया। धारा अगम्मी अगैब गाबन, हरि आपणी रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे बैठ घर, लक्ख चुरासी लेखा रिहा लिखाया। लक्ख चुरासी तेरा लेखा, हरि आपणे हथ्थ रखाया। लक्ख चुरासी लोकमात कढ्ढे भरम भुलेखा, साधां सन्तां रिहा जणाया। राज राजानां दर द्वारे जा जा वेखा, बाहों पकड़ उठाया। इन्द्र प्रसाद पया भरम भुलेखा, सम्मत तेरां रुत्त सुहाया। सम्मत चौदां आपे जाणे धारी केसा, रूप अनूपा आप हो आया। धरया भेस दस दस्मेसा, लहिन्दी दिशा फेरा पाया। आपे वेखे

शिव गणेशा, संख नाद धुन वजाया। आपे होए ब्रह्मा विष्न महेषा, विष्नूं रूप आप वटाया। आपे जाणे बाशक सेजा, सांगो पांग हंढाया। आप झुलाए सीस आपणा सीसा, एका छत्र झुलाया। प्रगट होए जगत जगदीसा, निहकलंका नाउँ रखाया। जै जै कराए बीस बीसा, हरि आपणी रिहा कराया। सृष्ट सबाई इक्क हदीसा, सम्मत इक्की रिहा जणाया। लक्ख चुरासी जूठा झूठा पीसण पीसा, कलिजुग चक्की आप चलाया। माया राणी खाली खीसा, प्रभ साचा रिहा कराया। गुरमुख तेरी कोई ना करे रीसा, प्रभ साचे गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेख घर, कवण दुआरा धाम सुहाया। कवण दुआरा धाम सुहञ्जणा, हरि बैठा आसण लाईआ। जगे जोत इक्क निरँजणा, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। चार वरन कराए एका मजना, इक्क द्वार खुल्हाईआ। सोहँ ताल नगारा वज्जणा, हरि जोत रिहा टिकाईआ। गढ़्ह हँकारी सभ दा भज्जणा, प्रभ साचा रिहा जगाईआ। चारों कुन्ट उठ उठ भज्जणा, अट्ठां तत्तां साथ छुडाईआ। गुरदुआरा मन्दिर मस्जिद अन्दर किसे ना सजणा, सारे बैठण मुख छुपाईआ। गुर पूरे पारब्रह्म अबिनाशी जोती जामा पा पा गज्जणा, साचा डंक इक्क वजाईआ। मदिरा मास नौ खण्ड पृथ्वी तज्जणा, ना कोई सके हथ्थ उठाईआ। कलिजुग तेरा भाण्डा अन्तिम भज्जणा, प्रभ तेरे सिर भन्नाईआ। लाड़ी मौत लहू पी पी रज्जणा, तन बैठी शृंगार कराईआ। हथ्थीं मैहन्दी लाल रंग चूड़ा सोहणा सजणा, जूठ झूठ पई फाहीआ। मनमुख जीव तेरा पड़दा किसे ना कज्जणा, गोबिन्द बैठा मुख छुपाईआ। गुरमुख विरले मेल मिलाए साचे सज्जणा, आपे दर द्वारे फेरा पाईआ। मदिरा मास जिस जन तज्जणा, सम्मत सोलां लए बचाईआ। पार ब्यासों सभ ने भज्जणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, अन्तिम अन्त कन्त सन्त भगवन्त मेल मिलाईआ। सन्त भगवन्त साचा मेला, एका दर द्वारया। आपे गोबिन्द गुर आपे चेला, आप आपणे विच समा रिहा। आप आपणा चाढ़्हे तेला, आप आपणा सगन मना रिहा। गुरमुखां घर पावण आया तेला, कलिजुग तेरा नाद वजा रिहा। साची सखीआं सज्जण सुहेला, एका धाम बहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। लहिणा देणा मूल चुकाए, आप आपणा कर्म कमाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। साची सिक्खी बणत बणाए, तिक्खी धार इक्क रखाए, रसना जिह्वा बन्द करा रिहा। धारी केसा आप समाए, मूंड मुंडाए गले लगाए, चार वरन इक्क सरनाए, ऊँचां नीचां भेव चुका रिहा। आपे गले लगा रिहा। राज राजान तख्त ताज तजाए, शाह सुल्तानां कोई रहिण ना पाए, लाड़ी मौत वेख वखाए, सम्मत चौदां नींह रखा रिहा। सम्मत पन्दरां तेरी हद्द, हरि साचा आप रखाईआ। वज्जे नाद इक्क शब्द, हरि साचा रिहा सुणाईआ। धर्म राए आपणे मित्रां लए

सद्द, बैठा थाउँ थाँईंआ। भाग लगाए चित्रगुप्त दी यद, मनमुखां कलिजुग रिहा समझाईआ। फड़ फड़ प्याले प्याए मध, रसना जिह्वा करी हलकाईआ। जूठा झूठा भार ल्या लद्द, माया ममता हँगता पंड उठाईआ। आपणी हथ्थीं बन्न्हे गंढ्ढ, सिर आपणे रिहा टिकाईआ। पुरख अबिनाशी फड़े तेज चण्ड प्रचण्ड, शब्द खण्डा नाउँ रखाईआ। सम्मत चौदां पाए वंड, गुरमुखां दर द्वारे जाईआ। मनमुखां औध गई हंढ, अन्त बुड़्हेपा आईआ। पुरख अबिनाशी सुत्ता दे कर कंड, ना कोए कन्त मनाईआ। आपणी सीआं रहे वंड, आपणे कर्मां लेख लिखाईआ। नार दुहागण दिसे रंड, नेत्र वेख सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख तेरा दर सुहाईआ। गुरमुख दर दरबाना, हरि आपणी सेव कमांयदा। लै के आए धुर फ़रमाणा, जन भगतां आप जगांयदा। मक्का मदीना होए वैराना, नबी रसूलां मेट मिटांयदा। मारे तीर इक्क निशाना, पंचम जेठ रुत्त सुहांयदा। आपे होया जाण पछाणा, दो जहानां वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं ना कोई टिकाना, नौ खण्ड ना धीर धरांयदा। सत्त रंग रंगाए इक्क निशाना, सत्तां दीपां आप विखांयदा। दर द्वार करे परवाना, जो जन सीस झुकांयदा। आत्म बन्न्हे साचा गाना, साची तन्दी आप बंधांयदा। इक्क सुणाए नाम तराना, आत्मक धुन उपजांयदा। पंचम राग इक्क सुणाना, पंचम सेवा लांयदा। दस्म द्वारी खोल्ह मकाना, आत्म सेज वखांयदा। उप्पर बैठ श्री भगवाना, आपणी ख़ुशी मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति मार्ग आप लगांयदा। जगत द्वार भगत जन, मिले मात वड्याईआ। नाम रखाए साचा तन, जीव जन्त करे कुड़माईआ। आप उपजाए राग एका कन्न, वज्जे सच्ची वधाईआ। घर वसाए ना छप्परी ना छन्न, महल्ल अटल रघुराईआ। कलिजुग जोती रही बल, दिवस रैण होए रुशनाईआ। आपे बले घड़ी घड़ी पल पल, दिवस रैण एका रंग समाईआ। आप समाया जल थल, आकाश पातालां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोत ज्वाला रिहा खिचाईआ। जोत ज्वाला छड्ड टिकाना, उच्चे उच्च पहाड़या। आप बिठाए विच बिबाणा, इक्क वखाए सच द्वारया। आवण जावण चुक्कया पीणा खाणा, अग्नी अग्ग ना कोए वखा रिहा। आप आपणे विच समाना, आप आपणा आप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख तेरे घर साचा खेल खिला रिहा। साचा खेल खेलणहारा, एका आप अख्वांयदा। त्रैगुण माया तेरा पार किनारा, प्रभ साचा आप करांयदा। इक्की जेठ दिवस दिहाड़ा, आप आपणा आप मनांयदा। वेख वखाए धरत मात तेरा अखाड़ा, चारों कुन्ट डौरू वांयदा। जन भगतां जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि बलकारी,

आपणा आपे पाया। गुर गोबिन्दा वड शिकारी, चार कुन्टां रिहा दुड़ाया। आपे होया भगत अधारी, आस प्यास बुझाया। आपे करे तन शृंगारी, तन बस्त्र इक्क सुहाया। करे कराए पहरेदारी, दिवस रैण सेव कमाया। अन्तिम टुट्टणी जूठी झूठी यारी, ना कोई तोड़ निभाया। साचा नाउँ अपर अपारी, गुरमुखां हरि फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे अन्दर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, उच्च महल्ले आप चढ़, दस्म द्वारी दरस दिखाया। भिन्नड़ी रैण सुहञ्जणी, उठ रही जगाईआ। मंगे दरस जोत निरँजणी, अग्गे झोली डाहीआ। चरन धूढ़ी साचा मजनी, इक्क इशनान कराईआ। पी अमृत संगत बहि बहि रज्जणी, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आप आपणे रक्खे बचनी, पति पतिवन्ते पई शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। भिन्नड़ी रैण नेत्र खोल्ह, नेत्र नीर वहांयदा। अक्खर वक्खर एका बोल, मुखों आप सुणांयदा। कलिजुग काया रही डोल, ना कोई किसे बचांयदा। वजावणहारा आपे ढोल, प्रभ साचा आप खड़कांयदा। भगत सुहेला सद वसया कोल, साचा दरस दिखांयदा। काया मन्दिर रिहा मवल, मौला रूप वटांयदा। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत मेघ चुआंयदा। देवे वड्याई उप्पर धवल, धाम उप्पर धवल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरा नाम आपे आप वडिआंयदा। नाम वड्याई जगत जगदीश्र, एका एक रखाईआ। रसना गा गा थक्के तपी तपीश्र, दर दर अलख जगाईआ। भेव ना पायण मुनी मुनीश्र, मोन सोन कराईआ। आपे वेखे ईश्र ईश्र, ईश्वर रूप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण रूप निहकलंका, एका एक रखाया। सरगुण वजाए साचा डंका, गोबिन्द नाल रलाया। इक्क सुहाए द्वार बंका, राउ रंकां भेव ना राया। आपे वसया पुरी घनका, साचा धाम सुहाया। बणत बणाए खेले खेल जनणी जन जनका, पिता पूत रिहा उपाया। लेखा चुक्के पवण स्वास तन का, प्रभ साचा रिहा मुकाया। कलिजुग खेले खेल बार अनका, लक्ख चुरासी रिहा मिटाया। राज मन्त्रीआं मेटे शंका, साचा लेखा रिहा लिखाया। देश पर्देशा एका अंका, · नाम

वखाया। जोत सरूपी लाए तनका, सन्त सुहेले लए जगाया। आप सुहाए आपणा बंका, बंक द्वारी आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भारत खण्ड तेरा वसया घर, अन्तिम फेरा पाया। अन्तिम फेरा हरि जी पाए, वेद व्यास लिखा रिहा। पुराण अठारां गया गाए, अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ारया। गीता ज्ञान रसन सुणाए, अर्जन दए सहारया। ईसा मूसा रिहा कुरलाए, अञ्जील कुरानां ल्या उचारया। नानक सतिनाम गया उपाए, भरमे भुल्ले जीव गंवारया। हरिजन लेखा गया लिखाए, चार वरन इक्क द्वारया। गोबिन्द भेख गया वटाए, ऊँचां नीचां भेव निवारया। इक्क इकेला मनमुख

जीव गए भुलाए, तन वसया इक्क हंकारया। कौल इकरार ना कोई निभाए, विच नंदेड़ अंगीठा साड़या। आपणी हथ्थीं ना कोई फुलाए, समरथी होए पुकारया। सृष्ट सबाई जाए मथी, गुर पूरा ना होए सहारया। अन्तिम लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थीं, सम्बल वसया डेरा ला रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी नौ दरवाज़े प्रभ आप चलाए तेरा झूठा रथी, उत्ते आप बहा रिहा। बस्त्र चीर गए लथ्थी, खाली तन वखा रिहा। त्रैगुण माया कर इक्ट्ठी, प्रभ आपणी भेंट चढ़ा रिहा। जोती अग्नी डाहे मट्ठी, आपणी सेवा ला रिहा। दर द्वारे चरन कँवल ढठ्ठी, रोवे ज़ारो ज़ारया। होई वैरागण फिरे अट्ठ सट्ठी, ना कोई धीर धरा रिहा। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ मट्ठी, पतिवन्त कन्त ना कोई मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जन कलिजुग अन्तिम जगा रिहा। सन्त जनां हरि आप जगाए, एका दए हुलारा। विछड़यां कन्त लए मिलाए, होए सुहागण नारा। आप आपणी बणत बणाए, गुरमुख मीत मुरारा। काया चोली रंग बसन्त कराए, जोत जगाए बहत्तर नाड़ा। जीव जन्त कोई भेव ना पाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख वेखे इक्क दर, आप सुहाए बंक दुआरा। बंक दुआरा शब्द सवाली, आए दर द्वारया। दोवें हथ्थां रक्खे खाली, एका नाम भण्डारया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली, लोकमात लए अवतारया। शब्द कराए नाम दलाली, साचा वणज वपारया। इक्क सिखाए हक्क हलाली, जल्वा नूर अपारया। दो जहानां जोत अकाली, आप अख्वा रिहा। लक्ख चुरासी फल वेखे लग्गे डाल्ही, कलिजुग माली नाल रला रिहा। गुरमुखां घर वज्जे ताली, मनमुख नेत्र नीर वहा रिहा। सन्त सुहेले आपे भाली, जुग जुग विछड़े मेल मिला रिहा। इक्की जेठ उठाए पन्थ ख़ालसा अकाली, प्रभ साचा लेख पुजा रिहा। अन्तिम होए हाल बेहाली, साचा खण्डा कोई ना हथ्थ उठा रिहा। काया चोली सभ दी खाली, नाम धन ना कोई उठा ल्या। पढ़ पढ़ थक्के साध सन्त बाणी, आप आपणा मुल्ल पवा ल्या। लैंदे भेंटा जीव नादानी, सेवक सेवा ना कोई कमा रिहा। गुर गोबिन्दे किया सरबंस कुरबानी, गुरसिख मन ना कोए भेंट चढ़ा रिहा। प्रगट जोत इक्क अकाली, निहकलंका नाउँ रखा ल्या। गुर गोबिन्दा आपे भाली, आप आपणी गोद उठा ल्या। जोत जगाए दीपक थाली, साचा गगन आप सुहा ल्या। करे कराए सदा प्रितपाली, आदि जुगादी बणत बणा रिहा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाली, धारा नाम चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां मंगण आए दर, अग्गे आपणा पल्लू डाह ल्या। गुर गोबिन्द पिछला लहिणा, अगला मूल चुकांयदा। डल्ले पाए तन साचा गहणा, जिउँ अंगद अंग लगांयदा। सृष्ट सबाई रोवे पा पा वैणा, गुरमुख साचा ख़ुशी मनांयदा। आपे बणया साक सज्जण सैणा, गुरमुखां

साक सज्जण मिलांयदा। एका इक्की पाई साची सिक्खी, तेरा पिछला मूल चुकांयदा। जूठे झूठे वहिण किसे ना वहिणा, माया लूठे अन्त रुढ़ांयदा। धर्म राए दर टंगे पुट्ठे, कलिजुग अन्त हिसाब मुकांयदा। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठे, जोत सरूपी फेरा पांयदा। कलिजुग अन्तिम भगत सुहेला आपे तुठ्ठे, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। सतिजुग द्वापर त्रेता जो गए रुट्ठे, कलिजुग अन्त मनांयदा। आप कराए एका मुट्ठे, घर घर जाए लेख चुकांयदा। कौड़े भन्ने्ह जीव कलिजुग रीठे, सोहं खण्डा हथ्थ उठांयदा। नाम धारा चार वरन विखाए इक्क अनडीठे, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। आपणा बंस आपे पेखे, गुरमुखां सेव कमांयदा। अमृत फल खवाए मीठे, सोहँ चोग चुगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। नर नरायण हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। जन भगतां करे तन शृंगार, सोहँ बस्त्र नाल रलाया। दो जहानां कर प्यार, शब्द शस्त्र तन पहनाया। अमृत धारा अपर अपार, निझर रिहा झिराया। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़, अन्ध अन्धेर मिटाया। आप मिटाए पंचम धाड़, पंचम रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए तेरा दर, दर दरवेशा आप अख्वाया। दर दरवेशा दर भिखारी, मंगण आया मंगता। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, गुर संगत तेरी झोली पाए आपणी हउमे हँगता। चार वरन बख्शे चरन प्यारी, काया चोली आपे रंगता। गऊ ग़रीबां पावे सारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप लगाए आपणे अंगता। आपणे अंगण आप लगाया, गुर पूरे सच सरनाईआ। साचा सगन दर मंगाया, जन भगतां वड वड्याईआ। सोहँ कंगण तन पहनाया, साचा सगन मुख रखाईआ। चिट्टे अस्व तंग कसाया, आप आपणा आसण लाईआ। गुरमुख तेरे दर द्वार अन्दर लँघ वखाया, दिस किसे ना आईआ। शब्द रंगीला पलँघ विछाया, एका सेज सुहाईआ। पंचम नाद मृदंग वजाया, साचा डोरू वाहीआ। चारों कुन्ट अमृत धार वहाया, सीतल सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा अंग लगाया, अंगीकार आप हो जाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, जन भगतां रिहा जगाईआ। खेवट खेट बण मलाह, बेड़ा बन्ने लाईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा चढ़ा, दूर दुराडे वेख वखाईआ। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, साया आपणी हेठ रखाईआ। सखा सुहेला पिता माँ, दर आपणी गोद उठाईआ। गुर संगत वसाए साचा थाँ, एका इक्की रिहा कराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी अन्तिम उडणे काँ, घर मन्दिर ना कोई वेख वखाईआ। होए विछोड़ा पुत्तरां माँ, भैणां भईआ संग तुड़ाईआ। कोई ना वेखे आपणा थाँ, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। मनमुख दर दर मारन धाह, जूठ झूठ रही कुरलाईआ। गुरमुख पूरे सद बलि बलि जां, मिली मात वड्याईआ। एका गाया साचा नाँ, गोबिन्द रसना जिह्वा गाईआ।

गुर गोबिन्दा कर के गया हां, अन्तिम लए मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिछला रिहा मूल चुकाईआ। गुर गोबिन्द कर सलाह, अग्गे हरि पुकारया। पारब्रह्म मेरी पकड़ी बांह, दुष्ट दमन रोवे ज़ारो ज़ारया। पारब्रह्म सुहाए साचा थाँ, पिता पूत भेख वटा ल्या। लहिणा देणा चुकाउणा थाउँ थाँ, तिन्नां लोका वेख वखा रिहा। कलिजुग एका एक हँकारी रावण, राम रामा रूप वटा ल्या। नैण मुँधारी आपे दुष्ट दमन, हरि साचा खण्डा चमका रिहा। अन्तिम मेला किनारा जमन, साधां सन्तां आप जगा रिहा। लक्ख चुरासी तेरा इक्क कराए हवन, त्रैगुण माया विच रखा ल्या। सेवा लाए उनन्जा पवण, पुरीआं लोआं आप लहरा ल्या। गुरमुख साचे साची नहाउँणी नहावन, चरन धूढ़ इशनान करा ल्या। मेटे तामन तमन, आलस निन्दरा मूल चुका रिहा। अन्ध अन्धेर ना दिसे शामन, सोहँ साचा चन्द चढ़ा रिहा। आप फड़ाए आपणा दामन, साचा पल्लू इक्क फड़ा ल्या। धुरदरगाही साचा जामन, निहकलंका आप अख्वा रिहा। नेड़ ना आए कामनी कामन, पंच विकार मोह चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दे मति आप समझा रिहा। साची मति एका तत्त, गुर पूरे दर पाईए। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, मन मति बुध समझाईए। रक्खणहारा आपे पत, चरन कँवल ध्यान रखाईए। आपे जाणे मित गति, दो जहानां होए सहाईए। सगल वसूरे जाण लथ्थ, आत्म दरसी दर्शन पाईए। सोहँ देवे साची वथ, सति सन्तोखी झोली अग्गे डाहीए। शब्द चलाए इक्क अकथ, रसना जिह्वा कोई ना गाईए। मिले मेल हरि समरथ, विछड़ कदे ना जाईए। आपे रामा घर दसरथ, आपे कृष्ना रूप वटाईए। आपे लिख्या लेख चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, लक्ख चुरासी हिसाब मुकाईए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए कलिजुग दर, कालख टिक्का मस्तक छाहीए। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त दुआरा, हरि साचा वेख वखांयदा। सतिजुग मंगे बण भिखारा, अग्गे झोली डांयदा। सति सन्तोख बण वरतारा, धीरज यति मति झोली भरांयदा। नाम नामी अपर अपारा, सोहँ जाम प्यांअदा। सो पुरख निरँजण अपर अपारा, अगम्मड़े धाम सुहांयदा। हाहा हरी हरि खेल न्यारा, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। गोबिन्द मेला इक्क दुआरा, शब्दी चन्द चढ़ांयदा। निर्मल दीपक जोत कर उज्यारा, भरमां कंध ढांयदा। नाम कल्गी तोड़ा इक्क अपारा, जोती जोड़े सीस टिकांयदा। जगत जगदीस खेल अपारा, आप आपणा राग अल्हांयदा। छत्ती राग ना पायण सारा, सुरसती मात नारद सुत उपजांयदा। पारब्रह्म तेरी अगम्मी धाड़ा, अगम्मड़ी धार वहांयदा। शब्द ना करे पुकार, सुरत ना बन्न्हे कोई ताल, ना कोई जाणे जणांयदा। आप आपणा पसर पसार, करे कराए सच विहार, लोआं पुरीआं इक्क आकार, खण्डां ब्रह्मण्डां पावे सार, जेरज अंडां वेख वखांयदा। मेट मिटाए भेख पखण्ड, कलिजुग

तेरी अन्तिम वंड, सोहँ फड़या हथ्थ विच डण्डा, राज राजानां वढ्ढे कंडां, शब्द खण्डा आपे वांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंडत नैहरू सोया पूत सपूत आप जगांयदा। उठ सोहँ जप, राज मन्त्री प्रधानया। अन्तिम स्यासत जाणी छुट्ट, अन्त ना होए कोई दर दरबानया। खाली दिसे काया बुत, पल्ले कोई ना नाम निधानया। पंज जेठ सुहाउँणी रुत्त, लेख लिखाए दर परवानया। फड़ फड़ बाहों रिहा कुट्ठ, राज मन्त्री नौजवानया। पुरख अबिनाशी गया तुट्ठ, सत्त रंग झुलाए इक्क निशानया। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा लुट्ट, तख्त बैठ गुण निधानया। जगत जगदीशा जोग जुगीशरो बैठा रुट्ठ, नेत्र नैण ना दिसे हरि भगवानया। अन्तिम सभ दी जड़्ह देवे पुट्ट, सोहँ मारे तिक्खा तीर निशानया। दर द्वारे लए लुट्ट, राज राजानां शाह सुल्तानां कोई ना सीस ताज टिकानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल वाली दो जहानया। राज मन्त्री रक्खणा याद, प्रभ साचा आप सुणांयदा। सम्मत सोलां किसे ना सुणे कोई फरयाद, राज भाग सर्ब तजांयदा। नौ द्वारे अग्नी आग, ना कोई मात बुझांयदा। उच्च मन्दिर ना कोई जगे चिराग, दीवा बत्ती ना कोई रखांयदा। माया डस्सणी डस्से किसे ना नाग, कलिजुग खण्डा इक्क वखांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद बहि बहि कोई ना गाए राग, राग रागनी मेट मिटांयदा। सज्जण मीत इक्क दूजे नूं जाण त्याग, रसना गीत ना कोई सुणांयदा। राम सीता वेखे भाग, राधा कृष्न फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका नैण विखांयदा। एका नैण भगत त्रैलोकी नंदन, हरि आपणा आप खुल्हांयदा। गुरमुखां देवे परमानंदन, परमानंद विच समांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्दन, बन्दी तोड़ आप हो जांयदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्दन, सोहँ नाद वजांयदा। आप पहनाए आपणे तन्दन, दूसर कोई हथ्थ ना लांयदा। गुरमुख काया आप बणाए साचा चन्दन, साची मइक्क महिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निज घर आत्म डेरा लांयदा। आसण लाया हरि निरँकार, जोती जोत जगाईआ। शब्द सरूपी कर प्यार, आपणा भेव खुल्हाईआ। आवण जावण करया पार, जिस जन आपणी दया कमाईआ। मेट मिटाए मुहम्मदी यार, सखा सुहेला ना कोई रखाईआ। औलीए पीर शेख़ मुसायक आई हार, साचा नायक ना कोई हंढाईआ। ख़लक ख़ुदाए रिहा मिटाईआ। अन्तिम मेटे पंच शैतानां, अल्ला हू ना नाअरा लाईआ। महिबान बीदो बी खैरीया अल्हा, महिबान ना कोई अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अमाम मैहन्दी रूप वटाईआ। अमाम मैहन्दी रूप वटाए, शब्दी शब्द कलमी कलमा अल्हाईआ। हथ्थीं मैहन्दी दिशा लहिंदी वेख वखाए, अल्ला राणी रही कुरलाईआ। अञ्जील कुरान इक्ट्ठी हो हो बहिंदी, दिवस रैण इक्क दूजे नूं

कहिंदी, नेत्र नैण रही शरमाईआ। आप वहाए धार वहिंदी, संग मुहम्मद चार यार, इक्क कराए जगत प्यार, वंञ मुहाणा हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग काला करे प्यार, मंगी मंग सच दरबार, मिल्या मेल मुहम्मद यार, चौदां तबकां संग निभाईआ। अन्तिम वेला होए ख्वार, पुरख अबिनाशी मारे मार, दर दर करे कराए भिखार, कलिजुग रोवे वाहो दाहीआ। गुरमुख साचे कर त्यार, सेवक सेवा करे अपार, निहकलंका लए अवतार, एका इक्की रिहा पाईआ। साची सिक्खी गुर विचार, अमृत धारा ठण्ढी ठार, नाम किरपाना, मार ध्याना तन गात्रे आप लटकाईआ। एका बैठा मीत मुरार, गुरमुखां मेल मिलाईआ। सीस केस हरि जगदीस, लेखे रिहा लाईआ। कूड़ा दूर कराए पंचम धाड़, सखी सखावत हथ्थ उठाईआ। कक्का कंघा प्रभ नाम रंगा, एका रंग रंगाईआ। उप्पर सीस साचे टंगा, दस्म द्वारी पार कराईआ। अन्दर विछाया इक्क पलँघा, उप्पर पड़दा पाईआ। चारों कुन्ट वजाए मृदंगा, साची सेवा लाईआ। अमृत धारा साची गंगा, चारों कुन्ट रखाईआ। गुरमुखां लगाए आपणे अंगा, साची सेज हंढाईआ। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंगा, जुग जुग दया कमाईआ। दाता सूरा सरबंगा, जोद्धा सूर अख्वाईआ। अन्तिम कलिजुग दर दुआरा लँघा, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ। साचे घोड़े कसया तंगा, चरन रकाबे रिहा छुहाईआ। धरत मात वर साचा मंगा, आप आपणी झोली रिहा भराईआ। लाड़ी मौत पाए वंगां, दोवें हथ्थ रही छणकाईआ। धर्म राए अद्ध विचकार टंगा, प्रभ साचे सेवा लाईआ। चित्रगुप्त हिसाब एका मंगा, लक्ख चुरासी लहिणा देणा मूल चुकाईआ। पारब्रह्म एका शब्द सोहँ करे नंगा, अनहद पड़दा लाहीआ। दो जहानी वज्जे मृदंगा, घर चौथे रिहा सुणाईआ। सो पुरख निरँजण नेत्र देवे अंजन, दर्द दु:ख भय भंजन, सन्त सुहेले साचा सज्जण, एका एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सच वेख वखाईआ। साचा सज्जण मीत मुरार, एका एक अख्वांयदा। तन वजाए नाम मृदंगा, चोट आपणे हथ्थ रखांयदा। सुणे सुणाए सुणनेहार, अचरज खेल वरतांयदा। गावत पावत ना कोई सार, देवत सुर मुन रिख वेख वखांयदा। गुरमुखां लहिणा देणा चुकाए, गुण अवगुण झोली पांयदा। दरस दिखाए नैणी नैण, एका मस्तक चन्द चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। अमृत आत्म ठांढा सीता, भरया सच पयालया। गुरमुखां दर दर नाम निधान पीता, देवणहार दीन दयालया। आदि जुगादि सदा जग जीता, मिल्या जोत अकालया। आपे होए पतित पुनीता, पतित पावणहार आप अख्वा ल्या। आपे होए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां विच समा ल्या। आपे होया कौड़ा रीठा, आपे मिट्ठे फल खवा रिहा। आपे शब्द जणाए इक्क अनडीठा, ना कोई वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क वखा ल्या। साचा मार्ग सच सलाह,

हरि आपणी इक्क कराईआ। चार वरनां एका राह, लोकमात रिहा जणाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, सोहँ नाउँ रखाईआ। आप बहाए साचे थाँ, ऊँचो ऊँच अख्वाईआ। कोई ना खावे गऊ माँ, कोई ना सीस कटाईआ। मदिरा मदि ना देवे कोई पिला, लाड़ी मौत गूढ़ी नींद सवाईआ। जन भगतां जपाए सच्चा नाँ, सतिजुग साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। एका अक्खर वड विद्वान, हरि आपे रिहा पढ़ाया। कलमी कलम ना लेख महान, लेखा लिखण विच ना आया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, वेद व्यासा लेख लिखाया। शास्त्र सिमरती सारे गान, शास्त्र रिहा जणाया। अञ्जील कुरानां वेख निशान, हरि साचा काला रंग रंगाया। खाणी बाणी वेखे मार ध्यान, कवण नाद वजाया। आपे करे पुण छाण, धुरदरगाही दाता आया। जन भगतां देवे साचा दान, सच वस्तू इक्क रखाया। आप बिठाए नाम बिबाण, लोआं पुरीआं पार कराया। दो जहानां वेखे मार ध्यान, साचा रंग रंगाया। काया मन्दिर सच मकान, गुरमुख तेरा रिहा सुहाया। चौदां लोकां झूठ दुकान, चौदां तबकां रिहा मिटाया। सच हदीस हरि जगदीस, मुल्ला शेख़ काजी होए हलकाया। साचा राग ना सुणाए कोई कान, पढ़ पढ़ वेद विधानया। पारब्रह्म अबिनाशी किरपा कर गुरमुखां वखाए इक्क निशान, घर चौथे आप टिकाया। सो पुरख निरँजण किरपा कर, एका अक्खर रिहा पढ़ाया। सोहँ अक्खर कर परवान, लोकमात रिहा धराया। धरत मात तूं कर ध्यान, प्रभ तेरी गोद उठाया। पूत सपूता सच सुल्तान, साचे तख्त सजाया। सतिजुग साचे राज राजान, एक एक अख्वाया। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्यान, राउ रंकां रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गोबिन्द काया भेख धर, भेखाधारी भेख वटाया। गोबिन्द काया रंग अपार, एका एक चढ़ाया। आपे रंगे रंगणहार, दूसर ना कोई रंगाया। लाल अनमुल्लड़ा कर प्यार, आपणी गोद उठाया। पूरे तोल तुलड़ा विच संसार, चरन प्रीती सेव कमाया। लोकमाती फलया फुलया, साची फल फुलवाड़ी मात लगाया। कलिजुग माया विच ना रुलड़ा, हरि चरन ध्यान रखाया। सद पाउँदे आपणा मुल्लड़ा, शब्द ज्ञान तजाया। गुरमुख साचा ग्रन्थी पन्थी भुल्लड़ा, गुर पूरा दिस ना आया। कलिजुग फल अन्तिम हुल्लड़ा, पत्त डाल्ही दिस ना आया। जूठ झूठ अन्धेर झुलड़ा, सभ दी देवे जड़्ह उखाड़या। अमृत आत्म सभ दा डुल्हड़ा, मनमुख जीव फिरे हलकाया। गुरमुख पूरे तोल तुलड़ा, प्रभ सोहँ कंडे रिहा तुलाया। दर दुआरा रक्खे खुल्हड़ा, ज़ात पाती भेव चुकाया। भाग लगाए साचे कुलड़ा, जो जन सरन सरनाई साची आया। अन्तिम आपे पाए मुलड़ा, धन धनाढी रिहा वरताया। पाणी पए ना काया चुल्हड़ा, जोती जोत ना कोई बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे वसया घर, दर दुआरा बंक सुहाया।

दर दुआरा बंक अपार, हरि साचा आप सुहांयदा। शब्द सरूपी तिक्खी धार, एका एक वखांयदा। मुनी रिखी ना पावण सार, पंडत पांधे भेव छुपांयदा। ग्रन्थी पन्थी ना पायण सार, नानक गोबिन्द दिस ना आंयदा। कूड़ कूड़ा कर पसार, मलेशी पुच्छ पुछांयदा। दर दरवेशी नर निरँकार, पहली चेत्र जोत जगांयदा। पन्थ ख़ालसा रहिणा ख़बरदार, इक्की चेत्र आप सुहांयदा। दो जहानी रिहा पैज संवार, लोकमात जोत प्रगटांयदा। गोबिन्द गोबिन्द मीत मुरार, नित नवित्त कर कर हित्त, गुरमुख साचे आप उठांयदा। आपे होया पाक पवित्त, आपे जाणे वार थित, आप आपणा ल्या जित्त, आप आपणा मात उपजांयदा। जन भगतां तन क्यारी देवे सित, सुत दुलारे सुहाए साची रुत्त, काया ठण्ढी ठार करांयदा। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ सीआ लए वेंत, आप आपणी वंड वंडांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी खड़के इट्ट नाल इट्ट, महल्ल अटल कोई रहिण ना पांयदा। चारे कुन्टां रिहा लुट्ट, धीरज पति गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ना जन्मे ना जाए मर, जुग जुग पैज रखांयदा। मरे ना जन्मे आवे जाए। थिर घर बैठा आसण लाए। पुरख अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़े धाम सुहाए। जन भगतां देवे नाम दाम दमता, पवण स्वासी आप चलाए। लेखा चुक्के हड्ड मास नाड़ी चम्म का, चम्म दृष्टी रहिण ना पाए। एका अमृत आत्म जाम प्याए जन का, तृष्ना भुक्ख मिटाए। मिटे रैण अन्धेरी शामन शमका, प्रकाश आकाश समाए। वेखे खेल दुष्ट दमन का, दमन दुष्टां भेख वटाए। पावे सार अवन गवन का, गोबिन्द लेखा रिहा लिखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण वेखे खेल, सरगुण तेरी अन्तिम वार धार बंधाए।

गुरमुख सदा सलाहीए, अन्त ना पारावार। नाम निधाना गाईए, कोटन दए पाप उतार। श्री भगवाना इक्क मनाईए, आदि अन्त एकँकार। शब्द निशाना इक्क रखाईए, जुग जुग बेड़ा लाए पार। नाद अनादी तराना इक्क उपजाईए, आप वजाए साचा ताल। सुन्न समाधी खोल्ह वखाईए, सुन्न मुन गण गुर पूरे अग्गे डाल। बोध अगाधी शब्द जणाईए, मेल मिलाए दीन दयाल। विस्मादी विस्माद समाईए, नेड़ ना आए काल महांकाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख उपजाए अनमुल्लड़े लाल। लाल अनमुल्ला हरि उपाया, गुरमुख नाउँ धराईआ। सतिजुग साचा सिख उपजाया, आपणी गोद उठाईआ। राम रामा बण के आया, भीलणी दर द्वारे फेरा पाईआ। गऊ ग़रीबां गले लगाया, हँकारीआं निन्दकां रिहा मिटाईआ। रामा रावण मार मुकाया, भबीखण दए वड्याईआ। कलिजुग सतिजुग त्रेता द्वापर आपणे हथ्थ रखाया, दोए

खेल खिलाईआ। काहना कृष्ना रूप वटाया, बिदर सुदामा ल्या उपजाईआ। द्रोपद लज्जया रक्खदा आया, एका बस्त्र तन छुहाईआ। अर्जन गीता ज्ञान जणाया, अठारां ध्याए जणाईआ। दे मति भगत आप समझाया, साची बूझ बुझाईआ। रथ रथवाही आप चलाया, बैठा हरि रघुराईआ। सृष्ट सबाई मथ विखाया, अक्षूणीआं गरक कराईआ। दुर्योधन हँकारी दिस ना आया, ना कोई छप्पर छाईआ। इक्क युधिष्टर गले लगाया, धर्म सुत उपजाईआ आप आपणा अन्त कराया, यादव बैठे मुख शरमाईआ। कलिजुग साचा सुत उपजाया, धरतमात मात बणाईआ। काला मुख आप कराया, प्रभ साचे लाई शाहीआ। हउमे रोग दु:ख झोली पाया, जीवां जन्तां रिहा प्याईआ। आत्म सुक्ख आपणे हथ्थ रखाया, दस्म द्वारी कुण्डा बैठा लााईआ। तृष्ना भुक्ख जगत वधाया, अग्नी अग्न जलाईआ। मात कुक्ख ना कोई सुफल कराया, ठग्ग चोर यार निन्दक दुष्ट दुराचार रिहा उपाईआ। गुरमुख विरले उज्जल मुख कराया, रसना जिह्वा रिहा गाईआ। निहकलंका तेरी सच सरनाया, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। गुर गोबिन्दा बैठा सीस झुकाया, दर दुआरा रिहा सुहाईआ। नानक निरगुण निज घर डेरा लाया, आप आपणा मेट मिटाईआ। सरगुण भरमा डेरा ढाया, भेख पखण्डा दए मिटाईआ। चण्डी चण्डा रिहा उठाया, जुग चौथा चौथा डण्डा पार कराईआ। आपे चढ़या हरि ब्रह्मण्डा, हर घट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन मीत आप हो जाईआ साजण मीता पारब्रह्मा, ब्रह्म रूप समाया। आप कराए आपणा कर्मा, कर्म कुकर्मी आप हो आया। जुग जुग चलाए साचा धर्मा, अधर्मी मेट मिटाया। ना कोई दिसे ज़ात पाता वरनां बरनां, अठारां बरन दए दुहाया। इक्क रखाए साची सरना, चार वरनां राह तकाया। गुरमुख विरले साची तरनी तरना, कलिजुग डूँघा सागर आप वहाया। धर्म राए तेरा दर द्वार अन्तिम भरना, कलिजुग साचा संग निभाया। लाड़ी मौत घर घर नर नारी वरना, बैठी तन शृंगार कराया। गुरमुख विरले आप रखाए आपणी सरना, सरन सरनाई इक्क रघुराया। देवे वड्याई उप्पर धरत धवल धरनी धरना, साँवल सुन्दर रूप वटाया। माण दवाए इन्द इन्द्रा, सुरपति रहिण ना पाया। बीस बीसे मारया जन्दरा, ना कोई सके खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा जगाया। गुरमुख साचे आप जगाए, सर्बकला समरथा। नाम धन हरि झोली पाए, सिर रक्खे दे कर हथ्था। साची गोली आप अख्वाए, शब्द जणाए अकथ अकथा। चेत्र सत्त हरि दे मति गुरमुख समझाए, नाम चढ़ाए साचे रथा। गुर गोबिन्द घर डेरा लाए, सगली चिन्दा दए मिटाए, सागर सिन्धा हरि धार वहाए, गुरमुख बणाए साची बिन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेला देवे वर, मनमुख लगाए निन्दा। मनमुख निन्दया मुख रखाई, प्रभ अग्न अग्न जलाईआ। गुरमुखां

चिन्दया रिहा मिटाई, साचा सगन कराईआ। सम्मत चौदां रुत्त सुहाई, पहली चेत्र ख़ुशी मनाईआ। दूजे घर दए वधाई, तीजे घर वेखण आईआ। चौथे घर शब्द कुड़माई, पंचम सहिज सुखदाईआ। छेवें ढोल मृदंग ना कोई रखाई, सत्तवें सति पुरख निरँजण बैठा आसण लाईआ। अट्ठ तत्त वस्त हरि रत्ती एका नाम रखाई, नौ दर खेल सर्ब लुकाईआ। दस लेखे हरिजन लाईआ। गुरमुख विरला चढ़े जगत चढ़ाई, प्रभ साचा आप चढ़ाईआ। पंजां चोरां कर लड़ाई, मूंह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म लई वर, शब्द करे कुड़माईआ। गुरमुख आत्म सति सवानी, घर साचा वेख वखाईआ। दस्म द्वारी बहि गई बण के राणी, साचा तन शृंगार कराईआ। जोत निरँजण वारया पाणी, हरि साची सेवा लाईआ। अनहद सुणाए इक्क साची बाणी, राग अनादा रिहा वजाईआ। पुरख अबिनाशी साची आत्म बैठा सेजा चिट्टे बस्त्र तन ताणी, चिट्टी धार रखाईआ। आपे होया जाण जाणी, जानणहार हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, डल्ला तेरा बाग़ सुहाईआ। जगत डल्ला ना होए वैराना, गुर गोबिन्दा गया लिखाईआ। काया मन्दिर इक्क मकाना, हरि बैठा आसण लाईआ। देवे नाम गुण निधाना, दर द्वारे रिहा टिकाईआ। नाम फड़ाए तीर कमाना, साचे चिल्ले आप चढ़ाईआ। सोया सुत उठाए श्री भगवाना, पूत सपूता आप बणाईआ। आत्म अन्तर बन्न्हे गाना, जगत बसन्तर रिहा लगाईआ। पंचम पंचां कर प्रधाना, पंचां मेट मिटाईआ। आदि जुगादी हरि भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप वटाईआ। सो पुरख निरजंण साख्यात, भेखी भेख अपारया। हँ निभाए साचा नात, वड वड्डा संसारया। वावा वेखे मार झात, भेव अभेदा भेव निवारया। सस्सा शाम मेटे अन्धेरी रात, कलिजुग रैण अंध्यारया। नन्ना निरगुण वेखे मार झात, एका नैण उग्घाड़या। दोआ औंकड़ इक्क इकांत, दो जहानां वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निर्धन गले लगा ल्या। धन्न सुभागी रैण, नेत्र दर्शन पाया। जन भगतां चुकाए लहिण देण, वड वडभागी दरस दिखाया। गुर संगत बणाए भाई भैण, नाता बिधाता रिहा जुड़ाया। प्रभ का भाणा सिर ते सहिण, कलिजुग अन्त अन्धेरा छाया। माया ममता वहे वहिण, बेमुखां रही रुढ़ाया। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर सारे बहि बहि कहिण, गोबिन्द किसे हथ्थ ना आया। हरिजन नेत्र लोचण परखे नैण, कल्गी तोड़ा सीस सजाया। बस्त्र शस्त्र तन साचा गहिण, एका नाम रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सरूप शब्द विस्माद अनूप रूप समाया। रूप अनूप शाहो भूपा, जोती जोत जगांयदा। करे प्रकाश अन्ध कूपा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। दर दर घर घर धुखदे धूपा, साचा हवन

ना कोए करांयदा। पारब्रह्म ना कोए रंग ना कोए रूपा, रूप रंग ना कोए विखांयदा। आपे वेखे दहि दिशा चारे कूटा, लोआं पुरीआं भेव उपांयदा। गुरमुखां देवे शब्द हुलारा साचा हूटा, आपणी हथ्थीं आप हिलांयदा। कलिजुग द्वारे बैठा रूठा, मुट्ठ खाली हथ्थ विखांयदा। लक्ख चुरासी टम्गया पुट्ठा, राए धर्म ख़ुशी मनांयदा। जीवां जन्तां वणज वपारा कीता झूठा, जगत मलाह ना कोई बचांयदा। भगत सुहेला इक्क इकेला पुरख अबिनाशी आपे तुट्ठा, हरिजन साचे आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे देवत सुर नर, गण गंधरब आप अख्वांयदा।